Hayotimizning har bir jabhasini bir necha mega-korporatsiyalar nazorat qiladi.
Bu biroz oshirib yuborilgandek tuyulishi mumkin, lekin ertalab stol ustidagi nonushtadan tortib kechasi yotadigan matrasimizgacha
va ularning orasida qiladigan, kiyadigan yoki iste'mol qiladigan barcha narsalarimiz asosan shu kompaniyalarga bog'liq.
Bu dunyodagi eng katta naqd pul oqimlarini boshqaradigan nihoyatda katta investitsiya kompaniyalari.
Ular hozirda guvohi bo'layotgan dramamizning bosh qahramonlari.
Vaqtingizni ortiqcha egallamaslik uchun eng muhim ma'lumotlarni iloji boricha qisqa qilib umumlashtirdim.
U qanday ishlaydi?
Keling, misol tariqasida dunyoning eng mashhur yumshoq ichimliklari va gazaklarining ko'plab
brendlariga egalik qiluvchi PepsiCo kompaniyasini olaylik.
Ko'plab turli raqobatdosh brendlar mavjuddek ko'rinadi, lekin ularning barchasi sanoatda birgalikda monopoliyaga ega
bo'lgan oz sonli kompaniyalarning fabrikalaridan kelib chiqadi.
Qadoqlangan oziq-ovqat mahsulotlari ishlab chiqaruvchilari orasida Unilever, Coca-Cola Company, Mondelez va
Nestlé kabi bir qator boshqa yirik kompaniyalar ham mavjud.
Ushbu rasmda deyarli har bir mashhur qadoqlangan oziq-ovqat brendi shu korporatsiyalardan
biriga tegishli ekanini ko'rishingiz mumkin.
Siz bu turdagi ma'lumotni osongina olishingiz mumkin.
Ular haqida tegishli brendlarning veb-saytlarida yoki Vikipediyada o'qishingiz mumkin.
Bunday hajmdagi kompaniyalar odatda fond birjasida ro'yxatga olinadi va eng katta aksiyadorlarning
so'zi o'tadigan direktorlar kengashiga ega bo'ladi.
Yahoo Finance kabi veb-saytlarda biz kompaniyalar haqidagi batafsil ma'lumotni, jumladan
ularning eng yirik aksiyadorlarini topishimiz mumkin.
PepsiCo'ni yana misol qilib olaylik.
Biz kuzatamizki, aksiyalarning 73,14% kamida 3 379 ta institutsional investorlarga tegishli.
Bularga investitsiya kompaniyalari, investitsiya fondlari, sug'urta kompaniyalari,
banklar va ba'zi hollarda hukumatlar kiradi.
Keling, PepsiCo'ning eng yirik institutsional investorlari kim ekanligiga nazar solamiz.
Ko'rinib turibdiki, 3 379 nafar investorning atigi o'n nafari barcha aksiyalarning deyarli uchdan bir qismini tashkil etadi.
Ushbu o'n yetakchi kompaniyalarning umumiy aksiyadorlik kapitali taxminan 60 milliard dollarni tashkil etadi.
Biroq, ushbu o'n investorning uchtasi qolgan yettitasiga qaraganda ko'proq aksiyalarga ega.
Keling, ularning nomlarini eslab, Coca-Cola kompaniyasida, Pepsi'ning asosiy raqibi bo'lgan kompaniyada
eng ko'p aksiyalarga kim egaligini ko'rib chiqaylik.
Biz PepsiCo misolida bo'lgani kabi aksiyalarning ko'pchiligi institutsional investorlarga tegishli ekanligini kuzatamiz.
Oxirgisidan boshlab, eng yaxshi o'nlikka nazar solaylik.
Biz shuningdek PepsiCo'ning so'nggi oltitasida shu oltita institutsional investorning to'rttasini ham ko'rdik.
Ular Northern Trust, JP Morgan Chase, Geode Capital Management va Wellington Management.
Endi keling, to'rt eng yirik aksiyadorlarga nazar solamiz.
Biz shuningdek, PepsiCo'ning to'rtligidan uchtasini ham ko'rdik.
Ular BlackRock, Vanguard va State Street, va yana biri bor: Berkshire Hathaway.
Bu dunyodagi to'rtta eng yirik investitsiya kompaniyalari.
