Më pak se një grusht mega-korporatash kontrollojnë çdo aspekt të jetës sonë.
Kjo mund të tingëllojë e tepruar, por nga mëngjesi në tryezë në mëngjes e deri te dysheku ku flejmë natën,
dhe gjithçka që bëjmë, veshim ose konsumojmë ndërmjet, varet kryesisht nga këto kompani.
Këto janë kompani investimesh me përmasa të jashtëzakonshme që menaxhojnë rrjedhjet më të mëdha të parasë në botë.
Ata janë protagonistët e dramës që po e përjetojmë aktualisht.
Që të mos zërë shumë nga koha juaj, kam përmbledhur informacionin më të rëndësishëm sa më shkurtimisht të jetë e mundur.
Si funksionon?
Le të marrim si shembull një kompani si PepsiCo, kompaninë mëmë të shumë prej pijeve të
gazuara dhe ushqimeve të lehta më të njohura në botë.
Duket se ka shumë marka konkurruese të ndryshme, por të gjitha burojnë nga fabrikat e një numri të
vogël kompanish që së bashku kanë monopol në industri.
Ndër prodhuesit e ushqimeve të paketuar, ka një numër kompanish të tjera të mëdha si
Unilever, Coca-Cola Company, Mondelez dhe Nestlé.
Në këtë imazh, mund të shihni se praktikisht çdo markë e njohur e ushqimit të paketuar i përket njërës prej këtyre korporatave.
Ju mund të merrni lehtësisht këtë lloj informacioni.
Mund t'i lexoni për to në faqet e internetit të markave në fjalë ose në Wikipedia.
Kompanitë me këtë madhësi zakonisht janë të listuara në bursë dhe kanë një bord drejtorësh në të
cilin aksionarët më të mëdhenj kanë fjalën e fundit.
Në faqet e internetit si Yahoo Finance, mund të gjejmë informacione të detajuara rreth kompanive,
përfshirë aksionarët më të mëdhenj të këtyre kompanive.
Le të marrim përsëri PepsiCo-n si shembull.
Vërejmë se 73,14% e aksioneve mbahen nga jo më pak se 3,379 investitorë institucionalë.
Këto përfshijnë kompani investimesh, fonde investimesh, kompani sigurimesh, banka dhe, në disa raste, qeveri.
Le të hedhim një vështrim se kush janë investitorët institucionalë më të mëdhenj të PepsiCo-s.
Siç shihet, vetëm dhjetë nga 3,379 investitorët përbëjnë gati një të tretën e të gjitha aksioneve.
Kapi­tali aksionar total i këtyre dhjetë kompanive kryesore vlerësohet në rreth 60 miliardë dollarë.
Megjithatë, tre nga këta dhjetë investitorë zotërojnë më shumë aksione se shtatë të tjerët.
Le të kujtojmë emrat e tyre dhe të shohim kush zotëron aksionet më të shumta në Kompaninë
Coca-Cola, konkurentin kryesor të Pepsi-së.
Vërejmë se, ashtu si me PepsiCo, shumica e aksioneve mbahen nga investitorë institucionalë.
Le të hedhim një sy dhjetë më të mirave dhe të fillojmë me të fundit.
Ne gjithashtu pamë katër nga këta gjashtë investitorë institucionalë në gjashtë të fundit të PepsiCo-s.
Këto janë Northern Trust, JP Morgan Chase, Geode Capital Management dhe Wellington Management.
Tani le të hedhim një vështrim katër aksionarëve më të mëdhenj.
Ne gjithashtu pamë tre prej këtyre në katër vendet e para të PepsiCo-s.
Janë BlackRock, Vanguard dhe State Street, dhe ka edhe një tjetër: Berkshire Hathaway.
Këto janë katër kompanitë më të mëdha të investimeve në botë.
PepsiCo dhe Coca-Cola nuk janë aspak konkurrentë, por kompanitë e tjera të mëdha që zotërojnë shumë marka, si
Unilever, Mondelez dhe Nestlé, gjithashtu zotërohen nga i njëjti grup i vogël investitorësh institucionalë.
