Fáar risafyrirtæki stjórna hverju einasta atriði í lífi okkar.
Það kann að hljóma ýkt, en allt frá morgunverðinum sem er á borðinu um morguninn til dýnunnar sem við sofum á um
nóttina, og allt sem við gerum, klæðumst eða neytum þar á milli, ræðst að miklu leyti af þessum fyrirtækjum.
Þetta eru fjárfestingarfélög af gífurlegum stærðum sem stjórna stærstu peningaflæðum í heiminum.
Þeir eru aðalpersónur í leikritinu sem við erum nú að verða vitni að.
Til þess að taka ekki of mikinn tíma af þér hef ég dregið saman mikilvægustu upplýsingarnar eins stuttlega og mögulegt er.
Hvernig virkar það?
Tökum sem dæmi fyrirtæki eins og PepsiCo, móðurfélag margra af vinsælustu gosdrykkjum og snarlvörum heimsins.
Það virðist vera mörg mismunandi keppandi vörumerki, en þau öll eiga uppruna sinn í verksmiðjum
fárra fyrirtækja sem saman hafa einokun í greininni.
Meðal framleiðenda forpakkaðra matvæla eru nokkur önnur stórfyrirtæki, svo sem
Unilever, Coca-Cola Company, Mondelez og Nestlé.
Á þessari mynd má sjá að nánast öll þekkt vörumerki pakkaðra matvæla tilheyra einu af þessum fyrirtækjum.
Þú getur auðveldlega fengið þessar upplýsingar.
Þú getur lesið um þau á vefsíðum viðkomandi vörumerkja eða á Wikipedia.
Fyrirtæki af þessari stærð eru venjulega skráð á hlutabréfamarkaði og hafa stjórn þar sem stærstu hluthafar hafa úrslitaorðið.
Á vefsíðum eins og Yahoo Finance finnum við ítarlegar upplýsingar um fyrirtæki, þar á meðal stærstu hluthafa þeirra.
Tökum PepsiCo sem dæmi aftur.
Við sjáum að 73,14% hlutabréfa eru í eigu ekki færri en 3.379 stofnanalegra fjárfesta.
Þetta felur í sér fjárfestingafyrirtæki, fjárfestingarsjóði, tryggingafélög, banka og í sumum tilvikum stjórnvöld.
Skoðum hverjir eru stærstu stofnfjárfestar PepsiCo.
Eins og sjá má, eru aðeins tíu af 3.379 fjárfestum sem eiga næstum þriðjung allra hluta.
Heildarhlutafé þessara tíu leiðandi fyrirtækja er metið á um 60 milljarða dollara.
Hins vegar eiga þrír af þessum tíu fjárfestum fleiri hluti en hinir sjö.
Við skulum muna nöfn þeirra og sjá hver á flest hlutabréf í Coca-Cola Company, helsta samkeppnisaðila Pepsi.
Við sjáum að, eins og hjá PepsiCo, eru meirihluti hlutabréfa í eigu stofnanalegra fjárfesta.
Skoðum tíu efstu og byrjum á þeim síðasta.
Við sáum einnig fjóra af þessum sex stofnanalegu fjárfestum í síðustu sex fjárfestum PepsiCo.
Þetta eru Northern Trust, JP Morgan Chase, Geode Capital Management og Wellington Management.
Skoðum nú fjóra stærstu hluthafa.
Við sáum líka þrjá af þessum í fjórum efstu sætum PepsiCo.
Þau eru BlackRock, Vanguard og State Street, og það er enn eitt: Berkshire Hathaway.
Þetta eru fjögur stærstu fjárfestingarfyrirtækin í heiminum.
PepsiCo og Coca-Cola eru allt annað en samkeppnisaðilar, en hin stóru fyrirtækin sem eiga mörg vörumerki, svo
sem Unilever, Mondelez og Nestlé, eru einnig í eigu sama litla hóps stofnanalegra fjárfesta.
Og þessi nöfn finnast ekki einungis í matvælaiðnaði tilbúinna matvæla.
Skoðum til dæmis Wikipedia til að sjá hvaða fyrirtæki eru stærst í tæknigeiranum.
Facebook á WhatsApp og Instagram.
Saman með Twitter mynda þau vinsælustu samfélagsmiðlapallana í heiminum.
