کمتر از چند شرکت عظیم هر جنبه‌ای از زندگی ما را کنترل می‌کنند.
شاید اغراق‌آمیز به نظر برسد، اما از صبحانه‌ای که صبح روی میز است تا تشکی که شب روی آن می‌خوابیم و هر کاری که
انجام می‌دهیم، هر لباسی که می‌پوشیم و هر چیزی که مصرف می‌کنیم، عمدتاً به این شرکت‌ها وابسته است.
این‌ها شرکت‌های سرمایه‌گذاری عظیمی هستند که بزرگ‌ترین جریان‌های نقدی جهان را مدیریت می‌کنند.
آنها قهرمانان اصلی درامِی هستند که در حال حاضر شاهد آن هستیم.
برای اینکه وقت شما را زیاد نگیرم، مهم‌ترین اطلاعات را تا حد امکان مختصر خلاصه کرده‌ام.
چگونه کار می‌کند؟
بیایید شرکتی مانند پپسی‌کو، شرکت مادر بسیاری از محبوب‌ترین نوشیدنی‌های گازدار و تنقلات جهان، را به‌عنوان مثال در نظر بگیریم.
به نظر می‌رسد برندهای رقیب متعددی وجود داشته باشند، اما همگی از کارخانه‌های تعداد اندکی شرکت
سرچشمه می‌گیرند که با هم در این صنعت انحصار دارند.
در میان تولیدکنندگان مواد غذایی بسته‌بندی‌شده، تعدادی شرکت بزرگ دیگر مانند یونیلیور، شرکت کوکاکولا، مون‌دِلِز و نستله وجود دارند.
در این تصویر می‌توانید ببینید که عملاً هر برند شناخته‌شده‌ی مواد غذایی بسته‌بندی‌شده متعلق به یکی از این شرکت‌هاست.
شما می‌توانید به‌راحتی این نوع اطلاعات را به‌دست آورید.
می‌توانید دربارهٔ آن‌ها در وب‌سایت‌های برندهای مربوطه یا در ویکی‌پدیا بخوانید.
شرکت‌های این اندازه معمولاً در بورس اوراق بهادار ثبت می‌شوند و دارای هیأت مدیره‌ای
هستند که در آن بزرگ‌ترین سهامداران حق رأی دارند.
در وب‌سایت‌هایی مانند یاهو فایننس می‌توان اطلاعات مفصل شرکت‌ها را، از جمله بزرگ‌ترین سهامداران آن‌ها، یافت.
بیایید دوباره پپسی‌کو را به‌عنوان مثال در نظر بگیریم.
مشاهده می‌کنیم که ۷۳٫۱۴٪ از سهام توسط دست‌کم ۳٬۳۷۹ سرمایه‌گذار نهادی نگهداری می‌شود.
این‌ها شامل شرکت‌های سرمایه‌گذاری، صندوق‌های سرمایه‌گذاری، شرکت‌های بیمه، بانک‌ها و در برخی موارد دولت‌ها می‌شوند.
بیایید نگاهی بیندازیم که بزرگ‌ترین سرمایه‌گذاران نهادی پپسی‌کو چه کسانی هستند.
همان‌طور که دیده می‌شود، تنها ده نفر از ۳٬۳۷۹ سرمایه‌گذار، تقریباً یک‌سوم کل سهام را در اختیار دارند.
سرمایهٔ کل این ده شرکت پیشرو تقریباً ۶۰ میلیارد دلار ارزش دارد.
با این حال، سه نفر از این ده سرمایه‌گذار سهام بیشتری نسبت به هفت نفر دیگر دارند.
بیایید نام‌های آن‌ها را به خاطر بسپاریم و ببینیم چه کسی بیشترین سهام شرکت کوکاکولا، رقیب اصلی پپسی، را در اختیار دارد.
مشاهده می‌کنیم که، مانند پپسی‌کو، اکثریت سهام در اختیار سرمایه‌گذاران نهادی است.
بیایید نگاهی به ده مورد برتر بیندازیم و از آخری شروع کنیم.
ما همچنین چهار نفر از این شش سرمایه‌گذار نهادی را در شش نفر آخر پپسی‌کو دیدیم.
این‌ها نورترن تراست، جی‌پی مورگان چیس، جیود کپیتال منیجمنت و ولینگتون منیجمنت هستند.
حال بیایید نگاهی به چهار سهامدار بزرگ بیندازیم.
ما همچنین سه مورد از این‌ها را در میان چهار شرکت برتر پپسی‌کو دیدیم.
آن‌ها بلک‌راک، وانگارد و استیت استریت هستند و یکی دیگر هم هست: برکشایر هاتاوی.
