Մեր կյանքի յուրաքանչյուր ասպեկտը վերահսկվում է մի քանի հսկա կորպորացիաների կողմից։
Դա կարող է թվալ չափազանցված, բայց առավոտյան սեղանին դրված նախաճաշից մինչև գիշերը քնելու մահճակալը և
դրանց միջև մեր անելու, հագնելու կամ սպառելու ամեն ինչը մեծապես կախված է այս ընկերություններից։
Սրանք հսկայական չափի ներդրումային ընկերություններ են, որոնք կառավարում են աշխարհի ամենամեծ դրամական հոսքերը։
Նրանք են դրամայի գլխավոր հերոսները, որոնց մենք այժմ ականատես ենք լինում։
Ձեր ժամանակը չափազանց չծախսելու համար ես կարևորագույն տեղեկատվությունը հնարավորինս կարճ ամփոփել եմ։
Ինչպե՞ս է այն աշխատում?
Օրինակ վերցնենք PepsiCo ընկերությունը, որը հանդիսանում է աշխարհի ամենահայտնի փափուկ ըմպելիքների և
խորտիկների բազմաթիվ ապրանքանիշների մայր ընկերությունը։
Թվում է, թե կան բազմաթիվ տարբեր մրցակից ապրանքանիշներ, սակայն դրանք բոլորը ծագում են մի քանի փոքր
ընկերությունների գործարաններից, որոնք միասին արդյունաբերությունում մոնոպոլիա ունեն։
Փաթեթավորված սննդի արտադրողների շարքում կան նաև մի շարք այլ խոշոր ընկերություններ, ինչպիսիք են
Unilever-ը, Coca-Cola Company-ն, Mondelez-ը և Nestlé-ն։
Այս պատկերում դուք կարող եք տեսնել, որ փաթեթավորված սննդի գրեթե բոլոր հայտնի
ապրանքանիշները պատկանում են այս կորպորացիաներից մեկին։
Դուք հեշտությամբ կարող եք ստանալ այս տեսակի տեղեկատվությունը։
Դուք կարող եք նրանց մասին կարդալ համապատասխան ապրանքանիշների կայքերում կամ Վիքիպեդիայում։
Այս չափի ընկերությունները սովորաբար ցուցակված են ֆոնդային բորսայում և ունեն տնօրենների խորհուրդ,
որտեղ ամենամեծ բաժնետերերը ունեն վերջնական խոսք։
Yahoo Finance-ի նման կայքերում մենք կարող ենք գտնել ընկերությունների մանրամասն տեղեկություններ, այդ
թվում՝ այդ ընկերությունների ամենամեծ բաժնետերերին։
Եկեք կրկին PepsiCo-ն օրինակ վերցնենք։
Մենք նկատում ենք, որ բաժնետոմսերի 73.14%-ը պատկանում է ոչ պակաս քան 3,379 ինստիտուցիոնալ ներդրողների։
Սրանք ներառում են ներդրումային ընկերություններ, ներդրումային ֆոնդեր, ապահովագրական
ընկերություններ, բանկեր և որոշ դեպքերում կառավարություններ։
Եկեք նայենք, թե ովքեր են PepsiCo-ի ամենախոշոր ինստիտուցիոնալ ներդրողները։
Ինչպես երևում է, 3,379 ներդրողներից ընդամենը տասը կազմում են բոլոր բաժնետոմսերի գրեթե մեկ երրորդը։
Այս տասը առաջատար ընկերությունների ընդհանուր բաժնետոմսային կապիտալը գնահատվում է մոտ 60 միլիարդ դոլար։
Այնուամենայնիվ, այս տասը ներդրողներից երեքը ունեն ավելի շատ բաժնետոմսեր, քան մյուս յոթը։
Եկեք հիշենք նրանց անունները և տեսնենք, թե ով է Coca-Cola ընկերությունում՝ Pepsi-ի գլխավոր
մրցակիցում, ամենաշատ բաժնետոմսերի սեփականատերը։
Մենք նկատում ենք, որ, ինչպես PepsiCo-ի դեպքում, բաժնետոմսերի մեծամասնությունը պատկանում է ինստիտուցիոնալ ներդրողներին։
Եկեք նայենք տասնյակին և սկսենք վերջինից։
Մենք նաև տեսանք այս վեց ինստիտուցիոնալ ներդրողներից չորսին PepsiCo-ի վերջին վեցերում։
Սրանք Northern Trust-ն են, JP Morgan Chase-ը, Geode Capital Management-ը և Wellington Management-ը։
Այժմ եկեք նայենք չորս ամենամեծ բաժնետերերին։
Մենք նաև տեսանք դրանցից երեքը PepsiCo-ի լավագույն չորսի մեջ։
Դրանք են BlackRock-ը, Vanguard-ը և State Street-ը, և կա ևս մեկը՝ Berkshire Hathaway-ը։
Սրանք աշխարհի չորս ամենամեծ ներդրումային ընկերություններն են։
PepsiCo-ն և Coca-Cola-ն ամենևին էլ մրցակիցներ չեն, սակայն մյուս մեծ ընկերությունները, որոնք պատկանում են բազմաթիվ ապրանքանիշների՝
օրինակ՝ Unilever-ը, Mondelez-ը և Nestlé-ը, նույնպես պատկանում են նույն փոքր խմբի ինստիտուցիոնալ ներդրողներին։
