Maraming tao ang kumokopya lang mula sa dpa, salita-sa-salita.
Pagkatapos makita mo sa pahayagan na pareho na ang mga artikulo sa lahat ng lugar ngayon.
Opisyal na nabanggit sa isang panayam na tayo ay nabubuhay sa panahon ng pangmalawakang panghihina ng isip dahil sa
mass media at isinulat ni Gustave Le Bon ang "The Psychology of Crowds" mahigit 130 taon na ang nakalipas.
Naglalaman ito ng lahat ng kailangan mong malaman tungkol sa kung paano manipulahin ang mga masa.
parang nabubuhay ka bilang alipin, hindi mo lang namamalayan na napapaligiran ka pala ng bakod.
May iba namang naglalagay ng bakod para sa iyo at sinasabi sa iyo na tuwing apat na taon ay
may pagkakataon kang pumili ng kulay ng bakod.
Ang paborito kong kasabihan ay: Ang mga nanonood ng mas kaunting telebisyon ay mas malinaw ang paningin.
Naniniwala sila rito. Parang isang uri ng ideolohiya. Ang ideolohiyang komunista ang
tama, kaya hindi nila pinapansin ang iba pa.
Marami talaga sila sa media, napakarami.
Magkakaroon ka ng kilabot kapag nakita mo kung paano ito tinitingnan ng mga tao doon.
At talagang dapat tayong lahat ay magkaisa sa mahirap na sandaling ito.
Oo, mga minamahal na manonood, si Heiko Schrang—sino ba ang hindi nakakakilala sa kanya?
Siya ay isang bestselling na may-akda, tagapaglathala ng libro, tagapagsalita sa ika-15 AZK, may YouTube channel na may
kahanga-hangang 170,000 tagasunod, at bilang isang taong mapagmahal sa kapayapaan, isa siya sa mga
pinakatanyag na personalidad sa larangan ng edukasyon.
Maligayang pagdating sa Kla.TV, mahal na Heiko, ang saya na nandito ka.
Kamusta, mahal na Mathias. Salamat sa pag-imbita sa akin, at ang pinakamabuti para sa mga manonood, siyempre. Maraming salamat.
Mahal na Heiko, sumulat ka ng isang libro, at ang iyong bagong libro ay pinamagatang "Ang Milenyo ng Kasinungalingan."
Dito, tinatalakay mo ang mga sensitibong paksa at sinisiyasat mo ang mga ito nang may kahanga-hangang lalim.
Gayunpaman, napakadaling basahin ito at tunay na nahihila ang mambabasa.
Ang aklat ay isinulat pagkatapos ng pandemya ng coronavirus. Ipinag-udyok ka ba ng panahong
ito na isulat ang aklat? O may iba pang dahilan?
Hindi naman talaga, hindi ganoon ka-bago.
Ang aklat ay inilathala halos isang taon na ang nakalipas, kaya sa katunayan ay matagal na pagkatapos ng Corona.
Ang Corona ay 2020/2021 – may koneksyon ba tayo rito?
Ngunit makatuwiran pa rin ang iyong tanong.
Sa huli, talagang iisa lamang ang dahilan:
Hinukay ko ang aking mga lumang libro, sa kasong ito ay "The Lie of the Century".
Gusto kong tingnan ang mga lumang sanggunian at nabigla ako nang matuklasan na karamihan sa mga ito ay wala na sa internet.
Nakita kong nakakabagabag iyon, dahil kabaliwan ito.
Kaya nangangahulugan iyon na ngayon ay may napakalaking pagkakapareho doon, sa pamamagitan ng
Google, at ngayon ay nagpapatuloy na ito sa ChatGPT.
Kaya naisip ko, kung patuloy nilang tatanggalin ang lahat, magkakaroon na lamang ng isang katotohanan: ang katotohanan
ng Ministri ng Katotohanan, katulad ng sa "1984" ni Orwell.
At saka naisip ko, hindi pwedeng ganito.
Kaya naisip ko, sige, sa huli ay susulat ka rin ng isa pang libro para sa mga susunod na henerasyon.
Dahil naniniwala ako na unti-unti silang gumagalaw patungo rito, kasama ang AI, na mayroon ka lamang paunang
itinakdang opinyon, na – ayon sa gusto ng mga nasa kapangyarihan – ay idinikta ng isang naratibo.
At mayroon din akong mga anak, at sa tingin ko ay may pananagutan ako hindi lamang sa kanila, sa aking mga apo, at sa iba
pang mga tao, upang masabi ng sinuman: Sige, narito ang isang sanggunian – nabasa mo na ito – isang uri ng ensiklopedya.
Tatalakayin namin ang ilang paksa.
Kaya makikita mo roon ang lahat, kung paano nagsimula ang lahat ng digmaan: sino ang nasa likod nito, nakalista
ang mga pangalan at apelyido, ang pagpaslang kay Kennedy, ang coronavirus – ano ang nangyari doon?
Ibig kong sabihin, lipas na iyon, ang libro ko (...).
Noon, isinulat ko ang mga bagay na ngayon ay lumabas na lahat.
Samantala, sunud-sunod na sumasabog ang mga nakagugulat na balita.
At ganoon nga talaga kung paano nangyari na sinabi ko, sige, ito ang kaakibat ng lahat ng mga paksa.
Sa tingin ko, hindi na kailangan kong magsulat pa ng iba, dahil naisulat na ang lahat.
