Jende askok dpa-tik hitzez hitz kopiatu besterik ez dute egiten.
Orduan egunkarian ikusten duzu artikulu berberak daudela orain nonahi.
Ofizialki aipatu zuten elkarrizketa batean masen hedabideen estupefakzioaren aroan bizi garela eta Gustave Le Bonek "Jendetza
Psikologia" idatzi zuen 130 urte baino gehiago lehenago.
Masaak manipulatzeko behar duzun guztia dakar.
oinordeko gisa bizi zara, eta ez zara konturatzen benetan hesi batez inguratuta zaudela.
Beste batzuek hesi bat jartzen dizute eta esaten dizute lau urtez behin hesiaren kolorea aukeratzeko aukera duzula.
Nire esaldi gogokoena, egiaz, hau da: Telebista gutxiago ikusten dutenek argiago ikusten dute.
Horretan sinesten dute. Ideologia moduko zerbait bezala. Ideologia komunista da zuzena, eta gainerako guztia baztertzen dute.
Komunikabideetan asko daude, asko.
Han bertakoek nola ikusten duten ikusiko duzunean, ileari zirri egingo zaizu.
Eta benetan denok elkarrekin egon beharko genuke une zail honetan.
Bai, ikusle maiteak, Heiko Schrang, nor ez daki berari?
Salmenta oneneko egilea, liburu-argitaletxeko arduraduna eta 15. AZK-n hizlaria da; YouTube kanal bat du, 170.000
jarraitzaile ikusgarri dituena, eta bakezalea izanik, hezkuntza-esparruan nabarmenenetako bat da.
Ongi etorri Kla.TV-ra, maitea Heiko, hemen izateaz pozten gara.
Kaixo, maitea Mathias. Eskerrik asko gonbidatzeagatik, eta, noski, ikusleei onena opa diet. Eskerrik asko.
Heiko maitea, liburu bat idatzi duzu, eta zure liburu berria "Milurteko Gezurra" deitzen da.
Bertan gai sentikorrak jorratzen dituzu eta sakontasun harrigarri batekin aztertzen dituzu.
Hala ere, oso erraz irakurtzen da eta benetan irakurlea erakartzen du.
Liburua koronabirusaren pandemiaren ondoren idatzi zen. Aro honek liburua idaztera
inspiratu zintuen? Edo beste arrazoirik egon zen?
Ez benetan, ez da hain berria.
Liburua ia urtebetez argitaratu zen, beraz, egiazki Koronaren ondoren askoz geroago.
Corona 2020/2021 da – harremanik al dugu harekin?
Baina zure galdera oraindik ere zilegi da.
Azken finean, benetan arrazoi bakarra besterik ez zegoen:
Nire liburu zaharrak atera nituen, kasu honetan "Mendeako Gezurra".
Iturri zaharrak aztertu nahi nituen, eta beldurtu egin nintzen haien gehienak Interneten jada ez zeudela jakitean.
Hori oso kezkagarria iruditu zitzaidan, zoroa delako.
Horrek esan nahi du orain bertan Google bidez estandarizazio masiboa dagoela, eta orain ChatGPTrekin jarraitzen ari dela.
Beraz, pentsatu nuen, dena ezabatzen jarraitzen badute, egia bakarra geratuko dela: Egiaren
Ministerioarena, Orwell-en "1984"-koa bezalakoa.
Eta orduan pentsatu nuen ezin zela horrela izan.
Beraz, pentsatu nuen: azken finean, ondorengoentzat beste liburu bat idatziko duzula.
AIarekin gero eta gehiago norabide horretara mugitzen ari direla uste dudalako, non iritzi aurrez zehaztua besterik ez duzun,
boterean daudenek nahi duten moduan narrazio batek diktatua.
Ni ere seme-alabak ditut, eta nire ustez erantzukizuna dut, ez bakarrik nire seme-alabeekiko, bilobekiko eta beste
pertsona batzuekiko, horrela esan daiteke: Ados, hemen duzu erreferentzia-lana – irakurri duzu – entziklopedia moduko bat.
Gaien batzuk jorratuko ditugu.
Beraz, han dena aurki dezakezu: nola hasi ziren gerra guztiak, nor zeuden haien atzean, izen eta abizenak ematen
dira, Kennedyren hilketa, koronabirusa – zer gertatu zen han?
Esan nahi dudana da, hori jada zaharkituta dagoela, nire liburua (...).
Lehen, orain guztiz agerian dauden gauzak idatzi nituen.
Bitartean, bonba-harrigarri bat bestearen atzetik lehertzen ari da.
Eta horrela gertatu zen, egiazki, nik esan nuela: ondo, hau gai guztien lagungarria da.
Ba, ez dut uste ezer gehiago idatzi behar dudanik, izan ere, orain dena idatzita dago.
Eta oraindik ez baduzu ulertu, ez gaizki ulertu – ezin diezu gehiago lagundu.
Benetan gai askori buruz hitz egin duzu eta gai horiek sakonki aztertu dituzu.
