რამდენიმე მეგაკორპორაციაზე ნაკლები აკონტროლებს ჩვენი ცხოვრების ყველა ასპექტს.
ეს შეიძლება გადაჭარბებულად ჟღერდეს, მაგრამ დილით მაგიდაზე დადებული საუზმიდან დაწყებული, ღამით საძილე მატრასით
დამთავრებული, და ყველაფერი, რასაც ამ შუალედში ვაკეთებთ, ვიცვამთ ან მოვიხმართ, დიდწილად ამ კომპანიებზეა დამოკიდებული.
ეს არის უზარმაზარი საინვესტიციო კომპანიები, რომლებიც მსოფლიოში ყველაზე დიდ ფულად ნაკადებს მართავენ.
ისინი იმ დრამის პროტაგონისტები არიან, რომლის მომსწრენიც ამჟამად ვართ.
იმისათვის, რომ თქვენი დრო ზედმეტად არ დავიკავო, ყველაზე მნიშვნელოვანი ინფორმაცია მაქსიმალურად მოკლედ შევაჯამე.
როგორ მუშაობს?
მოდით, მაგალითად, ავიღოთ კომპანია PepsiCo, რომელიც მსოფლიოში ყველაზე პოპულარული უალკოჰოლო სასმელებისა
და წასახემსებლების მრავალი ბრენდის მშობელი კომპანიაა.
როგორც ჩანს, ბევრი სხვადასხვა კონკურენტი ბრენდი არსებობს, მაგრამ ყველა მათგანი მცირე რაოდენობის კომპანიების ქარხნებიდან
მომდინარეობს, რომლებიც ერთად ინდუსტრიაზე მონოპოლიას ფლობენ.
შეფუთული საკვები პროდუქტების მწარმოებლებს შორის არიან სხვა მრავალი მსხვილი კომპანია, როგორებიცაა
Unilever, Coca Cola Company, Mondelez და Nestlé.
ამ სურათზე ხედავთ, რომ შეფუთული საკვების პრაქტიკულად ყველა ცნობილი ბრენდი ერთ-ერთ ამ კორპორაციას ეკუთვნის.
თქვენ შეგიძლიათ მარტივად მიიღოთ ამ ტიპის ინფორმაცია.
შეგიძლიათ წაიკითხოთ მათ შესახებ შესაბამისი ბრენდების ვებსაიტებზე ან ვიკიპედიაზე.
ამ ზომის კომპანიები, როგორც წესი, კოტირებული არიან საფონდო ბირჟაზე და ჰყავთ დირექტორთა საბჭო,
რომელშიც უმსხვილეს აქციონერებს აქვთ გადამწყვეტი ხმა.
Yahoo Finance-ის მსგავს ვებსაიტებზე შეგვიძლია ვიპოვოთ დეტალური ინფორმაცია კომპანიების შესახებ, მათ
შორის ამ კომპანიების უმსხვილესი აქციონერების შესახებ.
მოდით, კვლავ PepsiCo-ს მაგალითზე ავიღოთ.
ჩვენ ვხედავთ, რომ აქციების 73.14%-ს არანაკლებ 3,379 ინსტიტუციური ინვესტორი ფლობს.
ესენია საინვესტიციო კომპანიები, საინვესტიციო ფონდები, სადაზღვევო კომპანიები, ბანკები და, ზოგიერთ შემთხვევაში, მთავრობები.
მოდით, ვნახოთ, ვინ არიან PepsiCo-ს უმსხვილესი ინსტიტუციონალური ინვესტორები.
როგორც ჩანს, 3,379 ინვესტორից მხოლოდ ათი ყველა აქციის თითქმის მესამედს ფლობს.
ამ ათი წამყვანი კომპანიის საერთო წილობრივი კაპიტალი დაახლოებით 60 მილიარდ დოლარად არის შეფასებული.
თუმცა, ამ ათი ინვესტორიდან სამს სხვა შვიდზე მეტი აქცია აქვს.
გაიხსენოთ მათი სახელები და ვნახოთ, ვინ ფლობს ყველაზე მეტ აქციას კომპანია Coca-Colas-ში, Pepsi-ს მთავარ კონკურენტში.
ჩვენ ვამჩნევთ, რომ PepsiCo-ს მსგავსად, აქციების უმრავლესობა ინსტიტუციურ ინვესტორებს ეკუთვნით.
მოდით, გადავხედოთ საუკეთესო ათეულს და დავიწყოთ ბოლოდან.
PepsiCo-ს ბოლო ექვსიდან ოთხი ამ ექვსი ინსტიტუციური ინვესტორიდანაც ვნახეთ.
ესენი არიან ნორთერნ ტრასტი, ჯეი-პი მორგან ჩეისი, გეოდ კეპიტალ მენეჯმენტი და უელინგტონ მენეჯმენტი.
ახლა კი განვიხილოთ ოთხი უმსხვილესი აქციონერი.
ჩვენ ასევე ვნახეთ სამი ასეთი PepsiCo-ს ოთხ საუკეთესო შორის.
ესენი არიან BlackRock, Vanguard და State Street, და კიდევ ერთი არის: Berkshire Hathaway.
ეს არის მსოფლიოში ოთხი უმსხვილესი საინვესტიციო კომპანია.
