Kurang saka sapérangan mega-korporasi ngontrol saben aspek urip kita.
Mungkin muni kakehan, nanging wiwit saka sarapan sing ana ing meja esuk nganti kasur sing digunakake turu bengi, lan kabeh
sing kita lakoni, kita sandhangan, utawa kita konsumsi ing antarané, umume gumantung marang perusahaan-perusahaan iki.
Iki perusahaan investasi sing gedhene banget sing ngatur aliran kas paling gedhe ing donya.
Wong-wong mau iku protagonis ing drama sing saiki lagi kita sakseni.
Supaya ora ngentekake wektu sampeyan kakehan, aku wis nyimpulake informasi sing paling penting kanthi ringkes banget.
Kepiye carane kerjane?
Ayo njupuk perusahaan kaya PepsiCo, perusahaan induk saka akèh omben-omben alus lan cemilan
sing paling populer ing donya, minangka conto.
Kayane ana akèh merek saingan sing béda-béda, nanging kabèh asalé saka pabrik sawatara perusahaan sing sithik
jumlahé lan bebarengan nduwèni monopoli ing industri.
Antarane pabrikan panganan kemasan ana sawetara perusahaan gedhe liyane kaya Unilever, Coca Cola Company, Mondelez, lan Nestlé.
Ing gambar iki, sampeyan bisa weruh manawa meh kabèh merek kondhang panganan kemasan
kagungan salah siji saka perusahaan-perusahaan iki.
Sampeyan bisa gampang entuk jinis informasi iki.
Sampeyan bisa maca babagan merek-merek kasebut ing situs webé utawa ing Wikipedia.
Perusahaan ukuran kaya ngene biasane kadhaptar ing bursa saham lan nduwéni dewan direksi ing ngendi
para pemegang saham paling gedhé nduwéni hak pamungkas.
Ing situs web kaya Yahoo Finance, kita bisa nemokake informasi rinci babagan perusahaan, kalebu pemegang
saham paling gedhé saka perusahaan-perusahaan kasebut.
Ayo njupuk PepsiCo minangka conto maneh.
Kita nyumurupi yèn 73,14% saka saham dipegang déning ora kurang saka 3.379 investor institusional.
Iki kalebu perusahaan investasi, dana investasi, perusahaan asuransi, bank, lan ing sawetara kasus, pamaréntah.
Ayo padha ndeleng sapa waé investor institusional paling gedhé saka PepsiCo.
Kaya sing bisa dideleng, mung sepuluh saka 3.379 investor sing nyekel meh sepertiga saka kabèh saham.
Modal saham total saka sepuluh perusahaan terkemuka iki kira-kira regane 60 milyar dolar.
Nanging, telu saka sepuluh investor iki nduwéni saham luwih akèh tinimbang pitu liyané.
Ayo padha éling jeneng-jenengé lan ndeleng sapa sing nduwéni saham paling akèh ing Perusahaan Coca-Cola, pesaing utama Pepsi.
Kita weruh manawa, kaya ing PepsiCo, mayoritas saham diduweni dening investor institusional.
Ayo ndeleng sepuluh paling dhuwur lan miwiti karo sing pungkasan.
Kita uga weruh papat saka enem investor institusional iki ing enem pungkasané PepsiCo.
Iki Northern Trust, JP Morgan Chase, Geode Capital Management, lan Wellington Management.
Saiki ayo padha ndeleng papat pemegang saham paling gedhé.
Kita uga weruh telu saka iki ing papat paling dhuwur PepsiCo.
Iku BlackRock, Vanguard, lan State Street, lan ana siji maneh: Berkshire Hathaway.
Iki papat perusahaan investasi paling gedhé ing donya.
PepsiCo lan Coca-Cola sejatine ora saingan, nanging perusahaan gedhe liyane sing nduwèni akèh merek, kaya
Unilever, Mondelez, lan Nestlé, uga diduwèni déning klompok cilik investor institusional sing padha.
Lan jeneng-jeneng iki ora mung ditemokake ing industri panganan kemasan.
Ayo ndeleng Wikipedia, umpama, kanggo ndeleng perusahaan-perusahaan paling gedhé ing sektor teknologi.
Facebook nduwèni WhatsApp lan Instagram.
