Pragan, Alternatiba WEFean, bi egun ikusgarri igaro ondoren, Kla.TVk orain une garrantzitsuenen eta adierazpen
zirraragarrienen laburpena aurkezten du. Jarraitu gurekin.
A-WEF laburdura gaizki ulertu nuen.
Beti pentsatu izan dut George Sorosen Munduko Ekonomia Foroari alternatiba bat zela.
Ados, jada prestatu dut nire hitzaldirako ongietorria.
Nire maite lagunak, George Sorosen nire estimatutako lagun ez direnak.
Ongi eta atsegina da guretzat zure konferentzia egiteko leku gisa Pragak hautatu izana, nire
jaioterria eta bizitza osoa igaro dudan hiria.
Alde batetik, honek erakusten du Pragak une honetan ekitaldi honetarako egokia dela, eta hori gure herrialdean
oraindik existitzen den askatasun erlatiboaren seinale bat da.
Bestalde, beste zerbait erakusten du, Alemanian askatasun eza, eta hori oso arriskutsutzat jotzen dut.
Hau kezka sortzen du, ez bakarrik alemaniarentzat, baita Txekiar Errepublikakoontzat ere.
Guretzat, Alemania beti izan da gure garrantzitsuena, esanguratsuena eta historian zehar handiena den auzokidea.
Nahiz eta ez beti atseginena izan.
Hori dela eta, gaur Pragan "Guztia Bakearen alde" izeneko adierazpen bateratua sinatzeko zure ideia positibotzat jotzen dut
– batez ere hauteskundeen ondoren Alemanian aurten gertatutakoa eta, nire ustez, Friedrich
Merz eta haren gerra-sustapena kontuan hartuta.
Gaurko ekitaldiak gure jarduera politikoetan ezarri ahal izango ditugun ideia berri eta zehatzak eskaini beharko lituzke.
Zuentzat eztabaida positibo eta eraikitzaileak opa dizkizut, eta berriro ere eskerrik asko gonbidapena emateagatik
eta gaur nire hitzaldian arreta jartzeagatik. Eskerrik asko.
Globalistek gerra-propaganda zabaltzen duten bitartean, espropriazioaz eta adierazpen askatasuna suntsitzeaz
hitz eginez, gaur egun berezi honetan demokrazia, askatasuna eta bakea defendatzeko ahalegin berezia egin nahi dugu.
Eta zuek, etxean pantailen aurrean zaudeten ikusle maiteak eta hemen konferentzia-zentroan zaudetenak, badakizue
askatasuna eta demokrazia ez direla ikusleentzako kirolak.
Askatasuna defendatu eta borrokatu egin behar da, eta hori egingo dugu elkarrekin hemen asteburu honetan.
Areto honetan dauden andreak eta jaunak, eta etxean pantailen aurrean dauden ikusle maiteak.
Gure komunitatea koronabirusaren larrialdi-egoeran elkartu zen.
Presioaren pean, oso norabide desberdinetatik etorritako helburu komun bat aitortu
genuen eta helburu horretarako bat egin genuen.
Koronak erakutsi digu gure bermatutako giza eta zibil eskubideek agenda bat aurrera eramateko balio duten: ezer.
Hala ere, koronabirusaren pandemiak ere erakutsi du bat egiten dugunean zein indartsu garen.
Eta orain, 2025eko amaieran, erronka berri oso bati aurre egin behar diogu.
Europan, Europan beste gerra bat egongo delako. Gutxienez, hori da esaten digutena.
Ursula von der Leyenek gerra-ekonomia bati buruz oso irekita hitz egiten du.
Keir Starmeren agindupean dauden britainiarrak borrokarako prest eta armaturiko nazio bihurtuko dira.
Eta Alemaniako Defentsa ministro Boris Pistoriusek 2029rako gerrarako prest egon nahi du.
Narratiba ofizialak bira osoa egin zuen.
Bat-batean, gerra eta indarkeria, armak eta tankeak berriro ere borondate politikoaren adierazpenak dira.
Dekada luzez demonizatu izan diren hitzak ere, hala nola 'aitaritza', berriro erabiltzen ari dira,
azaroan Jens Spahn-en hitzaldia entzun bazenuen.
Gure herriarengatik borrokatu behar dugu, dio.
Eta horregatik zerbitzu militarrarako egoki bihurtzen zara, eta horregatik indar armatuei bat egiten diezu.
Bai, agian herrialderako. Baina, Jens Spahn jaun, ez zara herrialdea.
Eta ez gara Spahn eta von der Leyenen alde gerrara joango.
Eta ez dugu nahi EBko izarrez apaindutako bandera batean erortzea edo gure aberria kean bihurtzea ikustea.
Gerraari ezetz diogu determinazio osoz eta konpromisorik gabe.
Eta horregatik, aurtengo Bigarren Alternatiba WEFeko programa galdera honi arreta jartzera bideratzen ari gara:
Nola saihestu dezakegu gerra bat Europan piztea?
Hori da gaurko lehen panela: Pentsatu bakea, bizi osasuntsu.
Txanda honetan gure gonbidatuak guztiak medikuak dira, medikuntza pasioz lantzen duten profesionalak, eta denek defendatzen
dute, beste edozer baino gehiago, ikuspegi holistikoa.
Zeren haiek, guk bezala, guztiz konturatuta daude gorputza, adimena, psikea eta sintoma fisikoak guztiz lotuta daudela.
Denok entzun dugu honetaz, baina zein dira gure bizimoduarentzat zehatz-mehatz, batez ere aurreikus daitezkeen erronka handiak
ekarriko dituzten urte eta hilabete zailak kontuan hartuta?
Beraz, nola egon gaitezke benetan osasuntsu une zail hauetan?
Osasuna ez da egoera bat, baizik eta prozesu etengabea, gorputz-, emozio- eta maila mentalean harmonia sortzeko.
Maila fisikoan, nutrizio zentzuzkoaren eta ariketa erregularraren bidez harmonia lortzen dugu.
Hori emozionalki sortzen dugu gatazkak aitortzen eta konpontzen ditugunean, eta mentalki aitortzen dugu nor garen jakinik.
Medikuntza konbentzionalak gorputza bakarrik ikusten du; beste mailak ez ditu ikusten.
Eta gorputza bakarrik ikusten duenez, bakarrik modu fisikoan tratatu dezake eta gainerakoa alde batera utzi.
Eta horrek medikuntza konbentzionala oso mugatua bihurtzen du.
Ez naiz medikuntza konbentzionalaren aurka; beharrezkoa da, baina bere mugak ditu eta nabarmen zabaldu beharra dago.
Nola desberditzen da zure hurbilketa mediku konbentzional baten hurbilketatik?
Lotura da gizakiak beti osotasunean ikusi behar direla, eta azken hamarkadetan medikuntza gero eta espezializatuagoa bihurtu dela,
gero eta txikiagoak diren azpi-espezialitateekin, eta horiek elkarrekin hartuta ere
ezin dutela benetan ulertu gizakia osotasunean.
Eta nik, noski, hori oso argi ikusi nuen, mediku tekniko gisa nire bizitza profesionala igaro bainuen.
Eta medikuntza teknikoa, noski, ez ditu arimaren edo adimenaren irudiak sortzen, gorputzaren barrutik baizik, eta uste
du horrek bakarrik gaixotasunaren kausa aurkitzeko aukera emango diola – zeina, noski, guztiz ezinezkoa den.
Eta ondoren, pentsa zein den benetan gure osasunerako garrantzitsuena den tresna?
Loa da. Eta loak ez du arazo somatiko bat, ezta gure gorputzak eskaintzen duen soluzio somatiko bat ere; baizik eta
osasuntsu eta lasaigarria den lo bat, burutik hasten dena.
Eta gure buruan, ariman edo psikean zerbait gaizki dagoenean, ez dago atseden lasaikorik, eta
hori psikotropo drogen bidez behartuta eragiten da.
Hala ere, hau ez da egunero ordu batzuk lo eginda osasuna bermatu edo berreskuratu dezakeen tresna.
Orain, gure artean bi pertsonetatik batek mediku-interbentzioen ondorioz hiltzen da.
Eta hori alde batera uzten baduzu, eta egia esan, bizitza luzeagoari buruzko liburu guztietan alde batera
uzten dena – osasuntsu jateari eta aire osasuntsuari buruzkoa baita – dena garrantzitsua da.
Baina medikuntzaren garrantzia alde batera uzten baduzu, epe luzera osasuntsu egoteko beharrezkoa dena, orduan elikadura
osasuntsua eta osagarri dietetikoak batere ez dute balio.
Egia da ehun urte baino gehiago dituzten adinekoei galdetzen badiezu, bizitza osoan zehar oso
gauza desberdinak jan dituztela esango dutela.
Haiek ere oso bizitza desberdinak bizi izan zituzten, kanpoan denbora asko pasatuz eta ariketa asko eginez, baina denek ados
egongo dira mediku-tratamenduekin oso harreman gutxi izan zutela.
Gorputza, burmuina, arima – esan bezala, gutxitan izaten dira gaur egungo medikuntza konbentzionalean gai nagusi.
Behin irakurri nuen esaldi bat: Sendatutako pazientea bezero galdua da. Beste modu batera
esanda, sendatutako pazientea bezero galdua da.
Hori al da gure eskola sistema modernoaren oinarrizko oinarria?
Bai, hala da. Eta zuk aipatzen duzuna, eta aurretik ere aipatu dena, osasun-sistema baten barruan ari garela funtzionatzen da.
Osasunari, medikuei eta antzeko gaiei dagokienean, ez gaude bakarrik.
Hori gizarte-eraikuntza bat da, eta besteengana goazenean gurekin eramaten duguna.
Eta horixe da arriskutsua bihurtzen den unea, geure burua besteen esku jartzen dugunean, esaterako
medikuen esku. Hau ere zientifikoki frogatuta dago.
Aurreko hizlariak zuzen esan zuen MWGFDko kide gisa medikuek ere heriotzaren kausa direla, baita
medikamentu askok eta haien albo-ondorioek ere.
Eta bai, koronabirusarekin ere ikusi dugu orain esku-hartzeek, batez ere osasuntsuentzat – eta ondoren gaixotasun
larriak, denei tratamendu bakarra ezartzen zaienean – ez dutela funtzionatzen, ez direla egokiak eta arriskutsuak direla.
Urte asko lehenago lagun batek kontatu zidan, bere lehen semea jaio zenean edo haurdunaldian, 'Jainkoaren
izenean, ez nuen inoiz pentsatu haurdun geratzea pertsona bati gerta ziezaiokeen gauzarik txarrena zenik.'
Zein paniko-egoerak aurkezten zaizkie gazte gurasoei eta haurdun dauden gurasoei?
Mediku gisa, nola lortzen duzu egoera berezi honetan pertsonen beldurrak arintzea eta norabide
egokian gidatzea? Formula sekretu bat al duzu?
Bai, agian ez da errezeta sekretua, baina uste dut bere erantzukizuna kontziente duen
edozein medikuk ez lukeela beldurrez lan egin behar.
Eta haurdunaldia, noski, bizitzako erabat normala den fase bat da, eta batere ez da gaixotasuna.
Eta ikusten dut, tamalez, ginekologian eta haurdunaldi aurreko zaintzan dramatizazio hori areagotzen dela; horrela, gurasoek
haurdunaldi-diagnostikoa dutela jakin eta etortzen direnean, haurrak Down sindromea edo beste trisomia
bat edo antzeko egoerarik duen baztertzeko dauden proba guztiak erakusten zaizkie.
Berehala hasi zarete negatiboarekin, eta gero milaka proba egiten dira, izan ere, haurdun dagoen emakumeak
nolabaiteko diabete ezkutua izan dezakeelako eta abar.
Eta benetan normala dena, normaltasuna, atzean utzi egiten da.
Beraz, uste dut garrantzitsuena ez dela haurdun dauden emakumeak beldurtzea, baizik eta
normalean dena ondo dagoela eta ondo doa erakustea.
Eta uste dut, orain ikusten dudanez, emakume haurdun askok erabat bestelako jaiotza-modu bat aukeratzea ona dela.
Koronaren garaitik, jendeak horri buruz pentsatzen ari da. Obstetriziak ez zuen bere burua gloriez estali
Koronaren garaian, haurdun dauden emakumeei ere erditzean maskarak janztea gomendatu zien.
Oso izugarria eta, oinarrizkoan, oso gorrotagarria iruditu zitzaidan.
Emakume batek ia-ia oxigeno molekula guztiak behar ditu bere buruarentzat eta berehala jaiotzeko dagoen haurrarentzat.
Eta gero maskara jantzi behar du! Beraz, emakumeek benetan erori egin dira.
Eta horrek, egiaz, medikuntza konbentzional honen, obstetriziaren, irudi oso negatiboa eman du, eta, ondorioz,
koronabirusarekin orain, jende askok pentsatu du nola hurbildu dezakegun
haurdunaldiari eta erditze prozesuari modu desberdinean.
Eta askok orain ere erdainarengan konfiantza jartzen dute, eta nik pertsonalki uste dut hori oso ona dela.
Haiek beren ikerketetan zertxobait kontu handiagoz jokatzen dute.
Distantziak ez dira gehiago zorrotz betetzen.
Gaixoak lasaiago daude, beren buruarekin bakean daude, eta mediku gisa, hori bakarrik babestu dezaket.
Ikusten ditut jende asko, orain beren seme-alabak etxean izaten saiatzen ari direnak, erizain-amatxio batekin lagunduta edo
erizain-amatxio baten jaiotze-zentroan, eta ni naiz mediku horietako bat, inoiz ez duena horren aurka ezer
esaten, baizik eta bere pazienteak horretara animatzen dituena.
Uste dut denok jarraituko bagenituela arau hauek, Jesusek ere ezarri zituenak, esaterako,
besteak zuk nahi duzun moduan tratatu behar dituzula.
Hori da gutxi gorabehera Mendiko Predikuan esan zuena.
Egin besteei zuk nahi duzun bezala egin diezazuten.
Eta hasieratik agindu bat da jada: ez hil.
Uste dut hau ere gizakietan jatorrizkoa dela.
Uste dut gizaki bakoitzak bakea nahi duela.
