Помалку од грст мегакорпорации контролираат секој аспект од нашите животи.
Можеби звучи преувеличено, но од појадокот на масата наутро до душекот на кој спиеме навечер, и сè што правиме, носиме
или консумираме помеѓу, во голема мера зависи од овие компании.
Ова се инвестициони компании од огромни размери кои управуваат со најголемите парични текови во светот.
Тие се протагонистите на драмата што во моментов ја сведочиме.
За да не ви одземам премногу време, ги сумирав најважните информации што е можно покусо.
Како функционира?
Да земеме за пример компанија како PepsiCo, матичната компанија на многу од
најпопуларните безалкохолни пијалоци и грицки во светот.
Изгледа дека постојат многу различни конкурентски брендови, но сите тие потекнуваат од фабриките на мал
број компании кои заедно имаат монопол во индустријата.
Меѓу производителите на пакувани намирници, има и неколку други големи компании, како што се
Unilever, Coca Cola Company, Mondelez и Nestlé.
На оваа слика можете да видите дека практично секој добро познат бренд на пакувана храна припаѓа на една од овие корпорации.
Можете лесно да добиете ваков тип на информации.
Можете да прочитате за нив на веб-страниците на соодветните брендови или на Википедија.
Компаниите со ваква големина обично се котираат на берза и имаат управен одбор во кој најголемите акционери имаат право на глас.
На веб-страници како Yahoo Finance можеме да најдеме детални информации за компаниите,
вклучувајќи ги и најголемите акционери на овие компании.
Ајде повторно да ја земеме PepsiCo за пример.
Забележуваме дека 73,14% од акциите се во сопственост на не помалку од 3.379 институционални инвеститори.
Ова вклучува инвестициони компании, инвестициони фондови, осигурителни компании, банки и, во некои случаи, влади.
Ајде да погледнеме кои се најголемите институционални инвеститори на PepsiCo.
Како што може да се види, само десет од 3.379-те инвеститори сочинуваат речиси една третина од сите акции.
Вкупниот акциски капитал на овие десет водечки компании вреди приближно 60 милијарди долари.
Сепак, тројца од овие десет инвеститори поседуваат повеќе акции отколку останатите седум.
Ајде да ги запомниме нивните имиња и да видиме кој поседува најмногу акции во
компанијата Кока-Кола, главниот конкурент на Пепси.
Забележуваме дека, како и кај PepsiCo, мнозинството акции се во сопственост на институционални инвеститори.
Ајде да ги погледнеме десетте најдобри и да почнеме со последниот.
Исто така, ги видовме четири од овие шест институционални инвеститори во последните шест на PepsiCo.
Тоа се Нортерн Траст, Џеј-Пи Морган Чејс, Геод Капитал Менаџмент и Велингтон Менаџмент.
Ајде сега да ги погледнеме четирите најголеми акционери.
Исто така видовме три од овие во топ четирите на PepsiCo.
Тие се БлекРок, Вангард и Стејт Стрит, и има уште еден: Беркшир Хатавеј.
Ова се четирите најголеми инвестициски компании во светот.
ПепсиКо и Кока-Кола се сè освен конкуренти, но и другите големи компании кои поседуваат многу брендови, како што се
Унилевер, Монделез и Нестле, исто така се во сопственост на истата мала група институционални инвеститори.
И овие имиња не се наоѓаат само во индустријата за пакувана храна.
Ајде да погледнеме на Википедија, на пример, за да видиме кои се најголемите компании во технолошкиот сектор.
Фејсбук ги поседува WhatsApp и Инстаграм.
Заедно со Твитер, тие ги формираат најпопуларните социјални мрежи во светот.
Алфабет е матична компанија на сите компании на Google, вклучувајќи ги YouTube и Gmail, но тие се исто така најголеми
спонзори и развивачи на Android, еден од двата оперативни системи што ги напојуваат
речиси сите паметни телефони и таблети во светот.
Другиот оперативен систем е iOS на Apple.
Конечно, кога ќе го додадеме Мајкрософт на другите три, гледаме дека четири компании произведуваат софтвер на кој зависат
речиси сите компјутери, таблети и паметни телефони во светот.