PepsiCo va Coca-Cola raqobatchi emas, balki boshqa ko'plab brendlarga ega bo'lgan Unilever, Mondelez va
Nestlé kabi yirik kompaniyalar ham bir xil kichik institutsional investorlar guruhiga tegishli.
Va bu nomlar faqat qadoqlangan oziq-ovqat sanoatida uchramaydi.
Masalan, texnologiya sanoatidagi eng yirik kompaniyalar qaysilar ekanligini ko'rish uchun Vikipediyaga nazar solaylik.
Facebook WhatsApp va Instagramga egalik qiladi.
Twitter bilan birga ular dunyodagi eng mashhur ijtimoiy tarmoq platformalarini tashkil etadi.
Alphabet Google'ning barcha kompaniyalari, jumladan YouTube va Gmail'ning ona kompaniyasi bo'lib, shuningdek, dunyodagi deyarli
barcha smartfon va planshetlarni quvvatlaydigan ikki operatsion tizimdan biri bo'lgan Android'ning eng
yirik homiylari va ishlab chiquvchilari hisoblanadi.
Boshqa operatsion tizim Apple'ning iOSidir.
Nihoyat, Microsoftni boshqa uchta kompaniyaga qo'shganimizda, dunyodagi deyarli barcha kompyuterlar, planshetlar
va smartfonlar ishonadigan dasturiy ta'minotni to'rtta kompaniya ishlab chiqarayotganini ko'ramiz.
Keling, bu kuchli kompaniyalarda eng ko'p aksiyalarga kim egalik qilishini ko'rib chiqaylik.
Facebookda ko'ramizki, ulushlarning 80 foizdan ortig'i institutsional investorlarga tegishli.
Bu oziq-ovqat sanoatida ko'rganimiz bilan bir xil nomlardir.
Bu yerda ham eng yuqorida xuddi o'sha investorlar turibdi.
Buni Apple'da ko'ramiz, lekin uning asosiy raqibi Microsoft'da ham.
Texnologiya sohasida hukmronlik qiluvchi va kompyuterlarimiz, televizorlarimiz, smartfonlarimiz hamda maishiy texnikalarimizni
ishlab chiqaruvchi boshqa barcha kompaniyalarga nazar tashlasak, aksiyalarning katta qismini
egallagan bir xil yirik investorlarni ko'ramiz.
Ushbu kichik investitsiya kompaniyalari, banklar va investitsiya fondlari klubi xomashyo manbai bo'lgan birlamchi
sanoat tarmoqlarida ham eng katta aksiyador hisoblanadi.
Agar biz Wikipediyada dunyoning eng yirik kon sanoati kompaniyalarini qidirsak, ularning aksiyadorlari boshqa joylardagi
kabi bir xil institutsional investorlar ekanini ko'ramiz.
Xuddi shu narsa butun oziq-ovqat sanoatimizga bog'liq bo'lgan dunyoning eng yirik
qishloq xo'jaligi kompaniyalariga ham tegishli.
Masalan, ular Bayer kompaniyasiga egalik qiladilar, bu kompaniya dunyoning eng yirik urug' ishlab chiqaruvchisi Monsanto'ning ona
kompaniyasi bo'lib, yer yuzidagi paxta urug'larining 90 foizini va boshqa barcha urug'larning aksariyat qismini ishlab chiqaradi.
Dunyoning eng yirik quyosh paneli ishlab chiqaruvchilari bo'lsin yoki eng yirik neftni qayta ishlash zavodlari
bo'lsin, aksiyalar bir xil kompaniyalar tomonidan boshqariladi.
Ular dunyoning barcha mashhur tamaki brendlarini ishlab chiqaruvchi tamaki kompaniyalariga egalik qilishadi.
Biroq, ular shuningdek farmatsevtika sanoatidagi barcha yirik kompaniyalar va dorilarni ishlab
chiqaruvchi ilmiy institutlarga ham egalik qilishadi.
Ular bizning metallarimiz va xomashyo materiallarimizni ishlab chiqaradigan kompaniyalarga hamda ushbu metallar va
xomashyo materiallarni qayta ishlaydigan butun avtomobilsozlik, aviatsiya va qurol sanoatiga egalik qiladilar.
Ular bizning elektronika uskunalarmizni ishlab chiqaradigan kompaniyalarga egalik qiladilar.
Ular katta bo'lim do'konlari va onlayn bozorlarning egalaridir.