Solasean honetan, orain hedabideen gaian pixka bat zentratu nahi nuke.
Artikulu batean hedabideei erreferentzia egin zenien, baina baita liburu osoan zehar behin eta berriro ere.
Jende askok uste du hedabideek iritzi aniztasun zabala eskaintzen dutela eta edonork nonbait bere iritzia osatu dezakeela.
Zure liburuan, ordea, hedabideei buruzko irudi pixka bat desberdina marrazten duzu.
Beraz, zer ikusten duzu hedabide masiboetan arazo gisa?
Nire ustez, hau ez da arazo berri bat; beti egon da.
Honen historia pixka bat aztertzen baduzu, ikusiko duzu Edward Bernays-ek – ikusleei Eddie Bernays
gomendatu besterik ezin diet – "Propaganda" liburua 100 urte baino gehiago lehenago idatzi zuela.
Gizon hau da, egiaz, harreman publikoen agentziak sortu zituena (...) boterean daudenei
jendea manipulatzeko mekanismoak eman dizkie.
Eta esango nuke Adolf Hitler izan ala beste batzuk, gauza hauek gaur egunera arte erabiltzen jarraitzen
dutela. Beste modu batera esanda, ez da ezer berria.
Jakina, baduzu sentsazioa, ondo, GDRn bi kanal besterik ez zeudela: DDR1 eta DDR2. Eta nire belaunaldiak
ere gogoratzen du kanal gutxi soilik zeuden garaia.
1987an, Sat.1, RTL eta antzeko telebista pribatuak agertu ziren.
Lehen, telebista-kanalen kopurua mugatua zen.
Eta azkenean, ehunka kanal agertu ziren.
Jendeak esan zuen: "Ei, orain benetan informazio osoa eta independentea lor dezakegu."
Eta hori askotan zalantzan jarri dut, 20 urte baino gehiago lehenagotik ere, ohartu nintzelako albiste garrantzitsuenetan –
hau da, funtsezko gaietan, 2003ko Golfoaren Bigarren Gerra izan ala 1991ko Golfoaren Lehen
Gerra – irudi berberak agertzen zirela nonahi.
Hala ere, CNN ikusten duzu, eguneroko albisteetan irudi berberak ikusten dituzu, eta beste
kate batzuetan ere irudi berberak ikusten dituzu.
Telebistako aurkezlea bakarrik zirudien desberdina, baina mezua leku guztietan berdina zen.
Eta garai hartan ere, neure buruari galdetu nion: Nola liteke hori?
Zeren dena hain independentea denean eta denek saltzen dizute: "Gure kazetari propioak
ditugu eta orain hemen eta han dabiltza" (...).
Baina gai erabakigarrietan, benetan iritzi erabakigarri bakarra zegoen.
Eta nire ustez, orain inoiz baino okerragoa da.
Hori erantzun zenuen honela: Ez du batere axola mila kanal egon ala ez.
Aipatu zenuen bezala, lau albiste-agentzia besterik ez daude: AP, Associated Press, AFP eta Reuters, denak oso ezagunak.
Reuters ia 150 urte ditu, pentsa hori, eta gero badago dpa, Alemaniako Prentsa Agentzia.
Interesatuta dauden ikusleek – hau kontuan hartu beharko lukete – Alemanian maiz ikusten duzu: dpa – oso
letra txikitan inprimatuta – dpa, dpa, dpa txostena.
Horrek esan nahi du zer ekarri behar den ematen dutela.
Jende askok DPA-tik hitzez hitz kopiatu besterik ez dute egiten.
Orduan egunkarian ikusten duzu artikulu berberak daudela orain nonahi.
Bai, beraz, ikusleentzat, oraintxe komunikabideen aniztasun handiaz hitz egin duzu, eta orain esaten ari zara komunikabide
anitz horiek – lehen begiratuan dirudien bezala, formatu desberdin hainbeste daudelako – baina egiaz
lau agentzia horietatik bakarrik kopiatzen dutela, edo gehienbat haien kopiak direla, ezta?
Bai, adimentsua da. Horrela esango nuke: esan dudan bezala, normalean ez dut ukatuko estandar txostenetan eskualdeko
aldaera batzuk egon daitezkeela; litekeena da hori gertatzea.
Baina, azken finean, honela irudikatu behar duzu: gimnasio handi bat, eta barrualdea nahiko iluna da; izkin batean
argi-proiektore guztiak bertan dirdiraka daude, eta izkin horretan, adibidez, Ukrainako edo Gazako gerra dago.
Denek soilik begiratzen diote txoko honi, denek soilik txoko honi buruz ematen dituzte berri, baina gimnasio berean, beste
herrialde batzuetan, esaterako Yemen-en, eta beste hainbat lekutan ere badaude gerrak, badaude sarraskiko hilketak ere,
baina horiei ez zaie erreportatzen, existitzen ez balira bezala.
Uneko, unean bakarrik, ez nago historiako gauzei buruz hitz egiten ere.