At kung hindi mo pa rin ito naintindihan hanggang ngayon, huwag mo akong maliitin, pero
wala na akong magagawa pa para matulungan ka.
Tunay ngang tinalakay mo ang napakaraming iba't ibang paksa at sinuri mo ang mga ito nang napakalalim.
Sa pag-uusap na ito, nais ko na ngayong magtuon ng kaunting pansin sa paksa ng media.
Binanggit mo rin ang media sa isang artikulo, ngunit paulit-ulit din sa buong aklat.
Maraming tao ang nag-aakala na nagbibigay ang mass media ng malawak na iba't ibang opinyon at na maaaring
bumuo ang bawat isa ng sarili nilang opinyon kahit saan.
Sa iyong aklat, gayunpaman, inilalarawan mo ang media nang medyo iba.
Ano sa tingin mo ang problema sa mass media?
Sa tingin ko, hindi ito bagong problema; palagi na itong naroroon.
Kung susuriin mo nang kaunti ang kasaysayan nito, malalaman mong si Edward Bernays – maaari ko lamang irekomenda kay
Eddie Bernays sa mga manonood – ang sumulat ng aklat na "Propaganda" mahigit isang daang taon na ang nakalipas.
Ang lalaking ito ang tunay na nagtatag ng mga ahensiya ng ugnayang pampubliko (...) binigyan niya ang mga nasa
kapangyarihan ng mga mekanismo para manipulahin ang mga tao.
At masasabi kong kung si Adolf Hitler man o iba pa, ginagamit pa rin ang mga ito hanggang
ngayon. Sa madaling salita, hindi ito bago.
Siyempre, nararamdaman mo na, ayos lang, sa GDR ay mayroon kang dalawang channel, DDR1 at DDR2. At naaalala rin ng
henerasyon ko ang panahon na iilan lang ang mga channel.
Noong 1987, dumating ang mga pribadong telebisyon gaya ng Sat.1, RTL, atbp.
Noong una, kakaunti lamang ang mga channel sa telebisyon.
At pagkatapos, sa isang punto, lumitaw ang daan-daang mga channel.
Sinabi ng mga tao, "Hoy, ngayon talagang makakakuha na tayo ng komprehensibo at independiyenteng impormasyon."
At madalas ko nang pinagtanong ito, higit pa noong mahigit dalawampung taon na ang nakalipas, dahil napansin kong kapag
mahahalagang ulat ng balita – ibig sabihin, mga usaping mahalaga, maging ang Ikalawang Digmaang Golpo noong 2003 o
kahit ang Unang Digmaang Golpo noong 1991 – ay pare-pareho ang mga larawang lumalabas saanman.
Gayunpaman, kapag nanonood ka ng CNN, nakikita mo ang parehong mga larawan sa pang-araw-araw na balita, at
nakikita mo rin ang parehong mga larawan sa ibang mga channel.
Ang tanging nagkakaiba lang ay ang tagapag-presenta sa telebisyon, ngunit pareho ang mensahe saanman.
At kahit noon pa, tinanong ko sa sarili ko: Paano iyon magiging posible?
Dahil kapag ang lahat ay napaka-malaya at lahat ay nagbebenta sa iyo: "Mayroon kaming sarili naming mga
mamamahayag at sila ay pupunta rito't roon ngayon" (...).
Ngunit nang dumating sa mga mahahalagang isyu, talagang iisa lamang ang tiyak na opinyon.
At sa tingin ko, mas masahol na ito ngayon kaysa dati.
Sumagot ka rito sa pamamagitan ng pagsasabing: Hindi mahalaga kung may libu-libong mga channel man o hindi.
May apat lamang na ahensiya ng balita, gaya ng nabanggit mo: AP, Associated Press, AFP, at Reuters, na lahat ay kilala.
Halos 150 taon na ang Reuters, isipin mo nga, at nariyan pa ang dpa, ang German Press Agency.
Para sa mga interesadong manonood – dapat ninyong pansinin ito – madalas ninyong makita sa Alemanya: dpa –
nakalimbag sa napakaliit na titik – dpa, dpa, dpa report.
Ibig sabihin nito ay ibinibigay nila kung ano ang dapat dalhin.
Maraming tao ang basta-basta kinokopya ang dpa, salita-salita.
Pagkatapos makikita mo sa pahayagan na pareho na ngayon ang mga artikulo kahit saan.
Oo, para sa mga manonood muli, kakausapin mo lang tungkol sa malaking pagkakaiba-iba ng media, at ngayon sinasabi mong ang mga
iba't ibang media na ito – gaya ng unang tingin dahil sa napakaraming iba't ibang format – ay sa
katotohanan ay kumukuha lang mula sa apat na ahensya, o karamihan ay kumukuha mula sa kanila, tama?
Oo, matalino iyan. Ilalagay ko ito sa ganitong paraan: gaya ng sinabi ko, karaniwan, ayaw kong itanggi na
maaaring may ilang rehiyonal na pagkakaiba sa mga karaniwang ulat; maaaring ganoon nga.
Ngunit sa huli, kailangan mong isipin ito nang ganito: isang malaking gymnasium, at sa loob nito ay medyo madilim, at sa
isang sulok ay nakatutok ang lahat ng mga spotlight, at sa sulok na iyon, halimbawa, ay ang digmaan sa Ukraine o Gaza.
Lahat ay nakatingin lang sa sulok na ito, lahat ay nag-uulat lang tungkol sa sulok na ito, ngunit sa parehong gymnasium, sa ibang
mga bansa, gaya ng Yemen, at sa iba pang lugar, mayroon ding mga digmaan, mayroon ding malawakang pagpatay,
ngunit hindi ito iniuulat, na para bang hindi ito umiiral.