Alphabet er móðurfélag allra Google-fyrirtækja, þar á meðal YouTube og Gmail, en það er einnig stærsti styrktaraðili
og þróunaraðili Android, eins af tveimur stýrikerfum sem knýja næstum öll snjallsímar og spjaldtölvur í heiminum.
Annað stýrikerfi er iOS frá Apple.
Að lokum, þegar við bætum Microsoft við hin þrjú, sjáum við að fjögur fyrirtæki framleiða hugbúnaðinn sem næstum
allir tölvur, spjaldtölvur og snjallsímar í heiminum byggja á.
Skoðum hver á stærstu hlutabréfin í þessum voldugu fyrirtækjum.
Á Facebook sjáum við að meira en 80% hlutabréfa eru í eigu stofnanalegra fjárfesta.
Þetta eru sömu nöfnin sem við höfum séð í matvælaiðnaðinum.
Hér líka eru sömu fjárfestarnir efst.
Við sjáum þetta hjá Apple, en einnig hjá helsta samkeppnisaðila þess, Microsoft.
Þegar við lítum á öll hin fyrirtækin sem ráða ríkjum í tæknigeiranum og framleiða tölvur, sjónvörp,
snjallsíma og heimilistæki, sjáum við sömu stóru fjárfesta eiga stóran hluta hlutabréfa.
Þessi litla klíka fjárfestingafyrirtækja, banka og fjárfestingarsjóða er einnig stærsti hluthafi í
grunnatvinnugreinum sem hráefni okkar stafar frá.
Ef við leitum á Wikipedia að stærstu námufyrirtækjum heims, sjáum við að hluthafar þeirra eru
sömu stofnanalegu fjárfestar og annars staðar.
Sama gildir um stærstu landbúnaðarfyrirtæki heims, sem allur matvælaiðnaðurinn okkar byggir á.
Til dæmis eiga þeir Bayer, móðurfélag Monsanto, sem er stærsti fræframleiðandi heims, framleiðir 90% af öllum
bómullarfræjum á jörðinni og meirihluta annarra fræja.
Hvort sem um er að ræða stærstu framleiðendur sólarsellna í heiminum eða stærstu
olíuhreinsistöðvarnar, eru hlutabréfin í höndum sömu fyrirtækja.
Þeir eiga tóbaksfyrirtækin sem framleiða öll vinsælustu tóbaksmerki heimsins.
Hins vegar eiga þeir einnig öll helstu fyrirtækin í lyfjaiðnaðinum og vísindastofnanirnar sem framleiða lyfin.
Þeir eiga fyrirtækin sem framleiða málma okkar og hráefni, og alla bíla-, flugvéla- og
vopnaiðnaðinn sem vinnur úr þessum málmum og hráefnum.
Þeir eiga fyrirtækin sem framleiða rafeindatækin okkar.
Þeir eiga stóru verslunarkeðjurnar og netmarkaðstorgin.
Og jafnvel greiðslumáti sem við notum til að greiða fyrir vörur þeirra.
Eins og ég hef þegar nefnt, eru þessir stofnanalegu fjárfestar aðallega fjárfestingarfélög, bankar og tryggingafélög.
Þau eru aftur á móti einnig í eigu hluthafa.
Og hvað er það sem er hvað ótrúlegast við það?
Allir þessir stofnanalegu fjárfestar eiga hlutabréf hvors annars og saman mynda þeir
gríðarstórt net sem má bera saman við pýramída.
Minni stofnanalegir fjárfestar eru í eigu stærri fjárfesta, sem aftur tilheyra enn stærri fjárfestum.
Ósýnilegi toppurinn á þessum pýramída samanstendur af aðeins tveimur fyrirtækjum, sem
við höfum séð nöfn þeirra mörgum sinnum áður:
Þau eru Vanguard og BlackRock.
Vald þessara tveggja fyrirtækja er nánast handan ímyndunar okkar.
Ekki aðeins eru þeir stærstu stofnanalegu fjárfestarnir í öllum helstu fyrirtækjum heimsins, heldur eiga þeir
einnig hina stofnanalegu fjárfesta í þessum fyrirtækjum, sem gefur þeim fullkomið einokun.
Samkvæmt skýrslu Bloomberg, einnar virtustu stofnunar heims á sviði fjármálagagna og greiningar, spáðu sérfræðingar því
að árið 2028 muni fyrirtækin tvö saman stjórna um 20 billjónir dala í fjárfestingum og eiga nánast allt á jörðinni.