Bebarengan karo Twitter, padha dadi platform media sosial sing paling populer ing donya.
Alphabet iku perusahaan induk saka kabèh perusahaan Google, kalebu YouTube lan Gmail, nanging uga dadi sponsor lan pangembang
paling gedhé kanggo Android, salah siji saka loro sistem operasi sing nyokong meh kabèh smartphone lan tablet ing donya.
Sistem operasi liyane yaiku iOS saka Apple.
Pungkasané, nalika kita nambahaké Microsoft marang telu perusahaan liyané, kita weruh yèn papat perusahaan
mau ngasilaké piranti lunak sing dadi andalan meh kabèh komputer, tablet, lan smartphone ing donya.
Ayo padha ndeleng sapa sing nduwèni saham paling gedhé ing perusahaan-perusahaan kuwat iki.
Ing Facebook, kita weruh manawa luwih saka 80% saham diduwèni déning investor institusional.
Iki jeneng-jeneng sing padha sing wis kita deleng ing industri pangan.
Ing kene uga, para investor sing padha ana ing pucuk.
Kita weruh iki ing Apple, nanging uga ing pesaing utama Microsoft.
Nalika kita ndeleng kabeh perusahaan liyane sing nguwasani sektor teknologi lan ngasilake komputer, televisi,
smartphone, lan piranti rumah tangga kita, kita weruh investor gedhe sing padha nduweni proporsi gedhe saka saham.
Klub cilik perusahaan investasi, bank, lan dana investasi iki uga dadi pemegang saham paling gedhé
ing industri primer sing dadi asal bahan baku kita.
Yen kita nggoleki ing Wikipedia perusahaan pertambangan paling gedhé ing donya, kita weruh yèn para pemegang sahamé
iku padha karo investor institusional ing panggonan liya.
Kahanan sing padha uga ditrapake marang perusahaan pertanian paling gedhé ing donya, sing
dadi sandhangan sakabèhé industri pangan kita.
Contone, dheweke duwé Bayer, perusahaan induk saka Monsanto, produsen bibit paling gedhé ing donya, sing ngasilaké 90% saka
kabèh bibit kapas ing bumi lan mayoritas saka kabèh bibit liyané.
Apa iku pabrikan modul surya paling gedhé ing donya utawa pabrik pengolahan minyak paling gedhé,
saham-sahame dikelola déning perusahaan sing padha.
Padha nduwèni perusahaan tembakau sing ngasilaké kabèh merek tembakau populèr ing donya.
Nanging, dheweke uga duwé kabèh perusahaan utama ing industri farmasi lan lembaga ilmiah sing ngasilaké obat-obatan.
Padha nduwèni perusahaan-perusahaan sing ngasilaké logam lan bahan baku kita, lan kabèh industri otomotif,
pesawat, lan senjata sing ngolah logam lan bahan baku mau.
Padha duwé perusahaan-perusahaan sing ngasilaké piranti elektronik kita.
Padha duwé toko swalayan gedhé lan pasar online.
Lan malah cara pambayaran sing kita gunakake kanggo mbayar produk-produké.
Kaya sing wis tak sebutake, para investor institusional iki umume perusahaan investasi, bank, lan perusahaan asuransi.
Padha uga diduwèni déning para pemegang saham.
Lan apa sing paling nggumunake babagan iku?
Kabeh investor institusional iki padha nduwèni saham siji lan sijiné lan bebarengan mbentuk
jaringan ageng sing bisa dibandhingaké karo piramid.
Investor institusional sing luwih cilik diduweni dening investor sing luwih gedhe, sing
banjur kagungane investor sing luwih gedhe maneh.
Pucuk piramida sing ora katon iki mung dumadi saka loro perusahaan, sing jenengé wis kerep kita deleng sadurungé:
Iku Vanguard lan BlackRock.
Kekuwatan loro perusahaan iki meh ngluwihi imajinasi kita.
Ora mung dheweke minangka investor institusional paling gedhe ing kabèh perusahaan utama ing donya, nanging dheweke
uga duwé investor institusional liyané ing perusahaan-perusahaan mau, saéngga nduwèni monopoli sakabehé.
