Пасля двух уражлівых дзён тут, на Альтэрнатыўным сусветным эканамічным форуме ў Празе, Kla.TV прадстаўляе
кароткі агляд самых важных момантаў і самых захапляльных выказванняў. Заставайцеся з намі.
Я няправільна зразумеў абрэвіятуру A-WEF.
Я заўсёды думаў, што гэта альтэрнатыва Сусветнаму эканамічнаму форуму Джорджа Сароса.
Так, я ўжо падрыхтаваў прывітанне для сваёй прамовы.
Мае дарагія сябры, мае паважаныя несябры Джорджа Сораса.
Нам прыемна і радасна, што вы абралі Прагу, мой родны горад, горад, у якім я пражыў усё
сваё жыццё, месцам правядзення вашай канферэнцыі.
З аднаго боку, гэта паказвае, што Прага падыходзіць для гэтай нагоды ў гэты час, што з'яўляецца прыкметай
адноснай свабоды, якая ўсё яшчэ існуе ў нашай краіне.
З іншага боку, гэта паказвае нешта іншае, адсутнасць свабоды ў Германіі, што я лічу вельмі небяспечным.
Гэта выклікае занепакоенасць не толькі ў немцаў, але і ў нас у Чэхіі.
Для нас Германія заўсёды была самым важным, самым значным і найбуйнейшым суседам на працягу ўсёй гісторыі.
Нават калі не заўсёды самыя прыязныя.
У сувязі з гэтым я лічу вашу ідэю падпісаць сумесную дэкларацыю пад назвай «Усё дзеля міру» тут, у Празе, сёння пазітыўнай
з'явай — асабліва ў святле падзей у Германіі пасля выбараў у гэтым годзе і, на маю думку, ваяўнічай палітыкі Фрыдрыха Мерца.
Сённяшняе мерапрыемства павінна даць нам новыя і канкрэтныя ідэі, якія мы зможам рэалізаваць у сваёй палітычнай дзейнасці.
Жадаю вам плённых і канструктыўных дыскусій і яшчэ раз дзякую за ваша запрашэнне і за ўвагу
да маіх сённяшніх выказванняў. Вялікі дзякуй.
Пакуль глабалісты трубяць ваенную прапаганду, гаворачы пра экспрапрыяцыю і знішчэнне свабоды выказвання,
мы хочам у гэты дзень прыкласці асаблівыя намаганні, каб абараніць дэмакратыю, свабоду і мір.
І вы, дарагія гледачы, што дома за сваімі экранамі, і вы, што тут, у канферэнц-цэнтры, ведаеце, што
свабода і дэмакратыя — гэта не відовішча для гледачоў.
Свабоду трэба абараняць, за яе трэба змагацца, і менавіта гэта мы разам зробім тут у гэтыя выхадныя.
Дамы і спадары тут, у зале, дарагія гледачы дома перад вашымі экранамі.
Наша супольнасць аб'ядналася падчас надзвычайнага становішча з-за каранавіруса.
Пад ціскам мы ўсвядомілі агульную мэту, якая ўзнікла з самых розных напрамкаў, і аб'ядналіся дзеля яе.
Карона паказала нам, колькі вартаць нашы гарантаваныя чалавечыя і грамадзянскія правы,
калі трэба правесці ўласную праграму: нічога.
Аднак пандэмія каранавіруса таксама паказала, наколькі мы моцныя, калі аб'ядноўваем намаганні.
І вось цяпер, у канцы 2025 года, мы сутыкнуліся з зусім новым выклікам.
Бо ў Еўропе, у Еўропе будзе новая вайна. Прынамсі, нам так кажуць.
Урсула фон дэр Ляен гаворыць даволі адкрыта пра ваенную эканоміку.
Пад кіраўніцтвам Кіра Стармера брытанцы маюць намер стаць баягатовай і ўзброеннай нацыяй.
І нямецкі міністр абароны Борыс Пісторыус хоча быць гатовым да вайны да 2029 года.
Афіцыйны наратыў зрабіў поўны разварот.
Раптам вайна і гвалт, зброя і танкі зноў становяцца выразнікамі палітычнай волі.
Нават тэрміны, якія дзесяцігоддзямі дэманізавалі, такія як «радзіма», зноў выкарыстоўваюцца,
калі вы чулі прамову Енса Шпанна ў лістападзе.
Мы павінны змагацца за нашу краіну, кажа ён.
І таму вы становіцеся прыдатнымі да ваеннай службы, таму вы паступаеце ў узброеныя сілы.
Так, магчыма, для краіны. Але, спадар Енс Шпан, вы не краіна.
І мы не пойдзем на вайну за Шпан і фон дэр Ляен.
І мы не хочам паддацца на еўрасаюзны «зорна-паласаты сцяг» і не хочам бачыць, як наша радзіма ідзе дымам.
Мы кажам «не» вайне з усёй рашучасцю і без кампрамісаў.
І таму мы прысвячаем праграму сёлетняга Другога Альтэрнатыўнага сусветнага эканамічнага форуму пытанню:
Як мы можам прадухіліць выбух вайны ў Еўропе?
Менавіта пра гэта сённяшняя першая панель: «Думай пра мір, жыві здарова».
Нашы госці ў гэтым раўндзе — усе дактары, захопленыя медыцынскія работнікі, і ўсе яны найперш выступаюць за цэласны падыход.
Бо яны, як і ўсе мы, цалкам усведамляюць, што цела, розум, псіхіка і фізічныя сімптомы неразрыўна звязаны паміж сабой.
Мы ўсе пра гэта чулі, але што гэта канкрэтна азначае для нашага ладу жыцця, асабліва з улікам цяжкіх гадоў і месяцаў,
якія насуперак нам і якія мы ўспрымаем як сур'ёзныя выклікі?
Дык як жа нам сапраўды застацца здаровымі ў гэтыя цяжкія часы?
Здароўе — гэта не стан, а пастаянны працэс стварэння гармоніі на фізічным, эмацыйным і разумовым узроўні.
На фізічным узроўні мы дасягаем гармоніі праз разумнае харчаванне і рэгулярныя фізічныя практыкаванні.
Мы ствараем яго эмацыйна, прызнаючы і вырашаючы канфлікты, а мысленнямі мы прызнаём яго, ведаючы, хто мы ёсць.
Традыцыйная медыцына бачыць толькі цела; яна не бачыць іншых узроўняў.
І паколькі яна бачыць толькі цела, яна можа лячыць яго толькі фізічнымі метадамі, а ўсё астатняе пакідае па-за ўвагай.
І гэта робіць традыцыйную медыцыну вельмі абмежаванай.
Я не супраць традыцыйнай медыцыны; яна нам патрэбна, але яна мае свае абмежаванні і патрабуе значнага пашырэння.
У чым ваш падыход адрозніваецца ад падыходу традыцыйнага медыцынскага работніка?
Сувязь у тым, што чалавека заўсёды трэба разглядаць як цэласнае быццё, а ў апошнія дзесяцігоддзі назіраецца тэндэнцыя да ўсё
больш спецыялізаванай медыцыны, з усё меншымі субспецыяльнасцямі, якія пры сукупным разглядзе не могуць
па-сапраўднаму ахапіць чалавека як цэласнае быццё.
І я, вядома, бачыў гэта вельмі выразна, бо ўсё сваё прафесійнае жыццё я быў урачом-тэхнікам.
І тэхнічная медыцына, вядома, стварае відарысы не душы ці розуму, а ўнутраных частак цела, і лічыць, што гэтага самога дастаткова,
каб знайсці прычыну хваробы, — што, вядома, абсалютна немагчыма.
А потым падумайце, што насамрэч з'яўляецца нашым самым важным інструментам для здароўя?
Гэта сон. І сон — не соматычная праблема, і не соматычнае рашэнне, якое прапануе наша цела, а
хутчэй здаровы, спакойны сон, які пачынаецца ў розуме.
А калі нешта не так з нашым розумам, душой ці псіхікай, тады няма спакойнага сну, і яго навязваюць
сілай з дапамогай нейкіх псіхатрапных прэпаратаў.
Аднак гэта не той інструмент, які можа забяспечыць або аднавіць здароўе, спячы некалькі гадзін кожны дзень.
Цяпер адзін з двух з нас памірае ў выніку медыцынскіх умяшанняў.
І калі вы гэтага не ўлічваеце, а ў кнігах пра доўгае жыццё гэта сапраўды ігнаруецца, — гаворка ідзе пра
здаровы харчаванне, здаровы паветра — усё гэта важна.
Але калі вы недаацэньваеце важнасць медыцыны, неабходнай для доўгатэрміновага захавання здароўя, то здаровае
харчаванне і харчовыя дабаўкі не маюць ніякай карысці.
Справа ў тым, што калі спытаць сталых людзей, якія перажылі 100 гадоў, яны скажуць, што
на працягу ўсяго жыцця елі самыя розныя рэчы.
Яны таксама жылі вельмі рознымі жыццямі, праводзячы шмат часу на свежым паветры і атрымліваючы дастаткова
фізічных нагрузак, але ўсе яны згодныя, што мелі вельмі мала кантакту з медыцынскай дапамогай.
Цела, розум, душа — як я ўжо казаў, гэта рэдка бывае галоўнай тэмай у сучаснай афіцыйнай медыцыне.
Аднойчы я прачытаў фразу: «Вылечаны пацыент — гэта страчаны кліент». Іншымі словамі, вылечаны пацыент — гэта страчаны кліент.
Ці з'яўляецца гэта цэнтральнай асновай нашай сучаснай школьнай сістэмы?
Так, гэта правільна. І тое, на што вы спасылаецеся, і пра што таксама згадвалася раней, заключаецца ў
тым, што мы працуем у рамках сістэмы аховы здароўя.
Мы не самотныя, калі гаворка ідзе пра здароўе, дактароў і гэтак далей.
Гэта сацыяльны канструкт, які мы з сабой нясём, калі звяртаемся да іншых.
І вось тут усё становіцца небяспечным, калі мы аддаём сябе ў чужыя рукі, напрыклад, дактароў. Гэта таксама навукова даказана.
Папярэдні спікер меў рацыю, калі казаў, што, як і калегі-члены MWGFD, дактары таксама з'яўляюцца
прычынай смерці, як і многія лекі і іх пабочныя эфекты.
І так, з каранавірусам мы цяпер таксама ўбачылі, што інтэрвенцыя, асабліва ў дачыненні да здаровых людзей, — а потым
сур'ёзныя захворванні, калі ўсім навязваюць адзінае лячэнне, — проста не працуе, што гэта няправільна і небяспечна.
Я памятаю, як шмат гадоў таму сябар сказаў мне, калі ў яго нарадзіўся першы сын, ці падчас цяжарнасці, ён
сказаў: «Божа, я і не ўяўляў, што зацяжарыць — гэта самае горшае, што можа здарыцца з чалавекам».
Якія панікавыя сцэнарыі падаюцца маладым бацькам, будучым бацькам.
Як урач, як вам удаецца зняць страх у людзей у гэтай канкрэтнай сітуацыі і накіраваць іх у
правільным кірунку? У вас ёсць сакрэтная формула?
Так, магчыма, гэта не сакрэтны рэцэпт, але я лічу, што любы доктар, які ўсведамляе сваю
адказнасць, насамрэч не павінен працаваць са страхам.
І цяжарнасць, вядома ж, — гэта цалкам нармальны перыяд у жыцці, а зусім не хвароба.
І я таксама бачу, што, на жаль, у гінекалогіі і акушэрстве гэта драматызацыя толькі падкрэсліваецца, так што, калі бацькі
прыходзяць з дыягназам «цяжарнасць», ім дэманструюць усе даступныя аналізы, каб выключыць, ці ёсць у
дзіцяці сіндром Дауна, іншую трысомію ці нешта падобнае.
Вы адразу пачынаеце з аналізу на анэмію, а потым робяць тысячу аналізаў, бо можа аказацца, што ў
цяжарнай жанчыны нейкі схаваны дыябет і гэтак далей.
І тое, што насамрэч з'яўляецца нармальным, — нармальнае — адкладаецца на потым.
Таму я лічу, што самае галоўнае — не палохаць цяжарных жанчын, а паказваць ім, што звычайна ўсё добра і ўсё ідзе як след.
І я таксама лічу, што добра, што многія цяжарныя жанчыны, як я цяпер разумею, выбіраюць цалкам іншы варыянт родаў.
З часоў каранавіруса людзі задумаліся пра гэта. Акушэрства не мела асаблівай славы падчас каранавіруса, калі
рэкамендавала нават цяжарным жанчынам насіць маскі падчас родаў.
Я літаральна палічыў гэта жудасным, агідным.
Жанчыне патрэбна практычна кожная малекула кіслароду для сябе і дзіцяці, якое яна вось-вось нарадзіць.
І потым ёй даводзіцца насіць маску! Так што жанчыны фактычна знепрытомнелі.
І гэта, па сутнасці, кінула вельмі негатыўнае святло на гэтую форму традыцыйнай медыцыны — акушэрства, таму многія
людзі, цяпер у сувязі з каранавірусам, задумаліся пра тое, як мы можам па-іншаму падысці да цяжарнасці і родаў.
І многія цяпер таксама давяраюць акушэркам, што, на маю думку, вельмі добра.
Яны ў сваіх расследаваннях крыху больш асцярожныя.
Адлегласці больш не выконваюцца строга.
Пацыенты больш расслабленыя, больш спакойныя з самімі сабой, і як доктар, я магу толькі гэта падтрымаць.
Я бачу шмат людзей, якія цяпер спрабуюць нарадзіць дома, у суправаджэнні акушэркі, або ў акушэрскім раддоме, і я —
адзін з тых дактароў, якія ніколі не выступаюць супраць гэтага, а хутчэй заахвочваюць сваіх пацыентак так зрабіць.
Я думаю, што калі б мы ўсе прытрымліваліся гэтых правілаў, якія таксама сфармуляваў Ісус, напрыклад, што трэба
ставіцца да іншых так, як хочаш, каб ставіліся да цябе.
Прыкладна гэта ён і сказаў у Нагорнай прамове.
Рабі іншым тое, што хочаш, каб яны рабілі табе.
І гэта ўжо запаведзь з самага пачатку: не забівай.
Я лічу, што гэта таксама ўласціва чалавеку ад нараджэння.
Я лічу, што кожны чалавек прагне міру.
Нам проста трэба вярнуцца да галоўнай думкі. І, магчыма, нам трэба будзе быць больш смелымі ў выказванні
гэтага жадання міру, не дазваляючы нашым палітыкам гаварыць і фантазаваць пра гатоўнасць да вайны.