Gai nagusira itzuli besterik ez dugu. Eta agian ausartago jokatu beharko dugu bakea nahi izateko nahia adierazteko,
eta ez diegu utzi behar gure politikariei gerrarako prest egoteari buruz hitz egin eta fantasiez jardun.
Nork nahi du hori? Nork ateratzen dio inolako onurarik? Jarrera irmoa hartu eta horren aurka bozkatu egin behar dugu.
Atzo gure taldean, bakea sustatzeko zer egin genezakeen pentsatzen hasi ginenean, ideia hau etorri zitzaigun: hemen
deituak izaten direnak emakumeak direla, edo, hobeto esanda, osasun gaietan etxean
benetako harreman-puntu direnak emakumeak direla.
Amak osasunaren zaindariak dira, amak bizitzaren zaindariak dira.
Eta uste dut emakumeentzat ideia ona litzatekeela orain kontzienteki esatea ez dugula nahi gure
seme-alabak gerra-zelaietan sakrifikatuak izatea.
Elkar bildu eta talde moduko bat osatu dezakete: "Bakea aldeko emakumeak, amak eta amonak".
Uste dut ona litzatekeela hori Europan zehar eta mundu osoan posible balitz.
Politikariak, oinarrizko mailan elite boteretsuen eta, esan genezakeen moduan, diru mafiaren kontrolpean daudenak
eta edozein prezioan gerra egitea agindu zaienak, gogor aurka egin behar zaie. Ez dut hau gizakiei buruz esaten.
Denok hau eginez gero eta jende askok ere hala egiten badu, irudika dezaket haien gerra-sustapena
ez dela arrakastatsua izango uste duten moduan.
Heiko, liburu bat idatzi duzu. Zure azken liburuan, "Game Over – Part 2", besteak
beste, honela idatzi zenuen: "Zara jaten duzuna."
Gure mikrobiomaren aurkako eraso baten berri eman zenuen.
Zer uste duzu, osasuntsu egoteko zer jan edo zer jan ez beharko genukeen?
Bai, agian definizio labur bat. Zer da mikrobioma?
Hau, egiaz, gizakiaren organismo erabilgarri eta lagungarrien komunitatea da: batez ere
bakterioak, eta nagusiki hesteetan daudenak.
Beraz, hauek dira gurekin sinbiosi egoeran bizi diren laguntzaile txikiak, hau da,
komunitate on batean, bizitzaren komunitate batean.
Haiek gabe ezin genuke bizirauten. Gure janaria apurtzen dute eta prozesuan laguntzen digute.
Gure barruan ia bi kilo gramoko atzerriko organismo ditugu, eta haiekin bizi gara. Hori da, esateko moduan, mikrobioma.
Eta eraso bat benetan bertan abiarazten da.
Mikrobioma hau, hain zoragarria eta anitza dena, osasuntsua dena – aniztasuna osasuntsua da – monopolizatzea, estandarizatzea.
Beraz, egin dezakezun gauzarik onena, eta nola jan behar dugun, dieta anitza eta koloretsua izatea da. Ez da supermerkatuan
erosten den gauza bera behin eta berriro jatea, ez da beti sinesten duzun hori bakarrik, baizik eta aniztasuna.
Nola lor dezakegu herritarren artean kontzientzia osasuntsu bat, zabaldutakoa berehala onartu
beharrean, beraiek kritikoak izan behar dutela?
Nola bultz dezakegu jendea beren osasunari buruzko kontzientzia kritikoa garatzera?
Bai, medikuntzan aspalditik existitzen den irudi bat dago, baina nolabaiteko moduan zapaldua izaten da.
Hori da, hain zuzen ere, "mediku barnekoa" deiturikoa.
Mediku bat jada herritarren artean modu positiboan baloratzen bada, denek jakin beharko lukete mediku pertsonal
bat dutela, beren entrenatzaile propioa, astean zazpi egun, egunero goizetik gauera arte haiekin dagoena.
Hark zaintzen du, eta beste edozein medikuk baino hobeto zaintzen du, bere baitan baitago eta gorputza eta burmuina integratzen
dituelako, baita laborategiko balioek eta irudi-teknikek antzeman ezin dituzten xehetasun txikiak ere hautematen dituelako.
Hasieratik argi zegoena 250 ikerketa zientifikok frogatu dute orain: koronabirusaren agenda osoan
kalte egiteko asmoa hasieratik planifikatuta zegoela.
Bada, hori orain hain nabarmena da!
Nola helarazi diezaiekegu mezua jendeari? Galdera oso garrantzitsua da hori. Hedabideek
zalantzarik gabe paper garrantzitsua dute hemen.
Orain, koronabirusaren pandemiaren kudeaketari dagokionez ikusi nahi genukeena, nire ustez,
oso neurri txikian besterik ez da gertatzen.
Beraz, oraindik urrun gaude arrazoizko batetik ...
Oraindik ere gaitzetsita dago. Oraindik ere gaitzetsita dago hori konpontzeko eskatzea.
Bai, noski, dena oraindik zapaldua dago, izan ere, boterean daudenak, naturalki, jarraitzaileak baitziren, guztia atzean
zeudenak eta, gutxienez, hemen gauza hauek ezarri zituztenak.
Eta, noski, beren ekintza negatiboak aztergai izatea nahi ez dute.
Hori dela eta, uste dut gaur egun soilik isilarazten ari direla isilarazi beharrekoa.
Baina aurreko hizlariari erantzun nahi nioke.
Hori guztiaz albiste ona da orain ohartzen garela premiaz medikamentu berri bat behar dugula.
Ikusten dugu sistemarekin ez gaudela gehiago aurrera egiten eta medikuei ezin diegula fidatu.
Eta duela gutxi entzun nuen Austriako Medikuen Elkartearen leloetako bat hauxe zela:
Osasuna zure medikuarekin hasten da.
Eta hori guztiz okerra da, aurreko hizlariak, Gerd Reutherrek, oraintxe esan duen bezala.
Gure barruan sistema zoragarria dugu, autoerregulatzen eta berez sendatzen dena. Eta hori aitortzea garrantzitsua da.
Eta osasuna pertsona bakoitzarekin hasten da.
Uste dut koronabirusetik ikasi beharko genukeena dela berriro ere gure osasunaren ardura geure gain hartu behar dugula. Ez genuke
titulutan edo mantal zurietan gehiegi fidatu behar, baizik eta, lehenik eta behin, geure buruetan eta geure indarretan.
Eta uste dut medikuntzan bizirauteko maximarik garrantzitsuenetako bat dela: beharrezkoa den
neurrian, ahalik eta gutxien. Gutxiago da gehiago.
Eta esaldi garrantzitsua, primum non nocere, "lehenik eta behin ez egin kalterik" esan nahi duena, hau da,
onurak baino kalte gehiago eragingo duten neurririk ez hartzea – horri eutsiz gero, asko lor dezakezu.
Lotsa handia ikusten dut. Jendeak ez du onartu nahi mediku gehienek bide okerrean ibili direla koronabirusaren eta
txertaketaren propagandaren engainuaren menpe egoteagatik.
Eta horretan lotsa ere ikusten dut, izan ere askok aurrekontu osagarriko diruarekin aberastu
baitira, eta askok horrekin bat egin baitute.
Ez bakarrik medikuak, noski ospitaleak ere bai, baita maskak, proba-zentroak eta abarretik dirua irabazi
duten beste askok ere. Politikariek ere bai, gainera.
Zoritxarrez, Alemanian ustelkeria politikoa ez da delitu penala.
Oraindik ez dute hori legean idatzi.
Hemen gaude denok, estatuaren narrazioari kontra egin diogunak, gezurtatu dugunak eta abar.
Hori dela eta erasoari ekin genion – BGAk kondenatu ninduen.
Imajinatu mediku ziurtagiri bat idazteagatik urtebete eta hamar hilabeteko espetxe-zigor etendua jasotzea.
Hori barneratu behar duzu. 55 urte daramatzat lan honetan eta 80.000 ziurtagiri eman ditut. Eta bat-batean okerra dela diote.
Orduan zapata-solatzaile bat zapata-solatzeaz debekatu eta delitu zigorgarria bihurtu ahal
izango zenuke. Hori zirku erabat barregarria da.
Eta guk besterik gabe eutsi egin behar diogu eta bakean, indarkeriarik gabe, esan behar
jarraitu: Ez, hori zuzena zen, eta horrela izango da.
Hemen eserita gaudenok desabantailak onartzeko prest gaude, eta horrela besteak ere altxatu
eta erresistentzian bat egitera animatzen ditugu.
Eta oso ziur nago hazkunde exponentziala izango duela eta zirku hau guztia laster eroriko dela.
Orain, nire karguaren indarrez, han eserita zaudeten guztiok Osasun ministro izendatzen zaituztet.
Milioi bat libera esterlina duen aurrekontu batekin, botere mugagabearekin hornituta daude, eta, funtsean,
inoiz existitu ez diren gauzak abiarazi ditzakete. Beraz, beren erabakiak askatasunez hartzeko aukera dute.
Reuther jauna, etorkizunerako erresilientzian zein izango litzateke zure lehen neurria?
Era berean, gainean dugun gerra beldur hori.
Lehenengo pauso gisa zer egingo zenuke? Lauterbach kendu ezik, noski. Politikoki, politikoki.
Ba, diruaren gehiena berehala itzuliko nuke.
Oso erraz: osasun-sistema bat behar duela uste duen gizarte bat gaixo dagoen gizartea da.
Gizarte osasuntsu batek ez du sistema bat behar.
Ba, osasun ministroa banintz, pizgarria aldatuko nuke. Pizgarria medikuntzatik dator.
Denok ikasi dugu patogenesia, gaixotasunen azterketa. Eta motibazioa gaixotasuna da.
Zenbat eta paziente gehiago tratatzen ditudan, orduan eta diru gehiago irabazten dut.
Hau pathogenezitik salutogenezira aldatu behar da.
Galdera ez da zer gaixotu egiten zaituen, baizik eta zer osasuntsu egiten zaituen eta zer mantentzen zaituen osasuntsu.
Eta pizgarria norabide honetan egon behar da.
Osasuntsu paziente asko baditut, diru asko irabazi behar dut.
Behin Txinako kasuan bezala, non medikuek ordainketa bakarrik jasotzen zuten pazientea osasuntsu
zegoenean, eta ez zuten ezer jasotzen gaixorik zegoenean.
Orduan benetan bere burua bultzatu zezakeen.
Gerrarako prest egon, armamentua handitu, derrigorrezko soldadutza ezarri eta larrialdi-egoera
deklaratu – hori da EBko politikariek esaten dutena.
Gerra bat iragarri da. 2029an, gerra hibridoa gerra bero bihurtuko da.
Hau da Alemaniako Indar Armatuen, NATOn eta baita Alemaniako Defentsa Ministroaren aurreikuspena ere.
Koronabirusaren larrialdi-egoerak biztanleria ia bat-batean harrapatu bazuen ere, oraingoan aurrez iragarritako eta
horretarako beharrezko denbora izan duen larrialdi-egoera da.
Urteetan woke, genero eta klima neutralitatean zentratuta egon den EB orain bat-batean
gatazka armatu batean sartzera behartuta dago.
Eta presaka aritu arren, urte batzuk behar dira, eta armadura lehenik eraiki egin behar da.
Baina nola erreakzionatzen dute esnatu direnek?
Nola erantzuten dio askatasun mugimenduak, koronabirus pandemian sentikorrago bihurtu denak, aurreikusitako mehatxu honi?
Gerratik onura aterako dutela espero duten agintaritza bazter utzita, gaur egun biztanleria honako talde hauetan banatuta dago:
batetik, Putinen aurkako gerra kausa zuzena dela uste dutenak, beren buruak gerran ez sufrituko eta ez hilko direla suposatuta;
bestetik, gerra baldintzarik gabe baztertzen jarraitzen dutenak, baina haientzat gerra abstraktua eta errealitatetik urrun
dagoena, eta, beraz, pasibo jarraitzen dutenak. Eta, azkenik, arriskua eta prestatzeko denbora laburra—besterik gabe urte gutxi
batzuk—aitortu dutenak daude, eta jada modu aktiboan kanpaina egiten ari direnak haren aurka,
beren herritarrak esnatzeko ahalegin desesperatuan.
Azken taldea txikiena da, baina agian garrantzitsuena.
Aldaketa bakarrik etor daiteke aktiboetatik, baina soilik pasiboak beren atzean lortzen badituzte.
Beraz, 2029ra arte itxaron al egingo dugu, bonba lehenak erori eta hildakoek kaleak bete arte?
Istripu baten aurrean untxi baten moduan izoztuta itxaron al dugu? Edo denbora aprobetxatu eta zerbait egin al dugu?
Eta zerbait egiten dugunean, gakoa galdera hau da: zehazki zer egiten ari gara?
Orduan ausartago, energetikoago eta agian erresistenteago ere bihurtu beharko gara koronabirusaren pandemian izan ginen baino,
izan ere arriskua benetan askoz handiagoa delako, ekonomiaren aldetik, gizarte
osoarentzat, baina baita gure maite ditugunentzat ere.
Eta uste dut honen inguruan kontzientzia piztea eta gero hori ekintzara, ekintza
ausartetara, eramatea dela guztia eta azken xedea.
Lehenago egindako elkarrizketa batean esan zenidan orain, oinarrizko aldetik, beldurrik gabe zaudela.
Urteetan zehar, gerraren aurka eta bakearen alde nekaezin hezitzaile eta defendatzaile izan zara.
Bi aurreko hizlariek esan duten bezala bada, uste al duzu oraindik posible denik jendea esnatzea une honetan, edo arriskua
onartu duten guztiek Noeren Arkua eraiki eta etorriko den uholdeetatik babes bila joan beharko lukete,
edo, beste batek esan duen bezala, errusiera ikasi edo gasolina-tankeak bete eta ihes egin?
Lehenik eta behin, eskerrik asko gonbidapena emateagatik. Galdera da zer ikasi dezakegun gure aurkariengandik, eta uste dut gure
aurkariengandik ikasi dezakeguna – COVID-19arekin ikusi dugun bezala – dela, jendearen burmuinera
argumentuekin iristeko saiatzen garen unean bertan, beldurtuta dagoen biztanleria batekin huts egiten dugula.
