Akeh wong mung nyalin saka dpa, tembung demi tembung.
Banjur kowe weruh ing koran yen saiki artikel-artikelé padha waé ing endi-endi.
wis kasebut sacara resmi ing sawijining wawancara manawa kita saiki urip ing jaman kebodhoan mass media lan Gustave Le Bon
wis nulis "Psikologi Kerumunan" luwih saka 130 taun kepungkur.
Iki ngemot kabeh sing perlu sampeyan ngerti babagan carane ngapusi massa.
kowe sejatine urip kaya budhak, kowe mung ora nyadari yen kowe saktenane dikelilingi pager.
Wong liya sing masang pager kanggo kowe lan kandha yèn saben patang taun kowe nduwé kasempatan kanggo milih werna pager.
Sabenere, ukara favoritku yaiku: Wong sing nonton televisi luwih sithik bakal ndeleng luwih cetha.
Padha pracaya marang kuwi. Kaya sawijining ideologi. Ideologi komunis iku sing bener, padha nglirwakake kabeh liyane.
Ana akèh banget ing media, akèh tenan.
Kowe bakal merinding nalika ndeleng carane wong-wong ing kana ndeleng kuwi.
Lan kita pancen kudu padha guyub rukun ing wektu kang angel iki.
Ya, para pamirsa sing kinurmatan, Heiko Schrang, sapa sing ora kenal?
Dheweke panulis buku paling laris, penerbit buku, panyatur ing AZK kaping 15, duwé saluran YouTube kanthi 170.000 pengikut
sing nggumunake, lan minangka wong sing tresna marang tentrem, dadi salah siji tokoh paling misuwur ing jagad pendidikan.
Sugeng rawuh ing Kla.TV, Heiko sing kinurmatan, saestu nyenengake sampeyan ana ing kene.
Halo, Mas Mathias sing kinurmatan. Matur nuwun wis nampani aku, lan mugi-mugi sing paling apik
kanggo para pamirsa, mesthi wae. Matur nuwun sanget.
Heiko sing kinurmatan, sampeyan wis nulis buku, lan buku anyar sampeyan dijenengi "The Millennium Lie."
Ing kono, sampeyan ngrembug topik-topik sensitif lan nliti kanthi jero sing nggumunake.
Sanajan mangkono, iki gampang banget diwaca lan pancen narik kawigaten pamaca.
Buku iki ditulis sawisé pandemi coronavirus. Apa periode iki maringi inspirasi marang sampeyan
kanggo nulis buku iki? Utawa apa ana alesan liya?
Ora tenan, ora anyar banget.
Buku kasebut diterbitake kurang saka setaun kepungkur, mula sejatine wis suwe sawisé Corona.
Corona iku taun 2020/2021 – apa kita duwe hubungan karo iku?
Nanging pitakonmu isih pantes.
Ing pungkasané, sejatine mung ana siji sebab:
Aku nggoleki maneh buku-buku lawasku, ing kasus iki "The Lie of the Century".
Aku kepengin ndeleng sumber-sumber lawas lan kaget banget nalika nyadari yèn akèh sing wis ora ana manèh ing internet.
Aku krasa kuwi banget ngganggu, amarga kuwi edan.
Dadi saiki ana keseragaman gedhe ing kana liwat Google, lan saiki terus karo ChatGPT.
Mula aku mikir, yen padha terus mbusak kabeh, mung bakal ana siji bebener sing isih ana: bebener
saka Kementerian Bebener, kaya ing "1984"-é Orwell.
Lan banjur aku mikir, iki ora bisa kaya ngene.
Dadi aku mikir, ya wis, kowe bakal nulis buku liyane kanggo generasi sabanjure.
Amarga aku yakin manawa padha saya obah menyang arah iki, kanthi AI, kowe mung nduwé panemu sing wis
ditemtokake dhisik, sing – miturut karepé wong-wong sing nduwé kuwasa – wis diatur déning narasi.
Lan aku uga nduwé anak-anak, lan miturut panemuku aku nduwé tanggung jawab ora mung marang anak-anakku, cucuku,
lan wong liya, supaya wong bisa ngomong: Oke, iki ana karya rujukan – kowe wis maca – kaya ensiklopedia.
Kita bakal ngrembug sawetara topik.
Dadi kowe bisa nemokake kabeh ing kana, kepiye kabeh perang diwiwiti: sapa sing ana ing mburine, jeneng
lan jeneng mburi wis diwenehake, pembunuhan Kennedy, coronavirus – apa sing kelakon ing kana?
Maksudku, kuwi wis ketinggalan jaman, bukuku (...).
Sadurunge, aku nulis barang-barang sing saiki wis kabèh metu.
Sajeroning wektu sing padha, siji bom ngagetake sawisé sijiné meledak.
Lan kuwi pancen carane aku nganti ngomong, oke, iki minangka pendamping kanggo kabeh topik.
Ya, aku ora mikir aku kudu nulis apa-apa maneh, amarga saiki kabeh wis ditulis.
Lan yen nganti saiki kowe durung paham, aja salah paham – kowe ora bisa mbantu dheweke maneh.
