Պրահայում անցկացված Alternative WEF-ի երկու տպավորիչ օրերից հետո Kla.TV-ն այժմ ներկայացնում է ամենակարևոր պահերի և
ամենահուզիչ հայտարարությունների ամփոփագիրը։ Մնացեք մեզ հետ։
. Ես սխալ հասկացա A-WEF հապավումը։
Ես միշտ կարծում էի, որ դա Ջորջ Սորոսի Համաշխարհային տնտեսական ֆորումի այլընտրանքն է։
Լավ, ես արդեն պատրաստել եմ ողջույնի խոսքը իմ ելույթի համար։
Իմ սիրելի ընկերներ, իմ հարգարժան ոչ-ընկերներ Ջորջ Սորոսի։
Մեզ համար լավ է և հաճելի, որ դուք ձեր կոնֆերանսի անցկացման վայր եք ընտրել Պրահան՝ իմ ծննդավայրը,
այն քաղաքը, որտեղ ես ամբողջ կյանքս եմ անցկացրել։
Մի կողմից դա ցույց է տալիս, որ այս պահին Պրահան հարմար է այս առիթի համար, ինչը մեր երկրում դեռևս
գոյություն ունեցող հարաբերական ազատության նշան է։
Մյուս կողմից, դա ցույց է տալիս մեկ այլ բան՝ Գերմանիայում ազատության պակասը, որը ես շատ վտանգավոր եմ համարում։
Սա մտահոգիչ է ոչ միայն գերմանացիների, այլև Չեխիայում մեզ համար։
Մեզ համար Գերմանիան պատմության ընթացքում միշտ եղել է մեր ամենակարևոր, ամենաառավել նշանակալի և ամենամեծ հարևանը։
Չնայած միշտ չէ, որ ամենաբարեկամական են։
Այս առնչությամբ ես դրական եմ գնահատում ձեր գաղափարը՝ այսօր Պրահայում «Ամեն ինչ խաղաղության համար» վերնագրով համատեղ
հայտարարությունը ստորագրելու մասին, հատկապես հաշվի առնելով այս տարվա Գերմանիայում ընտրություններից հետո
տեղի ունեցած զարգացումները և, իմ կարծիքով, Ֆրիդրիխ Մերցի պատերազմավարական կեցվածքը։
Այսօրվա միջոցառումը պետք է մեզ տա նոր և կոնկրետ գաղափարներ, որոնք կարող ենք կիրառել մեր քաղաքական գործունեության մեջ։
Ձեզ մաղթում եմ դրական և կառուցողական քննարկումներ և կրկին շնորհակալություն ձեր հրավերի և այսօր իմ
ելույթին ցուցաբերած ուշադրության համար։ Շատ շնորհակալ եմ։
Մինչ գլոբալիստները ռազմական քարոզչություն են հնչեցնում, խոսում են սեփականաշնորհման և արտահայտվելու ազատության ոչնչացման
մասին, մենք այս օրը հատուկ ջանքեր ենք գործադրում պաշտպանելու ժողովրդավարությունը, ազատությունը և խաղաղությունը։
Եվ դուք, սիրելի դիտողներ տանը՝ ձեր էկրանների առջև, և դուք այստեղ՝ կոնֆերանսների կենտրոնում, գիտեք, որ
ազատությունն ու ժողովրդավարությունը դիտողների խաղ չեն։
Ազատությունը պետք է պաշտպանվի, նրա համար պետք է պայքարել, և հենց դա ենք մենք միասին անելու այս հանգստյան օրերին այստեղ։
Տիկնայք և պարոնայք՝ այստեղ դահլիճում, սիրելի դիտողներ՝ տներում, ձեր էկրանների առջև։
Մեր համայնքը համախմբվեց կորոնավիրուսի արտակարգ դրության ժամանակ։
Ճնշման տակ մենք ճանաչեցինք ընդհանուր նպատակ, որը եկել էր շատ տարբեր ուղղություններից, և միավորվեցինք դրա համար։
Կորոնան ցույց տվեց մեզ, թե որքան արժեն մեր երաշխավորված մարդկային և քաղաքացիական իրավունքները օրակարգ առաջ մղելիս՝ ոչինչ։
Այնուամենայնիվ, կորոնավիրուսի համաճարակը նաև ցույց տվեց, թե որքան ուժեղ ենք մենք, երբ միավորվում ենք։
Եվ հիմա, 2025 թվականի վերջում, մենք բախվում ենք մի ամբողջովին նոր մարտահրավերի։
Քանի որ Եվրոպայում, Եվրոպայում պետք է լինի մեկ այլ պատերազմ։ Գոնե մեզ այդպես են ասում։
Ուրսուլա ֆոն դեր Լեյենը բավական բացահայտ խոսում է պատերազմական տնտեսության մասին։
Քիր Սթարմերի գլխավորությամբ բրիտանացիները պատրաստվում են դառնալ մարտական առումով պատրաստ և զրահապատ ազգ։
Գերմանիայի պաշտպանության նախարար Բորիս Փիստորիուսը ցանկանում է մինչև 2029 թվականը պատրաստ լինել պատերազմին։
Պաշտոնական պատմությունը ամբողջությամբ շրջադարձ կատարեց։
Հանկարծ պատերազմն ու բռնությունը, զենքերն ու տանկերը կրկին դարձել են քաղաքական կամքի արտահայտություններ։
Նույնիսկ այն տերմինները, որոնք տասնամյակներ շարունակ սատանայացվել են, օրինակ՝ հայրենիքը, այժմ կրկին
օգտագործվում են, եթե լսել եք Յենս Սփանի նոյեմբերյան ելույթը։
Մենք պետք է պայքարենք մեր երկրի համար, ասում է նա։
Եվ հենց դրա համար դու պետք է ֆիզիկապես պատրաստ լինես ռազմական ծառայության, հենց դրա համար դու պետք է միանաս զինված ուժերին։
Այո, գուցե երկրի համար։ Բայց, պարոն Յենս Սփան, դուք երկիրը չեք։
Եվ մենք Սփհանի և ֆոն դեր Լեյենի համար պատերազմի չենք գնա։
Եվ մենք չենք ուզում խաբվել ԵՄ-ի աստղազարդ դրոշին կամ տեսնել, թե ինչպես մեր հայրենիքը վերածվում է մոխրածուխի։
Մենք պատերազմին ասում ենք ոչ ամբողջ վճռականությամբ և առանց որևէ զիջման։
Եվ հենց դրա համար ենք այս տարվա Երկրորդ այլընտրանքային Համաշխարհային տնտեսական ֆորումի ծրագիրը նվիրում այս հարցին՝
Ինչպե՞ս կարող ենք կանխել Եվրոպայում պատերազմի բռնկումը?
Այսօրվա առաջին պանելը հենց դրա մասին է՝ «Խաղաղության մասին մտածիր, առողջ ապրիր»։
Այս փուլում մեր հյուրերն են բոլոր բժիշկները՝ կրքոտ բժշկական մասնագետներ, և նրանք
բոլորը առաջին հերթին կողմ են հոլիստիկ մոտեցմանը։
Քանի որ նրանք, ինչպես մենք բոլորս, լիովին գիտակցում են, որ մարմինը, միտքը, հոգին և
ֆիզիկական ախտանիշները անբաժանելիորեն կապված են։
Մենք բոլորս էլ դրա մասին լսել ենք, բայց ինչպե՞ս է դա կոնկրետ առումով արտահայտվում մեր կենսակերպի վրա, հատկապես
հաշվի առնելով առաջիկա դժվար տարիներն ու ամիսները, որոնք, մեր կարծիքով, մեծ մարտահրավերներ են ներկայացնում։
Այս դժվարին ժամանակներում մենք իսկապես ինչպես կարող ենք առողջ մնալ?
. Առողջությունը ոչ թե վիճակ է, այլ մշտական գործընթաց՝ ֆիզիկական, էմոցիոնալ և մտավոր հարթություններում ներդաշնակություն ստեղծելու։
Ֆիզիկական մակարդակում մենք ներդաշնակություն ձեռք ենք բերում խելամիտ սննդի և կանոնավոր վարժությունների միջոցով։
Մենք այն ստեղծում ենք էմոցիոնալ կերպով՝ ճանաչելով և լուծելով հակամարտությունները, և ճանաչում
ենք այն մտավորապես՝ գիտակցելով, թե ով ենք մենք։
Ընդունված բժշկությունը միայն մարմինն է տեսնում; այն չի տեսնում մյուս մակարդակները։
Եվ քանի որ նա միայն մարմինն է տեսնում, կարող է այն բուժել միայն ֆիզիկական միջոցներով և անտեսել մյուս ասպեկտները։
Եվ դա դարձնում է ավանդական բժշկությունը շատ սահմանափակ։
Ես դեմ չեմ ավանդական բժշկությանը; այն մեզ անհրաժեշտ է, սակայն ունի իր սահմանափակումները և պետք է զգալիորեն ընդլայնվի։
Ինչպե՞ս է ձեր մոտեցումը տարբերվում ավանդական բժշկի մոտեցումից?
Կապը նրանում է, որ մարդիկ միշտ պետք է դիտվեն որպես ամբողջական էակներ, սակայն վերջին տասնամյակների միտումը գնալով ավելի
մասնագիտացված բժշկության է, որի փոքր ենթամասնագիտությունները, երբ դրանք միասին դիտվում են,
իրականում չեն կարող մարդուն ընկալել որպես ամբողջական։
Եվ ես, իհարկե, սա շատ հստակ տեսա, քանի որ իմ մասնագիտական կյանքը անցկացրել եմ որպես տեխնիկական բժիշկ։
Եվ տեխնիկական բժշկությունը, իհարկե, պատկերներ չի ստեղծում հոգուց կամ մտքից, այլ մարմնի ներսից, և հավատում է, որ միայն դա կօգնի
գտնել հիվանդության պատճառը, ինչը, իհարկե, ամբողջովին անհնարին է։
Եվ հետո մտածեք՝ իրականում մեր առողջության ամենակարևոր գործիքը ո՞րն է։
Դա քունն է։ Եվ քունը ոչ թե սոմատիկ խնդիր է, ոչ էլ մեր մարմնի առաջարկած սոմատիկ լուծում,
այլ առողջ, հանգիստ քուն, որը սկսվում է մտքից։
Եվ երբ մեր գլխում, մեր հոգում կամ մեր հոգեկանում ինչ-որ բան սխալ է, հանգիստ քուն չի լինում, և այն բռնի
կերպով առաջացվում է ինչ-որ հոգեներգործուն դեղերով։
Այնուամենայնիվ, սա այն գործիքը չէ, որը կարող է ապահովել կամ վերականգնել առողջությունը՝ ամեն օր մի քանի ժամ քնելով։
Մեր երկուսից մեկը այժմ մահանում է բժշկական միջամտությունների հետևանքով։
Եվ եթե դու դա անտեսես, և այն իսկապես անտեսվում է երկար ապրելու մասին բոլոր գրքերում, — խոսքը առողջ
սննդի, մաքուր օդի մասին է — ամեն ինչն էլ կարևոր է։
Բայց եթե անտեսեք դեղորայքի կարևորությունը, որը անհրաժեշտ է երկարաժամկետ առողջ մնալու համար, ապա առողջ
սնունդն ու սննդային հավելումները ոչ մի օգուտ չեն բերի։
Փաստն այն է, որ եթե հարցնեք 100 տարեկանից բարձր տարեցներին, նրանք կասեն, որ իրենց ողջ կյանքի ընթացքում շատ տարբեր բաներ են ուտել։
Նրանք նույնպես ապրել են շատ տարբեր կյանքեր՝ շատ ժամանակ անցկացնելով բացօթյա և բավականաչափ
վարժություններ անելով, սակայն բոլորը համաձայն են, որ բժշկական օգնության հետ նրանց շփումը շատ քիչ էր։
Մարմինը, միտքը, հոգին – ինչպես ասացի, դրանք հազվադեպ են հանդիսանում ժամանակակից
ավանդական բժշկության գլխավոր թեմաներից մեկը։
Ես մի անգամ կարդացել եմ մի նախադասություն՝ «Բուժված հիվանդը կորցրած հաճախորդ է»։ Մյուս
խոսքով՝ բուժված հիվանդը կորցրած հաճախորդ է։
Դա՞ մեր ժամանակակից դպրոցական համակարգի կենտրոնական հիմքն է՞
Այո, ճիշտ է։ Եվ այն, ինչին դուք հղում եք անում, և ինչը նույնպես արդեն նշվել է, այն է, որ
մենք գործում ենք առողջապահական համակարգում։
Առողջության, բժիշկների և նմանատիպ հարցերի առումով մենք միայնակ չենք։
Դա սոցիալական կառուցվածք է, որը մենք մեզ հետ տանում ենք, երբ դիմում ենք ուրիշներին։
Եվ հենց այստեղ է, որ վտանգավոր է դառնում, երբ մենք ինքներս մեզ հանձնում ենք ուրիշների, օրինակ՝
բժիշկների, ձեռքերին։ Սա գիտականորեն ապացուցված է։
Նախորդ խոսնակը ճիշտ էր, երբ ասաց, որ բժիշկները նույնպես մահվան պատճառ են, ինչպես նաև
բազմաթիվ դեղեր և դրանց կողմնակի ազդեցությունները։
Եվ այո, կորոնավիրուսի դեպքում մենք այժմ նույնպես տեսել ենք, որ միջամտությունը, հատկապես առողջ մարդկանց համար, և հետո
լուրջ հիվանդությունները, երբ բոլորի վրա կիրառում են միևնույն բուժումը, պարզապես անպարկեշտ են, դա ճիշտ չէ և վտանգավոր է։
Ես հիշում եմ, որ տարիներ առաջ մի ընկեր ասաց ինձ, երբ նրա առաջին որդին ծնվեց, կամ հղիության ընթացքում, նա
ասաց. «Աստծո համար, ես չէի պատկերացնում, որ հղիանալը կարող է լինել մարդու համար ամենավատը»:
Երիտասարդ ծնողներին և սպասող ծնողներին ինչ պանիկայի սցենարներ են ներկայացվում։
Բժիշկ լինելով՝ ինչպես եք հաջողում մեղմել մարդկանց վախերը այս կոնկրետ իրավիճակում և ուղղորդել
նրանց ճիշտ ուղղությամբ: Ունե՞ք գաղտնի բանաձև:
Այո, գուցե սա գաղտնի բաղադրատոմս չէ, բայց ես կարծում եմ, որ յուրաքանչյուր բժիշկ, ով գիտակցում է իր
պատասխանատվությունը, իրականում չպետք է աշխատի վախով։
Եվ հղիությունը, իհարկե, կյանքի լիովին նորմալ փուլ է և ընդհանրապես հիվանդություն չէ։
Եվ ես նաև տեսնում եմ, որ, ցավոք, գինեկոլոգիայում և ծննդաբերական նախածննդյան խնամքում այս դրամատիզացիան ընդգծվում է, այնպես որ,
երբ ծնողները գալիս են հղիության ախտորոշմամբ, նրանց ցույց են տալիս բոլոր այն թեստերը, որոնք հասանելի են՝
պարզելու համար, արդյոք երեխային Դաունի համախտանիշ կա, թե որևէ այլ տրիզոմիա կամ նման այլ խնդիրներ։
Դուք անմիջապես սկսում եք բացասականից, և հետո կատարվում են հազարավոր թեստեր, քանի որ կարող է
լինել, որ հղի կինը ունենա թաքնված շաքարախտ և այլն։
Եվ այն, ինչը իրականում նորմալ է, նորմալը, հետ է դրվում։
Ուստի, իմ կարծիքով, ամենակարևորը հղի կանանց չվախեցնելն է, ցույց տալ, որ սովորաբար ամեն ինչ կարգին է և լավ է ընթանում։
Ես նաև կարծում եմ, որ լավ է, որ, ինչպես հիմա տեսնում եմ, շատ հղի կանայք ընտրում են ամբողջովին այլ ծննդաբերության ձև։
Կորոնայի սկսվելուց ի վեր մարդիկ այս մասին են մտածում։ Օբստետրիկան Կորոնայի ժամանակ հենց այնպես փառքով չպատվեց, երբ առաջարկեց,
որ անգամ հղի կանայք ծննդաբերության ընթացքում դիմակ կրեն։
Ես այն գտա չափազանց սարսափելի, չափազանց զզվելի, ընդհանրապես։
Կինը իր և ծննդաբերությանը պատրաստվող երեխայի համար գրեթե յուրաքանչյուր թթվածնի մոլեկուլի կարիք ունի։
Եվ հետո նա ստիպված է դիմակ կրել։ Ուստի կանայք իրականում փլվել են։
Եվ դա իրականում շատ բացասական լույս է սփռել այս ավանդական բժշկության՝ օբստետրիկայի վրա, այնպես որ շատ մարդիկ,
հատկապես կորոնավիրուսի պայմաններում, մտածում են, թե ինչպես կարող ենք հղիության և ծննդաբերության նկատմամբ այլ կերպ մոտենալ։
Եվ շատերը այժմ նաև վստահում են մանկաբարձուհիներին, ինչը, իմ կարծիքով, շատ լավ է։
Նրանք իրենց հետաքննություններում ինչ-որ չափով ավելի զգուշավոր են։
Առաջադրանքները այլևս խիստ չեն պահպանվում։
Հիվանդները ավելի հանգիստ են, ավելի ներդաշնակ իրենց հետ, և որպես բժիշկ ես միայն կարող եմ դրան աջակցել։
Ես տեսնում եմ շատ մարդկանց, որոնք այժմ փորձում են իրենց երեխաներին ծննդաբերել տանը՝ մանկաբարձուհու ուղեկցությամբ կամ
մանկաբարձուհու ծննդատանը, և ես այն բժիշկներից եմ, որոնք երբեք դրա դեմ ոչինչ չեն ասում, այլ
հակառակը՝ խրախուսում են իրենց հիվանդներին դա անել։
Ես կարծում եմ, որ եթե մենք բոլորս հետևեինք այս կանոններին, որոնք, օրինակ, Հիսուսն էլ է ձևակերպել՝ «վարվիր ուրիշների
հետ այնպես, ինչպես կուզենայիր, որ նրանք վարվեն քեզ հետ»,
Սա մոտավորապես այն է, ինչ նա ասաց Լեռան քարոզում։
Արի՛ ուրիշների հետ այնպես վարվիր, ինչպես կուզենայիր, որ նրանք քեզ հետ վարվեն։
Եվ դա սկզբից ի վեր արդեն պատվիրան է՝ չսպանես։
Ես հավատում եմ, որ սա նույնպես մարդկանց մեջ բնածին է։
Ես հավատում եմ, որ յուրաքանչյուր մարդ խաղաղության է ձգտում։
Մենք պարզապես պետք է վերադառնանք հիմնական կետին։ Եվ գուցե մեզ անհրաժեշտ է ավելի քաջ լինել՝ արտահայտելու մեր
խաղաղության ցանկությունը և չթույլ տալ մեր քաղաքական գործիչներին խոսել ու պատկերացնել պատերազմի համար պատրաստ լինելու մասին։
Դա ում է պետք? Ո՞վ է դրանից որևէ կերպ շահում? Մենք պետք է այս հարցում հաստատակամ
դիրքորոշում ընդունենք և դրա դեմ բարձրաձայն խոսենք:
Երեկ մեր խմբում, երբ առաջին անգամ սկսեցինք մտածել, թե ինչ կարող ենք անել խաղաղությունը խթանելու համար, առաջացավ
այն գաղափարը, որ իրականում հենց կանայք են այստեղ կանչվողները կամ տանը առողջության հարցերով կապի կետը։
Մայրերը առողջության պահապաններն են, մայրերը կյանքի պահապաններն են։
Եվ ես կարծում եմ, որ կանանց համար լավ կլինի, եթե նրանք այժմ գիտակցաբար հայտարարեն, որ չեն
ուզում, որ իրենց երեխաները զոհվեն մարտադաշտում։
Նրանք կարող են միավորվել և կազմել մի տեսակ խումբ՝ «Խաղաղության համար կանայք, մայրեր, տատիկներ»։
Ես կարծում եմ, որ դա լավ բան կլիներ, եթե դա հնարավոր լիներ ամբողջ Եվրոպայում, ամբողջ աշխարհում։
Պետք է խստորեն դեմ լինել քաղաքական գործիչներին, որոնք, ըստ էության, վերահսկվում են հզոր էլիտաների, այսպես կոչված
«փողի մաֆիայի» կողմից և որոնց հանձնարարել են պատերազմ մղել ցանկացած գնով։ Ես սա չեմ ասում մարդկանց մասին։
Եթե մենք բոլորս դա անենք և շատ մարդիկ դա անեն, ապա ես կարող եմ պատկերացնել, որ նրանց պատերազմավարումը
չի հաջողվի այնպես, ինչպես նրանք են պատկերացնում։
Հայկո, դու գրել ես գիրք։ Քո վերջին՝ «Game Over – Part 2» գրքում, դու, այլ բաների թվում, գրել ես՝ «Դու այն ես, ինչ ուտում ես»։
Դուք նախազգուշացրիք մեր միկրոբիոմի վրա հարձակման մասին։
Ի՞նչ ես կարծում, ինչ պետք է ուտենք կամ չուտենք, որպեսզի առողջ մնանք?
