Mas kaunti pa sa isang dakot ng mga mega-korporasyon ang kumokontrol sa bawat aspeto ng ating buhay.
Maaaring mukhang pinalabis iyon, ngunit mula sa almusal sa mesa tuwing umaga hanggang sa kutson na pinagtutulugan natin sa
gabi, at lahat ng ginagawa, isinusuot, o kinokonsumo natin sa pagitan, ay nakasalalay nang malaki sa mga kumpanyang ito.
Ang mga ito ay mga kumpanyang pamumuhunan na napakalaki na namamahala sa pinakamalalaking daloy ng pera sa buong mundo.
Sila ang mga bida ng dula na kasalukuyan nating nasasaksihan.
Upang hindi masyadong kumain ng oras mo, sinama-sama ko ang pinakamahalagang impormasyon nang pinakamaikli hangga't maaari.
Paano ito gumagana?
Halimbawa, kunin natin ang PepsiCo, ang parent company ng maraming pinakasikat na soft drinks at meryenda sa buong mundo.
Mukhang maraming magkakaibang kumpetensiyang tatak, ngunit nagmumula silang lahat sa mga pabrika ng iilang
kumpanya na magkakasamang may monopolyo sa industriya.
Sa mga tagagawa ng mga nakabalot na pagkain, may ilang iba pang malalaking kumpanya gaya ng
Unilever, Coca-Cola Company, Mondelez, at Nestlé.
Sa larawang ito, makikita mo na halos lahat ng kilalang tatak ng nakabalot na pagkain ay pag-aari ng isa sa mga korporasyong ito.
Madali mong makukuha ang ganitong uri ng impormasyon.
Maaari mong basahin ang tungkol sa kanila sa mga website ng mga tatak na pinag-uusapan o sa Wikipedia.
Karaniwang nakalista sa palitan ng sapi ang mga kumpanyang ganito kalaki at may lupon ng mga direktor kung saan
ang pinakamalalaking may-ari ng sapi ang may huling salita.
Sa mga website tulad ng Yahoo Finance, makikita natin ang detalyadong impormasyon tungkol sa mga kumpanya,
kabilang ang pinakamalalaking shareholder ng mga ito.
Muli nating kunin ang PepsiCo bilang halimbawa.
Napapansin namin na 73.14% ng mga bahagi ay hawak ng hindi bababa sa 3,379 na mga institusyunal na mamumuhunan.
Kasama rito ang mga kumpanyang namumuhunan, mga pondo ng pamumuhunan, mga kumpanyang
pangseguro, mga bangko, at sa ilang kaso, mga pamahalaan.
Tingnan natin kung sino ang pinakamalalaking institusyonal na mamumuhunan ng PepsiCo.
Tulad ng makikita, sampung mamumuhunan lamang sa 3,379 ang kumakatawan sa halos isang katlo ng lahat ng mga bahagi.
Ang kabuuang kapital ng mga bahagi ng sampung nangungunang kumpanyang ito ay
nagkakahalaga ng humigit-kumulang 60 bilyong dolyar.
Gayunpaman, tatlo sa sampung mamumuhunang ito ang may mas maraming bahagi kaysa sa iba pang pito.
Tandaan natin ang kanilang mga pangalan at tingnan kung sino ang may pinakamaraming bahagi sa
Coca-Cola Company, ang pangunahing kakumpitensya ng Pepsi.
Napapansin natin na, tulad ng sa PepsiCo, ang karamihan ng mga bahagi ay hawak ng mga institusyunal na mamumuhunan.
Tingnan natin ang nangungunang sampu, simula sa huli.
Nakita rin namin ang apat sa anim na institusyonal na mamumuhunan na ito sa huling anim ng PepsiCo.
Ito ang Northern Trust, JP Morgan Chase, Geode Capital Management at Wellington Management.
Tingnan natin ngayon ang apat na pinakamalalaking shareholder.
Nakita rin namin ang tatlo sa mga ito sa nangungunang apat ng PepsiCo.
Sila ay BlackRock, Vanguard at State Street, at may isa pa: Berkshire Hathaway.
Ito ang apat na pinakamalalaking kumpanyang pamumuhunan sa mundo.
Ang PepsiCo at Coca-Cola ay hindi talaga magkakumpitensya, ngunit ang iba pang malalaking kumpanya na nagmamay-ari ng maraming
tatak, tulad ng Unilever, Mondelez at Nestlé, ay pag-aari rin ng iilang maliliit na pangkat ng mga institusyunal na mamumuhunan.
