Շատ մարդիկ պարզապես պատճենում են dpa-ից բառ առ բառ։
Հետո դու թերթում տեսնում ես, որ հիմա ամենուր նույն հոդվածներն են։
Պաշտոնապես նշվել է հարցազրույցում, որ մենք ապրում ենք զանգվածային լրատվամիջոցների ապշեցման դարաշրջանում և Գյուստավ Լե
Բոնը ավելի քան 130 տարի առաջ գրել է «Ժողովրդի հոգեբանությունը»։
Այն պարունակում է ամենը, ինչ ձեզ պետք է իմանալ զանգվածներին մանիպուլացնելու մասին։
դու, փաստորեն, ստրուկի պես ես ապրում, ուղղակի չես գիտակցում, որ իրականում պարսպով ես շրջապատված։
Մյուս մարդիկ քո համար ցանկապատ են կանգնեցնում և ասում են, որ յուրաքանչյուր չորս տարին մեկ դու
հնարավորություն ունես ընտրելու ցանկապատի գույնը։
Իմ սիրած ասացվածքն իրականում այս է՝ «Ովքան պակաս հեռուստացույց դիտում են, նրանք այնքան ավելի հստակ են տեսնում»։
Նրանք դրան հավատում են։ Ինչ-որ տեսակի գաղափարախոսության պես։ Կոմունիստական
գաղափարախոսությունն ճիշտն է, նրանք անտեսում են ամեն ինչը։
Մեդիայում դրանցից շատ-շատ կան։
Երբ տեսնեք, թե այնտեղ մարդիկ դրան ինչպես են նայում, մաշկիդ մորուք կկանգնի։
Եվ մենք իսկապես պետք է բոլորս միասին կանգնենք այս դժվար ժամին։
Այո, սիրելի դիտողներ, Հեյկո Շրանգը, ով նրան չի ճանաչում?
Նա բեսթսելլեր հեղինակ է, գրքերի հրատարակիչ, 15-րդ AZK-ի զեկուցող, ունի YouTube ալիք՝ տպավորիչ 170 000 հետեւորդով, և, որպես
խաղաղասեր մարդ, կրթական ոլորտի ամենահայտնի դեմքերից մեկն է։
Բարի գալուստ Kla.TV, սիրելի Հեյկո, հիանալի է, որ այստեղ ես։
Բարև, սիրելի Մաթիաս։ Շնորհակալ եմ, որ ինձ հրավիրեցիր, և, իհարկե, ամենալավը դիտողներին։ Շատ շնորհակալ եմ։
Հարգելի Հեյկո, դու գրել ես գիրք, և քո նոր գիրքը կոչվում է «Հազարամյակի ստությունը»։
Այնտեղ դուք անդրադառնում եք զգայուն թեմաներին և ուսումնասիրում դրանք տպավորիչ խորությամբ։
Այնուամենայնիվ, այն շատ հեշտ է կարդալ և իսկապես ներգրավում է ընթերցողին։
Գիրքը գրվել է կորոնավիրուսի համաճարակից հետո։ Այս շրջանը ոգեշնչե՞ց ձեզ գիրքը գրելու համար, թե՞ կար այլ պատճառ։
Իրականում ոչ, այն այդքան էլ նոր չէ։
Գիրքը հրատարակվել է գրեթե մեկ տարի առաջ, այսինքն՝ իրականում շատ ուշ՝ կորոնայից հետո։
Կորոնան 2020/2021 է – արդյո՞ք մենք դրա հետ կապ ունենք։
Բայց ձեր հարցը դեռևս արդիական է։
Վերջիվերջո, իրականում միայն մեկ պատճառ կար։
Ես հանեցի իմ հին գրքերը, այս դեպքում՝ «Դարասարսափելի ստությունը»։
Ես ուզում էի ուսումնասիրել հին աղբյուրներ և սարսափեցի, երբ պարզեցի, որ դրանց մեծ մասը այլևս գոյություն չունի ինտերնետում։
Ես դա շատ անհանգստացուցիչ գտա, որովհետև դա խելագարություն է։
Դա նշանակում է, որ այժմ Google-ի միջոցով այնտեղ մեծ միատարրություն կա, և հիմա դա շարունակվում է ChatGPT-ով։
Այսպիսով ես մտածեցի, որ եթե նրանք շարունակեն ամեն ինչ ջնջել, ապա կմնա միայն մեկ ճշմարտություն՝ Ճշմարտության
նախարարության ճշմարտությունը, Օրուելի «1984»-ի նման։
Եվ հետո ես մտածեցի, որ սա չի կարող այսպես լինել։
Այսպիսով ես մտածեցի՝ լավ, վերջիվերջո դու սերունդների համար մեկ այլ գիրք ես գրելու։
Քանի որ ես հավատում եմ, որ նրանք արհեստական բանականության միջոցով գնալով ավելի են շարժվում այս ուղղությամբ, որ
դուք ունեք միայն նախապես սահմանված կարծիք, որը իշխանությունների հաճույքով մի նարատիվով է թելադրված։
Ես նույնպես երեխաներ ունեմ, և, իմ կարծիքով, պատասխանատվություն ունեմ ոչ միայն իմ երեխաների, թոռների և այլ մարդկանց
առջև, որպեսզի կարելի լինի ասել՝ «Լավ, ահա հղման աշխատանքը՝ դուք այն կարդացել եք՝ մի տեսակ հանրագիտարան»։
Մենք կանդրադառնանք մի քանի թեմաների։
Այսպիսով, այնտեղ կարող եք գտնել ամեն ինչ՝ թե ինչպես են սկսվել բոլոր պատերազմները, ովքեր դրանց ետևում էին,
նշված են անուններն ու ազգանունները, Քենեդիի սպանությունը, կորոնավիրուսը՝ ինչ տեղի ունեցավ այնտեղ։
Ես նկատի ունեմ, դա արդեն հնացած է, իմ գիրքը (...).
