Post du imponaj tagoj ĉi tie ĉe la Alternativa WEF en Prago, Kla.TV nun prezentas resumon de la plej gravaj
momentoj kaj la plej ekscitaj deklaroj. Restu kun ni.
Mi miskomprenis la mallongigon A-WEF.
Mi ĉiam pensis, ke ĝi estas alternativo al la Monda Ekonomia Forumo de George Soros.
Bone, mi jam preparis la bonvenigon por mia parolado.
Miaj karaj amikoj, miaj estimataj neamikoj de George Soros.
Estas bone kaj agrable por ni, ke vi elektis Pragon, mian naskiĝlokon, la urbon kie mi pasigis
mian tutan vivon, kiel la lokon de via konferenco.
Unuflanke, ĝi montras, ke Prago taŭgas por ĉi tiu okazo en ĉi tiu momento, kio estas signo de la
relativa libereco, kiu ankoraŭ ekzistas en nia lando.
Aliflanke, ĝi montras ion alian, la mankon de libereco en Germanio, kion mi trovas tre danĝera.
Tio estas maltrankviliga, ne nur por germanoj, sed ankaŭ por ni en Ĉeĥio.
Por ni, Germanio ĉiam estis nia plej grava, plej signifa kaj plej granda najbaro tra la tuta historio.
Eĉ se ne ĉiam la plej afabla.
En ĉi tiu rilato mi konsideras vian ideon subskribi la komunan deklaron titolitan "Ĉio por Paco" ĉi tie en Prago hodiaŭ pozitiva
afero – precipe konsiderante la ĉi-jarajn evoluojn en Germanio post la elektoj kaj, laŭ mia
opinio, Friedrich Merz kaj lia militinstigado.
La hodiaŭa evento devus doni al ni novajn kaj konkretajn ideojn, kiujn ni povas efektivigi en niaj politikaj agadoj.
Mi deziras al vi pozitivajn kaj konstruajn diskutojn kaj dankas vin denove pro via invito kaj pro
via atento al miaj rimarkoj hodiaŭ. Multan dankon.
Dum la globalistoj laŭte disvastigas militan propagandon, parolante pri ekspropriado kaj detruo de la libereco
de esprimo, ni volas en ĉi tiu tago fari specialan penon por defendi demokration, liberecon kaj pacon.
Kaj vi, karaj spektantoj hejme ĉe viaj ekranoj, kaj vi ĉi tie en la konferenca centro, vi scias, ke
libereco kaj demokratio ne estas spektatorsportoj.
Liberecon oni devas defendi, por ĝi batali, kaj tion ni faros kune ĉi tie ĉi-semajnfine.
Sinjorinoj kaj sinjoroj ĉi tie en la halo, karaj spektantoj hejme antaŭ viaj ekranoj.
Nia komunumo unuiĝis dum la koronavirusa krizostato.
Sub premo ni rekonis komunan celon, venantan el tre malsamaj direktoj, kaj unuiĝis por tiu celo.
Korono montris al ni, kion valoras niaj garantiitaj homaj kaj civilaj rajtoj, kiam temas pri la traŝovado de tagordo: nenion.
Tamen, la kronvirusa pandemio ankaŭ montris, kiom fortaj ni estas, kiam ni kunigas niajn fortojn.
Kaj nun, ĉe la fino de 2025, ni alfrontas tute novan defion.
Ĉar en Eŭropo, en Eŭropo devas esti alia milito. Almenaŭ tion oni diras al ni.
Ursula von der Leyen parolas sufiĉe malkaŝe pri militekonomio.
La britoj sub Keir Starmer fariĝos batalpreta kaj kirasa nacio.
Kaj la germana ministro pri defendo, Boris Pistorius, volas esti preta por milito ĝis 2029.
La oficiala rakonto faris kompletan U-turnon.
Subite, milito kaj perforto, armiloj kaj tankoj denove estas esprimoj de politika volo.
Eĉ terminoj, kiuj dum jardekoj estis demonigitaj, kiel ekzemple la patrujo, nun denove estas uzataj,
se vi aŭdis la paroladon de Jens Spahn en novembro.
Ni devas batali por nia lando, li diras.
Kaj tial vi fariĝas taŭga por militservo, tial vi aliĝas al la armitaj fortoj.
Jes, eble por la patrujo. Sed, sinjoro Jens Spahn, vi ne estas la patrujo.
Kaj ni ne iros al milito por Spahn kaj von der Leyen.
Kaj ni ne volas esti trompitaj de Eŭropa Unia stelo-ornamita flago aŭ vidi nian patrujon bruli en fumo.
Ni diras ne al milito kun plena determino kaj sen kompromiso.
Kaj tial ni dediĉas la ĉi-jaran programon de la Dua Alternativa WEF al fokuso pri la demando:
Kiel ni povas malhelpi militon ekesti en Eŭropo?
Jen pri kio temas la hodiaŭa unua panelo: Pensu pacon, vivu sanige.
Niaj gastoj en ĉi tiu rondo estas ĉiuj kuracistoj, pasiaj medicinaj profesiuloj, kaj ili
ĉiuj subtenas holisman aliron super ĉio alia.
Ĉar ili, kiel ni ĉiuj, plene konscias, ke la korpo, la menso, la psiko kaj la fizikaj simptomoj estas neapartigeble ligitaj.
Ni ĉiuj aŭdis pri tio, sed kion ĝi signifas en konkretaj terminoj por nia vivmaniero, precipe konsiderante la
malfacilajn jarojn kaj monatojn antaŭ ni, kiujn ni perceptas kiel prezentantajn gravajn defiojn?
Do kiel ni vere povas resti sanaj en ĉi tiuj malfacilaj tempoj?
Sano ne estas stato, sed konstanta procezo de kreado de harmonio je fizika, emocia kaj mensa nivelo.
Sur fizika nivelo ni atingas harmonion per racia nutrado kaj regula ekzerco.
Ni kreas ĝin emocie per rekono kaj solvado de konfliktoj, kaj ni rekonas ĝin mense per scio pri tio, kiuj ni estas.
Konvencia medicino vidas nur la korpon; ĝi ne vidas la aliajn nivelojn.
Kaj ĉar ŝi vidas nur la korpon, ŝi povas trakti ĝin nur per fizikaj rimedoj kaj lasi la reston ekster ĝi.
Kaj tio igas konvencian medicinon tre limigita.
Mi ne kontraŭas konvencian medicinon; ni bezonas ĝin, sed ĝi havas siajn limigojn kaj devas esti signife vastigita.
Kiel via aliro diferencas de tiu de konvencia medicina praktikisto?
La ligo estas, ke homoj ĉiam devas esti rigardataj kiel tutaj estaĵoj, kaj la tendenco en la lastaj jardekoj estis al ĉiam pli
specialigita medicino, kun ĉiam pli malgrandaj subspecialaĵoj, kiuj, kiam rigardataj kune, ne
kapablas ĝuste kompreni la homon kiel tutaĵon.
Kaj mi, kompreneble, vidis tion tre klare, ĉar mi pasigis mian profesian vivon kiel teknika kuracisto.
Kaj teknika medicino, kompreneble, ne produktas bildojn de la animo aŭ de la menso, sed de la interno de la korpo,
kaj kredas, ke tio sola ebligos al ĝi trovi la kaŭzon de la malsano – kio, kompreneble, estas tute neebla.
Kaj tiam konsideru, kio fakte estas nia plej grava ilo por sano?
Ĝi estas dormo. Kaj dormo ne estas somata problemo, nek somata solvo proponita de nia korpo, sed
prefere sana, ripoziga dormo, kiu komenciĝas en la menso.
Kaj kiam io estas malĝusta en nia kapo, en nia animo, en nia psiko, tiam ne estas ripoza dormo, kaj ĝi
estas perforte induktita per iaj psikotropaj drogoj.
Tamen, ĉi tio ne estas la ilo, kiu povas certigi aŭ restarigi sanon per dormado kelkajn horojn ĉiutage.
Unu el du el ni nun mortas pro medicinaj intervenoj.
Kaj se vi tion pretervidas, kaj ĝi fakte estas pretervidita en ĉiuj libroj pri vivado pli longe –
temas pri sana nutrado, sana aero – ĉio tio gravas.
Sed se vi neglektas la gravecon de medicino, kiu estas necesa por resti sana longtempe, tiam
sana manĝado kaj dietaj suplementoj tute ne utilas.
La afero estas, ke se vi demandas al homoj, kiuj estas pli ol cent jarojn maljunaj, ili diros, ke
ili manĝis tre diversajn aferojn dum sia tuta vivo.
Ili ankaŭ vivis tre malsamajn vivojn, pasigante multan tempon ekstere kaj ricevante sufiĉe da ekzerco, sed ili ĉiuj konsentos,
ke ili havis tre malmulte da kontakto kun medicina traktado.
La korpo, la menso, la animo – kiel mi diris, ĉi tiuj malofte estas grava temo en moderna konvencia medicino.
Mi iam legis frazon: Kuracita paciento estas perdita kliento. Alivorte, kuracita paciento estas perdita kliento.
Ĉu tio estas la centra bazo de nia moderna lerneja sistemo?
Jes, tio estas ĝusta. Kaj tio, al kio vi aludas, kaj kio ankaŭ jam estis menciita, estas, ke ni funkcias ene de sansistemo.
Ni ne estas solaj kiam temas pri sano, kuracistoj kaj tiel plu.
Tio estas socia konstruaĵo, kiun ni kunportas kiam ni iras al la hejmoj de aliaj homoj.
Kaj tie ĝi fariĝas danĝera, kiam ni metas nin en la manojn de aliaj, ekzemple kuracistoj. Tio ankaŭ estis science pruvita.
La antaŭa parolanto pravis, dirante, ke, kiel sammembroj de la MWGFD, kuracistoj ankaŭ estas kaŭzo de
morto, same kiel multaj medikamentoj kaj iliaj kromefikoj.
Kaj jes, ni nun ankaŭ vidis kun la kronviruso, ke interveno, precipe por sanaj homoj – kaj poste gravaj malsanoj,
kiam oni trudas unuecan traktadon al ĉiuj – simple ne funkcias, ke ĝi ne estas ĝusta kaj ke ĝi estas danĝera.
Mi memoras, ke amiko diris al mi antaŭ multaj jaroj, kiam lia unua filo naskiĝis, aŭ dum la gravedeco, li diris:
"Por la amo de Dio, mi tute ne sciis, ke gravediĝo estas la plej malbona afero, kiu povas okazi al homo."
Kiuj panikaj scenaroj estas prezentataj al junaj gepatroj, al estontaj gepatroj.
Kiel kuracisto, kiel vi sukcesas mildigi la timojn de homoj en ĉi tiu specifa situacio kaj gvidi ilin
en la ĝustan direkton? Ĉu vi havas sekretan formulon?
Jes, eble ne sekreta recepto, sed mi opinias, ke iu ajn kuracisto, kiu konscias pri sia
respondeco, fakte ne devus labori kun timo.
Kaj gravedeco estas, kompreneble, tute normala fazo en la vivo kaj tute ne malsano.
Kaj mi ankaŭ vidas, ke bedaŭrinde en ginekologio kaj ankaŭ en antaŭnaska prizorgo ĉi tiu dramatigo estas emfazita, tiel ke kiam
gepatroj venas kun la diagnozo de gravedeco, oni montras al ili ĉiujn disponeblajn testojn por ekskludi, ĉu la infano
havas Down-sindromon aŭ iun alian trisomion aŭ similajn aferojn.
Vi tuj komencas per la negativa rezulto, kaj poste oni faras mil testojn, ĉar eble la graveda
virino havas ian kaŝitan diabeton kaj tiel plu.
Kaj tio, kio fakte estas normala, la normala, estas metita sur la malantaŭan brulilon.
Do mi pensas, ke la plej grava afero estas ne timigi gravedajn virinojn, sed montri al
ili, ke kutime ĉio estas en ordo kaj bone iras.
Kaj mi ankaŭ opinias, ke estas bone, ke multaj gravedaj virinoj, kiel mi nun rimarkas, elektas tute alian formon de naskiĝo.
Ekde la Kronviruso, homoj pensas pri tio. Obstetriko ne ĝuste kovris sin per gloro dum la Kronviruso, kiam ĝi
rekomendis, ke eĉ gravedaj virinoj portu maskojn dum naskado.
Mi trovis ĝin tiel terura, tiel abomena, esence.
Virino bezonas preskaŭ ĉiun oksigenan molekulon por si mem kaj por la infano, kiun ŝi baldaŭ naskos.
Kaj tiam ŝi devas porti maskon! Do virinoj fakte kolapsis.
Kaj tio fakte ĵetis tre negativan lumon sur ĉi tiun formon de konvencia medicino, obstetrikon, tiel ke multaj
homoj, nun pro la kronviruso, komencis pensi pri tio, kiel ni povas aliri gravedecon kaj naskadon alimaniere.
Kaj multaj nun ankaŭ fidas al akuŝistinoj, kio laŭ mi persone estas tre bona.
Ili estas iom pli singardaj en siaj esploroj.
La distancoj ne plu estas strikte observataj.
La pacientoj estas pli malstreĉitaj, pli en paco kun si mem, kaj kiel kuracisto mi povas nur subteni tion.
Mi vidas multajn homojn, kiuj nun provas naski siajn infanojn hejme, akompanate de akuŝistino aŭ en akuŝista naskocentro,
kaj mi estas unu el tiuj kuracistoj, kiuj neniam diras ion kontraŭ tio, sed male kuraĝigas siajn pacientojn fari tion.
Mi pensas, ke se ni ĉiuj sekvus ĉi tiujn regulojn, kiujn Jesuo ankaŭ formulis, ekzemple ke oni devus trakti aliajn
tiel, kiel oni ŝatus, ke ili traktus onin, tiam oni dirus tion, kion oni volas, ke aliaj faru al oni.
Tio estas proksimume tio, kion li diris en la Surmonta Parolado.
Faru al aliaj tion, kion vi volus, ke ili faru al vi.
Kaj jam de la komenco estas ordono: ne mortigu.
Mi kredas, ke tio ankaŭ estas denaska en homoj.
Mi kredas, ke ĉiu homo sopiras pacon.
Ni nur bezonas reveni al la punkto. Kaj eble ni devas esti pli kuraĝaj esprimante ĉi tiun deziron pri paco, ne permesante al
niaj politikistoj paroli pri kaj fantazii pri preteco por milito.