At ang mga pangalang ito ay hindi lamang matatagpuan sa industriya ng mga nakabalot na pagkain.
Tingnan natin ang Wikipedia, halimbawa, upang makita kung alin ang pinakamalalaking kumpanya sa sektor ng teknolohiya.
Pag-aari ng Facebook ang WhatsApp at Instagram.
Kasama ang Twitter, bumubuo sila ng pinakasikat na mga plataporma ng social media sa buong mundo.
Ang Alphabet ang parent company ng lahat ng mga kumpanya ng Google, kabilang ang YouTube at Gmail, ngunit sila rin ang
pinakamalaking sponsor at mga tagapagpaunlad ng Android, isa sa dalawang operating system na nagpapatakbo
sa halos lahat ng smartphone at tablet sa buong mundo.
Ang isa pang operating system ay ang iOS ng Apple.
Sa wakas, kapag idinagdag natin ang Microsoft sa tatlo pa, makikita natin na apat na kumpanya ang gumagawa ng
software na pinagkakatiwalaan ng halos lahat ng mga kompyuter, tablet, at smartphone sa buong mundo.
Tingnan natin kung sino ang may pinakamalaking bahagi sa mga makapangyarihang kumpanyang ito.
Sa Facebook, nakikita natin na higit sa 80% ng mga pagbabahagi ay hawak ng mga institusyunal na mamumuhunan.
Ito ang parehong mga pangalan na nakita na natin sa industriya ng pagkain.
Dito rin, pareho pa rin ang mga mamumuhunan sa tuktok.
Nakikita natin ito sa Apple, ngunit pati na rin sa pangunahing kakumpitensya nito, ang Microsoft.
Kapag tinitingnan natin ang lahat ng iba pang mga kumpanya na nangingibabaw sa sektor ng teknolohiya at gumagawa ng ating mga
kompyuter, telebisyon, smartphone, at mga kagamitang pambahay, nakikita natin na ang parehong mga pangunahing
mamumuhunan ang nagmamay-ari ng malaking bahagi ng mga bahagi.
Ang maliit na klub na ito ng mga kumpanyang namumuhunan, bangko, at pondo ng pamumuhunan ay siya ring
pinakamalaking shareholder sa mga pangunahing industriya kung saan nagmumula ang aming mga hilaw na materyales.
Kung hahanapin natin sa Wikipedia ang pinakamalalaking kumpanya ng pagmimina sa mundo, makikita natin na ang
kanilang mga shareholder ay pareho ring mga institusyunal na mamumuhunan gaya ng sa ibang lugar.
Gayundin sa pinakamalalaking kumpanyang pang-agrikultura sa mundo, na kinahihikayat ng buong industriya ng pagkain natin.
Halimbawa, pag-aari nila ang Bayer, ang parent company ng Monsanto, ang pinakamalaking prodyuser ng binhi sa
mundo, na gumagawa ng 90% ng lahat ng binhi ng bulak sa mundo at ng karamihan sa iba pang mga binhi.
Kung ito man ay ang pinakamalalaking tagagawa ng solar panel sa mundo o ang pinakamalalaking refinery ng langis,
ang mga bahagi ay pinamamahalaan ng parehong mga kumpanya.
Sila ang may-ari ng mga kumpanya ng tabako na gumagawa ng lahat ng tanyag na tatak ng tabako sa buong mundo.
Gayunpaman, pag-aari rin nila ang lahat ng pangunahing kumpanya sa industriya ng parmasyutiko at ang
mga institusyong pang-agham na gumagawa ng mga gamot.
Pag-aari nila ang mga kumpanyang gumagawa ng ating mga metal at hilaw na materyales, pati na rin ang buong industriya
ng sasakyan, eroplano, at armas na nagpoproseso ng mga ito.
Sila ang may-ari ng mga kumpanyang gumagawa ng ating mga elektronikong kagamitan.
Sila ang may-ari ng malalaking department store at mga online marketplace.
At pati na rin ang paraan ng pagbabayad na ginagamit natin para bayaran ang kanilang mga produkto.
Tulad ng nabanggit ko na, ang mga institusyunal na mamumuhunan na ito ay pangunahing mga kumpanyang
pamumuhunan, mga bangko, at mga kumpanyang seguro.