Dhe këto emra nuk gjenden vetëm në industrinë e ushqimeve të paketuar.
Le të hedhim një sy në Wikipedia, për shembull, për të parë cilat janë kompanitë më të mëdha në sektorin e teknologjisë.
Facebook zotëron WhatsApp-in dhe Instagram-in.
Së bashku me Twitter-in, ato formojnë platformat më të njohura të mediave sociale në botë.
Alphabet është kompania mëmë e të gjitha kompanive të Google, përfshirë YouTube dhe Gmail, por gjithashtu është sponsori dhe
zhvilluesi më i madh i Android, një nga dy sistemet operative që fuqizojnë pothuajse të gjitha smartfonët dhe tabletët në botë.
Sistemi tjetër operativ është iOS i Apple.
Së fundi, kur i shtojmë Microsoft-in tre të tjerave, shohim se katër kompani prodhojnë softuerin nga i cili varen pothuajse
të gjitha kompjuterët, tabletët dhe smartfonët në botë.
Le të hedhim një vështrim se kush zotëron aksionet më të mëdha në këto kompani të fuqishme.
Në Facebook, shohim se më shumë se 80% të aksioneve mbahen nga investitorë institucionalë.
Këto janë të njëjtat emra që i kemi parë në industrinë ushqimore.
Edhe këtu, të njëjtët investitorë janë në krye.
Ne e shohim këtë te Apple, por edhe te konkurrenti i saj kryesor, Microsoft.
Kur shikojmë të gjitha kompanitë e tjera që dominojnë sektorin e teknologjisë dhe prodhojnë kompjuterët, televizorët,
smartfonët dhe pajisjet shtëpiake, shohim të njëjtët investitorë kryesorë që zotërojnë një pjesë të madhe të aksioneve.
Ky klub i vogël i kompanive të investimeve, bankave dhe fondeve të investimeve është gjithashtu aksioneri më i madh
në industritë bazë nga të cilat burojnë lëndët tona të para.
Nëse kërkojmë në Wikipedia për kompanitë më të mëdha minierash në botë, shohim se aksionarët e tyre janë
të njëjtët investitorë institucionalë si kudo tjetër.
E njëjta gjë vlen për kompanitë më të mëdha bujqësore në botë, nga të cilat varet e gjithë industria jonë ushqimore.
Për shembull, ata zotërojnë Bayer, kompaninë mëmë të Monsanto-s, prodhuesin më të madh të farave në botë, i cili
prodhon 90% të të gjitha farave të pambukut në botë dhe shumicën e të gjitha farave të tjera.
Qoftë prodhuesit më të mëdhenj të paneleve diellore në botë apo rafineritë më të mëdha të
naftës, aksionet menaxhohen nga të njëjtat kompani.
Ata zotërojnë kompanitë e duhanit që prodhojnë të gjitha markat e njohura të duhanit në botë.
Megjithatë, ata gjithashtu zotërojnë të gjitha kompanitë kryesore në industrinë farmaceutike
dhe institucionet shkencore që prodhojnë ilaçet.
Ata zotërojnë kompanitë që prodhojnë metalet dhe lëndët tona të para, si dhe tërë industrinë automobilistike,
atë të aviacionit dhe industrinë e armëve, të cilat përpunojnë këto metale dhe lëndë të para.
Ata zotërojnë kompanitë që prodhojnë elektronikën tonë.
Ata zotërojnë dyqanet e mëdha dhe tregjet online.
Dhe madje edhe mënyrat e pagesës që përdorim për të paguar për produktet e tyre.
Siç kam përmendur tashmë, këta investitorë institucionalë janë kryesisht kompani investimesh, banka dhe kompani sigurimesh.
Ato, nga ana e tyre, gjithashtu zotërohen nga aksionarët.
Dhe cila është gjëja më befasuese për të?