Miturut laporan saka Bloomberg, salah siji lembaga paling dihormati ing donya ing babagan data finansial lan analisis, para
ahli prédhiksi yèn ing taun 2028, loro perusahaan mau bakal bebarengan ngatur watara $20 triliun ing
investasi lan nduwèni meh kabèh sing ana ing Bumi.
Bloomberg dhéwé nyebut BlackRock minangka tangan kaping papat pamaréntah amarga mung institusi
non-pamaréntah sing njaga hubungan raket karo bank-bank federal, sing uga dikenal minangka bank sentral.
BlackRock ora mung nyilih dhuwit marang Bundesbanks, nanging uga dadi penasihat paling penting lan
pangembang sistem komputer sing digunakake dening Bundesbanks.
Puluhan karyawan BlackRock nyekel jabatan senior ing Gedung Putih nalika pamaréntahan Bush
lan Obama lan saiki ing pamaréntahan Joe Biden.
CEO BlackRock Larry Fink iku tamu sing ditampa kanthi seneng ing antarané akèh kepala
nagara lan politisi – lan kuwi bisa dimangertèni.
Dheweke iku pasuryané perusahaan sing narik tali.
Nanging Larry Fink ora narik tali kasebut dhéwé.
Sejatine, BlackRock iku diduweni dening para pemegang saham.
Lan nalika kita ndeleng sapa para pemegang saham iki, kita tekan kesimpulan sing aneh.
Kita weruh yèn pemegang saham paling gedhé ing BlackRock yaiku Vanguard. Lan ing kéné kahanané dadi samar.
Vanguard dhewe nduweni struktur unik sing ndadekake ora mungkin kanggo ngenali sapa pemegang saham utawa pelanggane.
Para elit sing nduwèni Vanguard ora péngin sapa waé ngerti yèn dhèwèké iku pamilik perusahaan paling kuwasa ing donya.
Nanging mesthi wae iki
Ora ana rahasia kanggo wong sing gelem nyelidiki.
Laporan saka Oxfam lan Bloomberg nuduhaké yèn 1% populasi donya nduwèni dhuwit luwih akèh tinimbang 99% liyané.
Mesthi wae, wong-wong sing duwé perusahaan paling kuat ing donya uga sing paling sugih ing antarané 1% iki.
Kanthi tembung liya, sampeyan kalebu 0,001% paling dhuwur.
Iki ateges Vanguard saiki ana ing tangané kulawarga paling sugih ing donya.
Nalika kita sinau sejarahé, kita nemokaké yèn kulawarga-kulawarga iki tansah ana ing pucuk piramida, malah
sawatara wis suwé sadurungé diwiwiti Révolusi Industri.
Nanging tanpa mlebu kakehan rincian, aku mung pengin nunjukake manawa akèh saka kulawarga iki asalé saka garis getih
kraton lan padha dadi pangadeg sistem perbankan kita, Perserikatan Bangsa-Bangsa, lan saben sektor industri ing donya.
Kulawarga-kulawarga iki ora tau kelangan kuwasa, nanging amarga populasi donya sing saya tambah akeh, padha kapaksa ndhelik ing
balik perusahaan investasi kaya Vanguard, sing pemegang saham paling gedhé yaiku dana swasta lan
organisasi nirlaba saka kulawarga-kulawarga iki.
Padha dadi pranala antarane bisnis, politik, lan media, sing nyebabake konflik kapentingan sing wigati.
Nanging saka pandelengan sepisanan, iki ora pati katon.
Organisasi nirlaba, sing uga dikenal minangka yayasan, yaiku organisasi sing gumantung marang sumbangan, lan
ora wajib mbukak sapa sing maringi sumbangan kasebut.
Padha bisa nandur modal dhuwit iki ing apa waé sing dikarepake lan ora perlu mbayar pajak saka bathiné salami bathiné
mau diinvestasèkaké manèh ing proyek-proyek liya sing digawé.
Organisasi amal bisa mindhah atusan milyar dolar saka investor sing ora katon.
Miturut laporan saka pamaréntah Australia, organisasi nirlaba mulané cocog kanggo mbiayai kelompok
teroris lan nyucèkaké dhuwit kanthi jumlah gedhé.
Yayasan lan dana saka kulawarga ing pucuk hierarki 1% ndhelik ing balik layar sak isa-isané.