Ukrainako gerra 2014an hasi zela suposatzen badugu, hori ondo ezaguna da.
Eta kontuan hartzen baduzu kazetaririk handienetako bat den Peter Scholl-Latour—nire liburuan aipatzen dudana eta oso miresten
dudana, baina 2014an tristuraz zendu zena—ofizialki adierazi zuela elkarrizketa batean masen hedabideen
ergelkeriaren aroan bizi garela; hori bereziki nabarmena izan zen Ukrainako gerraren ondoren.
Horrela zen garai hartan. Irudi faltsuak erakusten ziren. Adibidez, nTVk izenburu handi bat erakutsi zuen,
tanke-konboiak Ukrainara martxaka edo sartzen ari zirela esanez, baina egiazki 2008ko argazki bat zen.
Kawkasoko eremuan filmatu zuten, Errusiako ariketa militar bat zen, beraz, oker jakinarazi zuten.
Baina, jakina, jendeak pentsatu zuen: "errusiarrak han tankeekin sartzen ari dira", baina inoiz ez zuten egin!
Hori adibide bat besterik ez da. Eta beti horrela jarraitzen du.
Garai hartan ere legenda bihurtu zen Berlinen esaten zutenean: "Ai, orain kate humanitario bat osatu behar dugu
pobre errefuxiatuei laguntzeko – 2015ean Siriatik etorritakoak – eta hori ere legenda bihurtu zen."
Ondoren, Berlinen inguruan manifestatu ziren, eskuak lotuta eta pobre errefuxiatuei zuzendutako kandelak eskuetan zituztela.
Ondoren jakin zen bertan ez zeudela 50.000 pertsona, jakinarazi zuten bezala, baizik eta 5.000
soilik, eta hori ez zen nahikoa kate humanorako.
Beraz, 2003ko irudiak hartu zituzten, Ukrainako bigarren gerran, jende masiboek manifestazioak egin zituztenean
eta ehunka mila lagun kalera atera zirenean – eta besterik gabe elkarlotuta editatu zituzten.
Orduan konturatzen zara, eta esaten dute: "Ai, zoritxarrez, dpa artxiboetatik ustekabean argazki okerra atera dugu."
Orain Trumpekin gauza bera egiten ari dira, BBCri buruzko auzi horretan, non Trumpek salaketa
jarri dion. Eta horrela jarraitzen du etengabe.
Garrantzitsuena da agentzia gutxi daudela, eta ikusleek hori gogoratu edo nahi izanez gero ikerketa egiteko askatasuna dutela.
Eta hori adimentsua da, jende gutxik bakarrik daki hori, baina denek iritzi bera partekatzen dute.
Haiek berriro aurkituko dituzun ala ez beste kontu bat da, Bilderbergerrekin eta haien egitaraua
eztabaidatzeko esertzen diren erdi-sekretu erakunde guztiekin.
Konspirazio-teoria bat da, jakina, Mathias, badakizu.
Noski, zalantzarik gabe. Jar dezagun hori komatxo artean, bai, zehazki.
Zure liburuan, halaber, Jörg Haideren aipu bat sartzen duzula idazten duzu:
Terminoak definitzen dituenak pentsamendua kontrolatzen du – gai garrantzitsuak politikoki tabu
bihurtzen dira eta gezurrak dogma bihurtzen dira.
Bai, nola funtzionatzen du praktikan zure deiturako "gerra psikologiko" honek, edo egungo mundu-gertaeretatik,
orain bertan gertatzen ari denetik, adibide zehatzik al duzu?
Bai, egia esan, gauza batzuk esan ditzaket, baina aitortu behar dut ez naizela benetan interesatzen ikusleek
entzun nahi dutena; hala ere, horrela gertatzen da hainbeste denbora honetan egon zarenean.
Beti hitz egiten dugu aitortzeari buruz, baina zergatik aldatu?
Beti aitortzearen eremuan geratzen zara, beti aitortzen ari zara, zeren eta noizbait zoratuko zaren, zeren
eta hurrengo mezua, hurrengoa, hurrengoa, hurrengoa...
Iruzurra hain handia delako, irudika ezazu, niretzat nahiko beldurgarria da jendeak gezur horiek jarraitzea.
Beraz, adibidez, hedabideetan entzuten baduzu Defentsa Ministerioaren arabera hau eta hura gertatu dela.
Beti dakizu haiek daudela atzean, edo inteligentzia-txostenek hau eta hura esan dutela.
Beraz, horrek esan nahi du agian guk hori ulertuko dugula, izan ere, elkarrekin nahiko hurbil
lan egiten dutelako eta terminologia guztia...
Hori dela eta, orain aspergarria da, terminoa besterik ez den 'herritar haserre' bezalako kontzeptu bat, aurretik existitzen ez
zena; 'Reich herritarra', pertsonak difamatzeko artifizialki sortutako terminoa; edo 'eskuineko esoterikoa',
ni neu naizena, eta hori ere inoiz existitu ez dena.