Առաջ ես գրել էի այն բաները, որոնք հիմա բոլորը բացահայտվել են։
Մինչդեռ մեկը մյուսի հետևից պայթում են շոկային նորություններ։
Եվ հենց այդպես էլ ստացվեց, որ ես ասացի՝ լավ, սա բոլոր թեմաների ուղեկիցն է։
Լավ, չեմ կարծում, որ պետք է ավելին գրեմ, քանի որ հիմա ամեն ինչ արդեն գրված է։
Եթե մինչև հիմա դա չեք հասկացել, մի՛ սխալ հասկացեք ինձ, բայց ես այլևս ոչինչ չեմ կարող անել ձեզ օգնելու համար։
Դուք իսկապես անդրադարձել եք բազմաթիվ տարբեր թեմաների և դրանց մեջ խորությամբ մտել եք։
Այս զրույցում ես այժմ կցանկանայի մի փոքր կենտրոնանալ մեդիայի թեմայի վրա։
Դուք հոդվածում հղում եք արել լրատվամիջոցներին, սակայն դրանք բազմիցս հիշատակվում են նաև ամբողջ գրքում։
Շատերը ենթադրում են, որ զանգվածային լրատվամիջոցները առաջարկում են տեսակետների լայն բազմազանություն և որ
յուրաքանչյուրը կարող է որևէ տեղ ձևավորել իր սեփական կարծիքը։
Ձեր գրքում, սակայն, դուք լրատվամիջոցների մի փոքր այլ պատկեր եք ներկայացնում։
Ուրեմն, ի՞նչ խնդիր եք տեսնում զանգվածային լրատվամիջոցներում?
Իմ կարծիքով, սա նոր խնդիր չէ; այն միշտ էլ գոյություն է ունեցել։
Եթե մի փոքր ուսումնասիրեք դրա պատմությունը, կտեսնեք, որ Էդվարդ Բեռնեյսը՝ ես դիտողներին միայն Էդդի Բեռնեյսին կարող եմ
խորհուրդ տալ, ավելի քան 100 տարի առաջ գրել է «Պրոպագանդա» գիրքը։
Այս մարդն իրականում հանրային կապերի գործակալություններ հիմնածն է (...) նա իշխանություններին
տվել է մարդկանց մանիպուլացնելու մեխանիզմներ։
Ես կասեի, որ լինի դա Ադոլֆ Հիտլերը, թե ուրիշներ, այս մեթոդները մինչ օրս էլ կիրառվում են։ Մյուս խոսքով՝ դա ոչինչ նոր չէ։
Իհարկե, ստացվում է տպավորություն, որ, լավ, ԳԴՌ-ում երկու ալիք կար՝ DDR1 և DDR2։ Իսկ իմ սերունդը նույնպես
հիշում է այն ժամանակը, երբ ալիքները ընդամենը մի քանիսն էին։
1987 թվականին հայտնվեցին մասնավոր հեռուստաընկերություններ՝ Sat.1, RTL և այլն։
Նախկինում հեռուստաալիքների թիվը սահմանափակ էր։
Եվ ի վերջո հայտնվեցին հարյուրավոր ալիքներ։
Մարդիկ ասացին. «Հեյ, հիմա մենք իսկապես կարող ենք ստանալ համապարփակ և անկախ տեղեկատվություն»:
Ես դա հաճախ եմ կասկածել, նույնիսկ ավելի քան 20 տարի առաջ, որովհետև նկատել էի, որ երբ խոսքը վերաբերում էր կարևոր
նորությունների հաղորդումներին՝ լինի դա 2003 թ. երկրորդ Պարսից ծոցի պատերազմը, թե 1991 թ. առաջին Պարսից
ծոցի պատերազմը, ամենուր նույն պատկերներն էին հայտնվում։
Այնուամենայնիվ, դու դիտում ես CNN-ը, տեսնում ես նույն պատկերները ամենօրյա նորություններում, և
նույն պատկերները տեսնում ես նաև այլ ալիքներում։
Միայն հեռուստահաղորդավարն էր այլ տեսք ունեցել, բայց հաղորդագրությունը ամենուր նույնն էր։
Եվ նույնիսկ այն ժամանակ ես ինքս ինձ հարցրի՝ դա ինչպես կարող է լինել?
Քանի որ ամեն ինչ այդքան անկախ է, և բոլորը քեզ ասում են՝ «Մենք ունենք մեր սեփական
թղթակիցները, և նրանք այստեղ-այնտեղ են գնում» (...).
Բայց երբ խոսքը վերաբերում էր վճռական հարցերին, իրականում միայն մեկ վճռական կարծիք կար։
Եվ իմ կարծիքով, հիմա դա երբևէ եղածից ավելի վատ է։
Դուք դրան պատասխանեցիք՝ ասելով. «Այն ընդհանրապես նշանակություն չունի՝ լինեն հազարավոր ալիքներ, թե ոչ»։
Ինչպես նշեցիք, գոյություն ունեն ընդամենը չորս լրատվական գործակալություններ՝ AP (Associated
Press), AFP, Reuters, որոնք բոլորը լավ հայտնի են։
Ռոյթերսը գրեթե 150 տարեկան է, պատկերացրեք միայն, իսկ հետո կա dpa-ն՝ Գերմանական մամուլի գործակալությունը։
Հետաքրքրված դիտողներին՝ ուշադրություն դարձրեք այսին՝ Գերմանիայում հաճախ կտեսնեք՝ dpa –
տպված շատ փոքր տառերով – dpa, dpa, dpa զեկույց։
Դա նշանակում է, որ նրանք տալիս են այն, ինչ պետք է բերվի։
Շատ մարդիկ պարզապես բառ առ բառ պատճենում են dpa-ից։
Հետո դու թերթում տեսնում ես, որ հիմա ամենուր նույն հոդվածներն են։
Այո, դիտողների համար դուք նոր եք խոսել լրատվամիջոցների մեծ բազմազանության մասին, և հիմա ասում եք, որ այս բազմազան
լրատվամիջոցները՝ առաջին հայացքից թվում է, թե շատ տարբեր ձևաչափեր ունեն, բայց իրականում միայն այս չորս գործակալություններից
են պատճենում, կամ մեծ մասամբ նրանցից են պատճենում, ճիշտ չէ՞
Այո, դա խելացիորեն է արված։ Թույլ տվեք այսպես ձևակերպեմ՝ ինչպես ասացի, սովորաբար չեմ ուզում հերքել, որ ստանդարտ,
սովորական զեկույցներում կարող են լինել մի քանի տարածաշրջանային տարբերություններ։ Դա լիովին հնարավոր է։
Բայց վերջիվերջո պետք է պատկերացնես այսպես՝ մի մեծ մարզադահլիճ, որի ներսում համեմատաբար մութ է, և մի անկյունում բոլոր
լուսարձակները լուսավորում են հենց այդ անկյունը, և այդ անկյունում, օրինակ, պատերազմն է Ուկրաինայում կամ Գազայում։
Բոլորը միայն այս անկյունն են նայում, բոլորը միայն այս անկյունի մասին են հաղորդում, բայց նույն մարզասրահում, այլ երկրներում՝
օրինակ Եմենում և այլուր, նույնպես կան պատերազմներ, նույնպես կան զանգվածային սպանություններ, սակայն դրանց