Garai hartan koronabiruserako erremediorik eraginkorrena Bergamoko hilkutxak besterik ez ziren.
Hori funtzionatu zuen; jendeak hori irudika dezake.
Ondoren estatistikak atera eta esaten duzu: "Entzun, honek zu ere kaltetzen zaitu"; ventilatzaileetan dauden pertsonak besterik ez
dizkiezu erakusten, nondik etorri diren kontuan hartu gabe – beldur egoera horretan daudenek
lehen belar-zati txikiena ere eusten saiatuko dira.
Hori ere gizarte-ikerketa soziologikoaren atzean dagoen ideia da: beldurrak pentsamendua nabarmen mugatzen du.
Beraz, geure buruari galdera hau egin behar diogu: argi dago inork ez duela gerra nahi, baina mehatxua da Putin bakarrik
jardunez gero gu guztiak hilko gaituela. Nola egin aurre horri?
Eta sinpleki uste dut aitortu behar dugula emozioen bidez komunikatu behar dugula.
Edward Bernaysi edo Gustave Le Boni, 'Jendetzaren Psikologia' liburura erreferentzia egin dezakezu.
Hori ez balitz funtzionatuko, ez legoke publizitaterik.
Guk ere hori egin dezakegu, efektu hori ere abiarazi dezakegulako.
Horregatik uste dut aurkarien eskuetara jokatu behar dugula, haiek saldu nahi digutena gustuko hartuta eta berriro azpimarratuta.
Honek pertsona batzuk haserretuko ditu, baina hori da asmoa.
Bundeswehr faltsu baten kanpaina bat sor dezakezu, eta barrakien aurrean ere jar dezakezu, soldadu uniformeak jantzita
eta arma kargatua duten haurrak erakusten dituena, adibidez, 'praktikak perfektua bihurtzen du' leloarekin.
Edo Bundeswehrreko soldaduak: "Orain gerra-kriminal bihurtu dira."
Halako istorioak. Koronabirusaren pandemian martxan jarritako kanpaina ere egokitu dezakezu.
Marka-fabrikatzaile askok beren logotipoak aldatu dituzte.
McDonald's gogorarazten zait: 'Vaccinate, I love it.'
Eta horrela, kamuflajezko McDonald's: Kill, maite dut.
Elizak ere: txertaketa maitasuna da. Gurutzea bi misilekin ordezkatu, komunioan denak
uniformez jantzita: orain hil. Gerra ona da.
Edo Hornbachen publizitatea: soldaduek hilobi masiboak zulatzen – eta gero bihurtu zure proiektu.
Zalantzarik gabe, horren parte da. Benetan uste dut jende askok ez dakiela gerrak zer esan nahi duen.
Jende askok, batez ere gazteek, orain gerra telebistatik bakarrik ezagutzen dute.
Eta gero daude gerra-heroiak eta gerra-filma handiak, azkenean neskarekin geratzen dena, edo edozer.
Beraz, han gerra oso bestelako moduan irudikatzen da.
Eta benetan uste dut oso garrantzitsua dela jendeari gerraren benetako, odoltsu eta izugarrizko izaera
konturatzea, eta horrek haiek astindu behar dituela.
Baina hori bakarrik ezin da irtenbidea izan, izan ere, hori da hain zuzen ere lehenago aipatu nuen arazoa: norbaiti elektroshock
bat ematen badiozu eta dagoeneko sentitzen duen baino okerrago sentiarazten badiozu, bere burua zintzilikatuko du.
Egia esan, irteerarik ez badu, hitz egiteko inor ez badu, komunitatearik ez badu, 'elkarrekin irteerako bideak eta
soluzioak bilatu ditzagun' esango dionik ere ez badu, orduan une horietako kolpeak eta irudi ikaragarriak bakarrik uzten ari
zara, berriro ere harengan txertatzen ari zaren beldur honekin, eta are botere gutxiago duela sentiarazten ari zara.
Jakina, koronabirusaren pandemian zehar fenomeno psikologiko asko ikasi ditugu, Le Bon eta beste batzuk aipatzen direlarik.
Denok galdetzen genuen benetan zer gertatu zen.
Eta alor honetan, uste dut nolabait adimentsuago bihurtu garela estatuak egingo duen hurrengo inbasioari nola
erantzun genezakeen, berriro ez gaituzten aprobetxatu.
Eta kontu horretan gehien harritu ninduen da, eskuineko aldean daudela diotenek ere beldurrez gehiegi bultzatuta daudela.
Jende batzuek COVID-19aren aurkako txertoa hartzeaz beldurtu ziren, beste batzuek beren askatasunaz
beldurtu ziren. Azken finean, dena beldur hutsa zen.
Eta orain berriro gauza bera da: batzuek gerra piztuko den beldur dira, beste batzuek errusiarren beldur dira.
Eta beraz, bi aldeetan berriro ere beldur desberdinak daude.
Eta beti aurkitzen dut beldurra gida txarra dela.
Horrek esan nahi du lehenik eta behin jendea zerbaiten aurka ez egotera, baizik eta zerbaiten alde egotera animatu nahi dudala.
Eta horrek esan nahi du pobrezia borrokatzea kontzeptu ergel bat dela, zeren egin behar duzu? Pobreak borrokatu?
Orduan aberastasunean zentratzea hobe litzateke pobrezia borrokatzea baino.
Eta bakea nahi baduzu, ez lukete gerran lan egin behar, baizik eta bakean.
Eta ondoren, benetan berezia den eta gizakiaren duintasuna nondik datorren ikusi beharko litzateke.
Jainkoak sortu gaitu; giza duintasuna dugu.
Eta giza duintasuna ez da eraikuntza abstraktu bat; pertsona bakoitza garrantzitsua eta baliotsua da,
ustezko etsaiak nire alboan beti dagoen ustezko aliatuaren bezain garrantzitsua eta baliotsua.
Konszientzia-objekzioa adierazpen bat egiteko modu oso sinplea da, aparatu militar osoa lanpetuta
mantentzeko, estatistikak handitzeko eta argi uzteko:
Gure adin-talde oso bat gara. Eta beti ari gara urtean 500.000 gazte inguru berri gehitzen diren kanon-fardo gisa hitz egiten.
Jendeen laurden batek soilik esango balu: "Gerra jolasteko gonbidatuta zaude, baina nik hemendik alde egingo
dut. Kontserba-fabrika batean sartu nazakezu nahi baduzu, baina ez espero nindukeela zurekin frontean egotea."
Hori nahiko adierazpen sendoa da, eta erakusten du herritarrek benetan aldea ekar dezaketela, izan ere, naturalki
inpresio bat sortzen duelako – azken finean, soldadurik gabeko gerra bat nolabait zaila baita borrokatzea.
Mainstream hedabideak esan zenuen, baina nik orain estatu-hedabideak deitzen ditut.
Hau da egoera bat, laugarren estatuaren ipuin magikoek ilunduta dagoena, kazetaritza independentea dela eta objektiboa
izan daitekeela dioen narrazioak, baita guztion jabetzakoa den irrati-telebista zerbitzuaren ipuin magikoek ere.
Orain dela gutxi gai honi buruzko liburu bat idatzi dut: Staatsfunk (Estatuko Irrati-Telebista).
Agian esatea sobera da, baina estatuak korporazioko hedabideetan ere eragina du.
Biraka-ateak ditugu, editore nagusiak gobernu-bozeramaile bihurtzera eta lankideak Frank-Walter
Steinmeieren bozeramaile bihurtzera eramaten dituztenak.
Subentzioak ditugu, zuzenean zein zeharka. Iragarki-kanpainak ditugu, eta zerbitzu sekretuak, editore nagusien
bulego guztietan oinarriak dituztenak, eta beren jendea, narrazio jakin batzuk aurrera eramaten dutena.
Propaganda-makinak ditugu, hiztegia eta elkarrizketa egokietarako prest dauden eta
itxaroten duten langileak eskaintzen dituztenak.
Beraz, ez dugu kazetaritza independenterik, eta horrek esan nahi du ez dugula fidatu behar hemen albisteak
jasotzen ari garela, hemen politikaren kritika egin dezakeen zerbait jasotzen ari garela.
Beraz, zer behar dute jendeak injustiziaren aurka eta bakea eta askatasuna aldarrikatzeko gehiago altxatzeko?
Eta honetatik aterako litzatekeen lehen ondorioa da epe luzerako neurriak eta neurri berehalakoak erator daitezkeela.
Epe luzera, hori aireko gaztelutxoak eraikitzea bezalakoa da. Noski, epe luzera, osasun-sistema masiboki landu eta berrantolatu
beharko genuke, aurreko mahainguruan eztabaidatu zen bezala, osasunaren norabidean eta
pertsonen indartzearen aldeko bidean mugitzeko.
Psikologian arreta benetan pertsonen psikearen gainean jarri da, edo psikologikoki ahul, botererik gabe daudela, eraginkorrak ez
direla sentitzen eta haurtzaro edo eskolatik datozkien barruko zauri asko daramatelako, eta horiek jada
obedientziara, on izatera, altxatu ez izatera eta matxinatu ez izatera esaten dietelako.
Beraz, abiapuntua jendearen barne-indarra berreraikitzea izango litzateke, barnean indartzeko, eskolako sisteman indartzeko eta
osasun-sistemak psikean askoz arreta handiagoa jartzen duen eta pertsonen egoera mentala errespetatzen duen testuinguru
batean autoeraginkortasuna emateko. Orduan, gizartea bera ere askoz indartsuagoa eta erresilienteagoa bihurtuko litzateke.
Denak zati bat besterik ez dira, gizartearen zati bakarra.
Orain hona modukoa da: haur txiki asko daude zaurituta eta beldurtuta, eta elkarrekin eztabaidatzen
dute, batzuetan haurtzaindegi batean bezala, helduen gizarte batean baino gutxiago.
Beraz, oso indartsu hasi beharko zenuke. Hori izan zen gauza osoan benetan zirraragarria iruditu zitzaidana.
Zuk nahi izan behar duzu. Hauek dira nahi dutela adierazi dizutenak.
Eta gero, benetan egin behar dute. Eta bien artean tarte esanguratsu bat dago.
Beraz, ahalik eta errazena egin behar diezu.
Beraz, haiei esan behar diezu: "Ados, webgune bat dago; adibidez, izena eman dezakezu, edo gunean bertan egitura bat dugu, edo
etorri zaitezke manifestazio batera, adibidez, hilero lehen larunbatean Vienako Federal
Chancelleryaren aurrean, guk egiten dugun bezala."
Baina bakarrik funtzionatuko du arriskua ukigarri eta ikusgarri bihurtzen badugu, Kayvanek zuzen esan zuenez, eta
gero jendeari esaten badiegu: "Ados, orain ekin horri."
Eta gero atzera gelditzera uzten dugu, hedabideek gainean zapaltzen gaituztelako, eta esaten dugu: lagundu, lagundu, orain
nire izena suntsitzen ari dira, orain gelditu egin behar naiz.
Edo nire herrian oso ezaguna naiz eta orain utziko dut.
Ba, beraz, eskerrik asko, gerra babesten duzu.
Jendeari argi utzi behar diegu egiten ari garena, kaleetara ateratzea ere suposatzen
badu, ez dela pertsona bakoitzarentzat erraza.
Eta ez da batere dibertigarria, oinarrizko zentzuan, Corona ez ezik 2015eko migrazio-agenda eta 2008ko banku-krisia ere
planifikatu zituztenekin, baita Hirugarren Mundu Gerra prestatzen ari direnekin ere, jolastea. Eta haiekin ez da jolastu behar.
Eta haiekin nahasten bazara, aurretik jakin behar duzu prezio bat ordaintzeko prest egon behar duzula.
Eta tentsio-arku hau kontuan hartzen baduzu, "aurretik dagoena"tik "nola ekar dezaket"era eta "zer ordaintzeko prest nago"ra.
Ah, hori nekagarria da, ah, hori arriskutsua izan daiteke, ah, auzokide batek hurbildu eta galdetu diezadake zer egiten ari
naizen manifestazioan edo protestan, eta hori aurretik prestatu behar dut, eta argi izan behar dugu bakea lortzeko borroka hau –
eta orain, noski, barregarria bihurtzen dela bakea "borrokatzea" – bakearekiko konpromiso hau – globalistek euren
esku dituzten bitarteko guztiak erabiliz oztopatuko dute, Hirugarren Mundu Gerra nahi dutelako.
Zergatik ez duzu protesiz osatutako faltsu bat duen postu bat izatea, non aztertu ahal izango zaren?
Beraz, jendea esnatzeko modu asko daude, baina zinizismo gutxiagorekin.
Nire buruari galdetu nion zergatik azken urteotan kaleetan hain gutxi gertatu den, nahiz eta
hezitzaile askok hitzaldiak ere ematen dituzten.
Eta orduan konturatu nintzen gu, aurkezpenak ematen ditugunak, PowerPoint asko eta abar erabiliz,
azken finean eskola-formatua zerbitzatzen ari garela.
Behean jendea eserita dago, eta goian bere lanetan trebea den, dotorea eta ondo prestatuta dagoen hizlari bat dago.
Behean daude txalotzen dutenak, "oso zuzena da" diotenak, baina pasibo geratzen direnak.
Eta horregatik esan nuen: ondo, ezin ditut gehiago halako hitzaldiak eman, ez baita jendeak ez dakienik.
Beraz, ez da jendeak horretaz ez zekiela.
Radio London asko dugu. Baina nola lortzen dugu jendea ekintzara bultzatzea?
Eta onartu behar dugu denok pasatu garela eskola-sistemaren bidez, haurtzaindegitik hasi eta ... arte, eta han ikasi
genuela betebehar-zerrenda ikusezina, alegia obedientzia.
Oso, oso gogor hezi gaituzte eta hori zibilizazioa dela uste dugu. Beti esaten dut hau "zibilizazio gehiegi" dela.
Beraz, men egiten dugu, eta gure obedientzia handiarengatik sari bat jasotzen dugu. Eta obedientzia handiena
erakutsi zutenek gure ereduzko ikasle bihurtzen dira, Büxetik Ursula von der Leyen-era arte.
Ez ziren zuhaitzetik erori besterik egin; horrela eginak izan ziren.