Sampeyan pancen wis ngrembug akèh topik sing béda-béda lan wis njlentrehaké kanthi jero.
Ing obrolan iki, saiki aku pengin fokus sethithik marang topik media.
Sampeyan uga nyebut media ing artikel, nanging bola-bali ing saindhenging buku.
Akeh wong nganggep yèn media massa nyedhiyakake manéka rupa panemu lan saben wong bisa mbentuk panemune dhéwé ing endi waé.
Nanging ing bukumu, kowe nggambarake medhia kanthi gambaran sing rada beda.
Dadi, apa sing sampeyan deleng minangka masalah ing media massa?
Miturut panemuku, iki dudu masalah anyar; wis ana saka biyen.
Yen sampeyan nyinaoni sejarah iki sethithik, sampeyan bakal nemokake manawa Edward Bernays – aku mung bisa
nyaranake Eddie Bernays marang pamirsa – wis nulis buku "Propaganda" luwih saka 100 taun kepungkur.
Wong iki pancen wong sing ngedegake agensi hubungan masyarakat (...) dhèwèké wis maringi wong-wong sing
nduwèni kuwasa mekanisme kanggo memanipulasi wong.
Lan aku bakal ngomong manawa apa waé, apa kuwi Adolf Hitler utawa wong liya, bab-bab iki isih digunakaké
nganti saiki. Kanthi tembung liya, iki ora ana sing anyar.
Mesthi wae kowe krasa yen, ya, ing GDR kowe duwe loro saluran, DDR1 lan DDR2. Lan generasi aku uga
kelingan jaman nalika mung ana sawetara saluran.
Ing taun 1987, Sat.1, RTL, lan sapiturute, televisi swasta muncul.
Sadurunge, mung ana sawetara saluran televisi sing winates.
Lan pungkasane, atusan saluran muncul.
Wong-wong padha kandha, "Hei, saiki kita pancen bisa entuk informasi sing komprehensif lan mandhiri."
Lan aku wis kerep pitakon bab iki, malah luwih saka 20 taun kepungkur, amarga aku weruh yen nalika ana laporan warta sing
penting – yaiku bab-bab wigati, apa Perang Teluk kapindho ing taun 2003 utawa malah Perang Teluk kapisan ing
taun 1991 – gambar-gambar sing padha katon ing endi-endi.
Sanajan mangkono, kowe nonton CNN, kowe weruh gambar sing padha ing warta saben dina, kowe
uga weruh gambar sing padha ing saluran liyane.
Mung penyiar televisi sing katon béda, nanging pesené padha ing endi-endi.
Lan sanajan nalika semana, aku takon marang awakku dhéwé: Kepiye bisa kaya ngono?
Amarga nalika kabeh dadi mandiri banget lan saben wong padha ngedol marang kowe: "Kita duwe
wartawan dhéwé lan saiki padha lunga mrana-mrene" (...).
Nanging nalika tekan masalah-masalah sing krusial, sejatine mung ana siji pendapat sing mutlak.
Lan miturut panemuku, saiki luwih parah tinimbang biyen.
Kowe mangsuli kuwi kanthi ngomong: Ora masalah tenan apa ana ewonan saluran utawa ora.
Ana mung papat agensi warta, kaya sing kowe sebut: AP, Associated Press, banjur AFP, Reuters, kabèh wis kondhang.
Reuters meh 150 taun umuré, coba bayangna kuwi, lan ana dpa, Agensi Pers Jerman.
Kanggo pamirsa sing kasengsem – sampeyan kudu merhatiin iki – sampeyan asring weruh ing Jerman: dpa –
dicetak nganggo huruf cilik banget – dpa, dpa, dpa report.
Iku ateges padha menehi apa sing kudu digawa.
Akeh wong mung nyalin saka dpa, tembung demi tembung.
Banjur kowe weruh ing koran yèn saiki artikelé padha waé ing endi-endi.
Ya, dadi kanggo para pamirsa sepisan maneh, sampeyan bubar ngomongake babagan aneka warna media sing gedhe, lan saiki
sampeyan kandha yèn media-media sing manéka warna iki – kaya sing katon sepisanan merga ana akèh format béda –
nanging saktenané mung nyalin saka papat agensi iki, utawa paling akèh nyalin saka agensi-agensi mau, ta?
Ya, pinter kuwi. Coba tak omong kaya ngene: kaya sing tak kandhakake, biasane aku ora pengin mbantah yen bisa ana sawetara
variasi regional ing laporan standar, bisa uga pancen kaya ngono.
Nanging pungkasane, kowe kudu mbayangake kaya ngene: ana sawijining gedhong olah raga gedhe, lan ing jeroé rada peteng,
lan ing salah siji pojok ana kabèh lampu sorot sing padhang sumunar ing kono, lan ing pojok
kuwi, umpama, ana perang ing Ukraina utawa Gaza.
Kabeh mung ndeleng pojok iki, kabeh mung nglaporake babagan pojok iki, nanging ing gym sing padha, ing negara liya, umpama
ing Yaman, lan ing panggonan liya uga ana perang, uga ana pembunuhan massal, nanging iki ora dilaporake, kaya ora ana.
