Կորոնավիրուսային համաճարակի սկսվելուց քիչ առաջ Գերմանիայի Բունդեսթագը ընդունեց «Մարմարախտից պաշտպանության մասին
օրենքը», որը փաստացի պարտադիր դարձնում է պատվաստումը երեխաների և համայնքային ու բժշկական հաստատությունների աշխատակիցների համար։
Չնայած հիմնարար իրավունքների վերաբերյալ լուրջ մտահոգություններին, Ֆեդերալ Սահմանադրական
Դատարանը 2022 թվականի օրենքը ճանաչեց սահմանադրական։
Բժշկական մասնագետների և գիտնականների «Առողջության, ազատության և ժողովրդավարության համար» հասարակությունը (MWGFD) ստեղծել
է «Կարմրուկից պաշտպանության մասին օրենքի աշխատանքային խումբ»։
Այս խումբը, որը բաղկացած է բժիշկներից, գիտնականներից և իրավաբաններից, օրենքը համարում է ֆիզիկական
ամբողջականության և ծնողական իրավունքների սահմանադրությանը հակասող խախտում և պահանջում է դրա անհապաղ չեղարկումը։
Այսօր, 2025 թվականի նոյեմբերի 15-ին, այստեղ՝ Պասաուում, գեղեցիկ Դանուբի ափին, տեղի է ունենում MWGFD-ի մամուլի սիմպոզիումը։
Թեման՝ Կարմրուկի դեմ պաշտպանության մասին օրենքը քննության տակ։
Kla.TV-ն այնտեղ է ուղիղ և ձեզ համար զեկուցում է։
Ստորև կգտնեք ամենակարևոր հայտարարությունների ամփոփագիրը։
«Բարի գալուստ մեր մամուլի ասուլիսին՝ «Կարմրուկի դեմ պաշտպանության մասին օրենքը» քննության տակ թեմայով։
Այսօր մեր ուշադրության կենտրոնում գտնվող պատվաստանյութը դեռ պատկանում է հին պատվաստանյութերի դասին, որտեղ որոշակի
քանակությամբ անտիգեն՝ կարմրուկի դեպքում թուլացված վիրուս, ներարկվում է այլ կասկածելի ուղեկցող նյութերի հետ միասին։
Այնուամենայնիվ, մենք հստակ չենք կարող իմանալ, թե որքան ժամանակ և որտեղ թուլացած այս վիրուսը կմնա ակտիվ օրգանիզմում։
Եվ խիստ ասած՝ այս MMR պատվաստումը իրականում ենթադրում է երեք կամ նույնիսկ չորս վիրուսային տեսակների միաժամանակյա ներարկում, քանի
որ Գերմանիայում կամ Եվրոպայում կարմրուկի պատվաստանյութը այլևս առանձին չի մատակարարվում, այլ միայն եռակի՝
միասին ծծմբախտի (mumps) և ռուբելայի հետ, կամ քառակի՝ որի մեջ ներառված է նաև ջրծաղիկը (chickenpox):
Ի դեպ, այս ավանդական պատվաստանյութերը, որոնք, ինչպես մի պահից կտեսնեք, ոչ մի կերպ անվնաս կամ կողմնակի ազդեցություններից զերծ
չեն, շուտով Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության (ԱՀԿ) նախաձեռնությամբ կփոխարկվեն այս ժամանակակից, նոր մոդ-ՌՆԹ
տեխնոլոգիային, ինչպես կիրառվում է Covid-պատվաստանյութերում։
Եվ, իհարկե, սա նույնպես պետք է ամեն գնով կանխել։
Բայց հիմա անցնենք մեր այսօրվա նախագծի ֆոնին։
2019 թվականի նոյեմբերին, այսպես կոչված կորոնավիրուսի համաճարակից անմիջապես առաջ, Առողջապահության նախարար Յենս Սպանհի
ղեկավարությամբ Գերմանիայի Բունդեսթագով շտապ կարգով ընդունվեց մի օրենք, որը ուժի մեջ մտավ 2020 թվականի մարտին։
Այսպես կոչված «Կարմրուկից պաշտպանության մասին» օրենքը փաստացի պարտադիր պատվաստում է նախատեսում բոլոր այն երեխաների համար, որոնք
մեկ տարեկան դառնալուց հետո հաճախում են մանկապարտեզներ, դայակային կենտրոններ կամ դպրոցներ, ինչպես նաև բոլոր նրանց
համար, ովքեր ծնվել են 1970 թվականից հետո և ցանկանում են աշխատել համայնքային կամ բժշկական հաստատություններում։
STIKO-ի առաջարկությունների համաձայն՝ կարմրուկի պատվաստանյութը պետք է կիրառվի երկու անգամ՝ երեխաներին 11 և 15
ամսական հասակում, իսկ իմունիտետի բացակայության դեպքում այն պետք է կիրառվի ավելի ուշ տարիքում։
Այսպիսով, ամեն տարի ամբողջ ծննդային կոհորտը՝ Գերմանիայում դա կազմում է 650 000–700 000 ծնողներ իրենց փոքր
երեխաների հետ, տուժում է, ինչը, ի դեպ, դեղագործական ընկերություններին տարեկան տասնյակ միլիոնավոր շահույթ է բերում։
Եվ չնայած այն հանգամանքին, որ այս օրենքը ներառում է կարևոր հիմնարար իրավունքների լուրջ խախտումներ, ինչպիսիք են Հիմնական
օրենքի 2-րդ հոդվածով երաշխավորված ֆիզիկական անձեռնմխելիության իրավունքը, կամ 6-րդ հոդվածում սահմանված ծնողական իրավունքները,
այս օրենքը նույնիսկ 2022 թվականի հուլիսին, կարծես թե, սահմանադրական ճանաչվեց Ֆեդերալ Սահմանադրական
Դատարանի խիստ կասկածելի, այսպես կոչված «Kita» որոշմամբ։
Սա նշանակում է, որ Կարմրուկի դեմ պաշտպանության մասին օրենքը, իհարկե, նաև լավ օրինաչափություն է ցանկացած հետագա պարտադիր
պատվաստումների համար, որոնք կարող են դիտարկվել՝ սցենար, որը կարող է արագ իրականություն դառնալ Առողջապահության համաշխարհային
կազմակերպության ներկայիս մանիպուլյացիաների արդյունքում։
Եվ, որպեսզի անմիջապես անդրադառնանք դրան, դա, հավանաբար, նաև պատճառն էր, որ 2019 թվականի վերջին այն Ֆեդերալ խորհրդով այդքան
արագ ընդունվեց, քանի որ, գիտակցելով, որ «պլանավորված համաճարակը» շուտով կգա, նրանք ցանկանում էին ունենալ
պլանավորված ընդհանուր կորոնավիրուսային օրենքի և պարտադիր կորոնավիրուսային պատվաստման իրավական ձևանմուշ։
Եվ ես հավատում եմ, որ այս օրենքը, իր պարտադիր պատվաստման պահանջով, 2022 թվականի ապրիլին պատգամավորների մեծամասնության կողմ
քվեարկություն չի ստացել մասամբ մեր՝ MWGFD-ի ջանքերի շնորհիվ։
Այնուամենայնիվ, Միջուկային պաշտպանության մասին օրենքի բացատրական հուշագրի և Դաշնային սահմանադրական դատարանի մանկապարտեզների
