Minder dan een handvol megaconcerns domineren elk aspect van ons leven.
Dit klinkt misschien overdreven, maar van het ontbijt dat we 's ochtends op tafel zetten tot de matras waarop we 's
nachts slapen, en alles wat we daartussen doen, dragen of consumeren, is grotendeels afhankelijk van deze bedrijven.
Dit zijn investeringsbedrijven van immense proporties die de grootste kasstromen ter wereld beheren.
Zij zijn de hoofdrolspelers in het spektakel dat we nu meemaken.
Om niet te veel van je tijd in beslag te nemen, heb ik de belangrijkste informatie zo kort mogelijk samengevat.
Hoe werkt het?
Neem bijvoorbeeld een bedrijf als PepsiCo, het moederbedrijf van veel van 's werelds favoriete frisdranken en snacks.
Er lijken veel verschillende concurrerende merken te zijn, maar ze komen allemaal uit de fabrieken van een klein
aantal bedrijven die samen een monopolie in de industrie hebben.
Onder de fabrikanten van verpakte voedingsmiddelen bevinden zich een aantal andere grote bedrijven
zoals Unilever, Coca Cola Company, Mondelez en Nestlé.
In deze afbeelding kun je zien dat bijna elk bekend merk verpakt voedsel tot een van deze groepen behoort.
Je kunt dit soort informatie gemakkelijk verkrijgen.
Je kunt ze lezen op de websites van de betreffende merken of op Wikipedia.
Bedrijven van deze omvang zijn meestal beursgenoteerd en hebben een raad van bestuur waarin de
grootste aandeelhouders het voor het zeggen hebben.
Op websites zoals Yahoo Finance kunnen we gedetailleerde bedrijfsinformatie vinden, inclusief
de grootste aandeelhouders van deze bedrijven.
Laten we PepsiCo weer als voorbeeld nemen.
We zien dat 73,14% van de aandelen in handen is van niet minder dan 3.379 institutionele beleggers.
Hieronder vallen investeringsmaatschappijen, beleggingsfondsen, verzekeringsmaatschappijen,
banken en in sommige gevallen overheden.
Laten we eens kijken wie de grootste institutionele beleggers van PepsiCo zijn.
Zoals je kunt zien, zijn slechts tien van de 3.379 beleggers goed voor bijna een derde van alle aandelen.
Het totale aandelenkapitaal van deze tien toonaangevende bedrijven is ongeveer 60 miljard dollar waard.
Maar van deze tien beleggers bezitten er drie meer aandelen dan de andere zeven.
Laten we hun namen onthouden en kijken wie de meeste aandelen bezit in de Coca Cola Company, de grote concurrent van Pepsi.
We zien dat, net als bij PepsiCo, de meerderheid van de aandelen in handen is van institutionele beleggers.
Laten we eens kijken naar de top tien en beginnen met de laatste.
We hebben ook vier van deze zes institutionele beleggers gezien bij de laatste zes van PepsiCo.
Dit zijn Northern Trust, JP Morgan Chase, Geode Capital Management en Wellington Management.
Laten we nu eens kijken naar de vier grootste aandeelhouders.
We zagen ook drie van hen in de top vier bij PepsiCo.
Dat zijn BlackRock, Vanguard en State Street, en er is er nog één: Berkshire Hathaway.
Dit zijn de vier grootste investeringsbedrijven ter wereld.
PepsiCo en Coca Cola zijn allesbehalve concurrenten, maar de andere grote bedrijven die veel merken bezitten,
zoals Unilever, Mondelez en Nestlé, zijn ook in handen van dezelfde kleine groep institutionele beleggers,
en deze namen komen niet alleen voor in de industrie voor verpakte voedingsmiddelen.
Laten we bijvoorbeeld eens op Wikipedia kijken welke de grootste bedrijven in de technologiesector zijn.
Facebook is de eigenaar van WhatsApp en Instagram.
Samen met Twitter zijn ze de populairste sociale mediaplatforms ter wereld.
Alphabet is het moederbedrijf van alle Google-bedrijven, waaronder YouTube en Gmail, maar ze zijn ook de grootste sponsors
en ontwikkelaars van Android, een van de twee besturingssystemen waarop bijna alle smartphones en tablets ter wereld draaien.
Het andere besturingssysteem is IOS van Apple.
Als we Microsoft toevoegen aan de andere drie, zien we dat vier bedrijven de software produceren waarvan bijna alle
computers, tablets en smartphones ter wereld afhankelijk zijn.