Saiki, mung saiki, aku malah ora ngomong babagan bab-bab sajarah.
Yen kita nganggep yèn perang ing Ukraina diwiwiti taun 2014, kuwi wis kondhang.
Lan nalika sampeyan mikir manawa salah siji wartawan paling gedhe, sing uga tak kutip ing bukuku lan tak kagumi banget, Peter
Scholl-Latour, sing sayangé tilar donya ing taun 2014, kanthi resmi nyebutake ing sawijining wawancara
manawa kita saiki urip ing jaman kabodhoan media massa; iki saya cetha sawisé perang ing Ukraina.
Mangkono kahanané nalika semana. Gambar palsu ditayangaké. Contoné, nTV nampilaké judhul gedhé sing kandha
yèn konvoi tank lagi maju utawa nyabrang mlebu Ukraina, nanging sakjatiné iku gambar saka taun 2008.
Iku direkam ing Kaukasus, iku latihan militer Rusia, mula mung dilaporake kanthi salah.
Nanging mesthi wae, wong-wong padha mikir, oh, wong Rusia padha mlebu kono nganggo tank, nanging sejatine ora tau!
Iku mung siji conto. Lan kuwi terus-terusan kaya ngono.
Wektu kuwi uga dadi legendaris nalika padha kandha ing Berlin, "Oh, saiki kita kudu mbentuk rantai manungsa kanggo
para pangungsi miskin – sing banjur teka liwat Suriah ing taun 2015 – lan kuwi uga dadi legendaris."
Banjur padha ngadani demonstrasi ing sakupenge Berlin, padha ngadeg jejeg tangan nyambung
tangan karo lilin kanggo para pangungsi miskin.
Banjur ditemokake yen ing kana ora ana 50.000 wong kaya sing dilaporake, nanging mung ana
5.000, lan kuwi ora cukup kanggo rante manungsa.
Dadi padha njupuk gambar saka taun 2003, perang kapindho ing Ukraina, nalika ana demonstrasi masal lan atusan ewu wong
padha metu menyang dalan – banjur padha nyunting bebarengan.
Banjur kowe ngerti, lan padha kandha, "Oh, sayangé kita kéliru njupuk gambar sing salah saka arsip DPA."
Padha nindakake perkara sing padha karo Trump saiki, babagan BBC sing lagi digugat. Lan kuwi terus-terusan.
Sing paling penting mung ana sawetara agensi sing kudu dieling-eling dening
pamirsa utawa sing bisa ditliti kanthi bebas.
Lan kuwi pinter, amarga mung sithik wong sing ngerti kuwi, nanging kabeh padha duwe panemu sing padha.
Apa kowe bisa nemokake maneh iku crita liya, karo Bilderbergers lan kabèh organisasi
semi-rahasia ing ngendi padha lungguh lan mbahas agendane.
Iki teori konspirasi, mesthi wae, Mathias, kowe ngerti.
Mesthi, ora ana pitakon babagan iki. Ayo pasang tandha petik ing tembung kuwi, ya, persis.
Ing bukumu, kowe uga nulis manawa kowe nyakup kutipan saka Jörg Haider:
Sapa waé sing nemtokake istilah-istilahé, dhèwèké sing nguwasani cara mikir – prakara wigati
dadi tabu politik lan goroh diangkat dadi dogma.
Ya, kepiye perang psikologis iki, kaya sing kowe sebut, bisa digunakake ing praktik, utawa apa kowe duwe conto tartamtu
saka kedadeyan donya saiki, saka apa sing lagi kelakon saiki?
Ya, sejujure aku bisa ngomong sawetara bab, nanging aku kudu ngomong yen aku ora tenan kasengsem karo apa
sing pengin dirungokake pamirsa maneh, nanging ya kuwi kahanane yen wis suwe banget melu ing kéné.
Kita tansah ngomong babagan ngakoni, nanging kenapa kudu owah?
Kowe tansah tetep ana ing ranah pangakuan, tansah ngakoni, amarga ing sawijining wektu kowe bakal edan,
amarga pesen sabanjure, sabanjure, sabanjure, sabanjure...
Amarga gorohé, kowe kudu mbayangaké, gedhé banget, nganti medeni aku, yèn wong-wong padha manut marang goroh-goroh kuwi.
Dadi, contone, yen kowe krungu ing media yen miturut Kementerian Pertahanan iki lan kuwi wis kelakon.
Kowe mesthi ngerti yèn padha ana ing mburi iki, utawa yèn laporan intelijen wis kandha iki lan iku.
Dadi, kuwi ateges kita bisa nemokake solusine, amarga padha kerja cukup raket lan kabeh terminologine...
Mulané saiki dadi mboseni, apa mung istilah "warga nesu", sing durung ana sadurungé, "warga Reich", istilah sing digawe
sacara artifisial kanggo ngremehake wong, "esoterik sayap tengen", sing aku kalebu, uga durung tau ana sadurungé.
Kowe kudu duwe kamus, iku pancen menarik.
Aku tau mènèhi ceramah babagan iki, aku kira iku ing panggonmu, ing AZK, babagan terminologi. Kuwi wis
suwe, lan istilah-istilah kuwi malah ora kasebut ing kana.