Այո, գուցե կարճ սահմանում։ Ի՞նչ է միկրոբիոմը։
Սա իրականում մարդու օրգանիզմում առկա օգտակար և օգտակար միկրոօրգանիզմների համայնքն է՝ հիմնականում
բակտերիաներ, որոնք հիմնականում գտնվում են աղիքներում։
Այսպիսով, սրանք այն փոքրիկ օգնականներն են, որոնց հետ մենք ապրում ենք սիմբիոզով, այսինքն՝ լավ համայնքում, կյանքի համայնքում։
Առանց նրանց մենք չէինք կարող գոյատևել։ Նրանք քայքայում են մեր սնունդը և օգնում են մեզ այդ գործընթացում։
Մեր մեջ գրեթե երկու կիլոգրամ օտար օրգանիզմներ կան, որոնց հետ մենք ապրում ենք։ Դա, կարելի է ասել, միկրոբիոմն է։
Եվ հետո իրականում հարձակումը սկսվում է։
Այս միկրոբիոմը, որը այդքան հրաշալի բազմազան է, որը առողջ է – բազմազանությունը առողջ է – այն մոնոպոլացնել, այն ստանդարտացնել։
Այսպիսով, լավագույնը, ինչ կարող եք անել այս առումով և ինչպիսին պետք է լինի մեր սննդակարգը, դա բազմազան, գունագեղ սննդակարգ
ունենալն է։ Մի՛ ուտեք միայն այն նույն սնունդը, որը միշտ գնում եք սուպերմարկետից, և մի՛ մնացեք միայն այն սննդատեսակների
մոտ, որոնց վրա երդվում եք։ Փոխարենը վայելեք բազմազանությունը։
. Ինչպե՞ս կարող ենք բնակչության շրջանում առողջ գիտակցություն ձևավորել, որ նրանք չպետք է անմիջապես ընդունեն
տարածվող ամեն ինչ, այլ ինքնուրույն դառնան քննադատական։
Ինչպե՞ս կարող ենք մարդկանց խրախուսել, որ նրանք զարգացնեն իրենց սեփական առողջության նկատմամբ քննադատական գիտակցություն։
Այո, բժշկության մեջ վաղուց գոյություն ունի մի կերպար, որը, սակայն, մի փոքր ճնշված է։ Դա կոչվում է «ներքին բժիշկ»։
Եթե բժիշկը արդեն ժողովրդի կողմից դրական է ընկալվում, ապա բոլորը պետք է իմանան, որ նա ունի իրենց անձնական
բժիշկը, իրենց իսկ անձնական մարզիչը, որը նրանց հետ է շաբաթվա յոթ օրն էլ, ամեն օր առավոտից մինչև գիշեր։
Նա հոգ է տանում նրա մասին և հոգ է տանում նրան ավելի լավ, քան որևէ այլ բժիշկ կարող էր, որովհետև նա ներսում է նրա մեջ և միավորում է
մարմինն ու միտքը, ինչպես նաև նկատում է այն փոքր մանրամասները, որոնք հնարավոր չէ հայտնաբերել լաբորատոր
ցուցանիշներով և պատկերային հետազոտական մեթոդներով։
Ես հավատում եմ, որ այն, ինչ սկզբից պարզ էր, այժմ ապացուցվել է 250 գիտական ուսումնասիրություններով՝ որ այս ամբողջ կորոնավիրուսային
օրակարգում վնաս պատճառելու մտադրությունը պլանավորված էր սկզբից։
Լավ, հիմա դա այնքան ակնհայտ է։
Ինչպե՞ս կարող ենք մարդկանց հասցնել մեր հաղորդագրությունը։ Դա շատ կարևոր հարց է։ Մեդիան անշուշտ այստեղ դեր ունի։
Ինչը մենք այժմ կցանկանայինք տեսնել կորոնավիրուսային համաճարակի դեմ պայքարի առումով, իմ
կարծիքով, տեղի է ունենում միայն աննշան չափով։
Այսպիսով, մենք դեռ շատ հեռու ենք ողջամիտ ... -ից
Դա դեռևս համարվում է անընդունելի։ Դա դեռևս դատապարտվում է՝ պահանջելով, որ դրան անդրադարձ կատարվի։
Այո, իհարկե, ամեն ինչ դեռ ճնշվում է, որովհետև, բնականաբար, իշխանության մեջ դեռ նրանք են, ովքեր նախկինում
հետևորդներ էին, ովքեր ամբողջ գործընթացի ետևում կանգնած էին և, առնվազն, այստեղ այս ամենը իրականացրին։
Եվ, իհարկե, նրանք չեն ցանկանում, որ իրենց սեփական բացասական գործողությունները քննության առարկա դառնան։
Այդ պատճառով ես կարծում եմ, որ այն, ինչ պետք է ճնշվի, ներկայումս պարզապես ճնշվում է։
Բայց ես կցանկանայի պատասխանել նախորդ խոսնակին։
Այս ամենի լավ նորությունն այն է, որ այժմ մենք կարող ենք ճանաչել, որ մեզ հրատապորեն անհրաժեշտ է նոր դեղամիջոց։
Տեսնում ենք, որ համակարգի հետ որևէ առաջընթաց չենք ունենում և բժիշկներին վստահել չի կարելի։
Եվ վերջերս լսեցի, որ Ավստրիական բժշկական ասոցիացիայի կարգախոսներից մեկը եղել է՝
Առողջությունը սկսվում է ձեր բժշկից։
Եվ դա ամբողջությամբ սխալ է, ինչպես հենց նոր ասաց նախորդ խոսնակը՝ Գերդ Ռեութերը։
Մեր ներսում կա հրաշալի ինքնակարգավորվող, ինքնավերականգնվող համակարգ։ Եվ կարևոր է դա ճանաչել։
Եվ առողջությունը սկսվում է յուրաքանչյուր անհատից։
Ես կարծում եմ, որ կորոնավիրուսից մենք պետք է սովորեինք, որ պետք է կրկին ստանձնենք մեր սեփական առողջության պատասխանատվությունը։
Մենք չպետք է չափազանց շատ վստահենք տիտղոսներին կամ սպիտակ խալաթներին, այլ առաջին հերթին ինքներս մեզ և մեր սեփական ուժերին։
Եվ ես հավատում եմ, որ բժշկության մեջ գոյատևման ամենակարևոր առաքելություններից մեկը հետևյալն է՝ որքան
անհրաժեշտ է, այնքան քիչ հնարավոր է։ Քիչը ավելի շատ է։
Եվ կարևոր ասացվածքը՝ «primum non nocere», որը նշանակում է «առաջին հերթին չվնասել», այսինքն՝ չձեռնարկել այնպիսի
միջոցներ, որոնք ավելի շատ վնաս են պատճառում, քան օգուտ՝ եթե դրան հավատարիմ մնաք, կարող եք շատ բաների հասնել։
Ես մեծ ամոթանք եմ տեսնում։ Մարդիկ չեն ուզում ընդունել, որ բժիշկների մեծամասնությունը սխալ ճանապարհով է ընթացել՝
ընկնելով կորոնավիրուսի և պատվաստանյութերի քարոզչության թակարդը։
Ես նաև ամոթ եմ տեսնում դրա մեջ, որովհետև շատերը հարստացել են արտաբյուջետային միջոցներով, և շատերը համաձայնել են դրան։
Չի միայն բժիշկները, այլև, իհարկե, հիվանդանոցները, ինչպես նաև շատ ուրիշներ, որոնք շահ են ստացել դիմակներից,
թեստավորման կենտրոններից և այլն։ Ի դեպ, քաղաքական գործիչներն էլ։
Ցավոք, Գերմանիայում քաղաքական կոռուպցիան քրեական հանցագործություն չէ։
Նրանք դեռ դա օրենք չեն գրել։
. Այստեղ ենք մենք բոլորս, ովքեր հակադրվել ենք պետական պատմագրությանը, հերքել այն և այլն։
Դրա համար մենք անցանք հարձակման – ինձ դատապարտեց BGA-ն։
Պատկերացրեք, որ բժշկական վկայագիր գրելու համար ձեզ նշանակել են մեկ տարի տաս ամիս կասեցված ազատազրկման դատավճիռ։
Դուք պետք է դա ընդունեք։ Ես 55 տարի է, ինչ այս աշխատանքը կատարում եմ և 80 000 վկայական եմ տվել։ Եվ հանկարծ դա սխալ է։
Այնուհետև դուք կարող եք նաև արգելել կոշկագործին կոշիկների տակ կրունկներ դնել և դա դարձնել
պատժելի արարք։ Դա ուղղակի անհավանական ծիծաղելի սիրկ է։
Եվ մենք պարզապես պետք է համբերենք և շարունակենք խաղաղ, առանց բռնության ասել՝ «Ոչ, դա ճիշտ էր, և այդպես էլ կլինի»։
Մենք, ովքեր այստեղ նստած ենք, պատրաստ ենք ընդունել թերություններ, այդպիսով ոգեշնչելով
մյուսներին նույնպես ոտքի կանգնել և միանալ դիմադրությանը։
Ես լիովին վստահ եմ, որ այն էքսպոնենցիալ կաճի և այս ամբողջ ցիրկը շատ շուտ կփլուզվի։
Ես այժմ իմ պաշտոնի ուժով ձեզ՝ այնտեղ նստած բոլորիդ, նշանակում եմ Առողջապահության նախարարներ։
Նրանք հագեցված են միլիարդավոր ֆունտ ստերլինգի բյուջեով, անսահմանափակ իշխանությամբ և կարող են, ըստ էության,
նախաձեռնել այնպիսի բաներ, որոնք երբեք գոյություն չեն ունեցել։ Ուստի նրանք ազատ են կայացնել իրենց սեփական որոշումները։
Պարոն Ռեութեր, ապագայի դիմադրողականության տեսանկյունից ձեր առաջին քայլը ո՞րն է լինելու։ Եվ
այս պատերազմի վախը, որը կախված է մեր գլխի վրա։
Առաջին քայլը ի՞նչ կանեիր։ Լաուտերբախից ազատվելուց բացի, իհարկե։ Քաղաքականապես, քաղաքականապես։
Լավ, ես անմիջապես կվերադարձնեի գումարի մեծ մասը։
Պարզապես այն պատճառով, որ հասարակությունը, որը կարծում է, թե իրեն անհրաժեշտ է առողջապահական համակարգ, հիվանդ հասարակություն է։
Առողջ հասարակությանը համակարգի կարիք չկա։
. Լավ, եթե ես առողջապահության նախարար լինեի, կփոխեի խթանը։ Խթանը գալիս է բժշկությունից։
Մենք բոլորս էլ ուսումնասիրել ենք պաթոգենեզը՝ հիվանդությունների ուսումնասիրությունը։ Իսկ շարժառիթը հիվանդությունն է։
Որքան ավելի շատ հիվանդների եմ բուժում, այնքան ավելի շատ գումար եմ վաստակում։
Սա պետք է տեղափոխվի պաթոգենեզից դեպի սալուտոգենեզ։
Հարցը ոչ թե այն է, թե ինչն է քեզ հիվանդացնում, այլ այն, թե ինչն է քեզ առողջ պահում։
Ու խթանը պետք է լինի այս ուղղությամբ։
Եթե ունեմ շատ առողջ հիվանդներ, պետք է շատ գումար վաստակեմ։
Ինչպես մի ժամանակ Չինաստանում էր, որտեղ բժիշկները վճարվում էին միայն այն դեպքում, եթե հիվանդը
առողջ էր, իսկ եթե հիվանդ էր՝ վճար չէին ստանում։
Այնուհետև նա իսկապես կարող էր իրեն մղել։
Պատրաստվել պատերազմին, ուժեղացնել զինատեսակները, մտցնել պարտադիր զինծառայություն և հայտարարել արտակարգ
դրություն – ահա ինչ ենք լսում ԵՄ-ի քաղաքական գործիչներից։
Սա հայտարարված պատերազմ է։ 2029 թվականին հիբրիդային պատերազմը պատրաստվում է վերածվել տաք պատերազմի։
Սա Գերմանիայի Զինված ուժերի, ՆԱՏՕ-ի և Գերմանիայի պաշտպանության նախարարի կանխատեսումն է։
Եթե կորոնավիրուսի արտակարգ դրությունը բնակչության վրա գրեթե անսպասելի հարված էր, ապա այս անգամ դա
նախապես հայտարարված արտակարգ դրություն է, որը ունեցել է համապատասխան նախապատրաստական ժամանակ։
ԵՄ-ի համար, որը տարիներ շարունակ կենտրոնացած է եղել «վոկ», գենդերային և կլիմայական չեզոքության վրա, այժմ
հանկարծակիորեն ներքաշվում է զինված հակամարտության մեջ։
Եվ նույնիսկ բոլոր շտապողականության դեպքում դա պահանջում է մի քանի տարի, և զրահը նախ պետք է կառուցվի։
Բայց ինչպես են արձագանքում նրանք, ովքեր արթնացել են։
Ինչպե՞ս է ազատության շարժումը, որը կորոնավիրուսի համաճարակի ընթացքում ավելի զգայուն է
դարձել, արձագանքում այս կանխատեսված սպառնալիքին։
Եթե անտեսենք իշխանություններին, որոնք հույս ունեն պատերազմից շահույթ ստանալ, բնակչությունը ներկայումս բաժանված է հետևյալ
խմբերի: նրանք, ովքեր Պուտինի դեմ պատերազմը համարում են արդար գործ, քանի որ ենթադրում են, որ ինքներս չեն տուժի կամ չի զոհվի
պատերազմում: նրանք, ովքեր անվերապահորեն մերժում են պատերազմը, սակայն նրանց համար պատերազմը աբստրակտ է և անիրատեսորեն հեռու,
ուստի նրանք մնում են պասիվ: Եվ վերջապես կան նրանք, ովքեր ճանաչել են վտանգը և մի քանի տարվա կարճ նախապատրաստական
ժամկետը, և արդեն ակտիվորեն պայքարում են դրա դեմ՝ հուսահատորեն փորձելով արթնացնել իրենց հայրենակիցներին։
Վերջին խումբը ամենափոքրն է, բայց, հավանաբար, ամենակարևոր խումբն է։
Փոփոխությունը կարող է գալ միայն ակտիվներից, սակայն միայն այն դեպքում, եթե նրանք հաջողեն պասիվներին իրենց հետևից քաշել։
Ուրեմն մենք պետք է սպասե՞նք մինչև 2029 թվականը, մինչև առաջին ռումբերը ընկնեն և մեռյալները փողոցներ լցվեն։
Մենք սպասո՞ւմ ենք, սառած՝ ինչպես նապաստակը օձի առջև։ Թե՞ օգտագործում ենք ժամանակը և ինչ-որ բան անում։
Եվ երբ մենք ինչ-որ բան անում ենք, ամենակարևոր հարցը հետևյալն է՝ ճիշտ ինչ ենք մենք անում?