Nanging, kanggo kasus-kasus profil dhuwur lan sing narik perhatian, padha ngalih marang
yayasan-yayasan saka kulawarga filantropis sing peringkaté luwih ngisor nanging uga sugih banget.
Iki minangka Bill & Melinda Gates Foundation, Open Society Foundations saka miliarder
kontroversial George Soros, lan Clinton Foundation.
Pambuka sing cekak kanggo menehi gambaran babagan ukuran yayasan-yayasan iki.
Miturut situs resmi World Economic Forum, Yayasan Gates dadi donatur paling gedhé kanggo Organisasi
Kesehatan Dunia sawisé Presiden Donald Trump mandhegaké dana AS kanggo WHO ing taun 2020.
Iki ndadekake Yayasan Gates dadi salah siji organisasi paling berpengaruh ing donya ing kabèh
babagan sing ana gandhèngané karo kesehatan kita.
Yayasan Gates nduwèni kemitraan raket karo 16 perusahaan farmasi paling gedhé ing donya, kalebu Pfizer, AstraZeneca, Johnson
& Johnson, BioNTech, lan Bayer, lan kita bubar weruh sapa sing nduwèni saham paling akèh ing perusahaan-perusahaan iki.
Bill Gates ora kaya geek komputer sing mlarat sing bisa dadi salah siji wong paling sugih ing donya. Nanging,
dheweke asalé saka kulawarga filantropis sing, kaya dheweke, makarya kanggo golongan elit sejati.
Bill iku pangadeg Microsoft, sing diduweni déning BlackRock, Vanguard, lan nganti bubar iki déning Berkshire Hathaway.
Aku mikir topik sabanjure kudu diwiwiti karo pitakon.
Wong sembarangan kaya aku, sing pengalamané sithik banget ing nyunting video lan nganggo laptop lawas, bisa kanthi obyektif
nuduhaké sajrone 20 menit yèn mung ana loro perusahaan sing nduwèni monopoli total
ing kabèh sektor industri saindenging donya.
Iki ngundang pitakon: kenapa ora ana siji wae saka iki sing dilaporake ing media?
Kita entuk jawaban iki maneh saka Wikipedia.
Kira-kira 90% saka media internasional diduwèni déning sangang konglomerat media.
Perusahaan-perusahaan sing diduwèni déning konglomerat media iki akèh banget kanggo didhaftar.
Kaya sing diarepake, pemegang saham paling gedhé yaiku Vanguard lan BlackRock.
Aku bisa terus-terusan nganti pirang-pirang jam, nunjukake yen meh ing saben negara ing donya, media lokal ana ing tangan
konglomerat kaya ngene, sing banjur diduweni dening investor institusional kita utawa
kulawarga elit sing sugih banget lan duwe kuwasa gedhe.
Ing Inggris Raya, umpama, meh kabèh koran lan majalah populer kagungané Daily Mail
Group, Reach, lan News Corp sing wis kasebut mau.
Ing Walanda, kabeh saluran media dikontrol dening De Persgroep, Mediahuis, lan Bertelsmann.
Lan ing Jerman, kabèh media dikontrol déning pamaréntah Jerman, ProSiebenSat1, Axel Springer, lan manèh Bertelsmann, sing uga
minangka konglomerat kanthi ukuran sing durung ana tandhingané.
Bertelsmann ora mung dadi perusahaan induk penerbit buku paling gedhé ing donya, Penguin Random House, lan uga dadi pamilik lan
pangadeg BMG Music, nanging uga ngontrol pérangan gedhé saka media Éropa liwat anak perusahaane RTL,
sawijining perusahaan sing nduwèni 67 saluran televisi, sepuluh platform streaming, lan 38 stasiun radio.
Saliyane RTL, Bertelsmann uga nduwèni saham gedhé ing media arus utama Prancis, lan bebarengan karo Media Set, konglomerat Italia
sing kuat sing diduwèni mantan Présidhèn Berlusconi lan ngontrol akèh media arus utama Italia, uga padha
nduwèni kabèh stasiun televisi Spanyol sing populer.
Macem-macem media warta ora ngasilake warta dhewe, nanging nggunakake informasi lan gambar saka agensi warta
kaya Reuters, ANP saka Walanda, lan AFP saka Prancis.
Organisasi-organisasi iki sejatine ora mandiri.