Каму гэта трэба? Каму з гэтага хоць нейкая карысць? Мы павінны заняць цвёрдую пазіцыю і выступіць супраць гэтага.
Учора ў нашай групе, калі мы ўпершыню пачалі думаць, што мы можам зрабіць для прасоўвання міру, нам прыйшла ў галаву ідэя, што
насамрэч менавіта жанчыны выклікаюцца да гэтай справы, ці, хутчэй, тое, што яны з'яўляюцца
галоўнымі кантактнымі асобамі ў сям'і ў пытаннях здароўя.
Маці — ахоўніцы здароўя, маці — ахоўніцы жыцця.
І я думаю, што было б добрай ідэяй, каб жанчыны цяпер свядома казалі, што мы не хочам, каб
нашы дзеці станавіліся ахвярамі на полі бою.
Яны могуць аб'яднацца і ўтварыць свайго роду групу: «Жанчыны, маці, бабулі за мір».
Я думаю, гэта было б добра, калі б гэта было магчыма па ўсёй Еўропе, па ўсім свеце.
Да палітыкаў, якія, па сутнасці, кантралююцца магутнымі элітамі, так званай грашовай мафіяй, і якім пастаўлена
задача весці вайну любой цаной, варта рашуча супрацьстаяць. Я не кажу гэтага ў дачыненні да нас, людзей.
Калі мы ўсе гэта зробім, і шмат людзей гэта зробяць, тады я магу ўявіць, што іх заклікі да вайны
не дасягнуць поспеху так, як яны сабе ўяўляюць.
Хайка, ты напісаў кнігу. У сваёй апошняй кнізе «Game Over – Частка 2» ты, сярод іншага, напісаў: «Ты тое, што ты ясіш».
Вы папярэджвалі пра напад на наш мікрабіём.
Што, на вашу думку, варта есці ці не есці, каб заставацца здаровымі?
Так, магчыма, кароткае вызначэнне. Што такое мікрабіём?
Гэта насамрэч супольнасць карысных і дапаможных мікраарганізмаў у чалавеку: у асноўным бактэрый, і ў асноўным у кішэчніку.
Такім чынам, гэта маленькія дапаможнікі, з якімі мы жывём у сімбіёзе, гэта значыць, у добрай супольнасці, супольнасці жыцця.
Без іх мы б не выжылі. Яны расшчапляюць нашу ежу і дапамагаюць нам у гэтым працэсе.
У нас усярэдзіне амаль два кілаграмы чужародных арганізмаў, з якімі мы жывём. Гэта, так бы мовіць, мікрабіём.
І насамрэч на яго пачынаецца напад.
Гэты мікрабіём, які настолькі цудоўна разнастайны, які здаровы — разнастайнасць —
здароўе, — манапалізаваць яго, стандартызаваць яго.
Такім чынам, найлепшае, што вы можаце зрабіць у гэтай сітуацыі, і тое, як нам варта харчавацца, — гэта мець разнастайную, каляровую
дыету. Гэта не проста тыя ж самыя старыя рэчы з супермаркета, тая ж ежа зноў і зноў, і гэта не заўсёды
толькі тое, што вы лічыце святым, а разнастайнасць.
Як нам развіць у насельніцтва здаровую свядомасць, што не варта адразу прымаць усё, што
распаўсюджваецца, а, хутчэй, стаць крытычнымі самім?
Як мы можам заахвоціць людзей развіваць крытычную свядомасць у дачыненні да ўласнага здароўя?
Так, існуе вобраз, які ў медыцыне існуе ўжо вельмі даўно, але яго, як правіла, даволі моцна
прыгнятаюць. Гэта так званы ўнутраны доктар.
Калі дактара ўжо станоўча ўспрымае насельніцтва, то кожны павінен таксама ведаць, што ў яго ёсць свой асабісты
доктар, свой асабісты трэнер, які побач з ім сем дзён на тыдзень, кожны дзень з раніцы да вечара.
Ён клапоціцца пра яго і даглядае яго лепш, чым любы іншы доктар, бо ён знаходзіцца ўнутры яго і аб'ядноўвае цела і розум,
а таксама заўважае дробныя дэталі, якія немагчыма выявіць з дапамогай лабараторных аналізаў і метадаў візуалізацыі.
Я лічу, што тое, што было відавочна з самага пачатку, цяпер даказана 250 навуковымі даследаваннямі: што
намер нанесці шкоду планаваўся з самага пачатку ва ўсёй гэтай праграме вакол каранавіруса.
Ну, цяпер гэта так відавочна!
Як мы можам данесці гэты пасыл да людзей? Гэта вельмі важны пытанне. Мэдыя, безумоўна, маюць тут сваю ролю.
Тое, што мы хацелі б цяпер бачыць у барацьбе з пандэміяй каранавіруса, на маю
думку, адбываецца толькі ў невялікай ступені.
Такім чынам, мы яшчэ далёка не дабраліся да разумнага ...
Да гэтага нават і цяпер ставяцца негатыўна. Да гэтага нават і цяпер асуджаюць за тое, што патрабуюць гэта вырашыць.
Так, вядома, усё яшчэ прыціскаецца, таму што, натуральна, пры ўладзе ўсё яшчэ тыя ж людзі, што і былі раней: прыхільнікі, якія
стаялі за ўсім гэтым і якія, як мінімум, тут усё гэта ўкаранялі.
І, вядома, яны неахвотна дазваляюць, каб іх уласныя негатыўныя дзеянні трапілі пад лупу.
Па гэтай прычыне я лічу, што тое, што трэба прыдушыць, зараз проста прыдушваецца.
Але я хацеў бы адказаць папярэдняму спікеру.
Добрая навіна ва ўсім гэтым у тым, што мы цяпер можам прызнаць, што нам тэрмінова патрэбны новы лекі.
Мы бачым, што з сістэмай мы больш не дасягаем прагрэсу, што мы не можам давяраць урачам.
І нядаўна я чуў, што адным з лозунгаў Аўстрыйскай медыцынскай асацыяцыі быў:
Здароўе пачынаецца з вашага доктара.
І гэта зусім няправільна, як толькі што сказаў папярэдні спікер, Герд Рёўтэр.
У нас унутры ёсць цудоўная самарэгулявальная і самааздараўленчая сістэма. І важна гэта прызнаць.
А здароўе пачынаецца з кожнага чалавека.
Я думаю, што мы павінны былі зразумець з часоў каранавіруса, што нам зноў трэба ўзяць адказнасць за ўласнае
здароўе. Што мы не павінны занадта давяраць званням ці белым халатам, а перш за ўсё — сабе і ўласным сілам.
І я лічу, што адна з самых важных максім выжывання ў медыцыне гучыць так: як мага больш
неабходнага, як мага менш лішняга. Менш — значыць лепш.
І важная выслоўе «primum non nocere», што азначае «перш за ўсё не нашкодзь», г.зн. не прымаць ніякіх мер, якія
прыносяць больш шкоды, чым карысці – калі прытрымлівацца гэтага, можна дасягнуць шмат чаго.
Я бачу вялікі сорам. Людзі не хочуць прызнаць, што большасць дактароў пайшлі не тым шляхам,
паддаўшыся гэтай прапагандзе пра каранавірус і вакцынацыю.
І я таксама бачу ў гэтым ганьбу, таму што многія ўзбагаціліся на пазабюджэтных сродках, і многія пайшлі на гэта.
Не толькі дактары, але і бальніцы, вядома, а таксама многія іншыя, якія зарабілі на масаках, цэнтрах
тэсціравання і гэтак далей. Дарэчы, і палітыкі таксама.
На жаль, палітычная карупцыя ў Германіі не з'яўляецца крымінальным злачынствам.
Яны ўсё яшчэ не запісалі гэта ў закон.
Мы ўсе тут — тыя, хто аспрэчваў дзяржаўны наратыў, абвяргаў яго і гэтак далей.
Вось чаму мы перайшлі ў наступ – я быў асуджаны БГА.
Уявіце, што вам прысудзілі год і дзесяць месяцаў пазбаўлення волі ўмоўна за напісанне медыцынскай даведкі.
Вы павінны гэта ўсвядоміць. Я працую на гэтай працы 55 гадоў і выдаў 80 000 сертыфікатаў. І раптам гэта няправільна.
Тады можна было б таксама забараніць сапожніку рабіць падэшвы і зрабіць гэта караным
злачынствам. Гэта ж такія абсурдныя цыркавыя паказалі.
І мы проста павінны быць стойкімі і не спыняць казаць, мірна, без гвалту: «Не, гэта было слушна, і так яно і будзе».
Мы, што сядзім тут, былі гатовыя прыняць недахопы, тым самым заахвочваючы іншых людзей
таксама падняцца і далучыцца да супраціву.
І я цалкам упэўнены, што гэта будзе расці экспаненцыяльна і ўвесь гэты цырк вельмі хутка абваліцца.
Цяпер я прызначаю вас, у сілу сваёй пасады, усімі вы, што там сядзіце, міністрамі аховы здароўя.
Яны абсталяваны бюджэтам у мільярд фунтаў, неабмежаванай уладай і, па сутнасці, могуць ініцыяваць тое, чаго ніколі
раней не існавала. Таму яны свабодныя прымаць уласныя рашэнні.
Спадар Рейтэр, якім бы была ваша першая мера ў плане ўстойлівасці на будучыню? І гэты страх перад вайной, які вісіць над намі.
Што б вы зрабілі першым крокам? Акрамя пазбаўлення ад Лаўтэрбаха. Палітычна, палітычна.
Ну, я б адразу ж вярнуў большую частку грошай.
Проста таму, што грамадства, якое лічыць, што яму патрэбна сістэма аховы здароўя, — хворае грамадства.
Здароваму грамадству не патрэбна сістэма.
Ну, калі б я быў міністрам аховы здароўя, я б змяніў стымул. Стымул паходзіць з медыцыны.
Мы ўсе вывучалі патагенез, навуку аб хваробах. І стымул — хвароба.
Чым больш пацыентаў я лечу, тым больш грошай я зарабляю.
Гэта трэба перанесці з патагенезу на салутагенез.
Пытанне стаіць не ў тым, што вас хварэе, а ў тым, што вас аздараўляе і што падтрымлівае ваша здароўе.
І стымул павінен быць у гэтым кірунку.
Каб у мяне было шмат здаровых пацыентаў, мне трэба зарабляць шмат грошай.
Як калісьці было ў Кітаі, дзе дактары атрымлівалі аплату толькі ў тым выпадку, калі пацыент быў
здаровы, а калі хварэў — не атрымлівалі нічога.
Тады ён мог бы па-сапраўднаму напружыцца.
Стаць баяздольнымі, нарошчваць узбраенне, увесці прызыў і абвясціць надзвычайнае
становішча — вось што кажуць палітыкі па ўсім ЕС.
Гэта абвешчаная вайна. У 2029 годзе гібрыдная вайна павінна перарасці ў гарачую вайну.
Гэта прагноз Нямецкіх узброеных сіл, НАТА і таксама нямецкага міністра абароны.
У той час як каранавірусны надзвычайны стан абрынуўся на насельніцтва амаль як гром з яснага неба,
гэтым разам гэта надзвычайны стан, які быў абвешчаны загадзя і меў адпаведны тэрмін падрыхтоўкі.
Для ЕС, які гадамі быў сканцэнтраваны на «вок»-пытаннях, гендарнай і кліматычнай нейтральнасці, цяпер
раптам даводзіцца ўдзельнічаць у ўзброеным канфлікце.
І нават з усёй паспешлівасцю гэта займае некалькі гадоў, і даспехі спачатку трэба нарасціць. Але як рэагуюць тыя, хто прачнуўся?
Як рух за свабоду, які стаў больш адчувальным падчас пандэміі каранавіруса, рэагуе на гэтую прадказаную пагрозу?
Калі не лічыць уладныя структуры, якія спадзяюцца атрымаць выгаду ад вайны, насельніцтва на дадзены момант падзяляецца на наступныя
групы: тыя, хто лічыць вайну супраць Пуціна справядлівай справай, бо мяркуюць, што самі не пацерпяць і не загінуць у ёй. Тыя, хто і
далей безумоўна адмаўляе вайну, але для каго яна абстрактная і нерэалістычна далёкая, і таму застаюцца пасіўнымі. І нарэшце ёсць
тыя, хто ўсвядоміў небяспеку і кароткі тэрмін падрыхтоўкі ўсяго ў некалькі гадоў і ўжо актыўна вядзе кампанію
супраць яе, адчайна спрабуючы абудзіць сваіх суграмадзян.
Апошняя група — самая невялікая, але, магчыма, самая важная група.
Бо змены могуць адбыцца толькі дзякуючы актыўным, але толькі калі ім удасца заручыцца падтрымкай пасіўных.
Дык чакаць нам да 2029-га, пакуль першыя бомбы ўпадуць і мёртвыя запоўняць вуліцы?
Чакаць нам, замерзлым, як трус перад змяёй? Ці скарыстацца часам і зрабіць што-небудзь?
І калі мы нешта робім, найважнейшае пытанне: што менавіта мы робім?
Тады нам давядзецца стаць яшчэ больш адважнымі, энергічнымі і, магчыма, нават больш устойлівымі, чым мы ўжо былі падчас пандэміі
каранавіруса, таму што небяспека насамрэч значна большая — і эканамічна, і для грамадства ў цэлым, і проста для нашых блізкіх.
І я лічу, што павышэнне дасведчанасці пра гэта, а затым пераўтварэнне яе ў дзеянні, у
адважныя дзеянні, павінна быць усім і апошнім.
Вы аднойчы сказалі мне ў папярэднім інтэрв'ю, што цяпер вы, па сутнасці, цалкам вольныя ад страху.
Гадамі вы былі нястомным асветнікам і абаронцам справы міру.
Калі ўсё так, як казалі два папярэднія спікеры, ці лічыце вы, што ў гэты момант яшчэ магчыма абудзіць людзей, ці кожны, хто
ўсвядоміў небяспеку, павінен пабудаваць Ноеў каўчэг і шукаць ратавання ад надыходзячага патопу, ці, як сказаў нехта
іншы, вывучыць рускую мову або напоўніць бак бензінам і ўцякаць?
Найперш, вялікі дзякуй за запрашэнне. Пытанне ў тым, што мы можам даведацца ад нашых апанентаў, і я лічу, што мы можам даведацца ад
нашых апанентаў – як мы бачылі на прыкладзе COVID-19 – тое, што як толькі мы спрабуем данесці да людзей свае
аргументы... Але з напалоханым насельніцтвам мы церпім няўдачу.