Të gjithë këta investitorë institucionalë zotërojnë aksione të njëri-tjetrit dhe së bashku formojnë një
rrjet të madh që mund të krahasohet me një piramidë.
Investitorët institucionalë më të vegjël zotërohen nga investitorë më të mëdhenj, të cilët nga ana e
tyre i përkasin investitorëve edhe më të mëdhenj.
Majë e padukshme e kësaj piramide përbëhet nga vetëm dy kompani, emrat e të cilave i kemi parë shumë herë më parë:
Ato janë Vanguard dhe BlackRock.
Fuqia e këtyre dy kompanive është pothuajse përtej imagjinatës sonë.
Jo vetëm që ata janë investitorët institucionalë më të mëdhenj në të gjitha kompanitë kryesore të botës, por ata
gjithashtu zotërojnë investitorët e tjerë institucionalë në këto kompani, duke u siguruar një monopol të plotë.
Sipas një raporti të Bloomberg, një nga institucionet më të respektuara në botë në fushën e të dhënave dhe analizave
financiare, ekspertët parashikojnë se deri në vitin 2028, të dyja kompanitë do të menaxhojnë së bashku rreth 20 trilionë dollarë
në investime dhe do të zotërojnë pothuajse gjithçka në Tokë.
Vetë Bloomberg e përshkroi BlackRock si krahun e katërt të qeverisë sepse është e vetmja institucion
joqeveritar që mban lidhje të ngushta me bankat federale, të njohura gjithashtu si banka qendrore.
BlackRock jo vetëm që i jep hua Bundesbank-eve, por është edhe këshilltari i tyre më i rëndësishëm dhe
zhvilluesi i sistemit kompjuterik që përdoret nga Bundesbank-et.
Dhjetëra punonjës të BlackRock kanë mbajtur pozita të larta në Shtëpinë e Bardhë gjatë administratave
të Bushit dhe Obamës dhe aktualisht nën Joe Biden.
Drejtori i Përgjithshëm i BlackRock, Larry Fink, është një mysafir i mirëpritur mes shumë kryetarëve të
shteteve dhe politikanëve – dhe kjo është e kuptueshme.
Ai është fytyra e kompanisë që tërheq fijet.
Por Larry Fink nuk po tërheq fijet vetë.
Në fakt, vetë BlackRock zotërohet nga aksionarët.
Dhe kur shikojmë se kush janë këta aksionarë, arrijmë në një përfundim të çuditshëm.
Ne shohim që aksioneri më i madh i BlackRock është Vanguard. Dhe këtu gjërat bëhen të paqarta.
Vanguard vetë ka një strukturë unike që e bën të pamundur të identifikosh se kush janë aksionarët ose klientët e saj.
Elita që zotërojnë Vanguard nuk duan që askush ta dijë se ata janë pronarët e kompanisë më të fuqishme në botë.
Por natyrisht kjo është
Nuk është asnjë sekret për ata që janë të gatshëm ta hetojnë.
Raportet nga Oxfam dhe Bloomberg tregojnë se 1% e popullsisë botërore zotëron më shumë para se 99% e tjera.
Sigurisht, ata që zotërojnë kompaninë më të fuqishme në botë janë gjithashtu më të pasurit ndër këtë 1%.
Me fjalë të tjera, ju jeni ndër 0.001% më të lartë.
Kjo do të thotë se Vanguard është në duart e familjeve më të pasura në botë.
Kur studiojmë historinë e tyre, vërejmë se këto familje kanë qenë gjithmonë në krye të piramidës, disa prej
tyre madje shumë para fillimit të Revolucionit Industrial.
Por pa hyrë shumë në detaje, dua vetëm të theksoj se shumë nga këto familje i përkasin linjave mbretërore të gjakut dhe
se ato janë themelueset e sistemit tonë bankar, të Kombeve të Bashkuara dhe të çdo sektori industrial në botë.