վերաբերյալ որոշման հիմնավորումների վերանայումը ցույց է տալիս, որ պարտադիր պատվաստման ենթադրյալ անհրաժեշտությունը
հիմնավորելու համար որպես փաստարկներ օգտագործվել են բժշկական և գիտական առումով անհիմն մի շարք ենթադրություններ և պնդումներ։
Եվ հենց դրա համար մենք՝ MWGFD-ում, տեսանք անհրաժեշտությունը ստեղծելու այս աշխատանքային
խումբը, որը այսօր ձեզ ներկայացվում է այստեղ։
Մեր նպատակն է հնարավորինս շուտ վերացնել այս պատվաստման պահանջը։
Այս նպատակով մենք կազմել ենք մանրամասն տեղեկատվական թերթիկ, որը պարունակում է բոլոր կարևոր փաստերը մանկական
կարմիր տենդի և դրա դեմ պատվաստման մասին՝ , բոլոր կարևոր փաստերով և գիտական աղբյուրներով։
Այս առավոտ մենք այս նամակը ուղարկել ենք մեր աշխատակիցներին՝ էլփոստով, Ֆեդերալ խորհրդարանի և նահանգային խորհրդարանների բոլոր
անդամներին՝ որոշ խմբերին փոստով, ինչպես նաև Ֆեդերալ Սահմանադրական դատարանի դատավորներին՝ այնտեղ
քննվող սահմանադրական բողոքները հիմնավորելու համար։
Հիմա ես ուրախ եմ հայտարարել առաջին զեկուցողին՝ մեր MWGFD-ի պատվավոր նախագահ, պրոֆ. դոկտ. Սուչարիտ Բհակդիին։
Քսաներորդ դարի սկզբին կարմրուկի վարակները բավականին վտանգավոր էին։
Ծանր դեպքերի հիմնական պատճառը երկրորդային բակտերիալ թոքաբորբն էր, որը, ինչպես միջնադարյան ժանտախտը, արագորեն տարածվում էր, հատկապես
թերսնված և սննդարար նյութերի պակաս ունեցող մարդկանց շրջանում, ովքեր ապրում էին խցկված և
հիգիենիկ պայմանների բացակայությամբ բնակարաններում։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո կենսամակարդակի բարելավումը հանգեցրեց կարմրուկից մահացության արագ նվազմանը։
Եվ երկրորդային բակտերիալ ինֆեկցիաների բուժման համար ժամանակակից հակաբիոտիկների ներդրմամբ՝ կարմիր ջրծաղիկը
վերջապես կորցրել է վտանգավոր վարակիչ հիվանդության կարգավիճակը։
Եզրակացություն: Փաստորեն այլևս գրեթե ոչ մի անհրաժեշտություն չկա կարմրուկի դեմ պատվաստվելու։
Արդյո՞ք կենդանի կարմրուկի պատվաստանյութը իսկապես անվտանգ է, ինչպես մեզ հավաստիացնում են մասնագետները, առողջապահական
քաղաքականության մշակողները և զանգվածային լրատվամիջոցները։
Տիկնայք և պարոնայք, գիտե՞ք, որ օտար նյութը ձեր մարմնի խորք ներմուծելը երբեք չի կարող լինել առանց ռիսկերի։
Սա հատկապես ճիշտ է գործող օտար գեների ներմուծման դեպքում։ Գիտե՞ք, որ իրականում ոչինչ հայտնի չէ։
Ոչինչ չի ասվում բազմաթիվ օրգանների, այդ թվում՝ ուղեղի մասին, որոնցում վիրուսը բազմանում է՞
Չկա ոչինչ տարածման տևողության մասին և, իհարկե, ոչինչ հնարավոր հետևանքների մասին՞
Բժշկական էթիկայի և սոցիալական նկատառումներ պարտադիր կարմրուկի պատվաստման վերաբերյալ Իմ ներկայացումը
իրականում չի վերաբերում պարտադիր կարմիր տենի պատվաստմանը կամ նույնիսկ պատվաստումներին ինքնին։
Փոխարենը խոսքը վերաբերում է այն բանին, ինչը մենք կարող ենք հանդուրժել, ինչը որպես հիվանդներ
պարտավոր ենք հանդուրժել և ինչը չենք կարող հանդուրժել։
Եվ իսկապես խոսքը վերաբերում է նման էթիկական նկատառումների հիմունքներին և դրանց նշանակությանը հասարակությունում։
Առաջին սկզբունքն է ֆիզիկական ամբողջականության իրավունքի սկզբունքը։
Պացիենտը ունի իր սեփական մարմնի և ֆիզիկական ամբողջականության նկատմամբ ամբողջական ինքնիշխանություն։
Որպես բժշկական ուսանող ես իմացա, որ անգամ թույլատրված չէ հիվանդի մազերը սանրել, եթե նա դրա հետ չի համաձայնում։
Երկրորդ սկզբունք: Տեղեկացված համաձայնության սկզբունք։ Ի՞նչ է նշանակում տեղեկացված համաձայնությունը։
Տեղեկացված համաձայնությունը, երբ մարդը դրա մասին տեղեկացված է, բժիշկի և հիվանդի միջև ուղիղ, անձնական հարաբերություն է։
Բժիշկը պետք է բանավոր կերպով հիվանդին տեղեկացնի օգուտների, ռիսկերի և կողմնակի ազդեցությունների մասին։
Այնուհետև նա կարող է նրան ինչ-որ բան տալ բռնելու համար, ինչ-որ բան գրված։
Բայց ամենակարևորը այս բանավոր բացատրությունն է, որտեղ հիվանդը նաև հնարավորություն ունի հարցեր տալու և,
փաստորեն, եթե կարդաք գերմանական օրենքը, նա նաև ժամանակ ունի մտածելու՝ ուզում է դա, թե ոչ։
Եվ ապա մենք հասնում ենք երրորդին, և դա է հիմնական սկզբունքը՝ առաջին հերթին՝ չվնասել!
Սա նշանակում է, որ յուրաքանչյուր անհատական հիվանդի համար բժիշկը պետք է վստահ լինի, որ այս
բուժումը նրանց ավելի շատ օգուտ կբերի, քան վնաս։
Սա նշանակում է, որ ուշադրությունը կենտրոնացած է անհատական հիվանդի վրա, ոչ թե հասարակության կամ համայնքի վրա։
Մեր հիմա առջև ծառացած խնդիրը նրանում է, որ բժիշկի և հիվանդի միջև գոյություն ունի շատ, շատ մտերմիկ և շատ փխրուն
հարաբերություն, և այժմ պետությունը, կարելի է ասել, միջամտում է։
Իմ կարծիքով, առնվազն, պարտադիր կարմիր ջրծաղիկի պատվաստման խնդիրը էապես պտտվում է սոցիալ-քաղաքական և բարոյագիտական
այնպիսի հարցերի շուրջ, որոնք չեն կարող լինել ավելի հիմնարար։
Առաջին հարցը հետևյալն է՝ ո՞վ է վերահսկում մեր մարմինները և մեր երեխաների մարմինները։
Մենք դա որոշո՞ւմ ենք, թե՞ պետությունն է դա որոշում։
Երկրորդ կետը՝ բժիշկը ում նկատմամբ է պարտավոր?
Պարտավոր է՞ բժիշկը իր հիվանդների առջև՝ ինչպես որ պետք է լիներ։ Թե՞ նա պարտավոր է պետության առջև։
Երրորդ՝ եթե բժիշկը պետության երկարացված ձեռքն է, ապա ո՞ւր է մնում վստահությունը։
Եվ դա ինչպե՞ս է ազդում բժիշկ-հիվանդ հարաբերությունների վրա?