این‌ها چهار شرکت سرمایه‌گذاری بزرگ در جهان هستند.
پپسی‌کو و کوکاکولا هرگز رقیب یکدیگر نیستند، اما شرکت‌های بزرگ دیگری که مالک برندهای متعددی هستند، مانند
یونیلیور، مودلِز و نستله، نیز تحت مالکیت همان گروه کوچک سرمایه‌گذاران نهادی قرار دارند.
و این نام‌ها تنها در صنعت غذاهای بسته‌بندی‌شده یافت نمی‌شوند.
بیایید برای مثال نگاهی به ویکی‌پدیا بیندازیم تا ببینیم بزرگ‌ترین شرکت‌های صنعت فناوری کدام‌اند.
فیسبوک مالک واتس‌اپ و اینستاگرام است.
آنها به همراه توییتر، محبوب‌ترین پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی در جهان را تشکیل می‌دهند.
آلفابت شرکت مادر همه شرکت‌های گوگل، از جمله یوتیوب و جیمیل، است، اما آن‌ها همچنین بزرگ‌ترین حامیان و توسعه‌دهندگان
اندروید، یکی از دو سیستم‌عاملی که تقریباً همه گوشی‌های هوشمند و تبلت‌های جهان را به کار می‌اندازد، هستند.
سیستم‌عامل دیگر iOS اپل است.
در نهایت، وقتی مایکروسافت را به سه شرکت دیگر اضافه می‌کنیم، می‌بینیم که چهار شرکت نرم‌افزاری را تولید می‌کنند که تقریباً
تمام کامپیوترها، تبلت‌ها و گوشی‌های هوشمند جهان به آن وابسته‌اند.
بیایید نگاهی بیندازیم که چه کسانی بزرگ‌ترین سهام را در این شرکت‌های قدرتمند در اختیار دارند.
در فیسبوک می‌بینیم که بیش از ۸۰ درصد از سهام در اختیار سرمایه‌گذاران نهادی است.
این‌ها همان نام‌هایی هستند که در صنعت غذا دیده‌ایم.
اینجا هم همان سرمایه‌گذاران در صدر قرار دارند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ما این را در اپل می‌بینیم، اما در رقیب اصلی‌اش مایکروسافت نیز می‌بینیم.
وقتی به سایر شرکت‌هایی که بر صنعت فناوری تسلط دارند و کامپیوترها، تلویزیون‌ها، تلفن‌های هوشمند و لوازم خانگی ما را
تولید می‌کنند نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که همان سرمایه‌گذاران عمده بخش بزرگی از سهام را در اختیار دارند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ این باشگاه کوچک شرکت‌های سرمایه‌گذاری، بانک‌ها و صندوق‌های سرمایه‌گذاری همچنین بزرگ‌ترین
سهامدار صنایع اولیه است که مواد خام ما از آن‌ها تأمین می‌شود.
اگر در ویکی‌پدیا به دنبال بزرگ‌ترین شرکت‌های معدنی جهان بگردیم، می‌بینیم که سهامداران آن‌ها همان
سرمایه‌گذاران نهادی هستند که در همه‌جا وجود دارند.
همین امر در مورد بزرگ‌ترین شرکت‌های کشاورزی جهان نیز صدق می‌کند، که کل صنعت غذایی ما به آن‌ها وابسته است.
برای مثال، آن‌ها مالک شرکت بایر، شرکت مادر مونسانتو، بزرگ‌ترین تولیدکننده بذر در جهان هستند که ۹۰٪ از کل
بذرهای پنبه روی زمین و اکثریت سایر بذرها را تولید می‌کند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ چه بزرگ‌ترین تولیدکنندگان پنل‌های خورشیدی جهان باشند یا بزرگ‌ترین پالایشگاه‌های
نفت، سهام آن‌ها توسط همان شرکت‌ها مدیریت می‌شود.
آنها مالک شرکت‌های دخانی هستند که تمام برندهای محبوب دخانی جهان را تولید می‌کنند.
با این حال، آنها همچنین مالک تمام شرکت‌های بزرگ صنعت داروسازی و مؤسسات علمی تولیدکنندهٔ داروها هستند.
آنها مالک شرکت‌هایی هستند که فلزات و مواد خام ما را تولید می‌کنند و همچنین تمامی صنایع خودروسازی، هواپیماسازی
و تسلیحاتی که این فلزات و مواد خام را فرآوری می‌کنند.
آنها مالک شرکت‌هایی هستند که لوازم الکترونیکی ما را تولید می‌کنند.
آنها مالک فروشگاه‌های بزرگ و بازارهای آنلاین هستند.