Kiu volas tion? Kiu ajn profitas el tio? Ni devas firme stari kaj publike kondamni ĝin.
Hieraŭ en nia grupo, kiam ni unue komencis pensi pri tio, kion ni povus fari por antaŭenigi pacon, ni venis al la ideo, ke fakte
estas virinoj, kiuj estas vokitaj ĉi tie, aŭ pli ĝuste virinoj, kiuj estas la kontaktaj personoj hejme rilate al sanaj aferoj.
Patrinoj estas la gardantoj de sano, patrinoj estas la gardantoj de vivo.
Kaj mi pensas, ke estus bona ideo, ke virinoj konscie diru, ke ni ne volas, ke niaj infanoj estu oferitaj sur la batalkampo.
Ili povas kunveni kaj formi ian grupon: "Virinoj, Patrinoj, Avinoj por Paco".
Mi pensus, ke estus bona afero, se tio estus ebla tra Eŭropo, tra la tuta mondo.
Politikistoj, kiuj esence estas kontrolataj de potencaj elitoj, de la monmafio, tiel diri, kaj kiuj ricevis la
taskon konduki militon je ajna kosto, devus esti forte kontraŭataj. Mi ne diras tion rilate al ni homoj.
Se ni ĉiuj faros tion kaj multaj homoj faros tion, tiam mi povas imagi, ke ilia militinstigado ne sukcesos tiel, kiel ili imagas.
Heiko, vi verkis libron. En via plej nova libro, "Game Over – Part 2", vi verkis, interalie: Vi estas tio, kion vi manĝas.
Vi avertis pri atako kontraŭ nia mikrobiomo.
Kion vi opinias, ke ni devus manĝi aŭ ne manĝi por resti sanaj?
Jes, eble mallonga difino. Kio estas la mikrobiomo?
Ĉi tio fakte estas la komunumo de utilaj kaj helpemaj mikroorganismoj en homo: ĉefe bakterioj, ĉefe en la intesto.
Do jen estas la malgrandaj helpantoj kun kiuj ni vivas en simbiozo, tio estas en bona komunumo, komunumo de vivo.
Sen ili ni ne povus travivi. Ili malkomponas nian manĝaĵon kaj helpas nin en la procezo.
Ni havas preskaŭ du kilogramojn da fremdaj organismoj en ni, kun kiuj ni vivas. Tio estas, tiel diri, la mikrobiomo.
Kaj tiam atako fakte estas lanĉita.
Ĉi tiu mikrobiomo, kiu estas tiel mirinde diversa, kiu estas sana – diverseco estas sana – por monopoli ĝin, por normigi ĝin.
Do, la plej bona afero, kiun vi povas fari pri tio, kaj la maniero, kiel ni devus manĝi, estas havi diversan, kolorplenan
dieton. Ne temas nur pri la samaj malnovaj aĵoj el la supermerkato, la sama manĝaĵo ree kaj ree, kaj ne
ĉiam nur pri tio, kion vi ĵuras, sed pri diverseco.
Kiel ni povas disvolvi sanan konscion inter la loĝantaro, ke ili ne tuj akceptu ĉion, kio
estas propagita, sed prefere mem fariĝu kritikemaj?
Kiel ni povas instigi homojn disvolvi kritikan konscion pri sia propra sano?
Jes, ekzistas bildo, kiu jam delonge ekzistas en medicino, sed emas esti iom subpremata.
Tio estas la tiel nomata interna kuracisto.
Se kuracisto jam estas pozitive rigardata de la loĝantaro, tiam ĉiuj devus ankaŭ scii, ke ili havas sian propran
personan kuraciston, sian propran trejniston, kun si sep tagojn semajne, ĉiutage de mateno ĝis nokto.
Li prizorgas lin, kaj li prizorgas lin pli bone ol iu ajn alia kuracisto povas, ĉar li estas en li kaj ĉar li integras korpon
kaj menson kaj ankaŭ rekonas malgrandajn detalojn, kiuj ne povas esti detektitaj per laboratoriaj valoroj kaj bildigaj teknikoj.
Mi kredas, ke tio, kio estis klara de la komenco, nun estis pruvita per 250 sciencaj studoj: ke la intenco kaŭzi damaĝon
estis planita de la komenco en ĉi tiu tuta kronvirusa agendo.
Nu, tio nun estas tiel evidenta!
Kiel ni povas transdoni la mesaĝon al la homoj? Tio estas tre grava demando. La amaskomunikiloj certe havas rolon ĉi tie.
Tio, kion ni nun ŝatus vidi rilate al la traktado de la kronvirusa pandemio, laŭ mia opinio, okazas nur marĝene.
Do ni ankoraŭ estas tre malproksime de racia ...
Ĝi eĉ ankoraŭ estas malaprobata. Ĝi eĉ ankoraŭ estas kondamnata pro postuli, ke tio estu traktata.
Jes, kompreneble, ĉio ankoraŭ estas subpremata, ĉar, nature, la homoj, kiuj ankoraŭ estas en povo, estas tiuj, kiuj estis
la sekvantoj, tiuj, kiuj estis la kun-planintoj malantaŭ ĉio ĉi, kaj kiuj, almenaŭ, efektivigis ĉi tiujn aferojn ĉi tie.
Kaj, kompreneble, ili malemas, ke iliaj propraj negativaj agoj estu ekzamenataj.
Pro tio mi kredas, ke tio, kio devas esti subpremata, nuntempe simple estas subpremata.
Sed mi ŝatus respondi al la antaŭa parolanto.
La bona novaĵo pri ĉio ĉi estas, ke ni nun povas rekoni, ke ni urĝe bezonas novan medikamenton.
Ni povas vidi, ke ni ne progresas kun la sistemo, ke ni ne povas fidi la kuracistojn.
Kaj mi lastatempe aŭdis, ke unu el la devizoj de la Aŭstra Medicina Asocio estis:
Sano komenciĝas kun via kuracisto.
Kaj tio estas tute malĝusta, kiel ĵus diris la antaŭa parolanto, Gerd Reuther.
Ni havas mirindan memregulan, memkuracan sistemon en ni. Kaj estas grave rekoni tion.
Kaj sano komenciĝas kun ĉiu individuo.
Mi pensas, ke tio, kion ni devus esti lernintaj el la kronviruso, estas, ke ni denove devas preni respondecon pri nia propra sano.
Ke ni ne devus meti tro da fido en titolojn aŭ blankajn mantelojn, sed unue kaj ĉefe en nin mem kaj niajn proprajn fortojn.
Kaj mi kredas, ke unu el la plej gravaj maksimoj por supervivo en medicino estas: kiom eble plej
multe, sed kiom eble plej malmulte. Malpli estas pli.
Kaj la grava diraĵo, primum non nocere, signifas unue ne damaĝi, t.e. ne prenu iujn ajn rimedojn kiuj kaŭzas pli da
damaĝo ol bono – se vi sekvos tion, vi povas atingi multe.
Mi vidas multan honton. Homoj ne volas konfesi, ke plej multaj kuracistoj eraris, kiam ili ekkredis
la propagandon pri la kronviruso kaj la vakcinado.
Kaj mi ankaŭ vidas la honton en tio, ĉar multaj riĉiĝis per eksterbuĝeta mono, kaj multaj konsentis pri tio.
Ne nur kuracistoj, sed ankaŭ hospitaloj, kompreneble, same kiel multaj aliaj, kiuj gajnis monon per maskoj,
testcentroj kaj tiel plu. Ankaŭ politikistoj, cetere.
Bedaŭrinde, politika korupto ne estas krima delikto en Germanio.
Ili ankoraŭ ne enskribis tion en leĝon.
Ni ĉiuj estas ĉi tie, kiuj kontraŭdiris la ŝtatan rakonton, ĝin refutis, kaj tiel plu.
Tial ni iris al la ofensivo – mi estis kondamnita de la BGA.
Imagu, ke oni kondamnas vin al unujara, dekmonata suspendita mallibereja puno pro verkado de medicina atestilo.
Vi devas tion akcepti. Mi faras ĉi tiun laboron jam 55 jarojn kaj eldonis 80 000 atestilojn. Kaj subite tio estas malĝusta.
Tiam vi ankaŭ povus malpermesi ŝu-ripariston ripari ŝuojn kaj fari tion puninda delikto. Do tio estas tiel ridinda cirko.
Kaj ni simple devas persisti kaj daŭre diri, pace, sen perforto: Ne, tio estis la ĝusta afero por fari, kaj tiel estos.
Ni, kiuj ĉi tie sidas, estas pretaj akcepti malavantaĝojn, tiel kuraĝigante aliajn homojn ankaŭ leviĝi kaj aliĝi al la rezisto.
Kaj mi estas tute certa, ke ĝi kreskos eksponenciale kaj ke ĉi tiu tuta cirko tre baldaŭ kolapsos.
Mi nun nomumas vin, per mia ofico, kiel Ministron pri Sano, vi ĉiuj, kiuj tie sidas.
Ili estas ekipitaj per miliard-punda buĝeto, senlima potenco, kaj povas esence iniciati aferojn, kiuj
neniam antaŭe ekzistis. Do ili estas liberaj decidi.
S-ro Reuther, kia estus via unua rimedo rilate al rezisteco por la estonteco? Ankaŭ tiu timo pri milito, kiu pendas super ni.
Kion vi farus kiel unuan paŝon? Krom forigi Lauterbach, tio estas. Politike, politike.
Nu, mi tuj redonus la plejparton de la mono.
Tute simple, ĉar socio, kiu kredas, ke ĝi bezonas sanprizorgan sistemon, estas malsana socio.
Sana socio ne bezonas sistemon.
Nu, se mi estus la ministro pri sano, mi ŝanĝus la instigon. La instigo venas el medicino.
Ni ĉiuj studis patogenezon, la studon de malsanoj. Kaj la instigo estas malsano.
Ju pli da pacientoj mi traktas, des pli da mono mi gajnas.
Ĉi tion oni devas ŝovi de patogenezo al salutogenezo.
La demando ne estas, kio vin malsanigas, sed kio vin sanigas, kio vin tenas sanan.
Kaj la instigo devas esti en ĉi tiu direkto.
Mi bezonas gajni multan monon, se mi havas multajn sanajn pacientojn.
Kiel iam estis en Ĉinio, kie kuracistoj ricevis pagon nur se la paciento estis sana, kaj
ricevis neniun pagon se ili estis malsanaj.
Tiam li povis vere peni sin.
Fariĝu militpretaj, plifortigu la armadon, enkonduku devigan militdeĵoron kaj deklaru ŝtatan urĝan
staton – jen kion diras politikistoj tra la tuta EU.
Ĝi estas milito, kiu estis anoncita. En 2029, la hibrida milito estas destinita iĝi varma milito.
Jen la prognozo de la Germana Armeo, de NATO kaj ankaŭ de la Germana Defendministro.
Dum la koronavirusa ŝtata krizo trafis la loĝantaron preskaŭ kiel fulmo el la blua ĉielo, ĉi-foje ĝi estas ŝtata krizo,
kiu estis antaŭe anoncita kaj havis respondan preparan tempon.
Por la EU, kiu dum jaroj fokusiĝis pri vokiĝo, genro kaj klimata neŭtraleco, nun subite estas puŝata en armitan konflikton.
Kaj eĉ kun ĉia hasto necesas pluraj jaroj, kaj la kiraso devas unue esti konstruita. Sed kiel reagas tiuj, kiuj vekiĝis?
Kiel la libereca movado, kiu fariĝis pli sentema dum la kronvirusa pandemio, respondas al ĉi tiu antaŭvidita minaco?
Se ni flankenlasas la establadon, kiu esperas profiti el la milito, la loĝantaro nuntempe estas dividita en la jenajn
grupojn: tiuj, kiuj konsideras la militon kontraŭ Putin justa afero, ĉar ili supozas, ke ili mem ne oferigos sin, ne suferos
nek mortos en la milito. Tiuj, kiuj daŭre senkondiĉe rifuzas militon, sed por kiuj milito estas abstrakta kaj nerealisma
malproksima kaj kiuj tial restas pasivaj. Kaj estas ankaŭ tiuj, kiuj rekonis la danĝeron kaj la mallongan preparan
tempon de nur kelkaj jaroj, kaj jam aktive kampanjas kontraŭ ĝi, senespere provante veki siajn kuncivitanojn.
La lasta grupo estas la plej malgranda, sed eble la plej decida grupo.
Ĉar ŝanĝo povas veni nur de la aktivuloj, sed nur se ili sukcesas akiri la pasivulojn malantaŭ si.
Do ĉu ni atendos ĝis 2029, ĝis la unuaj bomboj falos kaj la mortintoj plenigos la stratojn?
Ĉu ni atendas, frostigitaj kiel kuniklo antaŭ serpento? Aŭ ĉu ni uzas la tempon kaj faras ion?
Kaj kiam ni faras ion, la decida demando estas: kion precize ni faras?
Do ni devos fariĝi eĉ pli kuraĝaj, energiaj kaj eble eĉ pli rezistaj ol ni jam estis dum la kronvirusa pandemio,
ĉar la danĝero estas fakte multe pli granda, ekonomie, por la socio entute, sed ankaŭ simple por niaj amatoj.
Kaj mi opinias, ke plialtigi la konscion pri tio kaj poste traduki ĝin en agon, en kuraĝan agon, devas esti ĉio.
Vi iam diris al mi en pli frua intervjuo, ke vi nun estas esence tute libera de timo.
Jam de jaroj vi estas senlaca edukisto kaj defendanto kontraŭ milito kaj por paco.
Se estas tiel, kiel diris la du antaŭaj parolantoj, ĉu vi opinias, ke ankoraŭ eblas veki homojn nun, aŭ ĉu ĉiuj, kiuj
rekonis la danĝeron, devus konstrui Noan arkon kaj serĉi sekurecon kontraŭ la venonta inundo, aŭ, kiel iu alia
diris, lerni la rusan aŭ plenigi siajn benzinujojn kaj fuĝi?
Unue, dankon tre pro la invito. La demando estas, kion ni povas lerni de niaj kontraŭuloj, kaj mi kredas, ke tio, kion ni povas
lerni de niaj kontraŭuloj – kiel ni vidis kun la kronviruso – estas, ke tuj kiam ni provas atingi la mensojn de la homoj
per argumentoj... Sed kun timigita loĝantaro, ni malsukcesas.
La plej efika kuracilo kontraŭ la kronviruso tiutempe estis simple la ĉerkoj el Bergomo.