"Para pemberontak", ah, para pemberontak – para pemberontak iku sawijining jinis India. Padha pinter, padha
kandha, "supaya ora ana bencana kemanusiaan" – muni apik – "pasukan penjaga perdamaian" kudu ...
Iki kabèh tembung sing digawé kanggo disebarake ing media arus utama, sing kurang luwih kagungan sawetara agensi.
Kambing sing turu pungkasané dibombardir karo istilah kaya "pasukan penjaga perdamaian" sing kudu lunga
menyang negara X utawa Y, kudu menyang kana kanggo perang demi demokrasi lan kamardikan.
Kejadiané, istilah "collateral damage" digawé nalika Perang Kosovo taun 1999, umpamané, lan durung ana sadurungé kuwi.
Dadi nalika Perang Vietnam, ora ana korban sipil. Kowe weruh gambar bom napalm sing dijatuhake, lan kuwi
gambar sing nggegirisi banget: bocah-bocah cilik sing kulité meh kobong kaya gel ing awaké dhéwé.
Dadi padha kandha marang awake dhewe, "Oke, kita wis sinau piwulang, kita ora bisa maneh nindakake perkara kaya ngono. Saiki
kita kudu nggawe kaya video game... ana drone mabur mlebu, banjur ana sing muncul, banjur kita kandha
marang wong-wong, ya, ana uga 'kerusakan collateral'."
Kanthi basa sing prasaja, warga sipil, wanita, bocah-bocah lan sapiturute lagi dipatèni.
Lan kuwi tansah kaya ngono, distorsi total, partai "ekstrimis sayap tengen" lan sing
ana gandhèngané karo kuwi, dadi mung fitnah.
Amarga saben tembung, sacara rohani banget, saben tembung nduwèni getaran.
Yen saiki aku kandha, "Mathias sing tak tresnani, kowe wong sing apik tenan," utawa "Aku tresna
marang kowe," utawa "Aku sengit marang kowe, Mathias."
Oh, tembung bisa matèni, bisa diomongké kaya ngono. Saben tembung nduwèni pola getaran, padha ngerti kuwi banget.
Lan mulane aku nolak nindakake bab-bab iki.
Mula kowe ora bakal weruh siji video saka aku sing nyebut tembung "Schwurbler" sanajan sapisan.
Kanggo aku, kuwi sing paling konyol sing tau ana, amarga tembung kuwi durung ana sadurunge.
Kaya akèh wong sing ngulang kaya manuk, padha kandha, kowe kudu mbayangké kaya monyet sing uga nyalin kabèh.
Aku ora ngomong yen kabeh wong kaya ngono, ora ana ing antaramu, mesthi ana wong sing mikir bebas.
Nanging sayangé, kuwi pancèn wataké wong akèh; padha nampa kuwi, lan Gustave Le Bon wis nulis
"Psikologi Kerumunan" luwih saka 130 taun kepungkur.
Iki nyritakake kabeh sing perlu sampeyan ngerti babagan carane ngapusi massa. Nanging entah kenapa mesthi wae mujarab.
Ya, mesthi sampeyan ana ing tingkat sing beda banget amarga sampeyan uga wis sinau babagan iki kanthi jero banget.
Aku isa mbayangno tenan yèn kowe wis muak banget karo sawetara istilah iki.
Nanging aku mikir iki penting, uga kanggo pamirsa, supaya padha mangerteni carane perkara kaya ngene iki
bisa mlaku nalika ana papat agensi sing kanthi sengaja nyebarake tembung-tembung tartamtu.
Padha uga ngremehake wong-wong minangka teoris konspirasi, ekstremis sisih tengen, esoteris, kaya sing kowe
omongake, sektarian utawa apa wae. Ana akèh istilah negatif.
Ayo njupuk Björn Höcke minangka conto. Aku kudu langsung ngomong yèn aku ora pati kasengsem karo AfD.
Nanging banjur padha bakal kandha: Björn Höcke, sing nduwé cathetan kriminal lan pantes
diarani fasis, wis nindakake iki lan kuwi dina iki.
Nanging kowe ora bakal tau krungu ana wong sing kandha, "Saiki bakal ana pidato saka wanita sing sawenehé tanggung jawab marang
pirang-pirang perang, sing wis nglakoni sumpah palsu, sing wis nindakake iki, iku, lan
liya-liyané..." Saiki Angela Merkel arep teka.
Dadi kowe ora bakal nate krungu politisi liyane, apa saka Partai Ijo utawa Partai Kiri, sing ngomong yèn kowe bakal entuk
resolusi, contone Lars Klingbeil, mantan anggota Antifa, Lars Klingbeil sing saiki Sekretaris
Luar Negeri, utawa apa dhèwèké Sekretaris Ekonomi?
Dheweke saiki lagi ngomong karo kowe. Kowe ora bakal krungu kuwi.
Sampeyan ora bakal krungu: mantan karyawan BlackRock, mantan anggota dewan Atlantikbrücke, sing wis
nglanggar janjine rong dina sawisé dilantik dadi Kanselir, saiki ngomong karo sampeyan, Friedrich Merz.