Եվ այս անունները հանդիպում են ոչ միայն փաթեթավորված սննդի արդյունաբերությունում։
Եկեք, օրինակ, նայենք Վիքիպեդիային՝ տեսնելու, թե որոնք են տեխնոլոգիական արդյունաբերության ամենամեծ ընկերությունները։
Ֆեյսբուքը սեփականատերն է WhatsApp-ի և Instagram-ի։
Twitter-ի հետ միասին նրանք կազմում են աշխարհի ամենահայտնի սոցիալական մեդիա հարթակները։
Alphabet-ը Google-ի բոլոր ընկերությունների, այդ թվում՝ YouTube-ի և Gmail-ի, մայր ընկերությունն է, սակայն նրանք նաև Android-ի
ամենախոշոր հովանավորներն ու մշակողներն են՝ Android-ը աշխարհում գրեթե բոլոր սմարթֆոնների և
պլանշետների աշխատող երկու օպերացիոն համակարգերից մեկն է։
Մյուս օպերացիոն համակարգը Apple-ի iOS-ն է։
Վերջապես, երբ Microsoft-ը ավելացնում ենք մյուս երեքին, տեսնում ենք, որ չորս ընկերություններ են արտադրում այն
ծրագրային ապահովումը, որի վրա աշխարհում գրեթե բոլոր համակարգիչները, պլանշետները և սմարթֆոնները կախված են։
Եկեք նայենք, թե ովքեր են այս հզոր ընկերություններում ամենամեծ բաժնետոմսերի սեփականատերերը։
Ֆեյսբուքում մենք տեսնում ենք, որ բաժնետոմսերի ավելի քան 80%-ը պատկանում է ինստիտուցիոնալ ներդրողներին։
Սրանք նույն անուններն են, որոնք մենք տեսել ենք սննդի արդյունաբերությունում։
Այստեղ նույնպես վերևում նույն ներդրողներն են։
Մենք սա տեսնում ենք Apple-ում, բայց նաև նրա գլխավոր մրցակից Microsoft-ում։
Երբ նայում ենք տեխնոլոգիական ոլորտը տիրապետող բոլոր մյուս ընկերություններին, որոնք արտադրում են մեր համակարգիչները,
հեռուստացույցները, սմարթֆոնները և տնային տեխնիկան, տեսնում ենք նույն խոշոր ներդրողներին,
որոնք տիրապետում են բաժնետոմսերի մեծ մասնաբաժնին։
Այս փոքրիկ ներդրումային ընկերությունների, բանկերի և ներդրումային ֆոնդերի ակումբը նաև առաջնային արդյունաբերությունների ամենամեծ
բաժնետերն է, որտեղից ստացվում են մեր հումքային նյութերը։
Եթե Վիքիպեդիայում փնտրենք աշխարհի խոշորագույն հանքարդյունաբերական ընկերությունները, կտեսնենք, որ դրանց բաժնետերերը
նույն ինստիտուցիոնալ ներդրողներն են, ինչ մյուս բոլոր դեպքերում։
Նույնը վերաբերում է աշխարհի ամենամեծ գյուղատնտեսական ընկերություններին, որոնց վրա
ամբողջությամբ կախված է մեր սննդի արդյունաբերությունը։
Օրինակ՝ նրանք պատկանում են Բայերին՝ Մոնսանտոյի մայր ընկերությանը, որը աշխարհի ամենամեծ սերմարտադրողն է և արտադրում է երկրի
բոլոր բամբակյա սերմերի 90%-ը և բոլոր մյուս սերմերի մեծ մասը։
Արդյոք դա աշխարհի ամենամեծ արևային մոդուլների արտադրողներն են, թե ամենամեծ նավթավերամշակման գործարանները,
բաժնետոմսերը կառավարվում են նույն ընկերությունների կողմից։
Նրանք տիրապետում են ծխախոտի այն ընկերություններին, որոնք արտադրում են աշխարհի բոլոր հանրաճանաչ ծխախոտային ապրանքանիշները։
Այնուամենայնիվ, նրանք նաև տիրապետում են դեղագործական արդյունաբերության բոլոր խոշոր
ընկերություններին և դեղեր արտադրող գիտական ինստիտուտներին։
Նրանք տիրում են մեր մետաղներն ու հումքը արտադրող ընկերություններին, ինչպես նաև ամբողջ ավտոմոբիլային,
օդանավային և զինագործական արդյունաբերություններին, որոնք վերամշակում են այդ մետաղներն ու հումքը։
Նրանք սեփականատերերն են այն ընկերությունների, որոնք արտադրում են մեր էլեկտրոնիկան։
Նրանք մեծ բազմաբաժին խանութների և առցանց շուկաների սեփականատերերն են։
Եվ նույնիսկ վճարման միջոցները, որոնք մենք օգտագործում ենք նրանց արտադրանքների համար վճարելու համար։
Ինչպես արդեն նշել եմ, այս ինստիտուցիոնալ ներդրողները հիմնականում ներդրումային ընկերություններն
են, բանկերն ու ապահովագրական ընկերություններն են։
Նրանք էլ, իրենց հերթին, պատկանում են բաժնետերերին։
Եվ դրա մեջ ամենա զարմանալի բանն ի՞նչն է։