Ајде да погледнеме кој поседува најмногу акции во овие моќни компании.
На Фејсбук гледаме дека повеќе од 80% од акциите се во сопственост на институционални инвеститори.
Ова се истите имиња што ги видовме во прехранбената индустрија.
И тука на врвот се истите инвеститори.
Го гледаме ова кај Apple, но и кај неговиот главен конкурент Microsoft.
Кога ќе ги погледнеме сите други компании кои доминираат во технолошкиот сектор и произведуваат нашите компјутери,
телевизори, паметни телефони и домашни апарати, гледаме дека истите големи инвеститори поседуваат голем дел од акциите.
Овој мал клуб на инвестициски компании, банки и инвестициски фондови е исто така најголемиот акционер во
примарните индустрии од кои потекнуваат нашите суровини.
Ако на Википедија ги пребараме најголемите рударски компании во светот, ќе видиме дека нивните акционери
се истите институционални инвеститори како и насекаде.
Истото важи и за најголемите светски земјоделски компании, од кои зависи целата наша прехранбена индустрија.
На пример, тие ја поседуваат Баер, матичната компанија на Монсанто, најголемиот светски производител на
семиња, кој произведува 90% од сите памучни семиња на Земјата и мнозинството од сите други семиња.
Без разлика дали станува збор за најголемите светски производители на соларни панели или за најголемите
рафинерии за нафта, акциите се управуваат од истите компании.
Тие ги поседуваат тутунските компании кои произведуваат сите популарни светски брендови на тутун.
Сепак, тие исто така ги поседуваат сите големи компании во фармацевтската индустрија и
научните институти кои ги произведуваат лековите.
Тие ги поседуваат компаниите што ги произведуваат нашите метали и суровини, како и целата автомобилска, авијациска и
воена индустрија што ги преработува овие метали и суровини.
Тие ги поседуваат компаниите што ги произведуваат нашите електронски уреди.
Тие ги поседуваат големите универзални продавници и онлајн пазаришта.
И дури и средствата за плаќање што ги користиме за да платиме за нивните производи.
Како што веќе споменав, овие институционални инвеститори главно се инвестициони компании, банки и осигурителни компании.
Тие, пак, исто така се во сопственост на акционери.
И што е најневеројатната работа во врска со тоа?
Сите овие институционални инвеститори поседуваат акции еден на друг и заедно формираат
огромна мрежа која може да се спореди со пирамида.
Помалите институционални инвеститори се во сопственост на поголеми инвеститори, кои пак припаѓаат на уште поголеми инвеститори.
Невидливиот врв на оваа пирамида се состои од само две компании, чии имиња сме ги виделе многупати претходно:
Тие се Вангард и Блекрок.
Моќта на овие две компании е речиси надвор од нашата имагинација.
Не само што тие се најголемите институционални инвеститори во сите големи светски компании, туку и ги
поседуваат и другите институционални инвеститори во тие компании, што им дава целосна монополска положба.
Според извештај на Блумберг, една од најпочитуваните светски институции во областа на финансиски податоци и анализи,
експертите предвидуваат дека до 2028 година двете компании заедно ќе управуваат со околу 20 трилиони
долари во инвестиции и ќе поседуваат речиси сè на Земјата.
Самиот Блумберг го опиша БлекРок како четвртата рака на владата, бидејќи е единствената невладина институција што одржува блиски
врски со федералните банки, познати и како централни банки.
BlackRock не само што позајмува пари на Бундесбанковите, туку е и нивен најважен советник и развивач на
компјутерскиот систем што го користат Бундесбанковите.
Десетици вработени во Блекрок заземаа високи позиции во Белата куќа за време на
администрациите на Буш и Обама, а и сега под Џо Бајден.
Извршниот директор на БлекРок, Лари Финк, е добредојден гостин меѓу многу шефови на држави и политичари – и тоа е разбирливо.
Тој е лицето на компанијата што ги влече конците.
Но Лари Финк не ги влече конците лично.
Всушност, самиот BlackRock е во сопственост на акционери.
И кога ќе погледнеме кои се овие акционери, доаѓаме до чуден заклучок.