و حتی وسیله‌ای که برای پرداخت هزینهٔ محصولاتشان استفاده می‌کنیم. ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
همان‌طور که قبلاً اشاره کردم، این سرمایه‌گذاران نهادی عمدتاً شرکت‌های سرمایه‌گذاری، بانک‌ها و شرکت‌های بیمه هستند.
آنها نیز به نوبهٔ خود متعلق به سهامداران هستند.
و شگفت‌آورترین چیز درباره‌ی آن چیست؟
تمام این سرمایه‌گذاران نهادی سهام یکدیگر را در اختیار دارند و با هم شبکه‌ای عظیم را
تشکیل می‌دهند که می‌توان آن را به هرم تشبیه کرد.
سرمایه‌گذاران نهادی کوچک‌تر متعلق به سرمایه‌گذاران بزرگ‌تر هستند که آن‌ها نیز به نوبه خود متعلق به سرمایه‌گذاران بزرگ‌ترند.
نوک نامرئی این هرم تنها از دو شرکت تشکیل شده است که نام آن‌ها را بارها پیش از این دیده‌ایم:
آنها ونگارد و بلک‌راک هستند.
قدرت این دو شرکت تقریباً فراتر از تصور ماست.
آنها نه تنها بزرگ‌ترین سرمایه‌گذاران نهادی در تمام شرکت‌های بزرگ جهان هستند، بلکه سایر سرمایه‌گذاران نهادی این شرکت‌ها نیز
متعلق به آنهاست و بدین ترتیب انحصار کامل را در اختیار دارند.
بر اساس گزارشی از بلومبرگ، یکی از معتبرترین نهادهای جهان در زمینه داده‌ها و تحلیل‌های مالی، کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند که تا
سال ۲۰۲۸، این دو شرکت با هم حدود ۲۰ تریلیون دلار سرمایه‌گذاری را مدیریت کرده و تقریباً مالک همه چیز روی زمین خواهند بود.
بلومبرگ خود بلک‌راک را بازوی چهارم دولت توصیف کرد، زیرا تنها نهاد غیردولتی است که روابط نزدیکی با بانک‌های
فدرال، که به نام بانک‌های مرکزی نیز شناخته می‌شوند، دارد.
بلک‌راک نه تنها به بانک‌های فدرال وام می‌دهد، بلکه مهم‌ترین مشاور آن‌ها و توسعه‌دهندهٔ سیستم
کامپیوتری مورد استفادهٔ بانک‌های فدرال نیز هست.
ده‌ها تن از کارکنان بلک‌راک در دوران دولت‌های بوش و اوباما و در حال حاضر در دولت جو بایدن، در کاخ سفید مناصب ارشدی داشته‌اند.
لری فینک، مدیرعامل بلک‌راک، در میان بسیاری از سران کشورها و سیاستمداران مهمان خوش‌آمدی است – و این قابل درک است.
او چهرهٔ شرکتی است که پشت پردهٔ امور را هدایت می‌کند.
اما لری فینک خودش عروسک‌خیمه‌گردان نیست.
در واقع، خود بلک‌راک متعلق به سهامداران است.
و وقتی به این می‌نگریم که این سهامداران چه کسانی هستند، به نتیجه‌ای عجیب می‌رسیم.
می‌بینیم که بزرگ‌ترین سهامدار بلک‌راک، وانگارد است. و اینجا است که اوضاع مبهم می‌شود.
وانگارد خود ساختاری منحصر به فرد دارد که شناسایی سهامداران یا مشتریان آن را غیرممکن می‌سازد.
نخبگانی که مالک ون‌گارد هستند نمی‌خواهند کسی بداند که آن‌ها صاحبان قدرتمندترین شرکت جهان هستند.
اما البته این است
برای کسانی که مایل به بررسی آن باشند، رازی نیست.
گزارش‌های آکسفام و بلومبرگ نشان می‌دهند که ۱٪ جمعیت جهان بیش از ۹۹٪ دیگر پول دارند.
البته کسانی که مالک قدرتمندترین شرکت جهان هستند، در میان این یک درصد ثروتمندترین‌اند.
به عبارت دیگر، شما جزو ۰٫۰۰۱٪ برتر هستید. ۱۲۳۴۳۲۱
این بدان معناست که ونگارد در دست ثروتمندترین خانواده‌های جهان است.
وقتی تاریخ آن‌ها را مطالعه می‌کنیم، درمی‌یابیم که این خانواده‌ها همواره در رأس هرم
بوده‌اند، برخی حتی مدت‌ها پیش از آغاز انقلاب صنعتی.
