პრაღაში, ალტერნატიულ მსოფლიო ეკონომიკურ ფორუმზე ორი შთამბეჭდავი დღის შემდეგ, Kla.TV გთავაზობთ ყველაზე მნიშვნელოვანი მომენტებისა
და ყველაზე საინტერესო განცხადებების შეჯამებას. თვალი ადევნეთ.
მე არასწორად გავიგე აბრევიატურა A-WEF.
ყოველთვის მეგონა, რომ ეს ჯორჯ სოროსის მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის ალტერნატივა იყო.
კარგი, მე უკვე მოვამზადე მისალოცი ჩემი სიტყვისთვის.
ჩემო ძვირფასო მეგობრებო, ჯორჯ სოროსის ჩემო პატივცემულო მტრებო.
ჩვენთვის სასიხარულო და სასიამოვნოა, რომ თქვენი კონფერენციის ჩასატარებელ ადგილად შეარჩიეთ პრაღა, ჩემი
დაბადების ქალაქი, ქალაქი, სადაც მთელი ჩემი ცხოვრება გავატარე.
ერთი მხრივ, ეს აჩვენებს, რომ პრაღა ამ შემთხვევისთვის ამჟამად შესაფერისია, რაც ჩვენს ქვეყანაში ჯერ
კიდევ არსებული შედარებითი თავისუფლების ნიშანია.
მეორე მხრივ, ეს სხვა რამეს აჩვენებს, გერმანიაში თავისუფლების ნაკლებობას, რასაც ძალიან სახიფათოდ მივიჩნევ.
ეს შემაშფოთებელია არა მხოლოდ გერმანელებისთვის, არამედ ჩვენთვისაც, ჩეხეთის რესპუბლიკაში.
ჩვენთვის გერმანია ისტორიის განმავლობაში ყოველთვის იყო ყველაზე მნიშვნელოვანი, ყველაზე საკვანძო და ყველაზე დიდი მეზობელი.
თუნდაც ყოველთვის არ იყოს ყველაზე მეგობრული.
ამ თვალსაზრისით, თქვენს იდეას, დღეს აქ, პრაღაში, "ყველაფერი მშვიდობისთვის" სათაურის მქონე ერთობლივი დეკლარაციის ხელმოწერის
შესახებ, დადებითად მივიჩნევ – განსაკუთრებით იმის გათვალისწინებით, რაც წელს გერმანიაში არჩევნების შემდეგ განვითარდა და,
ჩემი აზრით, ფრიდრიხ მერცისა და მისი ომის გამჩაღებლობის ფონზე.
დღევანდელმა ღონისძიებამ უნდა მოგვცეს ახალი და კონკრეტული იდეები, რომლებსაც ჩვენს პოლიტიკურ საქმიანობაში განვახორციელებთ.
გისურვებთ პოზიტიურ და კონსტრუქციულ დისკუსიებს და კიდევ ერთხელ გიხდით მადლობას თქვენი მოწვევისა და დღეს
ჩემს გამოსვლაზე თქვენი ყურადღებისთვის. გმადლობთ ძალიან.
მაშინ, როდესაც გლობალისტები ომის პროპაგანდას ატარებენ, საუბრობენ ექსპროპრიაციასა და გამოხატვის თავისუფლების
განადგურებაზე, ჩვენ ამ დღეს განსაკუთრებული ძალისხმევა უნდა ჩავდოთ დემოკრატიის, თავისუფლებისა და მშვიდობის დასაცავად.
და თქვენ, ძვირფასო მაყურებლებო, სახლში თქვენი ეკრანების წინ და თქვენ, აქ, საკონფერენციო ცენტრში, იცით, რომ
თავისუფლება და დემოკრატია მაყურებლის სპორტი არ არის.
თავისუფლება უნდა დავიცვათ, მისთვის ვიბრძოლოთ და სწორედ ამას გავაკეთებთ ერთად აქ ამ შაბათ-კვირას.