Kasalukuyan, kasalukuyan lamang, hindi ko nga pinag-uusapan ang mga makasaysayang bagay.
Kung ipagpapalagay natin na nagsimula ang digmaan sa Ukraine noong 2014, kilala na iyon.
At kapag isinaalang-alang mo na isa sa mga pinakadakilang mamamahayag, na binanggit ko rin sa aking aklat at lubos kong
hinahangaan, si Peter Scholl-Latour, na sa kasamaang palad ay pumanaw noong 2014, ay opisyal na nagsabi sa isang panayam na
tayo ay nabubuhay sa isang panahon ng kalokohan ng mass media; partikular itong naging halata kasunod ng digmaan sa Ukraine.
Ganito ang kalagayan noon. Ipinapakita ang mga huwad na larawan. Halimbawa, ipinakita ng nTV ang isang malaking headline na
nagsasabing nagmamartsa o tumatawid papuntang Ukraine ang mga konboy ng tangke, ngunit sa
katotohanan ay larawan iyon mula pa noong 2008.
Ito ay kinunan sa Caucasus, ito ay isang pagsasanay militar ng Russia, kaya ito ay maling iniulat.
Ngunit siyempre, inakala ng mga tao na, "oh, papasok doon ang mga Ruso na may mga tangke," pero hindi naman nila ginawa!
Isa lang iyan na halimbawa. At palagi itong ganoon.
Noong panahong iyon, naging maalamat din nang sinabi nila sa Berlin, "Oh, ngayon kailangan na nating bumuo ng isang
human chain para sa mga mahihirap na refugee – na dumating noon mula sa Syria noong 2015 – at iyon ay naging maalamat din."
Pagkatapos ay nag-demonstrasyon sila sa paligid ng Berlin, nakatayo nang magkahawak-kamay
at may mga kandila para sa mga dukhang refugee.
Pagkatapos ay nadiskubre na hindi 50,000 katao ang naroon, gaya ng iniulat, kundi 5,000
lamang, at hindi iyon sapat para sa human chain.
Kaya kinuha nila ang mga larawan mula noong 2003, sa ikalawang digmaan sa Ukraine, nang nagkaroon ng malawakang
demonstrasyon at daan-daang libo ang lumabas sa mga kalye – pinagsama-sama na lang nila ang mga ito.
Pagkatapos ay nalaman mo, at sinasabi nila, "Ay, sa kasamaang palad ay aksidenteng kinuha
namin ang maling larawan mula sa dpa archive."
Ginagawa nila kay Trump ngayon ang parehong bagay, yung isyu sa BBC na ini-sampa niya ng kaso. At tuloy-tuloy lang ito.
Ang tanging mahalaga ay iilan lamang ang mga ahensya na dapat tandaan ng mga manonood o malayang saliksikin.
At matalino iyon, dahil iilan lamang ang nakakaalam nito, ngunit pareho ang opinyon nila.
Kung makikita mo pa sila muli ay ibang kuwento na, kasama ang Bilderbergers at lahat ng mga kalahating lihim na organisasyon
kung saan sila nag-uupo at pinag-uusapan ang kanilang mga agenda.
Teorya ng sabwatan ito, siyempre, Mathias, alam mo naman.
Talagang ganoon, walang duda. Ilagay natin ang mga tandang kuwit doon, oo, eksakto.
Sa iyong aklat, sinulat mo rin na isinama mo ang isang sipi mula kay Jörg Haider:
Ang sinumang naglalahad ng mga termino ang kumokontrol sa pag-iisip – ang mahahalagang isyu ay nagiging tabu sa
pulitika at ang mga kasinungalingan ay itinataas bilang dogma.
Oo, paano nga ba gumagana sa praktika ang tinatawag mong digmaang sikolohikal, o mayroon ka bang mga tiyak na halimbawa mula sa
mga kasalukuyang pangyayari sa mundo, mula sa nangyayari ngayon?
Oo, sa totoo lang, masaya akong magsalita ng ilang bagay, pero kailangan kong aminin na hindi na talaga ako
interesado sa gusto ng mga manonood na marinig, pero ganoon talaga kapag matagal ka nang nasa ganitong larangan.
Palagi nating pinag-uusapan ang pagkilala, pero bakit magbago?
Palagi kang nananatili sa saklaw ng pagkilala, palaging nakikilala, dahil sa isang punto mababaliw ka, dahil sa
susunod na mensahe, ang susunod, ang susunod, ang susunod...
Dahil napakalaki ng kasinungalingan, kailangan mong isipin, at nakakatakot para sa akin na
sinusunod ng mga tao ang mga kasinungalingang ito.
Kaya, halimbawa, kung maririnig mo sa media na, ayon sa Kagawaran ng Depensa, nangyari ito at iyon.
Palagi mong alam na sila ang nasa likod nito, o na sinabi ng mga ulat ng intelihensiya ang ganito at ganoon.
Kaya, ibig sabihin ay baka malaman natin ito, dahil medyo magkalapit silang nagtatrabaho at lahat ng terminolohiya...
Kaya nakakabagot na ngayon, maging ito man ay simpleng termino lang, "galit na mamamayan", na hindi pa umiiral dati, "mamamayan
ng Reich", isang artipisyal na likhang termino para siraan ang mga tao, "esoterikong kanan",
na ako nga, ay hindi rin kailanman umiiral dati.