Wartawan lan editor paling penting sing makarya kanggo saluran media kita utawa agensi warta iki kagandhèng karo
organisasi jurnalistik wigati kaya European Journalism Centre.
Pusat Jurnalistik Éropa iku salah siji saka panyedhiya dana paling gedhé kanggo proyek-proyek sing
ana gandhèngané karo media ing saindenging Éropa.
Kanggo analisis lan pendapat jurnalistik, kabèh media utama ing donya nggunakake Project
Syndicate, organisasi paling kuwasa ing bidangé.
Iku nyedhiyakake 506 saluran media paling penting ing 156 negara.
Project Syndicate lan organisasi kaya European Journalism Centre, bebarengan karo agensi warta, dadi
pranala antarane macem-macem media ing saindenging jagad.
Nalika para pembaca warta maca warta saka teleprompter, ana kamungkinan gedhe manawa teks
kasebut asalé saka salah siji organisasi iki.
Amarga kuwi, liputan media global asring disinkronake.
Ayo padha ndeleng organisasi-organisasi sing ngasilake warta kita kanthi kolaborasi karo agensi warta.
Ing Project Syndicate, kita weruh Yayasan Bill & Melinda Gates, Yayasan Open Society, lan Pusat Jurnalistik Eropa.
Banjur ana European Journalism Centre dhéwé.
Ing kéné uga kita weruh Yayasan Gates lan Yayasan Open Society, sing uga nampa sumbangan gedhé saka Facebook,
Google, Kementerian Pendidikan, Kabudayan, lan Ilmu Pengetahuan Walanda, lan Kementerian Luar Negeri Walanda.
Organisasi-organisasi sing dadi pusat aliran informasi kita dibiayai dening organisasi amal
saka elit sing padha sing uga ngontrol kabèh media.
Nanging, sawenehing dhuwit pajak kita uga dienggo kanggo organisasi-organisasi iki.
Para elit sing ngontrol saben aspek urip kita, kalebu informasi sing kita tampa, gumantung marang upaya sing terkoordinasi
kanthi ora bisa dibayangake kanggo nyambungake kabeh industri ing Bumi supaya padha makarya kanggo kapentingan elit.
Iki kedadeyan ing Forum Ekonomi Donya, salah siji organisasi paling penting ing donya.
Ing rapat taunan ing Davos, para eksekutif utama saka perusahaan-perusahaan paling gedhé ing donya padha
kumpul karo para kepala negara, politisi, lan individu lan organisasi berpengaruh liyane kaya UNICEF lan Greenpeace.
Dewan pengawas WEF kalebu mantan Wakil Presiden AS lan "guru perubahan iklim" Al Gore, CEO BlackRock Larry Fink, Presiden Bank
Sentral Eropa Christine Lagarde, Direktur CERN Fabiola Gianotti, Ratu Yordania, Direktur Komite Internasional Palang
Merah Peter Maurer, lan akèh politisi lan CEO saka perusahaan-perusahaan paling berpengaruh ing donya.
Wikipedia nglaporake ing ngisor iki:
Miturut para kritikus, WEF iku forum ekonomi ing ngendi perusahaan-perusahaan paling sugih bisa
negosiasi kesepakatan karo perusahaan liyane utawa politisi.
Kanggo akèh peserta, tujuane WEF yaiku entuk kauntungan pribadi tinimbang ngrampungake masalah global.
Kanthi cepet dadi cetha yèn para kritikus WEF iki pancèn bener nalika kita ndeleng sapa mitra
paling wigati, sing nyumbang meh 71% saka anggaran WEF.
Iki kalebu BlackRock, The Open Society Foundations, The Bill & Melinda Gates Foundation, lan akèh perusahaan
gedhé liyané sing sahamé diduwèni langsung utawa ora langsung déning Vanguard lan BlackRock.
Presiden lan pangadeg WEF yaiku Klaus Schwab, sawijining profesor lan pengusaha saka Jerman.
Ing bukune "The Great Reset", dheweke nerangake rencana organisasine kanthi rinci.
Miturut Schwab, masyarakat lawas kita kudu diganti karo masyarakat anyar ing ngendi negara-negara nyerahake kedaulatane
marang pamarentahan donya sing nyakup kabeh, ing ngendi wong ora duwe apa-apa kajaba makarya kanggo negara lan minangka gantine
nampa omah, layanan kesehatan, lan kabutuhan dhasar liyane.