Iku ora kelakon. Nanging wong liya kabeh, apa aku – yen kowe ngetik jenengku – ekstrimis sayap tengen,
ideolog sayap tengen, kowe bakal entuk label ing endi-endi.
Kaya ing toko-toko departemen: diskon! Padha ngurangi kowe, padha ngurangi kowe uga. Padha kepengin nindakake kuwi.
Lan mulane penting kanggo kita kabeh supaya bisa ngenali pola iki sing lagi kedadeyan ing kana.
Ya, padha nyuda kowe. Ing sisih liyane, padha uga nyensor kanthi abot banget.
Iku ateges panjenengan bener-bener ngilang karo panemumu.
Ana sensor sing banget ketat. Program-program kasebut kanthi sengaja dipinggirake lan ora bisa ditemokake.
Sampeyan tau ngomong ing SchrangTV yèn salah siji bab sing kudu diparingi pangalembana marang
Orwell yaiku dhèwèké ngurangi kakehan bab-bab.
Iku salah siji saka ukara favoritmu, ta?
Ya, bener. Dheweke pancen nindakake.
Yen aku saiki ketemu karo George, aku bakal kandha, "George, kowe pancen ngremehake."
Dheweke mesthine bakal kandha, kuwi pancen bener.
Kaya Sarrazin. Dheweke pancen ngremehake kahanan kanthi ngomong "Jerman lagi ngilangake awake dhewe".
Ya, iki edan. Maksude, iki pancen edan. Yen kowe ndeleng kabeh topik sing kowe bahas ing bukumu, lan pancen akèh banget.
Kita duwe kabèh ekonomi perang, saiki kita duwe ekonomi global, kita uga duwe industri farmasi, akèh topik sing béda-béda.
Sakjane, ora ana siji wae saka wilayah-wilayah iki sing bakal lestari yen media massa bébas lan mandiri, ta?
… "Aset khusus" – akèh wong isih nyimpen kuwi ing pikirane, sing penting.
Utang-utang wis muncul lan istilah "dana khusus" mung digunakake.
Dadi kowe ngomong yèn kanggo perang, saiki kita butuh £2 triliun ing dana khusus.
Merz ora mung tangi esuk-esuk banjur kandha, "Aku arep nggawe tembung anyar." Apa kowe ngerti?
Iku ora liya mung pagelaran teater, kaya para aktor sing main peran.
Lan kuwi persis intine nalika wong-wong ora ngerti lan kandha, ora, iki konspirasi.
Dheweke ora bakal ngerti. Ana agensi liyane sing mikir bab iki sedina muput: Tembung apa sing kudu
digunakake maneh – ya, "dana khusus" muni luwih apik.
Lan kaya ngene terus-terusan, aku kudu nyebutake amarga saiki terus kedadeyan, distorsi total ing kabeh bidang.
Ya, sampeyan mesthi uga nyebut departemen PR sing khusus diadegake kanggo nggawe tembung-tembung iki,
kanggo ngetokake sakabehe, kanggo mbentuk pamikiran.
Wektu kuwi, Sigmar Gabriel ... nalika krisis pangungsi diwiwiti, ana protes ing Hanau –
pisanané wong-wong padha metu menyang dalan.
Wektu kuwi, iku babagan bangunan Bauhaus sing bakal diowahi dadi omah pangungsèn pisanan.
Wong-wong mau mung padha demonstrasi. Banjur Sigmar Gabriel nggunakake tembung "rabble".
Ngomong-omong, istilah "rabble" biyen uga durung ana; dhèwèké nyebut populasi mau
"rabble" lan nyebut wong-wong mau "warga nesu".
Lan "the brown East" lan kabeh slogan kaya ngono, kabeh kuwi asalé saka agensi sing padha. Mung kanggo informasi sampeyan.
Ya, apik tenan.
Lan mulane saka sudut pandang kita, kita kudu nolak, kita kudu nggatekake basa kita kanthi tliti, amarga basa iku cetha
banget, lan tembung "warta" nyritakake kabeh kanthi cetha, amarga iku "dilaporake". Mula saka iku diarani warta.
Ya, iki pancen nggumunake! Dadi, Heiko, ayo bali cekak marang intine, nanging uga marang pitakon: yen kita ndeleng maneh kabeh
wilayah iki, ekonomi perang, pandemi sing dirancang ing kene lan ing kana, lan industri farmasi – yen
kita duwe media bebas, apa kabeh iki isih bisa kelakon?
Yen wong-wong arep perang ing konflik edan kaya ngene, apa kita bakal ngidini awake dhewe diintimidasi
utawa malah kagum marang pandemi ing panggonan liya?
Pitakonan sing apik. Sacara prasaja, ora bakal kaya ngono, nanging aku isih ora ndeleng kaya ngono amarga aku yakin proses
kasebut kudu kelakon ing jeroning awake dhewe. Iku ateges...