Va hattoki ularning mahsulotlari uchun to'lov qilishda foydalanadigan to'lov vositalari.
Men allaqachon aytib o'tganimdek, bu institutsional investorlar asosan investitsiya
kompaniyalari, banklar va sug'urta kompaniyalaridir.
Ular ham o'z navbatida aksiyadorlarga tegishli.
Va uning eng hayratlanarli jihati nima?
Ushbu institutsional investorlarning barchasi bir-birlarining aksiyalariga egalik qiladi va birgalikda piramida bilan
solishtirish mumkin bo'lgan ulkan tarmoqni tashkil etadi.
Kichik institutsional investorlar yirik investorlarga tegishli, ular esa o'z navbatida yanada yirik investorlarga tegishli.
Ushbu piramidaning ko'rinmas uchi faqat ikki kompaniyadan iborat, ularning nomlarini biz ilgari ko'p marta ko'rganmiz:
Ular Vanguard va BlackRock.
Ushbu ikki kompaniyaning qudrati deyarli tasavvurimizdan yiroq.
Ular nafaqat dunyo bo'ylab barcha yirik kompaniyalarning eng yirik institutsional investorlari, balki shu
kompaniyalardagi boshqa institutsional investorlarga ham egalik qilishadi, bu esa ularga to'liq monopoliyani beradi.
Bloombergning moliyaviy ma'lumotlar va tahlil sohasidagi dunyoning eng hurmatga sazovor muassasalaridan biri bo'lgan
agentligi hisobotiga ko'ra, mutaxassislar 2028 yilga kelib bu ikki kompaniya birgalikda taxminan 20 trillion dollar
miqdoridagi investitsiyalarni boshqaradi va Yer yuzidagi deyarli barcha narsalarga egalik qiladi, deb taxmin qilishmoqda.
Bloomberg o'zi BlackRockni hukumatning to'rtinchi bo'limi deb atagan, chunki u federal banklar, ya'ni markaziy banklar bilan
yaqin aloqalarni saqlab turadigan yagona nodavlat tashkilotdir.
BlackRock nafaqat Bundesbankga pul qarz beradi, balki uning eng muhim maslahatchisi va Bundesbank tomonidan
ishlatiladigan kompyuter tizimini ishlab chiquvchisi hamdir.
BlackRock kompaniyasining o'nlab xodimlari Bush va Obama ma'muriyatlari davrida hamda hozirgi Joe Biden
ma'muriyatida Oq uyda yuqori lavozimlarni egallashgan.
BlackRock bosh direktori Larri Fink ko'plab davlat rahbarlari va siyosatchilar orasida xush kelgan mehmon – va bu tushunarli.
U iplarni tortadigan kompaniyaning yuzidir.
Ammo Larri Fink o'zi iplarni tortmayapti.
Aslida, BlackRock o'zi aksiyadorlarga tegishli.
Va biz bu aksiyadorlar kim ekanligini ko'rib chiqsak, g'alati xulosaga kelamiz.
Ko'ryapmizki, BlackRockning eng katta aktsiyadori Vanguard. Va aynan shu yerda ishlar bulutli tus oladi.
Vanguardning o'zi noyob tuzilishga ega bo'lib, uning aksiyadorlari yoki mijozlari kimligini aniqlash imkonsiz.
Vanguardga egalik qiluvchi elita dunyodagi eng qudratli kompaniyaning egalari ekanliklarini hech kim bilishini istamaydi.
Ammo albatta bu
Uni o'rganishga tayyor bo'lganlar uchun bu hech qanday sir emas.
Oxfam va Bloomberg hisobotlariga ko'ra, dunyo aholisining 1 foizi qolgan 99 foizidan ko'proq pulga ega.
Albatta, dunyodagi eng qudratli kompaniyaga egalik qiluvchilar ham ushbu 1% ichida eng boylardir.
Boshqacha qilib aytganda, siz eng yuqori 0,001% qatoriga mansubsiz.
Bu Vanguard dunyoning eng boy oilalari qo'lida ekanligini anglatadi.
Ularning tarixini o'rganayotganda, biz bu oilalarning har doim piramidaning eng yuqori qismida bo'lganini,
ba'zilari esa sanoat inqilobi boshlanishidan ancha oldin ham shunday bo'lganini ko'ramiz.