Այս բոլոր ինստիտուցիոնալ ներդրողները միմյանց բաժնետոմսերի սեփականատերեր են և միասին կազմում են
հսկայական ցանց, որը կարելի է համեմատել պիրամիդի հետ։
Փոքր ինստիտուցիոնալ ներդրողները պատկանում են ավելի մեծ ներդրողներին, որոնք, իրենց
հերթին, պատկանում են ավելի մեծ ներդրողներին։
Այս պիրամիդի անտեսանելի գագաթը բաղկացած է ընդամենը երկու ընկերությունից, որոնց անունները մենք բազմիցս ենք տեսել։
Նրանք Վանգարդն են և ԲլեքՌոքը։
Այս երկու ընկերությունների ուժը գրեթե մեր երևակայությունից վեր է։
Նրանք ոչ միայն աշխարհի բոլոր խոշոր ընկերությունների ամենամեծ ինստիտուցիոնալ ներդրողներն են, այլև այդ
ընկերություններում գործող մյուս ինստիտուցիոնալ ներդրողների սեփականատերերն են, ինչը նրանց ապահովում է ամբողջական մոնոպոլիա։
Ըստ Bloomberg-ի՝ ֆինանսական տվյալների և վերլուծության ոլորտում աշխարհի ամենահարգված հաստատություններից մեկի զեկույցի,
փորձագետները կանխատեսում են, որ մինչև 2028 թվականը այդ երկու ընկերությունները համատեղ կառավարելու են մոտ 20 տրիլիոն
դոլարի ներդրումներ և տիրելու են Երկրի գրեթե բոլոր միջոցներին։
Բլումբերգը ինքն է ԲլեքՌոքը բնութագրել որպես կառավարության չորրորդ թև, քանի որ այն միակ ոչ պետական հաստատությունն է, որը սերտ կապեր
է պահպանում ֆեդերալ բանկերի՝ այսինքն՝ կենտրոնական բանկերի հետ։
BlackRock-ը ոչ միայն գումար է վարկավորում Բունդեսբանկին, այլև նրա ամենակարևոր խորհրդատուն է և
Բունդեսբանկի կողմից օգտագործվող համակարգչային համակարգի մշակողը։
Տասնյակներով BlackRock-ի աշխատակիցներ զբաղեցրել են բարձր պաշտոններ Սպիտակ տանը Բուշի և Օբամայի
վարչակազմերի ժամանակ և ներկայումս՝ Ջո Բայդենի օրոք։
BlackRock-ի գլխավոր գործադիր տնօրեն Լարի Ֆինքը բազմաթիվ պետությունների ղեկավարների և քաղաքական
գործիչների շրջանում ողջունելի հյուր է, և դա հասկանալի է։
Նա այն ընկերության դեմքն է, որը թելեր է քաշում։
Բայց Լարի Ֆինքը ինքնուրույն չի քաշում թելերը։
Իրականում BlackRock-ը պատկանում է բաժնետերերին։
Եվ երբ նայում ենք, թե ովքեր են այդ բաժնետերերը, գալիս ենք տարօրինակ եզրակացության։
Մենք տեսնում ենք, որ BlackRock-ի ամենամեծ բաժնետերը Vanguard-ն է։ Եվ հենց այստեղ ամեն ինչ մթագնում է։
Vanguard-ը ինքնին ունի յուրահատուկ կառուցվածք, որը անհնարին է դարձնում պարզել, թե ովքեր են նրա բաժնետերերը կամ հաճախորդները։
Վանգարդի սեփականատեր էլիտան չի ուզում, որ որևէ մեկը իմանա, որ նրանք աշխարհի ամենաուժեղ ընկերության սեփականատերերն են։
Բայց իհարկե սա է
Ոչ մի գաղտնիք չկա նրանց համար, ովքեր պատրաստ են դրան նայել։
Օքսֆամի և Բլումբերգի զեկույցները ցույց են տալիս, որ աշխարհի բնակչության 1%-ը տիրապետում է մնացած 99%-ից ավելի շատ գումարների։
Իհարկե, աշխարհի ամենաուժեղ ընկերության սեփականատերերը նաև այս 1%-ի մեջ ամենահարուստներն են։
Մյուս խոսքով, դուք վերին 0.001%-ի մեջ եք։
Սա նշանակում է, որ Vanguard-ը գտնվում է աշխարհի ամենահարուստ ընտանիքների ձեռքում։
Երբ ուսումնասիրում ենք նրանց պատմությունը, պարզվում է, որ այս ընտանիքները միշտ եղել են պիրամիդի գագաթին, ոմանք
նույնիսկ արդյունաբերական հեղափոխության սկիզբից շատ առաջ։
Բայց առանց չափազանց մանրամասն մտնելու, ես պարզապես ուզում եմ նշել, որ այս ընտանիքներից շատերը պատկանում են թագավորական
արյունակցական գծերի և հանդիսանում են մեր բանկային համակարգի, Միացյալ Ազգերի և աշխարհի
բոլոր արդյունաբերական ոլորտների հիմնադիրները։
Այս ընտանիքները երբեք չեն կորցրել իրենց իշխանությունը, սակայն աշխարհի աճող բնակչության պատճառով ստիպված են եղել թաքնվել
Vanguard-ի նման ներդրումային ընկերությունների ետևում, որոնց ամենամեծ բաժնետերերը այս ընտանիքների մասնավոր