Hiztegi bat erosi beharko zenuke, benetan interesgarria baita.
Behin eman nuen hitzaldi bat honi buruz, uste dut zuen lekuan, AZK-n, terminologiaren inguruan. Hori duela denbora
asko izan zen, eta bertan termino horiek ere ez dira aipatzen.
"Errebeldunak", ah, errebeldunak – errebeldunak Indiarren antzeko zerbait dira. Adimentsuak dira, diote:
"giza-katastrofe humanitario bat saihesteko" – hori ondo dirudi – "bake-mantentze indarrak" ...
Hauek guztiak hitzak dira, nagusiki hedabide nagusietan zabaltzeko sortuak, eta hedabide
horiek, nolabait, zenbait agentziaren jabetzan daude.
Lo dauden ardiak, azken finean, "bake-indargune" bezalako terminoekin bonbardatzen dituzte, X edo Y
herrialdera joan behar dutela, han demokrazia eta askatasunaren alde borroka egin behar dutela esanez.
Aipatzekoa da, adibidez, "kalte kolaterala" terminoa 1999ko Kosovo Gerran sortu zela, eta aurretik ez zegoela.
Beraz, Vietnamgo gerran ez zen kalte kolateralik egon. Napalm bonbak botatzen ari zirela irudiak ikusi zenituen,
eta irudi horiek legendarioki tristeak dira: haur txikiak, beren azala ia gel moduan erretzen ari zaiena.
Beraz, beren buruari esan zioten: "Ados, ikasgai hori ikasi dugu, ezin dugu berriro halakorik egin; orain bideojoko baten antzeko
zerbait egin behar dugu… dron bat hegan etortzen da, zerbait agertzen da, eta gero esaten
diegu: 'Badaude, halaber, kalte kolaterala'."
Zuzenean esanda, zibilak, emakumeak, haurrak eta abar hiltzen ari dira.
Eta horrela gertatzen da beti: guztiz okertuta, "eskuineko muturreko" alderdia eta harekin
harremanetan dagoena, beraz, difamazioa besterik ez da.
Hitz bakoitzak, oso espiritualki, bibrazio bat duelako.
Orain esaten badut, maitea Mathias, gizon zoragarria zara, edo maite zaitut, edo esaten badut, gorroto zaitut, Mathias.
Ai, hitzek hil dezakete, esateko moduan. Hitz bakoitzak bibrazio-patroi bat du, eta hori oso ondo dakite.
Eta horregatik uko egiten diot horiei ekartzeari.
Hori dela eta, ez duzu nire bideo bakar batean ere "Schwurbler" hitza behin ere aipatzen dudanik ikusiko.
Niretzat, hori da inoizko gauzarik barregarriena, hitz hori aurretik ez zelako existitzen.
Jende askok papagai moduan errepikatzen dute; irudikatu behar duzu tximino bat dela, eta hark ere dena kopiatu egiten duela.
Ez dut esaten pertsona guztiak horrelakoak direnik; ez zuekin, noski, pentsalari libreak daude.
Baina, zoritxarrez, horrela dira masak; barneratzen dute, eta Gustave Le Bonek "Masen
Psikologia" idatzi zuen 130 urte baino gehiago lehenago.
Masa jendeari nola manipulatu jakiteko behar duzun guztia esaten dizu. Baina nolabait beti funtzionatzen du.
Bai, noski, maila guztiz desberdinean zaude, gai hori sakonki ikasi duzulako ere.
Oso ondo irudika dezaket termino hauetako batzuekin benetan nekatuta zaudela.
Baina uste dut garrantzitsua dela, ikuslearentzat ere, halako zerbait nola funtzionatzen duen ulertzea, lau agentzia
daudenean hitz jakin batzuk nahita zabaltzen dituztenak.
Era berean, jendea difamatu egiten dute konspirazio-teoriko, eskuineko muturreko, esoteriko, oraintxe esan duzun bezala
sektario edo edozer moduan. Hainbeste termino negatibo daude.
Hart dezagun Björn Höcke adibide gisa. Azkar esan behar dut ez naizela bereziki interesatuta AfD-n.
Baina orduan esango lukete: Björn Höcke, aurrekari penalak dituena eta zuzenki faxista
deitu daitekeena, gaur hau eta hura egin du.
Baina inork ez du inoiz entzun esaten: "Orain hitzaldi bat emango du emakume batek, hainbat gerratarako partzialki
arduraduna denak, perjuroa egin duenak, hau eta hura eta beste hainbat gauza egin dituenak..." Orain Angela Merkel dator.
Beraz, ez duzu inoiz beste edozein politikari, berde ala ezkerrekoa izan, entzun esaten duzula konponbide bat lortuko
duzula; adibidez, Lars Klingbeil, lehen Antifa kidea, Lars Klingbeil, orain Kanpo Harremanetarako
idazkaria, edo zer da, Ekonomia Gaietarako ministroa?
Orain zui ari da hitz egiten. Ez duzu hori entzungo.