Këto familje kurrë nuk e humbën fuqinë e tyre, por për shkak të rritjes së popullsisë botërore, u detyruan të fshiheshin pas
kompanive të investimeve si Vanguard, aksionarët më të mëdhenj të së cilës janë fondet private
dhe organizatat jofitimprurëse të këtyre familjeve.
Ata janë lidhja midis biznesit, politikës dhe mediave, gjë që çon në konflikte të rëndësishme interesi.
Në një vështrim të parë, megjithatë, kjo nuk është veçanërisht e dukshme.
Organizatat jofitimprurëse, të njohura gjithashtu si fondacione, janë organizata që mbështeten në donacione dhe nuk janë
të detyruara të zbulojnë se nga kush i marrin këto donacione.
Ata mund të investojnë këto para në çfarëdo që duan dhe nuk duhet të paguajnë taksë mbi fitimet e tyre për sa kohë që këto fitime
riinvestohen në projekte të tjera në të cilat janë të përfshirë.
Organizatat bamirëse mund të zhvendosin qindra miliarda dollarë nga investitorë të padukshëm.
Sipas një raporti të qeverisë australiane, organizatat jofitimprurëse janë për këtë arsye ideale për financimin e
grupeve terroriste dhe pastrimin e shumave të mëdha parash.
Fondacionet dhe fondet e familjeve në krye të hierarkisë së 1% fshihen pas skenave sa më shumë që të jetë e mundur.
Megjithatë, për rastet me profil të lartë dhe që tërheqin vëmendje, ata i drejtohen fondeve të familjeve filantropike që
janë më poshtë në renditje, por gjithashtu shumë të pasura.
Këto janë Fondacioni Bill & Melinda Gates, Fondacionet e Shoqërisë së Hapur të miliarderit
kontrovers George Soros dhe Fondacioni Clinton.
Një prezantim i shkurtër për t'ju dhënë një ide për madhësinë e këtyre fondeve.
Sipas faqes zyrtare të Forumit Ekonomik Botëror, Fondacioni Gates është donatori më i madh për Organizatën Botërore
të Shëndetësisë, pasi Presidenti Donald Trump ndaloi financimin amerikan për OBSH-në në vitin 2020.
Kjo e bën Fondacionin Gates një nga organizatat më me ndikim në botë në të gjitha fushat që lidhen me shëndetin tonë.
Fondacioni Gates ka një partneritet të ngushtë me 16 kompanitë më të mëdha farmaceutike në botë, përfshirë Pfizer,
AstraZeneca, Johnson & Johnson, BioNTech dhe Bayer, dhe sapo pamë se kush zotëron aksionet më të shumta në këto kompani.
Bill Gates nuk ishte aspak një geek i varfër i kompjuterëve që arriti të bëhej një nga njerëzit më të pasur në
botë. Përkundrazi, ai vinte nga një familje filantropike që, ashtu si ai vetë, punonte për elitën absolute.
Bill është themeluesi i Microsoft-it, i cili zotërohet nga BlackRock, Vanguard dhe, deri kohët e fundit, Berkshire Hathaway.
Mendoj se tema tjetër duhet të fillojë me një pyetje.
Një person i rastësishëm si unë, me shumë pak përvojë në montimin e videove dhe duke përdorur një laptop të vjetër, mund të tregojë
në mënyrë objektive në 20 minuta se vetëm dy kompani kanë një monopol të plotë mbi të
gjithë sektorët industrialë në mbarë botën.
Kjo ngre pyetjen: pse nuk përmendet asgjë nga kjo në media?
Ne marrim këtë përgjigje përsëri nga Wikipedia.
Rreth 90% e mediave ndërkombëtare janë në pronësi të nëntë konglomerateve mediatike.
Kompanitë në pronësi të këtyre konglomerateve mediatike janë tepër të shumta për t'u listuar.
Siç pritej, aksionarët më të mëdhenj janë Vanguard dhe BlackRock.