Видиме дека најголемиот акционер на БлекРок е Вангард. И тука работите стануваат нејасни.
Самиот Vanguard има уникатна структура која го прави невозможно да се идентификуваат кои се неговите акционери или клиенти.
Елитата што ја поседува Vanguard не сака никој да знае дека тие се сопственици на најмоќната компанија во светот.
Но, секако, ова е
не е тајна за оние кои се подготвени да го истражат.
Извештаи од Оксфам и Блумберг покажуваат дека 1% од светското население поседува повеќе пари отколку другите 99%.
Секако, оние што ја поседуваат најмоќната компанија во светот се исто така најбогатите меѓу овој 1%.
Со други зборови, вие сте меѓу најдобрите 0,001%.
Ова значи дека Vanguard е во рацете на најбогатите семејства во светот.
Кога ја проучуваме нивната историја, откриваме дека овие семејства секогаш биле на врвот на пирамидата, некои
дури и многу пред почетокот на Индустриската револуција.
Но, без да навлегувам во преголеми детали, сакам само да укажам дека многу од овие семејства припаѓаат на кралски лози и
дека тие се основачи на нашиот банкарски систем, на Обединетите нации и на секој индустриски сектор во светот.
Овие семејства никогаш не ја изгубија својата моќ, но поради растечката светска популација беа принудени да се кријат зад
инвестициски компании како Vanguard, чии најголеми акционери се приватните фондови и непрофитните организации на овие семејства.
Тие се врската помеѓу бизнисот, политиката и медиумите, што доведува до значителни судири на интереси.
Сепак, на прв поглед ова не е особено забележливо.
Непрофитните организации, познати и како фондации, се организации кои се потпираат на донации и не се
обврзани да откријат од кого ги добиваат тие донации.
Тие можат да ги инвестираат овие пари во што сакаат и не мораат да плаќаат данок на своите добивки сè додека тие
добивки се реинвестираат во други проекти во кои се вклучени.
Добротворните организации можат да префрлат стотици милијарди долари од невидливи инвеститори.
Според извештај на австралиската влада, непрофитните организации се затоа идеални за финансирање
на терористички групи и перење големи суми пари.
Фондациите и фондовите на семејствата на врвот на хиерархијата на 1% се кријат зад сцената колку што е можно повеќе.
Сепак, за случаи со висок профил и што привлекуваат внимание, тие се обраќаат кон фондациите на филантропски семејства
кои се пониско рангирани, но се исто така многу богати.
Ова се Фондацијата "Бил и Мелинда Гејтс", Фондациите "Отворено општество" на контроверзниот
милијардер Џорџ Сорос и Фондацијата "Клинтон".
Краток вовед за да ви даде претстава за големината на овие фондации.
Според официјалната веб-страница на Светскиот економски форум, Фондацијата Гејтс е најголемиот донатор на Светската
здравствена организација откако претседателот Доналд Трамп го запре американското финансирање за СЗО во 2020 година.
Ова ја прави Фондацијата Гејтс една од највлијателните организации во светот во сите области поврзани со нашето здравје.
Фондацијата Гејтс има блиско партнерство со 16-те најголеми фармацевтски компании во светот, вклучувајќи ги Фајзер,
АстраЗенека, Џонсон и Џонсон, Бајонтек и Баер, и штотуку видовме кој поседува најмногу акции во овие компании.
Бил Гејтс беше сè освен сиромашен компјутерски гик кој успеа да стане еден од најбогатите луѓе во светот.
Напротив, тој потекнуваше од филантропско семејство кое, како и тој самиот, работеше за апсолутната елита.
Бил е основач на Microsoft, кој е во сопственост на BlackRock, Vanguard и, до неодамна, Berkshire Hathaway.
Мислам дека следната тема треба да започне со прашање.
Случајна личност како мене, со многу малку искуство во монтажа на видеа и користејќи стар лаптоп, може објективно да
покаже за 20 минути дека само две компании имаат целосен монопол над сите индустриски сектори ширум светот.
Ова ја поставува прашањето: зошто ништо од ова не се објавува во медиумите?
Овој одговор повторно го добиваме од Википедија.