Ammo juda batafsilga kirmay, men shunchaki ta'kidlashni istardimki, bu oilalarning ko'pchiligi qirollik nasl-nasabiga
mansub bo'lib, ular bizning bank tizimimiz, Birlashgan Millatlar Tashkiloti va dunyodagi har
bir sanoat sohasining asoschilari hisoblanadi.
Bu oilalar hech qachon o'z qudratlarini yo'qotmagan, ammo dunyo aholisining ortib borayotganligi sababli Vanguard kabi
investitsiya kompaniyalari ortida yashirinishga majbur bo'lishdi, uning eng yirik aksiyadorlari shu oilalarga
tegishli xususiy fondlar va notijorat tashkilotlardir.
Ular biznes, siyosat va ommaviy axborot vositalari o'rtasidagi bog'lovchi bo'g'in bo'lib,
bu jiddiy manfaat to'qnashuvlariga olib keladi.
Bir qarashda esa bu ayniqsa sezilmaydi.
Notijorat tashkilotlar, ya'ni fondlar, ehsonlarga tayanadigan tashkilotlardir va ular bu
ehsonlarni kimdan olganini oshkor qilishga majbur emas.
Ular bu pulni xohlagan narsaga sarmoya kiritishlari mumkin va agar bu foyda ular ishtirok etgan boshqa
loyihalarga qayta sarmoya kiritilsa, foyda solig'ini to'lamaydi.
Xayriya tashkilotlari ko'rinmas investorlarning yuzlab milliardlab dollarini ko'chirishi mumkin.
Avstraliya hukumati hisobotiga ko'ra, notijorat tashkilotlar shuning uchun terror guruhlarini moliyalashtirish va
katta miqdordagi pullarni yuvish uchun ideal hisoblanadi.
1 foiz ierarxiyaning eng yuqori pog'onasidagi oilalarning fondlari va jamg'armalari imkon qadar parda ortida yashirinadi.
Biroq, yuqori profilli va e'tiborni tortadigan holatlarda ular reytingda pastroqda bo'lsa-da, juda boy
filantropiya oilalari fondlariga murojaat qiladilar.
Bu Bill va Melinda Gates jamg'armasi, bahsli ko'p milliardli magnat Jorj Sorosning Ochiq
Jamiyat jamg'armalari va Klinton jamg'armasi.
Ushbu fondlarning hajmi haqida tasavvur berish uchun qisqa kirish.
Jahon iqtisodiy forumi rasmiy veb-saytiga ko'ra, 2020 yilda prezident Donald Tramp JSSTga AQSh
moliyalashtirishini to'xtatgandan so'ng, Gates jamg'armasi JSSTning eng yirik donori hisoblanadi.
Bu Gates jamg'armasini sog'lig'imiz bilan bog'liq barcha sohalarda dunyodagi eng ta'sirli tashkilotlardan biriga aylantiradi.
Gates jamg'armasi dunyodagi eng yirik 16 ta farmatsevtika kompaniyalari, jumladan Pfizer, AstraZeneca, Johnson & Johnson,
BioNTech va Bayer bilan yaqin hamkorlik qiladi, va biz hozirgina bu kompaniyalarning eng
ko'p aksiyalariga kim egalik qilishini ko'rdik.
Bill Gates dunyoning eng boy odamlaridan biriga aylangan kambag'al kompyuter ixlosmandi emas edi.
Aksincha, u xayriya ishlariga bag'ishlangan oilada ulg'aygan va o'zi kabi mutlaq elita uchun ishlagan.
Bill Microsoft asoschisi bo'lib, Microsoft BlackRock, Vanguard va yaqindagina Berkshire Hathawayga tegishli.
Menimcha, keyingi mavzu savol bilan boshlanishi kerak.
Video montaj qilishda deyarli tajribasi bo'lmagan va eski noutbukdan foydalanadigan menga o'xshagan tasodifiy kishi ham 20
daqiqada dunyo bo'ylab barcha sanoat sohalarida faqat ikki kompaniyaning to'liq monopoliyaga
ega ekanini ob'ektiv ravishda ko'rsatishi mumkin.
Bu savol tug'iladi: nega bu haqda ommaviy axborot vositalarida hech narsa xabar qilinmayapti?
Biz bu javobni yana Vikipediyadan olamiz.
Xalqaro ommaviy axborot vositalarining taxminan 90 foizi to'qqizta ommaviy axborot konglomeratiga tegishli.