Այդ դեպքում մենք ստիպված կլինենք դառնալ ավելի քաջ, եռանդուն և, գուցե, ավելի դիմացկուն, քան արդեն եղել ենք կորոնավիրուսի
համաճարակի ժամանակ, որովհետև վտանգը տնտեսական առումով իրականում շատ ավելի մեծ է թե՛ ամբողջ
հասարակության, և թե՛ պարզապես մեր սիրելիների համար։
Եվ ես կարծում եմ, որ այս մասին իրազեկվածություն բարձրացնելը և այնուհետև այն վերածելը գործողության, քաջ
գործողության, պետք է լինի ամեն ինչի սկիզբն ու ավարտը։
. Դուք մի անգամ նախորդ հարցազրույցում ասել եք, որ հիմա, ըստ էության, ամբողջությամբ ազատ եք վախից։
Տարիներ շարունակ դուք եղել եք անխոնջ ուսուցիչ և խաղաղության ջատագով, պատերազմի դեմ։
Եթե դա այնպես է, ինչպես ասացին նախորդ երկու խոսնակները, կարծում եք՝ արդյո՞ք այս պահին դեռ հնարավոր է մարդկանց արթնացնել, թե՞
վտանգը ճանաչած յուրաքանչյուրը պետք է կառուցի Նոյի տապանը և փնտրի ապահովություն գալիք ջրհեղեղից, կամ, ինչպես մեկ
ուրիշն է ասել, սովորի ռուսերեն կամ լցնի բենզինի տանկերը և փախչի՞
Նախ և առաջ, շատ շնորհակալ եմ հրավերի համար։ Հարցը հետևյալն է՝ ինչ կարող ենք սովորել մեր հակառակորդներից, և ես կարծում եմ, որ մեր
հակառակորդներից այն, ինչ կարող ենք սովորել՝ ինչպես տեսանք COVID-19-ի դեպքում, այն է, որ հենց փորձում ենք
մարդկանց մտքին հասնել փաստարկներով... բայց վախեցած բնակչության դեպքում մենք ձախողվում ենք։
Այդ ժամանակ կորոնավիրուսի դեմ ամենաարդյունավետ միջոցը պարզապես Բերգամոյի դագաղներն էին։
Դա ստացվեց; մարդիկ կարող են պատկերացնել դա։
Հետո դուք բերում եք վիճակագրություն և ասում՝ լսեք, սա ձեզ է վերաբերում, պարզապես ցույց տվեք մարդկանց, որոնք գտնվում են
շնչառական ապարատների վրա, անկախ նրանից՝ որտեղից են գալիս, և վախի այս վիճակում գտնվող մարդիկ կհավատան առաջին իսկ փրկօղակին։
Սոցիոլոգիական հետազոտության գաղափարն էլ հենց դա է, որ վախը լրջորեն սահմանափակում է մտածողությունը։
Այսպիսով, մենք պետք է ինքներս մեզ հարցնենք՝ ակնհայտ է, որ ոչ ոք չի աջակցում պատերազմին, սակայն սպառնալիքը
նրանում է, որ Պուտինը, գործելով միայնակ, մեզ բոլորիս կսպանի։ Ինչպե՞ս պետք է դրան դիմակայենք։
Ես պարզապես հավատում եմ, որ մենք պետք է ընդունենք, որ պետք է հաղորդակցվենք զգացմունքների միջոցով։
Դուք կարող եք դիմել Էդվարդ Բեռնեյսին կամ Գուստավ Լե Բոնին՝ «Ժողովրդի հոգեբանություն»։
Եթե դա չաշխատեր, գովազդ չի լիներ։
Մենք դա էլ կարող ենք անել, որովհետև դա մի էֆեկտ է, որը մենք նույնպես կարող ենք գործարկել։
Դրա համար ես կարծում եմ, որ մենք պետք է խաղանք մեր հակառակորդների ձեռքում՝ ասելով, որ մեզ դուր է գալիս այն,
ինչ նրանք փորձում են մեզ վաճառել, և կրկին ընդգծելով դա։
Սա որոշ մարդկանց կբարկացնի, բայց հենց դա է նպատակը։
Դուք կարող եք ստեղծել կեղծ Բունդեսվերի արշավ, որը կարող եք նաև փակցնել զորանոցի առջև՝ ցույց տալով զինվորական
համազգեստով երեխաներին, որոնք բռնած են լիցքավորված զենք, օրինակ՝ վերնագրով «պրակտիկան կատարյալ է դարձնում»։
Կամ Բունդեսվերի զինվորներ՝ «Հիմա դառնում են պատերազմական հանցագործներ»։
Այսպիսի պատմություններ։ Դուք կարող եք նաև հարմարեցնել այն արշավը, որը անցկացվեց կորոնավիրուսի համաճարակի ժամանակ։
Շատ ապրանքանիշների արտադրողներ փոխել են իրենց լոգոները։
Ես հիշում եմ Մակդոնալդսը՝ պատվաստել, ես սիրում եմ դա։
Եվ ահա՝ Մակդոնալդսը քամուֆլյաժային գույներով։ Կիլ, ես սիրում եմ դա։
Նույնիսկ եկեղեցիները՝ պատվաստումը սեր է։ Խաչի փոխարեն դիրեք երկու հրթիռ, բոլորը համազգեստով սուրբ
հաղորդություն ստանալիս՝ հիմա սպանեք։ Պատերազմը լավ է։
Կամ Hornbach գովազդը՝ զինվորներ, որոնք փորում են զանգվածային գերեզմաններ, և հետո դարձնեք այն ձեր նախագիծը։
Դա անշուշտ դրա մի մասն է։ Ես հավատում եմ, որ շատ մարդիկ պարզապես անտեղյակ են, թե ինչ է նշանակում պատերազմը։
Շատ մարդիկ, հատկապես երիտասարդները, այժմ պատերազմի մասին միայն հեռուստացույցից են իմանում։
Եվ հետո կան պատերազմի հերոսներ և մեծ պատերազմական ֆիլմեր, որոնք վերջում աղջկան են ստանում, կամ ինչ-որ նման բան։
Այստեղ պատերազմը պատկերված է բավականին այլ կերպ։
Ես իսկապես հավատում եմ, որ շատ կարևոր է մարդկանց հիշեցնել պատերազմի իսկական, սարսափելի բնույթը, և որ դա պետք է նրանց ցնցի։
Բայց դա միայն ինքնին լուծում չէ, որովհետև հենց դա է այն խնդիրը, որի մասին ես ավելի վաղ նշել էի. եթե դու պարզապես ցնցես ինչ-որ
մեկին և ստիպես նրան զգալ ավելի վատ, քան արդեն զգում է, նա կախվի։
Արդար ասած, եթե նա չունի արտահայտվելու միջոց, եթե չունի մեկին, ում հետ կարող է խոսել, չունի համայնք, չունի մեկին, ով կասի՝ «Եկեք
միասին գտնենք ելքեր և լուծումներ», ապա դուք նրան պարզապես թողնում եք միայնակ այս ցնցող պահերի և ցնցող պատկերների
հետ, այս վախի հետ, որը դուք կրկին սերմանում եք նրա մեջ, և, իմ կարծիքով, նրան դարձնում ավելի անօգնական։
. Իհարկե, մենք կորոնավիրուսի համաճարակի ընթացքում շատ հոգեբանական երևույթների մասին ենք
տեղեկացել, որոնց թվում հիշատակվել են Լե Բոնը և մյուսները։
Մենք բոլորս զարմանում էինք, թե իրականում ինչ էր տեղի ունեցել։
Եվ այս առումով, ես կարծում եմ, որ մենք ինչ-որ չափով ավելի խելացի ենք դարձել՝ հաջորդ անգամ պետության կողմից
կատարվելիք ներխուժմանը պատասխանելու հարցում, որպեսզի նորից չթույլ տանք, որ մեզ շահարկեն։
Եվ այս առումով ինձ ուժգին տպավորություն թողեց այն, որ նույնիսկ նրանք, ովքեր, ինչպես ենթադրվում է, կանգնած
են ճիշտ կողմում, չափազանց շատ են առաջնորդվում վախով։
Ոմանք վախենում էին COVID-19-ի դեմ պատվաստվելուց, իսկ մյուսները՝ իրենց ազատության համար էին
վախենում։ Վերջում դա բոլորը պարզապես վախ էր։
Եվ հիմա կրկին նույնն է՝ ոմանք վախենում են պատերազմի բռնկվելուց, մյուսները՝ ռուսներից։
Եվ այդպիսով կրկին երկու կողմերում էլ տարբեր վախեր կան։
Եվ ես միշտ գտնում եմ, որ վախը վատ ուղեցույց է։
Դա նշանակում է, որ ես նախ կցանկանայի մարդկանց խրախուսել ոչ թե ինչ-որ բանի դեմ լինել, այլ ինչ-որ բանի օգտին լինել։
Եվ դա նշանակում է, որ «աղքատության դեմ պայքար» արտահայտությունը հիմար է, որովհետև ի՞նչ պետք է
անես։ Արդյո՞ք պետք է աղքատ մարդկանց հետ կռվես։
Այդ դեպքում ավելի լավ կլիներ կենտրոնանալ հարստության վրա, քան աղքատության դեմ պայքարել։
Եթե ուզում ես խաղաղություն, ապա չպետք է աշխատես պատերազմի վրա, այլ խաղաղության։
Եվ հետո պետք է նայել, թե իրականում ինչն է դրա մեջ առանձնահատուկ և որտեղից է իրականում բխում մարդկային արժանապատվությունը։
Մենք ստեղծված ենք Աստծո կողմից; մենք ունենք մարդկային արժանապատվություն։
Եվ մարդկային արժանապատվությունը չի հանդիսանում աբստրակտ կառուցվածք․ յուրաքանչյուր մարդ կարևոր և
արժեքավոր է, ենթադրյալ հակառակորդը նույնքան, որքան ենթադրյալ դաշնակիցը, որը միշտ իմ կողքին է։
Խղճի առարկությունը շատ պարզ միջոց է հայտարարություն անելու, ողջ ռազմական մեքենան զբաղված պահելու,
վիճակագրությունը բարձրացնելու և հստակ ցույց տալու, որ:
Մենք նույն տարիքային խմբից ենք։ Եվ մենք միշտ խոսում ենք մոտ 500 000 երիտասարդ տղամարդկանց
մասին, որոնք ամեն տարի նոր թնդանոթի կեր են դառնում։
Եթե բնակչության ընդամենը մեկ քառորդը ասեր՝ «Դուք կարող եք պատերազմ խաղալ, բայց ես դուրս եմ։ Կարող եք
ինձ ուղարկել պահածոների գործարան, եթե ուզում եք, բայց մի սպասեք, որ ես առաջնագծում կլինեմ»։
Դա բավականին ուժեղ հայտարարություն է, և այն ցույց է տալիս, որ քաղաքացիները իսկապես կարող են փոփոխություն բերել, քանի
որ դա բնականաբար մեծ տպավորություն է թողնում – ի վերջո, զինվորներ չունեցող պատերազմ վարելը ինչ-որ չափով դժվար է։
Սա մի իրավիճակ է, որը մթագնված է «չորրորդ իշխանության» հեքիաթով, լրագրության անկախության ու օբյեկտիվ լինելու
պատմությամբ, բոլորիս պատկանող հեռարձակող ծառայության հեքիաթով։
Ես նոր եմ գրել այս թեմայով գիրք՝ «Staatsfunk» (Պետական հեռարձակում)։
Սա, հավանաբար, անհրաժեշտ չէ նշել, սակայն պետությունն ազդեցություն ունի նաև կորպորատիվ լրատվամիջոցների վրա։
Մեզ մոտ պտտվող դռներ կան, որոնք առաջատար խմբագիրներին դարձնում են կառավարության խոսնակներ, իսկ
գործընկերներին՝ Ֆրանկ-Վալտեր Շտայնմայերի խոսնակներ։
Մենք ունենք սուբսիդիաներ՝ ուղիղ և անուղղակի։ Մենք ունենք գովազդային արշավներ, ունենք գաղտնի ծառայություններ, որոնք իրենց
հենակետերն ունեն յուրաքանչյուր խոշոր խմբագրությունում, և իրենց մարդիկ, որոնք ապահովում են, որ որոշ պատմություններ առաջ մղվեն։
Մենք ունենք քարոզչական մեքենաներ, որոնք ապահովում են բառապաշարը և անձնակազմը, որոնք պատրաստ
են և սպասում են համապատասխան հարցազրույցներին։
Այսպիսով, մենք չունենք անկախ լրագրություն, ինչը նշանակում է, որ չպետք է վստահենք, թե այստեղ ստանում ենք պատմություններ, թե այստեղ
ստանում ենք ինչ-որ բան, որը կարող է քննադատել քաղաքականությունը։
Ուրեմն, մարդկանց ի՞նչ է պետք, ի՞նչ պետք է ունենան, որպեսզի ավելի համարձակորեն դուրս գան
անարդարության դեմ և պայքարեն խաղաղության ու ազատության համար։
Եվ այսից առաջին եզրակացությունն այն է, որ կարելի է ձևակերպել ինչպես երկարաժամկետ, այնպես էլ անհապաղ միջոցառումներ։
Երկարաժամկետ հեռանկարում դա մի տեսակ օդում ամրոցներ կառուցելու պես է։ Իհարկե, երկարաժամկետ հեռանկարում մենք նաև ստիպված կլինենք
առողջապահական համակարգին ուղղակիորեն դիմակայել և վերակազմավորել այն, ինչպես քննարկվեց նախորդ պանելում,
որպեսզի այն կենտրոնանա առողջության վրա և մարդկանց հզորացնի։
Հոգեբանության մեջ ուշադրությունը իրականում մարդկանց հոգեբանական վիճակին է ուղղված՝ նրանք հոգեբանորեն թուլացած են, անզոր, չեն
զգում իրենց արդյունավետ և կրում են բազմաթիվ ներքին վերքեր մանկությունից կամ դպրոցից, որոնք նրանց արդեն
ասում են ենթարկվել, լավ լինել, չդիմադրել, չապստամբել։
Այսպիսով, մեկնարկային կետը պետք է լինի մարդկանց ներքին ուժը վերակառուցելը, նրանց ներսից ամրացնելը, դպրոցական համակարգում
զարգացնելը և նրանց ինքնավստահություն ու ինքնաարդյունավետության զգացում տալը՝ առողջապահական համակարգում, որը շատ ավելի մեծ
ուշադրություն է դարձնում հոգեբանական ոլորտին և հարգում է մարդկանց հոգեկան վիճակը։ Այդ դեպքում հասարակությունը
ինքնին նույնպես կդառնա շատ ավելի ուժեղ և դիմացկուն։
Յուրաքանչյուր մարդ ընդամենը մեկ մասն է, հասարակության միակ մասն է։
Հիմա այսպես է՝ շատ փոքր, վիրավորված երեխաներ, վախեցած, և նրանք վիճում են միմյանց հետ, երբեմն
մանկապարտեզի պես, ոչ այնքան մեծահասակների հասարակության պես։
Ուրեմն դուք պետք է շատ ուժգին սկսեք։ Սա է այն, ինչը ինձ ամբողջ գործում իսկապես հուզիչ թվաց։
Դու պետք է դա ցանկանաս։ Սրանք նրանք են, ովքեր քեզ ցույց են տվել, որ նրանք դա ցանկանում են։
Եվ հետո նրանք իսկապես պետք է դա անեն։ Եվ երկուսի միջև առկա է նշանակալի բաց։
Ուստի դուք պետք է նրանց համար դա հնարավորինս հեշտ դարձնեք։
Դուք պետք է նրանց ասեք՝ «լավ, կա կայք, օրինակ՝ գրանցվեք», կամ «մեզ մոտ կա տեղում կազմակերպված կառույց», կամ «գնացեք
ցույցի, օրինակ՝ յուրաքանչյուր ամսվա առաջին շաբաթ օրը Վիեննայում՝ Դաշնային կանցլերիայի առջև, ինչպես մենք ենք անում»։
Բայց դա կաշխատի միայն այն դեպքում, եթե մենք վտանգը դարձնենք զգացելի և տեսանելի, ինչպես ճիշտ ասաց Կայվանը, և
հետո ասենք մարդկանց. «Լավ, հիմա ինչ-որ բան արեք դրա համար»:
Եվ հետո թույլ ենք տալիս մեզ հետ պահել, որովհետև լրատվամիջոցները մեզ վրա են հարձակվում, և մենք գոչում ենք՝ «օգնեք,
օգնեք, հիմա իմ անունը ոչնչացվում է, հիմա պետք է դադարեմ»:
Կամ ես իմ քաղաքում լավ հայտնի եմ, և հիմա ես հրաժարվում եմ։
Լավ, ապա շատ շնորհակալություն, դու պատերազմի կողմնակից ես։
Մենք պետք է մարդկանց պարզ ասենք, որ այն, ինչ մենք անում ենք, անգամ եթե դա նշանակում է դուրս
գալ փողոց, անհատների համար նույնպես հեշտ չէ։
Եվ դա ոչ մի զվարճանք չէ հիմնական իմաստով, որովհետև մենք խառնվում ենք նրանց, ովքեր ոչ միայն պլանավորել են Կորոնան, ոչ միայն
պլանավորել են 2015 թվականի միգրացիոն օրակարգը, ոչ միայն պլանավորել են 2008 թվականի բանկային փլուզումը, այլև պլանավորում են
Երրորդ համաշխարհային պատերազմը։ Եվ նրանց հետ չի կարելի խաղ խաղալ։
Եվ եթե նրանց հետ խառնվես, պետք է նախապես իմանաս, որ պետք է պատրաստ լինես վճարել գինը։
Եվ եթե դուք այս լարվածության ալիքը դիտարկեք «ինչ է սպասվում առջևում»–ից մինչև «ինչպե՞ս կարող եմ
ներդրում ունենալ» և «ինչի՞ն եմ պատրաստ վճարել»
Ահ, դա հոգնեցուցիչ է, ահ, դա կարող է վտանգավոր լինել, ահ, մի հարևան կարող է մոտենալ ինձ ու հարցնել, թե ինչով եմ զբաղված
ցույցում կամ բողոքի ակցիայում, հետո ստիպված եմ դրա համար նախապես պատրաստվել, և հետո պետք է պարզ լինի, որ այս պայքարը խաղաղության
համար – և հիմա, իհարկե, ծիծաղելի է «պայքարել» խաղաղության համար – այս խաղաղության հանդեպ նվիրվածությունը – գլոբալիստները
կանխելու են իրենց ձեռքի տակ եղած բոլոր միջոցներով, որովհետև նրանք ուզում են Երրորդ համաշխարհային պատերազմը։
Ինչո՞ւ չդնեք կեղծ ստենդ պրոթեզով, որտեղ կարող եք զննել ձեզ?
Այսպիսով, մարդկանց արթնացնելու բազմաթիվ եղանակներ կան, սակայն պետք է պակաս կինիկ լինել։
Ես ինքս ինձ հարցրի, թե ինչու վերջին տարիներին փողոցներում այդքան քիչ է կատարվել, չնայած որ շատ
կրթիչներ նույնպես դասախոսություններ են կարդում։
Եվ հետո ինձ հասկացվեց, որ մենք՝ պրեզենտացիաներ ներկայացնողներս, PowerPoint-ով և այլն, ի վերջո ծառայում ենք դպրոցական ձևաչափին։
Ստորև մարդիկ նստած են, իսկ վերևում կանգնած է խոսնակը, որը իր գործում հմուտ է, բառապաշարիկ է և լավ է նախապատրաստվել։
Ստորև նստած են մարդիկ, որոնք ծափահարում են՝ ասելով, որ նա շատ ճիշտ է, սակայն մնում են պասիվ։
Եվ հենց դրա համար ասացի՝ լավ, այլևս չեմ կարող այսպիսի դասախոսություններ կարդալ, որովհետև մարդիկ այնուամենայնիվ գիտեն։
Այսինքն՝ մարդիկ դրա մասին չէին տեղյակ։
Մեզ մոտ բավականաչափ Radio London կա։ Բայց ինչպես ստիպենք մարդկանց գործողության անցնել?