մասին չեն հաղորդում, կարծես դրանք գոյություն չունեն։
Ընթացիկ, միայն ընթացիկ, ես անգամ պատմական բաների մասին չեմ խոսում։
Եթե ենթադրենք, որ Ուկրաինայում պատերազմը սկսվել է 2014 թվականին, դա լավ հայտնի է։
Եվ երբ հաշվի ես առնում, որ մեծագույն լրագրողներից մեկը, որին ես նույնպես մեջբերում եմ իմ գրքում և մեծ հարգանքով եմ վերաբերվում՝
Պիտեր Շոլ-Լատուրը, ով, ցավոք, 2014 թվականին մահացել է, պաշտոնապես մեկ հարցազրույցում նշել է, որ մենք ապրում ենք
զանգվածային լրատվամիջոցների հիմարության դարաշրջանում; սա հատկապես ակնհայտ դարձավ Ուկրաինայում պատերազմից հետո։
Այդպես էր այն ժամանակ։ Ցուցադրվում էին կեղծ պատկերներ։ Օրինակ՝ nTV-ն ցուցադրեց մեծ վերնագիր, որ տանկային
շարասյունները քայլում կամ անցնում են Ուկրաինա, սակայն իրականում դա 2008 թվականի լուսանկար էր։
Այն նկարահանվել է Կովկասում, դա ռուսական ռազմական վարժանք էր, ուստի այն պարզապես սխալ ներկայացվեց։
Բայց, իհարկե, մարդիկ կարծում էին՝ օ՛, ռուսները տանկերով այնտեղ են մտնում, բայց նրանք երբեք այդպես չարեցին։
Դա ընդամենը մեկ օրինակ է։ Եվ դա միշտ այդպես է շարունակվում։
Այն ժամանակ նույնպես լեգենդար էր, երբ Բեռլինում ասում էին՝ «օ՛, հիմա պետք է մարդկային շղթա կազմենք աղքատ
փախստականների համար», որոնք հետո 2015 թվականին Սիրիայի միջոցով եկան, և դա նույնպես լեգենդար էր։
Այնուհետև նրանք ցույց անցկացրին Բեռլինի շուրջ, ձեռք ձեռքի բռնած՝ աղքատ փախստականների համար մոմեր բռնած։
Հետո պարզվեց, որ այնտեղ, ինչպես հաղորդվել էր, 50 000 մարդ չկար, այլ միայն 5 000, և դա բավարար չէր մարդկային շղթայի համար։
Այսպիսով, նրանք վերցրին 2003 թվականի՝ Ուկրաինայում երկրորդ պատերազմի ժամանակահատվածի պատկերները, երբ տեղի էին
ունենում զանգվածային ցույցեր և հարյուր հազարավոր մարդիկ դուրս էին գալիս փողոցներ, և պարզապես միացրին դրանք։
Հետո պարզվում է, և նրանք ասում են՝ «Ցավոք, մենք պատահաբար dpa արխիվից սխալ լուսանկար ենք հանել»:
Նրանք հիմա նույնն են անում Թրամփի հետ՝ BBC-ի այն պատմության առթիվ, որի համար նա դատի է տվել։ Եվ դա շարունակվում է անվերջ։
Միակ կարևորը այն է, որ կան մի քանի գործակալություններ, որոնք դիտողները պետք է հիշեն կամ ազատորեն ուսումնասիրեն։
Եվ դա խելացի է, որովհետև շատ քիչ մարդիկ են դա գիտակցում, բայց բոլորը նույն կարծիքն ունեն։
Թե արդյոք կկարողանաք նրանց կրկին գտնել, այլ պատմություն է՝ Բիլդերբերգերների և բոլոր կիսագաղտնի կազմակերպությունների
հետ, որտեղ նրանք նստում և քննարկում են իրենց օրակարգը։
Դա, իհարկե, դավադրության տեսություն է, Մաթիաս, գիտես։
Անշուշտ, դրա վերաբերյալ ոչ մի հարց չկա։ Եկեք դրա շուրջը դնենք մի քանի մեջբերման նշաններ, այո, ճիշտն է։
Ձեր գրքում դուք նաև գրում եք, որ մեջբերում եք ներառել Յորգ Հայդերի խոսքից։
Ով սահմանում է տերմինները, նա վերահսկում է մտածողությունը – կարևոր հարցերը դառնում են քաղաքականապես
արգելված, իսկ ստերը բարձրացվում են դոգմայի կարգավիճակի։
Այո, այսպես կոչված հոգեբանական պատերազմը գործնականում ինչպես է գործում, կամ ունե՞ք արդի համաշխարհային իրադարձություններից
որևէ կոնկրետ օրինակ՝ այն, ինչ տեղի է ունենում հենց հիմա։
Այո, անկեղծ ասած, կարող եմ մի քանի բան ասել, բայց պետք է նշեմ, որ այլևս ինձ չի հետաքրքրում, թե ինչ են ուզում լսել դիտողները,
սակայն երբ այս ոլորտում այդքան երկար ես եղել, դա բնական է։
Մենք միշտ խոսում ենք ճանաչման մասին, բայց ինչո՞ւ փոխվել։
Դուք միշտ մնում եք ճանաչման ոլորտում, միշտ ճանաչում եք, որովհետև մի պահ կխելագարվեք, որովհետև
հաջորդ հաղորդագրությունը, հաջորդը, հաջորդը, հաջորդը…
Քանի որ ստությունը, ինչպես դուք կարող եք պատկերացնել, այնքան մեծ է և ինձ համար բավականին
սարսափելի է, որ մարդիկ հետևում են այդ ստություններին։
Այսպիսով, օրինակ, եթե լրատվամիջոցներում լսեք, որ, ըստ Պաշտպանության նախարարության, տեղի են ունեցել այս ու այն։
Դուք միշտ գիտեք, որ նրանք դրա ետևում են, կամ որ հետախուզական զեկույցները ասել են այս ու այն։
Այսինքն՝ մենք կարող ենք դա պարզել, քանի որ նրանք համեմատաբար սերտորեն են համագործակցում և ամբողջ տերմինաբանությունը…
Դրա համար հիմա դա ձանձրալի է՝ լինի դա պարզապես «բարկացած քաղաքացի» տերմինը, որը նախկինում գոյություն չի ունեցել, «ռայխի
քաղաքացի» արհեստականորեն ստեղծված տերմինը մարդկանց զրպարտելու համար, թե «աջակողմյան էզոթերիկ»
(ինչպիսին ես եմ), որը նույնպես երբեք գոյություն չի ունեցել։
Դուք պետք է ձեռք բերեք բառարան, դա իսկապես հետաքրքիր է։
Ես մի անգամ դասախոսություն եմ կարդացել այս թեմայով, կարծեմ՝ ձեր մոտ՝ AZK-ում, տերմինաբանության մասին։
Դա վաղուց էր, և այնտեղ այդ տերմինները անգամ չկան։
«Ամբողջականներ», ահ, ամբողջականներ – ամբողջականները մի տեսակ հնդկացիներ են։ Նրանք խելացի են, ասում են՝
«մարդասիրական աղետից խուսափելու համար» – դա լավ է հնչում – «խաղաղապահ ուժերը» պետք է ...