Ez duzu entzungo: BlackRockeko ex-langilea, Atlantikbrücke-ko lehendakari ohi, kanziler izendatu eta bi
egunera bere hitza urratu zuena, Friedrich Merz, orain zuengana hitz egiten ari zaizu.
Hori ez da gertatzen. Baina beste guztiek, ni neu barne – nire izena idazten baduzu – eskuineko muturreko
mutila, eskuineko ideologoa, etiketa bat jasotzen dute nonahi.
Denda handietan bezala: deskontatuta! Zuri deskontatzen dizute, zuri ere deskontatzen dizute. Horixe egin nahi dute.
Eta horregatik da garrantzitsua guztiontzat han gertatzen ari den eredu hau antzematea.
Bai, murrizten ari dira. Bestalde, oso gogor zentsuratzen ari dira.
Horrek esan nahi du zure iritzia guztiz desagertzen ari dela.
Zentsura oso gogorra dago. Programak nahita atzean uzten dituzte eta ezin dira aurkitu.
Behin SchrangTVn esan zenuen Orwellen meritua aitortu behar zaion gauza bat dela gauzak gutxietsi izana.
Hori zure esaldi gogokoenetako bat da, ezta?
Bai, hala da. Benetan egin zuen.
Orain George ikusiko banu, esango nioke: George, benetan gutxietsi duzu.
Seguruenik esango luke: hori egia da.
Sarrazinaren antzera. Benetan gauzak gutxietsi zituen "Alemania bere burua desagerrarazten ari da" esanez.
Bai, zoroa da. Esan nahi dudana da, zoroa da. Zure liburuan jorratzen dituzun gai
guztiak begiratuta, eta benetan asko baitira.
Gerrako ekonomia osoa dugu, orain ekonomia globala dugu, baita farmazeutika industria ere; hainbeste gai desberdin.
Funtsean, hedabide masiboak libre eta independenteak balira, eremu hauetako inor ez litzateke jasangarria izango, ezta?
… "Aktibo bereziak" – jende askok oraindik hori buruan atzealdean du, eta hori garrantzitsua da.
Zorrak sortzen dira eta "funts berezi" terminoa besterik gabe erabiltzen da.
Beraz, esaten ari zara gerrarako orain 2 bilioi libera funts berezitan behar ditugula.
Merzek ez du goiz jaiki eta "hitz berri bat sortuko dut" esaten. Ulertzen al duzu?
Antzerki-emanaldi bat baino ez da, aktoreek rol bat jokatzen duten bezala.
Eta hori da hain zuzen ere jendeak ez duen ulertzen eta esaten duen unea: «Ez, konspirazio bat da».
Ez du asmatuko. Beste agentzia batzuk daude egun osoa horri buruz pentsatzen: zein hitz erabili
berriro – ba, "funts berezia" askoz hobeto dirudi.
Eta horrela doa etengabe, hau aipatu behar dut orain etengabe agertzen ari delako, arlo guztietan dagoen nahasmendu osoa.
Bai, ziurrenik PR sailetara ere erreferentzia egiten ari zara, hitz hauek sortzeko, guztia agerrarazteko eta
pentsamendua moldatzeko bereziki antolatuta daudenetara.
Orduan, Sigmar Gabriel ... errefuxiatuen krisia hasi zenean, Hanauen protestak izan ziren –
lehen aldiz jende onak kaleetara atera ziren.
Garai hartan, Bauhaus eraikin bati buruzkoa zen, lehen errefuxiatu-etxe bihurtzekoa.
Jendea soilik manifestatzen ari zen. Orduan Sigmar Gabrielek "multzoa" hitza erabili zuen.
Gainera, "rabble" terminoa ere ez zen existitzen lehen; biztanleriari "rabble" deitu zion
eta "haserre dauden herritarrak" esan zien.
Eta "Ekialde marroia" eta horrelako lelo guztiak, denak agentzia beretik datoz. Zure informaziorako besterik ez.
Bai, bikaina.
Eta horregatik, gure ikuspuntutik, uko egin behar diogu; gure hizkuntzari adi-adi jarraitu behar diogu, hizkuntza oso zehatza
delako, eta "albiste" hitzak dena oso zehatz transmititzen duelako, "jakinarazi"
egiten delako. Horregatik deitzen zaio albiste.
Bai, harrigarria da! Beraz, Heiko, itzuli gaitezen une batez puntura, baina baita galdera honetara ere: eremu hauek guztiak
berriro aztertzen baditugu – gerra-ekonomia, hemen eta han planifikatutako pandemia eta farmazia-industria – hedabide
libreak bagenu, hau guztia oraindik posible izango litzateke?
Jendea gerra zoro hauetara joango balitz, ba al genuke kanpoan dauden pandemiek beldurtu edo inpresionatu gaitzaten uztea?
Galdera ona. Laburbilduz, ez litzateke horrela izango, baina nik oraindik ez dut horrela ikusten, uste dudalako prozesua
norberaren baitan gertatu behar dela. Horrek esan nahi du...