اما بدون اینکه وارد جزئیات زیادی شوم، فقط می‌خواهم اشاره کنم که بسیاری از این خانواده‌ها از تبارهای سلطنتی
هستند و آن‌ها بنیان‌گذاران نظام بانکی ما، سازمان ملل متحد و هر بخش صنعتی در جهان هستند.
این خانواده‌ها هرگز قدرت خود را از دست ندادند، اما به‌دلیل رشد جمعیت جهان، مجبور شدند پشت شرکت‌های سرمایه‌گذاری مانند
وانگارد پنهان شوند که بزرگ‌ترین سهامداران آن صندوق‌های خصوصی و سازمان‌های غیرانتفاعی این خانواده‌ها هستند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ آنها پیوند میان کسب‌وکار، سیاست و رسانه‌ها هستند که به تضاد منافع قابل‌توجهی منجر می‌شود.
با این حال، در نگاه اول چندان قابل توجه نیست.
سازمان‌های غیرانتفاعی، که بنیادها نیز نامیده می‌شوند، سازمان‌هایی هستند که به کمک‌های مالی متکی‌اند و ملزم
نیستند فاش کنند این کمک‌ها را از چه کسانی دریافت می‌کنند.
آنها می‌توانند این پول را در هر چیزی که می‌خواهند سرمایه‌گذاری کنند و تا زمانی که این سودها در سایر
پروژه‌هایی که در آنها مشارکت دارند مجدداً سرمایه‌گذاری شوند، نیازی به پرداخت مالیات بر سود خود ندارند.
سازمان‌های خیریه می‌توانند صدها میلیارد دلار را از سرمایه‌گذاران نامرئی جابجا کنند.
بر اساس گزارشی از دولت استرالیا، سازمان‌های غیرانتفاعی بنابراین برای تأمین مالی گروه‌های
تروریستی و شستشوی مبالغ هنگفت پول ایده‌آل هستند.
بنیادها و صندوق‌های خانواده‌های در رأس سلسله‌مراتب یک درصد تا حد امکان پشت صحنه پنهان می‌شوند.
با این حال، برای پرونده‌های پرمخاطب و جلب‌توجه، آنها به بنیادهای خانواده‌های خیرخواهی مراجعه می‌کنند که در
رتبه‌بندی پایین‌تر قرار دارند اما بسیار ثروتمند هستند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ این‌ها بنیاد بیل و ملیندا گیتس، بنیادهای جامعهٔ باز متعلق به میلیاردر جنجالی جورج سوروس و بنیاد کلینتون هستند.
یک معرفی کوتاه برای آشنایی شما با ابعاد این بنیادها.
بر اساس وب‌سایت رسمی مجمع جهانی اقتصاد، بنیاد گیتس پس از آنکه رئیس‌جمهور دونالد ترامپ در سال ۲۰۲۰ بودجه آمریکا برای سازمان
جهانی بهداشت را متوقف کرد، بزرگترین اهداکننده به این سازمان است.
این امر بنیاد گیتس را به یکی از تأثیرگذارترین سازمان‌های جهان در تمامی حوزه‌های مرتبط با سلامت ما تبدیل می‌کند.
بنیاد گیتس شراکت نزدیکی با ۱۶ شرکت داروسازی بزرگ جهان از جمله فایزر، آسترازنکا، جانسون اند جانسون، بایونتک
و بایر دارد و ما همین حالا دیدیم که چه کسی بیشترین سهام این شرکت‌ها را در اختیار دارد.
بیل گیتس هرگز یک گیک کامپیوتر فقیر نبود که به یکی از ثروتمندترین افراد جهان تبدیل شود. بلکه او از خانواده‌ای
خیرخواه برخاسته بود که مانند خودش برای نخبگان مطلق کار می‌کردند.
بیل بنیان‌گذار مایکروسافت است که مالک آن بلک‌راک، وانگارد و تا همین اواخر، برکشایر هاتاوی است.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ فکر می‌کنم موضوع بعدی باید با یک سؤال شروع شود.
یک فرد معمولی مثل من، با تجربهٔ بسیار اندک در ویرایش ویدیو و استفاده از یک لپ‌تاپ قدیمی، می‌تواند به‌طور
عینی در ۲۰ دقیقه نشان دهد که تنها دو شرکت بر تمامی بخش‌های صنعتی در سراسر جهان انحصار کامل دارند.
این سؤال پیش می‌آید: چرا هیچ‌یک از این موارد در رسانه‌ها ذکر نشده است؟
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ این پاسخ را دوباره از ویکی‌پدیا می‌گیریم.