На той час самым эфектыўным сродкам ад каранавіруса былі проста труны з Бергама.
Гэта спрацавала; людзі могуць гэта ўявіць.
Потым вы прыводзіце статыстыку і кажаце: «Паслухайце, гэта закранае і вас», — вы проста паказваеце людзей
на штучнай вентыляцыі лёгкіх, адкуль бы яны ні былі, — людзі ў стане страху ўчапіцца за саломінку.
У гэтым таксама заключаецца ідэя сацыялагічных даследаванняў: страх моцна абмяжоўвае мысленне.
Таму мы павінны задаць сабе пытанне: відавочна, ніхто не за вайну, гэта зразумела, але пагроза ў тым, што Пуцін,
дзейнічаючы адзін, заб'е нас усіх. Як з гэтым справіцца?
І я проста веру, што мы павінны прызнаць, што нам трэба мець зносіны праз эмоцыі.
Вы можаце звярнуцца да Эдварда Бернэяса або Густава Ле Бона, «Псіхалогія натоўпу».
Калі б гэта не спрацавала, не было б рэкламы.
Мы таксама можам гэта зрабіць, бо гэта эфект, які мы таксама можам запусціць.
Вось чаму я лічу, што мы павінны сыграць на руку нашым апанентам, ухваліўшы тое, што яны
хочуць нам прадаць, і яшчэ раз гэта падкрэсліўшы.
Гэта пакрыўдзіць некаторых людзей, але гэта і ёсць мэта.
Можна было б стварыць падробленую кампанію Бундэсверу, якую можна было б таксама размясціць перад казармамі, з
выявай дзяцей у салдацкай форме з зараджанай зброяй, напрыклад, з подпісам «Трэніроўка робіць дасканалым».
Ці салдаты Бундэсверу: «Цяпер сталі ваеннымі злачынцамі».
Такія гісторыі. Вы таксама можаце адаптаваць кампанію, якая праводзілася падчас пандэміі каранавіруса.
Многія брэнды змянілі свае лагатыпы.
Нагадвае Макдональдс: «Вакцынуй, я ў захапленні».
І вось так проста, Макдональдс у камуфляжы: чорт, мне падабаецца.
Нават цэрквы: вакцынацыя — гэта любоў. Замяніце крыж на дзве ракеты, усе ў форме на
прычасці: цяпер забівайце. Вайна — гэта добра.
Або рэклама Hornbach: салдаты капаюць масавыя магілы – а потым зрабіце гэта сваім праектам.
Гэта, безумоўна, частка таго. Я сапраўды лічу, што многія людзі проста не ўсведамляюць, што значыць вайна.
Многія людзі, асабліва маладыя, цяпер ведаюць пра вайну толькі з тэлевізара.
А яшчэ ёсць ваенныя героі і выдатныя ваенныя фільмы, дзе ўрэшце хлопца атрымлівае дзяўчына, ці што там.
Таму вайна там паказана зусім інакш.
І я сапраўды лічу, што вельмі важна паказаць людзям сапраўдную, жахлівую сутнасць вайны, і што гэта таксама павінна іх узрушыць.
Але гэта само па сабе не можа быць рашэннем, таму што менавіта ў гэтым і заключаецца праблема, якую я згадваў раней:
калі вы проста шакіруеце кагосьці і прымусіце яго адчуваць сябе яшчэ горш, чым ён ужо адчувае, то ён павесіцца.
Шчыра кажучы, калі ў яго няма выхаду, калі яму няма з кім пагаварыць, няма супольнасці, няма нікога, хто б сказаў: «Давайце
разам знойдзем выйсця і рашэнні», — тады вы пакідаеце яго аднаго з гэтымі момантамі шоку і шакавальнымі
вобразамі, з гэтым страхам, які вы ў ім зноў усяляеце, і, я думаю, яшчэ больш бездапаможным.
Вядома, падчас пандэміі каранавіруса мы даведаліся пра многія псіхалагічныя з'явы, згадвалі Ле Бона і іншых.
Мы ўсе задаваліся пытаннем, што насамрэч адбылося.
І ў гэтым дачыненні, я лічу, мы сталі ў пэўнай ступені разумнейшымі ў тым, як мы маглі б адрэагаваць на
наступнае ўмяшанне дзяржавы, каб з намі зноў не скарысталіся.
І што мяне ў гэтым плане моцна ўразіла, дык гэта тое, што нават тыя, хто нібыта стаіць на правым баку, занадта кіраваны страхам.
Адны людзі баяліся вакцынавацца ад COVID-19, іншыя — за сваю свабоду. Урэшце, усё было проста страхам.
І вось зноў тое ж самае: адны баяцца, што пачнецца вайна, іншыя — рускіх.
І вось зноў з абодвух бакоў ёсць розныя страхі.
І я заўсёды лічу, што страх — дрэнны праваднік.
Гэта значыць, што я б перш за ўсё хацеў заклікаць людзей быць не супраць чагосьці, а за нешта.
І гэта значыць, што барацьба з беднасцю — гэта дурная фармулёўка, бо што ты маеш рабіць? Барацься з беднымі?
Тады было б лепш засяродзіцца на багацці, а не на барацьбе з беднасцю.
І калі вы хочаце міру, то вам не трэба працаваць на вайну, а на мір.
А потым варта зірнуць на тое, што ў ім сапраўды асаблівага, і адкуль насамрэч паходзіць чалавечая годнасць.
Мы створаны Богам; мы маем чалавечую годнасць.
І гэтая чалавечая годнасць — не абстрактная канструкцыя; кожны чалавек важны і каштоўны, меркаваны вораг гэтак жа,
як і меркаваны саюзнік, які заўсёды стаіць побач са мной.
Вялікадушнасць — гэта вельмі просты спосаб зрабіць заяву, заняць увесь ваенны апарат, падняць статыстыку і даць зразумець, што:
Мы з цэлай узроставай групы. І мы заўсёды кажам пра прыкладна 500 000 маладых людзей, якіх
штогод дадаюць у якасці новага гарматнага мяса.
Калі б чвэрць людзей проста сказала: «Калі ласка, гуляйце ў вайну, але я з вас збег. Можаце пасадзіць мяне
ў нейкую кансервавую фабрыку, калі хочаце, але не чакайце, што я буду з вамі на перадавой».
Гэта даволі смелая заява, і яна паказвае, што грамадзяне сапраўды могуць нешта змяніць, бо гэта, натуральна, робіць уражанне
— у рэшце рэшт, вайну без салдат як-небудзь цяжка весці.
Вы сказалі «мейнстрымныя СМІ», але я цяпер называю іх дзяржаўнымі СМІ.
Гэта сітуацыя, зацямненая казкай пра чацвёртую ўладу, наратывам пра тое, што журналістыка незалежная і можа быць аб'ектыўнай,
казкай пра сродак масавай інфармацыі, які належыць усім нам.
Я толькі што напісаў кнігу на гэтую тэму: «Штатсфанк» (Дзяржаўнае вяшчанне).
Мяркуючы па ўсім, гэта само сабой зразумела, але дзяржава таксама ўплывае на карпаратыўныя СМІ.
У нас дзверы круцяцца так, што вядучыя рэдактары станавяцца дзяржаўнымі спікерамі, а
калегі — спікерамі Франка-Вальтэра Штайнмаера.
У нас ёсць субсідыі, прамыя і ўскосныя. У нас ёсць рэкламныя кампаніі, у нас ёсць спецслужбы, якія маюць свае
плацдармы ва ўсіх буйных рэдакцыях, сваіх людзей, якія забяспечваюць прасоўванне пэўных наратываў.
У нас ёсць прапагандысцкія машыны, якія забяспечваюць слоўнікавы запас і персанал, гатовы і чакаючы адпаведных інтэрв'ю.
Такім чынам, у нас няма незалежнай журналістыкі, а гэта значыць, што мы не павінны давяраць, што тут нам падаюць гісторыі,
што тут мы атрымліваем нешта, што магло б крытыкаваць палітыку.
Дык што ж патрэбна людзям, што б ім спатрэбілася, каб больш актыўна выступаць супраць несправядлівасці і за мір і свабоду?
І першапачатковы высноў з гэтага быў бы такі, што можна вывесці як доўгатэрміновыя, так і неадкладныя меры.
У доўгатэрміновай перспектыве гэта крыху падобна на будаўніцтва замкоў у паветры. Вядома, у доўгатэрміновай перспектыве нам
таксама давядзецца на маштабным узроўні ўзяцца за сістэму аховы здароўя і рэструктурызаваць яе, як
абмяркоўвалася на папярэдняй панэлі, каб яна рухалася ў напрамку ўмацавання здароўя і падтрымкі людзей.
У псіхалогіі ўвага сапраўды сканцэнтравана на псіхіцы людзей, або на тым, што яны псіхалагічна аслабленыя, безабаронныя, не
адчуваюць сябе эфектыўнымі і нясуць з сабой шмат унутраных ран з дзяцінства ці са школы, якія ўжо загадваюць ім
быць паслухмянымі, быць добрымі, не выступаць, не бунтаваць.
Такім чынам, адпраўной кропкай павінна стаць простае аднаўленне ўнутранай сілы людзей, іх умацаванне знутры, іх развіццё ў
сістэме школы, а таксама прадастаўленне ім пачуцця ўласнай кампетэнтнасці ў сістэме аховы здароўя, якая надае значна
больш увагі псіхіцы і паважае псіхічны стан людзей. Тады і само грамадства стала б значна мацнейшым і больш устойлівым.
Кожны — толькі адна частка, адзіная частка грамадства.
Вось як гэта цяпер: шмат маленькіх, пакрыўджаных дзяцей, напалоханых, і яны сварацца паміж сабой, часам
як у дзіцячым садзе, а не як у дарослым грамадстве.
Такім чынам, вам давялося б пачаць вельмі моцна. Менавіта гэта я і палічыў сапраўды захапляльным ва ўсім гэтым.
Вы павінны гэтага хацець. Гэта тыя, хто даў вам зразумець, што яны гэтага хочуць.
А потым яны павінны гэта насамрэч зрабіць. І паміж імі значная розніца.
Таму вы павінны зрабіць гэта для іх максімальна проста.
Таму вы павінны ім сказаць: «Так, ёсць вэб-сайт, зарэгіструйцеся», або «ў нас ёсць філіял у вашым горадзе»,
або «прыходзьце на дэманстрацыю, напрыклад, кожную першую суботу месяца перад Федэральным канцылярыятам у Вене, як робім мы».
Але гэта спрацуе, толькі калі мы зробім небяспеку адчувальнай і бачнай, як слушна сказаў Кайван, а потым
скажам людзям: «Добра, а цяпер рабіце нешта з гэтым».
І потым мы дазваляем сабе адступіць, таму што СМІ на нас навальваюцца, і мы крычым: «Дапамажыце,
дапамажыце, цяпер маё імя знішчаюць, цяпер я мушу спыніцца».
Або я добра вядомы ў сваім горадзе, і цяпер я сыходжу.
Ну тады, вялікі дзякуй, вы прыхільнік вайны.
Мы павінны даць людзям зразумець, што тое, што мы робім, нават калі гэта азначае выхад на
вуліцы, таксама не лёгка для асобных людзей.
І ў першасным сэнсе гэта не жарты, бо мы маем справу з тымі, хто не толькі спланаваў «Карану», не толькі распрацаваў міграцыйную
праграму 2015 года, не толькі арганізаваў калапс банкаў 2008 года, але і плануе Трэцюю
сусветную вайну. І з імі не варта жартаваць.
А калі ты з імі не так паступіш, то павінен ведаць загадзя, што ты павінен быць гатовы заплаціць за гэта цану.
І калі разгледзець гэты дыяпазон напружання ад «што чакае наперадзе» да «як я магу
зрабіць свой унёсак» і «колькі я гатовы заплаціць»
Ах, гэта стамляе, ах, гэта можа быць небяспечна, ах, сусед можа да мяне падысці і спытаць, што я раблю на дэманстрацыі ці што я
раблю на пратэсце, тады я павінен да гэтага загадзя падрыхтавацца, і тады мы павінны ясна ўсвядоміць, што гэтая
барацьба за мір – і цяпер, вядома, становіцца смешна «барацьба» за мір – гэтае імкненне да міру – будзе
прадухілена глабалістамі з дапамогай усіх сродкаў, якія ў іх ёсць, таму што яны хочуць Трэцяй сусветнай вайны.
Чаму б не зрабіць муляж каўшукі, каб можна было праверыць сябе?
Такім чынам, ёсць шмат спосабаў абудзіць людзей, але менш цынічна.
Я спытаў сябе, чаму ў апошнія гады на вуліцах адбылося так мала, хоць многія педагогі таксама чытаюць лекцыі.
І тады я зразумеў, што мы, тыя, хто робіць прэзентацыі з вялікай колькасцю PowerPoint і гэтак
далей, у канчатковым выніку служым школьнаму фармату.
Там унізе сядзяць людзі, а там зверху выступае спікер, які добра спраўляецца са сваёй справай, красамоўны і добра падрыхтаваны.
Ніжэй сядзяць людзі, якія пляскаюць у далоні, кажуць, што ён мае рацыю, але застаюцца пасіўнымі.
Вось чаму я і сказаў: добра, я больш не магу чытаць такія лекцыі, бо гэта ж не тое каб людзі не ведалі.
Так што справа не ў тым, што людзі пра гэта не ведалі.
У нас дастаткова «Радыё Лондан». Але як прымусіць людзей дзейнічаць?
І мы павінны прызнаць, што ўсе мы прайшлі праз сістэму школьнай адукацыі, ад дзіцячага садка да ... і там засвоілі
гэты нябачны расклад абавязкаў, а менавіта — паслухмянасць.
Нас вельмі-вельмі моцна прамылі мозг, і мы лічым гэта цывілізацыяй. Я заўсёды кажу, што гэта «зашмат цывілізацыі».
Таму мы падпарадкоўваемся, і за нашу вялікую паслухмянасць атрымліваем узнагароду. А тыя, хто быў
найбольш паслухмяны, становяцца нашымі ўзорнымі вучнямі, ад Бюкса да Урсулы фон дэр Ляен.
Яны не проста ўпалі з дрэў, іх так стварылі.
І каб мы маглі вярнуць людзей да іх сапраўднага жыцця, бо яны былі падобныя на трох- ці чатырохгадовых дзяцей, якія
тупалі нагамі, я сказаў: «Добра, я выведу людзей на сцэну».
Я выводжу на сцэну людзей, якія раней запісвалі ў скрыню карт-індэкса фразу, нейкую мантру, страх.