Bloomberg sjálfur lýsti BlackRock sem fjórða arma stjórnvalda vegna þess að það er eina stofnun utan stjórnvalda sem viðheldur
nánum tengslum við alríkisbankana, einnig kallaða seðlabanka.
BlackRock lánar ekki aðeins fé til Bundesbanks, heldur er það einnig mikilvægasti ráðgjafi þeirra og
þróunaraðili tölvukerfisins sem Bundesbankarnir nota.
Tugir starfsmanna BlackRock gegndu æðstu embættum í Hvíta húsinu á stjórnartímum Bush og Obama og nú undir forsetatíð Joe Biden.
Framkvæmdastjóri BlackRock, Larry Fink, er velkominn gestur meðal margra þjóðhöfðingja
og stjórnmálamanna – og það er skiljanlegt.
Hann er andlit fyrirtækisins sem dregur í þræðina.
En Larry Fink er ekki að toga í þræðina sjálfur.
Í raun er BlackRock sjálft í eigu hluthafa.
Og þegar við skoðum hverjir þessir hluthafar eru, komumst við að undarlegri niðurstöðu.
Við sjáum að stærsti hluthafi BlackRock er Vanguard. Og hér verða hlutirnir óljósir.
Vanguard sjálft hefur einstaka uppbyggingu sem gerir það ómögulegt að bera kennsl á
hverjir hluthafar eða viðskiptavinir þess eru.
Elítan sem á Vanguard vill ekki að neinn viti að hún sé eigandi öflugasta fyrirtækis heimsins.
En auðvitað er þetta
Engin leyndarmál fyrir þá sem vilja kanna það.
Skýrslur frá Oxfam og Bloomberg sýna að 1% íbúa heimsins á meira fé en hin 99%.
Auðvitað eru þeir sem eiga öflugasta fyrirtæki heimsins einnig ríkastir innan þessa 1%.
Með öðrum orðum, þú ert meðal efstu 0,001%.
Þetta þýðir að Vanguard er í höndum ríkustu fjölskyldna heimsins.
Þegar við rannsökum sögu þeirra komumst við að því að þessar fjölskyldur hafa ætíð verið efst í
pýramídanum, sumar jafnvel löngu fyrir upphaf iðnbyltingarinnar.
En án þess að fara of mikið í smáatriði vil ég bara benda á að margar þessara fjölskyldna tilheyra konunglegum
ættum og að þær eru stofnendur bankakerfis okkar, Sameinuðu þjóðanna og allra iðnaðargreina í heiminum.
Þessar fjölskyldur misstu aldrei völd sín, en vegna vaxandi heimsmannfjölda urðu þær að fela sig á bak við
fjárfestingafyrirtæki eins og Vanguard, þar sem stærstu hluthafar þess eru einkafjárfestingasjóðir
og sjálfseignarstofnanir þessara fjölskyldna.
Þeir eru tengiliðurinn milli viðskipta, stjórnmála og fjölmiðla, sem leiðir til verulegra hagsmunaárekstra.
Við fyrstu sýn er þetta þó ekki sérstaklega áberandi.
Óhagnaðardrifsamtök, einnig kölluð stofnanir, eru samtök sem treysta á framlög og þurfa
ekki að upplýsa hverjir veita þeim framlög.
Þeir geta fjárfest þessa peninga í hvað sem er og þurfa ekki að greiða skatta af hagnaði sínum svo framarlega sem hann
er endurfjárfestur í öðrum verkefnum sem þeir taka þátt í.
Sjálfseignarstofnanir geta flutt hundruð milljarða dollara frá ósýnilegum fjárfestum.
Samkvæmt skýrslu áströlsku ríkisstjórnarinnar eru óhagnaðardrifin samtök því kjörin til að
fjármagna hryðjuverkasamtök og þvo stórar fjárhæðir.
Stofnanir og sjóðir fjölskyldna efst í 1% stéttarkerfinu fela sig bak við tjöldin eins mikið og mögulegt er.
Hins vegar, þegar um háprófaða og athyglisverða málaflokka er að ræða, snúa þeir sér til stofnana mannúðarfjölskyldna
sem eru neðar á listanum en eru jafnframt mjög auðugar.