Sila naman ay pag-aari rin ng mga shareholder.
At ano ang pinaka-kamangha-mangha rito?
Ang lahat ng mga institusyunal na mamumuhunang ito ay nagmamay-ari ng mga bahagi ng isa't isa at sama-sama silang bumubuo ng isang
napakalaking network na maaaring ikumpara sa isang piramide.
Ang mas maliliit na mamumuhunang institusyonal ay pag-aari ng mas malalaking mamumuhunan, na naman ay
pag-aari ng mas higit pang malalaking mamumuhunan.
Ang hindi nakikitang dulo ng piramiding ito ay binubuo lamang ng dalawang kumpanya, na ang mga
pangalan ay nakita na natin nang maraming beses:
Sila ay Vanguard at BlackRock.
Ang kapangyarihan ng dalawang kumpanyang ito ay halos lampas sa ating imahinasyon.
Hindi lamang sila ang pinakamalalaking institusyonal na mamumuhunan sa lahat ng pangunahing kumpanya sa buong mundo,
kundi pag-aari rin nila ang iba pang institusyonal na mamumuhunan sa mga kumpanyang ito,
na nagbibigay sa kanila ng ganap na monopolyo.
Ayon sa ulat ng Bloomberg, isa sa mga pinaka-iginagalang na institusyon sa mundo sa larangan ng datos at pagsusuring
pinansyal, inaasahan ng mga eksperto na pagsapit ng 2028, magkakasamang mamamahala ang dalawang kumpanya
ng humigit-kumulang $20 trilyon na pamumuhunan at pag-aari ang halos lahat ng bagay sa mundo.
Inilarawan mismo ni Bloomberg ang BlackRock bilang ika-apat na braso ng pamahalaan dahil ito lamang ang institusyong
hindi pang-gobyerno na may mahigpit na ugnayan sa mga bangko ng pederal, na kilala rin bilang mga bangko sentral.
Ang BlackRock ay hindi lamang nagpapautang ng pera sa mga Bundesbanks, kundi siya rin ang kanilang
pinakamahalagang tagapayo at ang tagapagpaunlad ng sistemang kompyuter na ginagamit ng mga Bundesbanks.
Dosenang empleyado ng BlackRock ang humawak ng mga mataas na posisyon sa White House noong mga administrasyong
Bush at Obama at sa kasalukuyan sa ilalim ni Joe Biden.
Si Larry Fink, CEO ng BlackRock, ay isang malugod na bisita sa gitna ng maraming ulo ng
estado at mga politiko – at ito ay nauunawaan.
Siya ang mukha ng kumpanyang kumokontrol sa lahat.
Ngunit hindi si Larry Fink mismo ang nagmamaneho ng mga sinulid.
Sa katunayan, ang BlackRock mismo ay pag-aari ng mga shareholder.
At kapag tiningnan natin kung sino ang mga shareholder na ito, napupunta tayo sa isang kakaibang konklusyon.
Nakikita natin na ang pinakamalaking shareholder ng BlackRock ay ang Vanguard. At dito nagsisimulang maging malabo ang mga bagay.
Ang Vanguard mismo ay may natatanging estruktura na ginagawang imposible na matukoy kung
sino ang mga shareholder o mga customer nito.
Ang mga elitista na nagmamay-ari ng Vanguard ay ayaw na malaman ng sinuman na sila ang mga
may-ari ng pinakamakapangyarihang kumpanya sa mundo.
Ngunit siyempre ito ay
Walang lihim para sa mga handang alamin ito.
Ipinapakita ng mga ulat mula sa Oxfam at Bloomberg na ang 1% ng populasyon ng mundo ay
nagmamay-ari ng mas maraming pera kaysa sa natitirang 99%.
Siyempre, ang mga nagmamay-ari ng pinakamakapangyarihang kumpanya sa mundo ay sila rin ang pinakamayaman sa 1% na ito.
Sa madaling salita, kabilang ka sa nangungunang 0.001%.
Ibig sabihin nito ay ang Vanguard ay nasa kamay ng pinakamayamang mga pamilya sa mundo.
Kapag pinag-aaralan natin ang kanilang kasaysayan, natutuklasan natin na ang mga pamilyang ito ay palaging
nasa tuktok ng piramide, ang ilan pa nga ay bago pa man nagsimula ang Rebolusyong Industriyal.