Mund të vazhdoja për orë të tëra, duke vënë në dukje se në pothuajse çdo vend në botë, mediat lokale janë në duart e këtyre
lloj konglomeratesh, të cilat nga ana e tyre zotërohen nga investitorët tanë institucionalë ose nga
familje elitare jashtëzakonisht të pasura dhe të fuqishme.
Në Mbretërinë e Bashkuar, për shembull, praktikisht të gjitha gazetat dhe revistat popullore i përkasin Daily
Mail Group, Reach dhe News Corp-it të përmendur më parë.
Në Holandë, të gjitha mediat kontrollohen nga De Persgroep, Mediahuis dhe Bertelsmann.
Dhe në Gjermani, e gjithë media kontrollohet ose nga qeveria gjermane, ProSiebenSat1, Axel Springer dhe,
përsëri, Bertelsmann, i cili gjithashtu është një konglomerat me përmasa të paprecedenta.
Bertelsmann jo vetëm që është kompania mëmë e botuesit më të madh të librave në botë, Penguin Random House, dhe pronar e themelues
i BMG Music, por gjithashtu kontrollon një pjesë të madhe të mediave evropiane përmes filialit të saj RTL,
një kompani me 67 kanale televizive, dhjetë platforma streaming dhe 38 stacione radiofonike.
Përveç RTL-së, Bertelsmann zotëron gjithashtu një pjesë të madhe të mediave kryesore franceze, dhe së bashku me Mediaset,
konglomeratin e fuqishëm italian në pronësi të ish-presidentit Berlusconi, i cili kontrollon shumicën e mediave
kryesore italiane, ata gjithashtu zotërojnë të gjitha stacionet televizive të njohura spanjolle.
Mediat e ndryshme të lajmeve nuk prodhojnë lajmet e tyre, por përdorin informacione dhe imazhe nga agjencitë e
lajmeve si Reuters, ANP-ja holandeze dhe AFP-ja franceze.
Këto organizata nuk janë aspak të pavarura.
Gazetarët dhe redaktorët më të rëndësishëm që punojnë për mediat tona ose për këto agjenci lajmesh janë të lidhur me organizata
të rëndësishme gazetareske si Qendra Evropiane e Gazetarisë.
Qendra Evropiane e Gazetarisë është një nga financuesit më të mëdhenj të projekteve të lidhura me mediat në të gjithë Evropën.
Për analiza dhe opinione gazetareske, të gjitha mediat kryesore botërore përdorin Project
Syndicate, organizatën më të fuqishme në fushën e saj.
Ai furnizon 506 mediumet më të rëndësishme në 156 vende.
Project Syndicate dhe organizata të tilla si Qendra Evropiane e Gazetarisë, së bashku me agjencitë e lajmeve,
janë lidhja midis mediave të ndryshme në mbarë botën.
Kur lexuesit e lajmeve lexojnë lajmet nga teleprompterët e tyre, ka një probabilitet të lartë që
teksti të vijë nga një prej këtyre organizatave.
Si rezultat, mbulimi mediatik global shpesh është i sinkronizuar.
Le të hedhim një vështrim organizatave që prodhojnë lajmet tona së bashku me agjencitë e lajmeve.
Në Project Syndicate, ne shohim Fondacionin Bill & Melinda Gates, Fondacionin Open Society dhe Qendrën Evropiane të Gazetarisë.
Pastaj është vetë Qendra Evropiane e Gazetarisë.
Edhe këtu shohim Fondacionin Gates dhe Fondacionin Open Society, të cilët gjithashtu marrin donacione të mëdha nga
Facebook, Google, Ministria holandeze e Arsimit, Kulturës dhe Shkencës, dhe Ministria holandeze e Punëve të Jashtme.
Organizatat në qendër të rrjedhës së informacionit tonë financohen nga organizatat bamirëse të së
njëjtës elitë që gjithashtu kontrollon të gjithë mediat.
Megjithatë, një pjesë e parave tona të taksave gjithashtu shkon për këto organizata.