Սրանք բոլոր այն բառերն են, որոնք ստեղծվել են հիմնական լրատվամիջոցներում փոխանցվելու համար, որոնք
ավելի-քիչ պատկանում են մի քանի գործակալություններին։
Քնած ոչխարները վերջապես ռմբակոծվում են այնպիսի տերմիններով, ինչպիսիք են «խաղաղապահ ուժեր», որոնք պետք է գնան X կամ Y
երկիր՝ այնտեղ պայքարելու ժողովրդավարության և ազատության համար։
Ի դեպ, «կոլատերալ վնաս» տերմինը, օրինակ, առաջին անգամ կիրառվեց 1999 թվականի Կոսովոյի
պատերազմի ժամանակ և մինչ այդ գոյություն չուներ։
Վիետնամի պատերազմի ժամանակ ուղղակի որևէ անուղղակի զոհ չկար։ Դուք տեսաք նապալմային ռումբերի գցման պատկերներ, որոնք
լեգենդարորեն տխուր են՝ փոքրիկ երեխաներ, որոնց մաշկը գրեթե այրվում է իրենց մարմնի վրա՝ ինչպես գել։
Ուրեմն նրանք մտածեցին՝ լավ, մենք դաս ենք ստացել, այլևս չենք կարող նման բան անել, հիմա պետք է դա անենք ինչպես վիդեոխաղ… անօդաչու
թռչող սարք թռչում է, հետո ինչ-որ բան է հայտնվում, և հետո մենք նրանց ասում ենք՝ լավ, եղել է նաև «բացասական կորուստներ»։
Պարզ անգլերենով ասած՝ քաղաքացիական անձինք, կանայք, երեխաներ և այլն սպանվում են։
Եվ այսպես է լինում միշտ՝ լիակատար խեղաթյուրում, «աջակողմյան ծայրահեղական» կուսակցություն և այն, որը
նրա հետ կապ ունի, ուստի սա պարզապես զրպարտություն է։
Քանի որ յուրաքանչյուր բառ, շատ հոգևոր իմաստով, ունի թրթռում։
Եթե ես հիմա ասեմ, սիրելի Մաթիաս, դու հրաշալի մարդ ես, կամ «Ես քեզ սիրում եմ», կամ ասեմ՝ «Ես քեզ ատում եմ», Մաթիաս։
Օ, բառերը, կարելի է ասել, կարող են սպանել։ Յուրաքանչյուր բառ ունի թրթռման նմուշ, նրանք դա շատ լավ գիտեն։
Եվ հենց դրա համար ես հրաժարվում եմ ստանձնել այս բաները։
Դրա համար դուք ինձ մոտ մի տեսանյութ անգամ չեք տեսնի, որտեղ ես անգամ մեկ անգամ «Շվուրբլեր» բառը նշեի։
Ինձ համար դա երբևէ ամենահեքիաթային բանն է, որովհետև այդ բառը նախկինում գոյություն չուներ։
Ինչպես շատերը պապագոյի պես կրկնում են, նրանք ասում են՝ պետք է պատկերացնես, ասես մի կապիկ, որը նույնպես ամեն ինչ պատճենում է։
Ես չեմ ասում, որ բոլոր մարդիկ այդպիսին են, ոչ էլ ձեր մեջ, իհարկե կան ազատ մտածողներ։
Բայց, ցավոք, զանգվածները հենց այդպիսին են. նրանք դա ընդունում են, իսկ Գուստավ Լե Բոնը ավելի քան
130 տարի առաջ գրել է «Զանգվածների հոգեբանությունը»։
Այն ձեզ ասում է ամեն ինչ, ինչ պետք է իմանաք զանգվածներին մանիպուլացնելու համար։ Բայց ինչ-որ կերպ դա միշտ աշխատում է։
Այո, իհարկե, դուք գտնվում եք լրիվ այլ մակարդակի վրա, քանի որ նաև շատ խորությամբ ուսումնասիրել եք այդ թեման։
Ես լավ պատկերացնում եմ, որ դուք իսկապես հոգնել եք այս որոշ տերմիններից։
Բայց ես կարծում եմ, որ դա կարևոր է նաև դիտողի համար՝ հասկանալու, թե ինչպես է նման մի բան գործում, երբ
չորս գործակալություններ դիտավորյալ ցրված են որոշ բառեր։
Նրանք նաև մարդկանց զրպարտում են՝ որպես կոնսպիրոլոգիական տեսաբաններ, աջակողմյան ծայրահեղականներ,
էզոթերիկներ, ինչպես դուք նոր ասացիք՝ սեկտանտներ կամ ինչ-որ այլ։ Կան այդքան շատ բացասական տերմիններ։
Եկեք Բյոռն Հոկեին օրինակ վերցնենք։ Պետք է անմիջապես նշեմ, որ ես առանձնապես հետաքրքրված չեմ AfD-ով։
Բայց հետո նրանք կասեին՝ Բյոռն Հոկեն, ով ունի քրեական անցյալ և արդարացիորեն կարելի է անվանել ֆաշիստ, այսօր արեց այս ու այն։
Բայց դուք երբեք չեք լսի, որ որևէ մեկը ասի. «Այժմ ելույթ է ունենալու կինը, որը մասամբ պատասխանատու է մի քանի
պատերազմների համար, որը կատարել է կեղծ վկայություն, որը արել է սա, նա ու մյուսը…» Հիմա Անգելա Մերկելն է գալիս։
Ուստի դու երբեք ոչ մի այլ քաղաքական գործիչ, լինի նա «Կանաչների» շարժման անդամ, թե ձախակողմյան, չի ասի, որ դու կստանաս լուծում,
օրինակ՝ Լարս Քլինգբեյլը, նախկին Անտիֆա-գործիչը, Լարս Քլինգբեյլը, այժմ արտգործնախարար, թե՞, ինչ է նա, տնտեսական քարտուղար։
Նա հիմա ձեզ հետ է խոսում։ Դուք դա չեք լսի։
Դուք չեք լսի՝ նախկին ԲլեքՌոքից, Ատլանտիկբրյուկեի նախկին խորհրդի անդամ, ով երկու օր անց՝ կանցլերի պաշտոնում երդվելուց
հետո, խախտեց իր խոսքը, հիմա ձեզ հետ է խոսում՝ Ֆրիդրիխ Մերցը։
Դա չի պատահում։ Բայց բոլոր մյուսների դեպքում, լինի դա ես՝ եթե իմ անունը գրեք՝ «աջակողմյան ծայրահեղական»,
«աջակողմյան գաղափարախոս», ամենուր ձեզ պիտակ են կպցնում։
Նույնպես, ինչպես բազմաբաժին խանութներում՝ զեղչված! Նրանք քեզ զեղչում են, նրանք քեզ էլ զեղչում են։ Նրանք ուզում են դա անել։
Եվ հենց դրա համար է, որ մեզ բոլորիս համար կարևոր է ճանաչել այնտեղ տեղի ունեցող այս օրինակը։
Այո, նրանք ձեզ նվազեցնում են։ Մյուս կողմից նրանք նաև շատ խիստ սենսուրա են կիրառում։
Դա նշանակում է, որ քո կարծիքը ամբողջությամբ անհետանում է։
Կան շատ խիստ սենսորություն։ Ծրագրերը դիտավորյալ դուրս են մղվում ֆոնի ետնաբեմ և չեն գտնվում։
Դուք մի անգամ SchrangTV-ում ասել եք, որ Օրուելին պետք է գնահատել նրանով, որ նա թերագնահատել է իրերը։
Դա քո ամենասիրած ասացվածքներից մեկն է, չէ՞?