Եվ մենք պետք է ընդունենք, որ բոլորս անցել ենք դպրոցական համակարգերով՝ մանկապարտեզից մինչև ավագ
դպրոց, և այնտեղ սովորել ենք այս անտեսանելի պարտականությունների ցուցակը, այսինքն՝ ենթարկվելը։
Մենք շատ, շատ խիստ կարգապահված ենք և սա համարում ենք քաղաքակրթություն։ Ես միշտ ասում
եմ, որ սա «չափազանց շատ քաղաքակրթություն» է։
Այսպիսով մենք ենթարկվում ենք, և մեր մեծ ենթարկվածության համար ստանում ենք պարգև։ Իսկ նրանք, ովքեր առավել
ենթարկվող էին, դառնում են մեր օրինակելի աշակերտները՝ Բյուքսից մինչև Ուրսուլա ֆոն դեր Լեյեն։
Նրանք պարզապես ծառերից չեն ընկել, նրանք այդպես են ստեղծված։
Ու որպեսզի կարողանանք մարդկանց վերադարձնել իրենց իրական կյանքին, քանի որ նրանք նախկինում երեք-չորս տարեկան երեխաների պես
ոտքերը թափահարում էին, ես ասացի՝ լավ, ես մարդկանց բեմ կբերեմ։
Ես բեմ եմ բերում մարդկանց, որոնք նախկինում նման քարտային ցուցիչ տուփում գրել են մի նախադասություն՝ ինչ-որ մանտրա, վախ։
Եվ հետո նրանք բարձրանում են բեմ և 2, 3, 4, 500 մարդկանց առջև խոսում են իրենց մասին։
Եվ հետո ամոթի պատնեշն էլ է ընկնում, որովհետև շատ մարդիկ սկսում են խոսել տարբեր բաների մասին, օրինակ՝ կորոնավիրուսի
համաճարակի ժամանակ, թե ինչպես են ամաչեցվել, ինչպես են տուժել։
Եվ հետո նրանք հանդիսատեսի շրջանում զգում են, որ ոչ ոք որևէ կերպ չարամիտ չէ, այլ հակառակը՝ հնչում են աներևակայելի շատ
ծափահարություններ, քանի որ մարդիկ համարձակվում են դա անել։
Եվ բոլորը կարող են նույնականանալ այս պատմությունների հետ։
. Մեզ անհրաժեշտ է հստակ պատկերացում այն մասին, թե իրականում ուր ենք ուզում գնալ, և այս պատկերացումը, կրկին,
շատ պարզ է՝ սիրիր քո մերձավորին, ինչպես սիրում ես քեզ։
Եվ եթե մենք որպես հասարակություն կարողանանք միմյանց հետ վարվել խելամիտ կերպով և վերականգնել այն հիմքը, որը
կորսվել է, ապա կունենանք հնարավորություն պատկերացնելու այն ապագան, որը ցանկանում ենք մեր համար։
Պարզապես ասել՝ «այո, ես չեմ ուզում հիվանդ լինել, չեմ ուզում պատերազմ, և չեմ ուզում
աղքատ լինել», տեսլական չէ, այլ անորոշ հույս։
Եվ, իմ կարծիքով, հենց այս ամենն է ամենակարևորը. առաջին հերթին՝ իմանալ, թե ինչու եմ ես սա անում և իրականում ուր եմ ուզում գնալ՝
անհատապես և որպես հասարակություն; երկրորդ՝ ընդունել, որ ես ինքս արդյունավետ եմ և պարզապես պետք է դա անեմ՝ անկախ ամեն
ինչից, որովհետև դա նախապես որոշված լինելու անհրաժեշտություն չունի՝ մենք մարդիկ չափազանց ստեղծագործ ենք։
Գնացեք սուպերմարկետ կամ դեղատուն և նայեք բոլոր այն իրերին, որոնք մարդիկ են հորինել՝ տեխնոլոգիական խանութ,
ուղղակի անհավանական է, թե ինչի ենք մենք՝ մարդիկ, ընդունակ։
Եվ մենք ոչինչ չենք կարող մտածել անել այնպիսի հասարակ պատերազմի դեպքում, որը կիրառում է այդքան պրիմիտիվ մեթոդներ։ Դա նույնիսկ
թղթե կտրվածքի նման չէ՝ այն կոպիտ է, դարեր շարունակ նույն փայտի կտորն է, որտեղ մեզ անընդհատ նույն հիմարությունը կրկնում են։
Հիմա իսկապես բավական է։
Լավ, ես իսկապես հավատում եմ, որ այլընտրանքային WEF-ը այստեղ նույնպես կարելի է և պետք է օգտագործել լավ նպատակների համար,
որպեսզի մարդիկ միավորեն իրենց ուժերը և ձևավորեն լայն դաշինքներ։
Որքան ավելի լայն են այն կամուրջները, որ մենք կառուցում ենք, որքան ավելի լայն են դաշինքները, այնքան ավելի դժվար է այժմ
որևէ մեկին հատուկ թիրախավորել, գտնել և հարձակվել նրա վրա։
Եվ ես հավատում եմ, որ միայն այն դեպքում, եթե մենք կարողանանք ժպիտով դիմակայել այս մի քանի շատ լավ
կազմակերպված մարդկանց, դիմադրությունը հաճելի կլինի։
Հակառակ դեպքում դա միշտ նման է դանակ ունենալուն ատամների արանքում, և դրանից հաճույք չկա։
Պետք է գտնել միջոց, որպեսզի այս փոքր խմբի դեմ դիմադրությունը զվարճալի դառնա, որպեսզի հաջորդ սերունդն էլ
ներգրավվի, քանի որ նրանք ինտելեկտուալ առումով մեզանից գերազանց չեն, պարզապես ավելի լավ կազմակերպված են։
Եվ ահա թե որտեղ ենք մենք, երբ սկսում ենք կառուցել կառույցներ. դրանք ավելի կայուն են, քան անհատը կարող է հասնել. և դա է ապագան։
Ինչպե՞ս եք փախչում ձեզ սպասող ճնշումից?
Կայվանը շատ գեղեցիկ ամփոփեց։ Խոսքը վերաբերում է ամեն ինչին մոտենալուն մի փոքր թեթևությամբ և ժպիտով դեմքիդ, ոչ թե
վճռականությամբ ու վախով, այլ Աստծո հանդեպ վստահությամբ։
Ինձ համար էլ նույնն է։ Ես դրան մոտենում եմ առանց որևէ վախի։ Ես պարզապես գիտեմ, որ պետք է կատարեմ այս առաջադրանքը։
Ես պետք է սա անեմ։ Ես գիտեմ, թե ինչպես է գործում մյուս կողմը։ Ես սրանք բոլորը խորապես եմ ապրել։
Hamburger Sparkasse, Apotheker- und Ärztebank-ը իմ քանի՞ հաշիվ է փակել։
Նրանք մոտենում են ձեզ և ասում. «Պարոն Բյոնինգ, մենք ձեր քաղաքական հայացքների դեմ ոչինչ
չունենք, բայց խնդրում ենք գտնել մեկ այլ բանկ»:
Եվ նրանք բոլորը հերթով դա անում են։ Հետո գալիս է Volksbank Lüneburger Heide-ը, որը հրաժեշտ է տալիս, և Sparkasse
Hamburg-Buxtehude-ը, որը ասում է՝ ոչ, մեզ մոտ դա չի ստացվի։
Հետո PayPal-ի նման վճարային ծառայություններ մատուցող է գալիս և մոտավորապես մեկ ժամ անց ասում է՝ ոչ, ոչ ձեզ հետ։
Կամ Stripe-ը ուրբաթ երեկոյան ստանում է զանգ ARD-ի լրագրողից—գիտե՞ս, թե ինչպիսի մարդ է նա—և
հանկարծ շաբաթ առավոտյան իմ հաշիվը արգելափակվում է։
Այսինքն՝ պարզապես պետք է հասկանալ, որ ինձ համար սոցիալական ցանցերում արգելափակվելը և իմ
հասանելիության սահմանափակումը լրիվ նորմալ է։
Խոսքի ազատությունը հեռու է հասանելիության ազատությունից; դա վաղուց նորմ է։
Մեզ անհրաժեշտ է արդար դրամային համակարգ ազատ ապագայի համար։
Գերիշխող դրամական համակարգը, որը մենք բոլորս գիտենք որպես ֆիատային փող, իրեն դրսևորում է որպես
համաշխարհային օկտոպուս, որի նկատմամբ, մեր ընկալմամբ, գրեթե բոլոր կառավարությունները իրականում կախված են։
Թելերը քաշվում են մի փոքրաթիվ ընտրյալների կողմից, և այդ իսկ իրական փողի տիրակալները բնականաբար նաև իշխանություն են գործադրում։
Այսօրվա փողը ստեղծվում է օդից՝ մեկ սեղմումով, և ոչ միայն դրա համար որևէ ապահովում չկա, այլև
մեր համակարգը ծանրաբեռնված է բարդ տոկոսներով։
Արդյունքում, իհարկե, առաջանում է անսահման, անխնա ագահություն՝ ավելի ու ավելի շատ ստանալու համար, և երբ այս համակարգը հասնում է
իր նախապես ծրագրավորված ավարտին, այն պետք է վերագործարկվի յուրաքանչյուր մի քանի տասնամյակ անց, ինչը մենք այժմ ապրում ենք,
կամ, ավելի ճիշտ, ստիպված ենք ապրել՝ որպես «Մեծ վերագործարկում»։
Շատերը բնականաբար այս դրամային համակարգը համարում են բոլոր չարիքների արմատը՝ լինի դա գնաճ, աղքատացում, սով կամ
պատերազմ։ Եթե ամեն ինչ չլիներ ուղղված անընդհատ աճին, մեր ժամանակի բազմաթիվ ճգնաժամեր անհրաժեշտ չէին լինի։
Անցյալ տարի մենք մեր դրամավարկային համակարգի պանելում քննարկեցինք հնարավոր լուծումներ, և բոլորը, փաստորեն, համաձայն էին։
Մի կողմից պետությունը պետք է դառնա ավելի նիհար, հեռանա պիտերնալիզմից և կենտրոնանա իր հիմնական
գործառույթների վրա։ Մյուս կողմից դրամային համակարգը պետք է դառնա ավելի հավասար և, իհարկե, ավելի արդար։
Առաջին հերթին պետք է լինի հստակ ծածկույթ, որպեսզի փողը չկարողանա պարզապես անխնա տպվել
ինֆլյացիոն եղանակով, ինչպես դա այժմ տեղի է ունենում։
Լավ, այս տարի մենք ուզում ենք լինել ավելի կոնկրետ, որովհետև միայն նրանք, ովքեր կարող են տեսնել հստակ
եզրագիծը, կարող են տիրապետել այնտեղ հասնելու ճանապարհին։
Եվ մենք անհամբեր սպասում ենք՝ տեսնելու, թե արդյոք կարող ենք մեր տնտեսագետների խմբում այս հարցի շուրջ ընդհանուր հիմք գտնել։
Լավ, սա փող է, որը իրականում աշխատում է առանց տոկոսի, որովհետև տոկոսը խնդիր է, որը այսօր այլևս չի դիտվում որպես
խնդիր։ Տոկոսը խնդիր է, որովհետև այն աճում է էքսպոնենցիալ։
Բոլորը դպրոցից գիտեն բարդ տոկոսի մասին; դա էքսպոնենցիալ ֆունկցիա է։
Այսպիսով, այն սկսվում է դանդաղ, ապա ավելի ու ավելի կտրուկ է դառնում, մինչև որ շարունակվի հավերժ։
Եվ դրամական համակարգում կիրառվող այս բարդ տոկոսադրույքը ստիպում է ամբողջ տնտեսությանը զարգանալ
էքսպոնենցիալ՝ այսինքն՝ մշտապես արագացող տեմպով։
Դրա համար մեզ անհրաժեշտ է անընդհատ տնտեսական աճ։
Ուստի, որպեսզի մեր համակարգը մնա կայուն, այն պետք է ամեն տարի ունենա առնվազն 3%-անոց
տնտեսական աճ, հակառակ դեպքում այն շուտ թե ուշ կփլուզվի։
Եվ դա այն պատճառով է, որ մենք անընդհատ ստիպված ենք հետապնդել այս տոկոսադրույքները։
Այսպիսով, այս տոկոսադրույքները հանգեցնում են ֆինանսական ակտիվների գնաճի աճին։
Դրանք նաև հանգեցնում են նրան, որ աղքատները ավելի աղքատանան, իսկ հարուստները ավելի հարուստանան։
Հարուստ մարդը պարզապես ունի շատ գումար, որը նա տրամադրում է տոկոսով, ինչի արդյունքում դառնում է ավելի
հարուստ, իսկ մնացած բնակչությունը ստիպված է դրա համար վճարել։
Եվ այդպիսով՝ տոկոսների միջոցով գումարը ավտոմատ կերպով փոխանցվում է զանգվածներից դեպի ավելի ու ավելի
քիչ ձեռքեր։ Սա դրամային համակարգի հիմնարար խնդիրն է։
Ոչ, մենք պատմության ընթացքում տեսել ենք գնաճի սարսափելի հետևանքները։
1920-ականները հիշատակվել են, և անշուշտ ճիշտ է, որ յուրաքանչյուր պատերազմ, յուրաքանչյուր կայսրության
խոշոր անկումը միշտ հիմնված է փողի անկայունության վրա։
Սա նշանակում է, որ երբեք փողը անկայուն էր դառնում, սկսվում էին պատերազմներ և կայսրությունները անկում էին ապրում,
քանի որ մարդիկ ուզում էին շեղել ուշադրությունը խաբեությունից։
Դու ստիպված էիր շեղել ուշադրությունը խարդախությունից։ Եթե այլևս չեմ կարող վճարել, ապա կամ պետք է անկեղծորեն ընդունեմ ու
մարդկությանը ասեմ, որ քեզ խաբել եմ՝ ինչը քաղաքական գործիչները չափազանց չեն սիրում անել, կամ ստեղծես ավելի վատ իրադարձություն
ու հետո ասես՝ «այդպես ստացվեց»։ Բոլորը գիտեն… դա ես չէի։
Եվ հենց դա է իրականում խնդիրը, թե ինչու ենք ասում, որ այլևս չպետք է թույլ տանք այս գնաճը։
Ես կոչ եմ անում ձեզ հստակ տարբերություն դնել փողի առաջարկի, փողի առաջարկի աճի և գնաճի միջև։
Եվ եթե դա դնենք մարդկանց եկամուտների համատեքստում, տեսնում ենք, որ այսօր Գերմանիայում միջին աշխատողը ոսկու մեկ ունցիայի
համար պետք է աշխատի յոթ անգամ ավելի երկար, քան 1999 թվականին։
Եվ հենց դա է այն, ինչը Եյկե Համերը արդեն նկարագրել է։ Սա կոչվում է Կանտիլոնի էֆեկտ, որի արդյունքում նոր
ստեղծված փողի սկզբնական ստացողները շահում են, քանի որ կարող են գնել դեռևս գործող բարենպաստ գներով։
Այնուհետև շուկա է մտնում ավելի ու ավելի շատ գումար, ինչը ազդում է պահանջարկի վրա, գները բարձրանում են, և վերջում նախ և
առաջ աճում են թոշակառուների, աշխատողների և այլնի եկամուտները։
Եվ հենց դա է այն վերաբաշխման ազդեցությունը, որը ձեռք է բերվում։
Արդյո՞ք հիմա մեզ անհրաժեշտ է ոսկու ստանդարտ, թե ոչ։ Դա հիմա լավ է՞, վատ է՞, թե ինչ-որ այլ։
Այս քննարկումը մեզ ոչ մի տեղ չի տանում։ Այն միայն խորացնում է փորձագետների միջև բաժանումը։ Փոխարենը մենք պարզապես
պետք է ստեղծենք մի դրամային համակարգ, որը կրկին իրական կապ կունենա մարդկանց իրական արդյունքների հետ։
Հարցն այն է, թե ինչպես ենք մենք դա իրականացնելու կամ որ ուղղությամբ ենք ուզում այն փոխել։ Մենք
նույնպես պետք է մարդկանց համոզենք դրան համաձայն լինել։
Եթե միայն տնտեսագիտական տեսաբանները համաձայն են, որ սա կարող է լինել սովորական ճիշտ ուղղությունը, մենք նույնպես պետք է
մարդկանց համոզենք միանալ։ Իսկ իրականում մարդիկ ինչ են զգում?