Ushbu media konglomeratlari egalik qiladigan kompaniyalarni sanab o'tish juda ko'p.
Kutilganidek, eng yirik aksiyadorlar Vanguard va BlackRock.
Men soatlab davom ettira olaman, deyarli har bir mamlakatda mahalliy ommaviy axborot vositalari aynan shunday konglomeratlar
nazoratida ekanini, ular esa o'z navbatida bizning institutsional investorlarimiz yoki nihoyatda boy va
qudratli elita oilalariga tegishli ekanini ko'rsatib.
Masalan, Birlashgan Qirollikda deyarli barcha mashhur gazeta va jurnallar Daily Mail Group, Reach
va yuqorida tilga olingan News Corp.ga tegishli.
Niderlandiyada barcha ommaviy axborot vositalari De Persgroep, Mediahuis va Bertelsmann tomonidan nazorat qilinadi.
Germaniyada esa butun ommaviy axborot vositalari nemis hukumati, ProSiebenSat1, Axel Springer va yana rekord darajadagi ulkan
konglomerat bo'lgan Bertelsmann tomonidan nazorat qilinadi.
Bertelsmann nafaqat dunyoning eng yirik kitob nashriyoti Penguin Random House'ning ona kompaniyasi va BMG Music'ning egasi hamda
asoschisi, balki o'zining 67 ta telekanal, o'n ta streaming platforma va 38 ta radio stansiyasiga ega bo'lgan
RTL sho'ba korxonasi orqali Yevropa ommaviy axborot vositalarining katta qismini nazorat qiladi.
RTLga qo'shimcha ravishda, Bertelsmann Fransiyaning asosiy ommaviy axborot vositalarining katta ulushiga ham ega;
shuningdek, sobiq prezident Berluskoni mulkidagi kuchli italiyalik konglomerat Media Set bilan birgalikda, u Italiya
asosiy ommaviy axborot vositalarining aksariyatini nazorat qiladi va ular mashhur ispan
telekanallarining barchasiga ham egalik qiladi.
Turli yangiliklar ommaviy axborot vositalari o'z yangiliklarini yaratmaydi, balki Reuters, Gollandiyaning ANP
va Fransiyaning AFP kabi axborot agentliklaridan olingan ma'lumot va rasmlarni ishlatadi.
Bu tashkilotlar mustaqillikdan yiroq.
Bizning ommaviy axborot vositalarimiz yoki bu yangilik agentliklari uchun ishlayotgan eng muhim
jurnalistlar va muharrirlar Yevropa Jurnalistika Markazi kabi muhim jurnalistik tashkilotlarga aloqador.
Yevropa Jurnalistika Markazi butun Yevropa bo'ylab ommaviy axborot vositalari bilan bog'liq loyihalarni
moliyalashtiruvchi eng yirik tashkilotlardan biridir.
Jurnalistik tahlil va fikr bildirish uchun dunyoning barcha yirik ommaviy axborot vositalari o'z sohasidagi eng
qudratli tashkilot bo'lgan Project Syndicate'dan foydalanadi.
U 156 ta mamlakatdagi 506 ta eng muhim ommaviy axborot vositalarini ta'minlaydi.
Project Syndicate va Yevropa Jurnalistika Markazi kabi tashkilotlar, xabar agentliklari bilan birga, dunyo bo'ylab turli
ommaviy axborot vositalari o'rtasidagi bog'lovchi zanjirdir.
Xabar o'qiydiganlar telepromptersidan yangiliklarni o'qiyotganda, matn ushbu
tashkilotlardan biridan olingan bo'lish ehtimoli yuqori.
Natijada, global ommaviy axborot vositalarining yoritilishi ko'pincha sinxronlashtiriladi.
Keling, yangiliklar agentliklari bilan hamkorlikda yangiliklarimizni ishlab
chiqaradigan tashkilotlarga nazar solaylik.
Project Syndicate'da biz Bill va Melinda Gates jamg'armasi, Ochiq Jamiyat jamg'armasi va Yevropa Jurnalistika markazini ko'ramiz.
Keyin Yevropa Jurnalistika Markazi o'zi ham bor.
Bu yerda ham Gates jamg'armasi va Ochiq Jamiyat jamg'armasini ko'ramiz, ular Facebook, Google, Gollandiya Ta'lim,
madaniyat va fan vazirligi hamda Gollandiya Tashqi ishlar vazirligidan katta xayriya mablag'lari oladi.