Այո, ճիշտն է։ Նա իսկապես արեց։
Եթե հիմա տեսնեի Ջորջին, կասեի՝ Ջորջ, դու իսկապես չափազանց պարզ ես ներկայացրել։
Նա հավանաբար կասեր՝ «Դա ճիշտ է»։
Սարազինի նման։ Նա իսկապես թերագնահատեց ամեն ինչ՝ ասելով «Գերմանիան ինքն իրեն վերացնում է»։
Այո, դա խենթ է։ Ի նկատի ունեմ՝ դա իսկապես խենթ է։ Եթե նայեք ձեր գրքում ընդգրկված բոլոր թեմաներին, դրանք իսկապես շատ են։
Մենք ունենք ամբողջ պատերազմական տնտեսությունը, այժմ ունենք համաշխարհային տնտեսությունը, ունենք նաև
դեղագործական արդյունաբերությունը, այսինքն՝ շատ տարբեր թեմաներ։
Իրականում, եթե զանգվածային լրատվամիջոցները ազատ և անկախ լինեին, այս ոլորտներից ոչ մեկը կայուն չէր լինի, չէ՞?
… «Հատուկ ակտիվներ» – շատ մարդկանց դեռ դա մտքում է, ինչը կարևոր է։
Պարտքերը առաջանում են, և պարզապես օգտագործվում է «հատուկ ֆոնդ» տերմինը։
Այսինքն՝ դուք ասում եք, որ պատերազմի համար մեզ այժմ անհրաժեշտ է 2 տրիլիոն ֆունտ հատուկ միջոցներ։
Մերցը պարզապես վաղ է արթնանում ու չի ասում՝ «Ես նոր բառ եմ ստեղծելու»։ Հասկանո՞ւմ ես։
Դա ոչ այլ ինչ է, քան թատերական ներկայացում, ինչպես դերասանները, որոնք խաղում են դեր։
Եվ հենց այս կետում են մարդիկ չեն հասկանում և ասում՝ ոչ, սա դավադրություն է։
Նա չի կարողանում դա պարզել։ Կան այլ գործակալություններ, որոնք ամբողջ օրը դրա մասին են մտածում՝ «որ բառն
օգտագործենք կրկին՝ «հատուկ ֆոնդ» շատ ավելի լավ է հնչում»։
Եվ այսպես դա շարունակվում է անընդհատ, պետք է նշեմ սա, որովհետև հիմա դա անընդհատ կրկնվում
է՝ բոլոր ոլորտներում լիակատար խեղաթյուրում։
Այո, դուք, հավանաբար, նաև նկատի ունեք PR բաժինները, որոնք հատուկ ստեղծված են այս բառերը ձևավորելու, ամբողջ
պատմությունը հրապարակելու և մտածողությունը ձևավորելու համար։
Այն ժամանակ Սիգմար Գաբրիելը… երբ սկսվեց փախստականների ճգնաժամը, Հանաուում տեղի ունեցան բողոքի
ցույցեր – առաջին անգամ մարդիկ դուրս եկան փողոցներ։
Այդ ժամանակ խոսքը վերաբերում էր Բաուհաուսի շենքին, որը պետք է վերածվեր առաջին փախստականների տան։
Ժողովուրդը պարզապես ցույց էր անում։ Դրանից հետո Սիգմար Գաբրիելը օգտագործեց «խռովախուժ» բառը։
Ի դեպ, «rabble» տերմինը նույնպես նախկինում գոյություն չի ունեցել; նա բնակչությանը «rabble» էր
անվանում և նրանց «բարկացած քաղաքացիներ» էր կոչում։
«Դարչնագույն Արևելք» և նման բոլոր կարգախոսները գալիս են նույն գործակալություններից։ Պարզապես ձեր տեղեկության համար։
Այո, հիանալի է։
Եվ հենց դրա համար, մեր տեսանկյունից, մենք պետք է մերժենք, պետք է շատ ուշադիր լինենք մեր լեզվի նկատմամբ, որովհետև լեզուն շատ ճշգրիտ
է, և «լուրեր» բառը ամեն ինչ շատ ճշգրիտ է փոխանցում, որովհետև դրանք «հաղորդվում» են։ Դրա համար էլ դրանք կոչվում են լուրեր։
Այո, դա զարմանալի է։ Հեյկո, եկեք կարճ վերադառնանք հարցին՝ եթե նորից նայենք այս բոլոր ոլորտներին՝ պատերազմական տնտեսությանը,
պլանավորված պանդեմիաներին այստեղ-այնտեղ և դեղագործական արդյունաբերությանը, և եթե ունենայինք ազատ
լրատվամիջոցներ, արդյո՞ք սա ամենը դեռ հնարավոր կլիներ։
Եթե մարդիկ պատրաստվեին պատերազմի այս խելագար հակամարտություններում, արդյո՞ք թույլ կտայինք, որ մեզ վախեցնեն
կամ նույնիսկ տպավորվեն որևէ տեղից բռնկված համաճարակներով։
Լավ հարց։ Պարզ ասած՝ այդպես չէր լինի, բայց ես դեռ այդպես չեմ տեսնում, որովհետև հավատում եմ, որ
գործընթացը պետք է տեղի ունենա մարդու ներսում։ Դա նշանակում է…
Եթե ի վերջո քեզ փոքր են պահել, և դու ինքդ քեզ չես հավատում, և, կարելի է ասել, չես հզորացնում ինքդ քեզ՝ այսինքն չես տալիս ինքդ
քեզ այն ուժը, որ ազատես ինքդ քեզ, որովհետև դու ազատ չես, այլ էությամբ ստրուկի պես ես ապրում, ուղղակի
չգիտակցում ես, որ ի վերջո շրջապատված ես ցանկապատով։
Մյուս մարդիկ քո համար ցանկապատ են կանգնեցնում և ասում են, որ յուրաքանչյուր չորս տարին մեկ դու
հնարավորություն ունես ընտրելու ցանկապատի գույնը։
Երբ դու հասկանում ես, ինչպես Հիսուսն ասաց, ինչպես բոլորն ասացին, որ դու ազատ ես, որ դու անկախ ես այս ցանկապատից, որ դրա կարիքը
չունես, ապա վերջիվերջո ոչ մի լրատվամիջոցի կարիք էլ չունես, որովհետև ինչ լրատվամիջոց էլ լինի, քո ներսում կա այս լուռ ձայնը,