Tio funkciis; homoj povas imagi tion.
Tiam vi prezentas statistikojn kaj diras: "Aŭskultu, ĉi tio vin tuŝas," vi nur montras homojn sur ventoliloj, negrave de kie
ili venas – homoj en tiu stato de timo kaptos la unuan strion.
Tio ankaŭ estas la ideo malantaŭ sociologia esplorado, ke timo severe limigas pensadon.
Do ni devas demandi nin mem la demandon: evidente neniu subtenas militon, tio estas klara, sed la minaco estas, ke
Putin, agante sole, mortigos nin ĉiujn. Kiel ni alfrontu tion?
Kaj mi simple kredas, ke ni devas rekoni, ke ni bezonas komuniki per emocioj.
Vi povas referenci Edward Bernays aŭ Gustave Le Bon, La psikologio de amasoj.
Se tio ne funkcius, ne estus reklamado.
Ni ankaŭ povas fari tion, ĉar ĝi estas efiko, kiun ni ankaŭ povas ekigi.
Tial mi kredas, ke ni devus ludi en la manojn de nia kontraŭulo, dirante, ke ni ŝatas tion, kion
ili provas vendi al ni, kaj denove emfazante tion.
Tio ofendos iujn homojn, sed tio estas la intenco.
Vi povus krei falsan kampanjon de la Bundeswehr, kiun vi ankaŭ povus afiŝi antaŭ la kazerno, montrante
infanojn en soldataj uniformoj kun ŝargita armilo, ekzemple, kun la surskribo: "Trejnado perfektigas."
Aŭ soldatoj de la Bundeswehr: "Nun fariĝu militkrimuloj."
Rakontoj kiel tiuj. Vi ankaŭ povus adapti la kampanjon, kiu okazis dum la kronvirusa pandemio.
Multaj markfabrikantoj ŝanĝis siajn emblemojn.
Mi memoras McDonald's: Vakcinigu, mi amas ĝin.
Kaj jen tiel, McDonald's en kamuflaĝo: Kill, mi amas ĝin.
Eĉ la preĝejoj: vakcinado estas amo. Anstataŭigu la krucon per du misiloj, ĉiuj en
uniformo ĉe komunio: nun mortigu. Milito estas bona.
Aŭ Hornbach-reklamo: soldatoj fosantaj amasajn tombojn – kaj poste faru ĝin via projekto.
Ĝi certe estas parto de ĝi. Mi kredas, ke multaj homoj simple ne konscias pri tio, kion signifas milito.
Multaj homoj, precipe junuloj, nun konas militon nur el televido.
Kaj tiam estas la militherooj kaj la grandaj militfilmoj, kiuj poste akiras la knabinon aŭ kion ajn.
Do milito estas tie prezentita tute alimaniere.
Kaj mi ja kredas, ke estas tre grave rememorigi homojn pri la vera, terura naturo de milito, kaj ke tio ankaŭ devus skui ilin.
Sed tio sola ne povas esti la solvo, ĉar ĝuste tio estas la problemo, kiun mi antaŭe menciis: se vi nur
ŝokas iun kaj igas lin aŭ ŝin sentiĝi eĉ pli malbone ol ili jam sentas sin, tiam ili pendiĝos.
Honeste, se li ne havas elirejon, se li ne havas iun kun kiu paroli, neniun komunumon, neniun al kiu li povas diri "Ni kune
trovu elirejojn kaj solvojn", tiam vi lasas lin sola kun ĉi tiuj momentoj de ŝoko kaj ŝokaj bildoj, kun tiu timo, kiun vi denove
enplantas en lin, kaj mi pensas, ke li sentas sin eĉ pli senpova.
Kompreneble, ni lernis pri multaj psikologiaj fenomenoj dum la kronvirusa pandemio, kaj oni menciis Le Bon kaj aliajn.
Ni ĉiuj scivolis, kio fakte okazis.
Kaj rilate al tio, mi kredas, ke ni fariĝis iom pli inteligentaj pri tio, kiel ni povus respondi al la sekva
enŝoviĝo de la ŝtato, por ke oni denove ne profitu de ni.
Kaj kio plej frapis min estis, ke eĉ tiuj, kiuj supozeble staras sur la dekstra flanko, estas tro pelataj de timo.
Iuj homoj timis vakciniĝi kontraŭ KOVIM-19, dum aliaj timis pri sia libereco. Fine, ĉio estis nur timo.
Kaj nun denove estas la sama afero: iuj timas militon, ke ĝi venos, aliaj timas la rusojn.
Kaj tiel denove estas diversaj timoj ĉe ambaŭ flankoj.
Kaj mi ĉiam trovas, ke timo estas malbona gvidanto.
Tio signifas, ke mi unue ŝatus instigi homojn ne esti kontraŭ io, sed prefere subteni ion.
Kaj tio signifas, ke batali kontraŭ malriĉeco estas stulta termino, ĉar kion oni
supozas, ke vi faru? Ĉu batali kontraŭ malriĉuloj?
Tiam estus pli bone koncentriĝi pri riĉeco anstataŭ batali kontraŭ malriĉeco.
Kaj se vi volas pacon, vi ne devus labori pri milito, sed pri paco.
Kaj tiam oni devus rigardi, kio fakte estas speciala pri ĝi kaj de kie fakte devenas homa digno.
Ni estas kreitaj de Dio; ni havas homan dignecon.
Kaj ĉi tiu homa digno ne estas abstrakta konstruo; ĉiu unuopa homo estas grava kaj valora, la supozata kontraŭulo
same kiel la supozata justulo, kiu ĉiam staras ĉe mia flanko.
Konscienca obĵeto estas tre simpla maniero por fari deklaron, teni la tutan militan aparataron
okupata, plialtigi la statistikojn kaj klare montri, ke:
Ni estas el la sama aĝogrupo. Kaj ni ĉiam parolas pri ĉirkaŭ 500 000 junaj viroj, kiuj
estas aldonataj ĉiujare kiel nova kanonfuraĝo.
Se kvarono de la homoj simple dirus: "Vi rajtas ludi militon, sed mi foriras. Vi povas meti min en iun konservfabrikon
se vi volas, sed ne atendu, ke mi estos kun vi ĉe la fronto."
Tio estas sufiĉe forta aserto, kaj ĝi montras, ke civitanoj vere povas fari diferencon, ĉar ĝi nature impresas –
finfine, militon sen soldatoj estas iel malfacile konduki.
Vi diris ĉefaj amaskomunikiloj, sed mi nun nomas ilin ŝtataj amaskomunikiloj.
Tio estas situacio, kiu estas kaŝita de la fabelo pri la kvara estato, de la rakonto, ke ĵurnalismo estas
sendependa kaj povas esti objektiva, de la fabelo pri elsendservo, kiu apartenas al ni ĉiuj.
Mi ĵus verkis libron pri ĉi tiu temo: Staatsfunk (Ŝtata Dissendado).
Tio verŝajne estas memkomprenebla, sed la ŝtato ankaŭ havas influon super la korporaciaj amaskomunikiloj.
Ni havas turniĝantajn pordojn, kiuj kondukas al tio, ke ĉefaj redaktistoj fariĝas registaraj parolantoj kaj
kolegoj fariĝas parolantoj de Frank-Walter Steinmeier.
Ni havas subvenciojn, rektajn aŭ nerektajn. Ni havas reklamkampanjojn, ni havas sekretajn servojn, kiuj
havas siajn pontkapojn en ĉiu grava redakcio, siajn homojn, kiuj certigas, ke certaj rakontoj estas antaŭenigitaj.
Ni havas propagandajn maŝinojn, kiuj provizas la vortprovizon kaj la personaron, kiuj estas
pretaj kaj atendas la koncernajn intervjuojn.
Do ni ne havas sendependan ĵurnalismon, kio signifas, ke ni ne devus fidi, ke ni ĉi tie ricevas rakontojn,
ke ni ĉi tie ricevas ion, kio povus kritiki politikon.
Do kion homoj bezonas, kion ili bezonus por pli forte rezisti kontraŭ maljusteco kaj por paco kaj libereco?
Kaj la komenca konkludo el tio estus, ke oni povas derivi longtempajn kaj tuajn rimedojn.
En la longtempa perspektivo tio estas iom kiel konstrui kastelojn en la aero. Kompreneble, en la longtempa perspektivo ni ankaŭ
devus trakti la sanprizorgan sistemon je granda skalo kaj restrukturigi ĝin, kiel oni diskutis en la antaŭa panelo, tiel
ke ĝi moviĝu en la direkton de sano kaj plifortigo de homoj.
En psikologio la fokuso vere estis sur la psiko de homoj, aŭ sur la fakto, ke ili estas psikologie malfortigitaj, senpovaj, ne
sentas sin efikaj, kaj portas multajn internajn vundojn el infanaĝo aŭ lernejo, kiuj jam diras al ili
esti obeemaj, esti bonaj, ne stari kontraŭe, ne ribeli.
Do la komenca punkto devus esti simple rekonstrui la internan forton de homoj, fortigi ilin interne, subteni ilin en la lerneja
sistemo kaj ankaŭ doni al ili memefikecon en san-sistemo, kiu multe pli atentas la psikon kaj respektas la
mensan staton de homoj; tiam ankaŭ la socio mem fariĝus multe pli forta kaj pli rezistema.
Ĉiu estas nur unu parto, unuopa parto de la socio.
Nun estas tiel: multaj malgrandaj vunditaj infanoj, timigitaj, kaj ili inter si kverelas, foje kvazaŭ
en infanĝardeno, malpli kvazaŭ en plenkreskula socio.
Do vi devus komenci tre forte. Tio estas tio, kion mi trovis vere ekscita pri la tuta afero.
Vi devas voli ĝin. Jen tiuj, kiuj diris al vi, ke ili ĝin volas.
Kaj poste ili devas fakte fari ĝin. Kaj inter la du estas signifa breĉo.
Do vi devas fari ĝin kiel eble plej facila por ili.
Do vi devas diri al ili: bone, ekzemple ekzistas retejo, aliĝu, aŭ ni havas strukturon surloke, aŭ venu al
manifestacio, ekzemple ĉiun unuan sabaton de la monato antaŭ la Federacia Kancelario en Vieno, kiel ni faras.
Sed ĝi funkcios nur se ni igos la danĝeron palpebla kaj videbla, kiel prave diris Kayvan, kaj poste
diros al la homoj: "Bone, nun faru ion pri tio."
Kaj tiam ni permesas al ni esti retenataj, ĉar la amaskomunikiloj brutale subpremas nin, kaj ni krias: helpu,
helpu, nun oni detruas mian nomon, nun mi devas ĉesi.
Aŭ mi estas bone konata en mia urbo kaj nun mi rezignas.
Nu do, dankon tre multe, vi estas subtenanto de milito.
Ni devas klarigi al homoj, ke tio, kion ni faras, eĉ se tio signifas eliri sur la
stratojn, ankaŭ ne estas facila por individuoj.
Kaj tio ne estas amuza en la plej fundamenta senco, ĉar ni okupiĝas pri tiuj, kiuj ne nur planis la koronaviruson, ne nur
planis la migradan agendon de 2015, ne nur planis la bankan kolapson de 2008, sed ankaŭ planas la
Trian Mondmiliton. Kaj oni ne devas ilin subtaksi.
Kaj se vi enmiksiĝas kun ili, vi devas scii antaŭe, ke vi devas esti preta pagi prezon.
Kaj se vi konsideras ĉi tiun streĉlinion de "kio atendas antaŭen" ĝis "kiel mi povas kontribui" kaj "kion mi pretas pagi"
Aĥ, tio estas elĉerpiga, aĥ, tio eble estas danĝera, aĥ, najbaro eble alproksimiĝos al mi kaj demandos, kion mi faras ĉe la
manifestacio aŭ kion mi faras ĉe evento, tiam mi devas antaŭe prepariĝi por tio, kaj tiam ni devas klare kompreni, ke ĉi tiu
batalo por paco – kaj nun, kompreneble, fariĝas ridinde "batali" por paco – ĉi tiu sindediĉo al paco – estos
malhelpita de la tutmondistoj uzantaj ĉiujn rimedojn je sia dispono, ĉar ili volas la Trian Mondmiliton.
Kial ne havi falsan budon kun protezo, kie vi povas esti ekzamenata?
Do ekzistas multaj manieroj veki homojn, sed por esti malpli cinikaj.
Mi demandis min, kial en la lastaj jaroj sur la stratoj okazis tiel malmulte, kvankam multaj edukistoj ankaŭ prelegas.
Kaj tiam mi ekkomprenis, ke ni, kiuj faras la prezentojn kun multaj PowerPoint-diapozitivoj
kaj tiel plu, finfine servas lernejan formaton.
Malsupre sidas homoj, kaj supre estas parolanto, kiu bone regas sian metion, estas elokventa kaj bone sin preparis.
Malsupre sidas la homoj, kiuj aplaŭdas, kiuj diras, ke li tute pravas, sed restas pasivaj.
Kaj tial mi diris: bone, mi ne plu povas doni tiajn prelegojn, ĉar ne estas kvazaŭ homoj ne scius.
Do ne temas pri tio, ke homoj ne sciis pri ĝi.
Ni havas sufiĉe da Radio London. Sed kiel ni igas homojn agi?
Kaj ni devas rekoni, ke ni ĉiuj trapasis la lernejan sistemon, de infanĝardeno ĝis … kaj tie
lernis tiun nevideblan deĵorliston, nome obeemon.
Ni estas tre, tre forte drilitaj kaj konsideras tion civilizacio. Mi ĉiam diras, ke tio estas "tro da civilizacio".
Do ni obeas, kaj pro nia granda obeemo ni ricevas rekompencon. Kaj tiuj, kiuj estis plej obeemaj, fariĝas
niaj modelaj lernantoj, de Büx ĝis Ursula von der Leyen.
Ili ne simple falis de la arboj, ili estis tiel faritaj.
Kaj tiel ke ni povu reenkonduki homojn al iliaj realaj vivoj, ĉar ili antaŭe estis kiel tri- aŭ kvarjaruloj, kiuj stampis siajn
piedojn, mi diris: bone, mi alportos homojn sur la scenejon.
Mi alportas homojn sur la scenejon, kiuj antaŭe metis frazon en kartindekskeston, ian mantro-on, timon.
Kaj tiam ili sursceniĝas kaj parolas pri si mem antaŭ 2, 3, 4, 500 homoj.