Dapat kang bumili ng diksyunaryo, talagang kawili-wili ito.
Minsan nagbigay ako ng lektura tungkol dito, sa tingin ko ay sa inyong lugar, sa AZK, tungkol sa terminolohiya. Noon
pa iyon, at hindi man lang nabanggit doon ang mga termino.
"Rebelde", ah, mga rebelde – ang mga rebelde ay isang uri ng mga Indiyano. Matalino sila, sabi nila, "upang maiwasan ang
isang humanitaryong trahedya" – maganda pakinggan – ang "mga puwersang nagpapanatili ng kapayapaan" ay dapat ...
Ang mga ito ay mga salitang nilikha upang maiparating sa pangunahing midya, na halos pag-aari ng ilang ahensya.
Sa huli, binobomba ang mga natutulog na tupa ng mga terminong gaya ng "mga puwersang nagpapanatili ng kapayapaan" na
kailangang pumunta sa bansa X o Y, kailangang pumunta roon upang makipaglaban para sa demokrasya at kalayaan.
Sa totoo lang, ang terminong "collateral damage" ay inimbento noong Digmaang Kosovo noong
1999, halimbawa, at hindi pa ito umiiral bago noon.
Kaya noong Digmaang Vietnam, walang tinamong pinsalang hindi sinasadya. Nakita mo ang mga larawan ng pagbagsak ng mga bomba ng
napalm, at mga ito ay mga kilalang nakakalungkot na larawan: maliliit na bata na halos nasusunog
ang balat sa kanilang mga katawan na parang gel.
Kaya sinabi nila sa kanilang sarili, sige, natutunan na namin ang aral, hindi na namin puwedeng gawin ulit ang ganoong bagay,
ngayon kailangan naming gumawa ng parang video game... lumilipad ang drone, saka may lumilitaw, at saka namin
sasabihin sa kanila, aba, mayroon ding "collateral damage."
Sa simpleng Ingles, pinapatay ang mga sibilyan, kababaihan, mga bata, at iba pa.
At ganoon lang palagi: ganap na pagbaluktot, ang partidong "right-wing extremist" at ang
nakikipag-ugnayan dito, kaya puro paninirang-puri lang ito.
Dahil ang bawat salita, sa napaka-espiritwal na paraan, ay may panginginig.
Kung sasabihin ko ngayon, mahal na Mathias, ikaw ay isang kahanga-hangang lalaki, o mahal
kita, o sasabihin ko, kinamumuhian kita, Mathias.
Oh, ang mga salita ay maaaring pumatay, masasabi nga. Bawat salita ay may pattern ng panginginig, alam nila iyon nang lubos.
At iyan ang dahilan kung bakit tumatanggi akong gawin ang mga bagay na ito.
Kaya hindi mo makikita kahit isang video ko na binanggit ko ang salitang "Schwurbler" kahit minsan.
Para sa akin, iyon ang pinaka-kamangha-manghang bagay kailanman, dahil hindi pa umiiral ang salitang iyon noon.
Tulad ng maraming tao na nag-uulit-ulit lang, parang unggoy na kinokopya rin ang lahat.
Hindi ko sinasabi na lahat ng tao ay ganoon, hindi naman sa inyo; siyempre may mga malayang mag-iisip.
Ngunit sa kasamaang palad, ganoon ang karamihan; tinatanggap nila ito, at isinulat ni Gustave Le Bon ang "The
Psychology of Crowds" mahigit 130 taon na ang nakalipas.
Sinusabi nito sa iyo ang lahat ng kailangan mong malaman tungkol sa kung paano manipulahin ang mga
masa. Ngunit sa paanuman, palagi itong gumagana.
Oo, siyempre nasa ibang antas ka dahil pinag-aralan mo rin nang malalim ang paksa.
Maaari kong maisip na talagang napapagod ka na sa ilan sa mga terminong ito.
Ngunit sa tingin ko ay mahalaga rin para sa manonood na maunawaan kung paano gumagana ang ganitong bagay kapag
may apat na ahensya na sadyang nagkakalat ng ilang salita.
Dinadamay din nila ang mga tao bilang mga teoryang konspirasyon, ekstremistang kanang pakpak, mga
esoterisista, gaya ng sinabi mo lang, mga sektaryo o kung ano pa man. Napakaraming negatibong termino.
Kunin natin si Björn Höcke bilang halimbawa. Dapat kong sabihin agad na hindi ako partikular na interesado sa AfD.
Pero sasabihin nila: Si Björn Höcke, na may kriminal na rekord at karapat-dapat tawaging
pasista, ay gumawa ng ganito at ganoon ngayon.
Ngunit hindi mo kailanman maririnig ang sinuman na sasabihin, "Ngayon ay magbibigay ng talumpati ang babaeng bahagyang
responsable sa ilang digmaan, na nagkasala ng panunumpa, na gumawa nito, niyan, at ng iba
pa..." Ngayon ay papasok na si Angela Merkel.
Kaya hindi mo kailanman maririnig ang ibang politiko, maging mula sa Green o kaliwang pakpak, na sasabihin na makakakuha ka ng
resolusyon, halimbawa si Lars Klingbeil, ang dating Antifa, si Lars Klingbeil na ngayon ay Kalihim
Panlabas, o ano nga ba siya, Kalihim Pang-ekonomiya?
Sinasabi niya sa iyo ngayon. Hindi mo iyon maririnig.