որը յուրաքանչյուր մարդ ունի, այս ինտուիցիան, այս աստվածային ձայնը, որը քեզ հետ խոսում է, երբ դու
ասում ես՝ մարդ, այս մարդու հետ ինչ-որ բան ճիշտ չէ, հա՞»
Բայց եթե, իմ կարծիքով, դու դա չունես, քեզ միշտ կարելի է մանիպուլացնել, որովհետև երկու կողմերն էլ մեր մեջ են։
Գյոթեն նույնպես նկարագրել է սա. դուք չունեք մի կողմ և մյուսը անիմաստ՝ լույսն ու մութը, կան այս յին և յանգ խորհրդանիշները։
Այսինքն՝ այն, ինչ դու ասում ես, հնչում է լավ, այո, միայն անվճար մեդիաներ կան, բայց հիմա ո՞վ է տիրապետում այդ մեդիաներին։
Ի՞նչ նպատակ ունի այն անձը, ով նկարահանում է ծրագիրը։
Ի՞նչ նպատակ ունեմ այս գրքով, ինչո՞ւ հենց այս թեմաները ընտրեցի «Հազարամյակի ստի» համար, և ինչո՞ւ այլ թեմաներ չեն ներառվել։
Հասկանո՞ւմ ես, ինչ նկատի ունեմ։ Մենք պետք է ազատվենք դրանից։
Դրա համար իմ սիրած ասացվածքն իրականում այս է՝ եթե դու պակաս հեռուստացույց դիտես, ավելի պարզ կտեսնես։
Իրականում մենք պետք է այս հարցերին ավելի քիչ ուշադրություն դարձնենք։
Դրա համար ես բազմիցս ասել եմ, և մեր գրքում կա նաև երկրորդ մաս, որը հենց այս հարցով է զբաղվում։
Պոլարություն, ինչպես կարող ես ազատվել այս բաներից, ով ես դու իրականում, ինչ է կյանքի իմաստը?
Իմ կարծիքով, սրանք իրականում ավելի կարևոր հարցեր են։
Ես հասկանում եմ ձեզ, իհարկե, ունեք ծրագրի ձևաչափ, որը լուծում է այս խնդիրները, բայց չպետք է միայն դրա վրա կենտրոնանաք։
Այսպիսով, կրկին կարճ պատասխանելու համար՝ ինձ դժվար է հավատալ, որ միայն այն պատճառով, որ այժմ կա
ազատ մամուլ, մենք նաև ապրում ենք ազատ աշխարհում։
Լավ, կան որոշակի թեմաներ։
Այսպիսով, եթե անվճար լրատվամիջոցները հիմա դադարեցնեին հաղորդել, մենք կունենայինք մեծ խնդիր,
բայց, կարծում եմ, բոլորս դրա հետ համաձայն ենք։
Եթե դու այսպիսի գիրք չգրեիր և կրթական ծրագրեր չլինեին, մենք իսկական խնդիր կունենայինք։
Մենք ներկայումս դիտում ենք Լոյս Սասեկի «1024 վկաներ» ծրագիրը, որը նվիրված է արարողակարգային բռնության բոլոր զոհերին։ Սա այն ոլորտն
է, որտեղ մենք իրականացնում ենք մեծածավալ հետաքննական աշխատանք և ձայն ենք տալիս մարդկանց, որոնք հակառակ դեպքում ձայն չէին ունենա։
Դուք հիանալի աշխատանք եք կատարում։ Արդար լինելու համար պետք է նշել, որ առանց ձեզ և մյուսների շատ բաներ երբեք չէին բացահայտվի։
Միգրացիոն պակտը, օրինակ, ևս մեկ նման խնդիր էր։
Միգրացիոն պակտի մասին պաշտոնապես ընդհանրապես չի հաղորդվել։
Այդ ժամանակ այս մասին հաղորդել էին անկախ լրատվամիջոցները։
Հետո հայտնվեց Օլիվեր Վելկեն, ով վարում է «heute-show»-ը, և, օրինակ, ինձ ու մի քանիսին ծաղրում էր։
Այսպիսով նրանք կրկին ամբողջը խեղաթյուրեցին։
Դա նշանակում է, որ, իմ կարծիքով, նրանք մի փոքր վախենում են, որ մեզ նման մարդիկ՝ որոնց դեմ պայքարում են և ձեզ, և մեզ, ի վերջո
լույս կբերեն այս մութ աշխարհին, և հենց դրա համար դուք կարևոր եք։
Այո, դուք նույնպես, մենք բոլորս միասին, բոլոր այն դիտողները, որոնք նվիրված են այսինքն՝ և դուք
ավելի վաղ քննարկման մեջ ներգրավեցիք Հիսուսին։
Նա նաև ասաց, որ ճշմարտությունը ձեզ ազատ կդարձնի, և ես հավատում եմ, որ հենց դա է կետը՝ դուք
պարզապես պետք է նորից լսեք ձեր ներքին ձայնը։
Ես նույնպես ունեմ այդ տպավորությունը, որ ինտուիցիան քեզ սովորեցնում է դա, ուստի ինձ կրկին շատ դուր եկավ, որ
դու խորքում գիտես, թե ինչն է ճշմարտություն և ինչը՝ ոչ։
Թերևս կարող եմ անցնել եզրակացությանը, սակայն ձեր գրքի առաջաբանում Լիզա Ֆիցը գրել է՝ ինչը ինձ նույնպես շատ հետաքրքիր թվաց, որ
ցանկացած լրագրող, ով ձեր գրքի բովանդակությանը արձագանքում է բարկությամբ, ինքնահավանությամբ կամ նույնիսկ մեծամտությամբ,
հրավիրվում է ավելի ուշադիր ուսումնասիրել դրա նախապատմությունը։
Դուք անձամբ կարծում եք, որ հիմնական լրատվամիջոցներում դեռ կան լրագրողներ, որոնք կընդունեն այս հրավերը՞
Դուք ավելի վաղ նշել եք բարձր գործակալությունները։
Բայց դա աննշան է՝ 0.00-ի չափով։ Ընդհանուր առմամբ կասեի՝ ոչ։
Միշտ կան նրանք, ովքեր խախտում են կարգը, և Եվա Հերմանը նրանցից մեկն էր։
Արդյո՞ք չկան նաև այլ անուններ։ Ուվե Շտայնը, որի մասին կարող ենք ավելի ուշ վերադառնալ, նույնպես նոր