Նրանք պարզապես ապրում են իրենց կենսամակարդակի անկումը, բախվում են գների աճին, և պարտքի բեռը դառնում է ավելի ու ավելի ճնշող։
Այս տարվա սկզբին պրոֆեսոր Ռաֆֆելհյուշենը մեջբերեց մի թիվ, որը ամբողջովին ապշեցրեց ինձ։
Ըստ պրոֆ. Ռաֆելհյուշենի՝ Գերմանիայի իրական պետական պարտքը կազմում է 17,3 տրիլիոն եվրո, որը
բազմակի անգամ գերազանցում է պաշտոնական պետական պարտքը։
Իհարկե, կա նաև ոչ պաշտոնական պետական պարտք՝ պետական ծառայողների կենսաթոշակները, որոնք չեն ծածկվում կապիտալային
ֆոնդերով, TARGET2 հաշվեկշիռները, ESM-ի, ESF-ի ստվերային բյուջեները և փրկարար փաթեթների ցանկացած այլ անվանում։
Հիմա մենք դեռ ունենք շատ հատուկ ակտիվներ։
Այսպիսով, մեր այժմյան համակարգը, կարծում եմ, բոլորս համաձայն ենք, որ այն միևնույնն է կփլուզվի և կկործանվի։
Քանի որ պարտքը վերադարձնելու հնարավորությանը մոտենալու համար հաջորդ 50 տարիների ընթացքում բոլոր երկրներում
անհրաժեշտ կլինի համաշխարհային տնտեսական աճ 10–15 տոկոսի չափով։
Եվ կառավարությունների ծրագիրն էլ չի նախատեսում երբևէ ազգային պարտքը մարել; ընդհակառակը, դրանք այն չեն մարում, այլ հակառակը։
Եվ եթե մենք այժմ շարժվում ենք դեպի արժութային անցում, արժութային բարեփոխում և նմանատիպ քայլեր, որոնք ես համարում եմ
շատ իրատեսական, ապա պատմականորեն պարզապես պետք է հիշենք, որ այն, ինչ բոլորը կարծում են, ճշմարտություն չէ։
Հուսով եմ, որ շուտով կկատարվի արժութային բարեփոխում, և ես կազատվեմ իմ պարտքերից։
Հակառակը ճիշտ է։ Մենք ունենք պարտքի վերագնահատման օրենքներ, այսինքն՝ իպոթեկային սպեկուլյացիոն
շահույթների և վարկային շահույթի սպեկուլյացիայի հարկի հարցերը։
Դա մոտավորապես 50 տոկոս է, քանի որ ակտիվները փոխարկվում են այլ կերպ, քան մաքուր դրամական արժեքները։
Եվ, իհարկե, սա չի վերաբերում պետությանը և բանկերին, սակայն այսպես կիրառվում է ընկերությունների և մեր քաղաքացիների նկատմամբ։
Օրենքները դեռ ուժի մեջ են, և դրանք իրականում դրամային համակարգերի ոլորտում ինձ համար հիմնական
խնդիրներն են, որոնք այժմ նույնպես պետք է լուծենք։
Եվ թե արդյոք մենք կստանանք արժույթ՝ ոսկու ստանդարտով, թե առանց դրա… Միգուցե մենք նաև կներդնենք ճկուն ոսկու ստանդարտ,
ինչը նշանակում է, որ համաշխարհային փողային զանգվածի միայն որոշակի տոկոսն է ապահովված նյութական ակտիվներով։
Թե ոսկի է դա, թե արծաթ, թե ինչ-որ այլ բան՝ դեռ պարզ չէ, սակայն ես հաստատակամորեն հավատում եմ, որ մեզ անհրաժեշտ է մի տեսակ պարտադիր
կապ իրական տնտեսական արդյունավետության հետ, և մեզ նաև պետք է հեռանալ մեր ներկայիս տնտեսական
համակարգից, որը ամբողջությամբ հիմնված է միայն աճի վրա։
Միգուցե սա կարելի է նաև ցույց տալ պատմական համատեքստում։
Իմ ընկալմամբ, և ֆինանսների առումով սա իսկապես միայն մակերեսային է, ֆոնում կան որոշ
ուժեր, որոնք մի ժամանակ ստեղծել են այս համակարգը։
Սա մեզ բերում է 1913 թվականի Ջեքիլ կղզի, երբ կառավարությունը մի տեսակ հեղաշրջման միջոցով ընդունեց Ֆեդերալ պահուստային համակարգ
ստեղծելու որոշումը՝ բոլոր պատգամավորները Սուրբ Ծննդյան արձակուրդում էին, սենատորներն էլ։ Ամբողջ գործընթացը հետո
անցկացվեց ընդամենը մի քանի ընտրված անձանց մասնակցությամբ։
Այնուհետև շրջանառվում է նաև այն գաղափարը, որ Տիտանիկում եղել են մի քանի քննադատներ այս համակարգի
նկատմամբ, և նրանց նույնպես այսպես «ազատվել են»։
Արդյո՞ք այս ուժերը, որոնք գործում են հետևի պլանում և որոնց մասին այս պահին մանրամասն չեմ կարող անվանել, դիտավորյալ են ստեղծել այս
համակարգը այնպես, որ մենք, ըստ էության, բաժանված ենք այս տարբեր տեսակետներով, և այդպիսով
թաքցնում են իրական իշխանություն ունեցողներին։
Միգուցե կարող եք մի փոքր ընդունել այդ գաղափարը։
Այո, այո, առաջին հերթին ես որոշ անհանգստություն եմ զգում, որովհետև ֆինանսական և տնտեսական տեսանկյունից այստեղ բավական
խառնաշփոթ է ստեղծվել, որը, հավանաբար, պետք է մի փոքր կարգավորվի։
Շատ բաներ միասին են ներկայացվել՝ գնաճը, գնանկումը, տնտեսական աճը, ճգնաժամերը։ Բոլորը մի կաթսայի մեջ են գցվել,
կարծես միակ պատճառը լինի գնաճը, գնանկումը կամ նման մի բան, սակայն իրականում դա այդպես չէ։
Փոխարենը մենք պետք է ընդունենք, որ երբեք մանիպուլյատիվ միջամտություն տեղի է ունենում, մեկ կողմը ստանում է
առավելություն, իսկ մյուսը՝ թերություն։ Դա տրամաբանական է։
Եթե ես ինչ-որ մեկի համար դրամական արժեքը մեծացնեմ՝ դեֆլյացիա առաջացնելով, ապա մեկ ուրիշը, ով վարկ է վերցրել և
պետք է վերադարձնի ավելի բարձր իրական արժեք, խնդիր կունենա։
Հիմա անցնում ենք Ջեքիլ կղզու և այլ հարցերի քննարկմանը։
Այսպիսի բան քաղաքացիների տեսանկյունից գումարների հետ չի պետք է տեղի ունենա։
Այսինքն՝ մի փոքր խումբ, մի կարտել, հավաքվում է և ասում՝ մենք կստանանք թույլտվություն, և միայն մենք կստանանք թույլտվություն
գումար ստեղծելու, և պետությունը ոչ միայն մեզ թույլ է տալիս դա, այլև ստիպում է բոլորին
ընդունել, որ միայն մենք կարող ենք գումար ստեղծել։
Դա նման է, երբ ես երեկույթում վաուչերների տուփ ունեմ, կարող եմ որոշել, թե ով կստանա որ վաուչերը։
Իմ ընկերներն ու ծանոթներս վաուչերները ստանում են անվճար, ուղղակի այդպես, իսկ մյուսները մի փոքր ավելի են վճարում դրանց համար, և եթե
վերջում ալկոհոլը կամ որևէ այլ բան սպառվի, ապա ես մյուսներին շատ վաուչերներ եմ տալիս այլ բաների համար,
գիտակցելով, որ դրանց դիմաց ոչինչ չեն ստանա, քանի որ ալկոհոլը կամ խնջույքը արդեն գրեթե ավարտված է։
Եվ ահա այս խառնաշփոթը։ Այդ հնարավորությունը ստեղծեցին Ջեքիլ կղզում հանդիպած բանկիրները։
Նրանք նաև ասացին, որ քանի որ մենք միակն ենք, ովքեր ունեն գումար, և այժմ խրախուսում ենք պետությանը օգտագործել մեր գումարը միայն
տնտեսական նպատակներով և, ըստ էության, ոսկին դուրս բերել շրջանառությունից, պետությունը
միշտ կփրկի մեզ և միշտ կախված կլինի մեզանից։
Եվ ահա դա է իսկական խառնաշփոթը։ Այստեղ տեղի ունեցավ այն, որ փող ստեղծողները՝ այն բանկիրները, որոնք հանդիպել էին այնտեղ, ազատվեցին
որևէ կերպ դրա համար պատասխանատվություն ստանձնելու ռիսկից։
Եվ հետո՝ 1971 թվականին, Նիքսոնը հայտարարեց Միացյալ Նահանգների սնանկության մասին և ասաց. «Լսեք, մենք ձեզ խաբել ենք, չենք կարող
կատարել, մենք ստեղծել ենք ավելի շատ փող, քան ունենք կամ պետք է ունենայինք, և չենք կարող տրամադրել ոսկին,
ուստի այժմ ժամանակավորապես դոլարը ոսկուց կտրելու եմ»:
Դա էր նրա միակ արարքը՝ նա սնանկություն հայտարարեց։
Եվ այս անվճարունակությունից մարդիկ ասացին՝ «Հիմա ես այլևս ոչ մի կապ չունեմ, հիմա Նյու Յորքի բանկիրների այս մասնավոր
կարտելը կարող է վաստակել որքան ուզենա, նրանց համար այլևս ռիսկ չկա։» Քանի որ նրանք ոչինչ չեն տալիս դրա դիմաց, ոչինչ։
Դուք կարող եք շարունակել տպել կտրոններ, ինչպես դրամարկղային կտրոնների տպիչում…
Դա նշանակում է, որ եթե մարդիկ հիմա ուզում են տուն գնալ և վաուչերային տուփում ասել՝ «Վերադարձրեք ինձ իմ եվրոն կամ
դոլարը, որը մենք ձեզ տվել ենք», ապա դուք կասեք՝ «Ոչ, ոչ, այստեղ գրված է, որ դուք միայն վաուչերներ եք ստանում»։
Դուք կարող եք վերցնել ձեր կտրոնը ձեզ հետ, և ես ձեզ կտամ նորը։
Նա կատակով ասում է՝ գիտե՞մ, թե հաջորդ տարի կլինի՞ նոր խնջույք։ Տեսնենք՝ չգիտենք, կարող ես դա քեզ հետ տանել։
Եվ դա իսկապես խառնաշփոթ է։ Իսկ ոսկին իրականում պաշտպանում է դրանից։ Կան նաև այլ միջոցներ, որոնք նույնպես
պաշտպանում են դրանից։ Բայց ոսկին պատմության ընթացքում միշտ ապացուցել է իր առանձնապես հուսալի լինելը։
Ոսկին պատմության ընթացքում երբեք չի խախտել վստահությունը։
Եվ դա պարզապես գովազդային փաստարկ է, որ ոսկին նույնպես կարելի է կրկին օգտագործել՝ սկզբնական հերթին արժույթի
նկատմամբ այս հիմնական վստահությունը վերականգնելու համար։
Դա հենց նոր ոչնչացվեց ներկայիս արժույթներով։
Մենք պետք է քննադատենք այն փաստը, որ մարդիկ իշխում են մյուս մարդկանց վրա։ Սա է իրական խնդիրը։
Իսկ այն, ինչ կարող ենք ասել ԱՄՆ Ֆեդերալ պահուստային համակարգի ակնհայտ օրինականության մասին, այն
է, թե ինչպես է օրենքը կիրառվում աշխարհում այսօր։
Որ մենք ունենք հանդիսավոր իրավական համակարգ։
Այո, օրենքը պարզապես ստեղծվում է մի փոքր խմբի կողմից, որը հետո ասում է, որ ջեռուցումը այժմ պարտադիր է։
Եվ, իհարկե, ես դրանից գոհ չեմ, եթե իմ ջեռուցման համակարգը այլևս հարմար չէ։
Այո, և հենց այդպես էլ այն ժամանակ էր։ Եվրոն մեզ պարտադրվեց առանց որևէ հնարավորություն ունենալու դեմ արտահայտվելու։ Այլ կերպ
ասած՝ դա պարտադրված օրենք է։ Իսկ պարտադրված օրենքը անարդար է։
Օրենքը համաձայնեցվում է պայմանագրային կողմերի միջև, և այդ համաձայնագրերն ու պայմանագրերը ենթադրում են, որ բոլոր կողմերը
հաշվի են առնվում, որ մարդը համաձայնում է կամավոր, և ոչ թե, ինչպես եղել է անցյալում և ինչպես մենք թույլ ենք տվել
այսօր, երբ օրենքը կլիկի կողմից պարտադրվում է մարդկանց։
. Ուրեմն ով է ապագայում թողարկելու ավելի լավ ու արդար փողը? Գուցե դա չի լինի ԵԿԲ-ն, չէ՞? Էրիխ, ի՞նչ ես կարծում?
Այո, ամբողջովին ոչ, որովհետև նույնիսկ ներկայիս դրամային համակարգում՝ առանց ոսկու ստանդարտի, մենք կախված ենք մի փոքրաթիվ
հզոր մարդկանցից, որոնց ես անվանում եմ NWOlites՝ ոչ միայն էլիտաներից, այլև Նոր Համաշխարհային
Կարգից և էլիտաներից, տեսարանի հետևում գործող ուժերից։
ՆՈՎՈլիտները այսօր վերահսկում են փողի ստեղծումը և որոշում են աշխարհաքաղաքականության ուղղությունը, Երրորդների
խմբի և կենտրոնական բանկերի լիցենզավորման քաղաքականությունը։
Սրանք անկախ կենտրոնական բանկեր չեն; դրանք բոլորը մասնավոր հաստատություններ են։ Այս պրակտիկան, իմ կարծիքով, սկիզբ է առել
Անգլիայի բանկից՝ 1792 թվականին, երբ բրիտանական կառավարությունը փոխանցեց մասնավոր անձանց
իր սեփական արժույթ թողարկելու լիազորությունը։
Այս ամենը շատ ավելի հեռուն է գնում։ Եվ անկախ նրանից՝ մեզ պետք է ԵԿԲ-ն, թե ՖԵԴ-ը, մեզ
պարզապես անհրաժեշտ են կայուն փոխհատուցման համակարգեր։
Մենք պարզապես այն անվանում ենք ֆինանսական, դրամային կամ արժութային համակարգ; մեզ պարզապես անհրաժեշտ է
արժույթի կամ արդյունավետության կարգավորման սկզբունք։
Դուք կարող եք դա անել հիմա ոչ ապահովված փողով, ապահովված փողով, բայց ոսկե պետության թեմային, որի մասին կարճ կվերադառնանք,
Ես հիշում եմ Հռոմեական կայսրությունը, որտեղ մեկ ունցիա ոսկու դիմաց ինձ համար պատվերով կարած տղամարդկանց հագուստ ստացա՝
տունիկա, կաշվե սանդալներ, լորենի պսակ և դրա հետ կարմիր ժապավեն։
Եվ այսօր մեկ ունցիա ոսկու դիմաց կարող եմ նաև ստանալ պատվերով կարած հիանալի տղամարդկանց կոստյում և պատշաճ կոշիկներ։
Ոսկին միշտ նույն արժեքն ունի; միայն արժույթներն են, որոնց արժեքը աճում կամ նվազում է։
Ուստի այն գաղափարը, որ ոսկին այժմ կրկնապատկվի, տասնապատկվի կամ նույնիսկ հարյուրապատկվի, կամ որ արծաթն ու մյուս
մետաղները նույնպես այդպես կվարվեն, ամբողջությամբ պատրանք է։
Հենց ֆիատային արժույթներն են վերջին շրջանում զգալիորեն կորցրել իրենց արժեքը, և ես կարծում եմ, որ եթե ունենայինք իսկական
պետություն, որը իր քաղաքացիների բարօրության մասին է հոգ տանում, ապա, իմ կարծիքով, այն կարող էր անգամ ծախսել այդ
գումարները՝ օգտագործելով պատշաճ, արդար և հավասար համակարգ։
Դա անշուշտ կարող է լինել մեկ հնարավորություն, բայց մյուս կողմից մարդկությունը, ինչպես դու ասում ես, այնքան ստեղծագործ
է, որ մենք միշտ գտնում ենք լուծումներ, և լուծումներ կան։
Այսպիսով, ձեր հարցին նախապես պատասխանելով՝ Ռոբերտ, ո՞վ է ճիշտ օգտագործում գումարը, կամ ինչի՞ համար ենք այն օգտագործում։
Դրա օրինակներ կան։ Թող համակարգերը միմյանց հետ մրցեն, և թող մարդիկ որոշեն։
Եվ դա մեզ բերում է այն համակարգին, որը, ըստ իս, շուտով կիրականացվի։
Մենք ունենք ֆինանսական համակարգում անմիջական խնդիրներ։
Մենք ունենք անհավասարակշռություններ, որոնք առաջացել են այն պատճառով, որ մարդիկ խաբվել են, որովհետև հավատացել են,
թե կարող են վարկեր բաշխել կամ առանց ռիսկի գումար ստեղծել։
Նրանք կարող էին Ուկրաինային վարկեր բաշխել, և ոչ ոք չէր հարցնի, թե ինչպես են դրանք վերադարձվելու; նրանք պարզապես կստեղծեին ավելին։
Եվ հիմա կարող է ստացվել այնպես, որ այս միջոցները ստիպված լինեն գրանցել որպես կորուստ, քանի որ պարտապանը, ով ստացել է
գումարը, պարզապես ասում է. «Ես այլևս չեմ կարող այն վերադարձնել»:
Սա ներկայումս տեղի է ունենում Գերմանիայում միայն տարեկան 20 000 և ավելի ընկերությունների հետ։
Փոքր քանակություններ, մեծ քանակություններ, մենք չգիտենք, բայց դա առաջացնում է բացեր։
Եվ հիմա բանկի բալանսում խնդիր կա, որովհետև նրանք հույս ունեին, որ գումարը կվերադառնա՝ ձեռնարկատեր XYZ-ից, որը այժմ սնանկ է, կամ
պարտապանից, որը հայտարարել է անձնական սնանկություն, կամ Ուկրաինայից, որը չի վերադարձնում, և, հավանաբար,
շուտով Ֆրանսիայից, որը նույնպես չի կարող վճարել, և այդպես շարունակ… Նրանց բանկի բալանսը այլևս ճիշտ չէ։
Կամ նրանք այլևս սեփական կապիտալ չունեն, որը գրանցվում է պարտավորությունների կողմում, քանի որ եթե նրանք պարզապես կորցնեն
ակտիվները ակտիվների կողմում՝ այն գումարը, որը նրանք դեռ հույս ունեն ստանալ մյուս կողմից, նրանց համար ակտիվ է, բայց բանկի համար՝
պարտավորություն, ապա նրանք ստիպված են ինչ-որ բան ձեռնարկել։
Նույնը վերաբերում է նաև կենտրոնական բանկերին, և նրանք կարող են նրբորեն դուրս գալ իրավիճակից՝ պարզապես վերագնահատելով
իրենց բալանսային թերթիկում միակ գնահատելի ակտիվը՝ ոսկին։
. Դուք ի՞նչ կառաջարկեիք, ինչպիսի՞ն կլիներ ձեր իդեալական պատկերացումը ապագա դրամավարկային համակարգի
մասին, որը կհանգեցնի խաղաղության և գործողությունների:
Յուրաքանչյուրը կարող է դիտել «Վորգլի հրաշքը» ֆիլմը։ Դա իսկապես գեղեցիկ ֆիլմ է և շատ իսկական։
Ես գիտեմ Վորգլի պատմությունը, և շատ իսկական է, թե ինչպես մի առանց տոկոսների համակարգ հանկարծ դուրս բերեց
Վորգլի փոքր համայնքին համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամից։
Հարյուրավոր այլ համայնքներ ցանկանում էին միանալ, մինչև ամբողջը ուժով կանխվեց։
Վերջիվերջո ամեն ինչ կախված է տոկոսադրույքներից։ Տոկոսային համակարգը միշտ հանգեցնում է պատերազմի։
Պրոֆ. Գուստավ Ռուհլանդը 150 տարի առաջ գրել է այս մասին իր «Քաղաքական տնտեսագիտության համակարգ» գրքում։
Նա գրել է, որ պատերազմը հարուստների փող աշխատելու միջոցն է։
Նա նաև գրում է, որ քանի դեռ գոյություն ունի շահերի վրա հիմնված կապիտալիզմը, միշտ կլինի պատերազմ։
Պարզապես այն պատճառով, որ տոկոսադրույքները ավտոմատ կերպով հանգեցնում են էքսպոնենցիալ գերավարկավորման, և ի վերջո
դա բերում է պատերազմի՝ երկրների միջև միմյանց դեմ մարտերի։
Ոսկու ստանդարտի դեպքում դա ավելի վատ է, որովհետև վերջիվերջո ամեն ինչ ոսկու մասին է։
Ոչ՝ մշտական փողի առաջարկով, որովհետև այդ դեպքում այն չէր կարող դառնալ էքսպոնենցիալ…
. Առկա դրամաշրջանառությունը չի կարող մնալ անփոփոխ, քանի որ տնտեսությունը աճում է, և առկա
դրամաշրջանառությունը պետք է հարմարեցվի տնտեսությանը։
Դա հենց այն է, ինչը հանգեցնում է ճգնաժամին։ Դա հենց այն է, ինչը հանգեցնում է ճգնաժամին։ Դա խնդիրն է։
Մենք նոր ենք տեսել Շոտլանդիայի և Մեծ Բրիտանիայի օրինակով, որ դա այդպես չէ։
Բայց կան բազմաթիվ օրինակներ, երբ սա հանգեցրել է ճգնաժամի և պատերազմի։
Հատկապես համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամի և դրան հաջորդած Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի առումով՝ ոչ
պատահական է, որ այս իրադարձությունները հաջորդեցին մեկը մյուսին։
Այսպիսով, ԱՄՆ-ը մինչև 1939 թվականը գտնվում էր համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամի մեջ։ Միայն Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի
զինատեսակների արտադրության շնորհիվ նրանք ամբողջությամբ դուրս եկան դրանից; հակառակ դեպքում այսօր
էլ կմնային համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամի մեջ։
Այպիսի դեֆլյացիոն ճգնաժամից առանց պատերազմի դուրս գալ չի ստացվի։
Եվ այդպիսով ամեն ինչ կշարունակվի այնպես, ինչպես միշտ է եղել։
Կլինի դեֆլյացիա, և հետո կգա մեծ պատերազմը՝ ամեն ինչ կոչնչացվի, և հետո կվերակառուցվի։
Դա կրկին կկատարվի։ Ես տեսնում եմ երրորդ համաշխարհային պատերազմի գալը, ինչպես եկավ երկրորդ համաշխարհային պատերազմը։
Ընթացակարգը ճիշտ նույնն է, ինչ ունենք այսօր։
Հիմա ստեղծվում է հսկայական սպեկուլյատիվ փուչիկ։
Մարդկանց մղում են ագահության. պետք է գնել բաժնետոմսեր, պետք է ներդրումներ կատարել, փողը պետք է աշխատի,
և դուք բոլորը կհարստանաք, կամ այդպես են խոստանում։
Եվ եթե այն պայթի, ինչպես եղավ 1929 թվականին, ապա մենք կունենանք ճիշտ նույն իրադարձությունների
հաջորդականությունը, ինչ որ ունեինք այն ժամանակ։
Կարո՞ղ եք, խնդրում եմ, սկսել՝ կարճ ներկայացնելով, թե ինչպես պատկերացնում եք ավելի լավ Եվրոպան։
Ուրախությամբ, պարոն Մագնետ։ Նախ և առաջ, շատ շնորհակալ եմ հրավերի համար – ուրախ եմ գտնվել այստեղ։
Իմ համար մեծ պատիվ է գտնվել այստեղ՝ այն, ինչ ես համարում եմ Երկրորդ Ալտերնատիվ Ֆորումը, Երկրորդ Ալտերնատիվ WEF-ը։
Գերմանիան պետք է դիտվի որպես Եվրոպական ինքնիշխան պետությունների միության մի մաս։
Մենք կողմ ենք մի մոդելի։ Մենք կողմ ենք անկախ, ինքնիշխան պետությունների մոդելի, այլ կերպ
ասած՝ այսպես կոչված հայրենիքների Եվրոպայի։
Եվ մենք կողմ ենք բարեփոխումներին, անշուշտ կողմ ենք այս բյուրոկրատական հրեշի քանդմանը, որը ինձ անձամբ
ավելի շատ է հիշեցնում Խորհրդային Միության մնացորդները, և Եվրոպական Միությունը վերադարձնել իր էությանը։
Եվ դա հնարավոր է միայն բյուրոկրատիան նվազեցնելու, տասնյակ հազարավոր բյուրոկրատներից և պետական ծառայողներից
ազատվելու միջոցով, որոնք ճնշում են ժողովրդին և արգելքներ են սահմանում ձեռնարկությունների ու մասնավոր սպառողների վրա։
Սա ամբողջությամբ հակասում է ազատ մրցակցության, ազատ ձեռնարկատիրության և քաղաքացիական
ազատությունների գաղափարին։ Բայց դրան կհասնենք մի պահից։
Որտեղ է այս կառավարությունը կանգնած այս սարսափելի կանցլեր Ֆրիդրիխ Մերցի օրոք, որին ես համարում եմ ամբողջովին անպիտան, ամբողջովին
անպիտան մի անձնավորություն, որը շարունակում է վնասել այս երկիրը?