Околу 90% од меѓународните медиуми се во сопственост на девет медиумски конгломерати.
Компаниите во сопственост на овие медиумски конгломерати се премногу бројни за да се набројат.
Како што се очекува, најголемите акционери се Vanguard и BlackRock.
Можам да продолжам со часови, укажувајќи дека во речиси секоја земја на светот локалните медиуми се во рацете на вакви
конгломерати, кои пак се во сопственост на нашите институционални инвеститори или на исклучително богати и моќни елитни семејства.
Во Обединетото Кралство, на пример, практично сите популарни весници и списанија припаѓаат на
Daily Mail Group, Reach и споменатиот News Corp.
Во Холандија, сите медиуми се контролирани од De Persgroep, Mediahuis и Bertelsmann.
А во Германија, целата медиумска сцена е контролирана или од германската влада, ProSiebenSat1, Axel Springer и, повторно,
Bertelsmann, кој исто така е конгломерат од невидени размери.
Бертелсман не е само матична компанија на најголемиот светски издавач на книги, Penguin Random House, и сопственик и основач на
BMG Music, туку и контролира голем дел од европските медиуми преку својата подружница RTL, компанија со 67
телевизиски канали, десет стриминг-платформи и 38 радиостаници.
Покрај RTL, Бертелсман исто така поседува голем удел во француските мејнстрим медиуми, а заедно со Медиасет, моќниот
италијански конгломерат во сопственост на поранешниот претседател Берлускони, кој ги контролира повеќето
италијански мејнстрим медиуми, тие исто така ги поседуваат сите популарни шпански телевизиски станици.
Различните новински медиуми не создаваат свои вести, туку користат информации и слики од новински агенции
како што се Ројтерс, холандската ANP и француската AFP.
Овие организации се сè освен независни.
Најважните новинари и уредници кои работат за нашите медиуми или за овие новински агенции се поврзани со важни новинарски
организации како што е Европскиот центар за новинарство.
Европскиот центар за новинарство е еден од најголемите финансиери на проекти поврзани со медиумите низ Европа.
За новинарска анализа и мислење, сите водечки светски медиуми го користат Project
Syndicate, најмоќната организација во својата област.
Тоа ги снабдува 506-те најважни медиуми во 156 земји.
Проект Синдикејт и организации како Европскиот центар за новинарство, заедно со новинските агенции,
служат како врска помеѓу различни медиуми низ светот.
Кога водителите на вести ги читаат вестите од своите телепромптери, постои голема веројатност
дека текстот потекнува од една од овие организации.
Како резултат, глобалното медиумско покривање често е синхронизирано.
Ајде да ги погледнеме организациите кои ги произведуваат нашите вести во соработка со новинските агенции.
Во Project Syndicate ги гледаме Фондацијата "Бил и Мелинда Гејтс", Фондацијата "Отворено
општество" и Европскиот центар за новинарство.
Потоа е самиот Европски центар за новинарство.
И тука ги гледаме Фондацијата Гејтс и Фондацијата Отворено општество, кои исто така добиваат големи донации од
Фејсбук, Гугл, Холандското министерство за образование, култура и наука и Холандското министерство за надворешни работи.
Организациите во центарот на нашиот информативен поток се финансирани од добротворните организации на истата елита
која исто така ја контролира целата медиумска индустрија.
Сепак, дел од нашите даночни пари исто така одат кај овие организации.
Елитата што го контролира секој аспект од нашите животи, дури и информациите што ги добиваме, зависи од неверојатно координиран
напор за поврзување на сите различни индустрии на Земјата, за да се осигура дека сите тие работат во интерес на елитата.
Ова се случува на Светскиот економски форум, една од најважните организации во светот.
На својот годишен состанок во Давос, извршните директори на најголемите светски компании се собираат со
шефови на држави, политичари и други влијателни поединци и организации како УНИЦЕФ и Гринпис.
Одборот на доверители на Светскиот економски форум вклучува поранешен потпретседател на САД и "гуру за климатски промени" Ел
Гор, извршниот директор на БлекРок Лари Финк, претседателката на Европската централна банка Кристин Лагард, директорката на ЦЕРН
Фабиола Џаноти, кралицата на Јордан, директорот на Меѓународниот комитет на Црвениот крст Питер Маурер и многу други политичари
и извршни директори на највлијателните компании во светот.