Laten we eens kijken wie de meeste aandelen heeft in deze machtige bedrijven.
In het geval van Facebook zien we dat meer dan 80% van de aandelen in handen is van institutionele beleggers.
Dit zijn dezelfde namen die we in de voedselindustrie hebben gezien.
Ook hier staan dezelfde investeerders aan het roer.
We zien ze bij Apple, maar ook bij hun grote concurrent Microsoft.
Als we kijken naar alle andere bedrijven die de technologie-industrie domineren en onze computers, tv's,
smartphones en huishoudelijke apparaten maken, zien we dat dezelfde grote
investeerders veel van de aandelen in handen hebben.
Deze kleine club van investeringsbedrijven, banken en beleggingsfondsen is ook de grootste aandeelhouder in de
primaire industrieën waar onze grondstoffen vandaan komen.
Als we 's werelds grootste mijnbouwbedrijven opzoeken op Wikipedia, zien we dat hun aandeelhouders
dezelfde institutionele beleggers zijn als overal elders.
Hetzelfde geldt voor 's werelds grootste landbouwbedrijven, waarvan onze hele voedselindustrie afhankelijk is.
Ze bezitten bijvoorbeeld Bayer, het moederbedrijf van Monsanto, 's werelds grootste zaadproducent, die 90% van al het katoenzaad
op aarde produceert, evenals het merendeel van alle andere zaden.
Of we het nu hebben over 's werelds grootste fabrikanten van zonnepanelen of de grootste olieraffinaderijen,
de aandelen worden beheerd door dezelfde bedrijven.
Ze bezitten de tabaksbedrijven die alle favoriete tabaksmerken ter wereld produceren.
Maar ze bezitten ook alle grote farmaceutische bedrijven en de wetenschappelijke instituten die de medicijnen produceren.
Ze bezitten de bedrijven die onze metalen en grondstoffen produceren en de hele auto-, vliegtuig- en wapenindustrie
waarin deze metalen en grondstoffen worden verwerkt.
Ze bezitten de bedrijven die onze elektronica produceren.
Zij bezitten de grote warenhuizen en online marktplaatsen.
En zelfs het betaalmiddel waarmee we voor hun producten betalen.
Zoals ik al zei, zijn deze institutionele beleggers voornamelijk investeringsmaatschappijen,
banken en verzekeringsmaatschappijen.
Op hun beurt zijn ze ook weer eigendom van aandeelhouders.
En wat is het meest verbazingwekkende eraan?
Al deze institutionele beleggers bezitten elkaars aandelen en samen vormen ze een enorm
netwerk dat we kunnen vergelijken met een piramide.
De kleinere institutionele beleggers zijn eigendom van grotere beleggers, die op hun beurt
weer eigendom zijn van nog grotere beleggers.
Het onzichtbare topje van deze piramide bestaat uit slechts twee bedrijven waarvan we de namen al vaak hebben gezien:
Dat zijn Vanguard en BlackRock.
De macht van deze twee bedrijven is bijna onvoorstelbaar voor ons.
Ze zijn niet alleen de grootste institutionele beleggers in alle grote bedrijven ter wereld, maar ze bezitten ook
de andere institutionele beleggers in die bedrijven, waardoor ze een compleet monopolie hebben.
Volgens een rapport van Bloomberg, een van 's werelds meest gerespecteerde instellingen op het gebied van financiële gegevens
en analyse, schatten experts dat de twee bedrijven in 2028 samen ongeveer 20 biljoen dollar aan investeringen
zullen beheren en bijna alles op aarde zullen bezitten.
Dezelfde Bloomberg verwees naar BlackRock als de vierde arm van de overheid omdat het de enige niet-gouvernementele
entiteit is die een nauwe relatie onderhoudt met de federale banken, ook wel centrale banken genoemd.
BlackRock leent niet alleen geld aan de Bundesbanken, maar is ook hun belangrijkste adviseur en de ontwikkelaar van
het computersysteem dat door de Bundesbanken wordt gebruikt.
Tientallen werknemers van BlackRock bekleedden hoge posities in het Witte Huis tijdens de Bush
en Obama regeringen en momenteel onder Joe Biden.
BlackRock CEO Larry Fink is een graag geziene gast bij veel staatshoofden en politici - en dat is begrijpelijk.
Hij is het gezicht van het bedrijf dat aan de touwtjes trekt.
Maar Larry Fink trekt niet zelf aan de touwtjes.
In feite is BlackRock zelf eigendom van aandeelhouders.