Eta jendea beren benetako bizitzetara berriro sartarazi ahal izateko, izan ere, lehen hiru edo lau urteko haur
modukoak ziren eta oinak zaplaka jotzen zituzten, esan nuen: ondo da, jendea eszenatokira ekarriko dut.
Eszenatokira ekartzen ditut jendea, aurretik karpetako kutxa batean esaldi bat, mantra
moduko zerbait edo beldur bat idatzi dutenak.
Eta gero oholtzara igotzen dira eta 2, 3, 4, 500 pertsonen aurrean beren buruaz hitz egiten dute.
Eta gero lotsa-barrera bat ere desagertzen da, jende askok gauzei buruz hitz egiten duelako; esaterako, koronabirusaren
pandemian nola lotsarazi zituzten eta nola kaltetu zituzten.
Eta orduan ikusleek ohartzen dira inork ez duela gaizki asmorik, baizik eta jendeak ausartzen
denez hori egitera, txalo uholde izugarria dagoela.
Eta denek identifikatu daitezke istorio hauekin.
Benetan nondik nahi dugun joan jakiteko ideia argi bat behar dugu, eta nondik nahi dugun joan nahi dugun
ideia hori, berriro ere, oso erraza da: maite ezazu zure lagun hurkoa zeure burua maite duzun bezala!
Eta gizarte gisa elkar arrazoiz tratatu eta oinarria berriro ezarri ahal badugu, galdu egin baita, orduan geure
buruari nahi dugun etorkizuna irudikatzeko aukera izango dugu.
Sinpleki esatea, bai, ez naizela gaixorik egon nahi, ez dudala gerrarik nahi eta ez naizela pobre egon
nahi, ez da ikuspegi bat, itxaropen lauso bat baizik.
Eta hori da, nire ustez, guztia: lehenik, zergatik egiten ari naizen hau guztia jakitea, non benetan joan nahi dudan, banaka
eta gizarte gisa; bigarrenik, ni neu eraginkorra naizela onartzea eta besterik gabe egin behar dudala, nola egin
behar den kontuan hartu gabe, ez baita aurrez zehaztu behar – giza izaki gisa izugarri sortzaileak baikara.
Supermerkatura edo farmazira joan eta jendeak asmatu dituen gauza guztiak begiratu –
teknologia-denda bat, giza gaitasunak erabat zoroak dira!
Eta ezin dugu ezer pentsatu hain banala den gerra bati buruz, hain metodo primitiboak erabiltzen dituena. Ez da paper-ebaki
baten antzekoa ere; gordin-gordin zizelkatuta dago eta mendeetan zehar egur bereko pieza bera izan da,
non behin eta berriro gauza berberak esaten dizkiguten.
Orain benetan nahikoa da!
Ba, benetan sinesten dut WEF alternatiboa hemen ere ondo baliatu daitekeela eta baliatu beharko litzatekeela,
indarrak batu eta aliantza zabalak osatu behar ditugula.
Eraikitzen ditugun zubiak zabalagoak izan, aliantzak zabalagoak izan, orduan eta zailagoa da inor
zehazki helburutzat hartzea, kokatzea eta erasotzea.
Eta uste dut soilik, oso ondo antolatuta dauden gutxi horiei irribarre batekin aurre egin
ahal badiegu, erresistentzia atsegina izango dela.
Bestela, beti da hortzen artean labana bat izatea bezalakoa, eta orduan ez da inolako onik.
Ikusi behar dugu nola egin daitekeen dibertigarria talde txiki honen aurkako erresistentzia, hurrengo
belaunaldiak ere parte hartzeko, ez direlako gu baino adimentsuagoak, baizik eta hobeto antolatuak.
Eta horretan gaude egiturak eraikitzen hasten garenean; egitura horiek banako batek lor dezakeen
baino egonkorragoak dira. Eta hori da etorkizuna.
Nola ihes egiten diozu zure zain dagoen errepresioari?
Kayvanek oso ondo laburbildu zuen. Gauzei pixka bat arin-arin eta aurpegian irribarre batekin hurbiltzea da kontua, ez determinazioz
eta beldurrez, baizik eta Jainkoan konfiantza izanda.
Niretzat ere berdina da. Beldurik gabe hurbiltzen naiz. Bakarrik dakit egin beharreko zeregina dudala.
Hau egin behar dut. Badakit beste aldeak nola funtzionatzen duen. Hau guztia intentsitatez bizi izan dut.
Hamburger Sparkasse, Apotheker- und Ärztebank-ek nire zenbat kontu itxi ditu?
Zuregana etortzen dira eta diote: "Böning jauna, zure ikuspegi politikoekin ez dugu
arazorik, baina mesedez, beste banku bat aurkitu."
Eta denek bata bestearen atzetik egiten dute. Ondoren dator Volksbank Lüneburger Heide, agur esanez, eta
Sparkasse Hamburg-Buxtehude, ez, gurekin ez da funtzionatuko.
Orduan PayPal bezalako ordainketa-zerbitzu-hornitzaile bat agertzen da eta, ordu bat igaro
ondoren, oinarrizkoan esaten du: ez, ez zurekin.
Edo Stripe-k ostiral gauean ARD-ko kazetari batek deitzen dio — badakizu nolako pertsona den hori? — eta
bat-batean nire kontua larunbat goizean blokeatuta geratzen da.
Beraz, konturatu behar duzuna da oso normala dela niretzat sare sozialetan zentsuratua izatea eta nire irismena mugatua izatea.
Hitz egiteko askatasuna iristeko askatasunetik oso urrun dago; hori aspalditik izan da ohikoa.
Etorkizun libre baterako moneta-sistema bidezkoa behar dugu.
Gaur egungo diru-sistema nagusia, fiat diru gisa ezagutzen duguna, mundu osoko pulpo baten moduan agertzen
da, eta gure ustez gobernu ia guztiak haren menpe daude.
Hariek hautatutako gutxi batzuek tiratzen dituzte, eta diruaren benetako maisu horiek, noski, boterea ere eskuan dute.
Gaur egungo dirua huts-airetik sortzen da botoi baten ukipenarekin, eta ez du inolako bermerik; gainera, gure
sistema interes konposatuaren karga astunarekin kargatuta dago.
Honek dakarren emaitza, noski, gero eta gehiagorako muga gabeko avarizia da, eta sistema honek bere aurrez programatutako
amaierara iristen den bakoitzean, hamarkada batzuetan behin berrabiarazi behar izaten da; hori da gaur
egun bizi ari garena, edo hobeto esanda, bizi beharrekoa, Erreset Handia deitzen zaiona.
Jende askok modu naturalean ikusten du diru-sistema hau gaiztakeri guztien erro gisa, inflazioa, pobrezia, gosea edo
gerra izan daitezen. Denak etengabeko hazkundera bideratuta ez balira, gure garaiko krisi askok ez lukete beharrezkoak izango.
Iaz, gure moneta-sistemari buruzko mahai-inguruan konponbide posibleak eztabaidatu genituen, eta denek egiazki ados zeuden.
Alde batetik, estatuak arinagoa izan behar du, paternalismotik urrundu eta bere eginkizun nagusietan zentratu. Bestalde, sistema
monetarioa ekitatiboagoa eta, noski, bidezkoagoa izan behar da.
Guztien gainetik, estaldura argia egon behar da, dirua nahi bezala inprimatu ezin dadin
inflazio moduan, gaur egun gertatzen den bezala.
Bada, aurten are zehatzago izan nahi dugu, izan ere, helmuga-lerro garbi bat ikusten dutenek
bakarrik menderatu dezakete bertara eramaten duen bidea.
Eta gogotsu gaude ikusteko ea gai honetan gure ekonomialari adituen taldean adostasun bat lor dezakegun.
Beno, dirua da, egiazki, interesik gabe funtzionatzen duena, izan ere, interesa gaur egun jada ez baita arazo gisa
ikusten. Interesa arazoa da, exponentzialean hazten delako.
Denek dakit interes konposatuaz eskolatik; funtzio eksponentziala da.
Beraz, poliki hasten da, gero eta maldatsuagoa bihurtzen da, eta betiko luzatzen da.
Eta sistema monetarioan dagoen interes konposatu honek ekonomia osoa exponentzialean garatzera
behartzen du, hau da, etengabe hazten ari den erritmoan.
Hori dela eta, etengabeko hazkunde ekonomikoa behar dugu.
Beraz, gure sistema egonkorra izaten jarraitzeko, urtean gutxienez %3ko hazkunde ekonomikoa behar
du; bestela, azkenean edo berandu gabe eroriko da.
Eta hori da etengabe interes-tasa hauek atzetik jarraitu behar ditugulako.
Beraz, interes-tasa hauek finantza-aktiboak gero eta gehiago puzten dituzte.
Haiek ere pobreak pobreago bihurtzera eta aberatsak aberatsago bihurtzera eramaten dituzte.
Jende aberats batek diru asko besterik ez du, interesekin maileguan ematen duena, horri esker are aberatsago
bihurtuz, eta gainerako biztanleek hori ordaindu behar dute.
Eta, beraz, interesaren bidez, dirua automatikoki masa handietatik esku gutxiagora eta gutxiagora
pasatzen da. Hori da diru-sistemaren oinarrizko arazoa.
Ez, historian zehar inflazioaren ondorio izugarriak ikusi ditugu.
1920ko hamarkada aipatu da, eta zalantzarik gabe egia da gerra bakoitza, inperio baten gainbehera
handia, beti diruaren ezegonkortasunean oinarritzen dela.
Honek esan nahi du dirua ezegonkor bihurtzen zen bakoitzean gerrak piztu eta inperioak gainbehera egin
zutela, jendeak iruzurraren arreta desbideratu nahi zuelako.
Iruzurrari arreta desbideratu behar zenion. Ordaindu ezin badut, orduan edo egia aitortu eta munduari esan behar diot engainatu
zaitudala – politikariek hori egitera oso errefusatzen duten zerbait – edo gertakari okerrago bat sortu eta gero esan:
"bada, horrela gertatu zen". Denek dakite... ez nintzela ni.
Eta hori da, egiazki, arazoa, zergatik esaten dugun inflazio hau gehiago ezin dugula onartu.
Diru-hornidura, diru-horniduraren hazkundea eta inflazioaren artean bereizketa argi bat egiteko eskatuko nizuke.
Eta hori pertsonen diru-sarreren testuinguruan jartzen badugu, ikusten dugu gaur egun Alemaniako langile
batek urrezko untsa bat lortzeko zazpi aldiz gehiago lan egin behar duela 1999an zen baino.
Eta hori da zehazki Eike Hamerrek jada deskribatu duena. Hori da hain deitutako Cantillon efektua, non diru berriki
sortuaren lehen hartzaileek onura ateratzen duten, oraindik indarrean dauden prezio onetan eros dezaketelako.
Ondoren, gero eta diru gehiago sartzen da merkatuan, eskariari eragiten dio, prezioak igotzen dira eta, azkenik, pentsiodunen,
langileen eta abarren diru-sarrerak handitzen dira lehenik.
Eta hori da zehazki lortzen den berbanaketaren eragina.
Orain urrezko estandarra behar al dugu ala ez? Ona al da, txarra al da, edo edozer?
Eztabaida honek ez gaitu inora eramaten. Adituen arteko arrakala bakarrik sakontzen ari da. Horren ordez, behar
duguna da jendearen benetako errendimenduarekin berriro ere benetako lotura duen diru-sistema bat sortzea.
Eta galdera da: nola gauzatu dezakegu orain, edo zein norabidetan aldatu nahi dugu?
Horretan ere jendea gurekin bat eginarazi behar dugu.
Beraz, ekonomia-teorilariak bakarrik ados balira hau aurrera egiteko ohiko bide egokia izan daitekeela, jendea ere gurekin
bat eginarazi behar dugu! Eta jendeak errealitatean zer bizi du?
Haiek, besterik gabe, bizi-mailan jaitsiera bat pairatzen ari dira, prezioen gorakada jasaten ari dira, eta
zorren zama gero eta zapaltzaileagoa bihurtzen ari da.
Urte honen hasieran, Raffelhüschen irakasleak aipatutako zenbaki batek benetan harritu ninduen.
Raffelhüschen profesorearen arabera, Alemaniaren benetako zor nazionala 17,3 bilioi eurokoa da, ofizialki
aitortutako zor nazionala baino hainbat aldiz handiagoa.
Jakina, badago baita zor nazional ofizialaz kanpokoa ere: funts kapitalek estaltzen ez dituzten funtzio publikoetako
pentsioak, TARGET2ko saldoak, ESM, ESF eta salbamendu-paketeek izena duten bestelako itzal-aurrekontuak.
Oraindik ere ondare berezi asko ditugu.
Beraz, orain dugun sistema – uste dut denok ados gaudela – hala ere eroriko da eta erabat hondatuko da.
Zor hori itzultzeko aukeraren ondoan ere gerturatzeko, hurrengo 50 urteetan herrialde guztietan %10etik %15era
bitarteko hazkunde ekonomiko globala beharko genukeelako.
Eta ez da gobernuen asmoa ere zor nazionala noizbait itzultzea; aitzitik, kontrakoa gertatzen da.
Eta orain moneta-trantsizio batera, moneta-erreforma batera eta antzekoetara goazela, eta hori oso errealista
dela uste dudanez, historikoki kontuan izan behar dugu denek pentsatzen dutena ez dela egia:
Espero dut laster moneta-erreforma bat egongo dela, eta orduan nire zorretatik askatuko naiz.
Alderantzizkoa da egia. Zorraren berrbalorazio-legeak ditugu, hau da, hipotekako espekulazio-irabazien
gaia eta kreditu-irabazien espekulazio-zergaren gaia.
Hori %50 ingurukoa da, aktiboak balio monetario puruetan baino modu desberdinean bihurtzen direlako.
Eta, noski, hau ez da estatuei eta bankuei aplikatzen, baina modu honetan enpresei eta guri, herritarrei, aplikatzen zaigu.
Legeak oraindik indarrean daude, eta hauek dira, egiazki, niretzat diru-sistemen arloan gako
gaiak, eta orain horiek ere jorratu beharko genituzke.