Hindi mo maririnig: Dating empleyado ng BlackRock, dating miyembro ng lupon ng Atlantikbrücke, na nilabag ang
kanyang salita dalawang araw matapos manumpa bilang Chancellor, ngayon ay nagsasalita sa inyo, Friedrich Merz.
Hindi iyon nangyayari. Pero sa iba naman, kahit sa akin—kung i-type mo ang pangalan ko—'right-wing extremist',
'right-wing ideologue', nakakakuha ka ng label kahit saan.
Parang sa mga department store: bawas! Binabawasan ka nila, binabawasan ka rin nila. Gusto nilang gawin ito.
At iyon ang dahilan kung bakit mahalaga para sa ating lahat na kilalanin ang pattern na ito na nangyayari doon.
Oo, binabawasan nila kayo. Sa kabilang banda, mahigpit din nilang sinesensor.
Ibig sabihin, tuluyang nawawala ang iyong opinyon.
May napakalakas na sensura. Sinasadya na itulak sa likuran ang mga programa at hindi matagpuan.
Sinabi mo minsan sa SchrangTV na isa sa mga bagay na dapat mong bigyan ng papuri kay Orwell ay
ang pag-iingat niya sa paglalarawan ng mga bagay.
Isa iyon sa mga paborito mong kasabihan, hindi ba?
Oo, tama iyon. Talaga namang ginawa niya.
Kung makikita ko ngayon si George, sasabihin ko, George, talagang pinababa mo pa ito.
Malamang sasabihin niya, "Talagang totoo iyan."
Katulad ni Sarrazin. Talagang pinaliit niya ito nang sabihin na "Inaalis ng Alemanya ang sarili nito".
Oo, nakakabaliw. Ibig kong sabihin, nakakabaliw talaga. Kung titingnan mo lahat ng mga paksang
tinatalakay sa iyong libro, at talagang napakarami nito.
Mayroon tayong buong ekonomiyang pandigma, ngayon ay mayroon na tayong pandaigdigang ekonomiya, at mayroon din tayong
industriya ng parmasyutiko, kaya napakaraming iba't ibang paksa.
Sa esensya, wala sa mga larangang ito ang magiging napapanatili kung malaya at independyente ang mass media, hindi ba?
… "Espesyal na mga ari-arian" – marami pa rin ang mayroon nito sa likod ng kanilang isipan, na mahalaga.
Nakukuha ang mga utang at ginagamit lamang ang terminong "espesyal na pondo".
Ibig mong sabihin, para sa digmaan, kailangan na natin ngayon ng £2 trilyon na espesyal na pondo.
Hindi lang basta bumabangon nang maaga si Merz at nagsasabing, "Gagawa ako ng bagong salita." Naiintindihan mo ba?
Hindi ito hihigit sa isang pagtatanghal sa entablado, tulad ng mga aktor na gumaganap ng isang papel.
At iyan mismo ang punto kung saan hindi nauunawaan ng mga tao at sinasabi, hindi, ito ay isang sabwatan.
Hindi niya malalaman. May iba pang mga ahensya na buong araw iniisip ito: Anong salita ang dapat naming gamitin
muli – aba, mas maganda pakinggan ang "espesyal na pondo."
At ganoon lang ito nang paulit-ulit, kailangan kong banggitin ito dahil palagi na itong lumilitaw
ngayon, ang ganap na pagbaluktot sa lahat ng aspeto.
Oo, malamang tinutukoy mo rin ang mga departamento ng PR na partikular na itinatag upang likhain ang mga salitang
ito, upang ilantad ang kabuuan, upang hubugin ang pag-iisip.
Noong panahong iyon, si Sigmar Gabriel ... nang nagsimula ang krisis ng mga refugee, nagkaroon ng mga protesta sa Hanau
– ang unang pagkakataon na lumabas ang mga tao sa mga kalye.
Noong panahong iyon, tungkol ito sa isang gusaling Bauhaus na ililipat para gawing unang tahanan ng mga refugee.
Ang mga tao ay nagmamartsa lamang. Pagkatapos ay ginamit ni Sigmar Gabriel ang salitang "rabble".
Sa totoo lang, hindi rin umiiral noon ang salitang "rabble"; tinukoy niya ang populasyon bilang
rabble at tinawag silang "mga galit na mamamayan".
At ang "the brown East" at lahat ng ganoong mga slogan, galing lahat iyon sa iisang mga ahensya. Para lang sa iyong impormasyon.
Oo, astig.
At iyon ang dahilan kung bakit, mula sa aming pananaw, kailangan naming tumanggi at maging maingat sa aming wika, dahil
napakatumpak nito, at ang salitang "balita" ay nagpapahayag ng lahat nang napakatumpak dahil
ito ay "iniulat". Kaya tinatawag itong balita.
Oo, kamangha-mangha! Kaya, Heiko, balikan natin sandali ang punto, pati na rin ang tanong: kung titingnan natin muli ang
lahat ng mga larangang ito—ang ekonomiyang pandigma, ang planadong pandemya dito't doon, at ang industriya
ng parmasyutiko—kung mayroon tayong malayang media, magiging posible pa ba ang alinman sa mga ito?
Kung lalaban ang mga tao sa digmaan sa mga baliw na tunggalian na ito, papayagan ba natin ang ating mga sarili
na matakot o mabighani pa nga sa mga pandemya sa malayo?
Magandang tanong. Sa madaling sabi, hindi ganoon, pero hindi ko pa rin ito nakikita nang ganoon dahil naniniwala ako na
kailangang maganap ang proseso sa loob ng sarili. Ibig sabihin...