Википедија известува следново:
Според критичарите, Светскиот економски форум е економски форум каде што најбогатите компании можат да
преговараат договори со други компании или политичари.
За многу учесници, целта на Светскиот економски форум е лична корист, а не решавање на глобалните проблеми.
Брзо станува јасно дека овие критичари на Светскиот економски форум се во право кога ќе погледнеме кои се
најважните партнери, кои сочинуваат речиси 71% од буџетот на Светскиот економски форум.
Ова вклучува BlackRock, Фондациите Отворено општество, Фондацијата Бил и Мелинда Гејтс и многу други големи компании чии акции се
во сопственост директно или индиректно на Vanguard и BlackRock.
Претседателот и основач на Светскиот економски форум е Клаус Шваб, германски професор и бизнисмен.
Во својата книга "Големото ресетирање", тој детално ги опишува плановите на својата организација.
Според Шваб, нашето старо општество треба да се замени со ново во кое државите го предаваат својот суверенитет на сеопфатна светска
влада, во кое луѓето не поседуваат ништо, туку работат за државата и за возврат добиваат домување,
здравствена заштита и сите други основни потреби.
Веројатно сте слушнале доста за Новиот светски поредок.
Медиумите би нè натерале да веруваме дека ова е тема за теоретичари на заговори, иако претседатели
како Џорџ Буш постариот, Нелсон Мандела и Бил Клинтон зборуваат за тоа со генерации.
Овие важни личности, кои, освен Мандела, сите припаѓаа на елитата за време на својот живот, не се
единствените што сонуваат за семоќна светска влада.
Во 2015 година, ОН ја претстави својата контроверзна Агенда 2030, која е речиси идентична со Големиот рестарт на Клаус Шваб.
Со свои зборови, ОН и Шваб сакаат да обезбедат дека до 2030 година на Земјата нема да има повеќе
сиромаштија, глад, загадување на животната средина или болести.
Тоа звучи како добар план додека не го прочиташ ситните букви.
Идејата е дека Агендата 2030 треба да ја платиме ние, граѓаните.
И токму како што сега се бара од нас да се откажеме од нашите основни права во име на јавното здравје, така ќе
ни биде побарано да се откажеме од нашиот просперитет во име на намалувањето на сиромаштијата.
Ова не се теории на заговор. Можете сами да го прочитате ова на официјалната веб-страница.
Накратко, сè се сведува на ова:
ООН сака да ги земе даночните пари од сите западни земји и да ги даде на мегакорпорациите на елитата, кои
потоа ќе бидат задолжени за обновување на општеството.
ОН вели дека овој огромен проект бара светска влада, а самиот ОН ја презеде задачата да биде таа светска влада.
Точно како Шваб, и ОН исто така веруваат дека пандемијата е совршена можност за
забрзување на спроведувањето на Агендата 2030.
Загрижувачки е што Светскиот економски форум и Обединетите нации отворено признаваат дека ги гледаат пандемиите и другите
катастрофи како можност за преобликување на општеството, особено откако видовме дека елитата располага со сите
средства за да нè натера да поверуваме дека постои пандемија, па дури и да создаде една.
Елитите апсолутно немаат намера да го споделат своето богатство со нас.
Всушност, тие се искрени во врска со своите планови да ни го земат дури и последниот дел.
Но засега, можете да разберете со едноставна логика дека нов светски поредок или сеопфатна светска влада е
единствениот начин мала елита да ја задржи својата моќ над сѐ поголемото светско население.
Компании како BlackRock и Vanguard не профитираат од националните граници, увозните даноци и вистинската разновидност.
Само преку страв и медиумска манипулација можат да го одржат своето влијание врз сите нас.
Елитите немаат намера да нè излечат од безбројните болести што ги добивме од токсичната храна што ја произведуваат.
И од загадувањето на животната средина што го предизвика.
Затоа што ако не се разболеевме, целата фармацевтска индустрија би пропаднала.