PepsiCo და Coca-Cola ერთმანეთის კონკურენტები სულაც არ არიან, მაგრამ სხვა დიდი კომპანიები, რომლებიც მრავალ ბრენდს
ფლობენ, როგორიცაა Unilever, Mondelez და Nestlé, ასევე იმავე მცირე ჯგუფის ინსტიტუციური ინვესტორების მფლობელობაშია.
და ეს სახელები მხოლოდ შეფუთული საკვების ინდუსტრიაში არ გვხვდება.
მოდით, ავიღოთ, მაგალითად, ვიკიპედია, რომ ვნახოთ, რომელები არიან ტექნოლოგიური სექტორის უმსხვილესი კომპანიები.
Facebook-ს ეკუთვნის WhatsApp-ი და Instagram-ი.
Twitter-თან ერთად, ისინი მსოფლიოში ყველაზე პოპულარულ სოციალური მედიის პლატფორმებს ქმნიან.
Alphabet-ი Google-ის ყველა კომპანიის, მათ შორის YouTube-ისა და Gmail-ის, მშობელი კომპანიაა, მაგრამ ისინი ასევე Android-ის
უდიდესი სპონსორები და შემქმნელები არიან — ერთ-ერთი იმ ორი ოპერაციული სისტემიდან, რომელიც მსოფლიოს
თითქმის ყველა სმარტფონსა და პლანშეტს ამუშავებს.
მეორე ოპერაციული სისტემაა Apple-ის iOS.
და ბოლოს, როდესაც Microsoft-ს დანარჩენ სამ კომპანიას ვუმატებთ, ვხედავთ, რომ ოთხი კომპანია აწარმოებს პროგრამულ
უზრუნველყოფას, რომელზეც მსოფლიოს თითქმის ყველა კომპიუტერი, პლანშეტი და სმარტფონია დამოკიდებული.
მოდით, ვნახოთ, ვინ ფლობს ყველაზე მეტ აქციას ამ გავლენიან კომპანიებში.
Facebook-ზე ვხედავთ, რომ აქციების 80%-ზე მეტი ინსტიტუციურ ინვესტორებს ეკუთვნით.
ეს ისევ იგივე სახელებია, რომლებიც საკვების ინდუსტრიაში გვინახავს.
აქაც კი, სათავეში იგივე ინვესტორები არიან.
ჩვენ ამას ვხედავთ Apple-ში, მაგრამ ასევე მის მთავარ კონკურენტ Microsoft-ში.
როდესაც ვუყურებთ ტექნოლოგიურ ინდუსტრიაში მოღვაწე სხვა კომპანიებს, რომლებიც აწარმოებენ ჩვენს კომპიუტერებს, ტელევიზორებს,
სმარტფონებსა და საყოფაცხოვრებო ტექნიკას, ვხედავთ, რომ იგივე მსხვილი ინვესტორები ფლობენ აქციების დიდ ნაწილს.
ინვესტიციური კომპანიების, ბანკებისა და საინვესტიციო ფონდების ეს მცირე კლუბი ასევე არის უმსხვილესი აქციონერი
იმ პირველად წარმოებაში, საიდანაც ჩვენი ნედლეული მოდის.
თუ ვიკიპედიაში მსოფლიოს უმსხვილესი სამთო-მომპოვებელი კომპანიების შესახებ მოვიძიებთ ინფორმაციას, ვნახავთ, რომ მათი აქციონერები,
ისევე როგორც ყველგან, იგივე ინსტიტუციური ინვესტორები არიან.
იგივე ეხება მსოფლიოს უმსხვილეს სოფლის მეურნეობის კომპანიებს, რომლებზეც ჩვენი მთელი სასურსათო მრეწველობაა დამოკიდებული.
მაგალითად, მათ ეკუთვნით "ბაიერი", "მონსანტოს" მშობელი კომპანია, მსოფლიოში უმსხვილესი თესლის მწარმოებელი,
რომელიც დედამიწაზე არსებული ბამბის თესლის 90%-სა და ყველა სხვა თესლის უმრავლესობას აწარმოებს.
იქნება ეს მსოფლიოს უმსხვილესი მზის პანელების მწარმოებლები თუ უმსხვილესი ნავთობგადამამუშავებელი
საწარმოები, აქციებს ერთი და იგივე კომპანიები მართავენ.
ისინი ფლობენ თამბაქოს იმ კომპანიებს, რომლებიც მსოფლიოს ყველა პოპულარულ თამბაქოს ბრენდს აწარმოებენ.
თუმცა, მათ ასევე ეკუთვნით ფარმაცევტული ინდუსტრიის ყველა მსხვილი კომპანია და მედიკამენტების მწარმოებელი სამეცნიერო ინსტიტუტები.
ისინი ფლობენ კომპანიებს, რომლებიც აწარმოებენ ჩვენს მეტალებსა და ნედლეულს, და მთელ საავტომობილო, საავიაციო და
იარაღის მრეწველობას, რომელიც ამ მეტალებსა და ნედლეულს ამუშავებს.
ისინი ფლობენ კომპანიებს, რომლებიც ჩვენს ელექტრონიკას აწარმოებენ.
ისინი ფლობენ დიდ უნივერმაღებსა და ონლაინ ბაზრებს.
და ის კი არაფერია იმ გადახდის საშუალებებთან შედარებით, რომლებსაც ჩვენ მათ პროდუქტებში გადასახდელად ვიყენებთ.