Kaj tiam ankaŭ falas bariero de honto, ĉar multaj homoj tiam parolas pri aferoj, ekzemple dum la kronvirusa pandemio,
pri tio, kiel ili estis hontigitaj, kiel ili estis damaĝitaj.
Kaj tiam ili rimarkas en la publiko, ke neniu estas malica iel ajn, sed anstataŭe estas
nekredebla kvanto da aplaŭdo, ĉar homoj kuraĝas fari tion.
Kaj ĉiuj povas identiĝi kun ĉi tiuj rakontoj.
Ni bezonas klaran ideon pri tio, kien ni fakte volas iri, kaj ĉi tiu ideo pri tio, kien ni volas iri, estas,
siavice, tre simpla: amu vian proksimulon kiel vin mem!
Kaj se ni kiel socio sukcesos trakti unu la alian racie kaj reestabli tie fundamenton, ĉar ĝi estis perdita, tiam
ni havos ŝancon imagi estontecon, kiun ni volas por ni mem.
Simple diri "jes, mi ne volas esti malsana, mi ne volas militon, kaj mi ne volas esti
malriĉa" ne estas vizio, ĝi estas malpreciza espero.
Kaj pri tio temas ĉio, mi pensas: unue, scii kial mi faras ĉion ĉi, kien mi fakte volas iri, individue kaj kiel socio; due,
rekoni, ke mi mem estas efika kaj nur bezonas fari ĝin, senkonsidere pri tio, kiel, ĉar tio ne devas esti
antaŭdestinita – ni homoj estas tiel nekredeble kreemaj.
Iru al supermerkato aŭ al apoteko kaj rigardu ĉiujn aferojn, kiujn homoj elpensis – teknologia
butiko, estas tute freneze, kion ni homoj kapablas!
Kaj ni ne povas elpensi ion ajn por fari pri io tiel banala kiel milito, kiu uzas tiel primitivajn metodojn. Ĝi eĉ ne similas
paperan eltranĉaĵon; ĝi estas krude skulptita kaj jam de jarcentoj estas la sama peco da ligno, kie oni
ripetas al ni la saman sensencaĵon denove kaj denove.
Tio nun vere sufiĉas!
Nu, mi vere kredas, ke la alternativa WEF ankaŭ ĉi tie povas kaj devus esti bone uzata, ke
ni devus kuniĝi kaj formi larĝajn aliancojn.
Ju pli larĝaj estas la pontoj, kiujn ni konstruas, ju pli larĝaj estas la aliancoj, des pli malfacile
estas nun specife celi aŭ trovi kaj ataki iun ajn.
Kaj mi kredas, ke nur se ni sukcesos alfronti ĉi tiujn malmultajn, kiuj estas tre bone
organizitaj, kun rideto, tiam rezisto ankaŭ estos amuza.
Alie, ĝi ĉiam estas kvazaŭ havi tranĉilon inter la dentoj, kaj tiam tio ne estas amuza.
Ni devas trovi manieron igi la reziston kontraŭ ĉi tiu malgranda grupo amuza, por ke ankaŭ la venonta
generacio partoprenu, ĉar ili ne estas pli inteligentaj ol ni, ili estas nur pli bone organizitaj.
Kaj jen kie ni estas kiam ni komencas konstrui strukturojn; ili estas pli stabilaj ol tio, kion
individuo povas atingi. Kaj tio estas la estonteco.
Kiel vi eskapas la subpremon, kiu atendas vin?
Kayvan tre bone resumis ĝin. Temas pri alproksimiĝi al aferoj kun iom da leĝereco kaj rideto sur via
vizaĝo, ne kun determino kaj timo, sed kun fido al Dio.
Por mi estas same. Mi alproksimiĝas al ĝi sen ajna timo. Mi simple scias, ke mi devas plenumi ĉi tiun taskon.
Mi devas fari tion. Mi scias, kiel la alia flanko funkcias. Mi intense spertis ĉion ĉi.
Kiom da kontoj estis fermitaj por mi de Hamburger Sparkasse, Apotheker- und Ärztebank?
Ili alproksimiĝas al vi kaj diras: "S-ro Böning, ni ne havas ion kontraŭ viaj politikaj opinioj, sed bonvolu trovi alian bankon."
Kaj ili ĉiuj faras tion unu post la alia. Poste estas Volksbank Lüneburger Heide, kiu adiaŭas, kaj Sparkasse
Hamburg-Buxtehude, kiu diras ne, ĝi ne funkcios kun ni.
Tiam aperas pagservoprovizanto kiel PayPal kaj post unu horo esence diras: ne, ne kun vi.
Aŭ Stripe ricevas vokon de ARD-ĵurnalisto vendredvespere — ĉu vi scias, kia persono tio estas? —
kaj subite mia konto estas blokita sabatmatene.
Do, tio, kion vi simple devas kompreni, estas, ke estas tute normale, ke oni cenzuras
min en sociaj retoj kaj limigas mian atingon.
Parollibereco estas malproksima de atinglibereco; tio jam delonge estas la normo.
Ni bezonas justan monan sistemon por libera estonteco.
La reganta mona sistemo, kiun ni ĉiuj konas kiel fiatmono, montras sin kiel tutmonda polpo, al kiu, laŭ nia
percepto, preskaŭ ĉiuj registaroj estas je ĝia kompato.
La ŝnuroj estas tirataj de elektita malmultaj, kaj ĉi tiuj veraj majstroj de mono nature ankaŭ regas la potencon.
Hodiaŭa mono estas kreita el nenio per la tuŝo de butono, kaj ne nur ĝi ne havas subtenon, sed nia
sistemo ankaŭ estas ŝarĝita per kunmetita intereso.
La rezulto de tio estas, kompreneble, senbrida avideco pri pli kaj pli, kaj tiam, kiam ajn tiu ĉi sistemo atingas sian
antaŭprogramitan finon, ĝi devas esti restartigita ĉiujn kelkajn jardekojn, kion ni nuntempe spertas,
aŭ pli ĝuste devas sperti, kiel la Granda Restartigo.
Multaj homoj nature vidas ĉi tiun monan sistemon kiel la radikan kaŭzon de ĉiu malbono, ĉu temas pri inflacio, malriĉiĝo,
malsato aŭ milito. Se ĉio ne estus direktita al senĉesa kresko, multaj el la krizoj de nia tempo ne estus necesaj.
Pasintjare ni diskutis eblajn solvojn en nia panelo pri la mona sistemo, kaj fakte ĉiuj konsentis.
Unuflanke, la ŝtato devas fariĝi pli svelta, foriri de paternalisma politiko kaj koncentriĝi pri siaj
kernaj taskoj. Aliflanke, la mona sistemo devas fariĝi pli ekvita kaj, kompreneble, pli justa.
Supre de ĉio, devas esti klara kovrado, por ke mono ne povu esti simple presata senkontrole en inflacia maniero, kiel nun okazas.
Nu, ĉi-jare ni volas esti eĉ pli specifaj, ĉar nur tiuj, kiuj povas vidi klaran
celolinion, povas majstri la vojon por atingi ĝin.
Kaj ni fervore volas vidi, ĉu ni povas trovi komunan bazon pri ĉi tiu afero inter nia grupo de ekonomiaj spertuloj.
Nu, temas pri mono, kiu fakte funkcias seninterese, ĉar intereso estas problemo, kiu hodiaŭ jam ne estas rigardata kiel
problemo. Intereso estas problemo, ĉar ĝi kreskas eksponente.
Ĉiuj konas kunmetitan interezon el la lernejo; ĝi estas eksponenciala funkcio.
Do ĝi komenciĝas malrapide, fariĝas ĉiam pli kruta, ĝis ĝi daŭras eterne.
Kaj ĉi tiu kunmetita intereso en la mona sistemo devigas la tutan ekonomion al eksponenciala, t.e. ĉiam pli rapida, evoluo.
Tial ni bezonas konstantan ekonomian kreskon.
Do, por ke nia sistemo restu stabila, ĝi bezonas almenaŭ 3% ekonomian kreskon ĉiujare, alie ĝi kolapsos pli aŭ malpli frue.
Kaj tio estas ĉar ni konstante devas postkuri ĉi tiujn interezoprocentojn.
Do ĉi tiuj interezoprocentoj kondukas al tio, ke financaj aktivoj fariĝas ĉiam pli ŝveligitaj.
Ili ankaŭ kondukas al tio, ke la malriĉuloj fariĝas pli malriĉaj kaj la riĉuloj pli riĉaj.
Riĉulo simple havas multan monon, pruntas ĝin kun intereso, riĉiĝas eĉ pli per la intereso,
kaj la resto de la loĝantaro devas pagi por tio.
Kaj tiel, per intereso, mono aŭtomate transdoniĝas de la amasoj al ĉiam malpli da manoj. Tio
estas la fundamenta problemo de la mona sistemo.
Ne, ni vidis la terurajn efikojn de inflacio tra la tuta historio.
La 1920-aj jaroj estis menciitaj, kaj certe estas vera, ke ĉiu milito, ĉiu granda malkresko de
imperio, ĉiam baziĝas sur la malstabileco de mono.
Tio signifas, ke ĉiufoje kiam la mono iĝis malstabila, eksplodis militoj kaj imperioj malkreskis,
ĉar homoj volis distri la atenton de la fraŭdo.
Vi devis distrakti atenton de la fraŭdo. Se mi ne plu povas pagi, tiam mi aŭ devas konfesi kaj diri al la homaro, ke mi vin trompis
– io, kion politikistoj ekstreme malemas fari – aŭ vi kreas eĉ pli malbonan eventon kaj poste diras:
nu, tiel simple okazis. Ĉiuj scias... ne estis mi.
Kaj tio fakte estas la problemo, kial ni diras, ke ni ne plu devas permesi ĉi tiun inflacion.
Mi instigus vin fari klaran distingon inter la monsubprovizo, la kresko de la monsubprovizo kaj inflacio.
Kaj se ni tiam metas tion en la kuntekston de la enspezoj de homoj, ni devas konkludi, ke la averaĝa
laboristo en Germanio hodiaŭ devas labori sep fojojn pli longe por unco da oro ol en 1999.
Kaj ĝuste tion jam priskribis Eike Hamer. Tio estas la tiel nomata Cantillon-efiko, laŭ kiu la komencaj
ricevantoj de la ĵus kreita mono profitas, ĉar ili povas aĉeti je la favoraj prezoj, kiuj ankoraŭ validas.
Poste pli kaj pli da mono eniras la merkaton, tio influas la postulon, la prezoj altiĝas kaj, finfine, la
enspezoj de pensiuloj, dungitoj kaj tiel plu unue kreskas.
Kaj ĝuste tio estas la redistribua efiko, kiu estas atingita.
Ĉu ni nun bezonas oran normon aŭ ne? Ĉu ĝi estas bona, ĉu malbona, aŭ kio ajn?
Ĉi tiu diskuto nenien kondukas nin. Ĝi nur pliprofundigas la dividadon inter fakuloj. Anstataŭe, ni simple
bezonas krei monan sistemon, kiu denove havas realan ligon kun la efektiva agado de homoj.
Kaj la demando estas, kiel ni nun realigu ĝin, aŭ en kiu direkto ni volas ŝanĝi ĝin? Ni
ankaŭ devas akiri la subtenon de homoj por tio.
Do, se nur la ekonomikaj teoriistoj konsentas, ke ĉi tio eble estas la kutima ĝusta vojo antaŭen, ni ankaŭ devas akiri
la subtenon de la homoj! Kaj kion homoj spertas en la realo?
Ili simple spertas malkreskon de sia vivnivelo, ili spertas altiĝantajn prezojn, kaj la
ŝarĝo de ŝuldoj fariĝas ĉiam pli opresema.
Komence de ĉi tiu jaro, mi kredas, profesoro Raffelhüschen citis nombron, kiu tute min miregis.
Laŭ profesoro Raffelhüschen, la reala nacia ŝuldo de Germanio estas 17,3 bilionoj da eŭroj, kio
estas multfoje pli alta ol la oficiala nacia ŝuldo.
Kompreneble, ekzistas ankaŭ la neoficiala ŝtata ŝuldo, la pensioj de ŝtataj dungitoj, kiuj ne estas kovritaj de
kapitalaj fondusoj, la TARGET2-saldoj, la ombraj buĝetoj de la ESM, ESF kaj kio ajn oni nomas la savpakojn.
Nun ni ankoraŭ havas sufiĉe da specialaj aktivoj.
Do la sistemo, kiun ni nun havas – mi pensas, ke ni ĉiuj konsentas – ĉiuokaze kolapsos kaj brulos.
Ĉar ni bezonus tutmondan ekonomian kreskon de 10 ĝis 15 procentoj en ĉiuj nacioj dum la venontaj 50
jaroj, por eĉ proksimiĝi al la ŝanco repagi la ŝuldon.
Kaj tio ankaŭ ne estas la plano de registaroj repagi la nacian ŝuldon iam; male, la kontraŭo estas la kazo.
Kaj se ni nun direktiĝas al valutŝanĝo, valuta reformo kaj similaj aferoj, kiujn mi konsideras tre realismaj, tiam ni simple
devas historie memori, ke tio, kion ĉiuj opinias, ne estas vera:
Espereble baldaŭ okazos valutreformo, tiam mi liberiĝos de miaj ŝuldoj.
Tute male validas. Ni havas la leĝojn pri revalorigo de ŝuldoj, t.e. la temon pri profitoj el hipotekspekulado
kaj la temon pri imposto sur profitoj el kredita spekulado.
Tio estas ĉirkaŭ 50 procentoj, ĉar aktivoj estas konvertataj alimaniere ol puraj monaj valoroj.
Kaj kompreneble tio ne validas por la ŝtato kaj la bankoj, sed ĝi estas tiel aplikata al kompanioj kaj al ni civitanoj.
La leĝoj ankoraŭ validas, kaj ĉi tiuj estas fakte la ĉefaj temoj por mi en la kampo de monaj
sistemoj, kiujn ni nun ankaŭ devus pritrakti.
Kaj ĉu ni tiam havos valuton kun aŭ sen ora normo... Eble ni ankaŭ enkondukos flekseblan oran normon, kio
signifas, ke nur certa procento de la tutmonda monprovizo estas subtenata de konkretaj aktivoj.
Ĉu temas pri oro, arĝento aŭ io alia, restas por vidi, sed mi firme kredas, ke ni bezonas ian devigan ligon al
reala ekonomia efikeco, kaj ni ankaŭ devas foriri de nia nuna ekonomia sistemo, kiu baziĝas sole sur kresko.