Դա ընդհանրապես այդքան բարդ չէ։
Մեր էներգիայի գները չափազանց բարձր են։ Մենք բոլոր ոլորտներում զիջում ենք միջազգային մրցակցությանը։
Մեր ողնաշարը ավտոմոբիլային արդյունաբերությունն է, այրման շարժիչը։
Ահա կրկին ԵՄ մակարդակով փորձում են արգելել այրման շարժիչները։ Բայց քանի որ դա աջակցվում է Գերմանիայի
կառավարության կողմից, ընդհանրապես ոչինչ չի արվում։
Այնուհետև կա Շենքերի էներգախնայողության կարգավորումը։ Մենք կարծում ենք, որ դա նույնպես հիանալի է։
Եվ եթե CSU-ն ապա սկսի պայթեցնել Բավարիայի միջուկային էլեկտրակայանները։
Դուք պետք է պատկերացնեք այն, դա նման է վայրագ փոթորիկի։
Սա մեքենայական փոթորիկ է, մեր երկրում տեխնոլոգիական փոթորիկ։
Պատմականորեն սա ինձ հիշեցնում է Մաո Ցզեդոնի միակ արշավը կոմունիստական Չինաստանում։
Նախկինում կար մեկը՝ Մաոն, ով ասաց՝ «այսպես է պետք անել», և հետո բոլորը վազեցին նրա հետևից ու նույնպես այդպես արեցին։
Բանալի բառ՝ մեծ թռիչք առաջ։ Ի՞նչն է այսօր Գերմանիայում տարբեր, ի՞նչ են այնտեղ անում։
Միլիարդավոր ֆունտ արժողությամբ հիմնական միջոցները ամորտիզացիայից հետո պարզապես պայթեցվում են և անշրջելիորեն ոչնչացվում։
Շահագործվող միջուկային էլեկտրակայանները, որոնք, ի դեպ, ածխաթթու գազի արտանետումների առումով ածխաջրածնային չեզոք են, պայթեցվում
են, իսկ արդյունաբերական երկիր համարվող Գերմանիան կախված է տատանվող էլեկտրաէներգիայի
մատակարարումներից՝ բարձրացող էներգիայի գների պայմաններում։
Վերականգնվող էներգիայի այս թույլ կողմը նախկինում փոխհատուցվում էր էժան ռուսական գազով։
Այսպիսով, դա ինձ նորից վերադարձնում է Եվրոպայի հարցին։
Ի՞նչ է ստիպում եվրոպական առաջնորդներին այդքան խառնվել, ընդդիմանալ Ռուսաստանին այնպես, որ մեր ազգային շահերը այլևս
ընդհանրապես չեն ներկայացվում, այլ հակառակը՝ վնասվում են։
Քանի որ կան երկու բան, որոնք մենք պետք է հասկանանք։ Մենք Եվրոպայում պատերազմ չենք կարող վարել առանց Ռուսաստանի,
դա մի բան է, իսկ մյուսը՝ մեր տնտեսությունը Ռուսաստանի բնական գազի առանց մրցունակ չէ՝ դա շատ պարզ հաշվարկ է։
Թվայնացումը կարող է հնարավորություն լինել իշխանությունների համար։ Գոնե այսօր այստեղ քննարկվեց, որ թվային կենտրոնական
բանկի փողը, կապված թվային ինքնության հետ, կդառնա քաղաքացիների և ընդդիմադիր խմբերի նկատմամբ ճնշման միջոց։
Իհարկե, այդպես է, և հենց դրա համար են մարդիկ ուզում դա։ Իմաստը նրանում է, որ ամեն ինչ իրար հետ կապված է։
Լավ, ես հաստատ համոզված եմ, որ այն, ինչ մենք տեսանք կորոնավիրուսի միջոցառումների ժամանակ, քաղաքականություն էր, որ դա
փորձարկում էր՝ ավելի մեծ ինչ-որ բանի նախապատրաստական փուլ։
Համակարգերը շատ ուշադիր փորձարկվեցին՝ պարզելու համար, թե որքան հեռու կարելի է գնալ ճնշող միջոցառումներով քաղաքացիական
իրավունքները սահմանափակելու հարցում և ինչ չափով մարդիկ կհամաձայնեն դրան՝ մեդիայում
մանիպուլյացիայի, ագիտացիայի և քարոզչության միջոցով։
Այս ամենը քաղաքական-մեդիա համալիրի կողմից պլանավորված է եղել՝ մարդկանց ոչնչացնելու համար երբևէ հնչած ամենամեծ ստերից մեկով։
Դա ճիշտ նույն մեխանիզմն է, ինչ կլիմայի փոփոխության վախի դեպքում։
Այսպիսով, հիմա ահա թե ինչ է ստացվում՝ օ՜, հիմա մենք պետք է հսկենք քաղաքացիներին։ Սա
ուղղակիորեն վերածվում է հսկողական պետության։ Ինչու՞
Այո, դուք չեք ուզում ունենալ որևէ անհաճ քաղաքացի։ Դուք ուզում եք, որ ամեն ինչ լինի Ջորջ Օրուելի «1984»-ի պես՝ դա
հստակ երևում է, երբ ստեղծվում է արտաքին, երևակայական թշնամի կերպար, և մարդիկ վերահսկվում են։
Ալդուս Հաքսլին նույնպես շատ, շատ հետաքրքիր է, ինչպես նաև Ռեյ Բրեդբերի՝ իր «Ֆարենհայթ 451» գրքով։ Դրանք հրաշալի գրքեր
են, որոնք նկարագրում են ապագայի դիստոպիական պատկերը, որին, կարելի է ասել, մենք ամբողջ արագությամբ մոտենում ենք։
Վոն դեր Լեյեն գիշերները երազում է, որ կարող է կարդալ մեր հաղորդագրությունները, ուստի իմ հաղորդագրությունները բոլորն էլ
կարդացվում են, և կարծում եմ՝ ձերն էլ։ Դա մի փոքր անհարմար է, բայց ինչ լավ կլիներ, եթե ոչ մեկը մեզանից այլևս չկարողանար կանխիկ
վճարել՝ անկեղծ ասած, այստեղ ոչ ոք այլևս կանխիկ վճարել չի կարողանա, որովհետև այդ դեպքում հնարավոր կլիներ մեզ վերահսկել։
Եվ հիմա ահա թե ինչն է. եթե դու չես պարում իշխանությունների նվագախմբի տակ, եթե կորոնավիրուսի համաճարակի ժամանակ ասած լինեիր՝
«Էյ, ես պատվաստվելու չեմ», ի՞նչ կմտածեիր, որ կլիներ, եթե նրանք արդեն ունենային դրա միջոցները, ինչ-որ Սոդերի պես Բավարիայում
կամ Լաուտերբախի պես, ինչ կանեին նրանք չպատվաստվածների հետ…
Հաշիվները արգելափակվել են, ու դու կարող էիր կամուրջի տակ քնել, որովհետև թվային եվրոն ոչ այլ ինչ է, քան քաղաքական ճնշման միջոց։
Եթե դու ընդդիմախոս ես, քեզ կարող են արգելափակել և քո ունեցվածքը կարող են խլել; եթե դու միայն էլեկտրոնային
ձևով գոյություն ունես, այն կարող են պարզապես բռնագրավել։
Վերջիվերջո, հենց դրա մասին է ամեն ինչ։ Մենք նոր լսեցինք մյուս պանելին, որը խոսում էր գույքի մասին՝ այլևս ոչ մի արևմտյան գույք։
Մեկը ասում է, որ ուզում է գնել գույք, մյուսը խորհուրդ է տալիս դրանից հրաժարվել։
Ես նույնպես համաձայն եմ վերջինի հետ, որտեղ ես բավականին հստակ ասում եմ, որ յուրաքանչյուր ոք, ով այժմ
գնում է անշարժ գույք, ենթակա է պարտադիր հիփոթեքների։
Մենք տեսանք, թե որքան արագ կարող է սա տեղի ունենալ Գերմանիայում՝ 1950-ականների բեռների հավասարեցման օրենքի դեպքում։
Դրա վրա կլինի պարտադիր գրավ, որպեսզի դուք կարողանաք այն նույնպես մարել, և սա պարզապես բոլոր միջոցներն են։
Այնուհետև կհետևի ոսկու արգելքը, քանի որ ոսկու արգելքները նախորդում են կապիտալային վերահսկողություններին։
Եթե եվրոն շարունակի անկել, և անկասկած կշարունակի։ Եվրոն գոյատևում է միայն կենտրոնական բանկերի, մասնավորապես օտարերկրյա
կենտրոնական բանկերի աջակցության գնումների շնորհիվ, որոնք իրենց սեփական, ուժեղ արժույթներն են վաճառում եվրոյի դիմաց։
Նրանք դեռ ստիպված են վերցնել այս աղբը, այս ողջ թույլ արժույթը։ Իսկ հետո ոսկու վրա արգելքներ կլինեն։
Այսինքն՝ մենք դա տեսանք Առաջին համաշխարհային պատերազմի նախաշեմին և ընթացքում՝ պատերազմական
պարտատոմսերի և ոսկու դիմաց փոխանակման միջոցով։
Բայց հետո նրանք այլևս չէին կարող դա անել, ուստի այն այլևս փոխարինելի չէր, և դա կապված է այն հանգամանքի հետ,
որ մարդիկ այլևս չեն կարող ազատվել ազգային արժույթներից։
Եվ հենց դրա համար են մարդիկ ուզում թվային եվրոն։
Մենք գիտենք, որ դա անարժեք արժույթ է, դա ֆիատային փող է, այն միայն էլեկտրոնային է, և նրանք ուզում են ճնշում գործադրել մարդկանց
վրա, որպեսզի նրանք այլևս չկարողանան արտահայտել իրենց կարծիքները։
Այդ դեպքում նրանց հաշիվները կսառեցվեն։ Մյուս կողմից նրանք այլևս չեն կարողանա դուրս գալ այս արժույթից, այս ֆիատային փողից։
Ձախի և աջի միջև այս սպեկտրը իրականում այլևս խնդիր չէ, կամ գոնե այսօրվա խնդիրը չէ։
Մեր ժամանակի խնդիրը իրականում ազատության և պետական ճնշման միջև լարվածությունն է։
Դա իսկապես վերջն է։ Ինձ համար անձամբ։
Ես միշտ գիտեմ, թե ինչ է լինելու հաջորդը, օ, այո, նկատի ունեմ՝ ինչո՞ւ հենց AfD-ն է, ինչո՞ւ են նրանք այդպես
ասում, մենք այստեղ աջակողմյաններ ենք և այդպես շարունակ։
Այո, ես էլ աջակողմյան պահպանողական եմ, բայց միշտ պետք է առաջնահերթություններ սահմանել։
Իմ անձնական առաջնահերթությունն է աշխատել՝ ապահովելու համար, որ մենք դիմադրենք ճնշող պետությանը՝
մեր քաղաքացիական ազատությունները պահպանելու համար։
Դա հենց այն էր, ինչը ինձ մղեց մտնել քաղաքականություն։
Դա է պատճառը, որ ես այսօր այստեղ նստած եմ։
Ես դա երբեք չեմ մոռանա իմ ողջ կյանքի ընթացքում։
Եվ բոլոր նրանք, ովքեր անխոհեմաբար օգտագործում են «պատերազմ» բառը, պետք է գնան նման առաջնագծի։
Նրանք պետք է տեսնեն, թե այնտեղ ինչ է պատահում նրանց հետ, ովքեր անմիջապես առաջնագծում են, և նրանց հետ, ովքեր թիկունքում են։
Դա անհավանական է, և անգամ մտածելն անգամ նման բան նորից սկսելու մասին չափազանց անպատասխանատու է։
Երբ դուք նկարագրում եք այս իդեալական Եվրոպայի պատկերը, որտեղից կսկսեիք առաջին հերթին?
ԵՄ-ն պետք է հեռանա։ Սա իմ անվիճելի պահանջն է։
Տարիների ընթացքում՝ պայմանագրերի ու ճգնաժամերի միջոցով, ԵՄ-ն իրեն հաստատել է որպես Եվրոպայում օկուպացնող ուժ և, իմ կարծիքով, դաժան,
ավտորիտար ձևով օկուպացնում է այս մայրցամաքը՝ ճնշելով նրա մշակույթները, ճնշելով ազատությունը, ճնշելով արտահայտվելու
ազատությունը և վերադարձնելով այն այն վիճակին, որի փրկությունից ԵՄ-ն իրականում ցանկանում էր փրկել՝ պատերազմի ավերակներին։
Եվ հենց այստեղ է, որ ԵՄ-ն կրկին Եվրոպան առաջնորդում է։ Եվ այս ԵՄ-ն պետք է լուծարվի։
Դա մի աբստրակտ կառուցվածք է, որը այլևս որևէ առնչություն չունի Եվրոպայի հետ։
Սա մի անտարբեր բյուրոկրատների խումբ է, որը, հավանաբար, այլևս չի իմանում, թե ինչ է կատարվում Եվրոպայում,
բացի Բրյուսելից, իրենց էնկլավներում, իրենց փուչիկներում։
Դա կլիներ իմ առաջին պահանջը, և ես այս հարցում անզիջում կլինեի։
Քանի որ դուք չեք կարող այս ԵՄ-ն բարեփոխել, այս դեպքում ստիպված եք ամբողջությամբ քանդել համակարգը։
Դրանից ինչ կստացվի՝ մեծ հարց է, բայց ամեն ինչ միայն կարող է լավանալ։
Եվրոպական երկրները տասնամյակներ շարունակ ենթարկվել են այս Եվրոպական Միության հրամաններին։
Ես մեղադրում եմ մեր քաղաքական գործիչներին դավաճանության մեջ, Եվրոպայի քաղաքացիներին դավաճանելու մեջ, որովհետև
նրանք մեզ վաճառել են և դավաճանել են՝ իրենց որևէ շահերի համար։
. Եվրոպան իսկապես այս պահին չարի ամրոցն է։
Սա այն վայրն է, որտեղից ծագում է բոլոր չարիքը։ Եվրոպան չի կարող բարեփոխվել։
Այս Եվրոպան, որը մենք այսօր տեսնում ենք, անշուշտ պետք է ամբողջությամբ անհետանա։
Այս առումով ես Եվրոպայի՝ այս բյուրոկրատական հրեշի, այս ինքնակոչ հայրապետական կառույցի, որը ես դիտարկում եմ որպես
Միացյալ Նահանգների կայսերապաշտ նախագիծ, որը պարտադրվել է Եվրոպայի պետություններին, ջերմ կողմնակիցը չեմ։
Լավ պլանավորված, հրաշալի պատրաստված – մի փոքր ավել կխոսեմ դրա մասին մի պահ, երբ հնարավորություն ունենամ։
Ուրեմն ես եվրոպամոլ չեմ։ Իրոք չեմ, դու էլ չես կարող լինել։
Իրականում չկա ոչինչ լավ, որ կարելի լիներ ասել այս կեղծ-պառլամենտարիզմի մասին, որը ներկայացվում է մեր աչքի առաջ։
Սա ոչնչության փուլ է։
Եթե նայեք ելույթներին, պատգամավորներին տրվում է երկու կամ երեք րոպե, այնուհետև միկրոֆոնը անջատվում է, հատկապես եթե նրանք ասում
են ինչ-որ բան, որը չի համընկնում պարոնուհի ֆոն դեր Լեյենի կարծիքի հետ, ով այդ ընթացքում
մտքում զբաղված է ԵՄ հետախուզական ծրագրերով։
Դուք կարող եք ամեն ինչ տեսնել նրա մեջ, կարդալ նրա աչքերում՝ նրա գլխով անցնող տոտալիտար մտքերը։
Սա չի կարող լինել այն Եվրոպան, որը ցանկանում է որևէ մեկը, և, անշուշտ, ոչ ես։
Ես չեմ կարող պատկերացնել, թե ինչպիսի մարդիկ կցանկանային նման Եվրոպա, բացի նրանցից, ովքեր բացառապես հետաքրքրված են իշխանությամբ
և կայսերապաշտական ամբիցիաներով, նոր պատերազմների կամ առնվազն ինչ-որ ռազմական
կարողությունների նախապատրաստմամբ։ Դա իմ Եվրոպան չէ։
Ես դա ինձ համար շատ հեշտությամբ կարող եմ պատասխանել՝ անմիջապես, ամբողջությամբ և առանց որևէ փոխարինման փակել բոլոր ԵՄ մարմինները։
Բոլոր եվրոպական պաշտոնյաները ազատվել են՝ ամբողջությամբ և առանց փոխարինման։ Մեզ այս բյուրոկրատիան ընդհանրապես պետք չէ։
Եվ ես կարծում եմ, որ մենք՝ այս ամբիոնի վրա գտնվողներս, թույլ ենք տալիս այն սխալը (և սա ընդհանուր քննադատություն է, որը կուզենայի
ուղղել ինքներս մեզ), որ ընկնում ենք ավելի վաղ նշված քարոզչության թակարդը՝ ենթադրելով, որ այս Եվրոպան, այս ԵՄ-ն կարելի է բարեփոխել։
ԵՄ-ն բարեփոխելը նույնքան անհնարին է, որքան լիովին զբաղված և վերանորոգման կարիք ունեցող հյուրանոցը։
Դա անհնար է; այստեղ մենք ոչինչ չենք կարող բարեփոխել։
Մենք կարող ենք այն միայն վերացնել և իսկապես վերացնել առանց որևէ այլընտրանքի։
Քաղաքացիներին այս ամենը չի անհրաժեշտ, քանի որ ոչ մեկը չի նպաստում կյանքին, ազատությանը կամ սեփականությանը։
Սրանք են արժեքները, որոնք վտանգի տակ կլինեն։
ԵՄ-ն ոչ մի առնչվող չափով ոչինչ չի բարելավել, այլ միայն ամեն ինչ ավելի է բարդացրել։
Սերժ, դու նստած ես Մարտին Սելների կողքին։
Երբ դու այստեղ նրա հետ պոդիումում ես նստած և պետք է նրա հետ խոսես վերաբնակեցման մասին, չե՞ս վախենում Մարտինից,
որին մեղադրում են, թե նա ուզում է անմիջապես վերաբնակեցնել բոլոր տարբեր մաշկի գույնի մարդկանց։
Լավ, այստեղ Պրահայում, Չեխիայում, անշուշտ ոչ, որովհետև մենք երկուսս էլ այստեղ
օտարերկրացիներ ենք։ Ուստի նա չի կարող ինձ արտաքսել։
(...) Հատկապես երբ խոսքը վերաբերում է քաղաքականությանը, փախստականների քաղաքականությանը, վերադարձի և
ինտեգրման հարցերին, ես կարծում եմ, որ Մարտին Սելները տարիներ շարունակ անարդարացիորեն է վերաբերվել։
Այո, յուրաքանչյուրը, ով բավականաչափ ընթերցված է և ուշադիր լսում է… և պետք է նշել, որ այս երիտասարդը նույնպես բավականին գրավիչ
է, գեղեցիկ դեմքով, այնպես որ նա ոչ միայն հստակ արտահայտվում է, այլև գեղեցիկ է – ոչ, բայց նրա գաղափարները, նրա մտքերը պարզ են։
. Մարտին, դու գրել ես ռեմիգրացիայի մասին գիրք, որը հաճախ մեջբերվում է և հաճախ քննարկվում։
Ձեր տեսությունները բուռն քննարկումներ են հարուցել։
Նրանք նույնպես քննարկման թեմա էին «Compact»-ի արգելման վարույթներում։
Այս օրերին օտարերկրացիների հայրենադարձության մասին խոսելը գրեթե նման է իրավական լարախաղացության։
Ուրեմն, որոնք են ձեր հիմնական փաստարկները? Ահա կարճ ամփոփում.