Azken batean txiki mantendu bazaituzte, eta ez baduzu zure buruan sinesten, eta ez baduzu zure burua ahalduntzen, esateko moduan,
hau da, askatzeko boterea ematen ez badiozu zure buruari, ez baitzara aske; funtsean esklabo moduan bizi zara, eta
ez zara konturatzen azken batean hesiz inguratuta zaudela.
Beste batzuek hesi bat jartzen dizute eta esaten dizute lau urtez behin hesiaren kolorea aukeratzeko aukera duzula.
Jesusek esan zuen bezala, guztiek esan zuten bezala, konturatzen zarenean aske zarela, hesitik independente zarela, eta ez duzula
behar, orduan azken finean ez duzu inolako hedabiderik ere behar, izan ere, edozein hedabide izan arren, barruan duzun ahots isila
duzu, giza guztiok duguna, intuizioa, zurekin hitz egiten duen ahots jainkoa, eta orduan esaten duzu,
gizona, gizon honekin zerbait ez dago ondo, ados?
Baina, nire ustez, hori ez baduzu, beti manipulatu zaitzakete, bi aldeak bait daude gure baitan.
Goethek ere hau deskribatu zuen: ez duzu aldirik eta besterik alferrik; argirik eta ilunik; yin eta yang sinbolo hauek daude.
Beraz, esaten duzuna atsegina dirudi, bai, hedabideak doakoak besterik ez daude, baina orain nor da hedabideen jabea?
Programa grabatzen ari den pertsonaren asmoa zer da?
Zein da nire asmoa liburuarekin, zergatik aukeratu nituen gai hauek "Milenioaren Gezurra" liburuan
sartzeko, eta zergatik ez dira beste gai batzuk sartuta?
Ulertzen al duzu zer esan nahi dudan? Horretatik askatu behar gara!
Hori dela eta, nire esaldi gogokoena benetan hau da: telebista gutxiago ikusten baduzu, argiago ikusten duzu.
Egiazki, gai hauekin gutxiago arduratu beharko genuke.
Hori dela eta, behin eta berriro esan dut, eta gure liburuan bigarren atal bat ere
badago, zeinak zehazki gai honi heltzen dion:
Polaritatea, nola askatu zaitezke gauza hauetatik, nor zara benetan, zein da bizitzaren esanahia?
Nire ustez, hauek dira benetan garrantzitsuagoak diren galderak.
Ulertzen zaitut, noski; arazo hauei aurre egiteko programa-formatua duzu, baina ez zaitez horietan itsatsi.
Beraz, galdetzari berriro laburki erantzuteko: zaila egiten zait sinestea, orain hedabide libreak
ditugulako bakarrik, mundu libre batean bizi garela.
Ados, gai jakin batzuk daude.
Beraz, hedabide libreek orain erreportatzeari utziko balio, arazo handia izango genuke,
baina uste dut denok horretan ados gaudela.
Hala liburu bat idatzi ez bazenu eta hezkuntza-programarik ez balego, benetako arazo bat izango genuke.
Une honetan Lois Sasek-en "1024 Witnesses" programa ikusten ari gara, erritual-indarkeriaren biktima guztiei buruzkoa. Hau da
gune bat non ikerketa-lan handia egiten ari garen eta, bestela ahotsik izango ez luketen pertsonei ahotsa ematen ari garen.
Lan bikaina egiten ari zara. Egia esateko, esan behar da zu eta beste batzuk gabe, gauza
asko inoiz ez liratekeela agerian geratuko.
Migrazio-paktua, adibidez, beste gai horietako bat izan zen.
Migrazio-paktuari buruz ez zen ofizialki ezer jakinarazi.
Une hartan hedabide libreek izan ziren honi buruz jakinarazi zutenak.
Orduan etorri zen Oliver Welke, "heute-show" izeneko saioa zuena, eta, adibidez, ni eta beste batzuk txantxetan hartzen gintuen.
Beraz, berriro ere dena okertu zuten.
Horrek esan nahi du, esango nuke, pixka bat beldurtuta daudela gure antzeko pertsonek – zuei eta guri erasaten
digutenek – azken finean mundu ilun honetan argia ekarriko dugula, eta horregatik zarete garrantzitsuak.
Bai, zu ere, guk denok batera, konpromisoa duten ikusle guztiak – eta lehenago Jesus ekarri zenuen eztabaidara.
Gainera, egia askatuko zaituela ere esan zuen, eta uste dut hori dela zehazki gakoa: barneko ahots
hori berriro entzun besterik ez duzu egin behar.
Ni ere halako inpresioa dut: intuizioak hori irakasten dizu, eta, beraz, berriro ere oso erakargarria iruditu
zitzaidan benetan sakonean badakizula zer den egia eta zer ez.
Agian ondorioetara pasa naiteke, baina zure liburuaren hitzaurrea idatzi zuen Lisa Fitz-ek – eta nik ere oso interesgarria iruditu
zitzaidana – adierazi zuen liburu honen edukiei indignazioz, konplazentziaz edo are arrokeriaz erantzuten
dien edozein kazetari gonbidatuta dagoela atzean dagoen testuinguruari arreta handiagoz begiratzeko.