Ngunit nang hindi masyadong pumapasok sa mga detalye, nais ko lamang ituro na marami sa mga pamilyang ito ay nagmula sa
maharlikang angkan at sila ang mga nagtatag ng ating sistemang pangbangko, ng Mga
Nagkakaisang Bansa, at ng bawat industriya sa buong mundo.
Hindi kailanman nawala ang kapangyarihan ng mga pamilyang ito, ngunit dahil sa lumalaking populasyon ng mundo, napilitan silang
magtago sa likod ng mga kumpanyang pamumuhunan tulad ng Vanguard, na ang pinakamalalaking shareholder ay ang mga pribadong
pondo at mga organisasyong hindi kumikita ng mga pamilyang ito.
Sila ang ugnayan sa pagitan ng negosyo, pulitika, at media, na nagdudulot ng makabuluhang tunggalian ng interes.
Sa unang tingin, gayunpaman, hindi ito gaanong kapansin-pansin.
Ang mga non-profit na organisasyon, na tinatawag ding mga pundasyon, ay mga organisasyong umaasa sa mga
donasyon, at hindi sila kinakailangang ibunyag kung kanino nila natatanggap ang mga ito.
Maaari nilang ilagak ang perang ito sa anumang gusto nila at hindi nila kailangang magbayad ng buwis sa kanilang
kita hangga't muling inilalagak ang mga kitang ito sa iba pang mga proyektong kanilang kinabibilangan.
Maaaring ilipat ng mga organisasyong kawanggawa ang daan-daang bilyong dolyar mula sa mga hindi nakikitang mamumuhunan.
Ayon sa ulat ng pamahalaan ng Australia, ang mga organisasyong kawanggawa ay kaya't perpekto para sa pagpopondo sa mga
grupong terorista at paglilinis ng malalaking halaga ng pera.
Ang mga pundasyon at pondo ng mga pamilyang nasa tuktok ng 1% na hirarkiya ay nagtatago sa likod ng mga eksena hangga't maaari.
Gayunpaman, para sa mga kasong mataas ang profile at nakakaagaw ng pansin, lumalapit sila sa mga pundasyon ng mga pamilyang
pilantropo na nasa mas mababang ranggo ngunit napakayaman din.
Ito ang Bill & Melinda Gates Foundation, ang Open Society Foundations ng kontrobersyal na
multi-bilyonaryong si George Soros, at ang Clinton Foundation.
Isang maikling pagpapakilala upang mabigyan ka ng ideya ng laki ng mga pundasyong ito.
Ayon sa opisyal na website ng World Economic Forum, ang Gates Foundation ang pinakamalaking donor sa World Health
Organisation matapos ihinto ni Pangulong Donald Trump ang pondo ng Estados Unidos para sa WHO noong 2020.
Dahil dito, ang Gates Foundation ay isa sa mga pinaka-maimpluwensyang organisasyon sa buong mundo sa
lahat ng larangan na may kaugnayan sa ating kalusugan.
Ang Gates Foundation ay may malapit na pakikipagtulungan sa 16 na pinakamalalaking kumpanyang parmasyutiko sa buong mundo, kabilang
ang Pfizer, AstraZeneca, Johnson & Johnson, BioNTech at Bayer, at kakita lang natin kung sino ang
may pinakamaraming bahagi sa mga kumpanyang ito.
Si Bill Gates ay hindi isang mahirap na computer geek na naging isa sa pinakamayamang tao sa mundo. Sa halip, nagmula
siya sa isang pamilyang pilantropo na, tulad niya, ay nagtatrabaho para sa pinakamataas na uri ng mga elitista.
Si Bill ang nagtatag ng Microsoft, na pag-aari ng BlackRock, Vanguard, at hanggang kamakailan lamang, ng Berkshire Hathaway.
Sa tingin ko, dapat magsimula ang susunod na paksa sa isang tanong.
Isang karaniwang tao tulad ko, na may napakakaunting karanasan sa pag-e-edit ng video at gumagamit ng lumang laptop, ay maaaring
objektibong ipakita sa loob ng 20 minuto na dalawang kumpanya lamang ang may ganap na monopolyo
sa lahat ng sektor ng industriya sa buong mundo.
Ito ay nagtatanong: bakit wala sa mga ito ang iniulat sa media?
Muli nating nakuha ang sagot na ito mula sa Wikipedia.