Kung sa huli ay pinananatiling maliit ka, at hindi ka nananampalataya sa sarili, at hindi mo binibigyan ng
kapangyarihan ang sarili mo, sa madaling salita, ibigay mo sa sarili mo ang kapangyarihang palayain ang sarili mo, dahil
hindi ka malaya; sa katunayan ay namumuhay ka bilang alipin, at hindi mo lang namamalayan na napapaligiran ka ng bakod.
May iba namang naglalagay ng bakod para sa iyo at sinasabi sa iyo na tuwing apat na taon ay
may pagkakataon kang pumili ng kulay ng bakod.
Kapag napagtanto mo, gaya ng sinabi ni Hesus, gaya ng sinabi nilang lahat, na malaya ka, na hindi ka nakadepende sa bakod na
ito, na hindi mo ito kailangan, sa huli ay hindi mo rin kailangan ang anumang media, dahil kahit anong media pa man, mayroon kang
tahimik na tinig sa loob mo na taglay ng bawat tao, ang intuwisyon na ito, ang banal na tinig na nagsasalita sa iyo,
kung saan sasabihin mo, pre, may hindi tama sa taong ito, ha?
Ngunit kung, sa tingin ko, wala ka niyan, maaari kang manipulahin anumang oras, dahil pareho silang nasa loob natin.
Inilarawan din ito ni Goethe: hindi lang basta may isang panig at ang isa pa, liwanag at
dilim; naroroon ang mga simbolong yin at yang.
Kaya ang sinasabi mo ay maganda pakinggan, libre lang naman ang media, oo, pero sino na ngayon ang may-ari ng media?
Ano ang intensyon ng taong kumukuha ng video ng programa?
Ano ang aking intensyon sa aklat, bakit ko pinili na isama ang mga paksang ito sa "The Lie of the
Millennium", at bakit hindi kasama ang iba pang mga paksa?
Naiintindihan mo ba ang ibig kong sabihin? Dapat nating palayain ang ating sarili mula rito!
Kaya nga ang paborito kong kasabihan ay: Kung babawasan mo ang panonood ng telebisyon, mas malinaw mong makikita.
Sa totoo lang, dapat nating bawasan ang pag-aalala sa mga bagay na ito.
Kaya paulit-ulit kong sinabi, at may ikalawang bahagi rin sa aming aklat na tumatalakay nang eksakto sa isyung ito:
Polaridad, paano mo mapapalaya ang iyong sarili mula sa mga bagay na ito, sino ka nga ba talaga, ano ang kahulugan ng buhay?
Sa tingin ko, mas mahalaga nga ang mga tanong na ito.
Naiintindihan kita, siyempre mayroon kang format ng programa na tumutugon sa mga isyung
ito, pero huwag kang ma-stuck sa mga iyon.
Kaya, upang sagutin muli nang maikli ang tanong: Mahirap para sa akin na paniwalaan na dahil lamang mayroon na tayong
libreng media, ay namumuhay din tayo sa isang malayang mundo.
Sige, may ilang paksa.
Kaya kung hihinto ngayon sa pag-uulat ang malayang media, magkakaroon tayo ng malaking problema,
pero sa tingin ko ay sang-ayon tayong lahat diyan.
Kung hindi ka nakasulat ng ganitong aklat at kung walang mga programang pang-edukasyon, magkakaroon tayo ng tunay na problema.
Sa kasalukuyan ay pinapanood namin ang programa ni Lois Sasek na "1024 Witnesses", tungkol sa lahat ng mga biktima ng ritwal na
karahasan. Ito ay isang larangan kung saan nagsasagawa kami ng malawakang imbestigasyon at binibigyan ng
boses ang mga taong kung hindi ay wala sanang boses.
Magaling ang ginagawa mo. Sa totoo lang, dapat sabihin na kung wala ka at ang iba,
maraming bagay ang hindi kailanman matutuklasan.
Ang kasunduan sa migrasyon, halimbawa, ay isa pang ganoong isyu.
Hindi opisyal na iniulat ang kasunduan sa migrasyon.
Ito ay ang malayang midya noon na nag-ulat tungkol dito.
Pagkatapos ay dumating si Oliver Welke, na may "heute-show", at dati niyang binabatikos ako, halimbawa, at ilan pang iba.
Kaya muli nilang binaluktot ang buong bagay.
Ibig sabihin, medyo natatakot sila, masasabi kong, na ang mga taong tulad natin – na nilalabanan, kayo rin, tayo
rin – ay sa huli magdadala ng liwanag sa madilim na mundong ito, at iyan ang dahilan kung bakit mahalaga ka.
Oo, pati ikaw, tayong lahat, lahat ng manonood na nakatuon dito – at naipasok mo si Hesus sa talakayan kanina.
Sinabi rin niya na ang katotohanan ang magpapalaya sa iyo, at naniniwala ako na iyan mismo ang punto: kailangan
mo lamang muling pakinggan ang tinig ng iyong kalooban.
Mayroon din akong ganoong impresyon, na itinuturo sa iyo ng intuwisyon iyon, kaya talaga namang humatak
muli sa akin na sa kaibuturan mo ay alam mo kung ano ang totoo at kung ano ang hindi.