حدود ۹۰٪ از رسانه‌های بین‌المللی در مالکیت نه کنسرن رسانه‌ای هستند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ شرکت‌های متعلق به این کنسرن‌های رسانه‌ای آن‌قدر زیادند که نمی‌توان آن‌ها را فهرست کرد.
همان‌طور که انتظار می‌رفت، بزرگ‌ترین سهامداران ونگارد و بلک‌راک هستند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ می‌توانم ساعت‌ها ادامه دهم و اشاره کنم که در تقریباً هر کشوری روی زمین، رسانه‌های محلی در دست چنین
کنسرن‌هایی است که به نوبه خود متعلق به سرمایه‌گذاران نهادی ما یا خانواده‌های بسیار ثروتمند و قدرتمندِ نخبه هستند.
در بریتانیا، برای مثال، تقریباً همه روزنامه‌ها و مجلات محبوب متعلق به گروه دیلی میل، ریچ و نیوز کورپ مذکور هستند.
در هلند، همه رسانه‌ها تحت کنترل De Persgroep، Mediahuis و Bertelsmann هستند.
و در آلمان، کل چشم‌انداز رسانه‌ای یا تحت کنترل دولت آلمان، پروسیبن‌سات۱، آکسل اسپرینگر یا
برتلزمان است که آن نیز یک کنسرن با ابعاد بی‌سابقه است.
برتلسمان نه‌تنها شرکت مادر بزرگ‌ترین ناشر کتاب جهان، پنگوئن رندوم هاوس، و مالک و بنیان‌گذار بی‌ام‌جی موزیک است، بلکه از طریق شرکت
زیرمجموعه‌اش آرتی‌ال، شرکتی با ۶۷ کانال تلویزیونی، ده پلتفرم پخش آنلاین و ۳۸ ایستگاه رادیویی، بخش
بزرگی از رسانه‌های اروپایی را نیز کنترل می‌کند.
علاوه بر RTL، برتلزمن همچنین سهام عمده‌ای از رسانه‌های جریان اصلی فرانسه را در اختیار دارد و همراه با مدیاست، کنسرن قدرتمند
ایتالیایی متعلق به رئیس‌جمهور سابق برلوسکونی که بیشتر رسانه‌های جریان اصلی ایتالیا را کنترل می‌کند،
مالک تمام شبکه‌های تلویزیونی محبوب اسپانیا نیز هست.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ رسانه‌های خبری مختلف اخبار خود را تولید نمی‌کنند، بلکه از اطلاعات و تصاویر خبرگزاری‌هایی
مانند رویترز، ANP هلند و AFP فرانسه استفاده می‌کنند.
این سازمان‌ها هر چیزی هستند جز مستقل.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ مهم‌ترین روزنامه‌نگاران و ویراستارانی که برای رسانه‌های ما یا این خبرگزاری‌ها کار می‌کنند، به سازمان‌های
مهم روزنامه‌نگاری مانند مرکز روزنامه‌نگاری اروپا وابسته هستند.
مرکز روزنامه‌نگاری اروپا یکی از بزرگ‌ترین تأمین‌کنندگان مالی پروژه‌های مرتبط با رسانه در سراسر اروپا است.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ برای تحلیل و دیدگاه‌های روزنامه‌نگاری، تمام رسانه‌های عمده جهان از پروجکت سندیکیت،
قدرتمندترین سازمان در این حوزه، استفاده می‌کنند.
این ۵۰۶ رسانه‌ی مهم را در ۱۵۶ کشور تأمین می‌کند.
پروژه سندیکا و سازمان‌هایی مانند مرکز روزنامه‌نگاری اروپا، به همراه خبرگزاری‌ها، به‌عنوان پیوندی
میان رسانه‌های مختلف در سراسر جهان عمل می‌کنند.
وقتی مجریان اخبار خبرها را از تله پرمپترهای خود می‌خوانند، احتمال زیادی وجود دارد که متن از یکی از این سازمان‌ها باشد.
در نتیجه، پوشش رسانه‌ای جهانی اغلب هم‌زمان است.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بیایید نگاهی بیندازیم به سازمان‌هایی که اخبار ما را همراه با خبرگزاری‌ها تولید می‌کنند.
در پروجکت سندیکا، ما بنیاد بیل و ملیندا گیتس، بنیاد جامعهٔ باز و مرکز روزنامه‌نگاری اروپا را می‌بینیم.
سپس خود مرکز روزنامه‌نگاری اروپا وجود دارد.
در اینجا نیز بنیاد گیتس و بنیاد جامعهٔ باز را می‌بینیم که از فیسبوک، گوگل، وزارت آموزش، فرهنگ و علوم هلند و
وزارت امور خارجهٔ هلند کمک‌های مالی زیادی دریافت می‌کنند.