Eble tion ankaŭ povus montri en historia kunteksto.
Laŭ mia percepto, kaj tio estas vere nur supraĵa rilate al financoj, ekzistas certaj potencoj
en la fono, kiuj iam konceptis ĉi tiun sistemon.
Tio kondukas nin al Jekyll Island en 1913, kiam la decido establi la Federacian Rezervon estis farita en speco de puĉo de la tiam
reganta registaro – ĉiuj parlamentanoj estis for dum Kristnaska ferio kaj ankaŭ la senatanoj. La tuta
afero tiam estis traigita kun nur kelkaj elektitaj.
Poste ankaŭ cirkulas la ideo, ke sur la Titanic estis kelkaj kritikantoj de ĉi tiu
sistemo, kaj ke ili ankaŭ estis tiel "forigitaj".
Ĉu ĉi tiuj potencoj malantaŭ la kulisoj, kiujn mi nuntempe ne povas nomi, intence starigis ĉi tiun sistemon tiel,
ke ni estas preskaŭ dividitaj laŭ niaj malsamaj vidpunktoj kaj ke la veraj regantoj restas nevideblaj?
Eble vi povas iomete preni la ideon.
Jes, jes, unue mi sentas ian maltrankvilon, ĉar el financa kaj ekonomia vidpunkto ĉi tie estis kreita
sufiĉe granda ĥaoso, kiun eble necesas iomete ordigi.
Do oni kunigis multajn aferojn – inflacion, deflacion, ekonomian kreskon, krizojn – ĉion oni ĵetis en unu poton
kvazaŭ ekzistus nur unu kaŭzo, inflacio aŭ deflacio aŭ io tia, sed tio fakte ne estas la kazo.
Anstataŭe, kion ni devas agnoski estas, ke kiam ajn okazas manipula interveno, unu partio estas
favorigita kaj la alia malfavorigita. Tio estas logika.
Se mi pliigas la monan valoron por iu specifa persono, deflacio, tiam iu alia, kiu pruntis monon kaj
devas repagi pli altan realan valoron, havas problemon.
Nun ni venas al la afero de Jekyll-Insulo kaj tiel plu.
Tio estas ĝuste tio, kio ne devus okazi laŭ la vidpunkto de la civitanoj.
Nome, ke malgranda grupo, kartelo, kunvenas kaj diras: "Ni akiros permeson, kaj nur ni akiros permeson krei monon," kaj
la ŝtato ne nur donas al ni tiun permeson, sed ankaŭ devigas ĉiujn aliajn akcepti, ke nur ni povas krei monon.
Estas kvazaŭ kiam mi havas skatolon da kuponoj ĉe festo, mi povas decidi, kiu ricevos kiujn kuponojn.
Miaj amikoj kaj konatoj ricevas la kuponojn senpage, ili ricevas ilin tiel simple, kaj aliaj pagas iom pli por ili, kaj kiam fine
la alkoholo aŭ kio ajn elĉerpiĝas, mi donas al la aliaj multajn kuponojn por io alia, sciante, ke ili ne ricevos ion
ajn por ili, ĉar la alkoholo aŭ la festo jam preskaŭ finiĝis.
Kaj jen estas la kaoso. Estis la bankistoj, kiuj renkontiĝis sur la insulo Jekyll, kiuj kreis ĉi tiun eblecon.
Kaj ili ankaŭ diris, ke ĉar ni estas la solaj, kiuj havas monon, kaj ni nun instigas la ŝtaton uzi nian monon nur por
ekonomiaj celoj kaj esence forpreni oron el cirkulado, la ŝtato ĉiam savos nin kaj ĉiam dependos de ni.
Kaj tio estas la vera kaoso. Kio okazis ĉi tie estas, ke la monokreantoj, la bankistoj kiuj tie renkontiĝis, estis
liberigitaj de la risko iam ajn devi preni respondecon pri ĝi.
Kaj tiam en 1971 Nixon deklaris bankroton por Usono kaj diris: "Aŭskultu, ni trompis vin, ni ne povas liveri, ni kreis pli da
mono ol ni havas, ol ni devus havi, kaj ni ne povas liveri la oron, do mi nun diros, ke
mi provizore malkonektos la dolaron de oro."
Tio estis ĉio, kion li faris: li deklaris bankroton.
Kaj el ĉi tiu insolveco homoj diris – nun mi tute ne havas iujn ajn ligojn, nun ĉi tiu privata bankista kartelo en Novjorko
povas gajni tiom da mono kiom ĝi volas, ili jam ne riskas ion ajn. Ĉar ili ne bezonas doni ion ajn en interŝanĝo, nenion!
Vi povas daŭre presi kvitancojn, kiel ĉe la kasregistro por kvitancoj...
Tio signifas, ke se homoj nun volas hejmeniri kaj diri, en la kuponujo... "Donu al mi reen miajn eŭrojn aŭ
dolarojn, kiujn ni donis al vi," tiam vi diras: "Ne, ne, ĉi tie estas skribite, ke vi ricevas nur kuponojn reen."
Vi povas kunporti vian kvitancon, kaj mi donos al vi novan.
Li diras, kiel ŝerco, ĉu mi scias, ĉu estos alia festo venontjare? Ni vidu, ni ne scias, vi povas porti ĝin kun vi.
Kaj tio fakte estas la kaoso! Kaj oro fakte protektas kontraŭ tio. Estas ankaŭ aliaj aferoj, kiuj protektus kontraŭ
tio. Sed oro tra la tuta historio ĉiam pruviĝis aparte fidinda.
Kaj oro neniam tra la historio seniluziigis fidon.
Kaj tio estas simple reklama argumento, ke oro ankaŭ povas esti uzata denove por unue restarigi tiun bazan fidon en la valuto.
Tio ĵus estis detruita per la nunaj valutoj.
Ni devus kritiki la fakton, ke homoj regas aliajn homojn. Tio estas la vera problemo.
Kaj tio, kion ni povas diri pri la ŝajna legitimeco de la Usona Federacia Rezervo, estas la maniero,
laŭ kiu la leĝo estas efektivigata en la mondo hodiaŭ.
Ke ni havas imponan juran sistemon.
Jes, la leĝo estas simple kreita de iu kliko, kiu tiam diras: "Ĉi tio nun estas deviga hejtado."
Kaj kompreneble mi ne estas feliĉa pri tio, se mia hejtosistemo ne plu taŭgas.
Jes, kaj tiel ĝuste estis tiam. La eŭro estis trudita al ni sen ke ni havis iun ajn ŝancon kontraŭstari. Alivorte,
ĝi estas trudita leĝo. Kaj trudita leĝo estas maljusta.
Leĝo estas interkonsentita inter la kontraktantaj partioj, kaj ĉi tiuj interkonsentoj aŭ kontraktoj inkluzivas la fakton, ke ĉiuj
flankoj estas konsiderataj en la kontraktoj, ke oni konsentas libervole kaj ne, kiel okazis en la pasinteco kaj kiel
ni hodiaŭ permesis, ke leĝo estu trudita al homoj de kliko.
Do kiu eldonos la pli bonan kaj pli justan monon de la estonteco? Verŝajne ne estos la ECB, ĉu ne? Erich, kion vi pensas?
Jes, tute ne, ĉar eĉ en la nuna mona sistemo sen ora normo ni dependas de malgranda nombro da potencaj homoj, kiujn
mi nomas NWOlites – ne nur la elitoj, sed la Nova Monda Ordo kaj la elitoj, la potencoj malantaŭ la kulisoj.
La NWOlitoj hodiaŭ kontrolas la kreon de mono kaj ankaŭ determinas la direkton de geopolitiko, la Trian
Grupon kaj la licencan politikon de centraj bankoj.
Ĉi tiuj ne estas sendependaj centraj bankoj; ili ĉiuj estas privataj. Tio devenas de la Banko de Anglio, mi
kredas en 1792, kiam la brita registaro transdonis la povon eldoni sian propran monon al privataj individuoj.
Do tio iras multe pli malproksimen. Kaj ĉu ni bezonas la ECB aŭ la FED, ni simple bezonas stabilajn kompensasistemojn.
Ni simple nomas ĝin la financa sistemo aŭ mona sistemo aŭ valut-sistemo; ni simple
bezonas valuton aŭ principon de agada alĝustigo.
Vi povas fari tion nun per senapogita mono, per apogita mono, sed pri la ora ŝtato, por mallonge reveni al ĝi,
Mi rememoras la Romian Imperion, kie mi ricevis laŭmendan viran kostumon por unco da oro, nome tunikon, ledajn
sandalojn, laŭran krison kaj ruĝan nodon por akompani ĝin.
Kaj hodiaŭ, por unco da oro, mi ankaŭ povas akiri laŭmendan, bonegan viran kostumon kun decaj ŝuoj.
Do oro ĉiam havas la saman valoron; nur valutoj pliiĝas aŭ malpliiĝas en valoro.
Do la ideo, ke oro nun duobliĝos, dekobliĝos aŭ eĉ centobliĝos, aŭ ke arĝento kaj aliaj
metaloj faros la saman, estas kompleta iluzio.
Ĝuste la fiat-valutoj finfine perdis signifan valoron en la lastaj tempoj, kaj mi kredas, ke se ni havus veran ŝtaton, kiu
zorgus pri la bonfarto de sia popolo, tiam, laŭ mia opinio, ĝi eĉ povus elspezi la monon per taŭga, justa kaj ekvita sistemo.
Tio certe estus unu ebleco, sed aliflanke la homaro estas, kiel vi diras, tiel kreema, ke ni ĉiam
trovas solvojn, kaj ekzistas solvoj tie ekstere.
Do, rigardante antaŭen al via demando, Robert, kiu ĝuste elspezas la monon? Aŭ por kio ni ĝin uzas?
Estas ekzemploj de tio. Lasu la sistemojn konkuri unu kun la alia kaj lasu la homojn decidi.
Kaj tio kondukas nin al la sistemo, kiun mi kredas, ke oni baldaŭ efektivigos.
Ni havas tujajn problemojn en la financa sistemo.
Ni havas malekvilibrojn, kiuj ekestis ĉar homoj estis trompitaj, ĉar homoj kredis, ke ili
povus distribui pruntojn aŭ krei monon sen risko.
Ili povus distribui pruntojn al Ukrainio, kaj neniu demandus, kiel la mono estus repagita; ili simple kreus pli.
Kaj nun eble okazos, ke ĉi tiuj fondusoj devos esti skribitaj for, ĉar la ŝuldanto, kiu ricevis la
monon, simple diras: "Mi ne plu povas repagi ĝin."
Ĉi tio nuntempe okazas al 20 000 kompanioj jare kaj pli, nur en Germanio.
Malgrandaj kvantoj, pli grandaj kvantoj, ni ne scias, sed ĝi kreas interspacojn.
Kaj nun ni havas problemon en la bilanco de banko, ĉar ili esperis, ke la mono revenos: entreprenisto XYZ, kiu nun estas
bankrota, aŭ la ŝuldanto, kiu eniris personan bankroton, aŭ Ukrainio, kiu ne repagas ĝin, eble baldaŭ
Francio, kiu ankaŭ ne povas repagi ĝin, kaj tiel plu... Ilia bankbilanco jam ne estas ĝusta.
Aŭ ili mem ne plu havas iun propran kapitalon, kiu tiam aperas en la pasivo, ĉar se ili simple perdas aktivojn en la aktiva flanko
– ĉar la mono, kiun ili ankoraŭ esperas ricevi de la alia partio, estas aktivo por ili, sed
por la banko – tiam ili devas fari ion pri tio.
La sama validas por centraj bankoj, kaj centraj bankoj povas elegante eliri el la situacio simple
revalorante la solan takseblan eron en sia bilanco, nome oron.
Kion vi sugestus, kia estus via ideala vizio pri mona sistemo en la estonteco, kiu kondukus al paco kaj agado?
Ĉiu povas spekti la filmon "La Miraklo de Wörgl". Ĝi estas vere bela filmo, kaj ankaŭ tre aŭtenta.
Mi konas la historion de Wörgl, kaj estas tre aŭtenta, kiel seninteresa sistemo subite eltiris
malgrandan komunumon en Wörgl el la tutmonda ekonomia krizo.
Centoj da aliaj komunumoj tiam volis aliĝi, ĝis la tuta afero estis perforte malhelpita.
Do finfine ĉio reduktiĝas al interezoprocentoj. Interezporta sistemo ĉiam kondukas al milito.
Prof. Gustav Ruhland skribis pri tio antaŭ 150 jaroj en sia libro "Sistemo de politika ekonomio".
Li skribis, ke milito estas la maniero, per kiu la riĉuloj gajnas monon.
Li ankaŭ skribas, ke dum ni havos interesbazitan kapitalismon, ĉiam estos milito.
Tre simple, ĉar interezoprocentoj aŭtomate kondukas al eksponenciala troŝuldiĝo, kaj finfine tio
rezultigas militon, kun landoj batalantaj unu kontraŭ la alia.
Kun la ora normo estas eĉ pli malbone, ĉar finfine temas pri oro.
Ne kun konstanta monsumo, ĉar tiam ĝi ne povus iĝi eksponenciala...
La monsubprovizo ne povas resti konstanta, ĉar la ekonomio kreskas kaj la monsubprovizo devas esti adaptita al la ekonomio.
Ĝuste tio kondukas al la krizo. Ĝuste tio kondukas al la krizo. Tio estas la problemo.
Ni ĵus vidis el la ekzemplo de Skotlando kaj Granda Britio, ke tio ne estas la kazo.
Sed estas multaj ekzemploj, kie tio kondukis al krizo kaj milito.
Precipe rilate al la tutmonda ekonomia krizo, sekvita de la Dua Mondmilito – ne estas
hazardo, ke ĉi tiuj eventoj sinsekvis tiel rapide.
Do Usono estis en tutmonda ekonomia krizo ĝis 1939. Nur per armado dum la Dua Mondmilito ili entute eliris el ĝi;
alie ili ankoraŭ hodiaŭ estus en tutmonda ekonomia krizo.
Vi ne povas eliri el tia deflacia krizo sen milito.
Kaj tiel aferoj daŭros kiel ili ĉiam estis.
Estos deflacio, kaj poste venos la granda milito – ĉio estos detruita kaj poste rekonstruita.
Ĝi denove okazos. Mi vidas la Trian Mondmiliton venantan, same kiel la Dua Mondmilito venis.