Bizning axborot oqimidagi markaziy tashkilotlar butun ommaviy axborot vositalarini ham nazorat qiluvchi
elita xayriya tashkilotlari tomonidan moliyalashtiriladi.
Biroq, soliq pullarimizning bir qismi ham ushbu tashkilotlarga ketadi.
Hayotimizning har bir jabhasini, hattoki bizga yetib keladigan ma'lumotgacha nazorat qiladigan elita, Yer yuzidagi barcha turli
sohalarni o'zaro bog'lash uchun tasavvurga sig'mas darajada muvofiqlashtirilgan sa'y-harakatlarga tayanadi, shunda
ularning barchasi elitaning manfaatlariga xizmat qiladi.
Bu Jahon Iqtisodiy Forumi, dunyodagi eng muhim tashkilotlardan biri, doirasida sodir bo'lmoqda.
Davosda bo'lib o'tadigan yillik yig'ilishda dunyoning eng yirik kompaniyalari bosh ijrochi direktorlari davlat
rahbarlari, siyosatchilar hamda UNICEF va Greenpeace kabi boshqa nufuzli shaxs va tashkilotlar bilan birga yig'iladi.
Dunyoviy iqtisodiy forumning vasiylik kengashi tarkibiga AQSh sobiq vitse-prezidenti va "iqlim o'zgarishi gurusiga" aylangan Al
Gore, BlackRock bosh direktori Larri Fink, Yevropa Markaziy banki prezidenti Kristin Lagard, CERN direktori Fabiola Gianotti,
Iordaniya malikasi, Xalqaro Qizil Xoch qo'mitasi direktori Peter Maurer hamda dunyoning eng nufuzli
kompaniyalari rahbarlari va boshqa ko'plab siyosatchilar kiradi.
Wikipedia quyidagilarni xabar qiladi:
Tanqidchilarga ko'ra, Jahon Iqtisodiy Forumi eng boy kompaniyalarga boshqa kompaniyalar yoki siyosatchilar bilan
kelishuvlar tuzish imkonini beruvchi iqtisodiy forumdir.
Ko'plab ishtirokchilar uchun Jahon iqtisodiy forumi maqsadi global muammolarni hal qilishdan ko'ra shaxsiy foyda olishdir.
Kim eng muhim hamkorlar ekanini, ular Jahon Iqtisodiy Forumi byudjetining deyarli 71 foizini tashkil etishini ko'rib
chiqsak, bu tanqidchilarning haqli ekanligi tezda ayon bo'ladi.
Ular qatoriga BlackRock, The Open Society Foundations, The Bill & Melinda Gates Foundation va Vanguard hamda BlackRock
tomonidan to'g'ridan-to'g'ri yoki bilvosita egalik qilinadigan yana ko'plab yirik kompaniyalar kiradi.
Jahon iqtisodiy forumining prezidenti va asoschisi nemis professor va tadbirkor Klaus Shvabdir.
Uning "The Great Reset" nomli kitobida u o'z tashkilotining rejalarini batafsil bayon etadi.
Schwabga ko'ra, eski jamiyatimizni mamlakatlar suverenitetlarini butun dunyo hukumatiga topshiradigan, odamlar hech narsaga egalik
qilmay, faqat davlat uchun ishlaydigan va evaziga uy-joy, tibbiy xizmat hamda barcha boshqa asosiy
zaruriyatlarni oladigan yangi jamiyat bilan almashtirish kerak.
Ehtimol, siz Yangi Jahon Tartibi haqida anchagina eshitgansiz.
Ommaviy axborot vositalari bizni bunga fitna nazariyachilari mavzusi deb ishontirmoqchi, garchi Jorj Bush katta,
Nelson Mandela va Bill Klinton kabi prezidentlar avlodlar davomida bu haqda gapirib kelgan bo'lsalar ham.
Ushbu muhim shaxslar, Mandela bundan mustasno, hayotlarida barchasi elita a'zolari bo'lgan, hamma qudratli
jahon hukumatini orzu qiladigan yagona odamlar emas.
2015 yilda BMT o'zining bahsli 2030 kun tartibini taqdim etdi, u deyarli Klaus Schwabning Buyuk Qayta Tiklash bilan bir xil.