Sampeyan mesthi wis krungu akèh babagan New World Order.
Media pengin nggawe kita pracaya yèn iki topik kanggo para teoretikus konspirasi, sanajan presiden kaya George
Bush Senior, Nelson Mandela, lan Bill Clinton wis padha ngomong bab iki suwéné pirang-pirang generasi.
Wong-wong wigati iki, kajaba Mandela, kabèh kalebu golongan elit nalika isih urip, ora mung
padha ngimpi pamaréntahan donya sing kuwasa kabèh.
Ing taun 2015, PBB nampilake Agenda 2030 sing kontroversial, sing meh padha karo Great Reset-e Klaus Schwab.
Miturut tembungé dhéwé, PBB lan Schwab kepéngin njamin yèn ing taun 2030 ora bakal ana manèh kamlaratan,
keluwen, polusi lingkungan, utawa penyakit ing Bumi.
Iku muni kaya rencana sing apik nganti kowe maca tulisan cilik.
Gagasané yaiku Agenda 2030 kudu dibayar déning kita, para warga.
Lan kaya saiki kita dijaluk ngorbanake hak-hak dhasar kita kanggo kapentingan kesehatan umum, mengko kita bakal
dijaluk ngorbanake kamakmuran kita kanggo ngurangi kemlaratan.
Iki dudu teori konspirasi. Sampeyan bisa maca babagan iki dhewe ing situs web resmi.
Sacara ringkes, intine kaya ngene:
PBB kepengin njupuk dhuwit pajak saka kabeh negara Kulon lan menehi marang mega-korporasi para elit,
sing banjur bakal ditugasake mbangun maneh masyarakat.
PBB kandha yèn proyek gedhé iki mbutuhaké pamaréntah donya, lan PBB dhéwé wis njupuk tugas dadi pamaréntah donya iki.
Kaya Schwab, PBB uga pracaya yèn pandemi iku kesempatan sing sampurna kanggo nyepetake pelaksanaan Agenda 2030.
Iki nguwatirake manawa WEF lan PBB kanthi terang-terangan ngakoni yen padha ndeleng pandemi lan bencana liyane minangka kasempatan
kanggo mbentuk maneh masyarakat, utamane amarga kita wis weruh yen para elit nduweni kabeh sarana kanggo nggawe kita
pracaya yen ana pandemi, lan malah kanggo nggawe pandemi.
Para elit pancen ora nduwé niat babar pisan kanggo nuduhake kasugihané karo kita.
Sejatine, padha jujur babagan rencanane kanggo njupuk malah sisa pungkasan saka kita.
Nanging saiki, sampeyan bisa mangertos kanthi logika prasaja manawa tatanan donya anyar utawa pamaréntahan donya sing
nyakup kabèh iku siji-sijiné cara kanggo elit cilik njaga kekuwatane marang populasi donya sing terus saya tambah.
Perusahaan kaya BlackRock lan Vanguard ora entuk manfaat saka wates nasional, pajak impor, lan keragaman sejati.
Mung liwat wedi lan manipulasi media, padha bisa njaga pangaribawa marang kita kabeh.
Para elit ora nduwé niyat nyembuhaké kita saka pirang-pirang penyakit sing wis kita kena
saka panganan beracun sing padha diprodhuksi.
Lan saka polusi lingkungan sing wis disebabake.
Amarga yen kita ora lara, sakabehe industri farmasi bakal ambruk.
"Ora ana sing bisa didol luwih apik tinimbang wedi" iku moto para ahli virologi terkemuka kaya Mark van Ranst.
Muga-muga aku bisa nggayuh kowe nganggo video iki kanggo nyuda jarak sing saya mundhak antarane kita.
Mung nalika kita padha pecah belah, golongan elit bisa njaga kekuasaane marang kita.
Wedi paling gedhé saka para elit yaiku yèn kita bakal nyadari apa sing sejatine kedadeyan ing donya.
Lan siji-sijine cara sing diyakini golongan elit bisa nyegah iki yaiku liwat sensor.
Nyegah kontak karo manungsa.