ქალბატონებო და ბატონებო აქ, დარბაზში, ძვირფასო მაყურებლებო სახლში, თქვენი ეკრანების წინ.
ჩვენი საზოგადოება კორონავირუსის დროს გამოცხადებულ საგანგებო მდგომარეობისას გაერთიანდა.
წნეხის ქვეშ, ძალიან განსხვავებული მიმართულებებიდან წამოსულებმა, საერთო მიზანი გავაცნობიერეთ და ამ მიზნისთვის გაერთიანდით.
კორონამ გვიჩვენა, თუ რა ღირს ჩვენი გარანტირებული ადამიანური და სამოქალაქო უფლებები, როდესაც საქმე
საკუთარი დღის წესრიგის გატარებას ეხება: არაფერი.
თუმცა, კორონავირუსის პანდემიამ ასევე გვიჩვენა, თუ რამდენად ძლიერები ვართ, როდესაც ძალებს ვაერთიანებთ.
და ახლა, 2025 წლის ბოლოს, ჩვენ სრულიად ახალი გამოწვევის წინაშე ვდგავართ.
რადგან ევროპაში, ევროპაში კიდევ ერთი ომი იქნება. ყოველ შემთხვევაში, ასე გვეუბნებიან.
ურსულა ფონ დერ ლაიენი საკმაოდ ღიად საუბრობს ომის ეკონომიკაზე.
კირ სტარმერის ხელმძღვანელობით ბრიტანეთი საბრძოლო მზადყოფნისა და დაჯავშნული ერის სტატუსს მიიღებს.
და გერმანიის თავდაცვის მინისტრი ბორის პისტორიუსი 2029 წლისთვის ომისთვის მზადყოფნას აპირებს.
ოფიციალურმა ნარატივმა სრული უკან დახევა მოახდინა.
მოულოდნელად, ომი და ძალადობა, იარაღი და ტანკები კვლავ პოლიტიკური ნების გამოხატულებაა.
იმ ტერმინებსაც კი, რომლებიც ათწლეულების განმავლობაში დემონიზებული იყო, მაგალითად "სამშობლოს", ახლა კვლავ
იყენებენ, თუ ნოემბერში იენს სპანის სიტყვა მოისმინეთ.
ჩვენ ჩვენი ქვეყნისთვის უნდა ვიბრძოლოთ, ამბობს ის.
და სწორედ ამიტომ უნდა გახდეთ სამხედრო სამსახურისთვის ვარგისი, სწორედ ამიტომ უნდა შეუერთდეთ შეიარაღებულ ძალებს.
დიახ, ალბათ სამშობლოსთვის. მაგრამ, ბატონო იენს სპან, თქვენ არ ხართ სამშობლო.
და ჩვენ არ წავალთ ომში შპანის და ფონ დერ ლეიენისთვის.
და ჩვენ არ გვინდა, ევროკავშირის ვარსკვლავებიანი დროშის წინაშე დავიჩოქოთ ან ვუყუროთ, როგორ მიწასთან იასწორებენ ჩვენს სამშობლოს.
ჩვენ ომს ყველა სიმტკიცითა და უპირობოდ ვამბობთ უარს.
და სწორედ ამიტომ, ჩვენი წლევანდელი, მეორე ალტერნატიული მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის პროგრამას ვუძღვნით კითხვის განხილვას:
როგორ შეგვიძლია თავიდან ავიცილოთ ევროპაში ომის დაწყება?
სწორედ ამას ეხება დღევანდელი პირველი პანელი: იფიქრე მშვიდობაზე, იცხოვრე ჯანმრთელად.
ამ რაუნდის ჩვენი სტუმრები ყველა ექიმი, თავდადებული სამედიცინო პროფესიონალია და ყველა მათგანი
უპირველეს ყოვლისა ჰოლისტური მიდგომის მომხრეა.
რადგან ისინი, ჩვენსავით, სრულად აცნობიერებენ, რომ სხეული, გონება, ფსიქიკა და ფიზიკური
სიმპტომები ერთმანეთთან განუყოფლად არიან დაკავშირებული.