հիմնադրամներն ու ոչ առևտրային կազմակերպություններն են։
Նրանք բիզնեսի, քաղաքականության և լրատվամիջոցների միջև կապն են, ինչը հանգեցնում է նշանակալի շահերի բախման։
Առաջին հայացքից, սակայն, սա առանձնապես նկատելի չէ։
Ոչ առևտրային կազմակերպությունները, որոնք նաև հայտնի են որպես հիմնադրամներ, կազմակերպություններ են, որոնք
ապավինում են նվիրատվություններին, և նրանցից չի պահանջվում բացահայտել, թե ովքեր են տալիս այդ նվիրատվությունները։
Նրանք կարող են այս գումարը ներդնել ցանկացած գործում և իրենց շահույթի վրա հարկ չեն վճարի, եթե այդ շահույթը
կրկին ներդրվի իրենց մասնակցությամբ այլ նախագծերում։
Բարեգործական կազմակերպությունները կարող են անտեսանելի ներդրողներից տեղափոխել հարյուրավոր միլիարդավոր դոլարներ։
Ավստրալիայի կառավարության զեկույցի համաձայն՝ ոչ առևտրային կազմակերպությունները, հետևաբար, իդեալական են ահաբեկչական
խմբավորումների ֆինանսավորման և մեծ գումարների լվացման համար։
Հիերարխիայի վերին 1%-ի ընտանիքների հիմնադրամներն ու ֆոնդերը հնարավորինս թաքնվում են տեսարժանությունից։
Այնուամենայնիվ, բարձր պրոֆիլի և ուշադրություն գրավող դեպքերում նրանք դիմում են այն բարեգործական հիմնադրամներին,
որոնք դասակարգման մեջ ավելի ցածր են, սակայն շատ հարուստ են։
Սրանք են Բիլ և Մելինդա Գեյթսների հիմնադրամը, վիճահարույց միլիարդատեր Ջորջ Սորոսի «Բաց
հասարակություն» հիմնադրամները և Քլինթոնի հիմնադրամը։
Կարճ ներածություն՝ ձեզ պատկերացում տալու համար այս հիմնադրամների չափի մասին։
Ըստ Համաշխարհային տնտեսական ֆորումի պաշտոնական կայքի՝ 2020 թվականին, երբ նախագահ Դոնալդ Թրամփը դադարեցրեց ԱՄՆ
ֆինանսավորումը ԱՀԿ-ին, Գեյթսների հիմնադրամը դարձավ Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության ամենախոշոր դոնորը։
Սա Gates հիմնադրամը դարձնում է աշխարհում առողջության հետ կապված բոլոր ոլորտներում ամենաազդեցիկ կազմակերպություններից մեկը։
Գեյթսի հիմնադրամը սերտ համագործակցություն ունի աշխարհի 16 խոշորագույն դեղագործական ընկերությունների հետ, այդ թվում՝ Pfizer,
AstraZeneca, Johnson & Johnson, BioNTech և Bayer, և մենք նոր ենք պարզել, թե ով է այդ
ընկերությունների ամենաշատ բաժնետոմսերի սեփականատերը։
Բիլ Գեյթսը ամենևին աղքատ համակարգչային գիք չէր, ով հասավ աշխարհի ամենահարուստ մարդկանցից մեկի կարգավիճակին։
Փոխարենը նա եկել էր բարեգործական ընտանիքից, որը, ինչպես ինքը, աշխատում էր բացարձակ էլիտայի համար։
Բիլը Microsoft-ի հիմնադիրն է, որը պատկանում է BlackRock-ին, Vanguard-ին և մինչև վերջերս՝ Berkshire Hathaway-ին։
Ես կարծում եմ, որ հաջորդ թեման պետք է սկսվի հարցով։
Ինչ-որ պատահական մարդ, ինչպիսին ես եմ, ով շատ քիչ փորձ ունի վիդեո մոնտաժում և օգտագործում է հին նոութբուք, կարող է օբյեկտիվորեն 20
րոպեում ցույց տալ, որ աշխարհի բոլոր արդյունաբերական ոլորտներում ընդհանուր մոնոպոլիա ունեն միայն երկու ընկերություններ։
Սա հարց է առաջացնում՝ ինչո՞ւ այս ամենը լրատվամիջոցներում չի հաղորդվում։
Մենք կրկին ստանում ենք այս պատասխանը Վիքիպեդիայից։
Մոտավորապես 90%-ը միջազգային լրատվամիջոցների պատկանում է ինը մեդիա կոնգլոմերատների։
Այս մեդիա կոնգլոմերատներին պատկանող ընկերությունները չափազանց շատ են, որպեսզի դրանք թվարկվեն։
Ինչպես սպասվում էր, ամենամեծ բաժնետերերը Vanguard-ն ու BlackRock-ն են։
Ես ժամեր շարունակ կարող եմ շարունակել՝ ընդգծելով, որ գրեթե բոլոր երկրներում տեղական լրատվամիջոցները գտնվում են այսպիսի
կոնգլոմերատների ձեռքում, որոնք, իրենց հերթին, պատկանում են մեր ինստիտուցիոնալ ներդրողներին
կամ չափազանց հարուստ ու հզոր էլիտար ընտանիքներին։