Þetta eru Bill & Melinda Gates-stofnunin, Opna samfélagsstofnanir umdeilds milljarðamæringsins George Soros og Clinton-stofnunin.
Stutt kynning til að gefa þér hugmynd um stærð þessara grunnstoða.
Samkvæmt opinberu vefsíðu World Economic Forum er Gates-stofnunin stærsti styrktaraðili Alþjóðaheilbrigðismálastofnunarinnar
(WHO) eftir að forseti Donald Trump stöðvaði fjármögnun Bandaríkjanna til WHO árið 2020.
Þetta gerir Gates-stofnunina að einni áhrifamestu stofnun í heiminum á öllum sviðum sem tengjast heilsu okkar.
Gates-stofnunin á náið samstarf við 16 stærstu lyfjafyrirtæki heims, þar á meðal Pfizer, AstraZeneca, Johnson &
Johnson, BioNTech og Bayer, og við höfum rétt nýverið séð hver á flest hlutabréf í þessum fyrirtækjum.
Bill Gates var allt annað en fátækur tölvunörd sem náði að verða einn ríkasti maður í heiminum. Hann kom hins
vegar frá mannúðarsinnaðri fjölskyldu sem, líkt og hann sjálfur, vann fyrir algjörri elítu.
Bill er stofnandi Microsoft, sem er í eigu BlackRock, Vanguard og, fram að þessu, Berkshire Hathaway.
Ég held að næsta umræðuefni eigi að byrja á spurningu.
Handahófskenndur einstaklingur eins og ég, með afar litla reynslu af myndbandsvinnslu og sem notar gamlan fartölvu, getur
hlutlaust sýnt á tuttugu mínútum að aðeins tvö fyrirtæki hafa algjört einokun á öllum iðnaðarsviðum um allan heim.
Þetta vekur spurninguna: af hverju er ekkert af þessu greint í fjölmiðlum?
Við fáum þetta svar aftur frá Wikipedia.
Um 90% alþjóðlegra fjölmiðla eru í eigu níu fjölmiðlahópa.
Fyrirtækin sem þessi fjölmiðlahópar eiga eru of mörg til að telja upp.
Eins og búist var við eru stærstu hluthafar Vanguard og BlackRock.
Ég gæti haldið áfram í margar klukkustundir og sýnt fram á að í nánast öllum löndum heimsins séu staðbundin fjölmiðlar í
höndum slíkra samsteypna sem aftur eru í eigu stofnanalegra fjárfesta okkar eða afar ríkra og voldugra valdamikilla ættir.
Í Bretlandi, til dæmis, tilheyra nánast öll vinsælustu dagblöðin og tímarit Daily Mail Group, Reach og fyrrnefndu News Corp.
Í Hollandi eru öll fjölmiðlafyrirtæki undir stjórn De Persgroep, Mediahuis og Bertelsmann.
Og í Þýskalandi er allt fjölmiðlaumhverfið undir stjórn annaðhvort þýsku ríkisstjórnarinnar,
ProSiebenSat1, Axel Springer og aftur Bertelsmann, sem er einnig samsteypa af fordæmalausum stærðargráðu.
Bertelsmann er ekki aðeins móðurfélag stærstu bókaútgáfu heims, Penguin Random House, og eigandi og stofnandi BMG Music, heldur
ræður hann einnig stórum hluta af evrópskum fjölmiðlum í gegnum dótturfyrirtæki sitt RTL, fyrirtæki sem rekur 67
sjónvarpsrásir, tíu streymisveitur og 38 útvarpsstöðvar.
Auk RTL á Bertelsmann einnig stóran hlut í frönsku meginstreymisfjölmiðlunum, og ásamt Media Set, öflugum ítalska
samsteypunni í eigu fyrrverandi forseta Berlusconi sem ræður ríkjum yfir flestum ítölsku meginstreymisfjölmiðlunum,
eiga þau einnig allar vinsælu spænsku sjónvarpsstöðvarnar.
Ýmsir fréttamiðlar framleiða ekki sínar eigin fréttir, heldur nota upplýsingar og myndir frá
fréttastofum eins og Reuters, hollensku ANP og frönsku AFP.
Þessar stofnanir eru allt annað en sjálfstæðar.
Mikilvægustu blaðamennirnir og ritstjórarnir sem starfa hjá fjölmiðlum okkar eða þessum fréttastofnunum tengjast mikilvægum
blaðamannasamtökum, svo sem Evrópsku blaðamennskumiðstöðinni.