ამის შესახებ ყველას გვისმენია, მაგრამ რა კონკრეტულად ნიშნავს ეს ჩვენი ცხოვრების წესისთვის, განსაკუთრებით იმ
რთული წლებისა და თვეების გათვალისწინებით, რომლებიც, ჩვენი აზრით, სერიოზულ გამოწვევებს წარმოადგენს?
მაშ, როგორ შეგვიძლია ნამდვილად შევინარჩუნოთ ჯანმრთელობა ამ რთულ დროს?
ჯანმრთელობა არ არის მდგომარეობა, არამედ ფიზიკურ, ემოციურ და გონებრივ დონეზე ჰარმონიის მუდმივი შექმნის პროცესია.
ფიზიკურ დონეზე, ჰარმონიას ვაღწევთ გონივრული კვებისა და რეგულარული ვარჯიშის მეშვეობით.
ჩვენ მას ემოციურად ვქმნით კონფლიქტების აღიარებითა და მოგვარებით, ხოლო გონებრივად — იმის ცოდნით, თუ ვინ ვართ.
ტრადიციული მედიცინა მხოლოდ სხეულს ხედავს; ის სხვა დონეებს ვერ ხედავს.
და რადგან ის მხოლოდ სხეულს ხედავს, მას მხოლოდ ფიზიკური საშუალებებით შეუძლია მისი
მკურნალობა და დანარჩენი მხედველობის მიღმა დატოვოს.
და ეს ტრადიციულ მედიცინას ძალიან შეზღუდულს ხდის.
მე არ ვარ ტრადიციული მედიცინის წინააღმდეგ; ის გვჭირდება, მაგრამ მას აქვს თავისი
შეზღუდვები და საჭიროა მისი მნიშვნელოვნად გაფართოება.
რით განსხვავდება თქვენი მიდგომა ტრადიციული სამედიცინო პრაქტიკოსისას?
კავშირი ისაა, რომ ადამიანი ყოველთვის მთლიან არსებად უნდა აღვიქვათ, თუმცა ბოლო ათწლეულების ტენდენცია სულ უფრო
სპეციალიზებული მედიცინისკენ მიდის, სულ უფრო მცირე ქვესპეციალობებით, რომლებიც, ერთად აღებულიც
კი, ვერ აღიქვამენ ადამიანს, როგორც მთლიან არსებას.
მე კი, რა თქმა უნდა, ამას ძალიან ნათლად ვხედავდი, რადგან მთელი ჩემი პროფესიული ცხოვრება ტექნიკოს ექიმად გავატარე.
და ტექნიკური მედიცინა, რა თქმა უნდა, გამოსახულებებს არ ქმნის სულიდან ან გონებიდან, არამედ სხეულის შიგნიდან, და სჯერა,
რომ ეს მარტო საკმარისი იქნება დაავადების გამომწვევი მიზეზის პოვნისთვის — რაც, რა თქმა უნდა, სრულიად შეუძლებელია.
და შემდეგ დაფიქრდით, რა არის სინამდვილეში ჩვენი ჯანმრთელობისთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი ინსტრუმენტი?
ეს ძილია. და ძილი არც სომატური პრობლემაა და არც ჩვენი სხეულის მიერ შემოთავაზებული სომატური გადაწყვეტა, არამედ
ჯანსაღი, დამამშვიდებელი ძილია, რომელიც გონებაში იწყება.
და როდესაც რაღაც რიგზე ვერ არის ჩვენს თავში, ჩვენს სულში, ჩვენს ფსიქიკაში, მაშინ მშვიდი ძილი არ არის
და მას იძულებით იწვევენ რაიმე ფსიქოტროპული წამლით.
თუმცა, ეს არ არის საშუალება, რომელიც ყოველდღიური რამდენიმესაათიანი ძილით ჯანმრთელობის შენარჩუნებას ან აღდგენას უზრუნველყოფს.
ახლა ჩვენგან ორიდან ერთი სამედიცინო ჩარევის შედეგად იღუპება.