Միացյալ Թագավորությունում, օրինակ, գրեթե բոլոր հանրաճանաչ թերթերն ու ամսագրերը պատկանում են Daily
Mail Group-ին, Reach-ին և վերոհիշյալ News Corp-ին։
Նիդերլանդներում բոլոր լրատվամիջոցները վերահսկվում են De Persgroep-ի, Mediahuis-ի և Bertelsmann-ի կողմից։
Գերմանիայում ամբողջ մեդիա դաշտը վերահսկվում է կամ Գերմանիայի կառավարության, կամ ProSiebenSat1-ի, կամ
Axel Springer-ի, կամ Bertelsmann-ի կողմից, որը նույնպես աննախադեպ չափերի կոնգլոմերատ է։
Bertelsmann-ը ոչ միայն աշխարհի խոշորագույն գիրք հրատարակող Penguin Random House-ի մայր ընկերությունն է և BMG Music-ի
սեփականատերն ու հիմնադիրը, այլև իր դուստր ձեռնարկություն RTL-ի միջոցով վերահսկում է Եվրոպական մեդիայի մեծ մասը՝ 67 հեռուստաալիք,
տաս հոսքային հարթակ և 38 ռադիոկայան ունեցող ընկերություն։
RTL-ից բացի, Bertelsmann-ը նաև մեծ բաժնեմաս ունի Ֆրանսիայի հիմնական լրատվամիջոցներում, և Media Set-ի հետ միասին, որը
Իտալիայի հզոր կոնգլոմերատ է, պատկանող նախկին նախագահ Բերլուսկոնիին և վերահսկող Իտալիայի հիմնական լրատվամիջոցների մեծ մասը, նրանք
նաև տիրապետում են Իսպանիայի բոլոր հանրաճանաչ հեռուստաալիքներին։
Տարբեր լրատվամիջոցները չեն ստեղծում իրենց սեփական նորությունները, այլ օգտագործում են Reuters-ի, հոլանդական
ANP-ի և ֆրանսիական AFP-ի տեղեկատվությունն ու պատկերները։
Այս կազմակերպությունները անկախ չեն։
Մեր լրատվամիջոցներում կամ այս լրատվական գործակալություններում աշխատող ամենակարևոր լրագրողներն ու խմբագիրները
պատկանում են կարևոր լրագրողական կազմակերպությունների, ինչպիսիք են Եվրոպական լրագրության կենտրոնը։
Եվրոպական լրագրության կենտրոնը Եվրոպայում լրատվամիջոցներին առնչվող նախագծերի ամենախոշոր ֆինանսավորողներից մեկն է։
Ժուռնալիստական վերլուծության և կարծիքի համար աշխարհի բոլոր խոշոր լրատվամիջոցները օգտվում են Project
Syndicate-ից, իր ոլորտի ամենաազդեցիկ կազմակերպությունից։
Այն մատակարարում է 156 երկրներում գործող 506 ամենակարևոր լրատվամիջոցներին։
Project Syndicate-ը և Եվրոպական լրագրության կենտրոնի նման կազմակերպությունները, ինչպես նաև լրատվական գործակալությունները,
ծառայում են որպես կապող օղակ աշխարհի տարբեր լրատվամիջոցների միջև։
Երբ նորությունների հաղորդավարները իրենց տելեպրոմպտերից ընթերցում են նորությունները, մեծ հավանականություն կա,
որ տեքստը գալիս է այս կազմակերպություններից որևէ մեկից։
Արդյունքում, համաշխարհային լրատվամիջոցների լուսաբանումը հաճախ համաժամեցված է։
Եկեք նայենք այն կազմակերպություններին, որոնք մեր նորությունները արտադրում են լրատվական գործակալությունների հետ միասին։
Project Syndicate-ում մենք տեսնում ենք Բիլ և Մելինդա Գեյթսների հիմնադրամը, Բաց
հասարակության հիմնադրամը և Եվրոպական լրագրության կենտրոնը։
Այնուհետև կա հենց Եվրոպական լրագրության կենտրոնը։
Այստեղ նույնպես մենք տեսնում ենք Գեյթսի հիմնադրամը և «Բաց հասարակություն» հիմնադրամը, որոնք նույնպես ստանում են մեծ
նվիրատվություններ Facebook-ից, Google-ից, Նիդերլանդների կրթության, մշակույթի և գիտության նախարարությունից
և Նիդերլանդների արտաքին գործերի նախարարությունից։
Մեր տեղեկատվական հոսքի կենտրոնում գտնվող կազմակերպությունները ֆինանսավորվում են նույն էլիտայի բարեգործական
կազմակերպությունների կողմից, որը վերահսկում է ամբողջ մեդիան։
Այնուամենայնիվ, մեր հարկային գումարների մի մասը նույնպես գնում է այս կազմակերպություններին։
Էլիտան, որը վերահսկում է մեր կյանքի յուրաքանչյուր ասպեկտը, անգամ ստացվող տեղեկատվությունը, ապավինում է անհավանական
համակարգված ջանքերի վրա՝ միացնելու Երկրի բոլոր տարբեր արդյունաբերությունները, որպեսզի դրանք աշխատեն էլիտայի շահերին։