Zuk pertsonalki uste al duzu oraindik hedabide nagusietako kazetari batzuk daudela gonbidapen hau onartuko luketenak?
Lehenago aipatu zenituen agentzia altuak.
Baina hori 0,00an kontuan hartzerik ez dago. Oro har, ezetz esango nuke.
Beti daude lerroetatik irteten direnak, eta Eva Herman horietako bat izan zen.
Beste izenik ere ez al dago? Uwe Stein, geroago berriro aipatuko duguna, proiektu berri baten parte
da eta ez da nagusitasuneko eszenatokian agertzen.
Ba, batzuk badaude, baina egia esateko, gehienek guztiz bat egiten dute.
Beraz, estatu-hedabideak sistemaren parte dira. Ez nuen inoiz sinetsi nahi izan; naif nintzen, urte asko lehenago.
Neure buruari pentsatu nion: inork ezin du hain tontoa izan, erosiak izan behar zuten – erosiak izan behar zuten!
Jende askok galdetzen dit zer nabaritu dudan; ideologia baten antzekoa da.
Beraz, orduko komunismoaren antzera – Mao Tse-tungen, Pol Poten, Stalinen edo Alemaniako Errepublika Demokratikoan –, non %100eko
SEDen aldekoak zirela esaten zuten – ez, ez, benetan badaude.
Horretan sinesten dute. Ideologia baten moduan. Komunismoaren ideologia da zuzena, eta gainerako guztia baztertzen dute.
Komunikabideetan asko daude, asko.
Bai, baina zein zoragarria den haiek ere beren baitan daramatela zuk aipatutako ahots hori.
Benetan behe-mailako kazetariei buruz ari naiz, agian aginduak besterik ez jarraitzen dituztenak, agentziak
jarraitzen dituztenak, terminologia guztia jarraitzen dutenak.
Ez duzu uste geratzen den itxaropenik dagoenik haiek esnatuko edo astinduko direla, edo gonbidapen hau onartuko dutenik.
Haiei esan dezakedana bakarrik hau da: orain lehen baino azkarrago pentsatu beharko zenuketela.
Zeren AIk denok ordezkatuko zaituzte, hala ere. Dagoeneko gertatzen ari da.
Ia ez dago editorerik geratzen, AIk artikulu guztiak idazten dituelako.
Noizbait ontzi hondoratzen ari den hori utzi beharko lukete – Titanic-ean daudela oraindik uste duten eta ospatzen eta pozez
dantzan ari diren askok ez bezala. Baina laster hondoratuko da!
Azken batean, sistema hau porrot egitera kondenatuta dago, inplikatuta dauden eremuak edozein izanik ere.
Nahi duzuna har dezakezu. VWk orain gezurra esan eta traizionatutako 35.000 pertsona kaleratzen ari den ala ez –
orduan SPDk oraindik Behe-Saxonian VWren ko-jabea zela – beste arlo guztiak ere har
ditzakezu, errefuxiatuen eta migrazioaren gaiek barne.
Alemaniarentzat dirurik ez dago, errepideentzat ere ez, dena Berlinen amaitu da!
Eskualde guztiak har ditzakezu. Positiboa da, esan behar dut, orain dena agertzen ari delako.
Edo onartzen dut eta esaten dut: "Ez naiz gehiago honekin bat egingo". Edo pentsatzen dut: "Amaieraraino jarraituko
dut eta gezurrak esaten eta engainatzen jarraituko dut".
Karma, horretan sinesten dut indarrez. Baina noizbait karmak harrapatuko zaitu, inoiz baino azkarrago.
Nire ustez, une honetan argiko indar hauek, edo egia deitu nahi badituzu, gero eta gehiago agerian daude. Eta hori ona da.
Hori ona da, zehazki. Jende gero eta gehiagorekin hori ikus dezakezu.
Harritzekoa da sare-lana hain zabalduta dagoela, zenbat formatu eta zenbat mugimendu dauden.
Hori bikaina da. Heiko maitea, eskerrik asko. Horrek etorkizunerako itxaropena ematen digu.
Entzun dut zuk ere liburu berri bat aterako duzula.
Hori ondo ulertu al dut? Horri buruz hitz gehiago esan al dezakezu?
Bai, azken batean gauza bakarra da. Ez da inolako liburu bati buruzkoa, baina irudikatu behar duzu Bigarren Mundu Gerraren
ondoren leloa "Ez berriro gerra" zela. Ez berriro gerra!
Pentsatzen dudanean, 1980ko hamarkadaren hasieran hain deitutako bake mugimenduan leloa "armarik gabe bakea egin" zen.
Jende berberak orain kalean dabiltza esanez: "Bakea soilik armak erabilita lor daiteke."
Hori Orwelleko distortsio osoa da.
Horrek esan nahi du benetan gauza bakarrari buruzkoa dela: gerra ala bakea.