როგორც უკვე აღვნიშნე, ეს ინსტიტუციური ინვესტორები ძირითადად საინვესტიციო კომპანიები, ბანკები და სადაზღვევო კომპანიები არიან.
ისინი, თავის მხრივ, ასევე აქციონერების საკუთრებაშია.
და რა არის ამაში ყველაზე გასაოცარი?
ყველა ეს ინსტიტუციური ინვესტორი ფლობს ერთმანეთის აქციებს და ერთად ქმნის უზარმაზარ ქსელს, რომლის შედარებაც პირამიდასთან შეიძლება.
მცირე ინსტიტუციური ინვესტორები ეკუთვნით უფრო დიდ ინვესტორებს, რომლებიც, თავის მხრივ, კიდევ უფრო დიდ ინვესტორებს ეკუთვნიან.
ამ პირამიდის უხილავი წვერი მხოლოდ ორ კომპანიას მოიცავს, რომელთა სახელებსაც ბევრჯერ შევხვედრივართ:
ისინი არიან ვანგარდი და ბლექროკი.
ამ ორი კომპანიის ძალა თითქმის ჩვენი წარმოსახვის მიღმაა.
ისინი არა მხოლოდ მსოფლიოს ყველა მსხვილი კომპანიის უმსხვილესი ინსტიტუციონალური ინვესტორები არიან, არამედ ამ
კომპანიებში არსებულ სხვა ინსტიტუციონალურ ინვესტორებსაც ფლობენ, რაც მათ სრულ მონოპოლიას ანიჭებს.
Bloomberg-ის, ფინანსური მონაცემებისა და ანალიზის სფეროში მსოფლიოს ერთ-ერთი ყველაზე პატივცემული ინსტიტუციის, ანგარიშის თანახმად,
ექსპერტები პროგნოზირებენ, რომ 2028 წლისთვის ეს ორი კომპანია ერთობლივად მართავს დაახლოებით 20 ტრილიონი დოლარის ღირებულების
ინვესტიციებს და ფლობს დედამიწაზე არსებულ თითქმის ყველაფერს.
თავად ბლუმბერგმა აღწერა BlackRock-ი მთავრობის მეოთხე მკლავად, რადგან ის ერთადერთი არასამთავრობო ინსტიტუტია,
რომელიც მჭიდრო კავშირებს ინარჩუნებს ფედერალურ ბანკებთან, რომლებიც ცენტრალურ ბანკებადც არის ცნობილი.
BlackRock-ი ფულს არა მხოლოდ უსესხებს ბუნდესბანკებს, არამედ მათი ყველაზე მნიშვნელოვანი მრჩეველი და იმ კომპიუტერული
სისტემის შემქმნელიცაა, რომელსაც ბუნდესბანკები იყენებენ.
BlackRock-ის ათობით თანამშრომელს ეკავა მაღალი თანამდებობები თეთრ სახლში ბუშისა და ობამას
ადმინისტრაციების დროს და ამჟამად ჯო ბაიდენის ადმინისტრაციაში.
BlackRock-ის აღმასრულებელი დირექტორი ლარი ფინკი სასურველი სტუმარია მრავალი სახელმწიფოს
მეთაურისა და პოლიტიკოსისთვის – და ეს გასაგებია.
ის არის იმ კომპანიის სახე, რომელიც სიმებს მართავს.
მაგრამ ლარი ფინკი თავად არ მართავს სიტუაციას.
სინამდვილეში, BlackRock თავად აქციონერების საკუთრებაშია.
და როდესაც ვნახულობთ, ვინ არიან ეს აქციონერები, უცნაირ დასკვნამდე მივდივართ.
ჩვენ ვხედავთ, რომ BlackRock-ის უმსხვილესი აქციონერი Vanguard-ია. და სწორედ აქ იბურება სურათი.
თავად Vanguard-ს აქვს უნიკალური სტრუქტურა, რომელიც შეუძლებელს ხდის მისი აქციონერების ან მომხმარებლების იდენტიფიცირებას.
ელიტა, რომელიც Vanguard-ის მფლობელია, არ სურს, ვინმემ გაიგოს, რომ ისინი მსოფლიოში ყველაზე ძლიერი კომპანიის მფლობელები არიან.
მაგრამ რა თქმა უნდა ეს არის
ეს არ არის საიდუმლო მათთვის, ვინც მისი შესწავლა სურს.
ოქსფამისა და ბლუმბერგის ანგარიშები აჩვენებს, რომ მსოფლიო მოსახლეობის 1%-ს სხვა 99%-ზე მეტი ფული აქვს.
რა თქმა უნდა, მსოფლიოში ყველაზე ძლიერი კომპანიის მფლობელები ამ 1%-ს შორის ყველაზე მდიდრებიც არიან.
სხვა სიტყვებით, თქვენ საუკეთესო 0.001%-ის რიგებში ხართ.
ეს ნიშნავს, რომ Vanguard მსოფლიოს უმდიდრესი ოჯახების ხელშია.
როდესაც მათ ისტორიას ვიკვლევთ, ვპოულობთ, რომ ეს ოჯახები ყოველთვის პირამიდის წვერზე იყვნენ, ზოგიერთი
მათგანი კი — ინდუსტრიული რევოლუციის დაწყებამდეც კი.