Սա տեղի է ունենում Համաշխարհային տնտեսական ֆորումում, որը աշխարհի ամենակարևոր կազմակերպություններից մեկն է։
Դավոսում իր ամենամյա հանդիպման ժամանակ աշխարհի խոշորագույն ընկերությունների գլխավոր գործադիր տնօրենները հանդիպում են
պետությունների ղեկավարների, քաղաքական գործիչների և այլ ազդեցիկ անհատների ու
կազմակերպությունների, ինչպիսիք են ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ը և Գրինփիսը։
Վերնաշենի տնտեսական ֆորումի հոգաբարձուների խորհուրդը ներառում է ԱՄՆ նախկին փոխնախագահ և «կլիմայի փոփոխության գուրու» Ալ Գորին,
BlackRock ընկերության գլխավոր գործադիր տնօրեն Լարի Ֆինքին, Եվրոպական կենտրոնական բանկի նախագահ Քրիստին Լագարդին, CERN-ի
տնօրեն Ֆաբիոլա Ջիանոտիին, Հորդանանի թագուհուն, Կարմիր խաչի միջազգային կոմիտեի տնօրեն Պիտեր Մաուրերին և
աշխարհի ամենաազդեցիկ ընկերությունների բազմաթիվ այլ քաղաքական գործիչների ու գլխավոր գործադիր տնօրենների։
Վիքիպեդիան հաղորդում է հետևյալը:
Քննադատների համաձայն՝ Համաշխարհային տնտեսական ֆորումը տնտեսական հարթակ է, որտեղ ամենահարուստ
ընկերությունները կարող են բանակցություններ վարել այլ ընկերությունների կամ քաղաքական գործիչների հետ։
Շատ մասնակիցների համար Համաշխարհային տնտեսական ֆորումի նպատակը գլոբալ խնդիրների լուծումը չէ, այլ անձնական շահը։
Արագ պարզ է դառնում, որ այս WEF-ի քննադատները ճիշտ են, երբ նայում ենք, թե ովքեր են ամենակարևոր
գործընկերները, որոնք կազմում են WEF-ի բյուջեի գրեթե 71%-ը։
Սրանց թվում են BlackRock-ը, The Open Society Foundations-ը, The Bill & Melinda Gates Foundation-ը և բազմաթիվ այլ
խոշոր ընկերություններ, որոնց բաժնետոմսերը ուղղակի կամ անուղղակի պատկանում են Vanguard-ին և BlackRock-ին։
Համաշխարհային տնտեսական ֆորումի նախագահն ու հիմնադիրը գերմանացի պրոֆեսոր և գործարար Կլաուս Շվաբն է։
Իր «Մեծ վերագործարկում» գրքում նա մանրամասն նկարագրում է իր կազմակերպության ծրագրերը։
Ըստ Շվաբի, մեր հին հասարակությունը պետք է փոխարինվի նորով, որտեղ երկրները հանձնում են իրենց ինքնիշխանությունը համընդգրկող
համաշխարհային կառավարությանը, որտեղ մարդիկ ոչինչ չեն տիրապետում, այլ միայն աշխատում են պետության համար և դրա
դիմաց ստանում են բնակարան, առողջապահական ծառայություններ և բոլոր մյուս հիմնական անհրաժեշտությունները։
Դուք, հավանաբար, բավական շատ եք լսել Նոր Համաշխարհային Կարգի մասին։
Մեդիան ուզում է մեզ համոզել, որ սա կոնսպիրոլոգիական տեսաբանների թեմա է, չնայած որ նախագահներ, ինչպիսիք են Ջորջ Բուշ ավագը, Նելսոն
Մանդելան և Բիլ Քլինթոնը, սերունդներ շարունակ դրա մասին խոսել են։
Այս կարևոր դեմքերը, որոնք Մանդելայից բացի իրենց կյանքի ընթացքում բոլորը պատկանել են էլիտային, միակները չեն, ովքեր
երազում են ամենազորավոր համաշխարհային կառավարության մասին։
2015 թվականին ՄԱԿ-ը ներկայացրեց իր վիճահարույց «Աजेंդա 2030»-ը, որը գրեթե նույնն է Կլաուս Շվաբի «Մեծ վերագործարկում»-ի հետ։
Իրենց իսկ խոսքերով՝ ՄԱԿ-ն ու Շվաբը ցանկանում են ապահովել, որ մինչև 2030 թվականը Երկրի վրա այլևս չլինեն աղքատություն,
սով, շրջակա միջավայրի աղտոտվածություն կամ հիվանդություններ։
Դա հնչում է որպես լավ պլան, մինչև չկարդաս մանր տառերը։
Գաղափարը այն է, որ «Ագենդա 2030»-ը պետք է ֆինանսավորվի մեզ՝ քաղաքացիներիս կողմից։
Եվ ինչպես հիմա մեզանից պահանջում են հրաժարվել մեր հիմնարար իրավունքներից հանրային առողջության համար,
այնպես էլ մեզանից կպահանջեն հրաժարվել մեր բարօրությունից աղքատության դեմ պայքարի համար։
Սրանք դավադրության տեսություններ չեն։ Դուք կարող եք ինքներդ կարդալ դրա մասին պաշտոնական կայքում։
Կարճ ասած՝ ամեն ինչ այսպես է.