Panyebaran fitnah terus-terusan marang mungsuh politik utawa wong-wong sing mikir beda.
Lan panggunaan kekerasan kasar.
Rencana para elit wis cetha, uga cara sing kejem sing arep digunakake kanggo ngetrapake.
Yen kita ngidini iki kelakon, bakal muncul masyarakat anyar saka abu apa sing biyen kita kenal.
Masyarakat anyar ing ngendi kita ora bakal nduwé apa-apa, malah omahé dhéwé.
Para elit kepengin mesthekake manawa saka saiki nganti taun 2030, kabeh sing saiki sampeyan duwé bakal dadi kagungané.
Iki mbutuhake krisis ekonomi sing nggegirisi.
Kaping pisan, kelas menengah, sing dadi tulang punggung masyarakat, diserang.
Para wirausaha kapaksa njupuk utang gedhe banget, sing pungkasane ndadekake dheweke kelangan kabeh kagungane.
Sawisé kuwi, kahanan bakal berkembang kanthi cepet.
Bank-bank bakal ambruk, dhuwit tunai bakal ora ana maneh, lan siji-sijine cara supaya ora keluwen yaiku nampa bantuan
pamaréntah, sing bakal kena macem-macem syarat, kaya ngetokaké sertifikat vaksin lan nyerahaké kabèh harta pribadhi.
Amarga para wirausaha sing pisanan ambruk, akèh wong liya ora bakal langsung ngrasakaké krisis.
Wong-wong tetep padha pecah belah nganti kasep.
Iki dudu skenario kiamat sing tak bayangake.
Iki mung The Great Reset, New World Order, sing wis disiapake pirang-pirang generasi lan wis diuji
sacara ekstensif ing saben diktator komunis ing donya.
Nanging iki uga bisa mlaku ing arah sing beda, lan tinimbang Great Reset, kita bisa nglairake Great Awakening lan nggawe
donya ing ngendi ora ana siji wae sing kudu luwe lan ing ngendi kita bisa urip bebarengan karo alam kanthi bebas lan lestari.
Iki dudu ngimpi idealistik.
Wis ana kekuwatan sing tansah nyoba mecah kekuwatan elit, nanging nganti bubar iki sarana komunikasi
kita mesthi ora cukup kanggo miwiti jaringan masal.
Para elit tansah ndhelikake kita saka panemuan-panemuan para jenius kaya Tesla, sing wis
adoh majune ing babagan energi resik lan gratis.
Utawa Dr Rife, sing nggunakake gelombang radio kanggo nyembuh paling ora 16 pasien kanker stadium pungkasan
sadurunge dhèwèké, kaya Tesla, seda ing kahanan sing diraguhi.
Utawa Henry Ford, sing wiwit taun 1941 wis ngasilake mobil saka bioplastik sing kabukti luwih kuwat tinimbang baja.
Para elit wis nyegah kita saka akèh teknik kaya ngono amarga kuwi ngancam monopoli ing kabèh industri.
Iki teknologi sing mesthine bakal maringi kita kamardikan lan ngancam kekuwatan para elit, sing
adhedhasar rasa wedi lan gumantung marang produké.
Iki dudu teori konspirasi, nanging fakta.
Sing tak maksud saka iki yaiku donya kamungkinan anyar sing kabuka kanggo kita kabeh, donya tanpa mlarat,
polusi, penyakit, utawa perang, ing ngendi pamaréntah makarya kanggo kabecikan rakyat lan ora kosok baline.
Panyakit tanpa cacah, sing ngasilake atusan milyar paun kanggo industri farmasi, bakal mari.
Saiki ora ana sing kudu nganti tulangé katingal mung kanggo nduwé urip sing bermartabat.
Wong-wong ora bakal urip kanthi wedi marang goroh-goroh sing disebarake déning media,
industri farmasi, pelobi iklim, lan para politikus.
Kabeh iki bisa katon ing cakrawala, nanging kita kudu luwih dhisik ngliwati badai lan
mangerteni apa sejatine masalah ing masyarakat kita.
Ing kene lelampahan kita diwiwiti, lan bakal dadi lelampahan sing angel, nanging kita bakal miwiti
bebarengan lan mbantu siji lan sijiné nalika tiba.
Kita ora bakal wedi. Kita iku 99%.