მაგრამ ზედმეტ დეტალებში შესვლის გარეშე, მხოლოდ იმის აღნიშვნა მსურს, რომ ამ ოჯახებიდან ბევრი სამეფო სისხლისაა და რომ
ისინი ჩვენი საბანკო სისტემის, გაერთიანებული ერების ორგანიზაციისა და მსოფლიოს ყველა სამრეწველო სექტორის დამფუძნებლები არიან.
ამ ოჯახებმა არასდროს დაკარგეს თავიანთი ძალაუფლება, მაგრამ მსოფლიო მოსახლეობის ზრდის გამო, იძულებულნი გახდნენ, დამალულიყვნენ
საინვესტიციო კომპანიების, როგორიცაა Vanguard-ი, უკან, რომლის უმსხვილესი აქციონერები ამ ოჯახების
კერძო ფონდები და არაკომერციული ორგანიზაციები არიან.
ისინი ბიზნესის, პოლიტიკისა და მედიის შორის კავშირს წარმოადგენენ, რაც ინტერესთა მნიშვნელოვან კონფლიქტს იწვევს.
თუმცა, ერთი შეხედვით, ეს არც ისე შესამჩნევია.
არაკომერციული ორგანიზაციები, ასევე ცნობილი როგორც ფონდები, არის ორგანიზაციები, რომლებიც დონაციებზე არიან დამოკიდებულნი და არ არის
მათთვის სავალდებულო, გაამჟღავნონ, თუ ვისგან იღებენ ამ დონაციებს.
მათ შეუძლიათ ეს თანხა ჩადონ ნებისმიერ პროექტში და არ გადაიხადონ გადასახადი თავიანთ მოგებაზე, თუკი ეს მოგება ხელახლა
იქნება ჩადებული სხვა პროექტებში, რომლებშიც ისინი მონაწილეობენ.
საჩარიტებლო ორგანიზაციებს შეუძლიათ შეუმჩნეველი ინვესტორებისგან ასობით მილიარდი დოლარის გადაადგილება.
ავსტრალიის მთავრობის ანგარიშის თანახმად, არაკომერციული ორგანიზაციები, შესაბამისად, იდეალურია ტერორისტული დაჯგუფებების
დასაფინანსებლად და დიდი რაოდენობით ფულის გათეთრებისთვის.
იერარქიის 1%-იანი წრეს მეთაურთა ოჯახების ფონდები და ფულადი სახსრები მაქსიმალურად ცდილობენ, კულისებს მიღმა დარჩნენ.
თუმცა, მაღალი პროფილის და ყურადღების მიმპყრობ საქმეებში, ისინი მიმართავენ იმ ფილანთროპიული ოჯახების ფონდებს, რომლებიც
რეიტინგში უფრო დაბლა დგანან, მაგრამ ასევე ძალიან მდიდრები არიან.
ესენი არიან ბილ და მელინდა გეიტსების ფონდი, საკამათო მრავალმილიარდერ ჯორჯ სოროსის
ღია საზოგადოების ფონდები და კლინტონის ფონდი.
მოკლე შესავალი, რათა წარმოდგენა შეგექმნათ ამ ფონდების ზომის შესახებ.
მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის ოფიციალური ვებსაიტის თანახმად, გეიტსის ფონდი ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციის
უმსხვილესი დონორია მას შემდეგ, რაც პრეზიდენტმა დონალდ ტრამპმა 2020 წელს ჯანმოსთვის აშშ-ის დაფინანსება შეაჩერა.
ეს "გეიტსის ფონდს" მსოფლიოში ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან ორგანიზაციად აქცევს ჯანმრთელობასთან დაკავშირებულ ყველა სფეროში.
გეიტსის ფონდი მჭიდრო პარტნიორობას ამყარებს მსოფლიოს 16 უმსხვილეს ფარმაცევტულ კომპანიასთან, მათ შორის Pfizer-თან, AstraZeneca-სთან,
Johnson & Johnson-თან, BioNTech-თან და Bayer-თან, და ჩვენ ახლახან ვნახეთ, ვინ ფლობს ამ კომპანიების უმეტეს აქციებს.
ბილ გეიტსი სულაც არ იყო ღარიბი კომპიუტერული ენთუზიასტი, რომელიც მსოფლიოს ერთ-ერთი უმდიდრესი ადამიანი გახდა.
პირიქით, ის ფილანთროპული ოჯახიდან იყო, რომელიც, ისევე როგორც თავად, აბსოლუტური ელიტისთვის მუშაობდა.
ბილი Microsoft-ის დამფუძნებელია, რომელიც BlackRock-ს, Vanguard-ს და, ბოლო დრომდე, Berkshire Hathaway-ს ეკუთვნის.
ვფიქრობ, შემდეგი თემა კითხვით უნდა დაიწყოს.
ჩემნაირმა რიგითმა ადამიანმა, რომელსაც ვიდეოს მონტაჟსა და ძველ ლეპტოპში მუშაობაში ძალიან მცირე გამოცდილება აქვს, 20
წუთში ობიექტურად შეუძლია აჩვენოს, რომ მსოფლიოს ყველა სამრეწველო სექტორზე სრული მონოპოლია მხოლოდ ორ კომპანიას აქვს.
ეს კითხვას ბადებს: რატომ არ იუწყება მედია ამის შესახებ?
ამ პასუხს კვლავ ვიღებთ ვიკიპედიიდან.
საერთაშორისო მედიასაშუალებების დაახლოებით 90% ცხრა მედია-კონგლომერატის საკუთრებაშია.