Yen pungkasane kowe tetep dijaga supaya tetep cilik, lan kowe ora precaya marang awakmu dhewe, lan kowe ora maringi kekuwatan
marang awakmu dhewe, tegesé kowe ora maringi kekuwatan kanggo mbebasake awakmu dhewe, amarga kowe ora
merdeka, sejatine kowe urip kaya budhak, kowe mung ora nyadari yen pungkasane kowe dikelilingi pager.
Wong liya masang pager kanggo kowe lan kandha yèn saben patang taun kowe nduwé kasempatan kanggo milih werna pager.
Nalika kowe nyadari, kaya sing diomongake Gusti Yesus, kaya sing diomongake wong-wong kabeh, manawa kowe bebas, manawa kowe ora
gumantung marang pager iki, manawa kowe ora butuh kuwi, banjur ing pungkasané kowe uga ora butuh media apa waé, amarga apa waé
mediané, kowe nduwé swara meneng ing jeroné atimu sing diduwèni saben manungsa, intuisi iki, swara ilahi sing
maringi pangandikane marang kowe, ing kono kowe kandha, "wah, ana sing ora bener karo wong iki, ya?
Nanging miturut panemuku, yen kowe ora duwe kuwi, kowe tansah bisa dimanipulasi, amarga loro-lorone ana ing jeroning awake dhewe.
Goethe uga nerangake iki: kowe ora nduwé sisih siji lan sisih liyané tanpa sebab,
padhang lan peteng, ana simbol yin lan yang iki.
Dadi apa sing kok omongake muni apik, saiki mung ana media gratis, ya, nanging sapa sing nduwèni media saiki?
Apa tujuane wong sing ngrekam program kasebut?
Apa tujuanku karo buku iki, kenapa aku milih kalebu topik-topik iki ing "The Lie of the
Millennium", lan kenapa topik-topik liyane ora kalebu?
Apa kowe ngerti maksudku? Kita kudu mbebasake awake dhewe saka iki!
Mulane paribasan favoritku sejatine: Yen kowe nonton televisi luwih sithik, kowe bakal weruh luwih cetha.
Sejatine, kita kudu luwih sithik nggatekake bab-bab iki.
Mula saka iku aku wis bola-bali ngomong, lan ana uga bagean kapindho ing buku kita sing ngrembug persis babagan masalah iki:
Polaritas, kepiye kowe bisa mbebasake awakmu saka bab-bab iki, sapa sejatine kowe, apa tegese urip?
Miturut panemuku, iki pancen pitakon sing luwih penting.
Aku ngerti kowe, mesthi wae kowe duwe format program sing ngatasi masalah-masalah iki, nanging kowe ora kena kesangkut ing kono.
Dadi, kanggo mangsuli pitakon maneh kanthi ringkes: Aku angel pracaya yen mung amarga saiki kita duwe
media gratis, kita uga urip ing donya sing bebas.
Oke, ana sawetara topik.
Dadi yen media bebas mandheg nglaporake saiki, kita bakal duwe masalah gedhe, nanging aku kira kita kabeh sarujuk bab kuwi.
Yen kowe ora nulis buku kaya ngene lan ora ana program pendidikan, kita bakal duwe masalah tenan.
Saiki kita lagi nonton programé Lois Sasek "1024 Witnesses", babagan kabèh korban kekerasan ritual. Iki minangka
wewengkon ing ngendi kita nindakake akèh karya investigasi lan maringi swara marang wong-wong sing yèn ora bakal duwé swara.
Sampeyan wis nindakake pakaryan sing apik banget. Kanggo adil, kudu diomongake manawa tanpa
sampeyan lan wong liya, akèh bab ora bakal tau kabukak.
Pakta migrasi, umpama, iku sawijining masalah kaya ngono maneh.
Pakta migrasi ora dilaporake sacara resmi babar pisan.
Iku media bebas ing wektu kuwi sing nglaporake bab iki.
Banjur teka Oliver Welke, sing nduwé acara "heute-show", lan biyèn dhèwèké kerep
ngolok-olok aku, umpamané, lan sawatara wong liya.
Dadi padha mbelokaké kabèh mau manèh.
Iku ateges padha rada wedi, miturutku, wong-wong kaya kita – sing padha diperangi, kowe uga, kita uga – bakal pungkasané nggawa
padhang ing donya peteng iki, lan mulané kowe iku penting.
Ya, kowe uga, kita kabeh bebarengan, kabeh pamirsa sing setya marang iki – lan kowe wis nyebutake Yesus sadurunge.
Dheweke uga ngomong yèn kabeneran bakal mbebasaké kowe, lan aku pracaya yèn kuwi pancèn intiné:
kowe mung kudu ngrungokaké manèh swara batinmu.
Aku uga nduwé kesan kuwi, yèn intuisi mulang kowe bab kuwi, mula aku pancèn seneng manèh amarga kowe saktenané
ngerti ing jeroné atimu apa sing bener lan apa sing ora.
Mbok menawa aku bisa nerusake menyang kesimpulan, nanging ing kata pengantar bukumu, Lisa Fitz nulis – sing uga tak temokake
banget menarik – manawa sapa waé wartawan sing nanggapi kanthi nesu, rasa bangga dhéwé, utawa malah kesombongan marang
isi bukumu iki diundang supaya luwih nyinaoni latar mburiné.