Elita që kontrollon çdo aspekt të jetës sonë, madje deri te informacioni që marrim, varet nga një përpjekje e pabesueshme e
koordinuar për të lidhur të gjitha industritë e ndryshme në Tokë, për t'u siguruar që të gjitha të veprojnë në interes të elitës.
Kjo po ndodh në Forumin Ekonomik Botëror, një nga organizatat më të rëndësishme në botë.
Në takimin e saj vjetor në Davos, drejtuesit kryesorë të kompanive më të mëdha në botë bashkohen me
kryetarët e shteteve, politikanë dhe individë e organizata të tjera me ndikim, si UNICEF dhe Greenpeace.
Bordi i kuratorëve të Forumit Ekonomik Botëror përfshin ish-nënpresidentin e SHBA-së dhe "gurun e ndryshimeve klimatike"
Al Gore, CEO-n e BlackRock Larry Fink, presidenten e Bankës Qendrore Evropiane Christine Lagarde, drejtoreshën e CERN-it
Fabiola Gianotti, Mbretëreshën e Jordanisë, drejtorin e Komitetit Ndërkombëtar të Kryqit të Kuq Peter Maurer, si dhe shumë
politikanë e CEO-të e tjerë nga kompanitë më me ndikim në botë.
Wikipedia raporton sa vijon:
Sipas kritikëve, WEF është një forum ekonomik ku kompanitë më të pasura mund të negociojnë
marrëveshje me kompani të tjera ose me politikanë.
Për shumë pjesëmarrës, qëllimi i WEF-it është përfitimi personal më shumë sesa zgjidhja e problemeve globale.
Shumë shpejt bëhet e qartë se këta kritikë të Forumit Ekonomik Botëror kanë të drejtë kur shohim se kush janë
partnerët më të rëndësishëm, të cilët përbëjnë gati 71% të buxhetit të Forumit Ekonomik Botëror.
Këto përfshijnë BlackRock, Fondacionet e Shoqërisë së Hapur, Fondacionin Bill & Melinda Gates dhe shumë kompani
të tjera të mëdha, aksionet e të cilave zotërohen drejtpërdrejt ose tërthorazi nga Vanguard dhe BlackRock.
Presidenti dhe themeluesi i Forumit Ekonomik Botëror është Klaus Schwab, një profesor dhe biznesmen gjerman.
Në librin e tij "Rinisja e Madhe", ai përshkruan në detaje planet e organizatës së tij.
Sipas Schwab, shoqëria jonë e vjetër duhet të zëvendësohet me një të re, në të cilën vendet i dorëzojnë sovranitetin e tyre një
qeverie botërore gjithëpërfshirëse, në të cilën njerëzit nuk zotërojnë asgjë, por punojnë për shtetin
dhe në këmbim marrin strehim, kujdes shëndetësor dhe të gjitha nevojat e tjera themelore.
Me siguri keni dëgjuar mjaft për Rendin e Ri Botëror.
Media do të na bënte të besonim se kjo është një temë për teoricienët e konspiracionit, megjithatë
presidentë si George Bush i Vjetër, Nelson Mandela dhe Bill Clinton kanë folur për të për breza.
Këta persona të rëndësishëm, të cilët, përveç Mandelës, të gjithë i përkisnin elitës gjatë jetës së tyre, nuk janë të
vetmit që ëndërrojnë për një qeveri botërore të gjithëfuqishme.
Në vitin 2015, OKB-ja prezantoi Agjendën e saj kontroverse 2030, e cila është pothuajse
identike me Rinisjen e Madhe të Klaus Schwab-it.
Me fjalët e tyre, OKB-ja dhe Schwab duan të sigurojnë që deri në vitin 2030 të mos ketë më
varfëri, uri, ndotje mjedisore apo sëmundje në Tokë.
Kjo tingëllon si një plan i mirë derisa të lexosh shkronjat e vogla.