La proceduro estas ĝuste la sama kiel ni havas hodiaŭ.
Nun estas kreata enorma spekula veziko.
Homoj estas pelataj al avideco: vi devas aĉeti akciojn kaj investi, kaj mono devas
labori, kaj vi ĉiuj riĉiĝos, aŭ tiel ili promesas.
Kaj se ĝi eksplodos kiel en 1929, tiam ni havos precize la saman sinsekvon de eventoj, kiel ni havis tiam.
Ĉu vi eble povus komenci per mallonga resumo pri tio, kiel vi imagus pli bonan Eŭropon?
Kun plezuro, sinjoro Magnet. Unue, dankon tre pro la invito – mi ĝojas esti ĉi tie.
Estas granda honoro por mi esti ĉi tie ĉe tio, kion mi kredas esti la Dua Forumo de Alternativoj, la Dua Alternativa WEF.
Germanio devus esti rigardata kiel parto de unio de eŭropaj, suverenaj ŝtatoj.
Ni subtenas modelon. Ni subtenas modelon de sendependaj, suverenaj ŝtatoj, alie dirite, por tiu tiel nomata Eŭropo de patrujoj.
Kaj ni subtenas reformojn, absolute por malmunti ĉi tiun burokratian monstron, kiu persone multe pli
rememorigas min pri la restaĵoj de Sovetunio, kaj por revenigi la Eŭropan Union al ĝia kerno.
Kaj tion eblas atingi nur per redukto de burokratio, forigante la dekmilojn da burokratoj kaj ŝtatoficistoj,
kiuj subpremas la popolon kaj trudas malpermesojn al entreprenoj kaj privataj konsumantoj.
Ĉi tio estas tute kontraŭe al la ideo de libera konkurenco, libera entreprenado kaj ankaŭ al
civitanaj liberecoj. Sed eble ni al tio baldaŭ venos.
Kie staras ĉi tiu registaro sub ĉi tiu terura kanceliero Friedrich Merz, kiun mi konsideras tute nekompetenta,
tute nekompetenta figuro, kiu daŭre damaĝas ĉi tiun landon?
Tio tute ne estas tiel komplika.
Niaj energiprezoj estas tro altaj. Ni ĉie perdas al internacia konkurenco.
Nia spino estas la aŭtomobila industrio, la brula motoro.
Jen ni denove komencas kun la malpermeso de brula motoro je Eŭropa Unia nivelo. Sed ĝi estas
subtenata de la germana registaro, do entute nenio okazas!
Poste ni havas la Reguligon pri Energia Efikeco de Konstruaĵoj. Ni ankaŭ opinias, ke tio estas bonega.
Kaj se la CSU tiam komencos eksplodigi nukleajn centralojn en Bavario.
Vi devas imagi ĝin, ĝi estas kiel sovaĝa ŝtormo.
Ĉi tio estas maŝina ŝtormo, teknologia ŝtormo en nia lando.
Historie, tio memorigas min pri la sola kampanjo de Mao Zedong en komunista Ĉinio.
Antaŭe estis iu, Mao, kiu diris: "Jen kiel tio estos farita," kaj tiam ĉiuj sekvis lian ekzemplon kaj ankaŭ faris tion.
Ŝlosilvorto: granda salto antaŭen. Kio estas malsama en Germanio hodiaŭ, kio tie estas farata?
Miliardoj da fiksaĵoj estas simple eksplodigitaj post amortizado, nerevenigeble detruitaj.
Funkciantaj nukleaj centraloj, kiuj cetere havas karbon-neŭtralan karbonan spuron, estas eksplodigataj, kaj lando kiel
Germanio, industria nacio, alkroĉiĝas al fluktuaj elektraj provizoj kun draste altiĝantaj energiprezoj.
Ĉi tiun malforton de renovigeblaj energioj antaŭe kompensis malmultekosta rusa gaso.
Do, tio revenigas min al la demando pri Eŭropo.
Kio diable posedas la eŭropajn gvidantojn por interveni tiel forte, por kontraŭstari Rusion tiel forte,
ke niaj naciaj interesoj tute ne plu estas reprezentataj, sed male estas damaĝataj?
Ĉar estas du aferoj, kiujn ni devas kompreni. Ni ne povas konduki militon en Eŭropo sen Rusio, tio estas unu afero,
kaj la alia estas, ke nia ekonomio ne estas konkurenciva sen rusa tergaso – ĝi estas tre simpla kalkulo.
Ciferecigo povus esti ŝanco por tiuj en povo. Almenaŭ tio estis diskutita ĉi tie hodiaŭ, ke cifereca mono de centra
banko, ligita al cifereca identeco, estos formo de subpremo kontraŭ civitanoj kaj ankaŭ kontraŭ opoziciaj grupoj.
Kompreneble ĝi estas, kaj tial homoj ĝin volas. Mi volas diri, ĉio estas interligita.
Nu, mi estas firme konvinkita, ke tio, kion ni vidis dum la koronavirusaj mezuroj, estas politiko, ke ĝi
estis prova kurado, provfunkciigo por io pli granda.
La sistemoj estis tre zorge testitaj por vidi ĝis kiom oni povus iri per represaj rimedoj por limigi civitanajn
rajtojn kaj ĝis kia grado homoj konsentus pri tio per manipulado, agitado kaj propagando en la amaskomunikiloj.
Ĉio ĉi estis orkestrata de la politika-mediala komplekso por simple detrui homojn per unu el la plej grandaj mensogoj iam ajn.
Ĝi estas ĝuste la sama mekanismo kiel ĉe la timo pri klimata ŝanĝo.
Do, nun jen ĝi venas: ho, nun ni devas observi la civitanojn! Tio rekte kondukas nin al ŝtato de masivaj observoj. Kial?
Jes, vi ne volas havi iujn ajn malagrablajn civitanojn! Vi volas, ke ĝi estu kiel en "Milokvinokdek kvar" de George
Orwell – vi klare vidas tion – kie oni kreas eksteran, imaginan malamikon kaj oni observas la homojn.
Aldous Huxley estas ankaŭ tre, tre interesa, same kiel Ray Bradbury, kun sia libro Fahrenheit 451 – mirindaj
libroj, kiuj pentras distopian bildon de la estonteco, al kiu, mi dirus, ni rapidegas kun plena rapideco.
Von der Leyen nokte revas, ke ŝi povas legi niajn mesaĝojn, do miaj mesaĝoj ĉiukaze estas legataj, kaj mi pensas, ke ankaŭ viaj.
Estas iom malkomforte, sed kiom bone estus, se neniu el ni plu povus pagi per kontanta mono – por esti
honesta, neniu el vi ĉi tie plu povus pagi per kontanta mono – ĉar tiam vi povus esti kontrolataj.
Kaj nun jen la afero: se vi ne dancas laŭ la melodio de la potenculoj, se vi dirus dum la kronvirusa pandemio, "Hej, mi ne
vakciniĝos," kio laŭ vi okazus, se ili jam havus la rimedojn por tion fari, iu kiel Söder en Bavario, aŭ iu
kiel Lauterbach, kion ili farus al la nevakciniĝintoj...
Kontoj blokitaj, tiam vi povus esti dorminta sub ponto, ĉar la cifereca eŭro estas nenio pli ol rimedo de politika subpremo.
Se vi estas disidento, oni povas bloki vin kaj forpreni viajn havaĵojn; ili povas simple
esti konfiskitaj se ili ekzistas nur elektronike.
Tio estas finfine ĉio! Ni ĵus aŭdis la alian panelon paroli pri posedaĵoj, neniuj plu okcidentaj posedaĵoj.
Unu diras, ke li volas aĉeti posedaĵon, la alia konsilas kontraŭ tio.
Mi ankaŭ konsentas kun la lasta, kie mi sufiĉe klare diras, ke ĉiu, kiu nun aĉetas
nemoveblaĵon, estas submetita al devigaj hipotekoj.
Ni vidis, kiom rapide tio povas okazi en Germanio per la Leĝo pri ŝarĝa egaligo en la 1950-aj jaroj.
Estos deviga hipoteko sur ĝi, do vi ankaŭ povas repagi ĝin, kaj tio estas simple ĉiuj financoj.
Poste sekvos malpermeso de oro, ĉar malpermesoj de oro estas antaŭsigno de kapitalaj kontroloj.
Se la eŭro daŭre falos, kaj ĝi ja falos. La eŭro postvivas nur danke al subtenaj aĉetoj de centraj bankoj,
nome de eksterlandaj centraj bankoj, kiuj vendas siajn proprajn, fortajn valutojn kontraŭ la eŭro.
Ili ankoraŭ devas preni ĉi tiun rubon, ĉi tiun malfortan valuton. Kaj poste venas la ormalpermesoj.
Tio estas, ni vidis tion en la antaŭperiodo de la Unua Mondmilito kaj dum la Unua Mondmilito,
kun militobligacioj kaj interŝanĝo kontraŭ oro.
Sed poste ili ne plu povis tion fari, do ĝi ne plu estis interŝanĝebla, kaj tio rilatas al la
fakto, ke homoj ne plu povas forlasi naciajn valutojn.
Kaj tial homoj volas la ciferecan eŭron.
Ni scias, ke ĝi estas senvalora valuto, ĝi estas fiatmono, ĝi estas nur elektronika, kaj ili volas premi
homojn tiel, ke ili ne plu povu esprimi siajn opiniojn.
Tiam iliaj kontoj estos frostigitaj. Kaj aliflanke, ili ne plu povos eliri el ĉi tiu valuto, el ĉi tiu fiatmono.
Ĉi tiu spektro inter maldekstro kaj dekstro fakte ne plu estas la problemo, aŭ almenaŭ ne la hodiaŭa problemo.
La problemo de nia tempo estas fakte la tensio inter libereco kaj ŝtata subpremo.
Tio estas ĝi, vere! Por mi persone.
Kaj mi ĉiam scias, kio venos poste, ho jes, mi volas diri, kial ĝi estas la AfD, kial ili diras
tion, ni estas la dekstruloj ĉi tie kaj ĉio tia.
Jes, mi ankaŭ estas dekstre konservativa, sed oni ĉiam devas fiksi prioritatojn.
Kaj mia persona prioritato estas labori por certigi, ke ni kontraŭstaru superregeman
ŝtaton por konservi niajn civilajn liberecojn.
Ĝuste tio motivis min eniri politikon.
Tio estas la kialo, kial mi sidas ĉi tie hodiaŭ.
Mi neniam forgesos tion dum la resto de mia vivo.
Kaj ĉiuj, kiuj senprudente uzas la vorton 'milito', devus iri al tia frontlinio.
Ili devus vidi, kio okazas tie al tiuj, kiuj estas rekte ĉe la fronto, kaj al tiuj, kiuj estas en la malantaŭa regiono.
Tio estas neimagebla, kaj estas tiel nerespondece eĉ pensi pri rekomencado de io tia.
Kiam vi skizas ĉi tiun bildon de ideala Eŭropo, kie vi unue komencus?
La EU devas foriri. Tio estas mia absoluta postulo.
Tra la jaroj, per traktatoj kaj krizoj, la EU establis sin kiel okupanta potenco en Eŭropo kaj, laŭ mia opinio, okupas ĉi tiun
kontinenton brutale kaj aŭtoritate, sufokante ĝiajn kulturojn, sufokante liberecon, sufokante liberecon de esprimo
– kaj revenigante ĉi tiun kontinenton al kie la EU fakte volis savi ĝin, nome al la ruinoj de milito.
Kaj ĝuste tien la EU denove kondukas Eŭropon. Kaj ĉi tiu EU devas esti aboliciita.
Ĝi estas abstrakta konstruo, kiu ne plu havas ion ajn komunan kun Eŭropo.
Ĝi estas distanca grupo de burokratoj, kiuj verŝajne jam ne scias, kio okazas en Eŭropo,
krom en Bruselo, en siaj enklavoj, en siaj buloj.
Tio estus mia unua postulo, kaj mi estus senkompromisa.
Ĉar vi ne povas reformi ĉi tiun EU; en ĉi tiu kazo, vi devas tute malmunti la sistemon.
Kio rezultos el tio estas la granda demando, sed ĝi povas nur pliboniĝi.
Kaj eŭropaj nacioj dum jardekoj submetiĝis al la diktatoj de ĉi tiu Eŭropa Unio.
Kaj mi akuzas niajn politikistojn pri ŝtatperfido, pri perfido de la civitanoj de Eŭropo, ĉar ili
vendis nin kaj perfidis nin, por kiaj ajn interesoj.
Eŭropo ja estas la bastiono de malbono nuntempe.
Jen la loko, kie ĉiu malbono ekestas. Eŭropo ne povas esti reformita.
Ĉi tiu Eŭropo, kiun ni hodiaŭ trovas, devas definitive tute malaperi.
En tiu rilato mi ne estas ardenta subtenanto de Eŭropo, tiu burokratia monstro, tiu memreferenca paternalista
strukturo, kiun mi vidas kiel imperialisman projekton de Usono, truditan al la ŝtatoj de Eŭropo.
Bone planita, mirinde preparita – mi diros iom pli pri tio post momento, kiam mi havos la ŝancon.
Do mi ne estas fervora eŭropano. Vere ne, oni ne povas esti.
Fakte ne eblas diri ion ajn bonan pri ĉi tiu pseŭdo-parlamentismo, kiu estas prezentata antaŭ niaj propraj okuloj.
Ĉi tio estas stadio de nenio.
Se vi rigardas la paroladojn, parlamentanoj havas du minutojn, tri minutojn, kaj poste la mikrofono estas malŝaltita, precipe se
ili diras ion, kio ne kongruas kun la opinio de sinjorino von der Leyen, kiu dume okupas sin en
sia kapo pri la inteligentecaj planoj de la EU.
Vi povas vidi ĉion en ŝi, vi povas legi ĝin en ŝiaj okuloj, la totalismaj pensoj trapasantaj ŝian kapon.
Ĉi tio ne povas esti la Eŭropo, kiun iu ajn deziras, certe ne mi.
Mi ne povas imagi kiajn homojn povus voli tian Eŭropon, krom tiuj, kiuj interesiĝas nur pri potenco kaj imperiismaj
ambicioj, pri preparado de novaj militoj aŭ almenaŭ pri preparado de ia militkapablo. Tio ne estas mia Eŭropo.