ამ მედია კონგლომერატების მფლობელობაში მყოფი კომპანიები იმდენად მრავალრიცხოვანია, რომ მათ ჩამოთვლა შეუძლებელია.
როგორც მოსალოდნელი იყო, უმსხვილესი აქციონერები არიან Vanguard და BlackRock.
საათობით შემიძლია გავაგრძელო და აღვნიშნო, რომ დედამიწის თითქმის ყველა ქვეყანაში ადგილობრივი მედია სწორედ ასეთი კონგლომერატების
ხელშია, რომელთა მფლობელებიც, თავის მხრივ, ჩვენი ინსტიტუციონალური ინვესტორები ან უკიდურესად
მდიდარი და გავლენიანი ელიტური ოჯახები არიან.
მაგალითად, გაერთიანებულ სამეფოში პრაქტიკულად ყველა პოპულარული გაზეთი და ჟურნალი ეკუთვნის Daily
Mail Group-ს, Reach-ს და ზემოხსენებულ News Corp-ს.
ნიდერლანდებში ყველა მედიასაშუალება კონტროლდება De Persgroep-ის, Mediahuis-ისა და Bertelsmann-ის მიერ.
ხოლო გერმანიაში მთელ მედიას აკონტროლებს ან გერმანიის მთავრობა, ან ProSiebenSat1, Axel Springer, ან
Bertelsmann, რომელიც ასევე უპრეცედენტო ზომის კონგლომერატია.
ბერტელსმანი არა მხოლოდ მსოფლიოს უმსხვილესი წიგნის გამომცემლობის, Penguin Random House-ის, მშობლიური კომპანია და BMG Music-ის
მფლობელი და დამფუძნებელია, არამედ თავისი შვილობილი კომპანიის, RTL-ის, მეშვეობით ევროპული მედიის დიდ ნაწილსაც
აკონტროლებს — ეს არის კომპანია, რომელიც 67 სატელევიზიო არხს, ათ სტრიმინგ პლატფორმასა და 38 რადიოსადგურს ფლობს.
RTL-ის გარდა, ბერტელსმანს ასევე ეკუთვნის ფრანგული მასმედიის დიდი წილი და, მედია სეთთან ერთად, რომელიც ყოფილი პრეზიდენტის,
ბერლუსკონის, მფლობელობაში მყოფი ძლიერი იტალიური კონგლომერატია და იტალიის მასმედიის უმეტესობას აკონტროლებს, მათ
ასევე აქვთ ესპანეთის ყველა პოპულარული სატელევიზიო არხი.
სხვადასხვა საინფორმაციო საშუალება არ ქმნის საკუთარ სიახლეებს, არამედ იყენებს ინფორმაციასა და სურათებს
საინფორმაციო სააგენტოებიდან, როგორიცაა Reuters, ნიდერლანდური ANP და ფრანგული AFP.
ეს ორგანიზაციები სულაც არ არიან დამოუკიდებლები.
ჩვენს მედიასაშუალებებში ან ამ საინფორმაციო სააგენტოებში მომუშავე ყველაზე მნიშვნელოვანი ჟურნალისტები და რედაქტორები
დაკავშირებულნი არიან ისეთ მნიშვნელოვან ჟურნალისტურ ორგანიზაციებთან, როგორიცაა ევროპის ჟურნალისტური ცენტრი.
ევროპის ჟურნალისტიკის ცენტრი ევროპის მასშტაბით მედიასთან დაკავშირებული პროექტების ერთ-ერთი უმსხვილესი დამფინანსებელია.
ჟურნალისტური ანალიზისა და მოსაზრებებისთვის, მსოფლიოს ყველა წამყვანი მედიასაშუალება იყენებს Project
Syndicate-ს, ყველაზე ძლიერ ორგანიზაციას თავის სფეროში.
ის 156 ქვეყანაში 506 ყველაზე მნიშვნელოვან მედიასაშუალებას ამარაგებს.
პროჯექტი "სინდიკეტი" და ისეთი ორგანიზაციები, როგორიცაა ევროპის ჟურნალისტიკის ცენტრი, ახალ ამბებზე სააგენტოებთან ერთად, მსოფლიოს
სხვადასხვა მედიასაშუალებას შორის კავშირის როლს ასრულებენ.
როდესაც საინფორმაციო გამოშვებების წამყვანები ამბებს ტელეპრომპტერებიდან კითხულობენ, დიდი
ალბათობით, ტექსტი ერთ-ერთი ამ ორგანიზაციიდან არის.
შედეგად, გლობალური მედიის გაშუქება ხშირად სინქრონიზებულია.
მოდით, გადავხედოთ იმ ორგანიზაციებს, რომლებიც საინფორმაციო სააგენტოებთან ერთად ქმნიან ჩვენს სიახლეებს.
Project Syndicate-ში ჩვენ ვხედავთ ბილ და მელინდა გეიტსების ფონდს, ღია საზოგადოების ფონდს და ევროპის ჟურნალისტიკის ცენტრს.
შემდეგ თავად ევროპის ჟურნალისტური ცენტრია.
აქაც ვხედავთ გეიტსის ფონდსა და ღია საზოგადოების ფონდს, რომლებიც ასევე იღებენ დიდ შემოწირულობებს Facebook-ისგან,
Google-ისგან, ნიდერლანდების განათლების, კულტურისა და მეცნიერების სამინისტროსგან და ნიდერლანდების საგარეო საქმეთა სამინისტროსგან.