Mga 90% ng mga internasyonal na pahayagan at mga istasyon ng radyo at telebisyon ay pag-aari
ng siyam na malalaking konglomerado ng media.
Ang mga kumpanyang pag-aari ng mga konglomeradong midya na ito ay napakarami upang ilista.
Tulad ng inaasahan, ang pinakamalalaking shareholder ay ang Vanguard at BlackRock.
Maaari akong magpatuloy nang ilang oras, na ipinapakita na sa halos bawat bansa sa mundo, ang lokal na media ay nasa kamay ng
ganitong uri ng mga konglomerado, na pag-aari naman ng ating mga institusyonal na mamumuhunan o ng
napakayaman at makapangyarihang mga pamilyang elite.
Sa United Kingdom, halimbawa, halos lahat ng tanyag na pahayagan at magasin ay pag-aari ng Daily
Mail Group, Reach, at ng nabanggit na News Corp.
Sa Netherlands, lahat ng mga pahayagan at mga istasyon ng radyo at telebisyon ay
kontrolado ng De Persgroep, Mediahuis at Bertelsmann.
At sa Alemanya, ang buong midya ay kontrolado ng pamahalaang Aleman, ng ProSiebenSat1, ng Axel
Springer, at muli ng Bertelsmann, na isa ring konglomerado na walang kapantay ang laki.
Ang Bertelsmann ay hindi lamang ang parent company ng pinakamalaking tagapaglimbag ng libro sa mundo, ang Penguin
Random House, at ang may-ari at nagtatag ng BMG Music, kundi kontrolado rin nito ang malaking bahagi ng midyang Europeo sa
pamamagitan ng subsidiary nitong RTL, isang kumpanyang may 67 telebisyon na channel,
sampung streaming platform, at 38 istasyon ng radyo.
Bilang karagdagan sa RTL, pag-aari rin ng Bertelsmann ang malaking bahagi ng pangunahing midya sa Pransya, at kasama ang
Media Set, ang makapangyarihang Italyanong konglomerado na pag-aari ng dating Pangulong Berlusconi na kumokontrol sa
karamihan ng pangunahing midya sa Italya, pag-aari rin nila ang lahat ng tanyag na istasyon ng telebisyon sa Espanya.
Ang iba't ibang midya ng balita ay hindi gumagawa ng kanilang sariling balita, kundi gumagamit ng impormasyon
at mga larawan mula sa mga ahensiya ng balita tulad ng Reuters, ng Dutch ANP at ng French AFP.
Ang mga organisasyong ito ay hindi talaga independyente.
Ang pinakamahalagang mga mamamahayag at mga editor na nagtatrabaho para sa aming mga pahayagan o sa mga
ahensiyang ito ng balita ay kaanib sa mahahalagang organisasyong pamamahayag tulad ng European Journalism Centre.
Ang European Journalism Centre ay isa sa pinakamalalaking tagapagpondo ng mga
proyektong may kaugnayan sa media sa buong Europa.
Para sa pamamahayag na pagsusuri at opinyon, ginagamit ng lahat ng pangunahing media outlet sa buong mundo ang Project Syndicate,
ang pinakamakapangyarihang organisasyon sa larangang ito.
Ito ay nagbibigay ng 506 na pinakamahalagang daluyan ng media sa 156 na bansa.
Ang Project Syndicate at ang mga organisasyong tulad ng European Journalism Centre, kasama ang mga ahensiya
ng balita, ay nagsisilbing tulay sa pagitan ng iba't ibang pahayagan sa buong mundo.
Kapag binabasa ng mga tagapagbabalita ang balita mula sa kanilang teleprompter, malaki ang posibilidad na
ang teksto ay nagmula sa isa sa mga organisasyong ito.
Bilang resulta, madalas na magkakasabay ang pandaigdigang pag-uulat sa media.
Tingnan natin ang mga organisasyong gumagawa ng ating balita sa pakikipagtulungan ng mga ahensiya ng balita.
Sa Project Syndicate, nakikita namin ang Bill & Melinda Gates Foundation, ang Open Society
Foundation, at ang European Journalism Centre.
Pagkatapos, nariyan ang mismong European Journalism Centre.
Dito rin natin nakikita ang Gates Foundation at ang Open Society Foundation, na tumatanggap din ng malalaking donasyon mula
sa Facebook, Google, sa Ministri ng Edukasyon, Kultura at Agham ng Olanda, at sa Ministri ng Ugnayang Panlabas ng Olanda.