Քանի որ եթե բժիշկը աշխատում է նման համակարգում, ապա պետք է հարցնել՝ արդյոք նա ընդհանրապես դեռ բժիշկ է՞
Թե՞ նա ընդամենը պետության անունից աշխատող բժշկական տեխնիկ է՞ – ինչը լրիվ այլ բան է։
«Եվ հիմա եկեք նայենք՝ արդյոք Գերմանիայում բոլոր առողջ երեխաների համար կարմրուկի պատվաստումը իսկապես հակացուցված է՞»
Օրինակ՝ կարմրուկի պատվաստման համար բացարձակ հակացուցում է ծանր բնածին իմունոդեֆիցիտը, երբ կենդանի
վիրուսներ չի կարելի կիրառել, քանի որ մարդը կխիստ հիվանդանա։
Հարաբերական հակացուցումը բժշկական միջոց է, որի հնարավոր վնասը կամ ռիսկը գերազանցում է դրա օգուտը։
Հաջորդը, եկեք նայենք՝ արդյոք կարմրուկի պատվաստումը իսկապես ներառում է նման հարաբերական հակացուցում։
Եվ այստեղ դուք պարզապես պետք է կշռեք պատվաստման օգուտները պատվաստումից առաջացած վնասների դեմ։
2023/24 թվականներին մահեր չեն գրանցվել։ Երբ կարմիր ջրծաղիկը դարձավ հաղորդման ենթակա հիվանդություն,
Գերմանիայում հաղորդվել է կարմիր ջրծաղիկից 14 մահ։
Այնուամենայնիվ, մենք մանրամասն չգիտենք՝ արդյոք մարդիկ մահացել են ծաղկախտով, թե՞ ծաղկախտից։
Այո, լուրջ բարդությունները՝ նշվում են ցուցանիշներ հազարից մեկից մինչև տասը հազարից մեկ, ի վերջո չափազանց հազվադեպ են։
Գերմանիայում տասնամյակներ շարունակ գրեթե գոյություն չեն ունեցել։
Սա նշանակում է, որ կարմրուկից վնասվելու ռիսկը շատ հեշտ է կառավարելի։
Այսպիսով, Գերմանիայում կարմրուկով վարակվելու ռիսկը, եթե այն փոխարկենք տոկոսների, կազմում է 0,0006 տոկոս։
Եվ կարմրուկից լուրջ բարդություն կրելու ռիսկը, այո, եկեք դրան երեք զրո ավելացնենք, քանի որ դա մոտավորապես հազարից մեկն է։
Եվ կյանքի ընթացքում ռիսկը, եթե այն կրկին բազմապատկենք 80-ով, դեռևս կազմում է ընդամենը 0,0005 տոկոս։
Կարմրուկով վարակվելու կամ դրանից մահվան ռիսկը աննշան է։
Չկա որևէ էպիդեմիական արտակարգ իրավիճակ, որը կարող է արդարացնել հիմնական իրավունքների սահմանափակումը։
Հետևաբար պարտադիր կարմրուկի պատվաստումը ակնհայտորեն անհամատեղելի է Հիմնական օրենքին։
Կարմրուկի պատվաստումը կանխում է մահերը՞ Շատ կասկածելի է։
Սուչարիտ Բախդին դա արդեն ասել է։ Սրանք այժմ ԱՄՆ-ի թվերն են։
20-րդ դարի սկզբին կարմրուկից մահացությունը, իրոք, դեռևս համեմատաբար բարձր էր։
Այնուամենայնիվ, 1960-ականներին այն գործնականում զրոյական էր։
Միայն 1963 թվականին ԱՄՆ-ում և 1973 թվականին Գերմանիայում ներդրվեց պատվաստումը։
Այսպիսով, պատվաստումը այստեղ անշուշտ շատ ուշ եղավ։
Այն այլևս չի կարող կանխել մահերը, քանի որ մահերը արդեն տեղի են ունեցել։
Կարմրուկի պատվաստումը վնասակա՞ր է։ Այս թեմայով գոյություն ունի Կոքրեյնի վերանայում ։
Եվ բավականին պարզ է, որ պատվաստումը կարող է պարունակել վնաս պատճառելու հնարավոր ռիսկ։
Ամենակարևոր կողմնակի ազդեցությունները են ասեպտիկ մենինգիտը ։
Սուչարիտ Բհակդին դա արդեն ասել է։
Սրանք կենդանի վիրուսներ են, որոնք տարածվում են ամբողջ մարմնի մեջ, ներթափանցում են
նյարդային հյուսվածք և ուղեղ, որտեղ բազմանում են։
Նրանք չեն առաջացնում այնպիսի ակնհայտ հիվանդություն, ինչպիսին է կարմրուկը՝ վայրի վիրուսը։
Բայց սա վիրուս է, որը ներարկվում է օրգանիզմ և բազմանում՝ պատճառելով վնաս, օրինակ՝ ուղեղին և նյարդային
հյուսվածքին։ Այն առաջացնում է ջերմային կծկումներ և էպիլեպսիա։
Դա հանգեցնում է ավտոիմուն հիվանդությունների, ինչպիսիք են ITP-ը (իդիոպաթիկ թրոմբոցիտոպենիկ պուրպուրա)՝ արյան թրոմբոցիտների պակաս,
երբ իմունային համակարգը քայքայում է սեփական թրոմբոցիտները, և Շոնլայն-Հենոխի պուրպուրան՝
արյունատար անոթների ավտոիմուն հիվանդություն։
Կան նաև հնարավոր ցուցումներ բորբոքային աղիքային հիվանդությունների համար՝ օրինակ՝ խոցային կոլիտ, Քրոնի հիվանդություն,
մանկության զարգացման ուշացումներ, դերմատիտ, էկզեմա, 1-ին տիպի շաքարախտ, ալերգիաներ, ասթմա, աուտիզմի սպեկտրի խանգարումներ։
Սրանք 2001-ից մինչև 2012 թվականը Պոլ Էրլիխի ինստիտուտին ներկայացված զեկույցներն են։
Գրանցվել է գրեթե 1 700 կասկածվող դեպք՝ 5 300 պատվաստանյութային ռեակցիաներով, որոնցից 1
300-ը լուրջ կողմնակի ազդեցություններ են ունեցել։
3.4 տոկոսը զեկույցներում նշում է մշտական վնաս, իսկ 0.9 տոկոսը՝ մահացու ելք։
Եվ PEI-ն ինքնին այս հաղորդված դեպքերի մոտավորապես կեսում պատճառական կապը համարում է հավանական կամ հնարավոր։
Եզրակացությունը բավականին պարզ է. անհատական երեխայի տեսանկյունից՝ ինչը իսկապես կարևոր է, ռիսկ-շահերի հարաբերակցությունը
անշուշտ բացասական է, քանի որ կարմրուկով վարակվելու կամ դրա բարդությունից տառապելու ռիսկը գործնականում զրոյական է։
Եվ պատվաստումից լուրջ կողմնակի ազդեցություն ստանալու ռիսկը կազմում է տարեկան 1,2 միլիոն պատվաստում, և ես այժմ կիսով չափ եմ
նվազեցրել Պաուլ Էրլիխի ինստիտուտին ներկայացված 110 լուրջ դեպքերի զեկույցները, քանի որ Պաուլ Էրլիխի ինստիտուտը միայն դեպքերի կեսում
է տեսնում պատճառահետևանքային կապը – վնասի ռիսկը դեռևս 0,005 տոկոս է, որը տասն անգամ գերազանցում է կարմրուկով
վարակվելու ռիսկը և հարյուր անգամ՝ կարմրուկից ծանր բարդություն առաջանալու կյանքի ռիսկը։
Բացի այդ, կարելի է ենթադրել, որ պատվաստանյութի վնասվածքների դեպքերը 10–20 անգամ պակաս են հաղորդվում։
Սա նշանակում է, որ յուրաքանչյուր առողջ գերմանական երեխայի համար անհատական մակարդակում գոյություն ունի կարմիր տենդի պատվաստման
հարաբերական հակացուցում, և, հետևաբար, առիթ է տալիս պատվաստումից ազատման թույլտվություն տրամադրել՝ Ընթացքային
հիվանդություններից պաշտպանության մասին օրենքի 20-րդ հոդվածի 9-րդ կետի համաձայն, ինչը ամբողջովին օրինական է։
«Ես գիտակցաբար որոշեցի կենտրոնանալ միայն մեկ թեմայի վրա.»