"Ништо не се продава толку добро како стравот" е мотото на водечките вирусолози како Марк ван Ранст.
Се надевам дека со ова видео ќе можам да ве достигнам и да ја намалам сè поголемата дистанца меѓу нас.
Само кога сме поделени, елитата може да ја задржи својата моќ над нас.
Најголемиот страв на елитата е дека ќе сфатиме што навистина се случува во светот.
И единствениот начин на кој елитата верува дека може да го спречи ова е преку цензура.
Спречување на човечки контакт.
Постојаното клеветење на политичките противници или на оние што размислуваат поинаку.
И употребата на брутална сила.
Плановите на елитата се јасни, како и безмилосниот начин на кој тие имаат намера да ги спроведат.
Ако дозволиме ова да се случи, од пепелта на она што некогаш го знаевме ќе се појави ново општество.
Ново општество во кое нема да поседуваме ништо, дури ни сопствените домови.
Елитата сака да обезбеди дека помеѓу сега и 2030 година, сè што во моментов поседувате ќе им припаѓа.
Ова бара разорна економска криза.
Прво, средната класа, која е столб на општеството, е нападната.
Претприемачите се принудени да земаат огромни долгови, што на крајот доведува до тоа да ги изгубат сите свои поседи.
Потоа, работите ќе се развиваат брзо.
Банките ќе пропаднат, готовината ќе престане да постои, а единствениот начин да се избегне глад ќе биде да се прифати
државна помош, која ќе биде подложна на различни услови, како што се покажување на сертификат за
вакцинација и предавање на целото приватно имот.
Бидејќи претприемачите се први што паѓаат, многумина други нема веднаш да ја почувствуваат кризата.
Луѓето остануваат поделени меѓу себе додека не стане предоцна.
Ова не е некое апокалиптично сценарио што јас го измислив.
Ова е едноставно Големото ресетирање, Новиот светски поредок, кој се подготвува со многу генерации и е
обемно тестиран во секоја комунистичка диктатура во светот.
Но ова може да тргне и во друга насока, и наместо Големо Ресетирање, можеме да донесеме Големо будење и да
создадеме свет во кој никој нема да гладува и во кој можеме да живееме заедно и со природата во слобода на одржлив начин.
Ова не е идеалистичко сонување на јаве.
Секогаш постоеле сили кои се обидувале да ја скршат моќта на елитата, но до неодамна нашите средства за комуникација
секогаш беа недоволни за да стават во движење масовна мрежа.
Елитата секогаш нè држела во темнина за откритијата на генијалци како Тесла, кој бил многу
напреднат во областа на чиста, бесплатна енергија.
Или д-р Рајф, кој користеше радио бранови за да излечи најмалку 16 терминални пациенти со рак пред
тој, како и Тесла, да умре под сомнителни околности.
Или Хенри Форд, кој уште во 1941 година произведе автомобил од биопластика што се покажа посилна од челикот.
Елитата ни ги задржа безброј такви техники затоа што тие претставуваат закана за нивните монополи во сите индустрии.
Ова беа технологии што ќе ни дадеа слобода и ќе ја загрозеа моќта на елитите, која се заснова
на нашиот страв и зависност од нивните производи.
Ова не се теории на заговор, туку факти.
Со ова сакам да кажам дека за сите нас се отвора свет на нови можности, свет без сиромаштија, загадување, болести или војна,
каде што владите работат за доброто на народот, а не обратно.
Безброј болести, кои генерираат стотици милијарди фунти за фармацевтската индустрија, ќе бидат излечени.
Веќе никој не мора да работи до коска за да води достоинствен живот.
Луѓето повеќе нема да живеат во страв од лагите што ги шират медиумите, фармацевтската
индустрија, климатските лобисти и политичарите.
Сето ова може да се види на хоризонтот, но прво мораме да ја преживееме бурата и да го
препознаеме вистинскиот проблем во нашето општество.
Тука започнува нашето патување, и тоа ќе биде тешко патување, но ќе тргнеме заедно и ќе си помагаме да станеме кога ќе паднеме.
Нема да се плашиме. Ние сме 99%.