Ang mga organisasyong nasa sentro ng daloy ng aming impormasyon ay pinondohan ng mga kawanggawang
organisasyon ng iisang elit na kumokontrol din sa buong media.
Gayunpaman, ang bahagi ng buwis natin ay napupunta rin sa mga organisasyong ito.
Ang mga elitista na kumokontrol sa bawat aspeto ng ating buhay, pati na ang impormasyong natatanggap natin, ay umaasa sa isang
hindi masukat na pinag-ugnay na pagsisikap upang ikonekta ang lahat ng iba't ibang industriya sa mundo at matiyak na
lahat ng ito ay gumagana para sa kapakinabangan ng mga elitista.
Nangyayari ito sa World Economic Forum, isa sa pinakamahalagang organisasyon sa mundo.
Sa taunang pagpupulong sa Davos, nagsasama-sama ang mga punong ehekutibo ng pinakamalalaking kumpanya sa mundo kasama ang
mga ulo ng estado, mga politiko, at iba pang makapangyarihang indibidwal at organisasyon tulad ng UNICEF at Greenpeace.
Kasama sa lupon ng mga tagapangasiwa ng WEF sina dating Pangalawang Pangulo ng Estados Unidos at "guro sa pagbabago ng
klima" Al Gore, ang CEO ng BlackRock na si Larry Fink, ang Pangulo ng Bangko Sentral ng Europa na si Christine Lagarde, ang
Direktor ng CERN na si Fabiola Gianotti, ang Reyna ng Jordan, ang Direktor ng Pandaigdigang Komite ng Pulang Krus na si
Peter Maurer, at marami pang ibang mga politiko at mga CEO ng pinaka-maimpluwensyang mga kumpanya sa mundo.
Iniulat ng Wikipedia ang mga sumusunod:
Ayon sa mga kritiko, ang WEF ay isang ekonomikong forum kung saan ang pinakamayamang mga kumpanya ay maaaring makipagnegosasyon
ng mga kasunduan sa iba pang mga kumpanya o mga politiko.
Para sa maraming kalahok, ang layunin ng WEF ay pansariling pakinabang kaysa sa paglutas ng mga pandaigdigang problema.
Mabilis nating napagtatanto na tama ang mga kritiko ng WEF nang tingnan natin kung sino ang pinakamahalagang
mga kasosyo, na kumakatawan sa halos 71% ng badyet ng WEF.
Kasama rito ang BlackRock, The Open Society Foundations, The Bill & Melinda Gates Foundation, at marami pang ibang
malalaking kumpanya na ang mga bahagi ay pag-aari nang direkta o hindi direkta ng Vanguard at BlackRock.
Ang pangulo at tagapagtatag ng WEF ay si Klaus Schwab, isang Aleman na propesor at negosyante.
Sa kanyang aklat na "The Great Reset," inilalarawan niya nang detalyado ang mga plano ng kanyang organisasyon.
Ayon kay Schwab, ang ating lumang lipunan ay dapat palitan ng bago kung saan isusuko ng mga bansa ang kanilang kasarinlan sa
isang pandaigdigang pamahalaan na sumasaklaw sa lahat, kung saan ang mga tao ay wala nang pag-aari kundi nagtatrabaho para sa
estado at bilang kapalit ay tumatanggap ng pabahay, pangangalagang pangkalusugan, at
lahat ng iba pang pangunahing pangangailangan.
Marahil ay narinig mo na nang husto ang tungkol sa Bagong Pandaigdig na Kaayusan.
Pinapaniwala tayo ng media na paksa ito para sa mga teoryang konspirasyon, kahit na matagal nang pinag-uusapan ito
ng mga pangulong gaya nina George Bush Sr., Nelson Mandela, at Bill Clinton sa loob ng maraming henerasyon.
Ang mga mahahalagang taong ito, na maliban kay Mandela ay lahat ay kabilang sa mga elitista noong kanilang mga
buhay, ay hindi lamang ang mga nangangarap ng isang makapangyarihang pamahalaang pandaigdig.
Noong 2015, ipinakita ng UN ang kontrobersyal nitong Agenda 2030, na halos kapareho ng Great Reset ni Klaus Schwab.