Եվ հենց այս խնդիրն է հարցի էությունը՝ թե ինչպես անհատական բժշկական որոշումը կարող է վերածվել սոցիալական պարտավորության։
Եվ դա առաջ է բերում հարցը՝ արդյոք այս խմբային պաշտպանությունը, այս խմբային իմունիտետը, որի
մասին անընդհատ խոսվում է, իսկապես գոյություն ունի՞
Եվ եթե այդպես է, արդյո՞ք այդ տերմինը կիրառելի է պատվաստումների դեպքում։
Այս տերմինը շատ հանրաճանաչ է Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունում։
Եվ հատկապես երբ պարոն Թեդրոսը նման բան է ասում, բոլորի համար ահազանգի զանգերը պետք է հնչեն։
Նա մի փոքր այլ կերպ է ասում և ասում է. «Ոչ ոք ապահով չէ, մինչև բոլորը ապահով չլինեն»։
Եվ այս փաստարկը, իհարկե, հիմնված է շատ պարզունակ տեսանկյունի վրա։
Հատկապես երբ դու գնում ես ու ասում, որ կարևորը ոչ թե առանձին կենդանին, առանձին արարածը, այլ հոտն է։
Եվ այսպիսով անհատական իրավունքները՝ ինչպես Պոլ Քալենը արդեն այսօր բացատրել է, ամբողջությամբ դարակից հանվում են։
Այնուամենայնիվ, օրինակ՝ պատվաստումներից գիտենք, որ նույնիսկ եթե հավատում ես այս պատվաստման սկզբունքին, ոչ մի պատվաստում
չի ապահովում տևական պաշտպանություն, անգամ կարճ ժամանակով։
Բայց դա այս թեմայի՝ հոտի պաշտպանության նախապայմանն է։
Այնուամենայնիվ, սա վերաբերում է 100%-անոց իմունիտետին։
Օրինակ՝ դա տեղի է ունենում միայն այն ժամանակ, երբ մարդը տառապել է այնպիսի հիվանդությունից, ինչպիսին է
կարմրուկը, որի դեմ նա հետո ձեռք է բերել իմունիտետ։
Որտեղի՞ց է իրականում գալիս այս «խմբային պաշտպանության» հասկացությունը։
Այն առաջին անգամ հիշատակվել է 1923 թվականին բրիտանացի բակտերիոլոգի կողմից, սակայն ոչ մի կերպ կապված չէր պատվաստումների հետ։
Եվ հետո այս գաղափարը 1933 թվականին որդեգրվեց ամերիկացի բժիշկի կողմից, ով Բալթիմորում դիտարկել էր կարմրուկի համաճարակը և պարզել,
որ երբ երեխաների մոտ 55 տոկոսը վարակվել էր, համաճարակը դադարեց։
Բայց դա ենթադրում է, ինչպես 1933 թվականի դեպքում, որ իմունիտետը իրականում ձեռք է բերվել կարմրուկով հիվանդանալու արդյունքում։
1960-ականներին դեղագործական արդյունաբերությունը պարզապես որդեգրեց այս գաղափարը՝ 1933 թվականի ամերիկացի բժիշկի փորձը, և ասաց՝ եկեք
վերցնենք «խմբային պաշտպանություն» և «խմբային իմունիտետ» տերմինները և պարզապես օգտագործենք դրանք, քանի որ մենք ասում ենք,
որ պատվաստումը նույնքան լավ է, որքան բնական հիվանդության միջով անցնելը, որը հանգեցնում է
իմունիտետի՝ ինչը, իհարկե, ընդհանրապես հիմնավորված չէ։
Ընդհանրապես չպետք է կիրառվի հոտային իմունիտետի հասկացությունը պատվաստումների ընդգրկվածության
ցուցանիշների և բնակչության պատվաստման համատեքստում։
Սա միայն բնական հիվանդություններից տառապելու հետ է կապված։
Այսինքն՝ պատվաստումներն ու հոտային իմունիտետը իրար հետ որևէ կապ չունեն։
Եվ դա ամբողջությամբ անօրինական է՝ մի կողմից օգտագործել տերմինը, մյուս կողմից ճնշում գործադրել՝ պնդելով, որ անհատական
որոշումը կարող է գերակշռվել խմբի օգտին ստացվող օգուտով։
"Մի անգամ կար մի մայր, որը սիրում էր իր երեխային։
Նա փնտրեց այն բժիշկին, ով կասեր նրան ճշմարտությունը։
Նա ասաց. «Քո որդին ծառի պես առողջ է»:
Բայց առանց պատվաստման... – ապա դա կմնա միայն երազ։
Բայց մայրը հարցրեց. «Որտե՞ղ է սևով-սպիտակով գրված, որ պատվաստված մարդիկ ավելի առողջ են, և ինչ է դրա գինը?»
Տուր ինձ ապացույց, տուր ինձ գոնե մի փոքրիկ ապացույց – միայն կույր հավատը չի բերում երջանկություն կյանքում։
Բժիշկը լեզվալուրջ խոսեց, նայեց իր ժամացույցին, խոսեց ջրծաղիկի և պոլիոյի մասին՝ անբուժելի սարսափների։
Այնուամենայնիվ, նա որևէ ուսումնասիրություն չի մեջբերել, որը դա ապացուցի։
«Հիմնականում այս երգը իրականում վերաբերում է իմ ճանապարհորդությանը դեպի պարզություն պատվաստումների հարցում։»
Եվ ամեն ինչ սկսվում է նրանից, որ թույլ ես տալիս ինքդ քեզ առաջին հերթին այս հարցը տալ։
Եվ երկրորդ՝ ապացուցման բեռը մեզ՝ ծնողներիս վրա չէ, այլ նրանց վրա, ովքեր պնդում են, որ
դուք պետք է թույլ տաք այս ֆիզիկական վնասվածքը։
Սա, հետևաբար, շատ կարևոր քայլ է, մինչև խնդրին անգամ անդրադառնալը։
Ես հայտարարությունը հետաքրքիր գտա՝ իշխանություններին ուղղված բազմաթիվ հարցումների պատճառով – ոչ ոք չի
պնդում, որ հակամարմինները երաշխավորում են իմունիտետը։
Շատ հստակ հայտարարություն ինչպես RKI-ից, այնպես էլ Պաուլ Էրլիխի ինստիտուտից։
Ի՞նչ է սա նշանակում կարմրուկի պատվաստումների համար այժմ?