ՄԱԿ-ը ցանկանում է վերցնել բոլոր արևմտյան երկրների հարկային գումարները և փոխանցել դրանք էլիտայի մեգակորպորացիաներին,
որոնք հետո կհանձնարարվեն վերակառուցել հասարակությունը։
ՄԱԿ-ը ասում է, որ այս հսկայական նախագիծը պահանջում է համաշխարհային կառավարություն, և ՄԱԿ-ը ինքն
է ստանձնել այդ համաշխարհային կառավարության դերը։
Ինչպես Շվաբը, այնպես էլ ՄԱԿ-ը կարծում է, որ պանդեմիան կատարյալ հնարավորություն է Աजेंդա 2030-ի իրականացումը արագացնելու համար։
Անհանգստացնող է, որ Համաշխարհային տնտեսական ֆորումը (WEF) և ՄԱԿ-ը բացահայտ ընդունում են, որ համաճարակներն ու այլ աղետները նրանց
համար հնարավորություն են հասարակությունը վերաձևավորելու համար, հատկապես երբ տեսել ենք, որ էլիտան ունի բոլոր
միջոցները՝ մեզ համոզելու, որ գոյություն ունի համաճարակ, և նույնիսկ այն ստեղծելու համար։
Էլիտաները ամբողջովին չեն պատրաստվում կիսել իրենց հարստությունը մեզ հետ։
Իրականում նրանք անկեղծ են իրենց ծրագրերի մասին՝ մեզնից անգամ վերջին կտորը խլելու։
Բայց առայժմ պարզ տրամաբանությամբ կարող եք հասկանալ, որ նոր համաշխարհային կարգ կամ համապարփակ համաշխարհային կառավարություն
միակ միջոցն է, որով փոքր էլիտան կարող է պահպանել իր իշխանությունը մշտապես աճող համաշխարհային բնակչության նկատմամբ։
BlackRock-ի և Vanguard-ի նման ընկերությունները չեն շահում ազգային սահմաններից, ներմուծման հարկերից և իրական բազմազանությունից։
Միայն վախի և լրատվամիջոցների մանիպուլյացիայի միջոցով են նրանք կարողանում պահպանել իրենց ազդեցությունը մեզ բոլորիս վրա։
Էլիտաները չեն պատրաստվում բուժել մեզ այն անթիվ հիվանդություններից, որոնք մենք ձեռք ենք բերել նրանց արտադրած թունավոր սննդից։
և շրջակա միջավայրի աղտոտումից, որը դա առաջացրել է։
Քանի որ եթե մենք չհիվանդանայինք, ամբողջ դեղագործական արդյունաբերությունը կփլուզվեր։
«Վախի պես ոչինչ չի վաճառվում» արտահայտությունը առաջատար վիրուսաբանների, ինչպիսիք են Մարկ վան Ռանսթը, կարգախոսն է։
Հուսով եմ, որ այս տեսանյութով կկարողանամ հասնել ձեզ և կրճատել մեր միջև մշտապես աճող հեռավորությունը։
Միայն երբ մենք բաժանված ենք, էլիտան կարող է պահպանել իր իշխանությունը մեզ վրա։
Էլիտայի ամենամեծ վախն այն է, որ մենք կհասկանանք, թե իրականում ինչ է տեղի ունենում աշխարհում։
Եվ էլիտան կարծում է, որ դա կանխելու միակ միջոցը սենսուրան է։
Մարդկային շփումը կանխելը
Քաղաքական հակառակորդների կամ այլ կերպ մտածողների նկատմամբ անընդհատ զրպարտություն։
Եվ բրուտալ ուժի կիրառումը։
Էլիտայի ծրագրերը պարզ են, ինչպես նաև այն անողմնավոր ձևը, որով նրանք նախատեսում են դրանք իրականացնել։
Եթե թույլ տանք, որ սա տեղի ունենա, մեր նախկինում ճանաչածի մոխրից կծնվի նոր հասարակություն։
Նոր հասարակություն, որտեղ մենք ոչինչ չենք ունենա, անգամ մեր սեփական տները։
Էլիտան ցանկանում է ապահովել, որ այժմից մինչև 2030 թվականը ձեր ներկայումս պատկանող ամեն ինչ պատկանի նրանց։
Սա պահանջում է ավերիչ տնտեսական ճգնաժամ։
Առաջին հերթին հարձակվում են միջին խավի վրա, որը հասարակության ողնաշարն է։
Ձեռնարկատերերը ստիպված են վերցնել ահռելի պարտքեր, ինչը վերջիվերջո հանգեցնում է նրանց բոլոր ունեցվածքի կորստին։