და თუ ამას უგულებელყოფთ, რაც, სინამდვილეში, უგულებელყოფილია ხანგრძლივი სიცოცხლის შესახებ ყველა წიგნში – ეს ჯანსაღ
კვებას, ჯანსაღ ჰაერს ეხება – ეს ყველაფერი მნიშვნელოვანია.
მაგრამ თუ უგულებელყოფთ მედიცინის მნიშვნელობას, რომელიც გრძელვადიან პერსპექტივაში ჯანმრთელობის შესანარჩუნებლად აუცილებელია,
მაშინ ჯანსაღი კვება და საკვები დანამატები სრულიად უსარგებლოა.
საქმე ისაა, რომ თუ ას წელს გადაცილებულ ხანდაზმულებს ჰკითხავთ, ისინი გეტყვიან, რომ მთელი ცხოვრების
განმავლობაში ძალიან განსხვავებულ საკვებს მიირთმევდნენ.
ისინი ასევე ძალიან განსხვავებულ ცხოვრებას ეწეოდნენ, დიდ დროს ატარებდნენ გარეთ და ბევრს ვარჯიშობდნენ,
მაგრამ ყველა დაგეთანხმებათ, რომ სამედიცინო დახმარებასთან ძალიან მცირე შეხება ჰქონდათ.
სხეული, გონება, სული – როგორც ვთქვი, თანამედროვე ტრადიციულ მედიცინაში ისინი იშვიათად წარმოადგენენ მთავარ თემას.
ერთხელ წავიკითხე ფრაზა: განკურნებული პაციენტი დაკარგული კლიენტია. სხვა სიტყვებით რომ
ვთქვათ, განკურნებული პაციენტი დაკარგული კლიენტია.
ეს არის ჩვენი თანამედროვე სასკოლო სისტემის ცენტრალური საფუძველი?
დიახ, ასეა. და რასაც თქვენ ეხებით, და რაც მანამდეც იყო ნახსენები, არის ის, რომ ჩვენ ვმუშაობთ ჯანდაცვის სისტემის ფარგლებში.
ჯანმრთელობის, ექიმებისა და ასე შემდეგ საკითხებში ჩვენ მარტონი არ ვართ.
ეს არის სოციალური კონსტრუქცია, რომელიც თან დაგვყვება, როდესაც სხვის სახლში მივდივართ.
და სწორედ აქ ხდება ეს სახიფათო, როდესაც საკუთარ თავს სხვების, მაგალითად, ექიმების ხელში
ვტოვებთ. ეს ასევე მეცნიერულად არის დამტკიცებული.
წინა მომხსენებელი მართალი იყო, როდესაც თქვა, რომ, როგორც MWGFD-ის წევრები, ექიმებიც სიკვდილის გამომწვევი
არიან, ისევე როგორც ბევრი წამალი და მათი გვერდითი ეფექტები.
და დიახ, კორონავირუსის შემთხვევაშიც უკვე ვნახეთ, რომ ინტერვენცია, განსაკუთრებით ჯანმრთელი ადამიანებისთვის – და შემდეგ
სერიოზული დაავადებების დროს, როდესაც ყველას ერთ თერაპიას უწესებ – უბრალოდ არ მუშაობს, რომ ეს არასწორი და სახიფათოა.
მახსოვს, მეგობარმა მითხრა მრავალი წლის წინ, როდესაც მისი პირველი ვაჟი შეეძინა, ან ორსულობის დროს, მითხრა: "ღვთის
გულისათვის, წარმოდგენა არ მქონდა, რომ ორსულობა ყველაზე ცუდი რამ იყო, რაც კი ადამიანს შეიძლება შეემთხვას".
რა პანიკური სცენარები წარმოედგინებათ ახალგაზრდა მშობლებს, მომავალ მშობლებს.
როგორ ახერხებთ, როგორც ექიმი, ამ კონკრეტულ სიტუაციაში ადამიანების შიშების შემსუბუქებას და სწორი
მიმართულებით წარმართვას? გაქვთ საიდუმლო ფორმულა?