2006 թվականին ուժի մեջ մտավ Տեղեկատվության ազատության մասին օրենքը, ինչը նշանակում էր, որ իմ հարցումները
ավելի մեծ կշիռ էին ստանում ֆեդերալ իշխանությունների մոտ։
Ես մինչ օրս ներկայացրել եմ մոտ 200 հարցում և դեռ չեմ հրապարակել ամեն ինչ։
Եթե իսկապես խորանաս, պատասխանները հաճախ շրջանաձև փաստարկներ են։
Եթե իսկապես խորանաք, ապա վարձեք փաստաբան և ներկայացրեք գործը վարչական դատարան՝ սահմանափակ հաջողությամբ, վերջում պատասխանը
հաճախ լինում է՝ «Դա ճիշտ է, որովհետև գրքերում է գրված»։
Եվ դա կատակ չէ, և ես իսկապես ցնցված էի – դա չի կարող ճիշտ լինել։
Ամեն ինչ կախված է ճիշտ հարցեր ճիշտ տեղում տալուց և չթողնել, որ քեզ մատնացույց անեն։
Եվ դա պահանջում է, որ շատ ծնողների համար դա մեծ մարտահրավեր է։
Իմ հաղորդագրությունը բոլոր ծնողներին՝ եթե մեկուսացած մնաք, կործանվելու եք։
Կապ հաստատեք նույն մտածողության ծնողների հետ, ովքեր ձեզ վերևից չեն նայում, այլ գտնվում են նույն
իրավիճակում, փոխանակվեք փորձերով և աջակցեք միմյանց։
Մենք դեռ պատրաստ չենք այն բանի համար, ինչ սպասվում է։
Դա է այն, ինչը իսկապես հիմա իմ մտքում է։
Այո, պարտադիր կարմրուկի պատվաստումը սխալ է և պետք է առանց որևէ կասկածի չեղարկվի։
Բայց այն, ինչ գալիս է մեր ուղղությամբ, ձայնի արագությամբ ընթացող ցունամի է։
Զգալիորեն ավելի շատ՝ ավելի քան 100 գենային պատվաստանյութեր գտնվում են մշակման փուլում։
Ֆարմացևտիկական մաֆիան այժմ ամբողջ ուժերով գործում է։
Ես կարծում եմ, որ դեղարտադրողների և պատվաստանյութարտադրողների թույլ կողմը պատասխանատվության հարցն է։
Չի կարող ճիշտ լինել, որ հենց պատվաստանյութերի արտադրողները ազատված են պատասխանատվությունից։
Եվ ես հավատում եմ, որ մենք պետք է միասին լուծենք այս խնդիրը՝ ամբողջ պատվաստումների դեմ շարժումը միասին
հաղթահարելով և հասարակության ուշադրությանը ներկայացնելով։
Քանի որ նույնիսկ պատվաստումների կողմնակիցները իրականում պետք է կարծիք ունենան, որ:
Այո, մենք ունենք ավելի լավ պատվաստանյութեր, երբ արտադրողները ստիպված են պատասխանատվություն ստանձնել։
«Ծնողներին ստիպում են կայացնել որոշումներ, որոնք խորը ազդում են նրանց խղճի վրա։
Ծնողները, որոնց երեխան արդեն ունեցել է ծանր պատվաստանյութային ռեակցիա, կանգնած են ընտրության առջև՝ կրել հետագա
վնասվածքի ռիսկը կամ չընդգրկվել մանկապարտեզում կամ դպրոցում։
Սա, օրինակ, պատահեց Սաբրինայի հետ, երիտասարդ մոր հետ։
Երեխա ժամանակ ինքը պատվաստումներից հետո ծանր նեյրոդերմատիտ և ասթմա էր զարգացրել, այդ պատճառով նա իր որդի
Թիմոյին պատվաստումներ չի արել, և նա առողջությամբ լի էր։
Երբ Տիմոն չորս տարեկանում պետք է սկսեր մանկապարտեզը, Սաբրինան ֆինանսական պատճառներով ստիպված էր աշխատել կես
դրույքով, և պահանջվում էր կարմրուկի պատվաստման ապացույց։
Հակառակ դեպքում նրան չէին ընդունի։
Պեդիատրը, այնուամենայնիվ, պնդում էր, որ յուրաքանչյուր ստուգման ժամանակ կատարվեն պատվաստումներ։
Հաջողությանը վստահ, նա այժմ կատարեց ՄՄՌ պատվաստումը՝ կարմիր ջրծաղիկի, ծնոտաբորբի և ռուբելայի դեմ։
Այնուհետև Թիմոն օրեր շարունակ հոգնած էր, ինն օր անց նրա ջերմությունը բարձրացավ մինչև
41 աստիճան, և հետո նա նաև ունեցավ ցնցում։
Տիմոյին շտապօգնության բժիշկը այնուհետև տեղափոխեց հիվանդանոց, որտեղ նրան ախտորոշեցին ոչ բակտերիալ մենինգիտ։
Թիմոն երեք տարի անց մահացավ ասպիրացիոն թոքաբորբից՝ թոքաբորբի ծանր ձևից, քանի որ խեղդվել էր։
Այս պատվաստման միջադեպից ի վեր նա 100 տոկոսով հաշմանդամ և աուտիստիկ է։
Պեդիատրը և այլ բժիշկներ ու պաշտոնյաներ բնականաբար հերքում են պատվաստումների հետ որևէ կապ, ասելով՝ «Մաքուր պատահականություն»։
Բայց ինչպես կարող են բժիշկները վստահ լինել, որ դա եղել է բացարձակ պատահականություն, հատկապես երբ փաթեթի ներդիրներում
անգամ նշվում է բակտերիալ կամ ոչ բակտերիալ մենինգիտը?