Eta orduan moneta bat lortzen badugu urre-estandararekin ala gabe... Agian urre-estandar malgu bat ere ezarriko dugu,
munduko diru-hornidura osoaren ehuneko jakin bat bakarrik aktibo ukigarrietan bermatuta egongo dela esan nahi duena.
Urrea den, zilarra den edo beste zerbait den oraindik ikusi beharko da, baina irmo sinesten dut benetako ekonomi-emaitzekin
lotura lotesle bat behar dugula, eta, halaber, gaur egungo sistema ekonomiko hutsezko hazkundearen
gainean oinarritutakoa alde batera utzi behar dugula.
Agian hau ere testuinguru historiko batean erakutsi liteke.
Nire pertzepzioaren arabera, eta finantzen aldetik benetan gainazalekoa den arren, atzean dauden
botere jakin batzuek noizbait sistema hau asmatu zuten.
Horrek 1913an Jekyll Island-era eramaten gaitu, orduko gobernuak kolpe moduko batean Erreserba Federala sortzeko erabakia hartu
zuenean – diputatu guztiak Gabonetako oporretan zeuden eta senatariak ere bai. Gero, dena
hautatutako gutxi batzuekin aurrera eraman zuten.
Gainera, ideia bat dabil bueltaka: Titanic-en sistema honen kritikari batzuk zeudela,
eta haiek ere modu berean baztertu zituztela.
Agintari hauek, oraindik izenik aipatu ezin ditudan atzean dauden botereek, kontzienteki sistema hau antolatu dute
gure ikuspegi desberdinen arabera ia-banatuta egon gaitezen eta benetako agintariak ikusezin geratzeko?
Agian ideia pixka bat garatu dezakezu.
Bai, bai, lehenik eta behin, nolabaiteko deserosotasun bat sentitzen dut, izan ere, finantza eta ekonomiaren
ikuspegitik nahasmen handia sortu baita hemen, eta agian pixka bat konpondu beharko litzatekeena.
Beraz, gauza asko batera biltzen dira – inflazioa, deflazioa, hazkunde ekonomikoa, krisiak – dena ontzi berean nahasten
da, balitz bezala kausa bakarra dagoen: inflazioa edo deflazioa edo antzeko zerbait; baina, egiaz, ez da horrela.
Horren ordez, onartu behar duguna da manipulaziozko esku-hartze bat gertatzen den bakoitzean alde batek
abantaila duela eta besteak desabantaila. Hori logikoa da.
Niri, deflazioan, diru-balioa zehazki handitzen bazaio, dirua maileguan hartu duen beste batek arazo bat du,
izan ere, benetako balio handiagoa itzuli behar baitu.
Orain Jekyll Uhartearen eta beste gai batzuen kontura heltzen gara.
Hau da herritarren ikuspuntutik gertatu ez beharko litzatekeena.
Hau da, talde txiki bat, kartel bat, elkartzen da eta dio: "Guk bakarrik lortuko dugu dirua sortzeko baimena, eta estatuak
ez digu soilik baimena ematen, baizik eta gainerako guztiak behartzen ditu onartzera guk bakarrik dirua sortu dezakegula."
Festetan opari-txartel-kutxa bat dudanean bezala da; nik erabakitzen dut nork jasoko dituen zein txartel.
Nire lagunek eta ezagunek doan jasotzen dituzte bonuak, horrela besterik gabe, eta beste batzuek pixka bat gehiago ordaintzen
dituzte; eta azkenean alkohola edo beste edozer agortzen denean, beste horiei gauza askorako bonu asko ematen dizkiet, jakinda ez
dutela ezer lortuko, alkohola edo festa ia amaituta dagoelako.
Eta hori da nahaspila. Jekyll Uhartean bildu ziren bankariek sortu zuten aukera hau.
Eta gainera esan zuten, dirua dugun bakarrak garela eta orain estatuari gure dirua soilik helburu ekonomikoetarako erabiltzea
eta, funtsean, urrea zirkulaziotik ateratzea bultzatzen ari garela, estatuak beti
guregana joko duela eta beti gure menpe egongo dela.
Eta hori da benetako nahasmendua. Hemen gertatu zena da diru-sortzaileak, han bildu ziren bankariak,
inolako erantzukizunik hartzeko arriskutik askatu zituztela.
Eta 1971n, Nixonek Estatu Batuak zorpetu zituela adierazi zuen eta esan zuen: "Entzun, engainatu zaituztegu, ezin dizuegu bete,
behar genukeena baino diru gehiago sortu dugu, eta ezin dugu urrea eman; beraz, oraingoz dolarra
urretik aldi baterako bereiziko dudala esango dut."
Hori besterik ez zuen egin: bankarota deklaratu zuen.
Eta zorpetze honetatik, jendeak esan zuen: "Orain ez dut inolako loturarik; New Yorkeko bankarien kartel pribatua
nahi duen diru kopurua irabazi dezake, arriskurik gabe. Ez dute ezer eman behar horretarako, ezer ere!"
Txartel-ordainagiriak inprimatzen jarrai dezakezu, ordainagiri-kaixa-erregistragailuan bezala...
Horrek esan nahi du, jendeak orain etxera joan eta bonuen kutxan "Orain itzuli iezadazu eman nizkizun euroak edo
dolar horiek" esaten badu, zuk erantzungo diozula: "Ez, ez, hemen dio bonuak bakarrik itzuliko zaizkizula."
Zure ordainagiria zurekin eraman dezakezu, eta nik berri bat emango dizut.
Barre moduan esaten du: "Badakit hurrengo urtean beste festa bat egongo den?" Ikus
dezagun, ez dakigu, nahi baduzu eraman dezakezu.
Eta hori da, egiaz, nahaspila! Eta urreak, egiaz, horren aurka babesten du. Beste gauza batzuk ere horren
aurka babestu dezakete. Baina urreak historian zehar beti frogatu du bereziki fidagarria dela.
Eta urreak inoiz ez du historiaren zehar konfiantza huts egin.
Eta hori, besterik gabe, publizitate-argudio bat da: urrea berriro ere erabil daiteke hasierako
moneta-konfiantza oinarrizkoa berreskuratzeko.
Hori orain arteko moneta egungoekin suntsitu berri da.
Guk kritika egin beharko genuke pertsonak beste pertsona batzuen gainean nagusitzen direla. Hori da benetako arazoa.
Eta AEBetako Federal Reserve-aren itxurazko legezkotasunari buruz esan dezakeguna da legea gaur egun munduan nola aplikatzen den.
Gure lege-sistema dotorea dela.
Bai, legea klike batek soilik sortzen du, eta gero esaten dute berokuntza orain derrigorrezkoa dela.
Eta, noski, ez nago pozik horrekin, nire berokuntza-sistema egokia ez bada.
Bai, eta orduan zehazki horrela zen. Euroa guregan inposatu ziguten, aurka egiteko aukerarik gabe. Beste modu batera
esanda, lege inposatua da. Eta lege inposatua injustua da.
Legea kontratuzko alderdiek adostu dute, eta akordio edo kontratu horiek barne hartzen dute alderdi guztiak kontuan hartzea, baita
norberak borondatez onartzea ere; ez, iraganean gertatu den bezala eta gaur egun ere onartzen
dugun bezala, legea klike batek jendeari inposatzea.
Beraz, nork emango du etorkizuneko diru hobea eta bidezkoagoa? Seguruenik ez da izango EBZ, ezta? Erich, zer iritzi duzu?
Bai, absolutuki ez, zeren eta gaur egungo diru-sistemak urrezko estandarrik gabe ere, pertsona boteretsu gutxi batzuen menpe
gauden, eta haiei NWOlites deitzen diet – ez soilik eliteak, baizik eta Mundu Berriaren Ordena
eta eliteak, eszenatokien atzean dauden botereak.
NWOlitesek gaur egun diru-sorkuntza kontrolatzen dute eta, halaber, geopolitikaren norabidea, Hirugarrenen Taldea eta banku
zentralek ezartzen duten lizentzia-politika ere zehazten dute.
Hauek ez dira banku zentral independenteak; guztiak erakunde pribatuak dira. Praktika hau Ingalaterrako Bankuan du jatorria,
uste dut 1792an, Britainiar gobernuak bere moneta propioa emateko ahalmena pertsona pribatuetara transferitu zuenean.
Beraz, hau askoz atzeraago doa. Eta ECB edo FED behar ditugun ala ez, sistema konpentsazio egonkorrak besterik ez ditugu behar.
Sinpleki finantza-sistema, moneta-sistema edo diru-sistema deitzen diogu; diru edo
errendimendu-egokitzapen printzipio bat besterik ez dugu behar.
Orain egin dezakezu hori diru bermatu gabekoarekin zein bermatutakoarekin, baina
urrezko estatuaren gaiaz, laburki bueltatzeko,
Gogoratzen dut Erromatar Inperioa, non urrezko untsa baten truke neurrira egindako gizonentzako jantzi bat lortu
nuen: tunika bat, larruzko sandaliak, lauro-koroa bat eta horrekin batera doan lazo gorri bat.
Eta gaur, urrezko untsa baten truke, neurrira egindako gizonentzako traje bikain bat
eta oinetako duin batzuk ere lor ditzaket.
Beraz, urreak beti balio bera du; balioa bakarrik monetaek handitzen edo txikitzen dute.
Beraz, urrea orain bikoiztuko dela, hamarkaz edo ehunka bider ugalduko dela, eta zilarra eta beste metalek
ere gauza bera egingo dutela pentsatzea ilusio hutsa da.
Fiat moneta dira azkenaldian balio nabarmena galdu dutenak, eta uste dut herritarren ongizatea benetan axola duen estatu
egiazko bat edukiko bagenu, nire ustez, sistema egoki, bidezko eta ekitatibo baten bidez dirua gastatu ere egin lezakeela.
Hori zalantzarik gabe aukera bat litzateke, baina bestalde, gizateria, zuk diozun bezala, hain sortzailea da ezen
beti irtenbideak aurkitzen ditugulako, eta irtenbideak daude.
Beraz, zure galderari begira, Robert, nor ari da dirua behar bezala gastatzen? Edo zertarako ari gara dirua erabiltzen?
Horren adibideak daude. Utzi sistemek elkarrekin lehiatzen eta utzi jendeari erabakitzen.
Eta horrek gaur egun martxan jarriko dela uste dudan sistemara eramaten gaitu.
Finantza-sisteman arazo premiazkoak ditugu.
Gure desorekak sortu dira jendea engainatuta egon delako eta jendeak kredituak banatu edo dirua
arriskurik gabe sortu zezakeela sinetsi duelako.
Ukrainari maileguak banatu ahal izango lituzkete, eta inork ez luke galdetuko dirua nola
itzuliko zen; besterik gabe gehiago sortuko lukete.
Eta orain gerta liteke funts hauek galera gisa kontabilizatu behar izatea, dirua jaso duen
zor-hartzaileak soilik "ezin dut gehiago itzuli" esaten duelako.
Hau une honetan Alemanian bakarrik urtean 20.000 enpresa baino gehiagotan gertatzen ari da.
Kantitate txikiak, kantitate handiagoak, ez dakigu, baina hutsuneak sortzen ditu.
Eta orain arazo bat dugu banku baten balantze orokorrean, dirua itzuliko zela espero zutelako: orain bankarrota egin duen XYZ
ekintzailea, edo zorpetu eta bankarrota pertsonalean sartu den zorpetzailea, edo dirua ez duen itzultzen Ukraina,
agian laster Frantzia ere, eta abar luze bat... Haien bankuaren balantze orokorra ez dago jada zuzena.
Edo beraiek ez dute jada kapitalik, eta hori pasiboen aldean agertuko da; izan ere, aktiboen aldean aktiboak galtzen badituzte
– beste aldeak oraindik jasoko dutela espero duten dirua haientzat aktibo bat bada ere, bankuarentzat
aktibo bat delako – orduan zerbait egin beharko dute.
Gauza bera aplikatzen zaie banku zentraliei ere, eta haiek egoeratik dotore atera daitezke beren balantze orrian baloratu
daitekeen elementu bakarra, hau da, urrea, berrestimatuz.
Zer iradokiko zenuke, zein litzateke zure etorkizuneko moneta-sistema baten ikuspegi
idealak bakea eta ekintza ekarriko lukeena?
Edozeinek ikus dezake "Wörgleko Miraria" filma. Benetan ederra da, eta oso autentikoa ere.
Wörgleko istorioa ondo ezagutzen dut, eta oso egiazkoa da nola interesik gabeko sistema batek bat-batean
Wörgleko komunitate txiki bat mundu mailako krisi ekonomikoaren eraginetik atera zuen.
Ondoren ehunka beste komunitatek bat egin nahi izan zuten, eta azkenean guztia indarrez galarazi zuten.
Azken batean, dena interes-tasetara murrizten da. Interesak dituen sistema batek beti gerra ekartzen du.
Prof. Gustav Ruhland-ek 150 urte lehenago idatzi zuen honi buruz bere "Ekonomia Politikoko Sistema" liburuan.
Idatzi zuen gerra dela aberatsek dirua irabazteko bidea.
Halaber, idazten du interesetan oinarritutako kapitalismoa dugun bitartean, beti egongo dela gerra.
Oso sinplea da: interes-tasek automatikoki zorpetze esponentzialera eramaten dute, eta azken finean horrek
gerra eragiten du, herrialdeek elkarrekin borrokan arituz.
Urrezko estandarrekin are okerragoa da, azken finean dena urrez baitago.
Ez diru-eskaintza konstante batekin, izan ere, orduan ezin litzateke esponentziala bihurtu...
Diru-hornidura ezin da konstante mantendu, ekonomia hazten ari delako eta
diru-hornidura ekonomiaren arabera egokitu behar delako.
Hori da zehazki krisialdira daramana. Hori da zehazki krisialdira daramana. Hori da arazoa.
Eskozia eta Britainia Handiaren adibidean ikusi dugunez, ez da hala.
Baina krisi eta gerra eragin dituzten adibide asko daude.
Bereziki krisi ekonomiko globalari eta, ondoren, Bigarren Mundu Gerrari dagokionez – ez da kasualitatea
gertakari hauek hain azkar bata bestearen atzetik gertatu izana.
Beraz, AEBak 1939ra arte krisi ekonomiko global batean egon ziren. Bigarren Mundu Gerran armagintzan oinarrituta
bakarrik atera ziren horretatik; bestela, gaur egun ere krisi ekonomiko global batean egongo lirateke.