Apa sampeyan pribadi pracaya yen isih ana wartawan ing arus utama sing bakal nampa undhangan iki?
Sampeyan wis nyebutake agensi-agensi sing dhuwur sadurunge.
Nanging kuwi ora pati penting amarga mung 0,00. Aku bakal ngomong ora, sacara umum.
Tansah ana wong-wong sing nglanggar aturan, Eva Herman iku salah sijine.
Apa ora ana jeneng liyane uga? Uwe Stein, sing bisa kita baliake mengko, uga dadi bagéan saka
proyek anyar lan ora katon maneh ing arus utama.
Ya, ana sawetara, nanging supaya adil, mayoritas wis sarujuk kabeh.
Dadi media negara iku bagéan saka sistem. Aku ora tau kepéngin pracaya; aku biyen polos, pirang-pirang taun kepungkur.
Aku mikir ing atiku, ora ana wong sing bisa semengko bodho, mesthi wis dibeli – mesthi wis dibeli!
Akeh wong takon marang aku apa sing wis tak weruhi, kaya ideologi.
Dadi kaya komunisme biyen ing jamané Mao Tse-tung, Pol Pot, Stalin, utawa ing GDR, sing padha kandha yèn
ana 100% pendukung SED – ora, ora, pancèn ana tenan.
Padha pracaya marang kuwi. Kaya sawijining ideologi. Ideologi komunis iku sing bener, padha nglirwakake kabeh liyane.
Ana akèh banget ing media, akèh tenan.
Ya, nanging piye apiké yèn ing jeroné uga nggawa swara sing wis panjenengan omongaké.
Aku pancen ngomong bab wartawan ing tingkat paling ngisor, sing bisa uga mung ngetutake
dhawuh, ngetutake agensi, ngetutake kabèh istilah.
Kowe ora mikir manawa ana pangarep-arep maneh supaya padha tangi utawa kaget, utawa supaya padha nampa undhangan iki.
Sing bisa tak kandhakake marang wong-wong mau mung, luwih becik kowe mikir luwih cepet saiki tinimbang sadurunge.
Amarga AI bakal nggantèkaké kowe kabèh. Iku wis kedadéyan.
Saiki mung ana sawetara editor sing isih ana, amarga AI sing nulis kabeh artikel.
Padha kudu ninggalaké kapal sing lagi tenggelam ing sawijining wektu – ora kaya akèh wong sing isih mikir yèn
dhèwèké ana ing Titanic lan padha ngrayakaké lan bungah. Nanging kapal kuwi arep tenggelam!
Sistem iki pungkasane bakal gagal, ora preduli wilayah sing melu.
Sampeyan bisa njupuk apa waé sing sampeyan karepake. Apa waé yèn VW saiki lagi ngeculaké 35.000 wong sing kabèh wis diapusi lan
dikhianati – nalika SPD isih dadi salah siji pemilik saham VW ing Lower Saxony wektu kuwi – sampeyan bisa njupuk kabèh bab
liyané, sampeyan bisa njupuk masalah pangungsèn lan migrasi...
Ora ana dhuwit kanggo wong Jerman, kanggo dalan, kabeh wis rampung ing Berlin!
Kowe bisa njupuk kabeh wilayah. Iki positif, aku kudu ngomong, amarga saiki kabeh lagi muncul.
Utawa aku ngerti lan kandha, aku ora bakal manut maneh karo iki. Utawa aku mikir, aku bakal terus
manut nganti pungkasan lan terus goroh lan ngapusi.
Karma, aku yakin banget marang kuwi. Nanging ing sawijining wektu, karma bakal nyusul kowe, luwih cepet tinimbang biyen.
Miturut panemuku, saiki kita lagi ana ing jaman nalika kekuwatan cahya iki, utawa sebut waé
kabeneran, saya saya katon. Lan kuwi bab sing apik.
Iku apik, persis. Sampeyan bisa weruh kuwi karo saya akeh wong.
Kagum tenan sepira sumebaré jejaring, sepira akèh formaté, sepira akèh gerakané.
Iku apik banget. Heiko sing kinurmatan, matur nuwun sanget. Iku maringi kita pangarep-arep kanggo mangsa ngarep.
Aku krungu kowe uga bakal nerbitake buku anyar.
Apa aku wis paham kanthi bener? Bisa kowe nerangake maneh sawetara tembung babagan kuwi?
Ya, pungkasané mung bab siji. Iki ora bab buku apa waé, nanging kowe kudu mbayangaké yèn slogan sawisé Perang
Donya II yaiku "Aja ana perang manèh". Aja ana perang manèh!
Yen aku mikir-mikir, ing gerakan perdamaian sing diarani ing awal taun 1980-an, slogane yaiku "gawe tentrem tanpa senjata".
Wong-wong sing padha saiki padha metu lan ngubengi panggonan, kandha, "Tentrem mung bisa digayuh nganggo senjata."
Iku distorsi Orwellian sing sampurna.
Iku ateges pancen mung bab siji: perang utawa tentrem.