Ideja është që Agjenda 2030 duhet të financohet nga ne, qytetarët.
Dhe ashtu si tani po na kërkohet të heqim dorë nga të drejtat tona themelore për hir të shëndetit publik, do të na kërkohet të heqim
dorë nga prosperiteti ynë për hir të reduktimit të varfërisë.
Këto nuk janë teori konspirative. Mund ta lexoni vetë për këtë në faqen zyrtare.
Në pak fjalë, gjithçka përmbledhet kështu:
OKB-ja dëshiron të marrë paratë e taksave të të gjitha vendeve perëndimore dhe t'i japë mega-korporatave të elitës,
të cilat më pas do të ngarkohen me rindërtimin e shoqërisë.
Kombet e Bashkuara thonë se ky projekt i jashtëzakonshëm kërkon një qeveri botërore, dhe vetë Kombet e Bashkuara
kanë marrë përsipër detyrën për të qenë kjo qeveri botërore.
Ashtu si Schwab, edhe OKB-ja beson se një pandemi është mundësia perfekte për të përshpejtuar zbatimin e Agjendës 2030.
Është shqetësuese që FMN-ja dhe OKB-ja pranojnë hapur se shohin pandemitë dhe katastrofat e tjera si një mundësi për të
rimodeluar shoqërinë, veçanërisht pasi kemi parë që elita ka të gjitha mjetet në dispozicion për të na bërë të besojmë se
ekziston një pandemi, madje edhe për ta krijuar një të tillë.
Elitat nuk kanë aspak ndërmend të ndajnë pasurinë e tyre me ne.
Në fakt, ata janë të sinqertë për planet e tyre për të marrë edhe pjesën e fundit prej nesh.
Por për tani, mund ta kuptoni me logjikë të thjeshtë se një rend i ri botëror ose një qeveri botërore gjithëpërfshirëse
është e vetmja mënyrë që një elitë e vogël të ruajë pushtetin e saj mbi një popullsi botërore gjithnjë në rritje.
Kompani të tilla si BlackRock dhe Vanguard nuk përfitojnë nga kufijtë kombëtarë, taksat e importit dhe diversiteti i vërtetë.
Vetëm përmes frikës dhe manipulimit të mediave ata mund të ruajnë ndikimin e tyre mbi të gjithë ne.
Elitat nuk kanë asnjë qëllim të na shërojnë nga sëmundjet e panumërta që kemi kontraktuar nga ushqimi toksik që prodhojnë.
Dhe nga ndotja e mjedisit që ka shkaktuar.
Sepse nëse nuk sëmureshim, e gjithë industria farmaceutike do të shembej.
"Asgjë nuk shitet më mirë se frika" është motoja e virologëve kryesorë si Mark van Ranst.
Shpresoj që me këtë video të mund të arrij tek ti për të zvogëluar distancën gjithnjë në rritje mes nesh.
Vetëm kur jemi të ndarë, elita mund të ruajë pushtetin e saj mbi ne.
Frika më e madhe e elitës është që ne do ta kuptojmë se çfarë po ndodh vërtet në Tokë.
Dhe e vetmja mënyrë që elita beson se mund ta parandalojë këtë është përmes censurës.
Parandalimi i kontaktit njerëzor.
Shpifjet e vazhdueshme ndaj kundërshtarëve politikë ose ndaj atyre që mendojnë ndryshe.
Dhe përdorimi i forcës brutale.
Planet e elitës janë të qarta, ashtu si edhe mënyra e pamëshirshme me të cilën ata kanë ndërmend t'i zbatojnë.
Nëse e lejojmë këtë të ndodhë, një shoqëri e re do të lindë nga hiri i asaj që dikur e njihnim.
Një shoqëri e re në të cilën nuk do të zotërojmë asgjë, madje as shtëpitë tona.
Elita dëshiron të sigurojë që midis tani dhe vitit 2030, gjithçka që zotëroni aktualisht t'u përkasë atyre.