En als we kijken wie deze aandeelhouders zijn, komen we tot een vreemde conclusie.
We zien dat de grootste aandeelhouder van BlackRock Vanguard is. En dit is waar het donker wordt.
Vanguard zelf heeft een unieke structuur waardoor het onmogelijk is om te herkennen wie de aandeelhouders of klanten zijn.
De elite die eigenaar is van Vanguard wil niet dat iemand weet dat zij de eigenaars zijn van het machtigste bedrijf ter wereld.
Maar natuurlijk is dit
Geen geheim voor wie bereid is het te onderzoeken.
Uit rapporten van Oxfam en Bloomberg blijkt dat 1% van de wereldbevolking meer geld heeft dan de andere 99%.
Natuurlijk zijn degenen die het machtigste bedrijf ter wereld bezitten ook de rijksten onder deze 1%.
Met andere woorden, je behoort tot de 0,001%.
Dat betekent dus dat Vanguard in handen is van de rijkste families ter wereld.
Als we hun geschiedenis bestuderen, realiseren we ons dat deze families altijd aan de top van de piramide hebben gestaan,
sommige zelfs lang voor het begin van de industriële revolutie.
Maar om niet teveel in detail te treden, wil ik er alleen op wijzen dat veel van deze families tot koninklijke
bloedlijnen behoren en dat zij de grondleggers zijn van ons banksysteem, de Verenigde Naties en elke industrie ter wereld.
Deze families hebben hun macht nooit verloren, maar door de groeiende wereldbevolking zijn ze gedwongen zich te verschuilen
achter investeringsbedrijven zoals Vanguard, waarvan de grootste aandeelhouders de privéfondsen en
liefdadigheidsorganisaties van deze families zijn.
Zij vormen de schakel tussen het bedrijfsleven, de politiek en de media, wat leidt tot aanzienlijke belangenconflicten.
Op het eerste gezicht valt dit echter niet zo op.
Non-profitorganisaties, ook bekend als stichtingen, zijn organisaties die afhankelijk zijn van donaties en ze
hoeven niet te publiceren van wie ze deze donaties ontvangen.
Ze kunnen dit geld investeren in wat ze maar willen en hoeven geen belasting te betalen over hun winsten zolang deze winsten worden
geherinvesteerd in andere projecten waarbij ze betrokken zijn.
Non-profitorganisaties kunnen honderden miljarden dollars verplaatsen van onzichtbare investeerders.
Volgens een rapport van de Australische regering zijn non-profitorganisaties daarom ideaal voor
het financieren van terroristische groeperingen en het witwassen van grote sommen geld.
De stichtingen en fondsen van de families aan de top van de 1% hiërarchie verbergen zich zoveel mogelijk achter de schermen.
Voor opvallende en aandachttrekkende zaken vallen ze echter terug op de stichtingen van filantropische families
die lager op de ranglijst staan, maar ook zeer rijk zijn.
Dit zijn de Bill & Melinda Gates Foundation, de Open Society Foundations van de controversiële
multimiljardair George Soros en de Clinton Foundation.
Een korte introductie om je een idee te geven van de omvang van deze funderingen.
Volgens de officiële website van het World Economic Forum is de Gates Foundation de grootste donor van de
Wereldgezondheidsorganisatie nadat president Donald Trump in 2020 de Amerikaanse financiering van de WHO stopzette.
Dit maakt de Gates Foundation een van de meest invloedrijke organisaties ter wereld op alle
gebieden die met onze gezondheid te maken hebben.
De Gates Foundation heeft een nauw samenwerkingsverband met de 16 grootste farmaceutische bedrijven ter wereld, waaronder Pfizer,
AstraZeneca, Johnson & Johnson, BioNTech en Bayer, en we hebben zojuist gezien wie de meeste aandelen in deze bedrijven bezit.
Bill Gates was alles behalve een arme computernerd die een van de rijkste mensen ter wereld werd. In plaats
daarvan kwam hij uit een filantropische familie die, net als hijzelf, voor de absolute elite werkte.
Bill is de oprichter van Microsoft, dat eigendom is van BlackRock, Vanguard en, tot voor kort, Berkshire Hathaway.
Ik denk dat het volgende onderwerp moet beginnen met een vraag.
Een willekeurig persoon zoals ik met heel weinig ervaring in videobewerking, die een oude laptop gebruikt, kan in 20
minuten objectief aantonen dat slechts twee bedrijven een totaal monopolie hebben over alle industriële sectoren ter wereld.