նախագծի մասն է և այլևս հիմնական հոսքում չի երևում։
Լավ, կան մի քանիսը, բայց, անկեղծ ասած, մեծամասնությունը լիովին կողմ է։
Այսպիսով, պետական լրատվամիջոցները համակարգի մի մասն են։ Ես երբեք չէի ուզում դրան հավատալ; տարիներ առաջ ես միամիտ էի։
Ես մտածեցի՝ ոչ ոք չի կարող այդքան հիմար լինել, նրանց հաստատ գնել են – նրանց հաստատ գնել են։
Շատ մարդիկ ինձ հարցնում են, թե ինչ եմ նկատել, դա նման է մի գաղափարախոսության։
Ուստի, ինչպես այն ժամանակ կոմունիզմը Մաո Ցեդունի, Պոլ Պոտի, Ստալինի կամ ԳԴՌ-ում, որտեղ ասում էին, թե 100%-ը
աջակցում է SED-ին՝ ոչ, ոչ, նրանք իսկապես գոյություն ունեն։
Նրանք դրան հավատում են։ Ինչ-որ տեսակի գաղափարախոսության պես։ Կոմունիստական
գաղափարախոսությունը ճիշտն է, նրանք անտեսում են ամեն ինչը։
Մեդիայում դրանցից շատ-շատ կան, իսկապես շատ։
Այո, բայց ինչ հրաշալի է, որ նրանք իրենց մեջ կրում են նաև այն ձայնը, որի մասին դու խոսեցիր։
Ես իսկապես խոսում եմ ամենացածր մակարդակի լրագրողների մասին, որոնք կարող են պարզապես հետևել
հրամաններին, գործակալություններին և բոլոր տերմիններին։
Դու չես կարծում, որ նրանց արթնացնելու կամ գրգռելու, կամ այս հրավերը ընդունելու որևէ հույս է մնացել։
Ամեն ինչ, ինչ կարող եմ նրանց ասել, այն է, որ հիմա ավելի լավ է դրա մասին ավելի արագ մտածեք, քան նախկինում։
Քանի որ արհեստական բանականությունը միևնույնն է ձեզ բոլորին կփոխարինի։ Դա արդեն տեղի է ունենում։
Շատ քիչ խմբագիրներ են մնացել, քանի որ բոլոր հոդվածները գրում է արհեստական բանականությունը։
Նրանք մի օր պետք է լքեն այս խորտակվող նավը, ոչ թե շատերի պես, ովքեր դեռ կարծում են, թե Թայթանիկի վրա են և
տոնում ու ուրախանում են։ Բայց այն շուտով խորտակվելու է։
Այս համակարգը, անկախ ներգրավված տարածքներից, վերջիվերջո դատապարտված է ձախողման։
Դուք կարող եք վերցնել այն, ինչ ուզում եք։ Թե՛ VW-ն այժմ ազատում է 35 000 մարդու, որոնց բոլորին ստել են ու դավաճանել են՝ այն ժամանակ
SPD-ն դեռևս Վոլքսվագենի համասեփականատերն էր Ստորին Սաքսոնիայում, թե՛ կարող եք վերցնել մյուս բոլոր ոլորտները,
թե՛ կարող եք վերցնել փախստականների և միգրացիայի հարցերը…
Գերմանացիների համար գումար չկա, ճանապարհների համար էլ, ամեն ինչ Բեռլինում ավարտված է։
Դուք կարող եք վերցնել բոլոր ոլորտները։ Դա դրական է, պետք է ասեմ, որովհետև հիմա ամեն ինչ բարձրանում է։
Կամ ես դա գիտակցում եմ ու ասում՝ այլևս չեմ ուզում դրան մասնակցել։ Կամ էլ մտածում եմ՝ կշարունակեմ
դրան մասնակցել մինչև վերջ և շարունակեմ ստել ու խաբել։
Կարմայի վրա ես խորապես հավատում եմ։ Բայց մի օր կարման կհասնի քեզ, ավելի արագ, քան երբևէ։
Իմ կարծիքով, մենք ներկայումս գտնվում ենք այնպիսի ժամանակաշրջանում, երբ այս լույսի ուժերը, կամ կոչենք դրանք
ճշմարտություն, ավելի ու ավելի են բացահայտվում։ Եվ դա լավ է։
Դա լավ է, հենց այդպես։ Դուք կարող եք դա տեսնել ավելի ու ավելի շատ մարդկանց մոտ։
Անհավանական է, թե որքան լայնածավալ է ցանցային կապերի հաստատումը, որքան շատ ձևաչափեր ու շարժումներ կան։
Դա հիանալի է։ Հարգելի Հայկո, շատ շնորհակալ եմ։ Դա մեզ հույս է տալիս ապագայի համար։
Լսել եմ, որ քո նոր գիրքը նույնպես շուտով կհրատարակվի։
Ճիշտ եմ հասկացել՞ Կարո՞ղ եք դրա մասին մի քանի բառ ավել ասել։
Այո, վերջիվերջո ամեն ինչ մեկ բանի մասին է։ Դա ոչ մի գրքի մասին չէ, բայց պետք է պատկերացնես, որ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից
հետո կարգախոսը «Երբեք կրկին պատերազմ» էր։ Երբեք կրկին պատերազմ։
Երբ դրա մասին մտածում եմ, 1980-ականների սկզբին կոչված խաղաղության շարժման կարգախոսը «Խաղաղություն՝ առանց զենքի» էր։
Նույն մարդիկ հիմա շրջում են ու ասում՝ «Խաղաղությունը հնարավոր է միայն զենքով»։
Դա ամբողջությամբ օրվելյան աղավաղում է։
Դա նշանակում է, որ իրականում ամեն ինչ միայն մեկ բանի մասին է՝ պատերազմ կամ խաղաղություն։
Իմ կարծիքով, մենք ապրում ենք ամբողջովին խելագար ժամանակներում, որտեղ անհեթեթ է, որ ամեն օր՝ պարզապես նայեք նորություններին, մենք
հիմա ուզում ենք… լավ, ինչ-որ մեկը, ինչպես Յենս Սփանը, որը ներգրավված է դիմակների գործարքներում և ամենատարբեր այլ բաներում,