Nire ustez, erabat zoroak diren garaietan bizi gara, non absurdoa den egunero – begira besterik ez albisteetara – orain nahi
dugula... Beno, Jens Spahn bezalako norbaitek, maskaren negozioetan eta bestelako gauza askotan inplikatuta dagoena,
inoiz ez du militarretan zerbitzatu, eta orain esaten digu oinarrizkoan... Agian eskakizun bat
ezarriko dute, kontuz esanda... Horretan ari dira lanean.
Horrek esan nahi du bakeaz hitz egin behar dugula. Bakeaz hitz egiteaz gain, bakea bizi egin behar dugu.
Eta orain, jende asko elkartu da; horrela irudikatu behar duzu.
Eta hori ez da erraz azaldu daitekeen zerbait; irudikaezina da.
Nire ustez, azken hamar urteetako garrantzitsuenetako bat den proiektu bat: "Bakea azkenean –
100 pertsonaia" ausardia moralaz erakusten dute.
Batzuetan iritzi desberdinak dituzten pertsonak ere, hala ere, "We Are the World" adibideari jarraituz – orduan Band Aid –, non
Bob Geldofek Wembley estadioan izen handiak bildu zituen: zuk zeuk dakizkizun Queen eta David Bowie, baita
George Michael ere; denak bertan zeuden helburu bat zutela-eta: Etiopiari dirua biltzea.
Eta hau bakeari buruzkoa da. Eta pertsonaia batzuk daude tartean; ehunka izenetatik batzuk irakurriko ditut: Sucharit Bhakdi,
Philipp Hopp, Daniele Ganser bertan dago, Markus Krall bertan dago, Kayvan Soufi-Siavash (Ken Jebsen), Dr Michael Nehls, Ulrike
Guérot, Prof. Max Otte, futbol munduko txapeldun ohi Thomas Berthold, Gerald Hüther, Ruediger Dahlke, Lisa Fitz,
Marco Rima, Tom Lausen, Andreas Popp, Marc Friedrich, Hans-Joachim Maaz, Jürgen Fliege, Uwe Steimle eta beste asko.
Eta hori da zirraragarria: esan genuenez, guztiz desberdinak ziren pertsonek jendea elkartu zuten.
Horrekin ez dut asko zerikusirik; gure argitaletxeak argitaratu duelako besterik ez da.
Baina nik bakarrik esan dezaket: hain handia da eta nagusitasun nagusiak beldurra dio. Benetan, benetan beldurra.
Jendeak beti nahi du besteak banatu. Hau hura kontra.
Adibidez, bertan idazten duen judu bat dago, eta azaltzen du zergatik oraindik palestinarrekin hitz egin behar dugun.
Beste norbait, izenik aipatuko ez dudan, ondo ezaguna den editore bat, zeina irrati eta telebista publikotik
kaleratu zuten, kasu honi buruz ere ari da hitz egiten.
Medikuak, zientzialariak, burtsako jendea – izen batzuk badakizue – denak inplikatuta daude. Hau benetan bakeari buruzkoa da!
Eta horregatik, nire ustez, proiektu hau izugarri garrantzitsua da.
Eta seme-alabak dituztenek edo militar zerbitzura deitu daitezkeen norbait ezagutzen
dutenek liburu hau lehenik irakurri beharko lukete.
Han jendeak nola ikusten duen ikusiko duzunean, ilearen punta altxatuko zaizu.
Eta benetan denok batera egon beharko genuke une zail honetan.
Baina esan dudan bezala, azaroaren 28ra arte ez dago erabilgarri. Ordurako oraindik sekretu bat da, eta hemen ari
naiz orain agerian uzten. Ez duzu beste inon aurkituko.
Mesedez, itxaron 28ra arte. Macht-steuert-Wissen Verlag dendan eskuragarri.
Edo agian abendutik aurrera, abenduaren hasieratik, beste saltoki nagusietan ere.
Heiko, eskerrik beroena eman nahi dizut denbora hartzeagatik eta guri bidaia labur honetan
gidatzeagatik, oraingo gai honetatik lau agentzietara.
Uste dut jarraituko dugula. Gauzak argitzen jarrai dezakegu; esnatzeko prozesua ezin da gehiago gelditu.
Eskerrik asko. Zure egiten duzun guztian arrakasta handia opa dizut, eta gauza guztietan energia ugari izan dezazula!
Eta laster berriro elkar ikusteko irrikitan nago.
Eskerrik asko zuen taldeari. Eskerrik asko hemen egoteko aukera emateagatik – eta zuen ikusleei. Ondo izan!
Eskerrik asko – zu ere.
Kalean dauden jendeak honi buruz zer esateko duten jakin nahi dugu. Zein da zure iritzi pertsonala honi buruz? -
Ba, zurekin bakarrik ados nago.
Manipulatutako hedabide nagusien berriemaileekin ere nekatuta zaude? Kla.TV – independentea,
doakoa eta zentsurarik gabe! Orain doan harpidetu!