. Ես կարող էի երկար խոսել այս մասին, կարող էի գրել ամբողջ գիրք դրա մասին, և, փաստորեն, գրել եմ մեկը, որը CORRECTIV-ի և Պոտսդամի
քաղաքի շնորհիվ դարձավ բեսթսելլեր։ Այսպիսով, իրենց դեմոնիզացիայի, այս տերմինը վերացնելու
փորձերի ընթացքում նրանք մեծ հաջողության հասան։
Այսօր Թրամփը դա օգտագործում է, Մասկը դա օգտագործում է, Պորտուգալիայի Chega-ից մինչև
Իտալիայի Լեգա։ Իսկ որոնք են հիմնական փաստարկները։
Իրականում սա միգրացիոն քաղաքականության նորմալացման պարզ վերադարձ է։ Սա ենթադրում է վերամիգրացիա։
Քանի որ մենք անգամ չգիտենք, թե ինչ է տեղի ունեցել 2015 թվականից ի վեր։
Ձախ թևը մեզ ներկայացրել է լիովին անհեթեթ բանավեճ՝ մասնավորապես՝ արդյո՞ք ապօրինի միգրացիան ապօրինի է։
Իհարկե, դա ապօրինի է։ Ի՞նչ է լինում ապօրինի միգրացիայի դեպքում։
Իհարկե, նա պետք է տուն վերադառնա։ Վերջ, դա ամբողջովին պարզ է։
Դա տասը տարի քննարկելը ամբողջությամբ անհեթեթ է։ Իսկ վերաբնակեցումը նորմալացնում է քննարկումը։
Այլաշխարհագրական ներխուժման ավարտ, դադարեցրեք ապաստանների խելագարությունը, ամրոցային Եվրոպա։
Ես կողմ եմ Հյուսիսային Աֆրիկայում ստացողական գոտիներ և կենտրոններ ստեղծելուն, որտեղ մարդիկ կարող են ապրել արժանապատվությամբ և
անվտանգությամբ, սովորել մի մասնագիտություն, սակայն չգալ Եվրոպա։
Օրինական և ոչ օրինական փոխարինող միգրացիան պետք է դադարի։
Մեզ անհրաժեշտ է ջերմ մշակույթ մեր սեփական երեխաների և մեր սեփական ընտանիքների համար։
Պետք է նաև ճնշում գործադրվի զուգահեռ հասարակությունների վրա՝ հարմարվելու համար։ Դադարեցրեք իսլամացումը։
Սա իմ վերաբնակեցման առաջարկի սկզբունքն է՝ հիմնված կամավոր մասնակցության, առաջարկների,
ոչ թե հարկադրանքի և տեղական աջակցության վրա։
Մենք ավելի վաղ քննարկել ենք, որ տեղական մակարդակում պետք է լինեն հեռանկարներ։
Եվ եթե մենք Սիրիայից և Նիգերիայից բոլոր բժիշկներին հետ կանչենք, ապա մարդիկ բնականաբար մեզ մոտ կգան։
Մենք պետք է տեղում հնարավորություններ ստեղծենք, տեղում օգնություն ցուցաբերենք, բայց հստակ ցույց
տանք, որ Եվրոպա մուտք գործելու որևէ ճանապարհ չկա։
Եվ հետո՝ ոչ երկու տարում, ոչ երեք տարում, այլ 15, 20, 30 տարում Գերմանիան ավելի գերմանական
կլինի, քան այսօր է։ Եվ դա, կարճ ասած, ռեմիգրացիա է։
Մենք պարզապես դուրս եկանք Բեռլինի փողոցներ։
Ես վերցրի մի գեղեցիկ գրիչակիր, մոտեցա անցորդներին և ասացի. «Կընդունե՞ք ձեր տանը մի ներգաղթյալ»։
Ապահովարանները լիքն են, բնակարանները լիքն են։
Դուք, գուցե, համայնքի համար ինչ-որ բան կանեիք և ընդունեիք այս ներգաղթյալներին՞ – Այո, այո, մենք անպայման կանեինք դա։
Եվ հետո ես անկյունից դուրս բերեցի Ֆերոզ Խանին և ասացի. «Ահա նա։ Դուք կարող եք նրան անմիջապես ձեզ հետ տանել։»
Եվ հետո՝ «Ոչ, ոչ, ոչ, մենք տեղ չունենք!»
Իհարկե, մենք ուզում էինք հումորի միջոցով ուշադրություն հրավիրել այն փաստին, որ Գերմանիան և հասարակությունը միշտ
ասում են՝ «մեզ մոտ տեղ կա, մեզ մոտ տեղ կա, մենք կարող ենք բոլորին ընդունել»: Ոչ, մեզ մոտ տեղ չկա։
Եվ ակնհայտ է, որ այս ամբողջ միգրացիոն քաղաքականությունը ձախողվել է։
Եվ այնուամենայնիվ անգամ առ անգամ ասվում է, որ մենք կարող ենք ցանկացածին ընդունել, նրանք ինքնուրույն կհամախմբվեն։
Ոչ, ոչ բոլորը այստեղ կհամախմբվեն։ Եվ մենք ուզում էինք դրա վրա ուշադրություն հրավիրել։
Եվ շատ հետաքրքիր է եղել տեսնել, թե ինչպես են մարդիկ արձագանքել։
Այսպիսով, առաջին հերթին՝ այո, անշուշտ, ես մասնակցում եմ։
Եվ հետո Ֆերոզը իսկապես գալիս է՝ հագած գեղեցիկ ժակետ և ոճային գլխարկ. «Բարև, ես այստեղ եմ!»
Եվ հետո շատ արագ ինչ-որ մեկը ասաց. «Ոչ, դա չի աշխատի, դա չի աշխատի!»
Ձեր կարծիքով, որքան մեծ է ռիսկը, որ Գերմանիայում կամ Ավստրիայում իսլամացման արդյունքում
տեղի կունենան հետագա ահաբեկչական հարձակումներ?
Այո, վերջին տարիներին այլևս չունենք այնպիսի մեծածավալ հարձակումներ, ինչպիսին նախկինում էին, կամ նույնիսկ բազմաթիվ
փորձեր, այլ հիմնականում դանակով հարձակումներ են, և լրատվամիջոցները բնականաբար փորձում են ներկայացնել, թե դա հոգեկան
հիվանդ մարդ է, կարծես դրա ետևում ոչ մի գաղափարախոսություն չկա։
Եվ շատ, շատ կարևոր է ընդգծել և ուշադրություն հրավիրել, թե ինչու են այս մարդիկ սա անում։
Սա չափազանց կարևոր ասպեկտ է, քանի որ հատկապես լրատվամիջոցները փորձում են դա թաքցնել, հանգստացնել բնակչությանը, որպեսզի մենք
չճանաչենք դրա նախապատմությունը, որ սա պարզապես մի գաղափարախոսություն է՝ քաղաքական իսլամը, իսլամիզմը, մի
գաղափարախոսություն, որը նպատակ ունի իսլամացնել ոչ միայն Գերմանիան և Ավստրիան, այլև ամբողջ Եվրոպան, և որ այս օրակարգը
խիստ հետևողականորեն իրականացվում է տարբեր մակարդակներում՝ կիրառելով տարբեր մեթոդներ, այդ թվում՝ ահաբեկչություն։
Եվ ես նկատի ունեմ՝ վերջիվերջո Սուրբ Ծննդյան տոներին էլ կտեսնենք դա։ Մենք արդեն տեսնում ենք, որ անվտանգության միջոցառումները խիստ
ուժեղացվում են, և Սուրբ Ծննդյան շուկաների այս տխուր պատկերը, որը ստիպված է խիստ ապահովագրված լինել, որպեսզի սովորական
քաղաքացիները կարողանան համեմատաբար ապահով զգալ, քանի որ, իհարկե, իրական անվտանգություն գոյություն չունի։
Ես կասեի, որ առայժմ պետք է դադարեցնենք այս օրակարգի խթանումը՝ երկիր մուտք գործել
առանց ճանապարհորդական փաստաթղթերի կամ վիզաների։
Մենք այլևս մարդկանց հետ խաղեր չենք խաղալու, որովհետև նույնիսկ երբ ես, ով ակնհայտորեն
շատ մուգ է, խոսում եմ մեկի հետ, ով շատ բաց է…
… Լավ, ես այնքան էլ թեթև գունավորված չեմ …
Այո, ճիշտն է, ճիշտն է, պետք է շատ հստակ ասեմ՝ ինչպես են այս միգրանտները գտնում իրենց ճանապարհը Գերմանիա, Եվրոպա:
Այո, նրանք մեր սահմաններին տանկերով չեն կանգնած ու չեն ասում՝ բացեք սահմանը, այլապես կկրակենք։
Այո, այս մարդկանց դիտավորյալ թույլատրեցին Եվրոպա, թույլատրեցին Գերմանիա; նրանց գայթակղեցին։
Ես ընդամենը երկու շաբաթ առաջ էի Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետությունում, և այնտեղ կան նաև մաքսանենգության
ցանցեր, որոնք հստակ գիտեն, թե Գերմանիայում որքան երեխայի նպաստ է տրամադրվում, ինչ սպասել և այլն և այլն։
Լավ, ես ունեմ շատ պարզ լուծում ամբողջ ապաստանման և միգրացիոն ճգնաժամը լուծելու համար։
Ես կարծում եմ, որ ամեն ինչ շատ արագ կավարտվեր, եթե ապաստանային կենտրոնները պարզապես կառուցվեին
քաղաքական գործիչների վիլաների անմիջապես կողքին։
Դա շատ արագ կլուծվեր, բայց կատակները մի կողմ թողնենք։
Պարզապես առաջին քայլն է՝ ազդակների և հակազդակների գործոնների հակադարձումը։
Ճիշտն է, ինչպես դու ասացիր, մարդկանց այստեղ գալու բոլոր խթանները պետք է դադարեցվեն։ Իսկ մենք ո՞ւր ենք, խնդրում եմ։
Մարդիկ Բանգլադեշից գալիս են Լիբիա և վճարում են մաքսանենգներին՝ Եվրոպա հասնելու համար – դա ոչ մի առնչություն չունի իրենց երկրից
փախուստի հետ, դա տնտեսական միգրացիա է, քանի որ մենք այստեղ ստեղծում ենք խթաններ։
Իհարկե, նրանք բոլորը պետք է անմիջապես հեռանան։
Այստեղ ապօրինի ներգաղթածները նույնպես պետք է հեռանան։
Եվ դա, իհարկե, վերաբերում է բոլոր նրանց, ովքեր երկիր են մտել ապօրինի։ Ով կարող է ապօրինի
մտնել, նա կարող է նաև օրինականորեն դուրս գալ։
Ես նույնպես սա հատկապես զվարճալի եմ գտնում՝ ձախակողմյան համայնքները. «Մենք զանգվածային միգրացիայի դեմ
ոչինչ չենք կարող անել, պետք է բացենք սահմանները»։
Իհարկե, դա նշանակում է, որ միլիոնավոր մարդիկ կգան այստեղ։
Բայց յուրաքանչյուր մարդ, ում պետք է արտաքսեն, իբրև թե Մոնթ Էվերեստ բարձրանալիս է։
Պարզ և հստակ լուծումներ են անհրաժեշտ։
1945 թվականից ի վեր մենք շարունակում ենք ապրել այս մեղքի մշակույթում։ Այո։ Մենք՝ գերմանացիներս, մեղավոր ենք։
Մենք պետք է մարդկանց ընդունենք, քանի որ դա մեր պարտքն է։
Մենք այս պարտավորությունը չունենք։ Մենք նույնպես պարտավոր չենք որևէ մեկին ընդունել։
Մենք կարող ենք ընդունել նրանց, ովքեր կարիքավոր են, ինտեգրվում են և երախտապարտ են, որ այստեղ գտել են
երկրորդ տուն։ Եվ ովքեր, փոխարենը, ցույց են տալիս մեզ:
Շնորհակալություն, որ ինձ ողջունեցիք, ես կհամահունչվեմ այստեղ։
Եվ եթե դուք ինքներդ, օրինակ՝ ինչպես ես, ունեք ընտանեկան պատմություն, որը ներառում է Գերմանիա եկած ներգաղթյալներ, որոնք
այստեղ սովորեցին լեզուն, ստիպված էին աշխատել, որոնց ոչինչ անվճար չէր տրվում… Նրանց տրվեց շատ փոքր
բնակարան, որտեղ վեց հոգի ննջում էին մեկ սենյակում։
Նրանք իրենց ջանքերով առաջ գնացին և շարունակում էին սիրել ու հարգել այս երկիրը։ Եվ այսօր դա չի պատահում։
Ես միայն կարող եմ ասել, որ դա գալիս է մեղքի մշակույթից, և մենք պետք է հեռանանք դրանից։
Մեր գործը չէ այստեղ բոլորին ընդունելը, և, անշուշտ, աշխարհը փրկելը։
Մեր առաջին խթանը հետևյալն է՝ եթե դրա համար երախտապարտ եք, եթե մեզ ցույց տաք, որ ինտեգրվում եք,
ապա մենք ուրախությամբ կընդունենք ձեզ։ Եվ դա լավ է։
Բայց պարզապես շատ մարդիկ կան, որոնք այստեղ չեն ինտեգրվում։
Եվ ես դա համարում եմ շատ, շատ մեծ ողբերգություն։
Ես՝ Կոնգոյից «սև բոմբեր» «Գեպարդը», այո, ուզում եմ իմ քաջությունը փոխանցել գերմանացի
ժողովրդին, ասել նրանց՝ մի վախեցեք։ Վախը վատ ուղեկից է։
Ես եկա Եվրոպա որպես փախստական երեխա Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետությունից, գտա իմ ճանապարհը և
սովորեցի սիրել ձեր երկիրը։ Իմ երեխաները գերմանացի են։
Ես այժմ պատրաստ եմ ձեր հետ ձեռք ձեռքի տալով իրականացնել այս առաքելությունը։
Եվ հենց դրա համար եմ ուզում հաջորդ տարի քարոզչություն անել։
Շատ լավ, Ստեֆան Մագնետ, այս, կարելի է ասել, հսկայական միջոցառման հաղորդավար – երկրորդ
Alternative WEF-ը այժմ տեղի է ունեցել այստեղ՝ Պրահայում։
Պանելային քննարկումները ավարտվել են, եղել են բազմաթիվ քննարկումներ, և այստեղ ստեղծվել է
անհավանական քանակությամբ շատ-շատ արժեքավոր, լավ կապեր։
Ինչպե՞ս ես։ Դու գո՞հ ես արդյունքից։
Ես ավելի քան գոհ եմ, որովհետև ամեն ինչ հրաշալի ստացվեց։
Մեծ միջադեպեր չկային, խանգարող գործողություններ չկային։
Բոլոր խոսնակները եկան, արտասանեցին իրենց ելույթները և խաղաղ ու բարեկամական հարաբերություններով միմյանց հետ։
Բեմում, իհարկե, վեճ եղավ, և հենց դա է այն, ինչ մենք ուզում ենք։ Դա լավ է՝ ավելի լավ էր, քան առաջին տարում։
Ես շատ թեթևացած եմ, որ մենք դա իսկապես հաջողությամբ իրականացրինք։
Ես խորապես խոնարհ և երախտապարտ եմ, որ ունենք այդքան շատ հիանալի ներդրողներ և հիանալի մեդիա գործընկերներ,
որոնք այստեղ բազմազան և նվիրված կերպով լուսաբանում են։
Ես իսկապես շատ ուրախ եմ, որ մենք այստեղ հավաքվել ենք և որ մենք սա գեղեցիկ կերպով արդեն երկրորդ անգամ ենք իրականացրել։
Հիանալի է, շատ լավ։ Ստեֆան, քո կարգախոսը ներառում էր արտահայտությունը՝ «Քննադատությունից դեպի ուժ»։
Կարո՞ղ եք «power» բառը մի փոքր սահմանել, որպեսզի մենք հասկանանք, թե ինչ տեսակի ուժի մասին եք այստեղ խոսում։
Այո, ես իմ եզրափակիչ խոսքում նույնպես ասացի, որ սա վերաբերում է մեր կամքերի միավորմանը։
Երբ մենք համաձայնում ենք հետապնդել նպատակին, երբ ցանկանում ենք առաջ մղել ընդհանուր գործը, մենք կարող
ենք զարգացնել ուժ։ Եվ հենց դա է մեզ համար կարևոր։
Խոսքը գնում է կոնկրետ լուծումների և կոնկրետ գաղափարների մասին խոսելու և մեզ համար նպատակներ սահմանելու
մասին, որոնց ուղղությամբ կարող ենք միասին աշխատել։
Եվ համատեղ, կազմակերպված կամքը կարող է լեռներ տեղաշարժել։
Մենք դա տեսանք COVID-19-ի դեպքում, երբ հարյուր հազարավոր, վերջիվերջո միլիոնավոր մարդիկ ասացին՝ մենք չենք ուզում գենային
թերապիայի ենթարկվել, մենք չենք ուզում ստանալ այդ ներարկումը, մենք ուզում ենք ֆիզիկական
ամբողջականություն, մենք ուզում ենք ազատություն։
Եվ դա հանգեցրեց բողոքի աճին ու հզորացմանը, քաղաքացիական անհնազանդություն տեղի էր ունենում ամենուր։
Եվ հիմա մենք ուզում ենք, որ Եվրոպայում պատերազմ չլինի։