Dit roept de vraag op: Waarom wordt dit alles niet in de media vermeld?
We halen dit antwoord weer van Wikipedia.
Ongeveer 90% van de internationale media is in handen van negen mediaconglomeraten.
De bedrijven die eigendom zijn van deze mediaconglomeraten zijn te talrijk om op te noemen.
Zoals verwacht zijn de grootste aandeelhouders Vanguard en BlackRock.
Ik zou nog uren door kunnen gaan en laten zien dat in bijna elk land ter wereld de lokale media in handen zijn van dit soort
conglomeraten, die op hun beurt weer in handen zijn van onze institutionele investeerders
of extreem rijke en machtige elitefamilies.
In het Verenigd Koninkrijk bijvoorbeeld zijn vrijwel alle populaire kranten en tijdschriften eigendom van de
Daily Mail Group, Reach en het eerder genoemde News Corp.
In Nederland zijn alle media in handen van de Persgroep, Mediahuis en Bertelsmann.
En in Duitsland worden alle media gecontroleerd door de Duitse overheid, ProSiebenSat1, Axel Springer en
Bertelsmann, dat ook een ongekend groot conglomeraat is.
Bertelsmann is niet alleen het moederbedrijf van 's werelds grootste uitgever van boeken, Penguin Random House, en eigenaar
en oprichter van BMG Music, maar controleert ook een groot deel van de Europese media via zijn
dochteronderneming RTL, een bedrijf met 67 televisiezenders, tien streamingplatforms en 38 radiostations.
Naast RTL bezit Bertelsmann ook een groot deel van de Franse mainstream media en samen met Media Set, het machtige Italiaanse
conglomeraat van voormalig president Berlusconi, dat het grootste deel van de Italiaanse mainstream media controleert,
bezitten ze ook alle populaire Spaanse televisiezenders.
De verschillende nieuwsmedia produceren hun nieuws niet zelf, maar gebruiken informatie en beelden van persbureaus
zoals Reuters, het Nederlandse ANP en het Franse AFP.
Deze organisaties zijn allesbehalve onafhankelijk.
De belangrijkste journalisten en redacteuren die voor onze media of voor deze persagentschappen werken, zijn
aangesloten bij belangrijke journalistieke organisaties zoals het European Journalism Center.
Het European Journalism Centre is een van de grootste financiers van mediagerelateerde projecten in Europa.
Voor journalistieke analyse en opinie maken alle grote media ter wereld gebruik van Project
Syndicate, de machtigste organisatie op dit gebied.
Het levert de 506 belangrijkste media in 156 landen.
Project Syndicate en een organisatie als het European Journalism Center vormen samen met de persbureaus de
schakel tussen de verschillende media over de hele wereld.
Wanneer de nieuwslezers het nieuws voorlezen van hun telepromotoren, is de kans groot dat de
tekst afkomstig is van een van deze organisaties.
Het gevolg is dat de wereldwijde berichtgeving in de media vaak synchroon loopt.
Laten we eens kijken wie de organisaties zijn die, samen met de persbureaus, ons nieuws produceren.
Bij Project Syndicate zien we de Bill & Melinda Gates Foundation, de Open Society Foundation en het European Journalism Centre.
Dan het Europees Centrum voor de Journalistiek zelf.
Ook hier zien we de Gates Foundation en de Open Society Foundation, die ook grote donaties ontvangen van Facebook,
Google, het Nederlandse ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap en het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken.
De organisaties in het centrum van onze informatiestroom worden gefinancierd door de non-profitorganisaties
van dezelfde elite die de hele media controleert.
Een deel van ons belastinggeld gaat echter ook naar deze organisaties.
De elite, die elk aspect van ons leven beheerst, tot aan de informatie die we ontvangen, is afhankelijk van een
onvoorstelbaar gecoördineerde samenwerking om alle verschillende industrieën op aarde met elkaar te verbinden om ervoor
te zorgen dat ze allemaal in het belang van de elite werken.
Dit gebeurt op het World Economic Forum, een van de belangrijkste organisaties ter wereld.
Op de jaarlijkse bijeenkomst in Davos komen de CEO's van 's werelds grootste bedrijven samen met
staatshoofden, politici en andere invloedrijke personen en organisaties zoals UNICEF en Greenpeace.