დიახ, ალბათ, ეს არ არის საიდუმლო რეცეპტი, მაგრამ ვფიქრობ, რომ ნებისმიერმა ექიმმა, რომელიც საკუთარ პასუხისმგებლობას
აცნობიერებს, სინამდვილეში არ უნდა იმუშაოს შიშის ქვეშ.
და ორსულობა, რა თქმა უნდა, ცხოვრების სრულიად ნორმალური ეტაპია და სულაც არ არის დაავადება.
და ასევე ვხედავ, რომ, სამწუხაროდ, გინეკოლოგიასა და პრენატალურ ზრუნვაში ეს დრამატიზაცია კიდევ უფრო ხაზგასმულია, ასე რომ, როდესაც
მშობლები ორსულობის დიაგნოზით მოდიან, მათ აჩვენებენ ყველა იმ ტესტს, რომელიც ხელმისაწვდომია იმის გამოსარიცხად, აქვს თუ
არა ბავშვს დაუნის სინდრომი, სხვა ტრიზომია ან მსგავსი რამ.
პირდაპირ ნეგატიური შედეგით იწყებთ და შემდეგ ათას ტესტს გიკეთებენ, რადგან შეიძლება ორსულ
ქალს რაიმე ფარული დიაბეტი ჰქონდეს და ასე შემდეგ.
და ის, რაც სინამდვილეში ნორმალურია, ნორმა, უკანა პლანზეა გადაწეული.
ასე რომ, ვფიქრობ, ყველაზე მნიშვნელოვანია ორსული ქალების არ შეშინება, მათთვის იმის ჩვენება, რომ,
როგორც წესი, ყველაფერი კარგადაა და წარმატებით მიდის.
და ასევე ვფიქრობ, რომ კარგია, რომ ბევრი ორსული, როგორც ახლა ვხვდები, ბევრად განსხვავებულ მშობიარობას ირჩევს.
კორონის პანდემიის შემდეგ, ადამიანები ამაზე ფიქრობენ. მეანობამ კორონის დროს არცთუ საუკეთესო რეპუტაცია
დაიმსახურა, როდესაც რეკომენდაცია გასცა, რომ ორსულებსაც კი მშობიარობისას ნიღბები ეკეთათ.
ეს მე ძალიან საშინლად და, ძირითადად, ამაზრზენად მეჩვენა.
ქალს თითქმის ყველა ჟანგბადის მოლეკულა სჭირდება საკუთარი თავისა და იმ ბავშვისთვის, რომელსაც ის მალე გააჩენს.
და მერე მას ნიღაბი უნდა ეკეთოს! ამიტომ ქალები ფაქტობრივად ჩამოიშალნენ.
და ამან, ფაქტობრივად, ძალიან უარყოფითი შუქი მოასხა მედიცინის ამ ტრადიციულ დარგს, მეანობას, რის გამოც ბევრი ადამიანი, ახლა,
კორონავირუსის პირობებში, ფიქრობს იმაზე, თუ როგორ შეგვიძლია ორსულობისა და მშობიარობისადმი განსხვავებული მიდგომა გვქონდეს.
და ბევრი ახლა ასევე ენდობა ბებიაქალებს, რაც, ჩემი აზრით, ძალიან კარგია.
ისინი თავიანთ გამოძიებებში გარკვეულწილად უფრო ფრთხილები არიან.
საშუალებებს აღარ იცავენ მკაცრად.
პაციენტები უფრო მოდუნებულები არიან, საკუთარ თავთან უფრო მშვიდობაში არიან და, როგორც ექიმს, ამის მხოლოდ მხარდაჭერა შემიძლია.
მე ვხედავ ბევრ ადამიანს, რომლებიც ახლა ცდილობენ, ბავშვი სახლში, ბებიაქალის თანხლებით, ან ბებიაქალის სამშობიარო ცენტრში გააჩინონ,
და მე ერთ-ერთი იმ ექიმთაგანი ვარ, რომელიც ამას არასდროს ეწინააღმდეგება, არამედ პირიქით,
თავის პაციენტებს ამის გაკეთებისკენ უბიძგებს.