Sa kanilang sariling mga salita, nais ng UN at Schwab na matiyak na pagsapit ng 2030 ay wala nang
kahirapan, gutom, polusyon sa kapaligiran, o sakit sa Daigdig.
Mukhang magandang plano iyon hanggang mabasa mo ang maliliit na letra.
Ang ideya ay dapat tayong mamamayan ang magbayad para sa Agenda 2030.
At tulad ng hinihiling sa atin ngayon na isuko ang ating mga pangunahing karapatan para sa pampublikong
kalusugan, hihilingin din sa atin na isuko ang ating kasaganaan para sa paglaban sa kahirapan.
Hindi ito mga teorya ng pagsasabwatan. Maaari mo itong basahin mismo sa opisyal na website.
Sa madaling sabi, napupunta ito sa ganito:
Nais ng UN na kunin ang buwis mula sa lahat ng mga bansang Kanluranin at ibigay ito sa mga mega-korporasyon
ng mga elitista, na siyang magrere-rebuild ng lipunan.
Sinasabi ng UN na ang napakalaking proyektong ito ay nangangailangan ng isang pamahalaang
pandaigdig, at ang parehong UN ay nagtalaga sa sarili ng tungkuling maging pamahalaang pandaigdig na ito.
Tulad ng Schwab, naniniwala rin ang UN na ang pandemya ay perpektong pagkakataon upang
pabilisin ang pagpapatupad ng Agenda 2030.
Nakababahala na hayagang inamin ng WEF at ng UN na tinitingnan nila ang mga pandemya at iba pang sakuna bilang pagkakataon upang
baguhin ang lipunan, lalo na't nakita natin na mayroon ang mga elitista ng lahat ng paraan upang
mapaniwala tayo na may pandemya, at kahit lumikha pa ng isa.
Wala talagang balak ang mga elitista na ibahagi sa atin ang kanilang kayamanan.
Sa katunayan, tapat sila tungkol sa kanilang mga plano na kunin pa ang huling bahagi mula sa amin.
Ngunit sa ngayon, maaari mong maunawaan sa simpleng lohika na ang bagong kaayusang pandaigdig o isang pangkalahatang pamahalaang
pandaigdig ang tanging paraan para sa isang maliit na elite upang mapanatili ang kanilang
kapangyarihan sa patuloy na lumalaking populasyon ng mundo.
Ang mga kumpanya tulad ng BlackRock at Vanguard ay hindi nakikinabang sa mga pambansang hangganan,
buwis sa pag-aangkat, at tunay na pagkakaiba-iba.
Sa takot at manipulasyon ng media lamang nila mapananatili ang kanilang impluwensya sa ating lahat.
Wala sa intensyon ng mga elitista na pagalingin tayo sa napakaraming sakit na nakuha natin
mula sa nakalalasong pagkaing kanilang ginagawa.
At mula sa polusyong pangkapaligiran na idinulot nito.
Dahil kung hindi tayo nagkakasakit, gugumuho ang buong industriya ng parmasyutiko.
"Walang nagbebenta nang kasing-husay ng takot" ang motto ng mga nangungunang virologo tulad ni Mark van Ranst.
Sana'y maabot kita sa video na ito upang mabawasan ang patuloy na lumalaking distansya sa pagitan natin.
Kapag tayo ay nagkahiwalay lamang, mapapanatili ng mga elitista ang kanilang kapangyarihan sa atin.
Ang pinakamalaking takot ng mga elitista ay malalaman natin kung ano talaga ang nangyayari sa mundo.
At ang tanging paraan na pinaniniwalaan ng mga elitista na makakapigil dito ay sa pamamagitan ng sensura.
Pag-iwas sa pisikal na pakikipag-ugnayan ng tao.
Ang patuloy na paninirang-puri sa mga politikal na kalaban o sa mga taong may ibang pananaw.
At ang paggamit ng magaspang na puwersa.
Malinaw ang mga plano ng mga elitista, gayundin ang walang-awang paraan ng kanilang pagtatangka na ipatupad ang mga ito.
Kung papayagan natin itong mangyari, isang bagong lipunan ang uusbong mula sa abo ng dati nating alam.
Isang bagong lipunan kung saan wala tayong pag-aari, kahit ang sarili nating mga bahay.
Nais ng mga elitista na matiyak na sa pagitan ngayon at 2030, ang lahat ng pag-aari mo ngayon ay magiging sa kanila.