Evrópska blaðamennskumiðstöðin er einn af stærstu styrktaraðilum fjölmiðlatengdra verkefna um alla Evrópu.
Fyrir blaðamennskulega greiningu og álit nota allir helstu fjölmiðlar heimsins Project
Syndicate, öflugustu samtökin á sínu sviði.
Það veitir 506 mikilvægustu fjölmiðla í 156 löndum.
Project Syndicate og stofnanir eins og European Journalism Centre, ásamt fréttastofnunum, eru
tengiliðurinn milli ólíkra fjölmiðla um allan heim.
Þegar fréttalesarar lesa fréttir af teletexta, er miklar líkur á að textinn komi frá einni af þessum stofnunum.
Þar af leiðandi er fjölmiðlaumfjöllun um allan heim oft samstillt.
Skoðum samtökin sem framleiða fréttir okkar í samvinnu við fréttastofur.
Hjá Project Syndicate sjáum við Bill & Melinda Gates-stofnunina, Open Society-stofnunina og Evrópska blaðamennskumiðstöðina.
Þá er það sjálft Evrópska blaðamennskumiðstöðin.
Hér sjáum við einnig Gates-stofnunina og Open Society-stofnunina, sem einnig fá stórar framlög frá Facebook,
Google, hollenska mennta-, menningar- og vísindamálaráðuneytinu og utanríkisráðuneytinu.
Stofnanirnar sem standa í miðju upplýsingaflæðis okkar eru fjármagnaðar af góðgerðarsamtökum
sömu elítu sem einnig ræður yfir öllum fjölmiðlum.
Hins vegar fer hluti af skattpeningunum okkar einnig til þessara samtaka.
Elítan sem stjórnar öllum þáttum lífs okkar, allt niður í þær upplýsingar sem við fáum, treystir á óhugsandi samstillta
viðleitni til að tengja allar mismunandi atvinnugreinar á jörðinni til að tryggja að þær starfi allar í þágu elítunnar.
Þetta er að gerast á World Economic Forum, einni mikilvægustu stofnun í heiminum.
Á árlegum fundi sínum í Davos koma forstjórar stærstu fyrirtækja heims saman með ríkisstjórum,
stjórnmálamönnum og öðrum áhrifamiklum einstaklingum og samtökum, svo sem UNICEF og Greenpeace.
Stjórn traustmanna WEF inniheldur fyrrverandi varaforseta Bandaríkjanna og "klímabreytingasérfræðing" Al Gore, forstjóra
BlackRock Larry Fink, forseta Seðlabanka Evrópu Christine Lagarde, forstjóra CERN Fabiola Gianotti, drottningu Jórdaníu,
forstjóra Alþjóðanefndar Rauða krossins Peter Maurer, og marga aðra stjórnmálamenn og forstjóra áhrifamestu fyrirtækja heims.
Wikipedia greinir frá eftirfarandi:
Samkvæmt gagnrýnendum er WEF efnahagsvettvangur þar sem ríkustu fyrirtækin geta semjað um
samninga við önnur fyrirtæki eða stjórnmálamenn.
Fyrir marga þátttakendur er tilgangur WEF persónulegur ábati fremur en að leysa alþjóðleg vandamál.
Það verður fljótt ljóst að þessir gagnrýnendur WEF hafa rétt fyrir sér þegar við skoðum hverjir mikilvægustu samstarfsaðilar
eru, sem standa fyrir næstum 71% af fjárhagsáætlun WEF.
Þar á meðal eru BlackRock, Open Society Foundations, Bill & Melinda Gates-stofnunin og mörg önnur stórfyrirtæki sem hlutabréf
þeirra eru í eigu Vanguard og BlackRock, beint eða óbeint.
Forseti og stofnandi WEF er Klaus Schwab, þýskur prófessor og viðskiptamaður.
Í bók sinni "The Great Reset" lýsir hann áætlunum samtaka sinna í smáatriðum.
Samkvæmt Schwab ætti gamla samfélagið okkar að vera skipt út fyrir nýtt þar sem ríki afsala fullveldi sínu til alþjóðstjórnar
sem nær yfir allt, þar sem fólk á ekkert nema vinnur fyrir ríkið og fær í staðinn húsnæði,
heilbrigðisþjónustu og allar aðrar grunnþarfir.