ვფიქრობ, რომ ყველა რომ დავიცვათ ეს წესები, რომლებიც იესომც ჩამოაყალიბა, მაგალითად, რომ
სხვებს ისე ვეპყროთ, როგორც თავად გვსურს მოგვეპყრონ,
დაახლოებით ეს თქვა მან მთაზე ქადაგებაში.
გაუკეთე სხვას ის, რაც შენ გსურს, რომ სხვებმა გაგიკეთონ.
და თავიდანვე ეს უკვე მცნებაა: არ მოკლავ.
მე მჯერა, რომ ეს ადამიანებისთვისაც თანდაყოლილია.
მე მჯერა, რომ ყველა ადამიანი მშვიდობას ესწრაფვის.
უბრალოდ საკითხს უნდა დავუბრუნდეთ. და, შესაძლოა, უფრო თამამები უნდა ვიყოთ მშვიდობის ამ სურვილის გამოხატვაში
და არ უნდა მივცეთ ჩვენს პოლიტიკოსებს ომისთვის მზადყოფნაზე საუბრისა და ფანტაზიორობის უფლება.
ვის სურს ეს? ვის რა სარგებელს სძენს ეს? ჩვენ მტკიცე პოზიცია უნდა დავიკავოთ ამ საკითხთან დაკავშირებით და ღიად დავუპირისპირდეთ მას.
გუშინ ჩვენს ჯგუფში, როდესაც პირველად დავიწყეთ ფიქრი, თუ რა შეგვეძლო გაგვეკეთებინა მშვიდობის ხელშესაწყობად, წამოვიდა იდეა,
რომ სინამდვილეში აქ ქალები არიან მოწოდების სიმაღლეზე, ან, უფრო სწორად, სწორედ ქალები არიან ის
კონტაქტის პუნქტი ოჯახში, როდესაც საქმე ჯანმრთელობას ეხება.
დედები ჯანმრთელობის მცველები არიან, დედები სიცოცხლის მცველები არიან.
და ვფიქრობ, კარგი იქნებოდა, ქალებს ახლა გაცნობიერებულად ეთქვათ, რომ არ გვინდა, ჩვენი შვილები ომის ველზე გაიღონ მსხვერპლად.
ისინი შეუძლიათ გაერთიანდნენ და შექმნან ერთგვარი ჯგუფი: "ქალები, დედები, ბებიები მშვიდობისთვის".
ვფიქრობ, კარგი იქნებოდა, ეს რომ შესაძლებელი ყოფილიყო ევროპასა და მთელ მსოფლიოში.
პოლიტიკოსებს, რომლებსაც, არსებითად, მართავენ ძლიერი ელიტები, ასე ვთქვათ, ფულის მაფია, და რომელთაც დაევალათ
ომის წარმოება ნებისმიერ ფასად, მკაცრად უნდა დავუპირისპირდეთ. მე ამას ადამიანებზე არ ვამბობ.
თუ ჩვენ ყველა ასე მოვიქცევით და ბევრი ადამიანიც, მაშინ წარმომიდგენია, რომ მათი ომის
გაჩაღების მცდელობა არ გამოვა ისე, როგორც მათ ჰგონიათ.
ჰაიკო, შენ წიგნი დაწერე. შენს უახლეს წიგნში, "Game Over – Part 2", შენ, სხვა საკითხებთან ერთად, დაწერე: "შენ ის ხარ, რასაც ჭამ".
თქვენ გაგვაფრთხილეთ ჩვენი მიკრობიომის თავდასხმის შესახებ.
თქვენი აზრით, რა უნდა ვჭამოთ ან რა არ უნდა ვჭამოთ, რომ ჯანმრთელები ვიყოთ?
დიახ, იქნებ მოკლე განმარტება. რა არის მიკრობიომა?