А потым яны выходзяць на сцэну і гавораць пра сябе перад 2, 3, 4, 500 людзьмі.
І тады таксама знікае бар'ер сарамаці, таму што многія людзі потым гавораць пра тое, напрыклад, падчас пандэміі
каранавіруса, як яны адчувалі сорам, як яны пацярпелі.
І тады яны адчуваюць у зале, што ніхто ні ў якім разе не з'яўляецца злосным, а наадварот, гучаць
неверагодныя авацыі, таму што людзі адважваюцца на гэта.
І кожны можа зразумець гэтыя гісторыі.
Нам патрэбна ясная ідэя, куды мы насамрэч хочам ісці, і гэтая ідэя таго, куды мы хочам ісці, зноў-такі,
вельмі простая: любі бліжняга свайго, як самога сябе!
І калі мы як грамадства здолеем пачаць разумна ставіцца адно да аднаго і аднавіць там падмурак, бо ён быў страчаны, тады
ў нас з'явіцца шанец уявіць будучыню, якую мы хочам для сябе.
Проста сказаць: «Так, я не хачу хварэць, не хачу, каб была вайна, і не хачу быць бедным» — гэта не бачанне, а няясная надзея.
І, я думаю, усё менавіта ў гэтым: па-першае, ведаць, чаму я ўсё гэта раблю і куды я насамрэч хачу рухацца, як асоба і як
грамадства; па-другое, усведамляць, што я сам эфектыўны і проста павінен гэта рабіць, незалежна ад таго, як,
бо гэта не абавязкова павінна быць загадзя вызначана — мы, людзі, неверагодна творчыя.
Зайдзіце ў супермаркет ці ў аптэку і паглядзіце на ўсё, што людзі прыдумалі – гэта ж крама
тэхналогій, проста вар'яцтва, на што мы, людзі, здольныя!
І мы не можам прыдумаць, што рабіць з такой банальнай вайной, якая выкарыстоўвае такія прымітыўныя метады. Гэта нават не
папяровая выразка, а груба высечаная фігура з таго ж самага кавалка дрэва, дзе нам стагоддзямі паўтараюць адны і тыя ж лухту.
Ну, хопіць ужо!
Ну, я сапраўды веру, што альтэрнатыўны WEF можна і трэба з карысцю прымяніць і тут, што мы
павінны аб'яднаць намаганні і стварыць шырокія альянсы.
Чым больш мастоў мы будуем, чым шырэйшыя саюзы, тым цяжэй цяпер канкрэтна нацэліцца на каго-небудзь, знайсці і атакаваць.
І я лічу, што толькі калі мы зможам з усмешкай супрацьстаяць гэтай нешматлікай, але вельмі добра
арганізаванай меншасці, супраціў будзе прыемным.
Інакш заўсёды так, быццам лязо між зубамі, і тады ўжо ніякай асалоды.
Нам трэба прыдумаць, як зрабіць супраціў гэтай невялікай групе вясёлым, каб і наступнае пакаленне далучылася, бо
яны не больш разумныя за нас, яны проста лепш арганізаваныя.
Вось у якім становішчы мы апынаемся, калі пачынаем будаваць структуры; яны больш стабільныя, чым тое,
чаго можа дасягнуць асобны чалавек. І гэта — будучыня.
Як вам уцячы ад рэпрэсій, што вас чакаюць?
Кайван вельмі трапна гэта падсумаваў. Гаворка ідзе пра тое, каб падыходзіць да спраў з крыху лёгкасці і з усмешкай
на твары, а не з рашучасцю і страхам, а з даверам да Бога.
У мяне тое ж самае. Я стаўлюся да гэтага без страху. Я проста ведаю, што павінен гэта зрабіць.
Я павінен гэта зрабіць. Я ведаю, як працуе іншы бок. Я моцна ўсё гэта перажыў.
Колькі рахункаў для мяне зачыніла Hamburger Sparkasse, Apotheker- und Ärztebank?
Яны падыходзяць да вас і кажуць: «Спадар Бёнінг, мы не супраць вашых палітычных
поглядаў, але, калі ласка, звярніцеся ў іншы банк».
І ўсе яны робяць гэта па чарзе. Потым ідзе Volksbank Lüneburger Heide, які развітваецца, Sparkasse
Hamburg-Buxtehude, не, у нас з вамі нічога не атрымаецца.
Потым з'яўляецца пастаўшчык плацежных паслуг, такі як PayPal, і праз гадзіну, па сутнасці, кажа: «Не, не з вамі».
Або ў пятніцу ўвечары Stripe тэлефануе журналіст з ARD — ведаеце, які гэта такі чалавек? —
і раптам у суботу раніцай мой акаўнт блакуюць.
Так што вам проста трэба зразумець, што для мяне цалкам нармальна, што мяне цэнзуруюць у
сацыяльных сетках і што мая аўдыторыя абмежаваная.
Свабода слова — гэта далёка не свабода ахопу; так ужо даўно з'яўляецца нормай.
Нам патрэбна справядлівая грашова-крэдытная сістэма для свабоднай будучыні.
Пануючая грашова-крэдытная сістэма, якую мы ўсе ведаем як фіятныя грошы, выяўляе сябе як сусветны амазон, на ласку
якога, на нашу думку, насамрэч і знаходзяцца амаль усе ўрады.
За штурвалам стаяць асобныя выбранцы, і гэтыя сапраўдныя майстры грошай, натуральна, валодаюць і ўладай.
Сённяшнія грошы ствараюцца з нічога адным націскам кнопкі, і не толькі не маюць ніякага забеспячэння,
але і наша сістэма абцяжарана складанымі працэнтамі.
Вынікам гэтага, вядома, з'яўляецца неабмежаваная прага да ўсяго большага і большага, а потым, калі гэтая сістэма дасягае свайго
запраграмаванага завяршэння, яе трэба перазапускаць кожныя некалькі дзесяцігоддзяў, што мы і назіраем цяпер, а
дакладней, вымушаны перажываць, пад назвай «Вялікі перазапуск».
Многія людзі па прыродзе бачаць у гэтай грашовай сістэме першапрычыну ўсяго зла, няхай гэта будзе інфляцыя,
абяздомленне, голад ці вайна. Калі б усё не было накіравана на пастаянны рост, многія крызісы нашага часу былі б непатрэбнымі.
У мінулым годзе мы абмяркоўвалі магчымыя рашэнні на нашай панелі па грашова-крэдытнай сістэме, і ўсе, па сутнасці, былі згодныя.
З аднаго боку, дзяржава павінна стаць больш сціплай, адмовіцца ад паaterналізму і засяродзіцца на сваіх асноўных
задачах. З іншага боку, грашова-крэдытная сістэма павінна стаць больш справядлівай і, вядома ж, больш справядлівай.
Найперш, павінна быць забяспечана дакладнае пакрыццё, каб грошы не маглі проста друкавацца па сваім
меркаванні ў інфляцыйных мэтах, як гэта адбываецца цяпер.
Ну, у гэтым годзе мы хочам быць яшчэ больш канкрэтнымі, бо толькі тыя, хто бачыць выразна
фінішную рысу, могуць авалодаць шляхам, які вядзе да яе.
І мы з нецярпеннем хочам даведацца, ці зможам мы знайсці агульную мову па гэтым пытанні сярод нашай групы эканамічных экспертаў.
Ну, гэта грошы, якія насамрэч працуюць без працэнтаў, таму што працэнты — гэта праблема, якую сёння ўжо не лічаць праблемай.
Працэнты — гэта праблема, таму што яны растуць у экспаненце.
Усе ведаюць пра складаны працэнт са школы; гэта экспаненцыяльная функцыя.
Такім чынам, пачынаецца павольна, становіцца ўсё больш і больш стромка, пакуль не працягнецца бясконца.
І гэтая складаная працэнтная стаўка ў грашова-крэдытнай сістэме прымушае ўсю эканоміку развівацца
экспаненцыяльна, г.зн. з усё больш нарастаючай хуткасцю.
Вось чаму нам патрэбны пастаянны эканамічны рост.
Такім чынам, каб наша сістэма заставалася стабільнай, ёй патрэбны штогадовы эканамічны рост як
мінімум на 3%, інакш яна рана ці позна калапсуе.
І гэта таму, што мы пастаянна вымушаны ганяцца за гэтымі працэнтнымі стаўкамі.
Такім чынам, гэтыя працэнтныя стаўкі прыводзяць да ўсё большага завышэння кошту фінансавых актываў.
Яны таксама прыводзяць да таго, што бедныя становяцца яшчэ беднейшымі, а багатыя — яшчэ багацейшымі.
У заможных людзей проста шмат грошай, якія яны пазычаюць пад працэнты, у выніку чаго становяцца яшчэ багацейшымі,
а астатняму насельніцтву даводзіцца за гэта плаціць.
І вось так, праз працэнты, грошы аўтаматычна пераходзяць з мас у рукі ўсё меншай і меншай колькасці людзей. Гэта і
ёсць фундаментальная праблема грашова-крэдытнай сістэмы.
Не, мы бачылі жахлівыя наступствы інфляцыі на працягу ўсёй гісторыі.
Згадваліся 1920-я, і гэта, безумоўна, праўда, што кожная вайна, кожны значны заняпад
імперыі, заўсёды заснаваны на нестабільнасці грошай.
Гэта азначае, што кожны раз, калі грошы гублялі стабільнасць, пачыналіся войны і імперыі занепадалі,
таму што людзі хацелі адцягнуць увагу ад махлярства.
Трэба было адцягнуць увагу ад махлярства. Калі я больш не магу плаціць, то мне даводзіцца альбо прызнацца і сказаць чалавецтву,
што я вас падвёў — а палітыкі вельмі не жадаюць гэтага рабіць, — альбо стварыць яшчэ больш жахлівую падзею і потым
сказаць: ну, так яно і здарылася. Усе ведаюць... гэта быў не я.
І ўласна ў гэтым і заключаецца праблема, чаму мы кажам, што больш нельга дазваляць гэтую інфляцыю.
Я б настойліва параіў вам рабіць ясную розніцу паміж грашовай масай, ростам грашовай масы і інфляцыяй.
А калі разгледзець гэта ў кантэксце даходаў людзей, то мы павінны зрабіць выснову, што сёння сярэдні работнік у
Германіі павінен працаваць у сямі разоў даўжэй, каб зарабіць унцыю золата, чым у 1999 годзе.
І менавіта гэта Эйке Хамер ужо апісаў. Гэта так званы эфект Кантыльёна, пры якім першыя атрымальнікі
новаствораных грошай атрымліваюць перавагу, бо могуць купляць па выгадных цэнах, якія яшчэ дзейнічаюць.
Тады на рынак паступае ўсё больш грошай, гэта ўплывае на попыт, цэны растуць і, у рэшце рэшт, спачатку
павялічваюцца даходы пенсіянераў, работнікаў і гэтак далей.
І менавіта такі пераразмеркавальны эфект дасягаецца.
Ці патрэбны нам цяпер залаты стандарт, ці не? Гэта добра, дрэнна ці як?
Гэтыя спрэчкі ні да чаго не вядуць. Яны толькі паглыбляюць раскол сярод экспертаў. Замест гэтага нам проста трэба
стварыць грашовую сістэму, якая зноў будзе мець рэальную сувязь з фактычнымі вынікамі працы людзей.
І пытанне ў тым, як нам гэта зрабіць цяпер, ці ў якім кірунку мы хочам гэта змяніць?
Нам таксама трэба прыцягнуць людзей да гэтага.
Так што, калі нават эканамічныя тэарэтыкі згодныя, што гэта можа быць звычайны правільны шлях наперад, нам таксама трэба
заручыцца падтрымкай людзей! А што насамрэч адчуваюць людзі?
Яны проста адчуваюць падзенне свайго ўзроўню жыцця, сутыкаюцца з ростам цэн, і цяжар
запазычанасці становіцца ўсё больш прыгнятальным.
На пачатку гэтага года прафесар Рафельхюшэн прывёў лічбу, якая мяне сапраўды ашаламіла.
Па словах прафесара Рафельхюшэна, фактычны нацыянальны доўг Германіі складае 17,3 трыльёна еўра, што
ў шмат разоў перавышае афіцыйны нацыянальны доўг.
Вядома, існуе таксама неафіцыйны дзяржаўны доўг, пенсіі дзяржаўных служачых, якія не пакрываюцца
капітальнымі фондамі, сальда TARGET2, ценявыя бюджэты, такія як ЕСМ, ЕСФ і ўсе гэтыя пакеты дапамогі.
Цяпер у нас усё яшчэ шмат спецыяльных актываў.
Так што сістэма, якая ў нас цяпер ёсць, — я думаю, мы ўсе згодныя, — так ці інакш абваліцца.
Бо для таго, каб хоць неяк наблізіцца да шанцу выплаціць доўг, нам спатрэбіцца забяспечваць глабальны эканамічны рост у
10-15 працэнтаў ва ўсіх краінах на працягу наступных 50 гадоў.
І ўрады таксама не плануюць калі-небудзь пагасіць нацыянальны доўг; хутчэй, адбываецца наадварот.
І калі мы цяпер рухаемся да валютнай замены, валютнай рэформы і падобнага, што я лічу вельмі рэалістычным, то мы
проста павінны мець на ўвазе з гістарычнага пункту гледжання, што тое, што ўсе лічаць, не з'яўляецца праўдай:
Спадзяюся, хутка адбудзецца валютная рэформа, і тады я пазбаўлюся ад сваіх даўгоў.
Насамрэч усё наадварот. У нас ёсць законы аб пераацэнцы запазычанасці, г.зн. пытанне прыбыткаў ад спекуляцый з
іпатэкай і пытанне падатку на спекуляцыйны прыбытак ад крэдытаў.
Гэта каля 50 працэнтаў, таму што актывы пераўтвараюцца інакш, чым чыстыя грашовыя каштоўнасці.
І, вядома, гэта не датычыцца дзяржавы і банкаў, але яно прымяняецца такім чынам да кампаній і да нас, грамадзян.
Законы ўсё яшчэ дзейнічаюць, і гэта насамрэч ключавыя для мяне пытанні ў галіне грашовых
сістэм, якім нам цяпер таксама трэба заняцца.
І ці атрымаем мы тады валюту з залатым стандартам ці без яго... Магчыма, мы таксама ўвядзём гнуткі залаты
стандарт, што азначае, што толькі пэўны працэнт сусветнай грашовай масы забяспечаны матэрыяльнымі актывамі.
Залато гэта, срэбра ці нешта іншае — пакажа час, але я цвёрда перакананы, што нам патрэбна нейкая сувязь з рэальнымі
эканамічнымі паказчыкамі, а таксама што мы павінны адысці ад нашай цяперашняй эканамічнай сістэмы, заснаванай выключна на росце.