Ezinezkoa da halako deflazio-krisi batetik gerra gabe irtetea.
Eta beraz, gauzak beti bezala jarraituko dute.
Deflazioa egongo da, eta gero gerra handia etorriko da – dena suntsituko da eta gero berreraikiko da.
Berriro gertatuko da. Hirugarren Mundu Gerra etortzen ari dela ikusten dut, Bigarren Mundu Gerra etorri zen bezala.
Prozedura gaur egun dugun berdina da.
Orain espekulaziozko burbuila erraldoi bat sortzen ari da.
Jendea avariziara bultzatzen ari da: akzioak erosi behar dituzu, inbertitu egin behar duzu, diruak lan egin behar du
eta denok aberastu egingo zarete, edo hala promesten dute.
Eta 1929an bezala lehertzen bada, orduan zehazki orduko gertaera-sekuentzia bera izango dugu.
Agian has zaitezke laburki laburbilduz nola irudikatuko zenuke Europako hobe bat?
Pozik, Magnet jauna. Lehenik eta behin, gonbidapenagatik eskerrik asko – hemen egoteaz pozten naiz.
Ohore handia da niretzat hemen egotea, uste dudanez Bigarren Aukeren Foroan, Bigarren Aukeren WEFean.
Alemania Europako estatu soberañoen batasun baten parte gisa ikusi beharko litzateke.
Guk eredu baten alde gaude. Guk estatu nazional independente eta burujabe baten eredu baten alde gaude, beste modu
batean esanda, hain deitutako jaioterrien Europako alde gaude.
Eta erreformak defendatzen ditugu, absolutuki monstruo burokratiko hau desegiteko, zeinak pertsonalki
Sobietar Batasunaren hondakinen antza handiagoa ematen didan, eta Europako Batasuna bere muinera itzultzeko.
Eta hori bakarrik lor daiteke burokrazia murriztuz, herritarrak zapaltzen dituzten eta enpresei eta
kontsumitzaile pribatuei debekuak ezartzen dizkieten hamarka mila burokrata eta funtzionario kentuz.
Hau guztiz kontrakoa da lehiaketa librearen, ekintzailetza librearen eta baita askatasun zibilen
ideiarekin ere. Baina horretara laster iritsiko gara.
Non dago gobernu hau Friedrich Merz izeneko beldurgarri honen agindupean, ni erabat gaitasunik gabekoa dela uste dudan
pertsonaia, herrialde hau etengabe kaltetzen jarraitzen duena?
Ez da batere hain konplikatua.
Gure energia-prezioak askoz altuegiak dira. Lehiaketa nazioartekoaren aurrean edonon galtzen ari gara.
Gure bizkarrezurra automobilgintza da, errekuntza-motorra.
Hemen gaude berriro Europar Batasunean motor errekuntzaren debekuarekin. Baina Alemaniako
gobernuak babesten duenez, ezer ere ez da egiten!
Ondoren, Eraikinen Energia Araudia dugu. Guk ere hori bikaina dela uste dugu.
Eta CSUk Bavariako zentral nuklearrak lehertzen hasten bada.
Imajinatu egin behar duzu, ekaitz basati baten antzekoa da.
Hau makinen ekaitz bat da, gure herrialdean teknologiaren ekaitz bat.
Historikoki, honek Mao Zedong-en Txinako komunistan egindako kanpaina bakarra gogorarazten dit.
Lehenago norbait zegoen, Mao, eta hark esan zuen: "Orain, hona hemen nola egingo den", eta denek
haren atzetik korrika egin eta berdin egin zuten.
Gako-hitza: aurrerapauso handia. Zer da gaur egun Alemanian desberdina, eta zer egiten ari dira han?
Milioika milioi balio duten finko-aktiboak amortizazioaren ondoren lehertu eta berreskuratu ezin moduan suntsitzen dira.
Funtzionatzen ari diren zentral nuklearrak, gainera karbono-aztergarritasun neutroko aztarna dutelarik, lehertu
egiten ari dira, eta Alemaniar bezalako herrialde industrializatu batek energia-prezio izugarri
gorakorrekin aldatzen diren elektrizitate-hornidurei eusten die.
Energia berriztagarrien ahultasun hau aurretik Errusiako gas merkeak konpentsatzen zuen.
Beraz, horrek Europari buruzko galdera berriro ekartzen dit.
Zer demonio sartu zaie Europako buruzagiei hainbeste esku hartzeko, Errusia hain gogor aurkako jarrera
hartzeko, gure interes nazionalak batere ordezkatuta ez egotera, baizik eta kalteak jasotzera?
Bi gauza ulertu behar ditugulako. Errusia gabe ezin dugu Europan gerra egin, hori bat da, eta bestea da gure ekonomia ez dela
lehiakorra Errusiako gas naturalik gabe – kalkulu oso erraza da.
Digitalizazioak agintarientzat aukera izan daiteke. Gutxienez, gaur hemen eztabaidatu zen banku zentral digitaleko
dirua, nortasun digitalarekin lotuta, herritarren eta baita oposizio-taldeen aurkako errepresio-forma bat izango dela.
Noski baietz, eta horregatik nahi dute jendeak. Esan nahi dudana da dena elkar lotuta dagoela.
Ba, irmo sinesten dut koronabirusaren neurriak hartzen genituen bitartean ikusi genuena politika zela, eta
zerbait handiago baterako proba bat, saiakuntza bat izan zela.
Sistemak oso adi-adi probatu ziren errepresio-neurriak zein neurritan erabili zitezkeen eskubide zibilak mugatzeko ikusteko,
eta jendeak neurri horiek manipulazio, agitazio eta hedabideetako propagandaren bidez zein mailatan onartuko zituen jakiteko.
Dena politiko-medioen konplexuak antolatu du, jendea suntsitzeko, inoizko gezur handienetako batekin.
Klima-aldaketaren beldurrarekin berdin-berdin mekanismoa da.
Beraz, orain honetara iritsi gara: orain herritarrak zaindu behar ditugu! Hori
zaintza-estatu batera eramango gaituen pausoa da. Zergatik?
Bai, ez duzu herritar atsegin gaberik nahi! George Orwell-en 1984 bezalakoa nahi duzu – argi ikusten duzuenez – non kanpoko,
irudimenezko etsai bat sortzen den eta jendea zaintzen den.
Aldous Huxley ere oso, oso interesgarria da, baita Ray Bradbury ere, bere Fahrenheit 451 liburuarekin – etorkizuneko
distopia-irudi bat margotzen duten liburu zoragarriak, eta nik esango nuke abiadura osoz horretara goazela.
Von der Leyenek gauez amesten du gure mezuak irakur ditzakeela, beraz, nireak denak irakurtzen ari dira, eta zureak ere bai, uste
dut. Apur bat deserosoa da, baina zein polita litzatekeen biok ezin bagenu diruz ordaindu gehiago – egia
esan, hemen inork ezin du diruz ordaindu gehiago – orduan kontrolatu ahal izango zinatekeelako.
Eta orain, kontua hauxe da: boterean daudenek jotzen duten doinura dantzan egiten ez baduzu, koronabirusaren pandemian «Ei,
ez naiz txertatuko» esan izan bazenu, zer gertatuko zen uste duzu, hori egiteko bitartekoak jada bazituztenean,
Bavariako Söder bezalako norbaitek edo Lauterbach bezalako batek txertatu gabekoekin zer egingo zuten...
Kontuak blokeatuta, orduan zubiaren azpian lo egin zenezakeen, euro digitala errepresio
politikoaren bitarteko bat baino ez baita.
Dissidentea bazara, blokeatu zaitzakete eta zure ondasunak kendu; elektronikoak badira
soilik, konfiskatu besterik ez dituzte egin.
Azken finean, hori da guztia! Orain entzun dugu beste mahaikideek jabetzei buruz hitz
egiten, ez dago gehiago Mendebaldeko jabetzerik.
Batak dio higiezin bat erosi nahi duela, besteak berriz erostearen aurka aholkatzen du.
Ni ere azken horrekin bat nator, non oso argi esaten dudan orain higiezina erosten duen
edonor derrigorrezko hipotekapean dagoela.
Ikusi genuen nola azkar gerta daitekeen hori Alemanian 1950eko hamarkadako Karga Berdintze Legearekin.
Horren gainean hipotekazko eskubide bat derrigorrez ezarriko da, beraz hori ere ordaindu
dezakezu, eta hori besterik ez dira funts guztiak.
Ondoren urrearen debekua etorriko da, urrearen debekuak kapital-kontrolen aurrekari baitira.
Eurorik behera egiten jarraitzen badu, eta hala egingo du. Euroa soilik bizirik irauten du banku zentralek, batez ere
atzerrikoek, egindako laguntza-erosketen bitartez; haiek beren moneta, moneta indartsuak, euroaren aurka saltzen dituzte.
Oraindik zabor hau, moneta leun hau guztia hartu behar dute. Eta ondoren dator urrearen debekua.
Hau da, Lehen Mundu Gerraren aurreko garaian eta Lehen Mundu Gerran zehar gerra-obligaiok eta urrearen truke ikusi genuen.
Baina ondoren ezin izan zuten hori gehiago egin, beraz, ez zen gehiago trukagarria, eta hori lotuta dago
jendeak ezin duelako gehiago nazio-monetetatik irten.
Eta horregatik nahi dute jendeak euro digitala.
Badakigu baliorik gabeko moneta dela, diru fiduziarioa dela, elektronikoa besterik ez dela, eta presioa egin
nahi diete jendeari, beren iritziak adierazi ezin ditzaten.
Orduan, haien kontuak izoztuta egongo dira. Eta, bestalde, ezin izango dute moneta honetatik, diru fiduziario honetatik irten.
Ezker eta eskuinaren arteko espektro hau, egiaz, ez da jada arazoa, edo, behintzat, ez da gaurko arazoa.
Gure garaiko arazoa, egiaz, askatasunaren eta estatu errepresioaren arteko tentsioa da.
Hori da, benetan! Niretzat pertsonalki.
Eta beti dakit hurrengoan zer etorriko den, bai, esan nahi dudana da: zergatik AfD, zergatik
diote hori, hemen eskuindarrak garela eta abar.
Bai, eskuineko kontserbadorea ere bai, baina beti lehentasunak ezarri behar dituzu.
Eta nire lehentasun pertsonala da lanean aritzea, estatu inbaditzaile baten aurka garaipena
lortzeko eta gure askatasun zibilak babesteko.
Hori da zehazki politikara sartzera bultzatu ninduna.
Hori da gaur hemen eserita nagoen arrazoia.
Bizitza osoan zehar hau inoiz ez dut ahaztuko.
Eta hitz hori arduragabe erabiltzen duten guztiak halako fronte batera joan beharko lukete.
Ikusi beharko lukete bertan gertatzen dena, zuzenean frontean daudenentzat eta atzealdean daudenentzat.
Hori ezin da irudikatu, eta hain arduragabea da halako zerbait berriro hastea pentsatzea ere.
Europako irudi ideal hau marrazten duzunean, nondik hasiko zinateke lehenik?
EB desagertu egin behar da. Hori da nire eskaera absolutua.
Urteetan zehar, itunen eta krisien bidez, EBk bere burua Europako okupazio-botere gisa ezarri du eta, nire ustez, kontinente hau
modu bortitz eta autoritarioan okupatzen ari da, bere kultura guztiak zapaltzen, askatasuna zapaltzen, adierazpen-askatasuna
zapaltzen – eta kontinente hau EBk benetan salbatu nahi zuen lekura, hau da, gerraren hondakinetara, itzularazten ari da.
Eta zehazki horixe da EBk Europak berriro ere eramaten ari duen lekua. Eta EB hori indargabetu egin behar da.
Europarekin zerikusirik ez duen eraikuntza abstraktu bat da.
Burokrataz osatutako talde urruna da, eta ziurrenik ez dakite jada Europan zer gertatzen den, Bruselan,
beren enklabeetan eta beren burbuiletan izan ezik.
Hori izango litzateke nire lehen eskaera, eta ez nuke inolako konpromisorik egingo.
Europar Batasun hau erreformatu ezin duzulako; kasu honetan, sistema guztiz desegin behar duzu.
Handia da zer aterako den horretatik, baina hobetuko besterik ez da egin dezake.
Eta Europako nazioek hamarkadetan zehar Europako Batasun honen aginduei men egin diete.
Eta gure politikariei traizioa egotzi nahi diet, Europako herritarrak traizionatu dituztelako, gurekin saldu
eta traizionatu gaituztelako, edozein interesengatik.
Europa, egiazki, une honetan gaizkiaren gotorlekua da.
Hau da gaiztakeri guztia sortzen den lekua. Europa ezin da erreformatu.
Gaur egun aurkitzen dugun Europa hau, zalantzarik gabe, erabat desagertu behar da.
Hori kontuan hartuta, ez naiz Europako zale sutsua, burokrazia-munstro hau, bere buruari erreferentzia egiten dion
paternalista egitura hau, AEBen inperialista proiektu bat dela uste dudalako eta Europako estatuetan inposatu izan delako.
Oso ondo planifikatua, bikain prestatua – horri buruz pixka bat gehiago esango dut laster, aukera dudanean.
Beraz, ez naiz Europako sutsua. Benetan ez, ezin zara izan.
Benetan ez dago ezer onik esateko gure begien aurrean antzezten ari den pseudo-parlamentarismo honi buruz.
Hau hutsaren etapa bat da.
Hitzaldiak begiratuta, diputatuek bi edo hiru minutu dituzte, eta ondoren mikrofonoa itzaltzen zaie, batez ere Von der Leyen
andrearen iritziekin bat ez datorren zerbait esaten dutenean, bitartean buruan EBko inteligentzia-planekin kezkatuta dabilena.
Haren baitan dena ikus dezakezu, bere begietan irakur dezakezu, bere buruan dabiltzan pentsamendu totalitarioak.
Hau ezin da inork nahi duen Europa izan, eta nik, zalantzarik gabe, ez dut nahi.
Ezin dut irudikatu nolako jendeak halako Europa nahi duen, botere hutsean eta inperialismo-asmoetan soilik interesa dutenek,
gerra berriak prestatzen edo, gutxienez, nolabaiteko gaitasun militarra garatzen dutenek izan ezik. Hori ez da nire Europa.