Kjo kërkon një krizë ekonomike shkatërruese.
Së pari, klasa e mesme, e cila është shtylla kurrizore e shoqërisë, sulmohet.
Sipërmarrësit detyrohen të marrin hua të mëdha, gjë që në fund i bën të humbasin të gjitha pasuritë e tyre.
Pas kësaj, gjërat do të zhvillohen shpejt.
Bankat do të shemben, paratë do të pushojnë së ekzistuari, dhe e vetmja mënyrë për të shmangur urinë do të jetë të pranohet ndihma
qeveritare, e cila do të jetë subjekt i kushteve të ndryshme, si paraqitja e certifikatës së
vaksinimit dhe dorëzimi i të gjitha pronave private.
Duke qenë se sipërmarrësit janë të parët që bien, shumë të tjerë nuk do ta ndjejnë krizën menjëherë.
Njerëzit mbeten të ndarë mes vete derisa të jetë tepër vonë.
Kjo nuk është një skenar apokaliptik që e kam shpikur unë.
Kjo është thjesht Rinisja e Madhe, Rregulli i Ri Botëror, i cili është përgatitur për shumë breza dhe është
testuar gjerësisht në çdo diktaturë komuniste në botë.
Por mund të shkojë edhe në një drejtim tjetër, dhe në vend të një Rinisjeje të Madhe, ne mund të sjellim një Zgjuarje të Madhe dhe
të krijojmë një botë ku askush nuk duhet të vuajë nga uria dhe ku mund të jetojmë së bashku dhe
me natyrën në liri në një mënyrë të qëndrueshme.
Kjo nuk është ëndërrim idealist.
Gjithmonë kanë ekzistuar forca që kanë tentuar të thyejnë fuqinë e elitës, por deri kohët e fundit, mjetet tona
të komunikimit kanë qenë gjithmonë të pamjaftueshme për të vënë në lëvizje një rrjet masiv.
Elita gjithmonë na ka mbajtur në errësirë për zbulimet e gjeniut si Tesla, i cili ishte shumë i
avancuar në fushën e energjisë së pastër dhe të lirë.
Ose Dr Rife, i cili përdori valë radioje për të shëruar të paktën 16 pacientë me kancer në fazë terminale, para
se ai, ashtu si Tesla, të vdiste në rrethana të dyshimta.
Ose Henry Ford, i cili që në vitin 1941 prodhoi një makinë nga bioplastika që rezultoi të ishte më e fortë se çeliku.
Elita na ka fshehur nga ne pafund teknikash të tilla sepse ato përbëjnë një kërcënim
për monopolet e tyre në të gjitha industritë.
Këto ishin teknologji që do të na kishin dhënë liri dhe do të kërcënonin pushtetin e elitave, i cili
bazohet në frikën dhe varësinë tonë nga produktet e tyre.
Këto nuk janë teori konspirative, por fakte.
Me këtë dua të them se një botë e re me mundësi po hapet për të gjithë ne, një botë pa varfëri, ndotje, sëmundje apo luftë,
ku qeveritë punojnë për të mirën e njerëzve dhe jo e kundërta.
Sëmundje të panumërta që gjenerojnë qindra miliarda dollarë për industrinë farmaceutike do të shërohen.
Askush nuk duhet më të punojë deri në palcë për të pasur një jetë me dinjitet.
Njerëzit nuk do të jetojnë më në frikë nga gënjeshtrat e përhapura nga mediat, industria
farmaceutike, lobistët e klimës dhe politikanët.
Të gjitha këto mund të shihen në horizont, por së pari duhet të përballojmë stuhinë dhe të njohim
se cili është problemi i vërtetë në shoqërinë tonë.
Këtu fillon udhëtimi ynë, dhe do të jetë një udhëtim i vështirë, por ne do ta nisim së bashku dhe do të
ndihmojmë njëri-tjetrin të ngrihemi kur të rrëzohemi.
Ne nuk do të kemi frikë. Ne jemi 99%.