Магчыма, гэта таксама можна было б паказаць у гістарычным кантэксце.
На маю думку, і гэта насамрэч толькі павярхоўна, калі гаворка ідзе пра фінансы, у закуліссі існуюць
пэўныя сілы, якія калісьці прыдумалі гэтую сістэму.
Гэта прыводзіць нас на востраў Джэкіл у 1913 годзе, калі рашэнне аб стварэнні Федэральнай рэзервовай сістэмы было прынята ў выніку
своеасаблівага перавароту тагачасным урадам — усе дэпутаты былі на калядных вакацыях, і сенатары таксама. Затым усё
было прасунута наперад усяго з невялікай групай выбраных асоб.
Потым яшчэ ходзіць ідэя, што на «Тытаніку» былі некалькі крытыкаў гэтай сістэмы, і іх таксама «пазбавіліся» такім жа чынам.
Ці ціяныя сілы за кулісамі, якія я на дадзены момант не магу назваць, наўмысна стварылі гэтую сістэму такім
чынам, што мы фактычна падзяленыя рознымі поглядамі, а сапраўдныя кіраўнікі ў выніку застаюцца нябачнымі?
Магчыма, вы можаце крыху развіць гэтую ідэю.
Так, так, перш за ўсё, я адчуваю пэўны неспакой, таму што з фінансавага і эканамічнага пункту гледжання тут была створана
сапраўдная заблытка, якую, магчыма, трэба крыху разабраць.
Так шмат усяго змяшалі ў адну кучу — інфляцыю, дэфляцыю, эканамічны рост, крызісы — усё скінулі ў адзін
кацёл, быццам існуе толькі адна прычына: інфляцыя, дэфляцыя ці нешта падобнае, але насамрэч гэта не так.
Замест гэтага мы павінны прызнаць, што кожны раз, калі адбываецца маніпулятыўнае ўмяшанне, адна са сторанам
атрымлівае перавагу, а другая — недахоп. Гэта лагічна.
Калі я павялічваю грашовы кошт для кагосьці канкрэтнага, дэфляцыя, тады ў кагосьці іншага, хто пазычыў грошы і
павінен вярнуць большую рэальную каштоўнасць, узнікае праблема.
Цяпер пераходзім да справы пра востраў Джэкіла і гэтак далей.
Менавіта гэтага не павінна адбывацца з пункту гледжання грамадзян.
А менавіта тое, што невялікая група, картэль, збіраецца разам і кажа: «Мы атрымаем дазвол, і толькі мы атрымаем дазвол на
стварэнне грошай», а дзяржава не толькі дае нам гэты дазвол, але і прымушае ўсіх астатніх
прызнаць, што толькі мы можам ствараць грошы.
Гэта як на вечарыне, калі ў мяне ёсць скрыня з ваўчарамі, я магу вырашаць, хто які ваўчар атрымае.
Мае сябры і знаёмыя атрымліваюць ваўчары бясплатна, ім іх проста так даюць, а іншыя плацяць за іх крыху больш, і калі ўрэшце
алкаголь ці што-небудзь яшчэ сканчваецца, я даю астатнім шмат ваўчараў на нешта іншае, ведаючы, што яны за іх нічога не
атрымаюць, бо алкаголь ці вечарынка ўжо практычна скончыліся.
Вось такая заваруха. Менавіта банкіры, якія сустрэліся на востраве Джэкіл, стварылі гэту магчымасць.
І яны таксама казалі, што паколькі мы адзіныя, у каго ёсць грошы, і мы цяпер заклікаем дзяржаву выкарыстоўваць іх выключна ў
эканамічных мэтах і, па сутнасці, вывесці золата з абароту, дзяржава заўсёды будзе ратаваць нас і заставацца ад нас залежнай.
І вось гэта сапраўдны беспарадак. Тое, што адбылося тут, — стваральнікі грошай, банкіры, якія там сустракаліся, былі
вызвалены ад рызыкі ўзяць за гэта хоць якую-небудзь адказнасць.
А потым у 1971 годзе Ніксан абвясціў Злучаным Штатам банкруцтва і сказаў: «Слухайце, мы вас падвялі, мы не можам выканаць
абавязацельствы, мы надрукавалі больш грошай, чым трэба, і не можам аддаць золата, таму я пакуль
што абвяшчаю, што долара часова аддзялю ад золата».
Вось усё, што ён зрабіў: ён абвясціў банкруцтва.
І з-за гэтай неплацежаздольнасці людзі сказалі: «Цяпер у мяне больш няма ніякіх абавязацельстваў, цяпер гэты прыватны картэль
банкіраў у Нью-Ёрку можа зарабляць столькі грошай, колькі хоча, яны больш не нясуць ніякай рызыкі. Бо яны
не павінны нічога аддаваць узамен, абсалютна нічога!»
Вы можаце працягваць друкаваць чэкі, як у касе з чэкаў ...
Гэта значыць, калі людзі цяпер хочуць пайсці дадому і сказаць: «Вярніце мне мае еўра ці долары, якія мы вам аддалі», тады вы
кажаце: «Не, не, тут напісана, што вы атрымаеце толькі ваўчары».
Вы можаце забраць свой чэк, і я дам вам новы.
Ён жартам пытаецца: «Ці ведаю я, ці будзе яшчэ адна вечарынка ў наступным годзе?»
Пабачым, мы не ведаем, можаш забраць гэта з сабой.
Вось гэта і ёсць сапраўдны беспарадак! І золата насамрэч ад гэтага абараняе. Ёсць і іншыя рэчы, якія б ад
гэтага абаранілі. Але золата на працягу ўсёй гісторыі заўсёды даказвала сваю асаблівую надзейнасць.
І залатая манета ніколі не падводзіла давер на працягу ўсёй гісторыі.
І гэта проста рэкламны аргумент, што золата таксама можа быць зноў выкарыстана для аднаўлення першапачатковага даверу да валюты.
Гэта толькі што было знішчана з цяперашнімі валютамі.
Мы павінны крытыкаваць той факт, што людзі пануюць над іншымі людзьмі. Гэта сапраўдная праблема.
А тое, што мы можам сказаць пра ўяўную легітымнасць Федэральнай рэзервовай сістэмы ЗША, — гэта спосаб, якім
сёння ва ўсім свеце забяспечваецца выкананне законаў.
Што ў нас ёсць велічная прававая сістэма.
Так, закон проста ствараецца нейкай клікай, якая потым кажа, што ацяпленне цяпер абавязковае.
І, вядома, я не рады, калі мая сістэма ацяплення больш не падыходзіць.
Так, і тады ўсё было менавіта так. Еўра быў нам навязаны без аніякай магчымасці выказаць пярэчанне. Іншымі словамі, гэта
навязаны закон. А навязаны закон — гэта несправядлівы закон.
Закон узгадняецца паміж бакамі, якія заключаюць пагадненне, і гэтыя пагадненні або кантракты ўключаюць палажэнне аб тым, што ва
ўлікам прымаюцца інтарэсы ўсіх бакоў, што згода даецца добраахвотна, а не, як гэта было ў мінулым і як мы дазволілі
гэтаму адбыцца сёння, каб закон навязваўся людзям клікай.
Дык хто ж выпусціць лепшыя і справядлівыя грошы будучыні? Наўрад ці гэта будзе ЕЦБ, ці не так? Эрых, што ты думаеш?
Так, абсалютна не, таму што нават у цяперашняй грашова-крэдытнай сістэме без залатога стандарту мы залежым ад невялікай
колькасці ўплывовых людзей, якіх я называю NWOlites – не проста эліта, а Новы сусветны парадак і эліта, сілы за кулісамі.
НВАліты сёння кантралююць стварэнне грошай, а таксама вызначаюць кірунак геапалітыкі, Групу
Трэцяга і ліцэнзійную палітыку цэнтральных банкаў.
Гэта не незалежныя цэнтральныя банкі; усе яны з'яўляюцца прыватнымі ўстановамі. Гэтая практыка бярэ пачатак ад
Банка Англіі, калі, як я мяркую, у 1792 годзе брытанскі ўрад перадаў права выпускаць уласную валюту прыватным асобам.
Такім чынам, карані гэтага сягаюць значна далей. І незалежна ад таго, патрэбны нам ЕЦБ ці ФРС,
нам проста патрэбны стабільныя сістэмы кампенсацыі.
Мы проста называем гэта фінансавай, грашовай ці валютнай сістэмай; нам проста патрэбны
прынцып карэкціроўкі валюты або эфектыўнасці.
Вы можаце зрабіць гэта цяпер з незабяспечанымі грашыма, з забяспечанымі грашыма, але наконт
залатой дзяржавы, каб коратка вярнуцца да гэтага,
Памятаю Рымскую імперыю, дзе я за ўнцыю золата атрымаў пазамерны мужчынскі ўбор: туніку,
скураныя сандалі, лаўравы вянок і чырвоны бант да яго.
А сёння за ўнцыю золата я таксама магу набыць выдатны мужчынскі касцюм па памеры з прыстойнымі туфлямі.
Такім чынам, золата заўсёды мае аднолькавую каштоўнасць; толькі валюты растуць у кошце або зніжаюцца.
Такім чынам, ідэя, што золата цяпер падвоіцца, павялічыцца ў дзесяць ці нават у сто разоў, ці што тое ж самае адбудзецца
са срэбрам і іншымі металамі, — гэта абсалютны ілюзія.
Менавіта фіатныя валюты ў канчатковым выніку страцілі значную каштоўнасць у апошні час, і я лічу, што калі б існавала
сапраўдная дзяржава, якая б клапацілася пра дабрабыт сваіх людзей, то яна б, на маю думку, магла нават расходаваць
грошы з дапамогай належнай, справядлівай і справядлівай сістэмы.
Гэта, безумоўна, адзін з варыянтаў, але з іншага боку, чалавецтва, як вы кажаце, настолькі творчае, што
мы заўсёды знаходзім рашэнні, і гэтыя рашэнні існуюць.
Такім чынам, гледзячы ў будучыню, што да вашага пытання, Роберт, хто правільна
распараджаецца грашыма? Ці на што мы іх выкарыстоўваем?
Ёсць прыклады гэтага. Няхай сістэмы спаборнічаюць паміж сабой, а людзі вырашаць.
І гэта прыводзіць нас да сістэмы, якую, я мяркую, збіраюцца ўкараніць.
У нас ёсць неадкладныя праблемы ў фінансавай сістэме.
У нас узніклі дысбалансы, таму што людзей падманулі, таму што людзі верылі, што могуць
размяркоўваць пазыкі або ствараць грошы без рызыкі.
Яны маглі б раздаваць пазыкі Украіне, і ніхто там не пытаўся б, як грошы трэба аддаваць; яны б проста стварылі яшчэ.
І цяпер можа аказацца, што гэтыя сродкі давядзецца спісаць, таму што даўжнік, які атрымаў
грошы, проста кажа: «Я больш не магу іх вярнуць».
Толькі ў Германіі гэта зараз адбываецца з 20 000 кампаніямі і больш у год.
Маленькія сумы, большыя сумы, мы не ведаем, але гэта выклікае прабелы.
І вось у нас узнікла праблема з балансам банка, таму што яны спадзяваліся, што грошы вернуцца: ад прадпрымальніка XYZ, які
цяпер банкрут, або ад даўжніка, які абвясціў пра асабісты банкрутства, або ад Украіны, якая іх не вяртае, магчыма, неўзабаве
і ад Францыі, якая таксама не можа іх вярнуць, і гэтак далей, і гэтак далей... Іх банк-баланс больш не з'яўляецца дакладным.
Альбо ў іх саміх больш няма ўласнага капіталу, які потым спісваецца на пасівах, бо калі яны проста страчваюць актывы ў
раздзеле актываў — а грошы, якія яны ўсё яшчэ спадзяюцца атрымаць ад іншай стораны, з'яўляюцца для іх актывам, а для
банка — патрабаваннем, — тады яны павінны нешта з гэтым рабіць.
Тое ж самае тычыцца і цэнтральных банкаў, і яны могуць проста і элегантна выправіць сітуацыю, проста пераацаніўшы
адзіны ацэньваны элемент у сваіх балансах, а менавіта золата.
Што б вы прапанавалі, якое ваша ідэальнае бачанне грашова-крэдытнай сістэмы ў
будучыні, якое прывяло б да міру і дзеянняў?
Кожны можа паглядзець фільм «Цуд з Вёргла». Гэта сапраўды цудоўны фільм, і вельмі аўтэнтычны таксама.
Я знаёмы з гісторыяй Вёргла, і вельмі ўражвае, як беспראцэнтная сістэма раптам дапамагла невялікай
супольнасці ў Вёргле выйсці з сусветнага эканамічнага крызісу.
Сотні іншых суполак хацелі далучыцца, пакуль усё гэта не было спынена сілай.
У рэшце рэшт, усё зводзіцца да працэнтных ставак. Працэнтная сістэма заўсёды вядзе да вайны.
Прафесар Густаў Руланд пісаў пра гэта 150 гадоў таму ў сваёй кнізе «Сістэма палітычнай эканоміі».
Ён напісаў, што вайна — гэта спосаб, якім багатыя зарабляюць грошы.
Ён таксама піша, што пакуль існуе капіталізм, заснаваны на працэнтных стаўках, вайна будзе заўсёды.
Проста таму, што працэнтныя стаўкі аўтаматычна прыводзяць да экспаненцыяльнага пераборвання ў даўгах, а ў выніку
гэта прыводзіць да вайны, калі краіны ваююць адна з адной.
З залатым стандартам яшчэ горш, бо ўсё ж усё зводзіцца да золата.
Не з пастаяннай грашовай масай, бо тады яна не магла б стаць экспаненцыяльнай...
Грашовая маса не можа заставацца нязменнай, таму што эканоміка расце, і грашовую масу неабходна адаптаваць да эканомікі.
Менавіта гэта і прыводзіць да крызісу. Менавіта гэта і прыводзіць да крызісу. У гэтым і заключаецца праблема.
Мы толькі што ўбачылі на прыкладзе Шатландыі і Вялікабрытаніі, што гэта не так.
Але ёсць шмат прыкладаў, калі гэта прывяло да крызісу і вайны.
Асабліва ўлічваючы сусветны эканамічны крызіс, а за ім — Другую сусветную вайну, — невыпадкова, што гэтыя падзеі
адбыліся адна за адной з такой кароткімі прамежкамі часу.