Պետությունը, որը պնդում է, թե պաշտպանում է իր քաղաքացիներին անվնաս մանկության հիվանդությունից հարկադրանքի միջոցով, չի
կարող մոռանալ իր սեփական հիմնարար արժեքները այդ գործընթացում։
Մարդու արժանապատվությունը, ֆիզիկական ամբողջականությունը և ծնողական իրավունքները շքեղություն չեն. դրանք բոլորիս իրավունքներն են և
կազմում են մեր ազատ և ժողովրդավարական սահմանադրական կարգի հիմքը։
Ժամանակն է, որ մենք նորից մեկ անգամ նայենք դրան։ Ժամանակն է, որ քաղաքական գործիչներն ու իրավաբանները գտնեն
համարձակություն հարցականի տակ դնելու այս կարմրուկի դեմ պաշտպանության օրենքը և կրկին չեղարկելու այն։
«Այո, կարճ ասած, ահա մի քանի մեկնաբանություններ, որոնք ես արել եմ որպես ընդհանուր պրակտիկայի բժիշկ՝
կապված կարմիր ջրծաղիկի և դրա պատվաստանյութի հետ։
Լավ հայտնի է, որ իմ պրակտիկան բացելու ժամանակ կարմրուկից մահերը գործնականում զրոյական էին։
Եվ այս անկումը ընդհանրապես պատվաստումների պատճառով չէր։
Այս ամենը տեղի է ունեցել պատվաստումներից անկախ։ Դա կյանքի հանգամանքների արդյունք էր։
Այսպիսով՝ ավելի լավ հիգիենա, ավելի լավ սնուցում, ոչ պատերազմ և ոչ վախ։ Դրանք էին այն բաները, որոնք կարևոր էին։
Ինչպես Հանս Թոլցինը նոր է շատ գեղեցիկ ցույց տվել, պատվաստումների աջակցության համար անհրաժեշտ են երեք գործոններ:
Պահանջ, առավելություն և մի քանի ռիսկեր։
Եվ այս ամենը պետք է մանրակրկիտ հետաքննվի։ Սակայն այս երեքից ոչ մեկը տեղում չէ։
Այնուամենայնիվ, մանկաբույժները միշտ աջակցել են պատվաստումներին և շարունակում են դա անել մինչ օրս։
Որոշ ծնողներ բառացիորեն դուրս են հանվել մանկաբույժի գրասենյակից կամ մերժվել ու նսեմացվել որպես
անվճարօգտվողներ կամ հակասոցիալական քաղաքացիներ։
Դա ուղղակի աղետ է։ Բժիշկ լինելով՝ երբեք չպետք է նման բան ասես։
Եվ պատվաստումից հետո մենք ունենք կողմնակի ազդեցություններ – կփորձեմ լինել կարճ։
Բայց մենք նաև օգտվում ենք կարմրուկից – չեմ ուզում դա անտեսել։
Մանկական կարմրուկով հիվանդացած երեխաները հետագա կյանքում ավելի լավ առողջություն ունեն։
Կարմրուկով հիվանդացած երեխաները շատ ավելի քիչ հավանական է, որ հետագա կյանքում զարգացնեն քաղցկեղ, շատ ավելի քիչ
հավանական է, որ զարգացնեն շաքարախտ, և շատ ավելի քիչ հավանական է, որ զարգացնեն ավտոիմունային հիվանդություններ։
Այդ դեպքում ես միայն կարող եմ ասել՝ թող գա կարմրուկը։
Լավ, իմ պրակտիկայում ես ունեցել եմ կարմրուկի դեպքեր։ Ի՞նչ արեցի դրանց հետ։
Առաջին կետը՝ ամենակարևորը՝ թեթևացնել ծնողների վախերը։
Մարմարախտը առաջացնում է բարձր ջերմություն և տհաճ ցան։
Դա բավական «աղճոտ» է թվում – ներեցեք։
Եվ հետո առաջին բանը, որ պետք է անեմ, մորը պատասխանատվության կանչելն է։
Մոր վախը մեկ առ մեկ փոխանցվում է երեխային։
Երկրորդ կետ. Մի նվազեցրեք բարձր ջերմությունը։ Ջերմությունը ողջունելի օգնական է վարակիչ հիվանդությունների դեմ պայքարում։
Եթե դուք նրան զրկեք իր զենքից, նրա իմունային համակարգը այլևս չի կարողանա գործել։
Այնուհետև անկողնային հանգիստը ինձ համար միշտ կարևոր էր։
Այսինքն՝ անկողնային հանգիստը նշանակում է անկողնային ՀԱՆԳԻՍՏ, ոչ թե՝ հեռուստացույցով դիվան, այո։ Անկողնային ՀԱՆԳԻՍՏ
Դրանից հետո, չնայած որ երեխան չորս օր անց այլևս վարակիչ չէ, ես նրան դեռ կպահեի տանը՝ մեկ կամ նույնիսկ երկու շաբաթ։
Եվ երբ ծնողները ասում են՝ «Դա մեզ համար անհնար է, մենք երկուսս էլ աշխատում ենք», ես անմիջապես հակադրվում եմ։ Դա ճիշտ չէ։
Մենք օրենքով երաշխավորված աշխատավարձի շարունակական վճարում ունենք՝ տարեկան յուրաքանչյուր ծնողի համար 15 օր։
«Փսիխոնեյրոիմունոլոգիան ուսումնասիրում է հոգեբանական, նյարդային և իմունային համակարգերի փոխազդեցությունները և վերջին
տասնամյակներում հստակ ցույց է տվել, որ մեր առօրյա կյանքի ընդհանուր գործոնները՝ հոգեբանական, սոցիալական,
հարաբերությունների և նույնիսկ հասարակական գործոնները, նշանակալի ազդեցություն ունեն մեր իմունային ակտիվության վրա։
Եվ հոգե-նյարդա-իմունոլոգիայից ստացված հստակ ապացույցներ կան, որոնք ցույց են տալիս, որ ավանդական պատվաստումները ոչ մի կերպ
հաջող չեն և կապված են նշանակալի կողմնակի ազդեցությունների հետ, երբ մարդիկ գտնվում են
քրոնիկական սթրեսի տակ և/կամ ստիպված են պատվաստվել։
Մենք նաև գիտենք հոգե-նյարդա-իմունոլոգիայից, որ մարդիկ, ովքեր ենթարկվում են բռնության, ճնշման և հարկադրանքի,
զարգացնում են ինքնաիմունային ռեակցիաներ, և սա նույնպես ազդեցություն է ունեցել բոլոր պատվաստումների հետ կապված։
Այս ամենը ինչ կապ ունի կարմրուկի պատվաստանյութի հետ?
Լավ, ինչպես ասվել է, պատվաստումը պետք է դիտարկել ավելի լայն համատեքստում։
Վերոնշյալ պատճառներով մի քանի տարի է, որ պարտադիր կարմրուկի դեմ պատվաստումը պետք է դիտվի մեծ կասկածանքով և քննադատությամբ։
«Այո, ես այս տարի շատ ինքնաբուխ որոշեցի գրել այս գիրքը՝ «Միջուկային պատվաստում և Միջուկային պաշտպանության մասին օրենք»։»
Այն շուկայում է արդեն երեք ամիս, և այս եզրակացությունների հիման վրա իմ այսօրվա վերնագիրն է՝ 10 պատճառ, թե ինչու
«Մարմարախտի կանխարգելման մասին» օրենքը անարդար օրենք է։
Դա իմ եզրակացությունն էր 464 էջերի ավարտին։
Այսպիսով՝ կարմրուկի դեմ պաշտպանության մասին օրենքը կմնա 21-րդ դարի իրավական պատմության մեջ։
Այսինքն՝ որպես տպավորիչ օրինակ այն բանի, թե ինչպես էր այս օրենքը նախատեսված լուռ և թաքուն կերպով
հաստատելու առողջության և պատվաստումների բռնապետություն։
Եվ սա արվել է գիտության և առողջության պաշտպանության պատրվակով՝ օրենքը անխիղճ չարաշահելով՝ Դաշնային Սահմանադրական Դատարանի
հավանությամբ, ինչպես նաև ամոթազուրկ կերպով չարաշահելով հեշտահավատ քաղաքացիների վստահությունը, և, հավանաբար, նաև
առողջապահական մարմինների ու դատարանների վստահությունը։
Ինչու՞ եմ համոզված, որ կարմրուկից պաշտպանության մասին օրենքը անարդար օրենք է։
Քանի որ այս օրենքով, ըստ պնդումների, հետապնդվող նպատակները կամ հակասական են, կամ անհասանելի, կամ
արդեն իսկ իրականացվել են և, հետևաբար, կեղծավոր են։
Լուրջ, վտանգավոր հիվանդության մասին պնդումը, ինչպես պրոֆ. Սոննիխսենն էլ ավելի վաղ նշել է, հետևաբար անճիշտ է։
Ես դա անվանում եմ անպարկեշտ և ամոթ չճանաչող ստախոսություն։
Կարմիրը վերացվեց Գերմանիայում 2020-ին, 21-ին, 22-ին և 23-ին։
Այն այլևս գոյություն չուներ ԱՀԿ չափանիշների համաձայն։
Ուրեմն ինչո՞ւ պարտադիր պատվաստում կիրառել, երբ հիվանդությունը արդեն վերացվել է?