Դրանից հետո ամեն ինչ արագ կզարգանա։
Բանկերը կփլուզվեն, կանխիկ գումարը կդադարի գոյություն ունենալ, և սովից խուսափելու միակ միջոցը կլինի կառավարության աջակցությունը
ընդունելը, որը ենթակա կլինի տարբեր պայմանների, օրինակ՝ պատվաստման վկայական ներկայացնելը և ամբողջ անձնական գույքը հանձնելը։
Քանի որ ձեռնարկատերերը առաջինն են ընկնում, շատերը ճգնաժամը անմիջապես չեն զգա։
Մարդիկ շարունակում են միմյանց միջև բաժանված մնալ մինչև շատ ուշ լինի։
Սա ոչ թե այնպիսի աղետալի սցենար է, որը ես եմ հորինել։
Սա պարզապես Մեծ վերագործարկումն է, Նոր համաշխարհային կարգը, որը բազմաթիվ սերունդներ շարունակ նախապատրաստվել է և լայնորեն
փորձարկվել է աշխարհի բոլոր կոմունիստական դիկտատուրաներում։
Բայց սա կարող է նաև ընթանալ հակառակ ուղղությամբ, և Մեծ վերագործարկման փոխարեն մենք կարող ենք իրականացնել Մեծ արթնացում և
ստեղծել աշխարհ, որտեղ ոչ ոք ստիպված չի լինի սովամահ լինել, և որտեղ մենք կարող ենք
ազատորեն և կայուն կերպով ապրել միասին՝ բնության հետ։
Սա իդեալիստական երազանք չէ։
Միշտ էլ եղել են ուժեր, որոնք փորձել են կոտրել էլիտայի իշխանությունը, սակայն մինչև վերջերս մեր հաղորդակցության միջոցները
միշտ անբավարար են եղել զանգվածային ցանցը գործարկելու համար։
Էլիտան միշտ մեզ մթության մեջ է պահել Տեսլայի նման հանճարների հայտնագործությունների վերաբերյալ,
ով մաքուր, անվճար էներգիայի ոլորտում շատ առաջ էր։
Կամ դոկտոր Ռայֆը, ով ռադիոալիքներ օգտագործելով բուժել է առնվազն 16 անբուժելի քաղցկեղով հիվանդների, մինչև որ
նա, ինչպես Թեսլան, կասկածելի հանգամանքներում մահացավ։
Կամ Հենրի Ֆորդը, ով դեռևս 1941 թվականին կենսապլաստիկից ավտոմեքենա էր արտադրել, որը պողպատից ավելի ամուր դուրս եկավ։
Էլիտան մեզանից թաքցրել է անթիվ այդպիսի տեխնիկաներ, քանի որ դրանք սպառնալիք են ներկայացնում
նրանց մոնոպոլիաներին բոլոր արդյունաբերություններում։
Սրանք այն տեխնոլոգիաներն էին, որոնք մեզ ազատություն կտային և վտանգի տակ կդնեին էլիտաների իշխանությունը, որը հիմնված է
մեր վախի և նրանց արտադրանքների նկատմամբ մեր կախվածության վրա։
Սրանք ոչ թե դավադրության տեսություններ են, այլ փաստեր։
Իմ ասածը այն է, որ մեզ համար բացվում է նոր հնարավորությունների աշխարհ՝ առանց աղքատության, աղտոտվածության,
հիվանդությունների կամ պատերազմի, որտեղ կառավարությունները ծառայում են ժողովրդի բարօրությանը, ոչ թե հակառակը։
Անթիվ հիվանդություններ, որոնք դեղագործական արդյունաբերության համար հարյուրավոր միլիարդավոր ֆունտներ են ապահովում, կբուժվեն։
Այսուհետ ոչ ոք ստիպված չէ մատները ոսկորին հասցնել՝ արժանապատիվ կյանքով ապրելու համար։
Մարդիկ այլևս չեն ապրի լրատվամիջոցների, դեղագործական արդյունաբերության, կլիմայական լոբբիստների
և քաղաքական գործիչների տարածած ստերի վախի տակ։
Այս ամենը տեսանելի է հորիզոնում, սակայն նախ պետք է դիմանանք փոթորիկին և հասկանանք, թե ինչն է մեր հասարակության իրական խնդիրը։
Այստեղ է սկսվում մեր ճանապարհորդությունը, և դա լինելու է դժվարին ճանապարհորդություն, բայց մենք միասին
կմեկնարկենք այն և կօգնենք միմյանց վեր կենալ, երբ ընկնենք։
Մենք չենք վախենա։ Մենք 99%-ն ենք։