երբեք չի ծառայել բանակում, հիմա մեզ ասում է, որ մենք, ըստ էության… կարող է պահանջ սահմանվի, ես
կասեի զգուշությամբ… նրանք դրա վրա աշխատում են։
Դա նշանակում է, որ մենք պետք է խաղաղության մասին խոսենք։ Ոչ միայն խոսենք խաղաղության մասին, այլև ապրենք այն։
Եվ հիմա շատ մարդիկ են հավաքվել միասին, այդպես էլ պետք է պատկերացնես։
Եվ դա այն չէ, ինչը հեշտությամբ կարելի է բացատրել; դա անհավանական է։
Ծրագիր, որը, իմ կարծիքով, վերջին տասը տարիների ամենանշանակալիցներից մեկն է՝ «Խաղաղություն վերջապես – 100
անհատականություններ» ցուցադրում են բարոյական քաջություն։
Մարդիկ, ովքեր երբեմն տարբեր կարծիքներ ունեն, բայց, այնուամենայնիվ, հետևելով «We Are the World»-ի օրինակին՝ այն
ժամանակ Band Aid-ին, երբ Բոբ Գելդոֆը Վեմբլիի մարզադաշտում հավաքել էր բոլոր մեծ անունները՝ Queen-ը, Դեյվիդ
Բոուին, Ջորջ Մայքլը և բոլորը, որովհետև նրանք ունեին նպատակ՝ գումար հավաքել Եթովպիայի համար։
Եվ սա խաղաղության մասին է։ Եվ ներգրավված են անհատականություններ, ես կկարդամ մի քանիսը հարյուրավորներից՝ Sucharit Bhakdi, Philipp
Hopp, Daniele Ganser, Markus Krall, Kayvan Soufi-Siavash (Ken Jebsen), Դոկտոր Մայքլ Նելս, Ուլրիկե Գերո, պրոֆ. Մաքս Օտտե, նախկին
ֆուտբոլի աշխարհի չեմպիոն Թոմաս Բերթհոլդ, Ջերալդ Հյութեր, Ռյուդիգեր Դալկե, Լիզա Ֆից, Մարկո Ռիմա, Թոմ
Լաուզեն, Անդրեաս Պոպպ, Մարկ Ֆրիդրիխ, Հանս-Յոախիմ Մաազ, Յուրգեն Ֆլիգե, Ուվե Ստայմլե և շատ ուրիշներ։
Եվ հենց դա է հուզիչը՝ որ մենք ասացինք՝ ամբողջովին տարբեր մարդիկ միավորեցին մարդկանց։
Ես դրա հետ շատ կապ չունեմ, պարզապես այն հրատարակվել է մեր հրատարակչության կողմից։
Բայց ես միայն կարող եմ ասել, որ դա շատ մեծ է, և հիմնական հոսքը վախենում է դրանից։ Իրոք, իրոք վախենում է։
Քանի որ մարդիկ միշտ ուզում են բաժանել մյուսներին։ Մեկը մյուսի դեմ։
Օրինակ, այնտեղ գրում է մի հրեա, որը բացատրում է, թե ինչու մենք պետք է դեռևս խոսենք պաղեստինցիների հետ։
Մեկ այլ, լայնորեն հայտնի խմբագիր, որի անունը չեմ նշի, որը հեռացվել է հանրային հեռարձակումից, նույնպես խոսում է այս գործի մասին։
Բժիշկներ, գիտնականներ, ֆոնդային շուկայի մասնակիցներ – դուք մի քանի անուն գիտեք – նրանք բոլորը
ներգրավված են։ Սա իսկապես խաղաղության մասին է։
Եվ հենց դրա համար, իմ կարծիքով, այս նախագիծը չափազանց կարևոր է։
Եվ յուրաքանչյուրը, ով ունի երեխաներ կամ գիտի որևէ մեկին, ում կարող են կանչել զինվորական ծառայության, պետք է նախ կարդա այս գիրքը։
Երբ տեսնես, թե այնտեղ մարդիկ դրան ինչպես են նայում, մաշկդ փշաքաղ կլինի։
Եվ մենք իսկապես պետք է բոլորս միասին կանգնենք այս դժվար ժամին։
Բայց ինչպես ասացի, այն մատչելի չի լինի մինչև նոյեմբերի 28-ը։ Մինչ այդ դա դեռ գաղտնիք է, որը հիմա
բացահայտում եմ այստեղ։ Դուք այն այլուր չեք գտնի։
Խնդրում ենք սպասել մինչև 28-ը։ Հասանելի է Macht-steuert-Wissen Verlag խանութում։
Կամ, հավանաբար, նաև այլ խոշոր մանրածախ վաճառողների մոտ՝ դեկտեմբերից, դեկտեմբերի սկզբից։
Հայկո, ցանկանում եմ իմ անկեղծ երախտագիտությունն արտահայտել, որ ժամանակ հատկացրեցիր մեզ այս կարճ ուղևորությանը տանելու
համար՝ սկսած քննարկվող խնդրից մինչև չորս գործակալություններ։
Ես հավատում եմ, որ մենք կշարունակենք այս ուղղությամբ առաջ շարժվել։ Մենք պետք է շարունակենք բացահայտել
ճշմարտությունը; արթնացման գործընթացը այլևս չի կարող կանգնեցվել։
Շատ շնորհակալ եմ։ Ձեզ մաղթում եմ ամենայն հաջողություն ձեր բոլոր ձեռնարկումներում և շատ էներգիա ամեն ինչում։
Ես անհամբեր սպասում եմ շուտով կրկին քեզ տեսնելուն։
Շատ շնորհակալություն ձեր թիմին։ Շնորհակալություն, որ թույլ տվեցիք ինձ լինել այստեղ, և ձեր դիտողներին։ Ամենայն բարին։
Շնորհակալություն – դուք նույնպես։
Մենք ուզում ենք իմանալ, թե փողոցում մարդիկ ինչ են ասում այս մասին։ Ձեր անձնական կարծիքը ո՞րն է այս մասին։
Լավ, ես միայն կարող եմ քեզ հետ համաձայն լինել։
Դուք նույնպես հոգնել եք մանիպուլացված հիմնական լրատվամիջոցների հաղորդումներից՞ Kla.TV – անկախ,
անվճար և առանց սենզուրայի։ Հետևեք հիմա անվճար։