Marahil maaari na akong magpatuloy sa konklusyon, ngunit sa paunang salita ng iyong aklat, isinulat ni Lisa Fitz – na sa
tingin ko ay napaka-interesante rin – na ang sinumang mamamahayag na tutugon nang may pagkadismaya, mayabang na
kumpiyansa, o kahit pagmamataas sa nilalaman ng iyong aklat ay hereby inaanyayahan na masusing tingnan ang pinagmulan.
Naniniwala ka ba nang personal na mayroon pang mga mamamahayag sa pangunahing media na tatanggap sa paanyayang ito?
Binanggit mo kanina ang mga mataas na ahensya.
Pero iyon ay napakaliit, 0.00. Sasabihin kong hindi, sa pangkalahatan.
Palaging may mga taong lumalabag sa hanay, isa si Eva Herman sa kanila.
Hindi ba may iba pang mga pangalan din? Si Uwe Stein, na maaari nating balikan mamaya, ay bahagi rin ng isang
bagong proyekto at hindi na lumalabas sa pangunahing daloy.
May ilan, pero para maging patas, karamihan ay lubos na sumasang-ayon.
Kaya bahagi ng sistema ang midyang pang-estado. Hindi ko kailanman gustong maniwala rito;
inosente pa ako noon, ilang taon na ang nakalipas.
Naisip ko sa sarili ko, walang sinuman ang ganoon ka-bobo, tiyak na binili sila – tiyak na binili sila!
Maraming tao ang nagtatanong sa akin kung ano ang napansin ko; para itong isang ideolohiya.
Kaya tulad ng komunismo noon sa ilalim nina Mao Tse-tung, Pol Pot, Stalin, o sa GDR, kung saan sinasabing 100% ang mga
tagasuporta ng SED – hindi, hindi, talagang mayroon nga sila.
Naniniwala sila rito. Parang isang uri ng ideolohiya. Naniniwala silang tama ang ideolohiyang
Komunista, kaya hindi nila pinapansin ang iba pa.
Marami sa kanila sa media, napakarami.
Oo, ngunit gaano kahanga-hanga na dala rin nila sa kanilang kalooban ang tinig na iyong binanggit.
Talagang tinutukoy ko ang mga mamamahayag sa pinakamababang antas, na maaaring sumusunod lang sa mga
utos, sa mga ahensya, at sa lahat ng terminolohiya.
Hindi mo iniisip na may natitirang pag-asa na magigising o magigising sila, o tatanggapin nila ang paanyayang ito.
Ang masasabi ko lang sa kanila ay mas mabuting isipin ninyo ito nang mas mabilis ngayon kaysa dati.
Dahil papalitan kayong lahat ng AI. Nangyayari na ito.
Napakaunti na lang ng mga editor, dahil ang AI ang sumusulat ng lahat ng mga artikulo.
Dapat nilang iwan ang barkong lumulubog sa isang punto – hindi tulad ng marami na iniisip pa ring nasa Titanic sila at
nagdiriwang at nagagalak. Ngunit malapit na itong lumubog!
Ang sistemang ito ay sa huli ay tiyak na mabibigo, anuman ang mga lugar na kasangkot.
Maaari mong kunin ang anumang gusto mo. Kahit na ang VW ay kasalukuyang nagpapauwi sa 35,000 katao na lahat ay nilinlang at
pinagtaksilan – kung saan ang SPD ay nananatiling kasamang may-ari ng VW sa Lower Saxony noong panahong iyon –
maaari mong kunin ang iba pang mga larangan, maaari mong kunin ang mga isyu ng mga refugee at migrasyon...
Walang pera para sa mga Aleman, para sa mga kalsada, sa Berlin tapos na lahat!
Maaari mong kunin ang lahat ng mga lugar. Positibo ito, masasabi ko, dahil lahat ay sumisibol ngayon.
Alinman kilalanin ko ito at sabihin, hindi na ako sasang-ayon dito. O iisipin kong ipagpapatuloy ko lang ito
hanggang sa katapusan at patuloy na magsinungaling at mandaya.
Karma, matibay ang paniniwala ko rito. Ngunit sa isang punto, aabutan ka ng karma, mas mabilis kaysa dati.
Sa aking pananaw, tayo ay kasalukuyang nasa isang panahon kung kailan ang mga puwersa ng liwanag, o tawagin nating katotohanan,
ay lalong lumilitaw. At iyon ay isang mabuting bagay.
Ayos 'yan, eksakto. Makikita mo 'yan sa mas marami pang tao.
Kamangha-mangha kung gaano kalaganap ang networking, gaano karaming anyo nito, at gaano karaming kilusan.
Napakaganda niyan. Mahal na Heiko, maraming salamat. Nagbibigay ito sa amin ng pag-asa para sa hinaharap.
Narinig ko na may bagong libro ka rin na ilalalabas.
Naiintindihan ko ba iyon nang tama? Maaari ka bang magsalita pa ng ilang salita tungkol doon?
Oo, sa huli ay tungkol lang ito sa isang bagay. Hindi ito tungkol sa anumang aklat, pero kailangan mong isipin na ang
slogan pagkatapos ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig ay "Hindi na muling digmaan." Hindi na muling digmaan!
Kapag naiisip ko, sa tinatawag na kilusang kapayapaan noong unang bahagi ng dekada 1980, ang
slogan ay "gawing kapayapaan nang walang armas."
Ang parehong mga tao ay ngayon ay naglilibot at nagsasabi, "Makakamit lamang ang kapayapaan sa pamamagitan ng mga sandata."
Iyon ay isang ganap na Orwellian na pagbaluktot.
Ibig sabihin, tungkol lang talaga ito sa isang bagay: digmaan o kapayapaan.