سازمان‌هایی که در مرکز جریان اطلاعات ما قرار دارند، توسط سازمان‌های خیریهٔ همان نخبگانی تأمین مالی
می‌شوند که کنترل کل رسانه‌ها را نیز در دست دارند.
با این حال، بخشی از مالیات ما نیز به این سازمان‌ها اختصاص می‌یابد.
نخبگانی که هر جنبه‌ای از زندگی ما را، حتی اطلاعاتی را که دریافت می‌کنیم، کنترل می‌کنند، بر یک تلاش هماهنگ غیرقابل‌تصور
متکی هستند تا همه صنایع مختلف روی زمین را به هم متصل کنند و مطمئن شوند که همگی در راستای منافع نخبگان عمل می‌کنند.
این اتفاق در مجمع جهانی اقتصاد، یکی از مهم‌ترین سازمان‌های جهان، در حال رخ دادن است.
در نشست سالانه‌اش در داووس، مدیران عامل بزرگ‌ترین شرکت‌های جهان با سران کشورها، سیاستمداران و دیگر افراد و
سازمان‌های تأثیرگذار مانند یونیسف و گرینپیس گرد هم می‌آیند.
هیئت امنای مجمع جهانی اقتصاد شامل معاون سابق رئیس‌جمهور آمریکا و «مرجع تغییرات اقلیمی» ال گور، مدیرعامل بلک‌راک لری فینک، رئیس
بانک مرکزی اروپا کریستین لاگارد، مدیر سرن فابیولا جیانوتی، ملکه‌ی اردن، مدیر کمیته بین‌المللی صلیب سرخ پیتر ماورر و بسیاری
از سیاستمداران و مدیران عامل تأثیرگذارترین شرکت‌های جهان است.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ویکی‌پدیا گزارش می‌دهد:
به گفته منتقدان، مجمع جهانی اقتصاد یک مجمع اقتصادی است که در آن ثروتمندترین شرکت‌ها
می‌توانند با سایر شرکت‌ها یا سیاستمداران مذاکره کنند.
برای بسیاری از شرکت‌کنندگان، هدف از مجمع جهانی اقتصاد کسب منافع شخصی است تا حل مشکلات جهانی.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ به سرعت روشن می‌شود که این منتقدان مجمع جهانی اقتصاد حق دارند وقتی می‌بینیم مهم‌ترین شرکا چه کسانی هستند
که تقریباً ۷۱٪ از بودجه مجمع جهانی اقتصاد را تشکیل می‌دهند.
این‌ها شامل بلک‌راک، بنیادهای جامعهٔ باز، بنیاد بیل و ملیندا گیتس و بسیاری شرکت‌های بزرگ دیگر می‌شوند که سهام آن‌ها
به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم متعلق به وانگارد و بلک‌راک است.
رئیس و بنیان‌گذار مجمع جهانی اقتصاد کلوس شواب است، استاد و تاجر آلمانی.
او در کتاب خود «بازنشانی بزرگ»، برنامه‌های سازمانش را به تفصیل شرح می‌دهد.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ به گفته شواب، جامعهٔ قدیمی ما باید با جامعه‌ای جدید جایگزین شود که در آن کشورها حاکمیت خود را به یک دولت جهانی
فراگیر واگذار می‌کنند، در آن مردم هیچ‌چیز مالک نیستند جز اینکه برای دولت کار می‌کنند و در ازای آن مسکن،
مراقبت‌های بهداشتی و سایر نیازهای اساسی را دریافت می‌کنند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ احتمالاً چیزهای زیادی درباره نظم نوین جهانی شنیده‌اید.
رسانه‌ها می‌خواهند ما را قانع کنند که این موضوعی برای نظریه‌پردازان توطئه است، در حالی که
رئیس‌جمهورانی مانند جورج بوش پدر، نلسون ماندلا و بیل کلینتون برای نسل‌ها درباره‌ی آن صحبت کرده‌اند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ این شخصیت‌های مهم که به جز ماندلا، همه در طول زندگی‌شان جزو نخبگان بودند، تنها کسانی
نیستند که رویای یک دولت جهانی همه‌قدرت را در سر دارند.
در سال ۲۰۱۵، سازمان ملل متحد برنامه جنجالی ۲۰۳۰ خود را ارائه کرد که تقریباً با «بازنشانی بزرگ» کلاوس شواب یکسان است.
به گفته خودشان، سازمان ملل و شواب می‌خواهند تضمین کنند که تا سال ۲۰۳۰ دیگر فقر، گرسنگی،
آلودگی محیط زیست یا بیماری در زمین وجود نداشته باشد.