Ուրեմն ինչո՞ւ պատվաստումը պարտադիր դարձնել։ Իրականում սա ինչի՞ մասին է։
Անշուշտ ոչ հիվանդներին պաշտպանելու համար, այլ երկու պատվաստանյութ արտադրողների եկամուտները ապահովելու համար։
Սա վերաբերում է կառավարության հրամանով լիովին պատվաստված քաղաքացիների նպատակին։
Վերջապես օրենսդիրը պնդում է, որ պարտադիր պատվաստումը կպաշտպանի խոցելի հիվանդներին, որոնք, ըստ պնդումների, չեն կարող պատվաստվել։
Ինչ վերաբերում է նորածիններին, ինչպես դու արդեն ասել ես, սիրելի Ռոննի, այն պաշտպանությունը, որը նրանք սովորաբար կստանային, եթե
իրենց մայրերը բնական ճանապարհով վարակված լինեին կարմրուկով, պատվաստման արդյունքում նվազում է, և այդպիսով
օրենսդիրը իրականում նորածիններին ավելի խոցելի է դարձնում։
Հղի կանանց վերաբերյալ. Այստեղ նույնպես չկա ոչ մի հետազոտություն, որը ցույց տա, որ հղի մայրերը հատկապես վտանգված են կարմրուկից։
Իմունային համակարգը թուլացած անձանց դեպքում , հեշտ է պատկերացնել, որ նրանց չպետք է պատվաստել,
ինչպես նշված է արտադրանքի տեղեկատվության մեջ։
Իմ պրակտիկայից մի դեպք. Մյունստերի համալսարանական հիվանդանոցի ենթահանձնակատարի աշխատակիցը դիալիզի
կարիք ունի և, հետևաբար, անշուշտ իմունոսուպրեսացված է։
Նրան Մյունստերի համալսարանական հիվանդանոցը ստիպել է պատվաստվել, չնայած որ տիտրը արդեն շատ սահմանային էր և այժմ դա հաստատվել է։
Տղամարդը մոտ 50 տարեկան է, ուստի դեռ պատկանում է այս խմբին, որը, ամենայն հավանականությամբ, տուբերկուլյոզ է ունեցել։
Նրան ստիպեցին պատվաստվել, տուգանեցին և արգելեցին մուտք գործել շենք։
Ահա թե ինչ է ստացվում այնպես կոչված խոցելի՝ իմունոսուպրեսված հիվանդների խմբի հետ, որոնց, իբր, պետք է պատվաստել՝
նրանց պաշտպանելու համար, սակայն նրանց հենց ստիպում են պատվաստվել։ Մյունստերի համալսարանական հիվանդանոց, ամոթ է։
Մինչև օրս չկա միևնույն էլ ապացուցողական համեմատական ուսումնասիրություն պատվաստված և չպատվաստված անհատների միջև – մենք
արդեն քննարկել ենք դա այստեղ – որը կհաստատեր կարմրուկի պատվաստանյութի
անհրաժեշտությունը, արդյունավետությունն ու անվտանգությունը։
Ի՞նչ է մատչելի: Կան արտադրողների ուսումնասիրություններ, որոնք համեմատում են իրենց հին պատվաստանյութերը նոր տարբերակների
հետ, և – շատ տպավորիչ (մենք դրանք նույնպես այստեղ ենք հրապարակել) – արտադրողները համեմատում են իրենց պատվաստանյութերը:
GlaxoSmithKline-ը համեմատեց իր պատվաստանյութը Merck-ի պատվաստանյութի հետ, և մեծ տարբերություն չկար։
Քանի որ եթե ես դա անեմ և ընդունեմ առաջին պատվաստանյութի կողմնակի ազդեցությունները, ապա դա ընդամենը ձևականություն է։
Ուստի այն պնդումը, որ կարմրուկի պատվաստանյութերը արդյունավետ և անվտանգ են, իմ կարծիքով կյանքի համար
վտանգավոր ստախոսություն է, և պետք է նշել, որ այն ունի մեծ հանցավոր ներուժ։ Թող ասենք հենց այդպես։
Թվերն ու վիճակագրությունը ցույց են տալիս, որ մահացության մակարդակները շատ անգամներ ավելի բարձր են կարմրուկի
պատվաստումից հետո, քան կարմրուկով վարակվելու դեպքում։
Ուստի բոլոր երեխաների պարտադիր պատվաստումը այլևս սահմանադրական չէ, ինչպես պնդում է Ֆեդերալ Սահմանադրական Դատարանը, այլ հանցավոր
է՝ հաշվի առնելով այս մահացու ռիսկ-շահերի հարաբերակցությունը։
Քանի որ պետությունը ստիպում է իր քաղաքացիներին կյանքն ու անդամները վտանգել լրիվ անպետք և անիմաստ կարմրուկի պատվաստանյութով։
Ես մոտենում եմ ավարտին։ Մարդկային արժանապատվությունը ամբողջովին անխախտելի է և նույնիսկ
Հիմնական օրենքով երաշխավորված է հավերժության համար։
Այնուամենայնիվ, 2022 թվականին Ֆեդերալ Սահմանադրական Դատարանի աներևակայելի մանկահոգածության
վերաբերյալ որոշմամբ այս սկզբունքը ոտնահարվեց։
Սա պայմանավորված է նրանով, որ առողջ մանկապարտեզի երեխաներին մանկապարտեզից դուրս թողնելը՝ միայն այն պատճառով, որ նրանք չեն
պատվաստվել կարմրուկի դեմ, անհասկանալի խտրականության ձև է, աններելի խախտում է այդ երեխաների մարդկային արժանապատվությունը և,
միևնույն ժամանակ, խախտում է ծնողների իրավունքը՝ իրենց երեխաներին մեծացնելու և խնամելու, այսինքն՝ բժշկական ինքնորոշման իրավունքը։
Այս խախտման համար ոչ մի արդարացում չկա։
Եթե Դաշնային Սահմանադրական Դատարանը, այնուամենայնիվ, գտնի, որ կարմրուկի պատվաստման պահանջը համապատասխանում է Սահմանադրությանը,
ապա ակնհայտ է, որ այն այլևս չի պաշտպանում երեխաների և քաղաքացիների իրավունքները, այլ միայն
դեղագործական ընկերությունների շահախնդրությունը։
Տիկնայք և պարոնայք, վերջին ամիսների ընթացքում իմ վերջին գրքի վրա աշխատելու և իմ մանրակրկիտ բժշկական ու իրավաբանական
հետազոտությունները ամփոփելու արդյունքում՝ 464 էջ, ավելի քան 700 հղումներով, ես եկել եմ հետևյալ եզրակացությանը:
Միջուկային պաշտպանության օրենքը անարդար օրենք է՝ իր անտանելի հակասությունների պատճառով ճշմարտության և
արդարության նկատմամբ և մարդկային արժանապատվության ոտնձգության համար, և, հետևաբար, անվավեր է։
Ես կոչ եմ անում Բունդեսթագին այս անարդար օրենքը չեղյալ հայտարարել վաղը փոխարենը այսօր, նույնքան արագ և անաղմուկ, որքան այն
լուռ ու զուսպ կերպով ընդունեց կորոնավիրուսի համաճարակի ստվերում։
Մինչև այն օրը, երբ այս օրենքը չեղարկվի, առողջապահական մարմինները, դպրոցների ադմինիստրատորները, մանկապարտեզների