Neure buruarentzat erraz erantzun dezaket: itxi berehala, erabat eta ordezkatzerik gabe EBko agintari guztiak.
Europako funtzionario guztiak kargutik kendu dituzte, guztiz eta ordezkorik gabe. Burokrazia hau batere ez dugu behar.
Eta uste dut hemen, oholtza honetan, akatsa egiten ari garela – eta hau gure buruari zuzendutako kritika orokor bat da –
lehenago aipatutako propagandaren engainuetan erortzen ari garela, Europa hau, EB hau, erreformatuko dela suposatuz.
EB erabat okupatuta dagoen eta berritu beharreko hotel bat bezain erreformatzeko ezinezkoa da.
Hori ezinezkoa da; hemen ezer ere ezin dugu erreformatu.
Bakarrik deuseztatu dezakegu, eta benetan deuseztatu ordezkorik gabe!
Herritarrek ez dute horretako ezer behar, ez baitu bizitzari, askatasunari edo jabetzari ezer ekartzen.
Hauek dira jokoan egongo liratekeen balioak.
EBk ez du ezer ere hobetu garrantzizko neurrian, baizik eta dena zailago egin du.
Serge, Martin Sellnerren ondoan zuzenean jarri zaituzte.
Hemen berarekin podiopean eserita zaudenean eta berarekin remigrazioari buruz hitz egin behar duzunean, ez al zaude
beldurtuta Martinengatik, azalgorri, azalbeltz eta bestelako koloreko pertsona guztiak
berehala remigratu nahi dituela leporatzen diotena?
Ba, hemen Pragako, Txekiar Errepublikako, noski ez, momentu honetan biok atzerritarrak garelako. Beraz, ezin nau deportatu.
(...) Bereziki politika, errefuxiatuen politika, itzulera eta integrazio bezalako gaietan, uste dut
Martin Sellner urteetan zehar bidegabeki tratatu dutela.
Bai, nahiko ondo irakurtuta dagoen eta adi entzuten duen edonork... eta gazte hau ere oso erakargarria da, esan behar da,
ederra da, beraz ez da bakarrik ahozko adierazpenean trebea, baita ederra ere – ez, baina
bere ideiak, bere pentsamenduak argiak dira.
Martin, remigrazioari buruzko liburu bat idatzi duzu, askotan aipatua eta maiz eztabaidatua dena.
Zure teoriak eztabaida bizkorrak piztu dituzte.
Haiek ere "Compact" debeku-prozeduretan eztabaidagai izan ziren.
Atzerritarrak herrialdera itzultzeari buruz hitz egitea gaur egun ia legearen oreka-hari batean ibiltzea bezalakoa da.
Zein dira, beraz, zure argumentu nagusiak? Hona hemen laburpen bat.
Hori luzez azal dezaked, liburu oso bat idatz dezaked, eta, egia esan, bat idatzi dut; CORRECTIVi eta Potsdamgo hiriari
esker, best seller bihurtu zen – beraz, demonizazioan, termino hau hiltzeko saiakeran, arrakasta handia lortu dute.
Gaur egun, Trumpek erabiltzen du, Muskek erabiltzen du, Portugaldik Chega-tik hasi eta Italiako
Lega-ra arte. Eta zein dira oinarrizko printzipioak?
Funtsean, migrazio-politikaren normalizaziora itzultzea besterik ez da. Honek berremigrazioa suposatzen du.
2015az geroztik zer gertatu den ere ez dakigulako.
Ezker hegalak guztiz absurdoa den eztabaida bat aurkeztu digu, hain zuzen ere: migrazio ilegalak ilegalak al dira?
Jakina, ilegal da. Zer gertatzen da migrazio ilegalarekin?
Jakina, etxera itzuli behar du. Puntu, hori guztiz argi dago.
Hau hamar urtez eztabaidatzea guztiz absurdoa da. Eta emigrazioaren itzulera eztabaida normalizatzen du.
Inbasioaren amaiera, asiloaren zoroaldia gelditu, gotorleku-Europa.
Nordafrikan harrera-eremu eta zentroak sortzearen alde nago, non pertsonak duintasunez eta segurtasunez bizi daitezkeen,
lanbide bat ikasi dezaketen, baina Europara etorri ezin diren.
Legezko nahiz legez kanpoko ordezko migrazioa gelditu behar da.
Gure seme-alabei eta gure familiei ongietorria ematen dien kultura behar dugu.
Eta gizarte paraleloetan ere egokitzeko presioa egon behar da. Islamizazioa gelditu.
Hau da nire remigrazio-proposamenaren oinarria: parte-hartze boluntarioa, behartze ordez
eskaintzak, eta tokiko laguntzarekin batera.
Lehenago eztabaidatu genuen tokian tokiko aukerak egon behar direla.
Eta Siriatik eta Nigeriako mediku guztiak ateratzen baditugu, jendea naturalki guregana etorriko da.
Tokian tokiko aukerak sortu eta bertan laguntza eskaini behar dugu, baina argi utzi
behar dugu Europara sartzeko biderik ez dagoela.
Eta gero, ez bi urte barru, ez hiru urte barru, baizik eta hamabost, hogei edo hogeita hamar urteren
buruan, Alemania gaur baino alemanagoa izango da. Eta hori, laburbilduz, remigrazioa da.
Guk, besterik gabe, Berlinen kalera atera ginen.
Klip-taula polit bat hartu nuen, pasatzen ari zirenengana hurbildu eta esan nuen: "Etxean migratzaile bat hartuko al zenuke?"
Biltegiak beteta daude, apartamentuak beteta daude.
Agian komunitatearentzat zerbait egin eta migratzaile hauek hartuko zenituzke? – Bai,
bai, zalantzarik gabe egingo genuke hori!
Eta gero Feroz Khan txoko batetik atera nuen eta esan nuen: "Hara dago. Berehala eraman dezakezu!"
Eta gero: "Ez, ez, ez, ez dugu inolako espaziorik!"
Jakina, umorea erabili nahi genuen arreta deitzeko Alemaniak eta gizarteak beti diotela: "espazio dugu,
espazio dugu, denak onar ditzakegu". Ez, ez dugu espaziorik.
Eta, jakina, migrazio-politika hau guztia huts egin du.
Eta hala ere, behin eta berriro esaten da edozein pertsona onar dezakegula, eta haiek bere kabuz integratuko direla.
Ez, ez dira denak hemen integratuko. Eta hori azpimarratu nahi izan genuen.
Eta oso interesgarria izan da ikustea nola erreakzionatu zuten jendeak.
Beraz, lehenik eta behin, bai, zalantzarik gabe, parte hartuko dut.
Eta gero Feroz benetan iristen da, jaka polit bat eta txano fresko bat jantzita: "Kaixo, hemen nago!"
Eta orduan oso azkar norbaitek esan zuen: "Ez, horrek ez du balio, horrek ez du balio!"
Zein handia uste duzu Alemanian edo Austrian islamizazioak terrorismo-eraso gehiago eragingo dituen arriskua?
Bai, azken urteotan ez ditugu lehen bezala eskala handiko eraso horiek edo saiakera asko ikusten; ordea, nagusiki
labana-erasoetara aldatu da, eta hedabideek naturalki saiatzen dira hori gaixotasun mentaleko pertsona baten ekintza balitz
bezala, atzean ideologiarik ez balego bezala, irudikatzen.
Eta oso, oso garrantzitsua da azpimarratzea eta arreta jartzea zergatik ari diren pertsona hauek horretan.
Hau alderdi oso garrantzitsua da, izan ere, hedabideek, bereziki, hori ezkutatu nahi dute, biztanleriari lasaitasuna emateko, guk
atzealdea ez jakin dezagun, hau ideologia hutsa dela, hau da, islam politikoa, islamismoa, Alemanian eta Austrian ez ezik,
Europa osoan islamizatzea helburu duen ideologia bat, eta agenda hori maila desberdinetan zorrotz jarraitzen
ari dela, hainbat metodo erabiliz, terrorismoa barne.
Eta esan nahi dudana da – Gabonetan hala ere ikusiko dugula – jada segurtasun neurri guztiak gogortu egiten ari direla ikusten
ari garela, eta Gabonetako azoken irudi triste hau, herritar arruntek nahiko seguru sentitzeko hain gogor zaindu behar
direla – izan ere, noski, benetako segurtasunik ez dagoelako.
Esango nuke herrialdera bidai-agiri edo bisarik gabe sartzeko agenda hori sustatzeari utzi behar diogula.
Jendearekin jolas egiteari utziko diogu, pigmentu asko duen pertsona bat pigmentu gutxi
duen batekin hitz egiten ari denean ere...
… Beno, ez naiz hain pigmentu gutxikoa …
Hori da, hori da, oso argi esan behar dut: nola aurkitzen dute migratzaile hauek beren bidea Alemaniara, Europara?
Bai, ez daude gure mugetan tankeekin zutik, "ireki muga edo tiro egingo dugu" esanez.
Bai, pertsona hauek kontzienteki utzi zituzten Europan sartzen, Alemanian sartzen; engainatu egin zituzten.
Duela bi aste besterik ez nengoen Kongoko Errepublika Demokratikoan, eta han ere badaude
kontrabando-sareak, zeinek zehazki dakiten Alemanian haurren laguntza zenbat den, zer espero dezaketen eta abar.
Ba, asilo eta migrazio krisi osoa konpontzeko oso erraza den irtenbide bat daukat.
Uste dut azkar amaituko litzatekeela asilo-zentroak politikarien villen ondoan eraikiko balira.
Hori oso azkar konponduko litzateke, baina txantxak alde batera utzita.
Lehenengo urratsa besterik ez dago, bultzada eta erakarpen faktoreen alderantzikatzea.
Zuzenean zaude, zuk esan zenuen bezala, jendea hona etortzeko pizgarri guztiak bertan behera
utzi behar dira. Esan nahi dut, non gaude, mesedez?
Jendea Bangladeshetik Libiara etortzen da eta kontrabandistei ordaintzen die Europara iristeko – hori ez da beren herrialdetik
ihes egitearekin zerikusirik; migrazio ekonomikoa da, hemen eskaintzen ditugun pizgarriak
direla-eta. Noski, denek berehala alde egin behar dute.
Hemen modu ilegalean etortzen diren immigrazio-legez kanpokoek ere alde egin behar dute.
Eta horrek, noski, herrialdera modu ilegalean sartu diren guztiak barne hartzen ditu. Modu ilegalean
sartu daitekeen edonork modu legalean ere irten daiteke.
Nik ere hau bereziki barregarria iruditzen zait – ezkerreko komunitateek: "Migrazio masiboari
ezer egin ezin diogu, mugak ireki behar ditugu."
Jakina, horrek milioika pertsona hona etorriko direla esan nahi du.
Baina deportatu beharreko pertsona bakoitza, ustez, Everest mendia igotzea bezalakoa da.
Soluzio sinple eta argiak behar dira.
1945etik, erruduntasun-kultura honetan bizitzen jarraitu dugu. Bai. Guk, alemaniarrok, errudunak gara.
Pertsonak hartu behar ditugu, izan ere, hori egiteko betebeharra dugu.
Ez dugu betebehar hori! Ez dugu inor hartu beharrik ere.
Behar duten, integratzen diren eta hemen bigarren etxea aurkitu izanagatik eskertuta dauden
pertsonak onar ditzakegu. Eta, trukean, erakusten digute:
Eskerrik asko ongi etorri emateagatik, hemen integratuko naiz!
Eta zuk zeuk, nire kasuan bezala, familia-historia baduzu, Alemaniara etorritako migratzaileak barne, hemen hizkuntza ikasi
zutenak, lan egin behar izan zutenak, ezer doan jaso ez zutenak... Etxebizitza oso txiki bat eman
zieten, sei lagunek gela bakarrean lo egiten zuten.
Lan eginez gora egin zuten eta oraindik ere herrialde hau maite eta errespetatzen zuten. Eta hori gaur egun ez da gertatzen.
Eta bakarrik esan dezaket erruduntasun-kultura honetatik datorrela, eta horretatik urrundu egin behar dugula.
Ez da gure lana hemen denak hartzea, eta, jakina, mundua salbatzea ere ez.
Eta gure lehen pizgarria da hau: horregatik eskertuta bazaude eta integratzen ari zarela erakusten
badiguzu, pozik onartuko zaitugu. Eta hori gauza ona da.
Baina hemen integratu ez diren pertsona asko daude, besterik gabe.
Eta hori oso, oso tragedia handia dela uste dut.
Eta ni, Kongoko "Bomber Beltza", "Leopardo", bai, nire ausardia alemaniar herriari zabaltzea nahi dut,
beldurrik ez izateko esateko. Beldurra lagun txarra da.
Kongoko Errepublika Demokratikotik errefuxiatu-haur gisa Europara etorri nintzen, nire bidea aurkitu nuen eta zure herrialdea
maitatzen ikasi nuen. Nire seme-alabak alemaniarrak dira.
Orain prest nago zurekin eskutik eskura lan egiteko misio hau burutzeko.
Eta hori da hurrengo urtean kanpaina egiteko nahi dudana.
Oso ondo, Stefan Magnet, ekitaldi erraldoi honen antolatzailea – bigarren Alternative WEF-a orain Pragan ospatu da.
Panelek amaitu dira, eztabaida asko izan dira, eta hemen sortu diren oso-oso baliotsu eta
onak diren kontaktu kopuru harrigarria dago.
Nola zaude? Emaitzarekin pozik zaude?
Oso pozik nago, dena bikain atera delako.
Ez ziren gertatu gertakari larri handirik, ez ziren izan ekintza nahasgarririk.
Hizlari guztiak etorri ziren, euren hitzaldiak eman zituzten, eta elkarrekin bakean eta adiskidetasunez moldatu ziren.
Eszenatokian, noski, eztabaida egon zen, eta hori da nahi duguna. Hori ona da – lehen urtekoa baino hobea izan zen.
Eta oso lasaituta nago lortu dugulako, hitzaren benetako zentzuan.
Eta oso apaltuta eta eskertuta nago hainbeste ekarpen bikain eta hainbeste hedabide-bazkide bikain ditugulako,
hemen modu anitz eta konprometituan erreportatzen dutenak.