ორგანიზაციები, რომლებიც ჩვენი საინფორმაციო ნაკადის ცენტრში არიან, ფინანსდებიან იმავე ელიტის საქველმოქმედო
ორგანიზაციების მიერ, რომელიც მთელ მედიასაც აკონტროლებს.
თუმცა, ჩვენი გადასახადებიდან ნაწილი ასევე ამ ორგანიზაციებს ხმარდება.
ელიტა, რომელიც აკონტროლებს ჩვენი ცხოვრების ყველა ასპექტს, მიღებული ინფორმაციის ჩათვლით, დამოკიდებულია მიწაზე არსებული ყველა
სხვადასხვა ინდუსტრიის უპრეცედენტოდ კოორდინირებულ გაერთიანებაზე, რათა უზრუნველყოს, რომ ყველა
მათგანი ელიტის ინტერესების შესაბამისად მუშაობდეს.
ეს ხდება მსოფლიო ეკონომიკურ ფორუმზე, მსოფლიოში ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან ორგანიზაციაში.
დავოსში გამართულ ყოველწლიურ შეხვედრაზე მსოფლიოს უმსხვილესი კომპანიების გენერალური დირექტორები ერთიანდებიან სახელმწიფოს
მეთაურებთან, პოლიტიკოსებთან და სხვა გავლენიან პირებთან და ორგანიზაციებთან, როგორებიცაა UNICEF-ი და Greenpeace-ი.
საერთაშორისო საპატიო საბჭო მოიცავს აშშ-ის ყოფილ ვიცე-პრეზიდენტს და "კლიმატის ცვლილების გურუს" ალ გორს, BlackRock-ის აღმასრულებელ
დირექტორს ლარი ფინკს, ევროპის ცენტრალური ბანკის პრეზიდენტს კრისტინ ლაგარდს, CERN-ის დირექტორს ფაბიოლა ჯიანოტს, იორდანიის
დედოფალს, წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტის დირექტორს პიტერ მაურერს და მსოფლიოს ყველაზე გავლენიანი
კომპანიების მრავალ სხვა პოლიტიკოსსა და აღმასრულებელ დირექტორს.
ვიკიპედია იუწყება შემდეგს:
კრიტიკოსების აზრით, მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმი არის ეკონომიკური ფორუმი, სადაც უმდიდრეს კომპანიებს შეუძლიათ
გარიგებების დადება სხვა კომპანიებთან ან პოლიტიკოსებთან.
ბევრი მონაწილისთვის მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის მიზანი გლობალური პრობლემების გადაჭრასთან შედარებით პირადი სარგებლის მიღებაა.
მალევე ხდება ცხადი, რომ მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის ეს კრიტიკოსები მართლები არიან, როდესაც ვნახავთ,
ვინ არიან ყველაზე მნიშვნელოვანი პარტნიორები, რომლებიც ფორუმის ბიუჯეტის თითქმის 71%-ს შეადგენენ.
მათ შორისაა BlackRock, ღია საზოგადოების ფონდები, ბილ და მელინდა გეიტსების ფონდი და მრავალი სხვა დიდი კომპანია, რომელთა
აქციებიც პირდაპირ ან ირიბად Vanguard-სა და BlackRock-ს ეკუთვნის.
მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის პრეზიდენტი და დამფუძნებელია კლაუს შვაბი, გერმანელი პროფესორი და ბიზნესმენი.
თავის წიგნში "დიდი გადატვირთვა" ის დეტალურად აღწერს თავისი ორგანიზაციის გეგმებს.
შვაბის თანახმად, ჩვენი ძველი საზოგადოება ახლით უნდა შეიცვალოს, რომელშიც ქვეყნები თავიანთ სუვერენიტეტს ყოვლისმომცველ მსოფლიო
მთავრობას დაუთმობენ, რომელშიც ადამიანებს არაფერი ეკუთვნით, გარდა იმისა, რომ სახელმწიფოსთვის მუშაობენ და სანაცვლოდ იღებენ
საცხოვრებელს, ჯანდაცვასა და ყველა სხვა საბაზისო საჭიროებას.
თქვენ ალბათ საკმაოდ ბევრი გსმენიათ ახალი მსოფლიო წესრიგის შესახებ.
მედია გვარწმუნებს, რომ ეს შეთქმულების თეორეტიკოსების თემაა, მიუხედავად იმისა, რომ პრეზიდენტები, როგორებიც
არიან ჯორჯ ბუში უფროსი, ნელსონ მანდელა და ბილ კლინტონი, ამაზე თაობების განმავლობაში საუბრობდნენ.
ეს მნიშვნელოვანი ფიგურები, რომლებიც მანდელას გარდა, სიცოცხლის განმავლობაში ყველა ეკუთვნოდა ელიტას, არ არიან
ერთადერთები, ვინც ყოვლისშემძლე მსოფლიო მთავრობაზე ოცნებობს.
2015 წელს გაერომ წარმოადგინა თავისი საკამათო "დღის წესრიგი 2030", რომელიც თითქმის იდენტურია კლაუს შვაბის "დიდი გადატვირთვისა".
მათივე სიტყვებით, გაერო და შვაბი ცდილობენ უზრუნველყონ, რომ 2030 წლისთვის დედამიწაზე სიღარიბე,
შიმშილი, გარემოს დაბინძურება ან დაავადებები აღარ იქნება.