Такім чынам, ЗША знаходзіліся ў глабальным эканамічным крызісе да 1939 года. Яны выйшлі з яго толькі дзякуючы
ўзбраенню падчас Другой сусветнай вайны; інакш яны б і сёння яшчэ былі ў глабальным эканамічным крызісе.
З такога дэфляцыйнага крызісу без вайны не выйсці.
І так усё будзе працягвацца, як заўсёды.
Будзе дэфляцыя, а потым прыйдзе вялікая вайна – усё будзе знішчана, а потым адбудавана.
Гэта зноў адбудзецца. Я бачу, што надыходзіць Трэцяя сусветная вайна, гэтак жа, як прыйшла Другая сусветная вайна.
Працэдура дакладна такая ж, як і сёння.
Цяпер фармуецца велізарны спекулятыўны пузыр.
Людзей падштурхоўваюць да прагны: трэба купляць акцыі, трэба інвеставаць, грошы павінны працаваць, і
ўсе вы станеце багатымі, — вось такія іх абяцанні.
А калі гэта лопне, як у 1929 годзе, то ў нас будзе дакладна такая ж паслядоўнасць падзей, як і тады.
Ці не маглі б вы пачаць з таго, каб коратка апісаць, якой вы ўяўляеце лепшую Еўропу?
З задавальненнем, спадар Мэгнет. Найперш, вялікі дзякуй за запрашэнне — я вельмі рада быць тут.
Для мяне вялікі гонар быць тут на, як я мяркую, Другім Альтэрнатыўным форуме, Другім
Альтэрнатыўным сусветным эканамічным форуме.
Германія павінна разглядацца як частка саюза еўрапейскіх суверэнных дзяржаў.
Мы за мадэль. Мы за мадэль незалежных, суверэнных нацыянальных дзяржаў, іншымі словамі, за гэтую так званую Еўропу айчын.
І мы за рэформы, абсалютна за разбурэнне гэтага бюракратычнага монстра, які асабіста мне нагадвае нашмат больш рэшткі
Савецкага Саюза, і за вяртанне Еўрапейскаму Саюзу яго сутнасці.
І гэтага можна дасягнуць толькі шляхам скарачэння бюракратыі, пазбаўлення ад дзясяткаў тысяч бюракратаў і
дзяржаўных служачых, якія прыгнятаюць народ і накладваюць забароны на бізнес і прыватных спажыўцоў.
Гэта цалкам супярэчыць ідэі свабоднай канкурэнцыі, свабоднага прадпрымальніцтва, а таксама
грамадзянскіх свабод. Але, магчыма, мы хутка да гэтага дойдзем.
Дзе гэты ўрад пад кіраўніцтвам гэтага жахлівага канцлера Фрыдрыха Мерца, якога я лічу абсалютна
некампетэнтным, абсалютна некампетэнтнай фігурай, якая працягвае наносіць шкоду гэтай краіне?
Гэта зусім не складана.
Нашы цэны на энерганосьбіты занадта высокія. Мы ўсюды саступаем у міжнароднай канкурэнцыі.
Наш асноўны кірунак — аўтамабільная прамысловасць, рухавік з унутраным згараннем.
Вось зноў з гэтай забаронай на згаральныя рухавікі на ўзроўні ЕС. Але ж гэта падтрымлівае нямецкі ўрад, таму нічога і не робіцца!
Потым у нас ёсць Палажэнне аб энергаэфектыўнасці будынкаў. Мы таксама лічым, што гэта выдатна.
А калі КСУ потым пачне падрываць атамныя электрастанцыі ў Баварыі.
Табе трэба ўявіць гэта, гэта як дзікая бура.
Гэта машынны шторм, тэхналагічны шторм у нашай краіне.
Гістарычна гэта нагадвае мне адну кампанію Мао Цзэдона ў камуністычнай Кітаі.
Раней быў нехта, Мао, які сказаў: «Вось як гэта будзе зроблена», і тады ўсе пайшлі за ім і зрабілі тое ж самае.
Ключавое слова: вялікі скачок наперад. Што сёння адрознівае Германію, што там робіцца?
Актывы на мільярды, пасля амартызацыі, проста знішчаюцца, незваротна губляюцца.
Працуючыя атамныя электрастанцыі, якія, дарэчы, маюць вугляродна-нейтральны след, падрываюць, а такая прамыслова
развітая краіна, як Германія, трымаецца за нестабільныя пастаўкі электраэнергіі пры імклівым росце энергетычных цэн.
Гэты недахоп аднаўляльных крыніц энергіі раней кампенсаваўся танным расійскім газам.
Такім чынам, я вяртаюся да пытання пра Еўропу.
Што, урэшце, ахапіла еўрапейскіх лідараў, што яны ўмяшаліся ў такой ступені, выступілі супраць Расіі ў такой
ступені, што нашы нацыянальныя інтарэсы больш зусім не прадстаўлены, а наадварот, пакутуюць?
Таму што ёсць дзве рэчы, якія мы павінны зразумець. Мы не можам весці вайну ў Еўропе без Расіі — гэта першае, а
другое тое, што наша эканоміка неконкурэнтаздольная без расійскага прыроднага газу — гэта вельмі просты падлік.
Дыгіталізацыя можа стаць магчымасцю для тых, хто пры ўладзе. Прынамсі, сёння тут абмяркоўвалася, што лічбавыя грошы
цэнтральнага банка, звязаныя з лічбавай ідэнтычнасцю, стануць формай рэпрэсій супраць
грамадзян, а таксама супраць апазіцыйных груп.
Вядома, так і ёсць, і таму людзі гэтага хочуць. Я маю на ўвазе, усё гэта ўзаемазвязана.
Ну, я цвёрда перакананы, што тое, што мы бачылі падчас каранцінных мер з-за каранавіруса, — гэта палітыка, што
гэта быў пробны запуск, выпрабаванне чагосьці большага.
Сістэмы былі вельмі старанна пратэставаныя, каб вызначыць, наколькі далёка можна было пайсці з рэпрэсіўнымі мерамі для
абмежавання грамадзянскіх правоў і ў якой ступені людзі б з гэтым пагадзіліся праз маніпуляцыі, агітацыю і прапаганду ў СМІ.
Усё гэта было часткай палітычнай і медыйнай змовы, каб цалкам знішчыць людзей адным з
найбуйнейшых хлуслівых сцвярджэнняў за ўсю гісторыю.
Гэта дакладна той жа механізм, што і са страхам перад змяненнем клімату.
Ну вось, да чаго мы дакаціліся: цяпер нам яшчэ і грамадзян сачыць трэба! Гэта крок да дзяржавы татальнага нагляду. Чаму?
Так, вы не хочаце мець ніякіх непрыемных грамадзян! Вы хочаце, каб было як у «1984»-м Оруэла — гэта відавочна — дзе ствараецца
знешні, выдуманы вораг і людзі знаходзяцца пад наглядам.
Олдэс Хакслі таксама вельмі, вельмі цікавы, як і Рэй Брэдберы са сваёй кнігай «Фарэнгейт 451» — цудоўныя кнігі,
якія малююць дыстыпічную карціну будучыні, да якой, я б сказаў, мы імчымся на поўнай хуткасці.
Фон дэр Ляен па начах марыць, што можа чытаць нашы паведамленні, таму мае ўсё роўна чытаюцца, і, думаю, і вашы таксама. Гэта крыху
нязручна, але як бы было добра, калі б ніхто з нас ужо не мог плаціць гатоўкай — шчыра кажучы, ніхто з вас тут ужо не змог
бы плаціць гатоўкай — бо тады вас можна было б кантраляваць.
І вось у чым справа: калі вы не танцуеце пад дуду тых, хто пры ўладзе, калі б вы падчас пандэміі каранавіруса сказалі: «Гэй, я
не вакцынуюся», што б, на вашу думку, адбылося, калі б у іх ужо былі сродкі для гэтага, нехта накшталт Сёдэра ў
Баварыі ці Лаўтэрбаха, што б яны зрабілі з невакцынаванымі...
Рахункі заблакаваныя, тады б вы маглі спаць пад мостам, бо лічбавы еўра — гэта не больш чым сродак палітычнага пераследу.
Калі вы дысідэнт, вас могуць заблакаваць, а вашу маёмасць могуць у вас забраць; яна можа быць проста
канфіскавана, калі існуе толькі ў электронным выглядзе.
У рэшце рэшт, усё ў гэтым! Мы толькі што чулі, як іншая панэль гаварыла пра ўласнасць, ніякай больш заходняй уласнасці.
Адзін кажа, што хоча купіць нерухомасць, другі не раіць.
Я таксама згодны з апошнім, дзе я даволі выразна кажу, што любы, хто цяпер купляе нерухомасць, абавязкова падпадае пад іпатэку.
Мы бачылі, як хутка гэта можа адбыцца ў Германіі з Законам аб роўнасці нагрузак у 1950-х гадах.
На ім будзе абавязковая іпатэка, таму вы зможаце яе таксама пагасіць, і гэта ўсе сродкі.
Затым будзе ўведзена забарона на золата, бо забароны на золата з'яўляюцца папярэднікам капітальных кантроляў.
Калі еўра працягне абвальвацца, і яно абавязкова абваліцца. Еўра выжывае толькі дзякуючы падтрымліваючым пакупкам
цэнтральных банкаў, а менавіта замежных цэнтральных банкаў, якія прадаюць свае ўласныя валюты, моцныя валюты, у абмен на еўра.
Ім усё яшчэ даводзіцца браць гэты мусор, усю гэтую мяккую валюту. А потым прыходзяць забароны на золата.
Гэта значыць, мы бачылі гэта напярэдадні Першай сусветнай вайны і падчас яе, з ваеннымі аблігацыямі і абменам на золата.
Але пасля гэтага яны ўжо не маглі гэтага рабіць, таму гэта больш не было ўзаемазаменным, і гэта звязана з тым, што
людзі больш не могуць вывесці сродкі ў нацыянальныя валюты.
І таму людзі хочуць лічбавы еўра.
Мы ведаем, што гэта беспрыкладная валюта, гэта фіятныя грошы, яна толькі электронная, і яны хочуць ціснуць на
людзей, каб тыя больш не маглі выказваць свае меркаванні.
Тады іх рахункі будуць замарожаны. І з іншага боку, яны больш не змогуць вывесці гэтыя грошы, гэтую фіятную валюту.
Гэты спектр паміж левымі і правымі насамрэч ужо не з'яўляецца праблемай, ці, прынамсі, не сённяшняй.
Праблема нашага часу — гэта, па сутнасці, напружанасць паміж свабодай і дзяржаўным прыгнётам.
Вось так, сапраўды! Для мяне асабіста.
І я заўсёды ведаю, што будзе далей, о так, я маю на ўвазе, чаму менавіта AfD, чаму яны гэта кажуць, мы ж тут правыя, і ўсё такое.
Так, і я правы кансерватар, але трэба заўсёды вызначаць прыярытэты.
І мой асабісты прыярытэт — працаваць на тое, каб мы супрацьстаялі самаўладству дзяржавы і захавалі нашы грамадзянскія свабоды.
Менавіта гэта і матывавала мяне заняцца палітыкай.
Вось чаму я сяджу тут сёння.
Я ніколі не забуду гэта да канца свайго жыцця.
І ўсе, хто безадказна ўжывае слова «вайна», павінны паехаць на такі перадок.
Ім варта паглядзець, што там адбываецца з тымі, хто непасрэдна на перадавой, і з тымі, хто ў тыле.
Гэта невымоўна, і нават думаць пра тое, каб зноў пачынаць нешта падобнае, — гэта вельмі безадказна.
Калі б вы малявалі гэты малюнак ідэальнай Еўропы, з чаго б вы пачалі?
ЕС павінен сысці. Гэта мая абсалютная патрабаванне.
За гады, праз дамовы і крызісы, ЕС зарэкамендаваў сябе як акупацыйная сіла ў Еўропе і, на маю думку, акупае гэты кантынент
жорсткім, аўтарытарным чынам, душачы яго культуры, душачы свабоду, душачы свабоду выказвання — і вяртае
гэты кантынент туды, адкуль ЕС, па сутнасці, хацеў яго выратаваць, а менавіта — у ваенныя руіны.
І менавіта туды ЕС зноў вядзе Еўропу. І гэты ЕС трэба скасаваць.
Гэта абстрактная канструкцыя, якая больш не мае нічога агульнага з Еўропай.
Гэта аддаленая група бюракратаў, якія, напэўна, ужо не ведаюць, што адбываецца ў Еўропе, за
выключэннем Бруселя, сваіх анклаваў, сваіх бурбалак.
Гэта была б маёй першай патрабаваннем, і я быў бы бескампрамісным у гэтым пытанні.
Бо вы не можаце рэфармаваць гэты ЕС; у гэтым выпадку сістэму трэба цалкам разбурыць.
Што з гэтага выйдзе — вялікае пытанне, але будзе толькі лепш.
І еўрапейскія нацыі дзесяцігоддзямі падпарадкоўваліся дыктатам гэтага Еўрапейскага Саюза.
І я абвінавачваю нашых палітыкаў у дзяржаўнай здрадзе, у здрадзе грамадзянам Еўропы, таму што яны прадалі
нас і здрадзілі нам дзеля якіх-небудзь сваіх інтарэсаў.
Еўропа сапраўды з'яўляецца аплотам зла ў гэты момант.
Гэта месца, адкуль паходзіць усё зло. Еўропу немагчыма рэфармаваць.
Гэтая Еўропа, якую мы бачым сёння, безумоўна, павінна цалкам знікнуць.
У гэтым плане я не руплівы прыхільнік Еўропы, гэтага бюракратычнага монстра, гэтай самадастатковай
патэрналісцкай структуры, якую я ўспрымаю як імперскі праект ЗША, навязаны еўрапейскім дзяржавам.
Добра спланавана, цудоўна падрыхтавана – я крыху больш раскажу пра гэта праз хвіліну, калі атрымаю магчымасць.
Так што я не заўзяты еўрапеец. Сапраўды, не. Такім не бываюць.
Насамрэч няма чаго добрага сказаць пра гэты псеўдапарламентарызм, які ставіцца проста ў нас на вачах.
Гэта стадыя нічога.
Калі паглядзець на выступы, у дэпутатаў ёсць дзве-тры хвіліны, а потым мікрафон адключаюць, асабліва калі яны кажуць
нешта, што не супадае з меркаваннем спадарыні фон дэр Ляен, якая тым часам у думках занятая планамі ЕС па разведцы.
У ёй можна ўсё ўбачыць, прачытаць у вачах — таталітарныя думкі, што праносяцца ў яе галаве.