Kailangan nito ng isang nakapipinsalang krisis pang-ekonomiya.
Una, inaatake ang gitnang uri, na siyang gulugod ng lipunan.
Napipilitan ang mga negosyante na mag-utang nang napakalaki, na sa huli ay nagiging dahilan upang
mawalan sila ng lahat ng kanilang mga pag-aari.
Pagkatapos noon, mabilis na uunlad ang mga bagay.
Magbagsak ang mga bangko, mawawala ang pera, at ang tanging paraan upang maiwasan ang gutom ay ang tanggapin ang tulong ng
pamahalaan, na sasailalim sa iba't ibang kundisyon, tulad ng pagsusumite ng sertipiko ng
pagbabakuna at pagsuko ng lahat ng pribadong ari-arian.
Dahil ang mga negosyante ang unang bumabagsak, hindi agad mararamdaman ng marami ang krisis.
Nanatili ang pagkakabahagi ng mga tao sa isa't isa hanggang sa huli na.
Hindi ito isang senaryo ng katapusan ng mundo na inimbento ko.
Ito ay simpleng The Great Reset, ang Bagong Pandaigdigang Kaayusan, na inihanda sa loob ng maraming henerasyon at
masusing sinubok sa bawat diktadurang komunista sa buong mundo.
Ngunit maaari rin itong pumunta sa ibang direksyon, at sa halip na isang Dakilang Pag-reset, maaari nating maisakatuparan ang
isang Dakilang Pagkagising at lumikha ng isang mundo kung saan walang sinuman ang magugutom at kung saan maaari
tayong mabuhay nang magkakasama at kasama ang kalikasan nang malaya sa isang napapanatiling paraan.
Hindi ito idealistikong pantasya.
Palaging may mga puwersang sumusubok na sirain ang kapangyarihan ng mga elitista, ngunit hanggang kamakailan,
palaging hindi sapat ang ating mga paraan ng komunikasyon upang paandarin ang isang malawakang network.
Palagi tayong inilalayo ng mga elitista sa kaalaman tungkol sa mga natuklasan ng mga henyo tulad ni Tesla, na
lubos na nanguna sa larangan ng malinis at libreng enerhiya.
O si Dr. Rife, na gumamit ng mga radio wave upang magpagaling ng hindi bababa sa 16 na pasyenteng may terminal
na kanser bago siya, tulad ni Tesla, mamatay sa ilalim ng kahina-hinalang mga pangyayari.
O si Henry Ford, na noong 1941 pa ay gumawa ng kotse mula sa bioplastic na napatunayang mas matibay kaysa sa bakal.
Inihadlang ng mga elitista sa atin ang napakaraming ganitong pamamaraan dahil nagbabanta ang mga ito
sa kanilang mga monopolyo sa lahat ng industriya.
Ito ay mga teknolohiyang sana'y nagbigay sa atin ng kalayaan at nagbanta sa kapangyarihan ng mga elitista, na
nakabatay sa ating takot at pag-asa sa kanilang mga produkto.
Hindi ito mga teorya ng sabwatan, kundi mga katotohanan.
Ang ibig kong sabihin dito ay isang mundong puno ng mga bagong posibilidad ang nagbubukas para sa ating lahat, isang mundong
walang kahirapan, polusyon, sakit, o digmaan, kung saan ang mga pamahalaan ay nagsisilbi para
sa kabutihan ng mga tao at hindi kabaliktaran.
Hindi mabilang na mga sakit, na kumikita ng daan-daang bilyong pounds para sa industriya ng parmasyutiko, ay magagamot.
Hindi na kailangang magtrabaho nang husto hanggang sa mangayat ang mga daliri para mamuhay nang marangal.
Hindi na mamumuhay ang mga tao sa takot dahil sa mga kasinungalingang ikinakalat ng media, ng industriya ng
parmasyutiko, ng mga lobbyista sa klima, at ng mga pulitiko.
Makikita ang lahat ng ito sa abot-tanaw, ngunit kailangan muna nating pagdaanan ang bagyo at
kilalanin kung ano talaga ang problema sa ating lipunan.
Dito nagsisimula ang ating paglalakbay, at magiging mahirap ito, ngunit sasamahan natin ito nang magkakasama at
tutulungan ang isa't isa na bumangon kapag tayo'y nahulog.
Hindi tayo matatakot. Tayo ang 99%.