Miturut panemuku, kita saiki urip ing jaman sing pancen edan, ing ngendi absurd yen saben dina – delengen wae warta – saiki kita
kepengin ... ya, wong kaya Jens Spahn, sing melu urusan masker lan macem-macem perkara liyane, durung tau dadi prajurit, saiki
ngandhani kita yen saktenane ... bisa wae bakal ana syarat sing dikenalké, aku bakal
ngomong kanthi ati-ati ... Padha lagi nggarap kuwi.
Iku ateges kita kudu ngomongake bab tentrem. Ora mung ngomongake bab tentrem, kita kudu nglakoni.
Lan saiki, akèh wong wis padha kumpul bebarengan, kaya ngono kowe kudu mbayangaké.
Lan kuwi dudu bab sing gampang diterangake; kuwi ora bisa dibayangake.
Proyek sing, miturut panemuku, kalebu salah siji sing paling wigati ing sepuluh taun kepungkur:
"Katentreman pungkasan – 100 tokoh" nuduhake keberanian moral.
Wong-wong sing kadhangkala nduwé panemu béda, nanging isih manut tuladha "We Are the World", yaiku nalika Band Aid, nalika Bob
Geldof nglumpukaké kabèh jeneng gedhé ing Stadion Wembley – kowé dhéwé ngerti – Queen, David Bowie, kabèh ana ing kono,
George Michael, kabèh ana ing kono amarga padha nduwé tujuan, yaiku babagan Étiopia, kanggo nglumpukaké dhuwit kanggo kuwi.
Lan iki babagan tentrem. Lan ana tokoh-tokoh sing melu, aku bakal maca sawetara saka atusan: Sucharit Bhakdi, Philipp Hopp, Daniele
Ganser ana, Markus Krall ana, Kayvan Soufi-Siavash (Ken Jebsen), Dr Michael Nehls, Ulrike Guérot, Prof. Max Otte, mantan juara
donya bal-balan Thomas Berthold, Gerald Hüther, Ruediger Dahlke, Lisa Fitz, Marco Rima, Tom Lausen, Andreas Popp, Marc Friedrich,
Hans-Joachim Maaz, Jürgen Fliege, Uwe Steimle lan liya-liyané.
Lan kuwi sing nyenengake, yaiku kita ngomong yèn wong-wong sing pancèn béda-béda wis nyawijiaké wong-wong.
Aku ora akèh melu karo kuwi, mung kebeneran diterbitaké déning omah penerbitan kita.
Nanging aku mung bisa ngomong, iki gedhé banget lan arus utama padha wedi. Tenan-tenan wedi.
Amarga wong-wong tansah kepengin misahake wong liya. Iki nglawan kuwi.
Ana wong sing Yahudi, umpama, sing nulis ing kana, nerangake kenapa kita isih kudu ngomong karo wong Palestina.
Ana wong liya, sawijining editor kondhang sing jenenge ora bakal tak sebutake, sing dipecat saka
siaran umum, uga lagi ngomongake babagan kasus iki.
Para dhokter, ilmuwan, lan wong pasar saham – kowe ngerti sawetara jeneng – kabèh padha melu. Iki pancèn babagan tentrem!
Lan mulane, miturut panemuku, proyek iki pancen penting banget.
Lan sapa waé sing nduwé anak utawa ngerti wong sing bisa diarani kanggo tugas militer, kuduné maca buku iki dhisik.
Kowe bakal merinding nalika ndeleng carane wong-wong ndeleng kono.
Lan kita pancen kudu padha guyub rukun ing wektu kang angel iki.
Nanging kaya sing wis tak kandhakake, iki ora bakal kasedhiya nganti tanggal 28 November. Sadurunge kuwi, isih
dadi rahasia, sing saiki tak ungkapake ing kene. Sampeyan ora bakal nemokake ing panggonan liya.
Mangga enteni nganti tanggal 28. Kasedhiya ing toko Macht-steuert-Wissen Verlag.
Utawa mbok menawa uga ana ing pengecer gedhe liyane wiwit awal Desember.
Heiko, aku matur nuwun sanget wis nyisihaké wektu kanggo ngajak kita ing lelampahan cekak iki, saka masalah nganti papat agensi.
Aku kira kita bakal terus nglakoni iki. Kita bisa terus mbukak bab-bab anyar; proses kebangkitan iki ora bisa dicegah maneh.
Matur nuwun sanget. Mugi panjenengan kasil ing saben bab ingkang panjenengan tindakaken, lan pinaringan kiyat ing saben bab!
Lan aku ngarep-arep bisa ketemu kowe maneh enggal.
Matur nuwun sanget marang tim sampeyan. Matur nuwun wis maringi aku kesempatan kanggo ana ing kene – lan
marang para pamirsa sampeyan. Mugi-mugi sing paling apik!
Matur nuwun – kowe uga.
Kita pengin ngerti apa sing diomongake wong-wong ing dalan babagan iki. Apa panemumu pribadi babagan iki? -
Ya, aku mung bisa sarujuk karo kowe.
Apa kowe uga wis muak karo laporan arus utama sing dimanipulasi? Kla.TV – mandiri,
gratis, lan tanpa sensor! Langganan saiki gratis!