Гэта не тая Еўропа, якой хоча хто-небудзь, і я ўжо дакладна.
Я не магу ўявіць, якія людзі маглі б жадаць такой Еўропы, за выключэннем тых, каго цікавяць выключна ўлада і
імперскія амбіцыі, падрыхтоўка да новых войнаў ці, прынамсі, стварэнне пэўных ваенных магчымасцей. Гэта не мая Еўропа.
Я магу даволі лёгка адказаць на гэта для сябе: закрыць усе органы ЕС неадкладна, цалкам і без замены.
Усе еўрапейскія чыноўнікі звольненыя, канчаткова і без замены. Нам зусім не патрэбная гэтая бюракратыя.
І я лічу, што мы тут, на гэтым трыбуне, робім памылку — і гэта крытыка, якую я хацеў бы адрасаваць самім сабе —
паддаючыся згаданай раней прапагандзе, калі мяркуем, што гэтую Еўропу, гэты ЕС, можна рэфармаваць.
ЕС немагчыма рэфармаваць гэтак жа, як і цалкам заняты гатэль, які патрабуе рамонту.
Гэта немагчыма; мы тут нічога не можам рэфармаваць.
Мы можам толькі адмяніць яго і сапраўды адмяніць без замены!
Грамадзянам усё гэта не патрэбна, бо нішто з гэтага не спрыяе жыццю, свабодзе ці ўласнасці.
На карту будуць пастаўлены гэтыя каштоўнасці.
ЕС нічога не палепшыў у значнай ступені, а толькі ўсё ўскладніў.
Серж, вы сядзелі зусім побач з Марцінам Сельнерам.
Калі вы сядзіце тут з ім на паodiume і павінны размаўляць з ім пра рэміграцыю, ці не баіцеся вы Марціна,
якога абвінавачваюць у тым, што ён хоча неадкладна рэміграваць усіх людзей рознага колеру скуры?
Ну, тут, у Празе, у Чэхіі, дакладна не, бо мы абодва на дадзены момант там замежнікі. Таму ён не можа мяне дэпартаваць.
(...) Асабліва калі гаворка ідзе пра такія тэмы, як палітыка, палітыка ў дачыненні да бежанцаў, рэміграцыя і
інтэграцыя, я лічу, што да Марціна Сельнера на працягу многіх гадоў ставіліся несправядліва.
Так, ну, кожны, хто крыху разбіраецца ў літаратуры і ўважліва слухае... і гэты хлопец, трэба сказаць, ён сапраўды
сэксуальны, прыгожы, так што ён не проста размоўчык, ён яшчэ і прыгожы – не, але яго ідэі, яго думкі ясныя.
Марцін, вы напісалі кнігу пра рэміграцыю, якую часта цытуюць і актыўна абмяркоўваюць.
Вашы тэорыі выклікалі гарачыя спрэчкі.
Яны таксама былі тэмай абмеркавання ў справе аб забароне «Кампакта».
Гаварыць сёння пра рэпатрыяцыю замежнікаў — гэта амаль як хадзіць па юрыдычным лязо.
Дык якія вашы галоўныя аргументы? Вось кароткі агляд.
Я мог бы гаварыць пра гэта доўга і падрабязна, я мог бы напісаць цэлую кнігу, і, па сутнасці, я ўжо напісаў адну, якая, дзякуючы
CORRECTIV і гораду Потсдам, стала бестселерам. Такім чынам, у сваёй дэманізацыі, у сваёй спробе
знішчыць гэты тэрмін, яны дасягнулі вялікага поспеху.
У наш час гэтым карыстаюцца Трамп, Маск, ад «Чега» ў Партугаліі да «Легі» ў Італіі. А якія ж асноўныя прынцыпы?
Па сутнасці, гэта проста вяртанне да нармальнага стану ў міграцыйнай палітыцы. Гэта прадугледжвае рэміграцыю.
Таму што мы нават не ўсведамляем, што адбылося з 2015 года.
Лявая апазіцыя прапанавала нам абсалютна абсурдную дыскусію, а менавіта: ці з'яўляецца нелегальная міграцыя нелегальнай?
Вядома, гэта незаконна. Што адбываецца з незаконнай міграцыяй?
Вядома, яна павінна вярнуцца дадому. кропка, гэта цалкам зразумела.
Абмеркаванне гэтага на працягу дзесяці гадоў абсалютна абсурднае. І рэміграцыя нармалізуе гэтую дыскусію.
Канец уварвання, спыніце вар'яцтва ў бежанцах, Крэпасная Еўропа.
Я за стварэнне зон прыёму і цэнтраў у Паўночнай Афрыцы, дзе людзі могуць жыць з годнасцю і ў
бяспецы, навучыцца рамяству, але не прыязджаць у Еўропу.
Законная і незаконная заменная міграцыя павінна спыніцца.
Нам патрэбна гасцінная культура для нашых уласных дзяцей, нашых уласных сем'яў.
Таксама неабходна аказваць ціск на паралельныя супольнасці, каб яны адаптаваліся. Спыніце ісламізацыю.
Гэта прынцып, які ляжыць у аснове маёй прапановы па рэміграцыі, заснаванай на добраахвотным удзеле, прапановах,
а не прымусе, і ў супрацоўніцтве з мясцовымі органамі.
Мы раней абмяркоўвалі, што ў мясцовым маштабе павінны быць перспектывы.
А калі мы выведзем усіх дактароў з Сірыі і Нігерыі, то людзі, натуральна, прыйдуць да нас.
Мы павінны ствараць магчымасці на мясцовым узроўні, аказваць дапамогу на месцах, але даць зразумець, што шляху ў Еўропу няма.
І тады, не праз два гады, не праз тры, а праз 15, 20, 30 гадоў Германія будзе больш нямецкай,
чым сёння. І гэта, карацей кажучы, рэміграцыя.
Мы проста выйшлі на вуліцы Берліна.
Я ўзяў прыгожы планшэт, падышоў да мінакоў і спытаў: «Ці ўзялі б вы ў сваю хату мігранта?»
Склады поўныя, кватэры поўныя.
Ці не маглі б вы зрабіць нешта для супольнасці і прыняць гэтых мігрантаў? – Так, так, мы б абавязкова гэта зрабілі!
І тады я вывеў Фэроза Хана з-за вугла і сказаў: «Вось ён. Можаце забраць яго з сабой адразу!»
А потым: «Не, не, не, у нас зусім няма месца!»
Вядома, мы хацелі выкарыстаць гумар, каб звярнуць увагу на тое, што Германія і грамадства заўсёды кажуць: «У нас ёсць месца,
у нас ёсць месца, мы можам прыняць усіх». Не, у нас няма месца.
І, відавочна, уся гэтая міграцыйная палітыка правалілася.
І ўсё ж паўтараюць зноў і зноў, што мы можам прыняць каго заўгодна, і яны самі інтэгруюцца.
Не, не ўсе тут інтэгруюцца. І мы хацелі на гэта звярнуць увагу.
І было вельмі цікава бачыць, як людзі рэагавалі.
Так што, перш за ўсё, так, безумоўна, я ўдзельнічаю.
І тут Фэроз нарэшце прыходзіць, апрануты ў прыгожы пінжак і крутую кепку: «Прывітанне, я тут!»
І тады вельмі хутка нехта сказаў: «Не, гэта немагчыма, гэта немагчыма!»
Як вялікі, на вашу думку, рызыка таго, што ісламізацыя ў Германіі ці Аўстрыі прывядзе да далейшых тэрарыстычных нападаў?
Так, ну, мы бачым, што ў апошнія гады ў нас больш няма такіх маштабных нападаў, як раней, ці нават шмат спробаў, а ўсё
перайшло пераважна ў нападкі з нажамі, і СМІ, натуральна, спрабуюць падаваць гэта так, быццам гэта псіхічна
хворы чалавек, быццам за гэтым не стаіць ніякая ідэалогія.
І вельмі, вельмі важна падкрэсліць і звярнуць увагу на тое, чаму гэтыя людзі гэта робяць.
Гэта надзвычай важны аспект, таму што менавіта СМІ спрабуюць гэта схаваць, запэўніць насельніцтва, каб мы не даведаліся пра
кантэкст, што гэта проста ідэалогія, а менавіта палітычны іслам, ісламізм, ідэалогія, якая мае на мэце ісламізаваць не толькі
Германію і Аўстрыю, але і ўсю Еўропу, і што гэты курс паслядоўна рэалізуецца на розных узроўнях, з
выкарыстаннем розных метадаў, у тым ліку тэрарызму.
І я маю на ўвазе – мы ўсё роўна ўбачым гэта на Каляды – мы ўжо бачым, як узмацняюцца ўсе меры бяспекі і гэтую сумную карціну
таго, што калядныя кірмашы вымушаны быць моцна ахоўванымі, каб звычайныя грамадзяне маглі адчуваць сябе даволі
бяспечна – таму што, вядома ж, рэальнай бяспекі не існуе.
Я б сказаў, што нам варта спыніць прасоўванне гэтай ініцыятывы ўезджаць у краіну без дакументаў на перамяшчэнне або віз.
Мы збіраемся перастаць маніпуляваць людзьмі, таму што нават калі відавочна цёмны чалавек размаўляе з чалавекам светлым...
… Ну, я ж не настолькі светлы…
Так, так, я павінен сказаць даволі выразна: як гэтыя мігранты знаходзяць свой шлях у Германію, у Еўропу?
Так, яны ж не стаяць на нашых межах з танкамі і не кажуць: «Адкрывайце мяжу, інакш мы будзем страляць».
Так, гэтых людзей наўмысна прапусцілі ў Еўропу, у Германію; іх прывабілі.
Я быў у Дэмакратычнай Рэспубліцы Конга ўсяго два тыдні таму, і там таксама ёсць сеткі кантрабандыстаў, якія дакладна ведаюць, які
памер дзіцячага дапамогі ў Германіі, чаго чакаць і гэтак далей.
Што ж, у мяне ёсць вельмі простае рашэнне для вырашэння ўсяго крызісу з бежанцамі і міграцыяй.
Я лічу, усё скончылася б хутка, калі б цэнтры прытулку проста пабудавалі побач з віламі палітыкаў.
Гэта было б вырашана вельмі хутка, але, жарты ў бок.
Гэта проста першы крок, адваротнае дзеянне фактараў прыцягнення і адштурхвання.
Згодна, як вы сказалі, усе заахвочванні для людзей прыязджаць сюды павінны быць спынены. Я маю на ўвазе, дзе мы, калі ласка?
Людзі прыязджаюць у Лівію з Бангладэш і плацяць кантрабандчыкам, каб трапіць у Еўропу — гэта не мае нічога агульнага з уцёкамі
з сваёй краіны, гэта эканамічная міграцыя, таму што мы тут прапануем стымулы. Вядома, яны ўсе павінны неадкладна з'ехаць.
Незаконныя імігранты, якія прыязджаюць сюды незаконна, таксама павінны з'ехаць.
І гэта, вядома, азначае ўсіх, хто незаконна перасёк мяжу краіны. Кожны, хто можа незаконна ўехаць, можа і законна выехаць.
Мне таксама асабліва забаўна – левыя супольнасці: «З масавай міграцыяй нічога не зрабіць, трэба адкрываць межы».
Вядома, гэта азначае, што сюды прыедуць мільёны.
Але кожны чалавек, якога павінны дэпартаваць, нібыта падымаецца на Эўэраст.
Патрэбны простыя і зразумелыя рашэнні.
З 1945 года мы працягваем жыць у гэтай культуры віны. Так. Мы, немцы, вінаватыя.
Мы павінны прымаць людзей, бо гэта наш абавязак.
У нас няма такога абавязку! Мы таксама не абавязаны нікога прымаць.
Мы можам прымаць людзей, якія маюць патрэбу, якія інтэгруюцца, якія ўдзячныя, што знайшлі тут
другі дом. І якія, у сваю чаргу, паказваюць нам:
Дзякуй, што прынялі мяне, я інтэгруюся!
І калі ў вас саміх, напрыклад, як у мяне, ёсць сямейная гісторыя, якая ўключае мігрантаў, што прыехалі ў Германію, вывучылі тут
мову, былі вымушаны працаваць, нічога не атрымлівалі задарма... Ім далі вельмі
маленькую кватэру, дзе шасцярых спалі ў адным пакоі.
Яны прабіліся ў жыцці і пры гэтым любілі і паважалі гэтую краіну. А сёння так не бывае.
І я магу толькі сказаць, што гэта ад гэтай культуры віны, і нам трэба ад яе адысці.
Наша задача — не прымаць сюды ўсіх, і, тым больш, не ратаваць свет.
І наш першы стымул — сказаць: калі вы ўдзячныя за гэта, калі вы пакажаце нам, што
інтэгруецеся, тады мы з радасцю вас прымем. І гэта добра.
Але проста ёсць вялікая колькасць людзей, якія тут не інтэгруюцца.
І я лічу гэта вельмі, вельмі вялікай трагедыяй.
І я, «чорны бамбардыр» з Конга, «Леапард», так, я хачу перадаць сваю адвагу нямецкаму народу,
сказаць ім не баяцца. Страх — дрэнны спадарожнік.
Я прыехаў у Еўропу ў дзяцінстве як уцекач з Дэмакратычнай Рэспублікі Конга, знайшоў свой шлях і
навучыўся любіць вашу краіну. Мае дзеці — немцы.
Цяпер я гатовы цесна супрацоўнічаць з вамі, каб выканаць гэтую місію.
І за гэта я хачу весці кампанію ў наступным годзе.
Вельмі добра, Стэфане Магнэт, вядучы гэтага, трэба сказаць, гіганцкага мерапрыемства – другі
Альтэрнатыўны WEF цяпер адбыўся тут, у Празе.
Панелі скончыліся, было шмат абмеркаванняў, неверагодная колькасць вельмі і вельмі
каштоўных, добрых кантактаў, якія былі тут наладжаны.
Як вы? Ці задаволены вы вынікам?
Я больш чым задаволены, бо ўсё атрымалася цудоўна.
Сур'ёзных інцыдэнтаў не было, не было ніякіх дэстабілізуючых дзеянняў.
Усе прамоўцы прыйшлі, выступілі і мірна і прыяздна ладзілі адзін з адным.
На сцэне, вядома, былі спрэчкі, але менавіта гэтага мы і хочам. Гэта добра – было лепш, чым у першы год.
І я вельмі рады, што мы з гэтым справіліся, у самым прамым сэнсе гэтага слова.
І я вельмі сціплы і ўдзячны, што ў нас ёсць так шмат выдатных аўтараў і выдатных медыяпартнёраў,
якія асвятляюць падзеі тут разнастайна і аддана.