ադմինիստրատորները և հատկապես դատարանները պետք է հրաժարվեն ենթարկվել այս անարդար օրենքին։
Մի՛ հանդուրժեք այլևս ակնհայտ հակասությունները և մարդու իրավունքների խախտումները։
Մի թույլ տվեք, որ կասկածելի շահերն այլևս շահարկեն ձեզ։ Ակտիվորեն մասնակցեք օրինականության և կարգուկանոնի,
գիտության, մաքուր բժշկության և իրական առողջապահության վերականգնմանը։ Շնորհակալություն։
«Հիմա ես կցանկանայի ձեզ ներկայացնել մի կայք»
Մի շաբաթ առաջ ինձ հրավիրեցին մասնակցելու AZK-ին՝ Ցենզուրայի դեմ կոալիցիայի համաժողովին , որը անցյալ շաբաթ օրը տեղի
ունեցավ Շվեյցարիայում՝ Kla.TV-ի թիմի և Սասեկ ընտանիքի հետ։
Ես նույնպես տպավորված էի Էլիաս Սասեկով, պատասխանատու խմբագիրներից մեկով, ով ներկայացրեց մի նոր նախագիծ՝ հարթակ, որտեղ
դուք կարող եք ակտիվորեն մասնակցել դրա բովանդակության ձևավորմանը։
Դա կարելի է ասել՝ անզտիչ և անփայլեցված ճշմարտության մի տեսակ հանրագիտարան է։
Եվ ես սրտանց խորհուրդ կտամ այն ձեզ։ Դուք կարող եք մուտք գործել դրան vetopedia.org կայքի միջոցով։
Եվ երբ այցելեք այնտեղ, գլխավոր էջում կարող եք տեսնել, որ այստեղ ընդգրկված են որոշ թեմաներ։
Վակցինայից առաջացած վնաս, բջջային հեռախոսի վնաս, մասոնական հիմնադրամներ, արարողակարգային բռնություն, ճգնաժամային շահույթներ,
Դուք կարող եք միաժամանակ դիտել 21 լեզու։
Բոլոր հոդվածները թարգմանված են այս լեզուներով։ Սենսացիոն։
Բայց եկեք նայենք, սեղմենք «պատվաստման վնաս»։
Եվ հետո տեսնում ես, որ արդեն կան 64,507 զոհերի պատմություններ։
Եթե նայեք, կտեսնեք, որ 805 ակադեմիական հոդվածներ կոնկրետ պատվաստումների վերաբերյալ թվարկված են։
Սա միշտ կարելի է ընդլայնել։ Յուրաքանչյուրը կարող է ինչ-որ բան ավելացնել։
Եվ խմբագրական թիմը հրապարակումից առաջ ստուգում է՝ արդյոք ամեն ինչ կարելի է հրապարակել
այնպես, ինչպես կա։ Ես կարծում եմ, որ դա սենսացիոն է։
Եթե նայեք, վերին ձախ անկյունում կտեսնեք ուսումնասիրություններն ու փաստերը՝ 805 ուսումնասիրական
հոդվածներ, որոնք կարելի է թարգմանել տարբեր լեզուներով։
Ուստի բոլորին խրախուսում են մասնակցել այստեղ, որպեսզի այս կայքը իսկապես լցված լինի և շարունակվի օգտագործվել։
Ես կարծում եմ, որ զարմանալի է, թե ինչպիսի հիանալի հանրագիտարան կարելի է այստեղ ստեղծել, որը ծառայում է մեզ բոլորիս։
«Ինչպե՞ս կարող եք աջակցել մեր արշավին՝ չեղյալ հայտարարելու Մորուքի պաշտպանության մասին օրենքը և
դրա մեջ ներառված պարտադիր պատվաստման պահանջը?»
Ուստի խնդրում եմ նայեք կայքին, որը այժմ հասանելի է՝ https://masernschutzgesetz.mwgfd.org։
Այս կայքում դուք մշտապես տեղեկացված կմնաք մեր բոլոր գործունեությունների և արդյունքների մասին։
Խնդրում ենք նաև այնտեղ լրացնել կապի ձևաթուղթը։
Շատ, շատ կարևոր է, որ մենք բոլոր նրանց, ովքեր մասնակցում են ստորագրահավաքներին, պահենք զգոն, որպեսզի,
եթե ինչ-որ կերպ ամեն ինչ ձախողվի, նրանք պատրաստ լինեն։
Մենք կշարունակենք այս ուղղությամբ աշխատել, և որքան շատ հասցեներ ունենանք, այնքան ավելի շատ կարող ենք
մարդկանց ոգեշնչել գործողությունների և նրանց տեղեկացված պահել։
Մինչ այժմ մենք ի՞նչ ենք արել: Թիմով մենք կազմել ենք ինը էջանոց տեղեկատվական նամակ, որը
պարունակում է բոլոր կարևոր աղբյուրների հղումները,
Սա նույնպես կարելի է ներբեռնել այս կայքից։
Յուրաքանչյուրը կարող է ներբեռնել և տպել սա, ինչպես նաև իր հետ բերել այն պատվաստումների շուրջ քննարկումների ժամանակ։ Խնդրում
ենք նաև կիսվել դրանով ձեր պատվաստող բժիշկների և այլնի հետ։
Մենք մեր աշխատանքային խմբի հետ միասին կազմել ենք թռուցիկ, որը կարող եք բաժանել և օգտագործել ստորագրություններ հավաքելու
համար՝ իդեալական դեպքում՝ Գերմանիայի ողջ տարածքում իրականացվող արշավների համար։ Այս թռուցիկը հասանելի է ներբեռնելու համար։
Եվ դուք կարող եք նաև ներբեռնել ստորագրությունների հավաքածուի թերթիկները։
Եվ կարևոր է, որ մեր ստորագրահավաքի պահանջները, որոնք ես այժմ ներկայացրել եմ նաև
Բունդեսթագին, միշտ ներառվեն ստորագրության թերթիկում։
Ուրեմն խոսեք ձեր պատգամավորների հետ, քաղաքական գործիչների հետ։ Մենք պետք է ճնշում գործադրենք ներքևից։
Խոսեք ձեր բժիշկների հետ, քննարկեք այն ձեր ընկերների և գործընկերների հետ։
Խոսեք տուժած ընտանիքների հետ, բոլոր երիտասարդ ընտանիքների հետ։
Սա տարեկան ազդում է 700 000 մարդու վրա։ Եվ հրապարակայնորեն ուշադրություն հրավիրեք այս խնդրին։
Ի դեպ, Եվրոպայի այլ երկրներում նույնպես գործում են պարտադիր պատվաստումների պահանջներ, որոնցից որոշները գերազանցում են միայն
կարմրուկի պատվաստման պահանջը, օրինակ՝ Իտալիա, Ֆրանսիա, Սլովենիա, Խորվաթիա, Չեխիա,
Հունգարիա, Սլովակիա, Բուլղարիա, Լատվիա և Պոլոնիա։
Եվ ես նաև կոչ եմ անում այս երկրներին՝ կարծում եմ, որ մեզ կարող են հեռարձակել այս երկրներին Kla.TV-ի միջոցով։
Վերջիվերջո, այս երկրները նույնպես ճանաչում են ֆիզիկական ամբողջականության հիմնարար իրավունքը։
Սա նշանակում է, որ այն վայրերում, որտեղ պատվաստումը պարտադիր է, ոտնահարվում են ֆիզիկական
ամբողջականության հիմնարար իրավունքն ու ծնողական իրավունքները։
Մենք սա չենք կարող ընդունել։ Եկեք նախաձեռնենք համատեղ եվրոպական շարժում։
Ես կոչ եմ անում բոլորին միանալ մեզ!