Մենք չենք ուզում շահագործվել Ուրսուլա ֆոն դեր Լեյենի, Յենս Սպանհի կամ ինչպես էլ որ կոչվեն այս տիկնիկները։
Մենք չենք ուզում ընկնել Եվրոպական Միության կապույտ աստղերով դրոշի տակ; փոխարենը, ինչպես COVID-19-ի դեպքում, մենք ուզում
ենք ապրել ինքնորոշման և ազատության մեջ և չթույլ տալ, որ այս քաղաքական գործիչները մեզ պատերազմի մեջ քաշեն։
Սա այն ընդհանուր կամքն է, որը մենք ուզում էինք այստեղ արտահայտել։
Եվ ես կարծում եմ, որ դա հաջողությամբ իրականացվել է, և դա նաև ցույց է տալիս տանը նայողներին, որ մենք համաձայն ենք։
Մենք չենք ուզում պատերազմ; այժմ միավորում ենք ուժերը՝ այն կանխելու համար հաջորդ տարի։
Շատ լավ։ Դուք նաև այս թեմայի շուրջ հավաքել եք բազմազան մարդկանց։
Ինչպե՞ս կարելի է կանխել հնարավոր պատերազմը Եվրոպայում։
Դուք զգում եք, որ որպես տարբեր ոլորտների փորձագետների համար ձեզ համար կոնկրետ հաջորդ քայլեր են ի հայտ եկել՞
Մենք իսկապես շատ բաներ քաղեցինք դրանից։
Եվ իսկապես, սիմուլյացիայի և պանելային քննարկման մեկ հստակ արդյունքը այն էր, որ
պատերազմը, իհարկե, պետք է կոչվի իր իսկ անունով։
Դա հանցագործություն է, դա գարշելի է, դա դաժան է, դա արյունալի է։
Դուք պետք է ցույց տաք պատկերներ, դուք պետք է ցույց տաք էմոցիաներ։
Պատերազմը աբստրակտ չէ; այն չի ընթանում Գազայում կամ Սիրիայում։
Ոչ, նա գալիս է մեզ մոտ, և մենք պիտի մեռնենք դրա համար, մենք պիտի արյուն հեղենք դրա համար։
Մենք պետք է կորցնենք մեր փայլուն տղաներին և մեր զինվորներին թե՛ դիրքերում, թե՛ տանը։
Երբ զանգվածային ոչնչացման ծանր զենքերը կընկնեն, դա կազդի մեր հայրենիքի վրա։
Այնուհետև դա կազդի նաև տարեցների վրա, որոնք ասում են՝ «Ինձ այլևս դիմակայության գիծ գնալ հարկավոր չէ»։
Բայց դուք կորցնում եք թոռներին, որովհետև դուստրերն էլ հավասարության ոգով պիտի զորակոչվեն։
Եվ պատերազմը մեր տներ էլ է գալիս; միշտ էլ այդպես է եղել։
1945 թվականին տարեցները նույնպես տառապեցին ռմբակոծությունների, արտաքսումների և սրբազան վայրերի պղծումների պատճառով։
Այսպիսով, դա կանդրադառնա բոլորի վրա։ Պատերազմը զզվելի է, մեզ Եվրոպայում մեկ այլ արյունալի պատերազմ չի պետք։
Դուք տեսնում եք, որ այս թեման ձեզ շատ մոտ է սրտին, և շատ կարևոր է, որ դա փոխանցեք ոչ միայն
դիտողներին, այլև բոլոր նրանց, ում այստեղ հավաքել եք։
Հիանալի աշխատանք։ Մենք նույնպես կրկին շնորհավորում ենք այս միջոցառման առթիվ։
Մենք շատ ուրախ ենք այս մասին հաղորդելու և նաև կներկայացնենք պանելների ամփոփագիրը։
Միգուցե դիտողի համար, երբ նրանք տեսնում են, որ կան փորձագետներ, մարդիկ, որոնք ունեն ազդեցություն։
Դու իսկապես բոլորին միավորեցիր՝ սկսած ինֆլուենսերներից մինչև կանցլերի թեկնածուներ։
Դա զարմանալի է։ Մի օր գարեջուր խմելիս կպատմես, թե ինչպես դա արեցիր։ Բայց իսկապես, դա տպավորիչ է։
Հարցը հիմա այս է՝ ինչ կասեիք դիտողին, եթե պարզապես խոսեիք այն սենյակից, որտեղ նրանք հիմա նստած են և դիտում են ձեզ։
Ինչ կարող է անհատապես անել յուրաքանչյուր մարդ հնարավոր պատերազմը կանխելու համար?
Այո, ես բավականին հստակ կարծիք ունեմ, որ մենք միայն խթան ենք տալիս։
Մենք ուզում ենք ցույց տալ, որ բազմաթիվ այնպիսի անձնավորություններ, որոնք հեռուստադիտողներին արդեն ծանոթ են
կորոնավիրուսի շրջանից և այլ ծրագրերից՝ լայն տեսականի ունեցող մեդիաարտադրանքներից, որտեղ մարդիկ
վստահություն ունեն, միավորում են իրենց ուժերը պատերազմի դեմ։
Մենք դա անում ենք։ Մենք առաջնորդում ենք ճանապարհը։ Մենք ստանձնում ենք պատասխանատվությունը։
Մենք կներկայացնենք լայն հնարավորությունների բազմազանություն, որոնցում դիտողները նույնպես կարող են
ներգրավվել, որոնցից որոշները կլինեն ցածր շեմով։
Մենք լիովին գիտակցում ենք, որ ոչ բոլորը կարող են հիմնել հեռուստաալիք, ինչպիսիք են Kla.TV-ն կամ AUF1-ը։
Չեն կարող բոլորը կազմակերպել հսկայական ցույց հարյուր հազարավոր մարդկանց մասնակցությամբ կամ
լինել փաստաբան, որը գրում է խելացի բողոքներ։
Բայց բոլորը ինչ-որ բան կարող են անել։ Բոլորը կարող են թռուցիկներ բաժանել։ Այո, բոլորը կարող են կպցնել ստիկերներ։
Բոլորը կարող են հստակ արտահայտել, թե ինչ է այժմ խաղադրույքի տակ իրենց հարազատների ու ընտանիքի շրջապատում,
աշխատանքի վայրում կամ սովորական ընկերների սեղանի շուրջ։
Այո, իշխանության մեջ գտնվողները ցանկանում են պատերազմի միջոցով ծածկել իրենց հանցագործությունները։
Եվ նրանք, ինչպես միշտ, ուզում են շահագործել մեզ։
Մենք հիմա շախմատի տախտակի վրա կտորներն ենք։
Նրանց պարզապես պետք է սուրով սպանել։ Եվ մենք պետք է ասենք՝ ոչ։
Եվ յուրաքանչյուր դիտորդ պետք է ինքն իրեն հարցնի՝ ի՞նչ կարող եմ անել։ Ուզու՞մ եմ կանգնել առաջին շարքում։
Հավանաբար ոչ։ Այո, շատերը դա չեն ուզում։
Այնուհետև գուցե կարող եմ դրա մասին քննարկել ընկերներիս հետ։ Այո, գուցե ես էլ չեմ ուզում դա անել։
Այնուհետև գիշերը գաղտնի թռուցիկներ եմ բաժանում կամ ստիկերներ եմ կպցնում ինչ-որ տեղ։
Երբ եկեղեցին կվերադառնա ու կասի, որ պատվաստումը ազատություն է, պատերազմը ազատություն է, ես կպցնեմ եկեղեցու դռան վրա
պիտակ՝ «Ոչ պատերազմին! Այո խաղաղությանը!» — ինչ էլ որ լինի։
Կամ ես կարող եմ նվիրաբերել։ Ես կարող եմ աջակցել։
Ես կարող եմ լինել բազմապատկիչ։ Ես կարող եմ ներբեռնել ծրագրերը և կրկին վերբեռնել դրանք՝ շրջանցելու համար սոցիալական ցենզուրան։
Կան հազարավոր հնարավորություններ։ Բոլորը պետք է մտածեն, թե ինչ կարող են ներդնել։
Եթե մենք պարզապես կանգ առնենք ու ոչինչ չանենք 2026 թվականին, երբ դեռ հնարավոր կլինի ինչ-որ բան անել, որովհետև
դրանից հետո նրանք կսեղմեն պարանները, և խաղաղ դիմադրության շատ հնարավորություններ այլևս չեն լինի։
Ովքեր հիմա ոչինչ չեն անում, հետո ստիպված կլինեն պատասխանել այն հարցին, թե ինչու ոչինչ չարեցին, երբ դա այլևս հնարավոր չի լինի։
Հիմա ժամանակն է գործողության անցնելու։ Ակտիվիզմը նշանակում է ակտիվ լինել, և այժմ բոլորը
պետք է ինչ-որ կերպ ակտիվ լինեն խաղաղության համար։
Դա բավականին համարձակ հայտարարություն է։ Շատ շնորհակալ ենք այս հարցազրույցի և ամբողջ միջոցառման համար։ Մենք ձեզ համար
մատներս խաչում ենք և ողջ ծրագրի ընթացքում կաջակցենք ձեզ, որպեսզի այս խաղաղությունը իսկապես պահպանվի։ Շնորհակալություն։
Ուղիղ եթերում ենք երկրորդ A-WEF-ում։ Հիմա մեզ հետ ուղիղ եթերում է Էլիաս Սասեկը։
Եվ Ելիաս, դու արդեն երեկ այստեղ էիր, դու ավելի վաղ եկել էիր։
Դուք այնտեղ շատ կարևոր հարցեր քննարկեցիք մի փոքր ավելի փոքր խմբում, փակ շրջանակում, որին մենք մուտք
չունեինք… Կարո՞ղ ենք հարցնել, թե ինչ քննարկեցիք այնտեղ։
Ձեզ մոտ կա՞ օրինակ։ Կարո՞ղ եք մեզ ասել ինչ-որ բան, որը կարող էր որոշվել երեկ։
Մենք շատ կցանկանայինք իմանալ։
Այո, երեկվա քննարկումները շատ հետաքրքիր էին։
Եվ մենք նույնպես վստահ էինք, որ համաձայն ենք մեկ կետի շուրջ։
Այս պահին ո՞րն է ամենամեծ սպառնալիքներից մեկը, ներառյալ ազատության շարժման, մեր կրթական դաշտի և անկախ լրատվամիջոցների համար։
Եվ մենք համաձայնվեցինք, որ սա ակնհայտ ստվերային արգելափակում է՝ արհեստական բանականության ալգորիթմները պարզապես վերլուծում են
ինտերնետում մեր հրապարակած ամեն ինչը իրենց գնահատականներում և այլևս չեն ցուցադրում,
արհեստականորեն սահմանափակելով դրա տարածումը։
Եվ այս չափանիշի դեմ՝ ինչպես բոլորս ենք տեսել, միակ կարևորը միավորվելն է, միասին աշխատելը, մեր եսասիրությունը
մի կողմ թողնելը և միասին այս փուչիկը ճեղքելը կամ միասին այս ստվերային արգելափակումը հաղթահարելը։
Եվ ինձ շատ հետաքրքիր թվաց, որ, օրինակ՝ համատեղ արշավների ժամանակ մենք համաձայնեցինք պատրաստել տեքստից շատ ավելի
շատ A4 ֆորմատի փաստաթղթեր, որպեսզի մարդիկ կարողանան դրանք տպել և ինքնուրույն դառնալ բաշխիչներ։
Այսպիսով մենք տեսնում ենք, որ շրջանը փակվում է, մենք վերադառնում ենք անալոգային, օֆլայն։
Հիմա մենք արդեն լավ առաջ ենք անցել Kla.TV Offline-ով։
Այն, ինչ մենք տարիներ շարունակ S&G-ի հետ անում ենք՝ ինքներս տպելով նյութեր, դրանք բաշխելով և բաշխման
ցանցեր կառուցելով, նույնպես շատ, շատ հանրաճանաչ է։
Եվ ես հավատում եմ, որ առաջիկա տարիներին սա զգալիորեն կզարգանա և հանդիսանում է ստվերային արգելափակման դեմ
պայքարի չափազանց լավ արշավ կամ լուծում, քանի որ այն պարզապես սահմանափակում է թվային հասանելիությունը։
Շատ տպավորիչ է։ Ով ձեզ ճանաչում է, գիտի, որ դուք ներկայումս Kla.TV-ի IT բաժնում
ղեկավարում եք ամեն ինչ և որ այն դուք եք ստեղծել։
Դուք ունեցել եք մեկ այլ շատ ինտենսիվ տարի՝ բազմաթիվ նոր զարգացումներով։ Դուք հենց նոր նշեցիք՝ Kla.TV
Offline համակարգը գործարկված է և գործում է, ինչը նաև ինտերնետից անկախ ցանցային կապի մի օրինակ է։
Դա աշխատո՞ւմ է։ Դուք արդեն ունե՞ք որևէ արձագանք դիտողների համար։
Այո, անհավանական է։ Մենք վերջերս պատրաստեցինք զեկույց և գնահատեցինք հաշվիչը, և այժմ ավելի քան 40 երկիր է մասնակցում։
Անհավանական է, թե որքան դինամիկ է դառնում սա, և այս երեկո նույնպես ինձ մի քանի անգամ հարցրին այս նախագծի մասին։
Բարեբախտաբար, մենք գիտակցության բարձրացման առաջնագծում ենք, և ոմանք մտածում են նմանատիպ նախագծեր առաջարկելու մասին։
Եվ այս ամենը կզարգանա, բայց, ինչպես ասում են, օֆլայնը նոր օրգանականն է։
Սա կհաղթի կամ պետք է հաղթի։
Եվ զրույցներից կարելի էր հասկանալ, որ անձամբ հանդիպելը ամբողջությամբ տարբերվում էր
անցյալ տարի անցկացված վիրտուալ հանդիպումներից։
Կային ջերմ մթնոլորտ, փոխադարձ ըմբռնում և այն գիտակցությունը, որ միայն միասին կարող ենք հաղթահարել այս ժամանակը։
Շատ լավ! Այո, դա միակ ճանապարհն է, և, անշուշտ, ոչ բոլորի համար էր հեշտ հավատալ, որ այս ամենի համար ստեղծածդ ամեն
ինչը դեռևս գործում է առանց ինտերնետի՝ բոլոր արտադրանքների հետ և շարունակում է մնալ անվճար։
Կամ ինչպիսի՞ն էր արձագանքը։ Ես նկատում եմ մարդկանց, ովքեր չեն կարողանում դրան հավատալ, ովքեր չեն կարողանում դա պատկերացնել։
Այո, շատ, շատ դժվար է պատկերացնել, եթե դու դա չգիտես, եթե չգիտես, թե ինչպես ենք մենք միասին աշխատում և ինչն
է մեզ ոգեշնչում, մեր նվիրվածությունը՝ եթե դա չգիտես։
Ես ասացի, որ մենք տալիս ենք կոշտ սկավառակը՝ մարդկանց ոգեշնչելու և խրախուսելու, որ նրանք այն փոխանցեն երկու ուրիշների։
Դա անհավանական է, դա մեզ համար էլ անհավանական է։
Միակ բանը, որ պետք է անել, այս է՝ գալ և այցելել մեզ, տեղում կապեր հաստատել մեզ հետ և ծանոթանալ մեզ։
Եվ բացվում են ամբողջովին նոր աշխարհներ։
Ես շատ եմ կարեկցում մարդկանց, երբ նրանց ասում ես այս բաները, կարծես դրանք այլ մոլորակից լինեն։
Բայց մարդիկ անպայման պետք է ծանոթանան մեզ հետ, գան այցելության։
Եվ այն իսկապես գոյություն ունի՝ այս նոր աշխարհը առանց փողի, որտեղ փողը առաջնային չէ, այլ մարդիկ ամբողջ հոգով
նվիրված են այն փոխանցել իրենց հարևաններին և լինել նրանց կողքին։
Ես ուրախ եմ այս ուղղությամբ տեղի ունեցող և տեղի ունենալիք յուրաքանչյուր զարգացման համար ազատ կրթության ոլորտում։
Դա յուրահատուկ է։ Անկեղծ ասած, ես նման ապրանքներ անգամ չեմ գտել «Welt mit Geld»-ում՝ որ նրանք նման բան առաջարկեն։
Դուք անընդհատ առաջարկում եք այս ապրանքները նաև բոլոր մյուսներին և օգնում եք ապահովել, որ
ամբողջ իրազեկման շարժումը կարողանա դրանցից օգտվել։
Դա իսկապես հիանալի է։
Շատ շնորհակալ եմ ձեր բոլոր ջանքերի, ձեր նվիրվածության և ձեր հատկացրած ժամանակի համար։
Գիտեմ, որ քեզ ամենուր մեծ պահանջարկ կա, և ես ուրախությամբ նորից կթողնեմ քեզ մի պահից։
Շնորհակալություն, և եթե կարող եմ որևէ կերպ օգնել և մենք կարող ենք միասին աշխատել ազդեցություն
ունենալու համար, ապա յուրաքանչյուր ջանք կարժենա։
Հիանալի է, Էլիաս, հեյ!
. «Բոլոր համայնքներում կան դիմադրության բջիջներ»
Եթե այն գոյություն չունի, ապա այն կենսունակ չէ։
Կապ հաստատեք ձեր տարածաշրջանային Kla.TV թիմի հետ՝ www.kla.tv/vernetzung