Mi povas tion sufiĉe facile respondi por mi mem: tuj, tute kaj sen anstataŭigo fermi ĉiujn EU-aŭtoritatojn.
Ĉiuj eŭropaj oficialuloj estas maldungitaj, tute kaj sen anstataŭigo. Ni tute ne bezonas ĉi tiun burokration.
Kaj mi kredas, ke ni ĉi tie sur ĉi tiu podio faras la eraron – kaj tio estas ĝenerala kritiko, kiun mi ŝatus direkti al ni mem
– falante en la propagandon, kiun mi antaŭe menciis, supozante, ke ĉi tiu Eŭropo, ĉi tiu Eŭropa Unio, povas esti reformita.
La EU estas same neebla por reformi kiel plene okupita hotelo, kiu bezonas renovigon.
Tio ne eblas; ni ne povas reformi ion ajn ĉi tie.
Ni povas nur abolicii ĝin kaj vere abolicii ĝin sen anstataŭaĵo!
Civitanoj ne bezonas iun ajn el tio, ĉar nenio el tio kontribuas al vivo, libereco aŭ posedaĵo.
Jen la valoroj, kiuj estus en risko.
La EU ne plibonigis ion ajn je iu ajn rilata mezuro, sed nur malfaciligis ĉion.
Serge, vi sidis ĝuste apud Martin Sellner.
Kiam vi sidas ĉi tie kun li sur la podio kaj devas paroli kun li pri remigrado, ĉu vi ne timas Martinon, kiun oni akuzas, ke
li volas tuj remigrigi ĉiujn homojn kun malsamaj haŭtkoloroj?
Nu, ĉi tie en Prago, en Ĉeĥio, tute ne, ĉar ni ambaŭ estas tie eksterlandanoj nuntempe. Do li ne povas deporti min.
(...) Precipe kiam temas pri temoj kiel politiko, rifuĝintpolitiko, remigrado kaj integriĝo, mi kredas,
ke Martin Sellner dum jaroj estis traktita maljuste.
Jes, ĉiu, kiu estas sufiĉe bone legata kaj atente aŭskultas... kaj ĉi tiu junulo estas ankaŭ sufiĉe alloga, oni devas
diri, belaspekta, do li ne nur estas elokventa, sed ankaŭ belaspekta – ne, sed liaj ideoj, liaj pensoj estas klaraj.
Martin, vi verkis libron pri remigrado, kiu ofte estas citata kaj ofte diskutata.
Viaj teorioj ekigis ardajn diskutojn.
Ili ankaŭ estis temo de diskuto en la malpermesproceduroj pri la "Kompakt".
Paroli pri repatriigo de eksterlandanoj nuntempe estas preskaŭ kiel marŝi sur jura ŝnuro.
Do, kiuj estas viaj ĉefaj argumentoj? Jen mallonga resumo.
Mi povus paroli pri tio detale, mi povus verki tutan libron pri ĝi, kaj fakte mi jam verkis unu, kiu, danke al CORRECTIV
kaj la urbo Pocdamo, fariĝis furorlibro – do en sia demonigo, en sia provo mortigi ĉi tiun terminon, ili sukcesis.
Nuntempe Trump uzas ĝin, Musk uzas ĝin, de Chega en Portugalio ĝis la Lega en Italio. Kaj kiuj estas la kernaj principoj?
Esence, ĝi estas nur reveno al normaleco en migrada politiko. Tio implicas remigradon.
Ĉar ni eĉ ne konscias pri tio, kio okazis ekde 2015.
La maldekstra flanko prezentis al ni tute absurdan debaton, nome: Ĉu kontraŭleĝa migrado estas kontraŭleĝa?
Kompreneble ĝi estas kontraŭleĝa. Kio okazas kun kontraŭleĝa migrado?
Kompreneble ŝi devas reveni hejmen. Punkto, tio estas tute klara.
Diskuti tion dum dek jaroj estas tute absurda. Kaj remigracio normaligas la debaton.
Fino de la invado, haltigu la frenezon de azilpetado, Fortika Eŭropo.
Mi subtenas la kreadon de akceptejoj kaj centroj en Nordafriko, kie homoj povas vivi kun digno
kaj sekureco, lerni metion, sed ne veni al Eŭropo.
Leĝa kaj kontraŭleĝa anstataŭiga migrado devas esti haltigita.
Ni bezonas bonvenigan kulturon por niaj propraj infanoj, niaj propraj familioj.
Kaj ankaŭ devas esti premo sur paralelaj socioj por adaptiĝi. Haltigu islamigon.
Jen la principo malantaŭ mia propono pri remigrado, bazita sur volontula partopreno, proponoj
anstataŭ devigo, kaj en kunlaboro kun loka helpo.
Ni antaŭe diskutis, ke devas esti lokaj perspektivoj.
Kaj se ni retirus ĉiujn kuracistojn el Sirio kaj Niĝerio, tiam homoj nature venos al ni.
Ni devas krei lokajn ŝancojn, provizi lokan helpon, sed klare montri, ke ne ekzistas maniero eniri Eŭropon.
Kaj tiam, ne post du jaroj, ne post tri jaroj, sed post dek kvin, dudek, tridek jaroj, Germanio estos pli germana ol
ĝi estas hodiaŭ. Kaj tio, mallonge dirite, estas remigracio.
Ni simple eliris sur la stratojn en Berlino.
Mi prenis belan skribtabulon, aliris preterpasantojn kaj diris: "Ĉu vi akceptus migranton en vian hejmon?"
La magazenoj estas plenaj, la apartamentoj estas plenaj.
Ĉu vi eble farus ion por la komunumo kaj akceptus ĉi tiujn migrantojn? – Jes, jes, ni certe farus tion!
Kaj tiam mi elportis Feroz Khan el la angulo kaj diris: "Jen li estas. Vi povas tuj kunporti lin!"
Kaj tiam: "Ne, ne, ne, ni ne havas iun spacon!"
Kompreneble ni volis uzi humuron por atentigi pri la fakto, ke Germanio kaj la socio ĉiam diras: "Ni havas spacon, ni
havas spacon, ni povas akcepti ĉiujn." Ne, ni ne havas spacon.
Kaj evidente, ĉi tiu tuta migrada politiko malsukcesis.
Kaj tamen oni diras denove kaj denove, ke ni povas akcepti iun ajn, ili mem integriĝos.
Ne, ne ĉiuj ĉi tie integriĝos. Kaj ni volis atentigi pri tio.
Kaj estis tre interese vidi, kiel homoj reagis.
Do, unue, jes, certe, mi partoprenas.
Kaj tiam Feroz fakte alvenas portante belan jakon kaj mojosan ĉapelon: "Saluton, mi estas ĉi tie!"
Kaj tiam tre rapide iu diris, "Ne, tio ne funkcios, tio ne funkcios!"
Kiom granda laŭ vi estas la risko, ke islamiĝo en Germanio aŭ Aŭstrio kondukos al pliaj terorismaj atakoj?
Jes, nu, ni povas vidi, ke en la lastaj jaroj ni ne plu havas tiujn grandskalajn atakojn, kiel ni kutimis, aŭ eĉ multajn
provojn, sed ke ĝi ĉefe ŝanĝiĝis al tranĉilaj atakoj, kie la amaskomunikiloj nature provas prezenti ĝin kvazaŭ temas
pri mensmalsanulo, kvazaŭ malantaŭ ĝi ne estus ideologio.
Kaj estas tre, tre grave emfazi kaj atentigi pri tio, kial ĉi tiuj homoj faras tion.
Tio estas treege grava aspekto, ĉar la amaskomunikiloj aparte provas kaŝi tion, por trankviligi la loĝantaron, por ke ni ne
eksciu la fonon, ke tio estas simple ideologio, nome politika Islamo, Islamismo, ideologio kiu celas islamigi ne nur Germanion
kaj Aŭstrion, sed ankaŭ la tutan Eŭropon, kaj ke tiu ĉi agendo estas rigore sekvata je diversaj
niveloj, uzante diversajn metodojn, inkluzive de terorismo.
Kaj mi celas – ni ĝin vidos tamen je Kristnasko – ni jam vidas, ke ĉiuj sekurecaj rimedoj estas plifortigataj kaj tiu malĝoja
bildo de kristnaskaj merkatoj, kiuj devas esti peze sekurigitaj, por ke ordinaraj civitanoj povu senti sin
sufiĉe sekuraj – ĉar, kompreneble, ne ekzistas vera sekureco.
Mi dirus, ke ni devus ĉesi antaŭenigi ĉi tiun agendon pri eniro en la landon sen vojaĝdokumentoj aŭ vizoj.
Ni ĉesos ludi kun homoj, ĉar eĉ kiel iu videble tre pigmentita, parolante kun iu kun minimuma pigmentado...
… Nu, mi ne estas tiom malmulte pigmentita …
Tio estas ĝusta, tio estas ĝusta, mi devas diri tute klare, kiel ĉi tiuj migrantoj trovas sian vojon al Germanio, al Eŭropo?
Jes, ili ne staras ĉe niaj landlimoj kun tankoj kaj diras: "Malfermu la landlimon aŭ ni pafos."
Jes, ĉi tiuj homoj estis intence permesitaj en Eŭropon, permesitaj en Germanion; ili estis allogitaj.
Mi estis en la Demokratia Respubliko Kongo antaŭ nur du semajnoj, kaj tie ankaŭ ekzistas kontrabandaj retoj,
kiuj precize scias, kiom da infana subvencio estas en Germanio, kion atendi, kaj tiel plu.
Nu, mi havas tre simplan solvon por solvi la tutan azilan kaj migradan krizon.
Mi kredas, ke ĝi finiĝus rapide, se azilcentroj estus simple konstruitaj tuj apud la vilaoj de la politikistoj.
Tio estus solvita tre rapide, sed ŝerco flanken.
Estas simple la unua paŝo, inversigo de la puŝaj kaj tiraj faktoroj.
Tute ĝuste, kiel vi diris, ĉiuj instigoj por ke homoj venu ĉi tien devas esti haltigitaj. Mi volas diri, kie ni estas, bonvolu?
Homoj venas al Libio el Bangladeŝo kaj pagas kontrabandistojn por atingi Eŭropon – tio ne rilatas al fuĝo el sia
lando, ĝi estas ekonomia migrado, ĉar ni ĉi tie ofertas instigojn. Kompreneble, ili ĉiuj devas tuj foriri.
La kontraŭleĝaj enmigrintoj, kiuj venas ĉi tien kontraŭleĝe, ankaŭ devas foriri.
Kaj tio signifas, kompreneble, ĉiujn, kiuj eniris la landon kontraŭleĝe. Ĉiu, kiu povas
kontraŭleĝe eniri, ankaŭ povas laŭleĝe eliri.
Mi ankaŭ trovas tion aparte amuza – la maldekstraj komunumoj: "Ni nenion povas fari pri
amasa migrado, ni devas malfermi la landlimojn."
Kompreneble, tio signifas, ke milionoj venos ĉi tien.
Sed ĉiu persono, kiu devas esti deportita, supozeble estas kvazaŭ grimpanta la Monton Everesto.
Necesas simplaj kaj klaraj solvoj.
Ekde 1945 ni daŭre vivas en ĉi tiu kulturo de kulpo. Jes. Ni, kiel germanoj, estas kulpaj.
Ni devas akcepti homojn, ĉar ni havas devon fari tion.
Ni ne havas ĉi tiun devon! Ni ankaŭ ne devas akcepti iun ajn.
Ni povas akcepti homojn, kiuj estas bezonantaj, kiuj integriĝas, kiuj estas dankemaj trovi ĉi tie
duan hejmon. Kaj kiuj, reciproke, montras al ni:
Dankon pro via bonvenigo, mi integriĝos ĉi tie!
Kaj se vi mem, ekzemple kiel mi, havas familian historion, inkluzive de migrantoj, kiuj venis al Germanio, kiuj ĉi tie
lernis la lingvon, kiuj devis labori, kiuj nenion ricevis senpage... Ili ricevis tre
malgrandan loĝejon, kie ses el ili dormis en unu ĉambro.
Ili supreniris per sia laboro kaj ankoraŭ amis kaj respektis ĉi tiun landon. Kaj tio ne okazas hodiaŭ.
Kaj mi povas nur diri, ke ĝi devenas de ĉi tiu kulturo de kulpo, kaj ni devas foriri de ĝi.
Ne estas nia tasko akcepti ĉiujn ĉi tie, kaj certe ne savi la mondon.
Kaj nia unua instigo estas diri, ke se vi estas dankema pri tio, se vi montras al ni, ke vi integriĝas,
tiam ni ĝoje akceptos vin. Kaj tio estas bona afero.
Sed simple estas granda nombro da homoj, kiuj ne integriĝas ĉi tie.
Kaj mi konsideras tion esti tre, tre granda tragedio.
Kaj mi, la "nigra bombisto" el Kongo, "Leopardo", jes, mi volas, ke mia kuraĝo disverŝiĝu al la germana
popolo, por diri al ili: ne timu. Timo estas malbona kunulo.
Mi venis al Eŭropo kiel rifuĝinta infano el la Demokratia Respubliko Kongo, trovis mian vojon kaj
lernis ami vian landon. Miaj infanoj estas germanaj.
Mi nun estas preta labori man-en-mane kun vi por plenumi ĉi tiun mision.
Kaj tio estas tio, por kio mi volas kampanji venontjare.
Tre bone, Stefan Magnet, gastiganto de ĉi tiu, oni devas diri, giganta evento – la dua
Alternative WEF nun okazis ĉi tie en Prago.
La paneloj finiĝis, okazis multaj diskutoj, kaj ĉi tie estis kreitaj nekredebla nombro da tre, tre valoraj, bonaj kontaktoj.
Kiel vi fartas? Ĉu vi kontentas pri la rezulto?
Mi estas pli ol kontenta, ĉar ĉio mirinde sukcesis.
Ne okazis gravaj incidentoj, ne okazis perturboj.
Ĉiuj parolantoj venis, faris siajn paroladojn, kaj pace kaj amike inter si interrilatis.
Kompreneble estis polemiko sur la scenejo, kio estas ĝuste tio, kion ni volas. Tio estas
bona – ĝi estis pli bona ol en la unua jaro.
Kaj mi estas tre trankviligita, ke ni sukcesis, en la plej vera senco de la vorto.
Kaj mi estas tre humila kaj dankema, ke ni havas tiom da bonegaj kontribuantoj kaj bonegaj amaskomunikilaj
partneroj, kiuj raportas ĉi tie diversmaniere kaj sindediĉe.