Я сапраўды вельмі шчаслівы, што мы тут сабраліся разам і што мы зноў так цудоўна гэта зрабілі.
Выдатна, вельмі добра. Стэфан, у вашым слогане было пытанне: «Ад крытыкі да сілы».
Ці не маглі б вы крыху вызначыць слова «ўлада», каб мы зразумелі, пра якую ўладу вы тут гаворыце?
Так, я таксама сказаў у сваіх заключных словах, што гаворка ідзе пра аб'яднанне нашай волі.
Што калі мы пагаджаемся на дасягненне мэты, калі мы хочам прасоўваць агульную справу, мы можам
развіць СІЛУ. І гэта тое, што для нас мае значэнне.
Гаворка ідзе пра тое, каб казаць пра канкрэтныя рашэнні і канкрэтныя ідэі і ставіць перад
сабой мэты, да якіх мы можам разам працаваць.
А сумесная, арганізаваная воля можа змясці горы.
Мы бачылі гэта з COVID-19, калі сотні тысяч, а ўрэшце і мільёны людзей заявілі: мы не хочам, каб нас прымушалі
да геннай тэрапіі, мы не хочам рабіць укол, мы хочам фізічную недатыкальнасць, мы хочам свабоду.
І гэта прывяло да таго, што пратэст нарастаў і станавіўся магутным, а грамадзянскі непаслухмянасць адбывалася паўсюль.
І мы цяпер хочам, каб у Еўропе не было вайны.
Мы не хочам, каб нас выкарыстоўвалі дзеля Урсулы фон дэр Ляен, Енса Шпан або як там гэтых лялек завуць.
Мы не хочам паддацца на блакітны зорны сцяг Еўрапейскага Саюза; хутчэй, як і ў выпадку з COVID-19, мы хочам жыць у самавызначэнні
і свабодзе і не дазволім гэтым палітыкам уцягнуць нас у вайну.
Гэта агульная воля, якую мы хацелі тут выказаць.
І я думаю, што гэта было паспяхова дасягнута, і гэта таксама паказвае гледачам дома, што мы згодныя.
Мы не хочам вайны; цяпер мы аб'ядноўваем намаганні, каб прадухіліць яе ў наступным годзе.
Вельмі добра. І вы таксама сабралі разам самых розных людзей, каб абмеркаваць гэтую тэму.
Як можна прадухіліць магчымую вайну ў Еўропе?
Ці адчуваеце вы, што для вас як для экспертаў з самых розных сфер з'явіліся канкрэтныя наступныя крокі?
Мы сапраўды шмат чаму з таго навучыліся.
І сапраўды, адным з відавочных вынікаў сімуляцыі і панэльнай дыскусіі стала тое, што вайну,
вядома ж, трэба называць сваім сапраўдным імем.
Гэта злачынства, гэта жахліва, гэта жорстка, гэта крывава.
Вы павінны паказваць выявы, вы павінны паказваць эмоцыі.
Вайна — гэта не абстракцыя; яна не адбываецца дзесьці ў Газе ці дзесьці ў Сірыі.
Не, ён прыходзіць да нас, і мы павінны загінуць за яго, мы павінны праліць за яго кроў.
Мы павінны пакласці свае кішкі і рукі на перадавой і таксама дома.
Калі зваліцца цяжкае зброю масавага знішчэння, гэта закране нашу радзіму.
Тады гэта таксама закране і пажылых, якія кажуць: «Мне ўсё роўна ўжо не трэба ісці на фронт».
Але вы губляеце ўнукаў і ўнучак, бо ў духу роўнасці павінны прызывацца і дачкі.
І вайна прыходзіць і ў нашы дамы; заўсёды так было.
У 1945 годзе пажылыя людзі таксама пацярпелі ад бамбардзіровак, высяленняў і зняваг.
Такім чынам, гэта закране ўсіх. Вайна — гэта жахліва, нам не патрэбна яшчэ адна крывавая вайна ў Еўропе.
Такім чынам, вы бачыце, што гэтая тэма вам вельмі блізкая, і вельмі важна, каб вы данеслі гэта да
гледачоў, а таксама да ўсіх, каго вы тут сабралі.
Выдатная праца. І мы яшчэ раз віншуем з гэтай падзеяй.
Мы вельмі рады паведаміць пра гэта і таксама падсумуем панэлі.
Магчыма, для гледача, калі яны бачаць, што ёсць эксперты, людзі, якія маюць уплыў.
Вы сапраўды згуртавалі ўсіх, ад інфлюэнсераў да кандыдатаў у канцлеры.
Гэта неверагодна. Прыйдзецца калі-небудзь расказаць мне, як ты гэта зрабіў, за півам. Але вельмі добра.
Цяпер пытанне: што б вы сказалі гледачу? Калі б вы проста звярнуліся да пакоя, дзе яны зараз сядзяць і глядзяць на вас.
Што можа зрабіць кожны чалавек асабіста, каб прадухіліць магчымую вайну?
Так, я даволі выразна лічу, што мы толькі даем штуршок.
Мы хочам паказаць, што многія асобнасці, ужо знаёмыя гледачам з часоў пандэміі каранавіруса і іншых праграм з
разнастайных медыяпрадуктаў, якім людзі давяраюць, аб'ядноўваюць намаганні супраць вайны.
Мы робім гэта. Мы вядзём за сабой. Мы бяром адказнасць.
Мы прапануем шырокі спектр магчымасцей, у якіх гледачы таксама змогуць прыняць удзел, і некаторыя з іх будуць нізкімпараговымі.
Мы цалкам усведамляем, што не кожны можа стварыць тэлеканал такі, як Kla.TV або AUF1.
Не кожны можа арганізаваць масавую дэманстрацыю з сотнямі тысяч людзей або быць адвакатам, які піша разумныя скаргі.
Але кожны можа нешта зрабіць. Кожны можа раздаваць улёткі. Так, кожны можа наляпляць налепкі.
Кожны можа ясна сфармуляваць, што стаіць на карту цяпер: сярод сваіх родных і блізкіх, на працы ці за звыклым столікам.
Так, тыя, хто пры ўладзе, хочуць замяць свае злачынствы, звярнуўшыся да вайны.
І яны хочуць эксплуатаваць нас, як заўсёды.
Цяпер мы — фігуры на шахматнай дошцы.
Іх трэба проста пакараць смерцю. І мы павінны сказаць: Не!
І кожны гледач павінен спытаць сябе: што я магу зрабіць? Ці хачу я стаць наперадзе?
Хутчэй за ўсё, не. Так, мала хто гэтага хоча.
Тады, магчыма, я змагу абмеркаваць гэта з сябрамі. Так, а можа, я і гэтага не хачу?
Потым я ўначы таемна раздаю ўлёткі або недзе налепваю налепкі.
Калі царква вернецца і скажа, што вакцынацыя — гэта свабода, вайна — гэта свабода, тады я прыліплю на
дзверы царквы налепку: «Не вайне! Так міру!» — ці што там.
Або я магу ахвяраваць. Я магу падтрымаць.
Я магу быць памнажальнікам. Я магу спампаваць праграмы і перазагрузіць іх, каб абысці сацыяльную цэнзуру.
Існуе тысяча магчымасцей. Кожны павінен падумаць, што ён можа зрабіць.
Калі мы проста будзем стаяць убаку і нічога не рабіць у наступным, 2026 годзе, калі яшчэ будзе магчыма штосьці
зрабіць, бо пасля гэтага яны зацягнуць аброць, і тады ўжо не будзе шмат магчымасцей для мірнага супраціву.
Тыя, хто цяпер нічога не робіць, пазней павінны будуць адказаць сабе на пытанне, чаму
яны нічога не зрабілі, калі ўжо будзе нельга.
Цяпер час дзейнічаць! Актывізм — значыць быць актыўным, і кожны павінен цяпер нейкім чынам дзейнічаць дзеля міру.
Гэта сапраўды гучная заява! Вялікі дзякуй за гэтае інтэрв'ю і за ўсю падзею. Мы за вас трымаем кулакі і будзем
падтрымліваць вас на працягу ўсёй праграмы, каб гэтае мірнае становішча сапраўды захавалася. Дзякуй.
У эфіры тут, на другім A-WEF. Цяпер з намі ў эфіры Эліяс Сасек.
І Эліяс, ты ўжо быў тут учора, ты прыехаў раней.
Вы абмяркоўвалі вельмі важныя пытанні ў крыху меншай групе, у закрытым коле, да якога мы не мелі
доступу... Можна спытаць, што вы там абмяркоўвалі?
Ці ёсць у вас прыклад? Ці можаце вы расказаць нам пра нешта, што магло быць вырашана ўчора?
Нам было б вельмі цікава даведацца.
Так, учорашнія абмеркаванні былі вельмі цікавымі.
І мы таксама былі цалкам згодныя ў адным пытанні:
Якая на дадзены момант адна з найвялікшых пагроз, у тым ліку для руху за свабоду, для
нашай адукацыйнай сферы і для свабодных СМІ?
І мы згадзіліся, што гэта відавочнае ценявое банаванне: алгарытмы штучнага інтэлекту проста ацэньваюць усё,
што мы публікуем у інтэрнэце, і больш не дастаўляюць яго, штучна абмяжоўваючы яго ахоп.
І супраць гэтага – як мы ўсе бачылі – адзінае, што мае значэнне, гэта аб'яднацца, працаваць разам, адкінуць
свае эга і разам прабіцца праз гэтую пузырку, або разам пераадолець гэты шэдоу-бэн.
І я палічыў вельмі цікавым, што мы таксама дамовіліся, напрыклад, у рамках сумесных кампаній, рыхтаваць значна больш
праграм у фармаце A4 у выглядзе тэксту, каб людзі маглі іх раздрукаваць і самі стаць распаўсюджвальнікамі.
Такім чынам, мы бачым, што кола замыкаецца, мы вяртаемся да аналагавага, да афлайну.
Цяпер мы ўжо значна апярэджваем з Kla.TV Offline.
Тое, чым мы гадамі займаемся з S&G, а менавіта самі друкуем рэчы, распаўсюджваем іх і ствараем сеткі
распаўсюджвання, таксама вельмі-вельмі папулярна.
І я лічу, што ў бліжэйшыя гады гэта будзе значна развівацца і з'яўляецца надзвычай добрай кампаніяй або рашэннем для барацьбы з
гэтым ценявым банам, таму што ён проста абмяжоўвае лічбавы ахоп.
Вельмі ўражвае! Кожны, хто вас ведае, ведае, што вы зараз кіруеце ўсім у ІТ-аддзеле Kla.TV і што вы ж яго і стварылі.
У вас была яшчэ адна вельмі насычаная год, з яшчэ большай колькасцю новых распрацовак – вы толькі што згадалі,
Kla.TV Offline, сістэма запушчана і працуе, што таксама з'яўляецца формай узаемасувязі незалежна ад інтэрнэту.
Гэта працуе? У вас ужо ёсць водгукі ад гледачоў?
Так, гэта неверагодна. Нядаўна мы падрыхтавалі справаздачу і ацанілі лічыльнік, і цяпер у ім удзельнічае больш за 40 краін.
Неверагодна, наколькі гэта становіцца дынамічным, і вось сёння ўвечары мне таксама
некалькі разоў задавалі пытанні пра гэты праект.
На шчасце, мы знаходзімся ў авангардзе павышэння дасведчанасці, і некаторыя разглядаюць магчымасць прапановы падобных праектаў.
І ўсё гэта будзе развівацца, але, як кажуць, афлайн — гэта новы арганічны.
Гэта пераможа або павінна перамагчы.
І з размоў было зразумела, што сустрэчацца асабіста — гэта зусім іншае, чым нашы мінулагоднія віртуальныя сустрэчы.
Была цёплая атмасфера, узаемаразуменне і ўсведамленне таго, што мы можам перажыць гэты час толькі разам.
Выдатна! Так, гэта адзіны спосаб зрабіць гэта, і, безумоўна, не ўсім было лёгка паверыць, што ўсё, што вы
стварылі для гэтага, дагэтуль працуе па-за сеткай з усімі прадуктамі і застаецца бясплатным.
А якія былі водгукі? Я заўважаю людзей, якія не могуць у гэта паверыць, якія не могуць гэтага ўявіць.
Так, вельмі, вельмі цяжка ўявіць, калі вы гэтага не ведаеце, калі вы не ведаеце, як мы працуем разам і што
нас матывуе, нашу адданасць – калі вы гэтага не ведаеце.
Я сказаў, што мы разыгрываем цвёрды дыск, каб заахвоціць людзей і заклікаць іх перадаць яго двум іншым.
Гэта неўяўляльна, гэта неўяўляльна і для нас.
Застаецца толькі адно: вам трэба прыйсці да нас, наладзіць з намі сувязі на месцы, пазнаёміцца з намі бліжэй.
І адкрываюцца цэлыя новыя светы!
І я вельмі спачуваю людзям, калі вы ім пра такое кажаце, бо гэта нібыта нешта з іншай планеты.
Але людзям абавязкова варта з намі пазнаёміцца, зазірніце да нас.
І ён сапраўды існуе, гэты новы свет без грошай, дзе грошы не ў цэнтры ўвагі, а людзі ад усёй душы
імкнуцца дзяліцца ім з суседзямі і быць побач з імі.
І я рады кожнаму развіццю ў гэтым кірунку, якое адбываецца і будзе адбывацца на ніве свабоднай адукацыі.
Гэта ўнікальна. Шчыра кажучы, я нават не знаходзіў такіх тавараў у «Welt mit Geld» — што яны прапануюць нешта падобнае.
Вы неаднаразова прапануеце гэтыя прадукты і ўсім іншым, а таксама дапамагаеце зрабіць так,
каб усё рух усвядомленасці мог з іх скарыстацца.
Гэта сапраўды выдатна.
Вялікі дзякуй за ўсе вашыя намаганні, за вашу адданасць і за ваш час.
Я ведаю, што на цябе ўсюды попыт, і я з радасцю адпушчу цябе зноў праз імгненне.
Дзякуй, і калі я магу чым-небудзь дапамагчы і мы зможам працаваць разам, каб змяніць сітуацыю да
лепшага, то любыя намаганні будуць таго вартая!
Выдатна, Эліяс, прывітанне!
Мясцовыя супольнасці жыццёва важныя – падключайцеся да Kla.TV ] "У кожнай супольнасці ёсць клеткі супраціву."
Калі гэтага не існуе, то гэта нежыццяздольна.
Звяжыцеся з вашай рэгіянальнай камандай Kla.TV: www.kla.tv/vernetzung