Het bestuur van het WEF bestaat onder andere uit de voormalige Amerikaanse vicepresident en "klimaatveranderingsgoeroe" Al Gore,
de CEO van BlackRock Larry Fink, de president van de Europese Centrale Bank Christine Lagarde, de directeur van CERN Fabiola
Gianotti, de koningin van Jordanië, de directeur van het Internationale Comité van het Rode Kruis
Peter Maurer en vele andere politici en CEO's van 's werelds meest invloedrijke bedrijven.
Wikipedia meldt het volgende:
"Volgens critici is het WEF een economisch forum waar de rijkste bedrijven deals kunnen
sluiten met andere bedrijven of met politici.
Voor veel deelnemers is het doel van het WEF eerder persoonlijk gewin dan het oplossen van wereldwijde problemen."
Dat deze critici van het WEF gelijk hebben, wordt snel duidelijk als we kijken wie de belangrijkste partners zijn,
die bijna 71% van het WEF-budget voor hun rekening nemen.
Dit zijn BlackRock, The Open Society Foundations, The Bill & Melinda Gates Foundation en vele andere grote bedrijven waarvan
Vanguard en BlackRock direct of indirect aandelen bezitten.
De voorzitter en oprichter van het WEF is Klaus Schwab, een Duitse professor en zakenman.
In zijn boek "The Great Reset" beschrijft hij de plannen van zijn organisatie in detail.
Volgens Schwab moet onze oude maatschappij vervangen worden door een nieuwe waarin landen hun soevereiniteit afstaan aan een
allesomvattende wereldregering, waarin mensen niets bezitten maar voor de staat werken en in ruil daarvoor hun huisvesting,
gezondheidszorg en alle andere basisbehoeften krijgen.
Je hebt waarschijnlijk veel gehoord over de Nieuwe Wereldorde.
De media willen ons doen geloven dat dit een onderwerp is voor samenzweringstheoretici, ook al praten
presidenten als George Bush Senior, Nelson Mandela en Bill Clinton er al generaties lang over.
Deze belangrijke persoonlijkheden, die behalve Mandela tijdens hun leven allemaal tot de top van de elite behoorden, zijn
niet de enigen die dromen van een almachtige wereldregering.
In 2015 presenteerde de VN haar controversiële 2030 Agenda, die bijna identiek is aan de Great Reset van Klaus Schwab.
In hun eigen woorden willen de VN en Schwab ervoor zorgen dat er tegen 2030 geen armoede,
honger, vervuiling en ziekte meer is op de planeet.
Het klinkt als een mooi plan totdat je de kleine lettertjes leest.
Het idee is dat de 2030 Agenda betaald moet worden door ons, de burgers.
En net zoals ons nu gevraagd wordt onze grondrechten op te geven ten gunste van de volksgezondheid, zal ons gevraagd worden
onze welvaart op te geven ten gunste van armoedebestrijding.
Dit zijn geen samenzweringstheorieën. Je kunt dit zelf lezen op de officiële website.
In het kort komt het hierop neer:
De VN wil het belastinggeld van alle Westerse landen afpakken en aan de megaconcerns van de elite geven, die
vervolgens de taak krijgen om de samenleving weer op te bouwen.
Er is een wereldregering nodig voor dit enorme project, zegt de VN, en diezelfde VN heeft zichzelf
tot taak gesteld om deze wereldregering te zijn.
Net als Schwab gelooft de VN dat een pandemie de perfecte gelegenheid is om de uitvoering van de 2030-agenda te versnellen.
Het is zorgwekkend dat het WEF en de VN openlijk toegeven dat ze pandemieën en andere rampen zien als een kans om de samenleving
te transformeren, vooral omdat we hebben gezien dat de elite alle middelen tot haar beschikking heeft om ons te laten
geloven dat er een pandemie is, en zelfs om er een te creëren.
De elites zijn absoluut niet van plan om hun rijkdom met ons te delen.
Ze zijn zelfs eerlijk over hun plannen om ons alles af te nemen.
Maar voor nu zul je misschien met eenvoudige logica begrijpen dat een nieuwe wereldorde of een allesomvattende
wereldregering de enige manier is voor een kleine elite om haar macht te behouden over een steeds groeiende wereldbevolking.
Bedrijven als BlackRock en Vanguard profiteren niet van nationale grenzen, importbelastingen en echte diversiteit.
Alleen door angst en manipulatie van de media kunnen ze hun invloed op ons allemaal behouden.
De elites zijn niet van plan om ons te genezen van de talloze ziekten die we hebben
opgelopen door het giftige voedsel dat ze produceren.
En van de milieuvervuiling die het heeft veroorzaakt.
Want als we niet ziek zouden worden, zou de hele farmaceutische industrie instorten.