Mi estas vere tre feliĉa, ke ni ĉi tie kunvenis kaj ke ni nun tion bele realigis por la dua fojo.
Bonege, tre bone. Stefan, via slogano enhavis la frazon: "De kritiko al forto."
Ĉu vi povus iom difini la vorton "potenco", por ke ni komprenu, pri kia potenco vi ĉi tie parolas?
Jes, mi ankaŭ diris en miaj konkludaj rimarkoj, ke temas pri kunigo de nia volo.
Kiam ni konsentas strebi al celo, kiam ni volas antaŭenigi komunan aferon, ni povas
disvolvi forton. Kaj tio estas tio, kio gravas al ni.
Temas pri paroli en terminoj de konkretaj solvoj kaj konkretaj ideoj kaj fiksi al ni celojn, al kiuj ni povas kune labori.
Kaj komuna, organizita volo povas movi montojn.
Ni vidis tion kun KOVIM-19, kie centoj da miloj, finfine milionoj da homoj diris, ni ne volas esti devigitaj al
gena terapio, ni ne volas preni la pikon, ni volas fizikan integrecon, ni volas liberecon.
Kaj tio kondukis al la kresko de la protesto, ĝi fariĝis potenca, kun civila malobeo okazanta ĉie.
Kaj ni nun volas, ke en Eŭropo ne estu milito.
Ni ne volas esti ekspluatataj por Ursula von der Leyen aŭ Jens Spahn aŭ kiel ajn oni nomas ĉi tiujn marionetojn.
Ni ne volas fali sub la bluan stelan standardon de la Eŭropa Unio; anstataŭe, kiel kun la kronviruso, ni
volas vivi en memdetermino kaj libereco kaj ne permesi al tiuj politikistoj peli nin al milito.
Tio estas la komuna volo, kiun ni volis esprimi ĉi tie.
Kaj mi pensas, ke tio estis sukcese atingita, kaj ĝi ankaŭ montras al la hejmaj spektantoj, ke ni konsentas.
Ni ne volas militon; ni nun kuniĝas por malhelpi ĝin en la venonta jaro.
Tre bone. Kaj vi ankaŭ kunvenigis vastan gamon da homoj por diskuti ĉi tiun temon.
Kiel eblas malhelpi eblan militon en Eŭropo?
Ĉu vi sentas, ke konkretaj sekvaj paŝoj aperis por vi kiel fakuloj el vasta gamo da kampoj?
Ni vere elprenis multajn aferojn el tio.
Kaj efektive unu klara rezulto de la simulado kaj de la panela diskuto estis, ke militon
oni kompreneble devas nomi tiel, kiel ĝi estas.
Ĝi estas krimo, ĝi estas malbela, ĝi estas brutala, ĝi estas sanga.
Vi devas montri bildojn, vi devas montri emociojn.
Milito ne estas abstrakta; ĝi ne okazas ie en Gazo aŭ ie en Sirio.
Ne, li venas al ni kaj ni devas morti por ĝi, ni devas sangi por ĝi.
Ni devas perdi niajn intestojn kaj niajn brakojn ĉe la frontlinioj kaj ankaŭ hejme.
Kiam la pezaj armiloj de amasa detruo falos, tio influos nian patrujon.
Tiam ĝi ankaŭ trafos la maljunulojn, kiuj diras: "Mi ĉiuokaze ne plu devas iri al la fronto."
Sed vi perdas nepojn kaj nepinojn, ĉar laŭ la spirito de egaleco ankaŭ filinoj devus esti rekrutitaj.
Kaj milito ankaŭ venas al niaj hejmoj; ĉiam estis tiel.
En 1945 ankaŭ la maljunuloj suferis pro bombadoj, forpeloj kaj profanadoj.
Do ĝi influos ĉiujn. Milito estas malbela, ni ne bezonas alian sangan militon en Eŭropo.
Do vi povas vidi, ke ĉi tiu temo estas tre proksima al via koro, kaj estas tre grave, ke vi transdonu tion al la
spektantoj, sed ankaŭ al ĉiuj, kiujn vi ĉi tien kunvenigis.
Bonega laboro. Ankaŭ ni denove gratulas vin pro ĉi tiu evento.
Ni estas tre feliĉaj raporti pri tio kaj ankaŭ resumos la panelojn.
Eble por la spektanto, kiam ili vidas, ke ekzistas fakuloj, homoj kiuj havas influon.
Vi vere kunigis ĉiujn, de influantoj ĝis kancelariaj kandidatoj.
Tio estas mirinda. Iam, dum biero, vi devos diri al mi, kiel vi tion faris. Sed vere, tio estas impona.
La demando nun estas, kion vi dirus al la spektanto? Se vi simple parolus en la ĉambron, kie ili nun sidas, spektante vin.
Kion povas ĉiu individuo persone fari por malhelpi eblan militon?
Jes, mi tute klare opinias, ke ni nur provizas la instigon.
Ni volas montri, ke multaj famuloj, jam konataj al la spektantaro el la kronvirusa pandemio kaj aliaj programoj de vasta
gamo da amaskomunikilaj produktoj – al kiuj la publiko fidas – ke ni kunigas niajn fortojn kontraŭ la milito.
Ni faras ĝin. Ni gvidas la vojon. Ni prenas respondecon.
Ni proponos vastan gamon da eblecoj, per kiuj spektantoj ankaŭ povas partopreni, kelkaj el kiuj estos malaltsojlaj.
Ni plene konscias, ke ne ĉiuj povas starigi televidan kanalon kiel Kla.TV aŭ AUF1.
Ne ĉiuj povas organizi mega-demonstracion kun centoj da miloj da homoj aŭ esti advokato, kiu verkas inteligentajn plendojn.
Sed ĉiuj povas fari ion. Ĉiuj povas distribui flugfoliojn. Jes, ĉiuj povas alglui glumarkojn.
Ĉiu povas klare diri, kio nun estas en ludo en sia rondo de parencoj kaj familio, ĉe la
laborejo aŭ ĉe la tablo de siaj kutimuloj.
Jes, tiuj en povo volas kaŝi siajn krimojn per milito.
Kaj ili volas ekspluati nin, kiel ĉiam.
Ni nun estas la pecoj sur la ŝaktabulo.
Ili simple devus esti mortigitaj per glavo. Kaj ni devas diri: Ne!
Kaj ĉiu spektanto devas demandi sin: kion mi povas fari? Ĉu mi volas stari ĉe la fronto?
Verŝajne ne. Jes, ne multaj homoj tion volas.
Tiam eble mi povas diskuti ĝin kun miaj amikoj. Jes, eble mi ankaŭ ne volas fari tion?
Tiam mi sekrete disvastigas flugfoliojn nokte aŭ algluas glumarkojn ie.
Kiam la eklezio revenos kaj diros, ke vakcinado estas libereco, milito estas libereco, tiam mi algluos glumarkon sur la
eklezia pordo, kiu diras: Ne al milito! Jes al paco! – kio ajn.
Aŭ mi povas donaci. Mi povas subteni.
Mi povas esti multobliganto. Mi povas elŝuti la programojn kaj re-alŝuti ilin por ĉirkaŭiri socian cenzuron.
Estas mil eblecoj. Ĉiu devas pripensi, kion li povas kontribui.
Se ni nur staros flanke kaj faros nenion en la venonta jaro 2026, kiam ankoraŭ eblos fari ion, ĉar poste ili streĉos la
bridojn kaj tiam ne plu estos multaj ŝancoj por paca rezisto.
Tiuj, kiuj nun nenion faras, poste devos alfronti la demandon, kial ili nenion faris, kiam tio jam ne plu estos ebla.
Nun estas la tempo por agi! Aktivismo signifas esti aktiva, kaj ĉiuj nun devas iel esti aktivaj por paco.
Tio estas sufiĉe forta deklaro! Multan dankon pro ĉi tiu intervjuo, pro la tuta evento, kaj ni tenas la
fingrojn krucitaj por vi kaj subtenos vin dum la tuta programo por certigi, ke ĉi tiu paco vere konserviĝu. Dankon.
Rekte ĉi tie ĉe la dua A-WEF. Nun ni havas Elias Sasek ĉi tie kun ni rekte.
Kaj Elias, vi jam estis ĉi tie hieraŭ, vi alvenis pli frue.
Vi diskutis tie tre gravajn temojn en iom pli malgranda grupo, en fermita cirklo al kiu ni ankaŭ ne havis
aliron... Ĉu ni povas demandi, kion vi tie diskutis?
Ĉu vi havas ekzemplon? Ĉu vi povas diri al ni ion, kio eble estis decidita hieraŭ?
Ni tre interesiĝus scii.
Jes, la hieraŭaj diskutoj estis tre interesaj.
Kaj ni ankaŭ certe konsentis pri unu punkto:
Kio estas unu el la plej grandaj minacoj nuntempe, inkluzive al la libereca movado, la eduka sceno,
kiun ni havas, kaj ankaŭ al la liberaj amaskomunikiloj?
Kaj ni konsentis, ke tio klare estas ombra malpermeso, ke AI-algoritmoj simple taksas ĉion, kion ni afiŝas en la interreto,
kaj ne plu liveras ĝin, artefarite limigante ĝian atingon.
Kaj kontraŭ ĉi tiu mezuro – kiel ni ĉiuj vidis – la sola afero, kiu gravas, estas kuniĝi, labori kune,
flankenmeti niajn proprajn egojn kaj kune rompi ĉi tiun bulon aŭ kune rompi ĉi tiun ombra malpermeson.
Kaj mi trovis tre interesa, ke ni ankaŭ interkonsentis, ekzemple en komunaj kampanjoj, prepari multe pli da
programoj en A4-formato kiel teksto, por ke homoj povu presi ilin kaj mem fariĝi distribuantoj.
Do ni vidas, ke la cirklo fermiĝas, ni revenas al analoga, al eksterreta.
Nun ni jam estas multe antaŭe kun Kla.TV senreta.
Tio, kion ni jam de jaroj faras kun S&G, nome mem presi aferojn, distribui ilin kaj konstrui
distribuajn retojn, estas ankaŭ tre, tre populara.
Kaj mi kredas, ke tio daŭre signife evoluos en la venontaj jaroj kaj estas ekstreme bona kampanjo aŭ solvo por kontraŭbatali ĉi
tiun ombra malpermeson, ĉar ĝi simple limigas ciferecan atingon.
Tre impona! Ĉiu, kiu vin konas, scias, ke vi nuntempe administras ĉion ĉe Kla.TV en la IT-fako kaj ke vi ankaŭ ĝin starigis.
Vi havis alian tre intensan jaron, kun multaj pliaj novaj evoluoj – vi ĵus menciis ĝin, Kla.TV Offline, la
sistemo jam funkcias, kio ankaŭ estas rimedo por interkonektiĝi sendepende de la interreto.
Ĉu tio funkcias? Ĉu vi jam havas ian reagon por la spektantoj?
Jes, ĝi estas nekredebla. Ni ĵus faris raporton kaj taksis la konton, kaj nun pli ol 40 landoj partoprenas.
Estas nekredeble, kiom dinamika ĉi tio fariĝas, kaj ĉi-vespere ĉi tie oni ankaŭ plurfoje demandis min pri ĉi tiu projekto.
Feliĉe, ni estas ĉe la avangardo de konsciigo, kaj iuj konsideras oferti similajn projektojn.
Kaj ĉio ĉi evoluos, sed, kiel oni diras, eksterreta estas la nova organika.
Ĉi tio venkos aŭ devas venki.
Kaj el la konversacioj oni povis konstati, ke renkontiĝi persone estis tute malsama ol la
virtualaj renkontiĝoj, kiujn ni havis pasintjare.
Estis varma etoso, reciproka kompreno kaj la konscio, ke ni povas superi ĉi tiun tempon nur kune.
Tre bone! Jes, tio estas la sola maniero fari ĝin, kaj certe ne estis facile por ĉiuj kredi, ke ĉio, kion vi
starigis por tio, ankoraŭ funkcias eksterrete kun ĉiuj produktoj kaj ankoraŭ estas senpaga.
Aŭ kia estis la reagoj? Mi rimarkas homojn, kiuj ne povas kredi ĝin, kiuj ne povas imagi ĝin.
Jes, estas tre, tre malfacile imagi, se vi ne scias ĝin, se vi ne scias, kiel ni kunlaboras kaj kio
nin motivas, nian engaĝiĝon – se vi ne scias tion.
Mi diris, ke ni fordonas la durdiskon por motivi homojn kaj instigi ilin transdoni ĝin al du aliaj.
Tio estas neimagebla, ankaŭ por ni tio estas neimagebla.
Estas nur unu afero farenda: vi devas veni kaj vidi nin, lokale interkonektiĝi kun ni, konatiĝi kun ni.
Kaj tute novaj mondoj malfermiĝas!
Kaj mi havas grandan simpation por homoj, kiam vi diras al ili ĉi tiujn aferojn, ke ĝi estas kvazaŭ io el alia planedo.
Sed homoj certe devus nin koni, venu viziti nin.
Kaj ĝi ja ekzistas, tiu nova mondo sen mono, kie mono ne estas la fokuso, sed kie homoj tutkore sindediĉas
al transdoni ĝin al siaj najbaroj kaj esti tie por ili.
Kaj mi ĝojas pri ĉiu evoluo en ĉi tiu direkto, kiu okazas kaj okazos en la sfero de libera edukado.
Tio estas unika. Por esti honesta, mi eĉ ne trovis tiajn produktojn ĉe "Welt mit Geld" – ke ili ofertas ion tian.
Vi ripete ofertas ĉi tiujn produktojn ankaŭ al ĉiuj aliaj, kaj vi ankaŭ helpas certigi, ke la
tuta movado de konsciigo povas profiti el ili.
Tio estas vere bonega.
Multan dankon pro ĉiuj viaj klopodoj, pro via sindediĉo, pro la tempo, kiun vi dediĉis.
Mi scias, ke vi estas ĉie postulebla, kaj mi volonte denove liberigos vin post momento.
Dankon, kaj se mi povas helpi iel ajn kaj ni povas kunlabori por fari diferencon, tiam ĉiu peno indos ĝin!
Bonege, Elias, hej!
"En ĉiuj komunumoj ekzistas ĉeloj de rezisto."
Se ĝi ne ekzistas, tiam ĝi estas nevivipova.
Kontaktu vian regionan Kla.TV-teamon: www.kla.tv/vernetzung