تا وقتی که نوشته‌های ریز را نخوانده‌ای، این طرح به نظر خوب می‌آید.
ایده این است که برنامه ۲۰۳۰ باید توسط ما، شهروندان، تأمین مالی شود.
و درست همان‌طور که اکنون از ما خواسته می‌شود تا حقوق اساسی خود را به خاطر سلامت عمومی فدا کنیم، از ما
خواسته خواهد شد که رفاه خود را به خاطر کاهش فقر فدا کنیم.
این‌ها نظریه‌های توطئه نیستند. می‌توانید خودتان در وب‌سایت رسمی درباره‌ی آن بخوانید.
خلاصه اینکه، به این برمی‌گردد:
سازمان ملل می‌خواهد پول مالیات تمام کشورهای غربی را بردارد و آن را به ابرشرکت‌های نخبگان بدهد تا آن‌ها مأمور بازسازی جامعه شوند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ سازمان ملل می‌گوید که این پروژه عظیم به یک دولت جهانی نیاز دارد و خود سازمان ملل این
وظیفه را بر عهده گرفته است تا آن دولت جهانی باشد.
درست مانند شواب، سازمان ملل نیز معتقد است که همه‌گیری فرصت بی‌نظیری برای تسریع اجرای دستورکار ۲۰۳۰ است.
نگران‌کننده است که مجمع جهانی اقتصاد و سازمان ملل متحد آشکارا اعتراف می‌کنند که همه‌گیری‌ها و سایر فجایع را فرصتی برای بازسازی
جامعه می‌دانند، به‌ویژه از آنجا که دیده‌ایم نخبگان همه ابزارهای لازم را در اختیار دارند تا ما را متقاعد کنند
که همه‌گیری وجود دارد و حتی بتوانند آن را ایجاد کنند.
نخبگان مطلقاً هیچ قصدی برای تقسیم ثروت‌شان با ما ندارند.
در واقع، آنها در مورد برنامه‌هایشان برای گرفتن حتی آخرین قطعه از ما صادق هستند.
اما فعلاً می‌توانید با منطق ساده دریابید که نظم نوین جهانی یا یک دولت جهانی فراگیر تنها راهی است که یک نخبگان اندک برای حفظ
قدرت خود بر جمعیتی جهانی که روزبه‌روز در حال رشد است، دارند.
شرکت‌هایی مانند بلک‌راک و وانگارد از مرزهای ملی، مالیات‌های واردات و تنوع واقعی بهره‌مند نمی‌شوند.
فقط از طریق ترس و دستکاری رسانه‌ای می‌توانند نفوذ خود را بر همه‌ی ما حفظ کنند.
نخبگان هیچ قصدی برای درمان ما از بیماری‌های بی‌شماری که از غذای سمی تولیدشده توسط آن‌ها به ما منتقل شده است، ندارند.
و از آلودگی محیط زیستی که ایجاد کرده است.
چون اگر ما بیمار نمی‌شدیم، کل صنعت داروسازی فرو می‌پاشید.
«هیچ‌چیز به خوبی ترس فروش نمی‌رود» شعار ویروس‌شناسان برجسته‌ای مانند مارک وان رانست است.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ امیدوارم بتوانم با این ویدیو به شما برسم تا فاصلهٔ روزافزون میان ما را کاهش دهم.
فقط وقتی که ما تقسیم شده باشیم، نخبگان می‌توانند قدرت خود را بر ما حفظ کنند.
بزرگ‌ترین ترس نخبگان این است که ما بفهمیم در جهان واقعاً چه می‌گذرد.
و تنها راهی که نخبگان معتقدند می‌توانند از این جلوگیری کنند، سانسور است.
ممانعت از تماس انسانی.
توهین مداوم به مخالفان سیاسی یا کسانی که متفاوت فکر می‌کنند.
و استفاده از زور برهنه.
نقشه‌های نخبگان روشن است، همان‌طور که روش بی‌رحمانه‌ای که قصد دارند آن‌ها را اجرا کنند نیز واضح است.
اگر اجازه دهیم این اتفاق بیفتد، جامعه‌ای نو از خاکستر آنچه زمانی می‌شناختیم سر برخواهد آورد.
یک جامعهٔ جدید که در آن ما هیچ‌چیز را مالک نخواهیم بود، حتی خانه‌های خودمان را.
نخبگان می‌خواهند مطمئن شوند که بین اکنون و سال ۲۰۳۰، هر آنچه در حال حاضر متعلق به شماست، به آنها تعلق خواهد داشت.
این مستلزم یک بحران اقتصادی ویرانگر است.