"Niets verkoopt zo goed als angst" is het motto van topvirologen zoals Mark van Ranst.
Ik hoop dat ik je met deze video kan bereiken om de steeds groter wordende afstand tussen ons te verkleinen.
Alleen als we verdeeld zijn, kan de elite haar macht over ons behouden.
De grootste angst van de elite is dat we ons zullen realiseren wat er werkelijk aan de hand is op aarde.
En de enige manier waarop de elite denkt dit te kunnen voorkomen is door middel van censuur.
Menselijk contact voorkomen.
Het voortdurend belasteren van politieke tegenstanders of andersdenkenden.
En het gebruik van brute kracht.
De plannen van de elite zijn duidelijk, net als de meedogenloze manier waarop ze die willen realiseren.
Als we dit laten gebeuren, zal er een nieuwe samenleving ontstaan uit de as van wat we ooit kenden.
Een nieuwe samenleving waarin we niets zullen bezitten, zelfs ons eigen huis niet.
De elite wil ervoor zorgen dat tussen nu en 2030 alles wat je nu bezit van hen zal zijn.
Hiervoor is een verwoestende economische crisis nodig.
De middenklasse, die de ruggengraat van de samenleving vormt, wordt als eerste aangevallen.
Ondernemers worden gedwongen om enorme schulden aan te gaan, waardoor ze uiteindelijk al hun bezittingen verliezen.
Daarna zal alles zich snel ontwikkelen.
De banken zullen instorten, contant geld zal ophouden te bestaan en de enige manier om de hongerdood te vermijden zal het
aanvaarden van overheidssteun zijn, die zal worden gekoppeld aan verschillende voorwaarden zoals een
vaccinatiebewijs en het opgeven van alle privébezittingen.
Omdat ondernemers de eersten zijn die vallen, zullen veel anderen de crisis niet meteen voelen.
Mensen blijven onderling verdeeld totdat het te laat is.
Dit is geen doemscenario dat ik heb verzonnen.
Dit is simpelweg De Grote Reset, de Nieuwe Wereldorde die al vele generaties is voorbereid en uitgebreid
is getest in elke communistische dictatuur ter wereld.
Maar dit kan ook in een andere richting gaan en in plaats van een Grote Reset kunnen we een Groot Ontwaken teweegbrengen en een
wereld creëren waarin niemand honger hoeft te lijden en waarin we in vrijheid met elkaar en met
de natuur kunnen leven op een duurzame manier.
Dit is geen idealistisch dromen.
Er zijn altijd krachten geweest die de macht van de elite probeerden te breken, maar tot voor kort
waren onze communicatiemiddelen altijd ontoereikend om een massanetwerk op gang te brengen.
De elite heeft ons altijd onwetend gehouden over de ontdekkingen van genieën als Tesla, die
vergevorderd was op het gebied van schone, vrije energie.
Of Dr. Rife, die radiogolven gebruikte om minstens 16 terminale kankerpatiënten te genezen voordat hij,
net als Tesla, onder verdachte omstandigheden stierf.
Of Henry Ford, die in 1941 een auto maakte van bioplastic die sterker bleek te zijn dan staal.
De elite heeft ons talloze van dit soort technologieën onthouden omdat ze een bedreiging
vormen voor hun monopolies in alle sectoren.
Het waren technologieën die ons vrijheid zouden hebben gegeven en de macht van de elites, die gebaseerd is
op onze angst en afhankelijkheid van hun producten, in gevaar zouden hebben gebracht.
Dit zijn geen samenzweringstheorieën, maar feiten.
Wat ik wil zeggen is dat er voor ons allemaal een wereld van nieuwe mogelijkheden opengaat, waar geen armoede,
vervuiling, ziekte of oorlog is en waar regeringen werken voor het welzijn van de mensen en niet andersom.
Talloze ziekten die honderden miljarden dollars genereren voor de farmaceutische industrie zullen worden genezen.
Niemand hoeft zich uit de naad te werken om een waardig leven te leiden.
Mensen zullen niet langer in angst leven voor de leugens van de media, de
farmaceutische industrie, de klimaatlobby's en politici.
Dit alles ligt in het verschiet, maar we moeten eerst door de storm heen en erkennen
wat het echte probleem is in onze samenleving.
Hier begint onze reis, en het zal een moeilijke reis worden, maar we zullen hem samen
maken en elkaar overeind helpen als we vallen.
Wij zullen niet bang zijn. Wij zijn de 99%.