BMT va Schwabning o'z so'zlariga ko'ra, 2030 yilga kelib Yer yuzida qashshoqlik, ochlik,
atrof-muhit ifloslanishi yoki kasalliklar bo'lmaydi.
Bu yaxshi reja kabi tuyuladi, lekin mayda shriftni o'qiguningizcha.
G'oya shundan iboratki, Agenda 2030ni biz, fuqarolar, moliyalashtirishimiz kerak.
Xuddi hozir bizdan jamoat salomatligi uchun asosiy huquqlarimizdan voz kechishimiz so'ralayotgani
kabi, keyin esa qashshoqlikni kamaytirish maqsadida farovonligimizdan voz kechishimiz so'raladi.
Bu fitna nazariyalari emas. Siz buni rasmiy veb-saytda o'zingiz o'qishingiz mumkin.
Qisqasi, bu quyidagicha jamlanadi:
BMT barcha G'arbiy mamlakatlarning soliq pullarini olib, ularni elita mega-korporatsiyalariga bermoqchi, ular
esa keyin jamiyatni qayta qurish vazifasini bajaradi.
BMT aytishicha, bu ulkan loyiha jahon hukumatini talab qiladi va BMT o'zi ana shu jahon
hukumatiga aylanish vazifasini zimmasiga olgan.
Schwab kabi, BMT ham pandemiyani 2030-yil kun tartibi bo'yicha chora-tadbirlarni
tezlashtirish uchun mukammal imkoniyat deb hisoblaydi.
Jahon Iqtisodiy Forumi va BMT pandemiyalar va boshqa ofatlarni jamiyatni qayta shakllantirish imkoniyati deb ochiq tan olishlari
xavotir uyg'otadi, ayniqsa elita pandemiya borligiga bizni ishontirish va hatto uni yaratish uchun
barcha vositalarga ega ekanini ko'rib turganimiz sababli.
Elitlar boyliklarini biz bilan bo'lishishga mutlaqo niyat qilmaydi.
Aslida, ular bizdan oxirgi bo'lagini ham tortib olish rejalari haqida halol gapirishadi.
Ammo hozircha oddiy mantiq bilan tushunasizki, yangi jahon tartibi yoki hamma narsani qamrab oluvchi jahon hukumatlari
kichik elita uchun tobora o'sib borayotgan dunyo aholisiga nisbatan hokimiyatini saqlab qolishning yagona yo'lidir.
BlackRock va Vanguard kabi kompaniyalar milliy chegaralar, import soliqlari va haqiqiy xilma-xillikdan foyda ko'rmaydi.
Faqat qo'rqitish va ommaviy axborot vositalarini manipulyatsiya qilish orqali ular bizning
barchamiz ustidagi ta'sirini saqlab qolishlari mumkin.
Elitalar o'zlari ishlab chiqaradigan zaharli oziq-ovqatdan bizga yuqqan cheksiz kasalliklardan bizni davolash niyatida emas.
Va u keltirib chiqargan atrof-muhit ifloslanishidan.
Chunki agar biz kasal bo'lmasak, butun farmatsevtika sanoati qulab tushardi.
"Hech narsa qo'rqinch kabi yaxshi sotilmaydi" – bu Mark van Ranst kabi yetakchi virologlarning shiori.
Umid qilamanki, bu video orqali sizga yetib borib, bizdagi tobora ortib borayotgan masofani kamaytirishga muvaffaq bo'laman.
Faqat biz bo'linganimizda elita ustimizdagi hokimiyatini saqlab qola oladi.
Elitning eng katta qo'rquvi shundaki, biz dunyoda aslida nima sodir bo'layotganini anglab yetamiz.
Va elita bunga to'sqinlik qilishning yagona yo'li sifatida senzuraning o'zida ishonadi.
Inson bilan aloqani oldini olish.
Siyosiy raqiblarga yoki boshqacha fikrda bo'lganlarga doimiy tuhmat qilish.
Va zo'r kuch ishlatish.
Elitning rejolari aniq, shuningdek ularni amalga oshirishda ularning shafqatsiz usullari ham ravshan.
Agar biz bunga yo'l qo'ysak, ilgari bilganimiz kulidan yangi jamiyat paydo bo'ladi.
Yangi jamiyat, unda biz hech narsaga, hatto o'z uylarimizga ham egalik qilmaymiz.