ეს კარგი გეგმა ჩანს, სანამ წვრილმან პირობებს არ წაიკითხავ.
იდეა იმაში მდგომარეობს, რომ დღის წესრიგი 2030-ის დაფინანსება ჩვენ, მოქალაქეებმა, უნდა უზრუნველვყოთ.
და ისევე, როგორც ახლა გვთხოვენ, საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის სახელით უარი ვთქვათ ჩვენს ფუნდამენტურ
უფლებებზე, მომავალში გვთხოვენ, სიღარიბის შემცირების სახელით უარი ვთქვათ ჩვენს კეთილდღეობაზე.
ეს შეთქმულების თეორიები არ არის. ამის შესახებ თავად შეგიძლიათ წაიკითხოთ ოფიციალურ ვებსაიტზე.
მოკლედ, ყველაფერი ასე გამოიყურება:
გაეროს სურს, ყველა დასავლური ქვეყნის საგადასახადო ფული აიღოს და გადასცეს ელიტის მეგა-კორპორაციებს,
რომელთაც შემდეგ საზოგადოების აღდგენა დაევალებათ.
გაეროს თქმით, ეს უზარმაზარი პროექტი მსოფლიო მთავრობას მოითხოვს, და თავად გაერომ იკისრა ამ მსოფლიო მთავრობის როლის შესრულება.
შვობის მსგავსად, გაეროც მიიჩნევს, რომ პანდემია 2030 წლის დღის წესრიგის განხორციელების დაჩქარებისთვის იდეალური შესაძლებლობაა.
შემაშფოთებელია, რომ მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმი და გაერო ღიად აღიარებენ, რომ პანდემიებსა და სხვა კატასტროფებს საზოგადოების
ხელახლა ფორმირების შესაძლებლობად განიხილავენ, განსაკუთრებით იმის გათვალისწინებით, რომ ვნახეთ, ელიტას ყველა საშუალება
აქვს, დაგვაჯეროს, რომ პანდემია არსებობს, და მისი შექმნაც კი.
ელიტებს სრულიად არ აქვთ განზრახვა, თავიანთი სიმდიდრე ჩვენთან გაიზიარონ.
სინამდვილეში, ისინი გულწრფელები არიან თავიანთ გეგმებში, რომ ჩვენგან ბოლო ნაწილსაც წაიღებენ.
მაგრამ ამ ეტაპზე, მარტივი ლოგიკითაც კი გაიგებთ, რომ ახალი მსოფლიო წესრიგი ან ყოვლისმომცველი მსოფლიო მთავრობა
მცირე ელიტისთვის ერთადერთი გზაა, შეინარჩუნოს თავისი ძალაუფლება მუდმივად მზარდ მსოფლიო მოსახლეობაზე.
კომპანიები, როგორიცაა BlackRock და Vanguard, სარგებელს არ იღებენ ეროვნული საზღვრებიდან, იმპორტის
გადასახადებიდან და ნამდვილი მრავალფეროვნებიდან.
მხოლოდ შიშისა და მედიის მანიპულაციის მეშვეობით შეუძლიათ მათ, შეინარჩუნონ თავიანთი გავლენა ჩვენზე.
ელიტებს არ აქვთ განზრახვა, განკურნონ ჩვენი უამრავი დაავადებისგან, რომელიც მათ მიერ წარმოებული ტოქსიკური საკვებით შევიძინეთ.
და მისგან გამოწვეული გარემოს დაბინძურებისგან
რადგან, თუ არ ავადმყოფობდეთ, მთელი ფარმაცევტული ინდუსტრია ჩამოიშლებოდა.
"არაფერი იყიდება ისე კარგად, როგორც შიში" — ეს არის წამყვანი ვირუსოლოგების, მაგალითად, მარკ ვან რანსტის, დევიზი.
იმედი მაქვს, ამ ვიდეოთი შევძლებ თქვენამდე მიღწევას, რათა ჩვენ შორის მუდმივად მზარდი მანძილი შევამცირო.
მხოლოდ მაშინ, როცა დაყოფილები ვართ, შეუძლია ელიტას ჩვენზე ძალაუფლების შენარჩუნება.
ელიტის უდიდესი შიში ისაა, რომ ჩვენ გავაცნობიერებთ, თუ რა ხდება სინამდვილეში მსოფლიოში.
და ელიტა თვლის, რომ ამის თავიდან აცილება მხოლოდ ცენზურის გზითაა შესაძლებელი.
ადამიანებთან კონტაქტის თავიდან აცილება
პოლიტიკური ოპონენტების ან განსხვავებულად მოაზროვნეების მუდმივი ცილისწამება.
და ძალის ბრუტიალური გამოყენება.
ელიტის გეგმები ნათელია, ისევე როგორც ის სასტიკი მეთოდები, რომლებითაც მათი განხორციელებას აპირებენ.
თუ ამას დავუშვებთ, ჩვენ მიერ ოდესღაც ნაცნობი სამყაროს ნაცრისგან ახალი საზოგადოება აღდგება.
ახალი საზოგადოება, რომელშიც არაფრის პატრონები არ ვიქნებით, საკუთარი სახლებისაც კი.
ელიტას სურს, რომ ახლა და 2030 წლის ჩათვლით, ყველაფერი, რაც ამჟამად თქვენი საკუთრებაა, მათ დაექვემდებაროს.