Benetan oso pozik nago hemen elkartu garelako eta orain hau ederki bigarren aldiz entregatu dugulako.
Bikaina, oso ona. Stefan, zure leloak honako esaldia barne hartzen zuen: "Kritikatik indarera."
Hitz 'boterea' pixka bat definitu al dezakezu, hemen zein motatako boterez ari zaren hitz egiten ari zaren ulertzeko?
Bai, amaierako hitzaldian ere esan nuen gure borondateak batzea dela kontua.
Helburu bat lortzeko ados gaudenean, kausa komuna bat aurrera eramateko asmoa dugunean, indarra
garatu dezakegula. Eta hori da guretzat garrantzitsua.
Konkretuko irtenbide eta ideia zehatzez hitz egitea eta elkarrekin lan egin dezakegun helburuak ezartzea da kontua.
Eta borondate partekatu eta antolatua mendiak mugitu ditzake.
COVID-19arekin ikusi genuen, non ehunka mila, azkenik milioika lagunek esan zuten: ez gaitzatela genearen
terapian behartu, ez dugu txertorik hartu nahi, osotasun fisikoa nahi dugu, askatasuna nahi dugu.
Eta horrek protestaren hazkundea ekarri zuen, indartsu bihurtuz, desobedientzia zibila nonahi gertatzen zelarik.
Eta orain nahi dugu Europan ez egon gerrarik.
Ez dugu nahi Ursula von der Leyen, Jens Spahn edo marioneta hauek deitzen diren edozerengatik ustiatua izatea.
Ez dugu Europar Batasunaren izar urdinezko banderaren engainuaren menpe izan nahi; baizik eta, COVID-19arekin gertatu zen
bezala, autodeterminazioan eta askatasunean bizi nahi dugu, eta ez diegu utzi nahi politikari hauei gerrara bultzatzeari.
Hori da hemen adierazi nahi genuen borondate komuna.
Eta uste dut hori arrakastaz lortu dela, eta, gainera, etxeko ikusleei erakusten diegu ados gaudela.
Ez dugu gerra nahi; orain indarrak batzen ari gara datorren urtean gerra saihesteko.
Oso ondo. Eta gai hau eztabaidatzeko ere jende askotarikoa bildu duzu.
Nola saihestu daiteke Europan gerta daitekeen gerra bat?
Zure ustez, alor askotako aditu gisa, hurrengo urrats zehatzak agerian geratu al dira?
Benetan gauza asko atera genituen horretatik.
Eta egia esan, simulazioaren eta mahai-inguruaren ondorio garbi bat izan zen gerra, noski, bere izenez deitu behar dela.
Delitua da, itsusia da, bortitza da, odolz betea da.
Irudiak erakutsi behar dituzu, emozioak erakutsi behar dituzu.
Gerrak ez du abstraktua; ez da Gazan edo Sirian nonbait gertatzen.
Ez, berak guregana dator eta guk horregatik hil behar dugu, guk horregatik odola isuri behar dugu.
Gure tripak eta besoak frontean eta etxean ere galtzera goaz.
Suntsipen masiborako arma astunak erortzen direnean, gure herria kaltetuko dute.
Orduan adinekoak ere eragingo ditu, haiek diotena: "Jada ez dut fronteara joan beharrik."
Baina bilobak galtzen ari zara, bilobak ere berdintasunaren izpirituan deitu behar direlako.
Eta gerra gure etxeetara ere iristen da; beti horrela izan da.
1945ean, adinekoek ere bonbardaketen, kanporatzeen eta profanazioen ondorioz sufritu zuten.
Beraz, denei eragingo die. Gerra itsusia da, ez dugu Europan beste gerra odoltsurik behar.
Beraz, ikus dezakezu gai hau zure bihotzari oso lotuta dagoela, eta oso garrantzitsua da hori ikusleei
eta baita hemen bildu dituzun guztiei ere helaraztea.
Lan bikaina. Guk ere ekitaldi honengatik berriro ere zorionak.
Hori jakinarazteaz oso pozik gaude, eta panelak ere laburbilduko ditugu.
Agian ikuslearentzat, adituak daudela ikusten dutenean, eragina duten pertsonak.
Benetan denak elkartu zenituen, influencer-etatik kanzler hautagaieraino.
Hori harrigarria da. Noizbait garagardo baten bueltan nola egin zenuen kontatu beharko didazu. Baina benetan ona da.
Orain galdera hau da: zer esango zenioke ikusleari? Orain bertan zurekin batera gelan eserita
dauden ikusleei zuzenean hitz egingo bazenien.
Banako bakoitzak zer egin dezake pertsonalki gerra posible bat saihesteko?
Bai, oso argi dut iritzi hori: guk bultzada besterik ez dugula ematen.
Ikusi nahi dugu koronabiruseko garaian eta hedabide anitzeko bestelako programetan jada ikusleei ezagunak
zaizkien hainbat pertsonaia – non jendeak konfiantza duen – gerraren aurka indarrak batzen ari direla.
Guk egiten dugu. Guk bidea erakusten dugu. Guk erantzukizuna hartzen dugu.
Ikusleek ere parte hartu ahal izango duten aukera zabal eta anitz eskainiko ditugu,
horietako batzuk oztopo txikikoak izango direnak.
Guztiz konturatuta gaude ez dela denek Kla.TV edo AUF1 bezalako telebista-kanal bat sortu ahal izatea.
Ez du edonork ehunka mila lagunekin mega-manifestazio bat antolatu dezakeenik, ezta salaketa
adimentsuak idazten dituen abokatu izan daitekeenik ere.
Baina denek zerbait egin dezakete. Denek esku-orriak banatu ditzakete. Bai, denek pegatinak itsatsi ditzakete.
Denek argi esan dezakete orain zer dagoen jokoan beren senide eta familiaren artean, lanean edo ohiko mahaiaren bueltan.
Bai, boterean daudenek beren krimenak gerra bidez estali nahi dituzte.
Eta beti bezala, guregandik ustia egin nahi dute.
Orain xake-taulako piezak gara.
Sinpleki ezpataz hildakoak izan beharko lirateke. Eta esan behar dugu: Ez!
Eta ikusle bakoitzak bere buruari galdetu behar dio: zer egin dezaket? Aurrean egon nahi al dut?
Agian ez. Bai, ez dira asko hori nahi dutenak.
Orduan, agian, nire lagunekin eztabaidatu dezaket. Bai, agian nik ere hori egin nahi ez dut?
Ondoren, gauean isilean eskuorrak banatzen ditut edo pegatinak nonbait itsasten ditut.
Eliza itzuli eta esaten duenean txertaketa askatasuna dela eta gerra askatasuna dela, orduan elizaren atean
pegatina bat itsatsiko dut: Gerrari ez! Bakeari bai! – edozer.
Edo nik dohaintzan eman dezaket. Nik lagundu dezaket.
Biderkatzaile izan naiteke. Programak deskarga ditzaket eta berriro igo ditzaket gizarte-sentsura saihesteko.
Milaka aukera daude. Denek pentsatu behar dute zer ekar dezaketen.
2026an, oraindik zerbait egiteko aukera egongo denean, geldirik geratu eta ezer egin ezean, ondoren agintea gogortu egingo dute
eta bakezko erresistentziarako aukerak asko murriztuko dira.
Orain ezer egiten ez dutenek geroago aurre egin beharko diote zergatik ezer egin ez zuten galderari, jada ezinezkoa denean.
Orain da ekintza hartzeko garaia! Aktibismoak aktibo izatea esan nahi du, eta orain denek modu batean
edo bestean aktibo izan behar dute bakearen alde.
Hori baie adierazpen harrigarria da! Eskerrik asko elkarrizketa honengatik eta ekitaldi osoagatik. Zuretzat hatzak
gurutzatuta ditugu eta programaren zehar lagunduko dizugu bake hau benetan gordeko dela ziurtatzeko. Eskerrik asko.
Hemen zuzenekoan, bigarren A-WEFean. Orain Elias Sasek hemen da gurekin zuzenekoan.
Eta Elias, atzo jada hemen zinen, lehenago iritsi zinen.
Han, talde txikiago batean, guri sarbiderik ez genuen zirkulu itxi batean, oso gai garrantzitsuak eztabaidatu
zenituzten... Han zer eztabaidatu zenuten galdetu al dezakegu?
Adibiderik al duzu? Atzo erabaki zitekeen zerbait kontatu al diezagukezu?
Jakitea oso interesatuko litzaiguke.
Bai, atzoko eztabaidak oso interesgarriak izan ziren.
Eta puntu batean ados egongo ginela ere ziur ginen:
Une honetan mehatxu handienetako bat zein da, baita askatasun mugimenduari, ditugun
hezkuntza-esparruari eta hedabide libreari dagokienez ere?
Eta ados jarri ginen hau argi eta garbi shadow banning dela, AI algoritmoek Interneten argitaratzen dugun guztia
beren balorazioetan apurtzen dutela eta gehiago ez dutela helarazten, bere irismena artifizialki mugatuz.
Eta neurri honen aurka – denok ikusi dugunez – kontuan hartzekoa den bakarra elkarrekin bat egitea, elkarrekin lan
egitea, gure egoak albo batera uztea eta burbuila hau elkarrekin hautsi edo shadow ban-a elkarrekin gainditzea da.
Eta oso interesgarria iruditu zitzaidan nola ados jarri ginen, adibidez kanpaina bateratuetan, testuaren ordez A4
formatu dokumentu askoz gehiago prestatzeko, jendeak inprimatu eta beraiek banatzaile bihurtu zitezen.
Beraz, ikusten dugu zirkulua itxiz doa, analogikora eta lineaz kanpokoara itzultzen ari gara.
Orain jada asko aurreratu gara Kla.TV Offline-ekin.
Urteetan S&G-rekin egin izan duguna, alegia gauzak geuk inprimatzea, banatzea eta
banaketa-sareak eraikitzea, oso, oso ezaguna ere bada.
Eta uste dut etorkizuneko urteetan nabarmen garatzen jarraituko duela, eta kanpaina edo irtenbide bikaina
dela shadow banning-ari aurre egiteko, izan ere, soilik murrizten baitu hedapen digitala.
Oso inpresionagarria! Zurekin harremanetan dagoen edonork badaki une honetan Kla.TVko IT sailean dena
kudeatzen duzula eta zuk bertan ezarri duzula ere.
Beste urte oso intentsu bat izan duzu, garapen berri gehiagorekin – oraintxe aipatu duzun bezala, Kla.TV Offline sistema martxan
dago, eta hori ere internetik gabeko sare-lanerako puntu bat da.
Hori funtzionatzen al du? Ikusleentzat iritzirik jaso al duzu jada?
Bai, harrigarria da. Duela gutxi txosten bat egin genuen eta kontagailua ebaluatu genuen, eta
orain 40 herrialde baino gehiagok hartzen dute parte.
Harritzekoa da nola gero eta dinamikoagoa bihurtzen ari den, eta gaur arratsaldean hemen ere
proiektu honi buruz hainbat aldiz galdetu zidaten.
Zorionez, kontzientzia pizten aurrerakoien artean gaude, eta batzuek antzeko proiektuak eskaintzea kontuan hartzen ari dira.
Eta hau guztia garatuko da, baina esaten duten bezala, lineaz kanpokoa da organiko berria.
Hau nagusituko da edo nagusi izan behar da.
Eta elkarrizketetatik nabari zitekeen aurrez aurreko bilera iaz izan genituen bilerak birtualetatik guztiz desberdina zela.
Bero giroa zegoen, elkarrekiko ulermena eta bakarrik elkarrekin aurrera egin dezakegula konturatzea.
Oso ondo! Bai, hori da bakarrik egiteko modua, eta, zalantzarik gabe, ez zen erraza denontzat sinestea
honetarako eraiki duzun guztia oraindik lineaz kanpo dabilela produktu guztiekin eta oraindik doanik.
Edo zer nolakoak izan ziren iritziak? Ohartzen naiz ezin sinetsi duten pertsonak daudela, ezin irudikatu dutenak.
Bai, oso, oso zaila da irudikatzea hori ez badakizu, ez badakizu nola lan egiten dugun elkarrekin eta zer
motibatzen gaituen, gure konpromisoa – hori ez badakizu.
Esan nuen disko gogorra oparitzen ari garela jendea motibatzeko eta bi pertsoni pasatzeko animatzeko.
Hori ezin da irudikatu, guretzat ere ezin da irudikatu.
Hori besterik ez dago: etorri eta gu ikusi behar gaituzu, tokian tokiko harreman-sarea sortu gurekin eta gu ezagutu.
Eta mundu berri osoak zabaltzen dira!
Eta gauza hauek esaten dizkiezuenean, jendearekiko enpatia handia dut; beste planeta bateko zerbait balitz bezala da.
Baina jendeak gurekin ezagutu beharko luke, etorri guregana.
Eta egiazki badago dirurik gabeko mundu berri hau, non dirua ez den ardatz, baina jendea bihotzez konprometituta
dagoena bere auzokideei pasatzeko eta haientzat bertan egoteko.
Eta pozten nau norabide honetan gertatzen ari den eta gertatuko den garapen bakoitzak hezkuntza librearen esparruan.
Hori paregabea da. Egia esan, "Welt mit Geld"-en ere ez dut halako produkturik aurkitu – halako zerbait eskaintzen dutenik.
Etengabe eskaintzen dituzu produktu hauek beste guztiei ere, eta kontzientziazio-mugimendu
osoak horietatik onura atera dezan laguntzen duzu.
Hori benetan bikaina da.
Eskerrik asko zure ahalegin guztiengatik, zure konpromisoagatik eta hartu duzun denboragatik.
Badakit nonahi eskatuta zaudela, eta pozik utziko zaitut berriro laster.
Eskerrik asko, eta edozein modutan lagundu dezakidaten eta elkarrekin lan egin dezakegun eragin bat
sortzeko, orduan ahalegin guztiek merezi izango dute!
Bikaina, Elias, hey!
"Komunitate guztietan erresistentzia-zelulak daude."
Ez badago, ezinezkoa da.
Zure eskualdeko Kla.TV taldearekin harremanetan jar zaitez: www.kla.tv/vernetzung