Elita hozirgi vaqtdan 2030-yilgacha sizga tegishli bo'lgan barcha narsalarning ularga tegishli bo'lishini ta'minlamoqchi.
Bu vayronkor iqtisodiy inqirozni talab qiladi.
Birinchidan, jamiyatning tayanchi bo'lgan o'rta sinfga hujum qilinadi.
Tadbirkorlar ulkan qarzlarni olishga majbur bo'ladi, bu esa oxir-oqibat ularning
barcha mol-mulklarini yo'qotishiga olib keladi.
Shundan keyin ishlar tez rivojlanadi.
Banklar qulashadi, naqd pul yo'q bo'lib qoladi va ochlikdan omon qolishning yagona yo'li hukumat yordamini qabul qilish
bo'ladi, bu esa emlanish guvohnomasini taqdim etish va barcha shaxsiy mulkni topshirish kabi turli shartlarga bog'liq bo'ladi.
Tadbirkorlar birinchi bo'lib yiqilgani uchun, ko'pchilik boshqalar inqirozni darhol sezmaydi.
Odamlar juda kech bo'lguncha o'zaro bo'linib qolishadi.
Bu men o'ylab topgan qiyomat ssenariysi emas.
Bu oddiygina Buyuk Qayta Tiklash, Yangi Jahon Tartibi bo'lib, u ko'p avlodlar davomida tayyorlangan va dunyodagi
har bir kommunistik diktaturada keng sinovdan o'tkazilgan.
Ammo bu boshqa yo'nalishda ham rivojlanishi mumkin va Buyuk Qayta Tiklash o'rniga Buyuk Uyg'onishni amalga oshirib, hech
kim och qolmaydigan, biz esa tabiat bilan birga erkin va barqaror tarzda yashay oladigan dunyoni yaratishimiz mumkin.
Bu idealistik xayolparastlik emas.
Doimo elita kuchini sindirishga intilgan kuchlar bo'lgan, lekin yaqindagina bizning aloqa vositalarimiz
ommaviy tarmoqni ishga tushirish uchun yetarli bo'lmagan.
Elita har doim bizni toza, bepul energiya sohasida ancha rivojlangan Tesla kabi daholarning
kashfiyotlari haqida xabardor qilmay kelgan.
Yoki Dr Rife, u radio to'lqinlaridan foydalanib kamida 16 nafar terminal bosqichdagi saraton kasalligiga
chalingan bemorni davolagan, keyin u ham Tesla kabi gumonli sharoitlarda vafot etgan.
Yoki Genri Ford, u allaqachon 1941 yilda po'latdan ham mustahkam ekanligi isbotlangan bioplastikdan avtomobil ishlab chiqargan.
Elita bizdan bunday cheksiz ko'plab texnikalarni yashirib qo'ydi, chunki ular barcha
sanoat turlaridagi monopoliyalariga tahdid soladi.
Bu bizga erkinlik bergan va elitalarning qo'rquvimiz hamda ularning mahsulotlariga bo'lgan qaramligimizga
asoslangan hokimiyatini tahdid qilgan texnologiyalar edi.
Bu fitna nazariyalari emas, balki faktlardir.
Buning ma'nosi shuki, barchamiz uchun yangi imkoniyatlarga boy bir dunyo ochilmoqda — qashshoqlik,
ifloslanish, kasallik yoki urushsiz, hukumatlar xalq manfaatlari uchun xizmat qiladigan, aksincha emas.
Farmatsevtika sanoatiga yuzlab milliard funt olib keladigan cheksiz kasalliklar davolanadi.
Endi hech kim munosib hayot kechirish uchun tirnoqlarigacha ishlashi shart emas.
Insonlar endi ommaviy axborot vositalari, farmatsevtika sanoati, iqlim lobbiistlari va
siyosatchilar tarqatgan yolg'onlardan qo'rqib yashamaydi.
Bularning barchasini ufqda ko'rish mumkin, lekin avvalo bo'ronni yengib o'tib,
jamiyatimizdagi haqiqiy muammoni aniqlashimiz kerak.
Mana shu yerda bizning sayohatimiz boshlanadi, va bu qiyin sayohat bo'ladi, lekin biz uni birga
boshlaymiz va yiqilganimizda bir-birimizga yordam beramiz.
Biz qo'rqmaymiz. Biz 99 foizmiz.