Þú hefur líklega heyrt töluvert um Nýja heimsröðina.
Fjölmiðlar vilja láta okkur trúa að þetta sé mál fyrir samsæriskenningasmiði, þrátt fyrir að
forsetar á borð við George Bush eldri, Nelson Mandela og Bill Clinton hafi rætt um það í áratugi.
Þessir mikilvægu einstaklingar, sem, fyrir utan Mandela, tilheyrðu allir yfirstéttinni á lífsleið sinni,
eru ekki einir um að dreyma um alvaldandi heimsstjórn.
Árið 2015 kynnti Sameinuðu þjóðirnar umdeilda dagskrána 2030, sem er nánast eins og Stóra enduruppbyggingin eftir Klaus Schwab.
Með eigin orðum vilja Sameinuðu þjóðirnar og Schwab tryggja að fyrir árið 2030 verði engin fátækt,
hungur, umhverfismengun né sjúkdómar á jörðinni.
Það hljómar eins og góður áætlun þar til þú lest smáletur.
Hugmyndin er sú að við, borgararnir, eigum að greiða fyrir Dagsskrá 2030.
Og rétt eins og nú er krafist af okkur að við gefum upp grundvallarréttindi okkar fyrir almannaheilsu, mun okkur
verða beðið um að fórna velmegun okkar til að draga úr fátækt.
Þetta eru ekki samsæriskenningar. Þú getur lesið um þetta sjálfur á opinberu vefsíðunni.
Í stuttu máli snýst þetta um þetta:
Samtök Sameinuðu þjóðanna vilja taka skattpeninga allra vestrænna ríkja og gefa þá til risafyrirtækja
elítunnar, sem fá það verkefni að endurbyggja samfélagið.
Sameinuðu þjóðirnar segja að þetta gífurlega verkefni krefjist heimsstjórnar, og þær sömu Sameinuðu þjóðirnar
hafa sett sér það verkefni að vera þessi heimsstjórn.
Rétt eins og Schwab telur Sameinuðu þjóðirnar einnig að heimsfaraldur sé fullkomin
tækifæri til að hraða innleiðingu á dagskrá 2030.
Það er áhyggjuefni að WEF og Sameinuðu þjóðirnar viðurkenni opinskátt að þær sjái faraldra og aðrar hamfarir sem tækifæri til
að endurskipuleggja samfélagið, sérstaklega þar sem við höfum séð að yfirstéttin hefur öll úrræði til að láta okkur trúa
að faraldur sé yfir höfði okkur og jafnvel til að skapa einn.
Elijtarnir hafa engan hug á að deila auðæfum sínum með okkur.
Í raun og veru eru þeir heiðarlegir um áætlanir sínar um að taka jafnvel síðasta bútinn frá okkur.
En um þessar mundir geturðu með einfaldri rökhugsun skilið að nýr heimsríkjakerfi eða alheimsstjórn er eina
leiðin fyrir litla elítu til að viðhalda völdum sínum yfir sívaxandi heimsþjóðaríbúafjölda.
Fyrirtæki eins og BlackRock og Vanguard hagnast ekki á þjóðlegum landamærum, innflutningsgjöldum og raunverulegri fjölbreytni.
Aðeins með ótta og fjölmiðlaáróðri geta þeir viðhaldið áhrifum sínum á okkur öll.
Elíturnar hafa engan ásetning um að lækna okkur af hinum ótal sjúkdómum sem við höfum
smitast af eitraða matnum sem þær framleiða.
Og af mengun umhverfisins sem það hefur valdið.
Vegna þess að ef við veikjumst ekki, myndi allur lyfjaiðnaðurinn hrynja.
"Ekkert selst jafn vel og ótti" er slagorð leiðandi veirufræðinga eins og Mark van Ranst.
Ég vona að ég geti náð til þín með þessu myndbandi til að minnka sífellt vaxandi fjarlægðina á milli okkar.
Aðeins þegar við erum sundruð geta valdastéttirnar viðhaldið valdi sínu yfir okkur.
Stærsta ótti yfirstéttarinnar er að við munum átta okkur á því hvað raunverulega er að gerast í heiminum.
Og eina leiðin sem elítan telur sig geta hindrað þetta er með ritskoðun.
Að koma í veg fyrir mannlegan snertingu.