Sa tingin ko, nabubuhay tayo sa lubos na kabaliwan, kung saan nakakabaliw na araw-araw – tingnan mo lang ang balita – gusto na
natin ngayon … aba, ang isang tulad ni Jens Spahn, na sangkot sa mga transaksyon ng maskara at iba't ibang bagay pa, na hindi
kailanman naglingkod sa militar, ay sinasabi sa atin na dapat … maaaring ipakilala ang isang kinakailangan,
maingat kong sasabihin … Pinagtratrabaho nila ito.
Ibig sabihin, kailangan nating pag-usapan ang kapayapaan. Hindi lang pag-usapan ang kapayapaan, kundi isabuhay ito.
At ngayon, maraming tao ang nagtipon-tipon, ganyan mo ito dapat isipin.
At hindi mo iyon madaling ipaliwanag; hindi maisip.
Isang proyekto na, sa aking pananaw, ay isa sa pinakamahalaga sa nakalipas na sampung taon: "Kapayapaan sa
wakas – 100 personalidad" na nagpapakita ng moral na tapang.
Minsan ay magkaiba ang opinyon ng mga tao, ngunit gayun pa man, tulad ng halimbawa ng "We Are the World" noon—ang Band Aid—kung
saan pinagsama ni Bob Geldof ang lahat ng malalaking pangalan sa Wembley Stadium—alam mo naman—ang Queen, si David Bowie, naroon
silang lahat, pati si George Michael; naroon ang lahat dahil may layunin sila: para sa
Ethiopia, upang makalikom ng pera para rito.
At ito ay tungkol sa kapayapaan. At may mga personalidad na kasangkot, babasahin ko ang ilan sa daan-daang: Sucharit Bhakdi,
Philipp Hopp, naroon si Daniele Ganser, naroon si Markus Krall, naroon si Kayvan Soufi-Siavash (Ken Jebsen), Dr Michael Nehls,
Ulrike Guérot, Prof. Max Otte, dating kampeon ng mundo sa football na si Thomas Berthold, Gerald Hüther, Ruediger Dahlke,
Lisa Fitz, Marco Rima, Tom Lausen, Andreas Popp, Marc Friedrich, Hans-Joachim Maaz, Jürgen Fliege, Uwe Steimle at marami pang iba.
At iyon ang nakakapanabik na bagay, na sinabi namin, na ganap na ibang mga tao ang nagdala sa mga tao nang magkakasama.
Wala naman akong kinalaman dito, nagkataon lang na inilathala ito ng aming bahay-limbag.
Pero masasabi ko lang, napakalaki nito at natatakot ang karamihan dito. Talaga, talagang natatakot.
Dahil palaging gustong hatiin ng mga tao ang iba. Ang isa laban sa isa pa.
May isang Hudyo, halimbawa, na sumusulat doon at ipinaliwanag kung bakit dapat pa rin nating kausapin ang mga Palestino.
May isa pang kilalang editor, na hindi ko babanggitin ang pangalan, na tinanggal sa pampublikong
pagsasahimpapawid, na pinag-uusapan din ang kasong ito.
Mga doktor, mga siyentipiko, mga taong nasa stock market – kilala mo ang ilang pangalan – lahat sila
ay kasangkot. Talaga itong tungkol sa kapayapaan!
At iyon ang dahilan kung bakit, sa aking pananaw, napakahalaga ng proyektong ito.
At sinumang may anak o nakakakilala ng maaaring tawagin sa serbisyo militar ay dapat munang basahin ang aklat na ito.
Magtuturol ang balahibo mo kapag nakita mo kung paano ito tinitingnan ng mga tao doon.
At talagang dapat tayong lahat ay magkaisa sa mahirap na sandaling ito.
Ngunit gaya ng sinabi ko, hindi ito magiging magagamit hanggang ika-28 ng Nobyembre. Bago noon, lihim pa ito, na ngayon ko
lang ibinubunyag dito. Hindi mo ito mahahanap kahit saan pa.
Mangyaring maghintay hanggang sa ika-28. Magagamit sa tindahan ng Macht-steuert-Wissen Verlag.
O marahil din sa iba pang malalaking tindahan simula Disyembre, unang bahagi ng Disyembre.
Heiko, nais kong iparating ang aking taos-pusong pasasalamat sa paglaan ng iyong oras upang dalhin kami sa maikling paglalakbay
na ito, mula sa kasalukuyang isyu hanggang sa apat na ahensya.
Sa tingin ko, ipagpapatuloy natin ito. Maaari nating ipagpatuloy ang pagbubunyag ng mga bagay;
hindi na mapipigilan ang proseso ng paggising.
Maraming salamat. Nawa'y tagumpay ka sa lahat ng iyong ginagawa, at sana'y magkaroon ka ng maraming enerhiya sa lahat ng bagay!
At inaasahan kong makita ka muli sa lalong madaling panahon.
Maraming salamat sa inyong koponan. Salamat sa pagpayag na narito ako – at sa inyong mga manonood. Lahat ng pinakamabuti!
Salamat – ikaw din.
Gusto naming malaman kung ano ang sasabihin ng mga tao sa kalye tungkol dito. Ano ang iyong personal na opinyon tungkol dito?
Sige, sang-ayon lang ako sa iyo.
Sawa ka na rin ba sa mga manipuladong ulat sa pangunahing media? Kla.TV – independyente, libre at
walang sensura! Mag-subscribe ngayon nang libre!