ابتدا طبقه متوسط که ستون فقرات جامعه است، مورد حمله قرار می‌گیرد.
کارآفرینان مجبور می‌شوند بدهی‌های هنگفتی را بر عهده بگیرند که در نهایت منجر به از دست دادن تمام دارایی‌هایشان می‌شود.
بعد از آن، اوضاع به سرعت پیش خواهد رفت.
بانک‌ها فرو می‌پاشند، پول نقد از بین می‌رود و تنها راه جلوگیری از گرسنگی، پذیرش کمک‌های دولتی خواهد بود که مشروط به شرایط مختلفی
مانند ارائه گواهی واکسیناسیون و تسلیم تمام اموال خصوصی است.
از آنجا که کارآفرینان اولین کسانی هستند که سقوط می‌کنند، بسیاری از دیگران بحران را بلافاصله احساس نخواهند کرد.
مردم تا وقتی خیلی دیر نشده، همچنان در میان خود دسته‌دسته باقی می‌مانند.
این یک سناریوی آخرالزمانی نیست که من آن را سرهم کرده باشم.
این به سادگی همان «بازنشانی بزرگ»، یعنی «نظم نوین جهانی» است که برای نسل‌های متمادی در حال آماده‌سازی بوده و در تمام
دیکتاتوری‌های کمونیستی جهان به طور گسترده آزمایش شده است.
اما این موضوع می‌تواند به مسیری متفاوت نیز برود و به جای «ریست بزرگ»، ما می‌توانیم «بیداری بزرگ» را رقم بزنیم و دنیایی
بسازیم که در آن هیچ‌کس گرسنه نماند و در آن بتوانیم در کنار یکدیگر و با طبیعت، آزادانه و به شیوه‌ای پایدار زندگی کنیم.
این خیال‌پردازی آرمان‌گرایانه نیست.
همیشه نیروهایی بوده‌اند که در تلاش برای شکست قدرت نخبگان بوده‌اند، اما تا همین اواخر، ابزارهای ارتباطی ما
همواره برای به حرکت درآوردن یک شبکهٔ جمعی ناکافی بوده‌اند.
نخبگان همواره ما را از کشفیات نابغه‌هایی مانند تسلا، که در زمینه انرژی پاک و رایگان بسیار پیش رفته بود، در تاریکی نگه داشته‌اند.
یا دکتر رایف، که با استفاده از امواج رادیویی دست‌کم ۱۶ بیمار مبتلا به سرطان در مرحلهٔ نهایی را درمان کرد،
پیش از آنکه او نیز مانند تسلا در شرایطی مشکوک درگذشت.
یا هنری فورد، که از همان اوایل سال ۱۹۴۱ خودرویی از بیوپلاستیک ساخت که ثابت شد از فولاد مقاوم‌تر است.
نخبگان بی‌شمار چنین فنونی را از ما دریغ کرده‌اند، زیرا این فنون تهدیدی برای انحصارهای آن‌ها در تمامی صنایع محسوب می‌شوند.
این‌ها فناوری‌هایی بودند که می‌توانستند به ما آزادی ببخشند و قدرت نخبگان را که بر پایهٔ
ترس و وابستگی ما به محصولاتشان است، تهدید کنند.
این‌ها نظریه‌های توطئه نیستند، بلکه حقایق هستند.
منظورم از این حرف این است که دنیایی از امکانات جدید در حال گشوده شدن برای همه ماست؛ دنیایی بدون فقر، آلودگی، بیماری یا
جنگ، جایی که دولت‌ها برای خیر مردم کار می‌کنند و نه برعکس.
بیماری‌های بی‌شماری که صدها میلیارد پوند برای صنعت داروسازی درآمدزایی می‌کنند، درمان خواهند شد.
دیگر کسی مجبور نیست تا استخوان‌هایش را به کار گیرد تا زندگی باوقاری داشته باشد.
مردم دیگر در ترس از دروغ‌هایی که توسط رسانه‌ها، صنعت داروسازی، لابی‌گران اقلیمی و سیاستمداران پخش می‌شود، زندگی نخواهند کرد.
تمام این‌ها را می‌توان در افق دید، اما ابتدا باید طوفان را پشت سر بگذاریم و بفهمیم که مشکل واقعی در جامعهٔ ما چیست.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ سفر ما از اینجا آغاز می‌شود و سفری دشوار خواهد بود، اما ما با هم آن را آغاز
خواهیم کرد و وقتی بیفتیم، یکدیگر را یاری خواهیم کرد.
۱۲۳۴۳۲۱ ما نخواهیم ترسید. ما ۹۹٪ هستیم.