ეს დამანგრეველ ეკონომიკურ კრიზისს მოითხოვს.
პირველ რიგში, თავს ესხმიან საშუალო კლასს, რომელიც საზოგადოების ხერხემალია.
მეწარმეები იძულებულნი არიან, უზარმაზარი ვალები აიღონ, რაც საბოლოოდ მათ მთელი ქონების დაკარგვამდე მიჰყავს.
ამის შემდეგ, ყველაფერი სწრაფად განვითარდება.
ბანკები ჩამოიშლება, ნაღდი ფული გაქრება და შიმშილისგან თავის არიდების ერთადერთი გზა იქნება მთავრობის დახმარების მიღება,
რომელიც სხვადასხვა პირობას დაექვემდებარება, როგორიცაა ვაქცინაციის დამადასტურებელი საბუთის
წარდგენა და მთელი კერძო საკუთრების დათმობა.
რადგან მეწარმეები პირველები ეცემა, ბევრი სხვა კრიზისს დაუყოვნებლივ ვერ იგრძნობს.
ხალხი ერთმანეთში დაპირისპირებული რჩება, სანამ ძალიან გვიან არ არის.
ეს არ არის რომელიღაც აპოკალიპტური სცენარი, რომელიც მე მოვიგონე.
ეს უბრალოდ "დიდი გადატვირთვაა", ახალი მსოფლიო წესრიგი, რომელსაც მრავალი თაობის განმავლობაში ამზადებდნენ და საფუძვლიანად
ატესტირებდნენ მსოფლიოს ყველა კომუნისტურ დიქტატურაში.
მაგრამ ეს შეიძლება სხვა მიმართულებითაც წავიდეს და დიდი გადატვირთვის ნაცვლად, ჩვენ შეგვიძლია მოვახდინოთ დიდი გამოღვიძება
და შევქმნათ სამყარო, რომელშიც არავინ დარჩება შიმშილობისგან და სადაც ჩვენ შევძლებთ ერთად და
ბუნებასთან ერთად თავისუფლად, მდგრადად ცხოვრებას.
ეს არ არის იდეალისტური ოცნება.
ყოველთვის არსებობდა ძალები, რომლებიც ელიტის ძალაუფლების დამხობას ცდილობდნენ, მაგრამ ბოლო დრომდე ჩვენი საკომუნიკაციო საშუალებები
ყოველთვის არასაკმარისი იყო მასობრივი ქსელის ამოქმედებისთვის.
ელიტა ყოველთვის გვატყუებდა ისეთი გენიოსების აღმოჩენების შესახებ, როგორებიც იყო ტესლა, რომელიც
სუფთა, თავისუფალი ენერგიის სფეროში ბევრად წინ იყო.
ან დოქტორი რაიფი, რომელიც რადიოტალღებს იყენებდა სულ მცირე 16 ფატალური დასასრულის მქონე კიბოს პაციენტის სამკურნალოდ,
სანამ ის, ტესლას მსგავსად, საეჭვო გარემოებებში გარდაიცვლებოდა.
ან ჰენრი ფორდი, რომელმაც ჯერ კიდევ 1941 წელს ბიოპლასტმასისგან დამზადებული ავტომობილი გამოუშვა, რომელიც ფოლადზე მტკიცე აღმოჩნდა.
ელიტამ ჩვენგან უამრავი ასეთი ტექნიკა დაიმალა, რადგან ისინი საფრთხეს უქმნიან მათ მონოპოლიებს ყველა ინდუსტრიაში.
ეს იყო ტექნოლოგიები, რომლებიც თავისუფლებას მოგვცემდა და საფრთხეს შეუქმნიდა ელიტების ძალაუფლებას, რომელიც ჩვენს
შიშსა და მათ პროდუქტებზე დამოკიდებულებაზეა დაფუძნებული.
ეს არ არის შეთქმულების თეორიები, არამედ ფაქტები.
ამით მინდა ვთქვა, რომ ჩვენ ყველასთვის ახალი შესაძლებლობების სამყარო იხსნება, სამყარო სიღარიბის,
დაბინძურების, ავადმყოფობისა და ომის გარეშე, სადაც მთავრობები ხალხის კეთილდღეობაზე ზრუნავენ და არა პირიქით.
უთვალავი დაავადება, რომლებიც ფარმაცევტულ ინდუსტრიას ასობით მილიარდ ფუნტს უზრუნველყოფენ, განკურნდება.
აღარავის უწევს ძვლების გამოშრობამდე მუშაობა ღირსეული ცხოვრებისთვის.
ადამიანები აღარ იცხოვრებენ მედიის, ფარმაცევტული ინდუსტრიის, კლიმატური ლობისტებისა და
პოლიტიკოსების მიერ გავრცელებული სიცრუის შიშში.
ყველაფერი ეს ჰორიზონტზე ჩანს, მაგრამ პირველ რიგში ქარიშხალი უნდა გადავიტანოთ და გავაცნობიეროთ,
რა არის ჩვენს საზოგადოებაში ნამდვილი პრობლემა.
სწორედ აქ იწყება ჩვენი მოგზაურობა, რომელიც რთული იქნება, მაგრამ ჩვენ მას ერთად დავიწყებთ და დაცემისას ერთმანეთს დავეხმარებით.
ჩვენ არ შეგვეშინდება. ჩვენ 99%-ი ვართ.