Sífelld ærumeiðing stjórnmálalegra andstæðinga eða þeirra sem hugsa öðruvísi.
Og notkun hreinnar valds.
Áætlanir valdamanna eru skýrar, eins og hinn miskunnarlausi háttur sem þeir hyggjast beita til að framkvæma þær.
Ef við leyfum þessu að gerast mun nýtt samfélag rísa úr öskunni af því sem við einu sinni þekktum.
Nýtt samfélag þar sem við munum ekki eiga neitt, ekki einu sinni eigin heimili.
Eltíta vilja tryggja að á tímabilinu frá nú og til ársins 2030 verði allt sem þú átt núna þeirra eign.
Þetta krefst eyðileggjandi efnahagskreppu.
Í fyrsta lagi er miðstéttin, sem er hryggur samfélagsins, ráðist á.
Fyrirtækjarekendur eru neyddir til að taka á sig gríðarleg lán, sem að lokum leiðir til þess að þeir missa allt sitt eigum.
Eftir það munu hlutirnir þróast hratt.
Bankarnir munu hrynja, reiðufé mun hætta að vera til og eina leiðin til að forðast hungur verður að taka við
ríkisaðstoð, sem verður háð ýmsum skilyrðum, svo sem að framvísa bólusetningarvottorði og afhenda allt einkaeignarhald.
Þar sem frumkvöðlar falla fyrstir, munu margir aðrir ekki finna fyrir kreppunni strax.
Fólk er áfram deilt meðal sín þar til það er of seint.
Þetta er ekki einhver heimsendaatburður sem ég hef búið til.
Þetta er einfaldlega Stóra endurupphafið, Nýja heimsríkisstjórnin, sem hefur verið undirbúin í margar kynslóðir og
ítarlega prófuð í öllum kommúnistískum einræðisstjórnum heimsins.
En þetta getur líka farið í gagnstæða átt, og í stað Stóru endurstillingar getum við kallað fram Stóru vakningu og
skapað heim þar sem enginn þarf að svelta og þar sem við getum lifað saman og með náttúrunni í frelsi á sjálfbæran hátt.
Þetta er ekki frumstæð dagdraumkennd.
Það hafa ætíð verið öfl sem reyna að brjóta vald elítunnar, en fram að þessu hafa samskiptatæki okkar ætíð
verið ófullnægjandi til að koma fjöldanetverki af stað.
Eltíðið hefur ætíð haldið okkur í myrkri um uppgötvanir snillinga eins og Teslu, sem
var langt á undan í hreinnar, frjálsrar orku.
Eða Dr. Rife, sem notaði útvarpsbylgjur til að lækna að minnsta kosti 16 krabbameinssjúklinga með banvænan sjúkdóm áður
en hann, líkt og Tesla, lést undir grunsamlegum kringumstæðum.
Eða Henry Ford, sem þegar árið 1941 framleiddi bíl úr lífplasti sem reyndist sterkara en stál.
Eltíma hafa haldið ótal slíkum aðferðum frá okkur vegna þess að þær ógna einokunum þeirra í öllum atvinnugreinum.
Þetta voru tækni sem hefði gefið okkur frelsi og ógnað völdum elítunnar, sem byggjast á ótta okkar og háð við vörur þeirra.
Þetta eru ekki samsæriskenningar, heldur staðreyndir.
Með þessu á ég við að nýr heimur nýrra möguleika sé að opnast fyrir okkur öll, heimur án fátæktar,
mengunar, sjúkdóma eða stríðs, þar sem stjórnvöld vinna fyrir hagsmuni almennings en ekki öfugt.
Ótal sjúkdómar, sem skila lyfjaiðnaðinum hundruðum milljarða punda, verða læknaðir.
Enginn þarf lengur að vinna sig í beinin til að lifa sæmilegu lífi.
Fólk mun ekki lengur lifa í ótta við lygin sem miðlarnir, lyfjaiðnaðurinn, loftslagslobbýistar og stjórnmálamenn dreifa.
Allt þetta sést á sjóndeildarhringnum, en við verðum fyrst að þola storminn og átta okkur á því
hvað raunverulegt vandamál er í samfélagi okkar.
Hér hefst ferðalag okkar, og það verður erfitt ferðalag, en við munum leggja af stað
saman og hjálpa hvor öðrum upp þegar við dettum.
Við munum ekki óttast. Við erum 99%.