ეს, ფაქტობრივად, ადამიანის ორგანიზმში არსებული სასარგებლო და სასიკეთო მიკროორგანიზმების
საზოგადოებაა: ძირითადად ბაქტერიები და უმეტესად ნაწლავში.
ასე რომ, ესენი არიან პატარა დამხმარეები, რომლებთანაც ჩვენ სიმბიოზში, ანუ კარგ
თანაცხოვრებაში, სიცოცხლის ერთობლიობაში ვცხოვრობთ.
მათ გარეშე ვერ გადავრჩებოდით. ისინი შლიან ჩვენს საკვებს და ამ პროცესში გვეხმარებიან.
ჩვენს ორგანიზმში თითქმის ორი კილოგრამი უცხო ორგანიზმია, რომლებთან ერთადაც ვცხოვრობთ. ეს არის, ასე ვთქვათ, მიკრობიომა.
და მასზე თავდასხმაც ხდება.
ეს მიკრობიომა, რომელიც ასე საოცრად მრავალფეროვანია, რომელიც ჯანსაღია – მრავალფეროვნება
ჯანსაღია – მის მონოპოლიზებას, მის სტანდარტიზებას.
ასე რომ, საუკეთესო, რაც ამასთან დაკავშირებით შეგიძლიათ გააკეთოთ და რაც კვების წესად უნდა გქონდეთ, მრავალფეროვანი, ფერადი
რაციონია. ეს არ არის მხოლოდ სუპერმარკეტის ერთი და იგივე ძველი პროდუქტები, ერთი და იგივე საკვების გამუდმებით ჭამა და არა
ყოველთვის ის, რასაც ერთგულად მიჰყვებით, არამედ მრავალფეროვნება.
როგორ შეგვიძლია მოსახლეობაში ჩამოვაყალიბოთ ჯანსაღი ცნობიერება, რომ მათ დაუყოვნებლივ არ მიიღონ ყველაფერი,
რასაც ავრცელებენ, არამედ თავად გახდნენ კრიტიკულები?
როგორ შეგვიძლია წავახალისოთ ადამიანები, რომ მათ საკუთარი ჯანმრთელობისადმი კრიტიკული ცნობიერება განავითარონ?
დიახ, მედიცინაში არსებობს ერთი ცნება, რომელიც ძალიან დიდი ხნისაა, მაგრამ, როგორც წესი, გარკვეულწილად
დათრგუნულია. ეს არის ეგრეთ წოდებული შინაგანი ექიმი.
თუ ექიმი მოსახლეობის მიერ უკვე დადებითად აღიქმება, მაშინ ყველამ ასევე უნდა იცოდეს, რომ მას ჰყავს საკუთარი, პირადი
ექიმი, მისი პირადი მწვრთნელი, რომელიც მასთან არის კვირაში შვიდი დღე, ყოველდღე დილიდან საღამომდე.
ის ზრუნავს მასზე და მასზე უკეთ ზრუნავს, ვიდრე ნებისმიერი სხვა ექიმი შეძლებდა, რადგან ის მასშია და რადგან ის აერთიანებს სხეულსა
და გონებას და ასევე ამჩნევს წვრილმანებს, რომელთა აღმოჩენა ლაბორატორიული
მაჩვენებლებითა და ვიზუალიზაციის მეთოდებით შეუძლებელია.
მე მჯერა, რომ ის, რაც თავიდანვე ნათელი იყო, ახლა 250-მა სამეცნიერო კვლევამ დაადასტურა: რომ მთელ ამ კორონავირუსის დღის
წესრიგში ზიანის მიყენების განზრახვა თავიდანვე იყო დაგეგმილი.
აბა, ახლა ეს რა აშკარაა!
როგორ შეგვიძლია ეს გზავნილი ხალხამდე მივიტანოთ? ეს ძალიან მნიშვნელოვანი კითხვაა. მედიას, რა თქმა უნდა, აქ თავისი როლი აქვს.
ის, რაც ახლა კორონავირუსის პანდემიასთან გამკლავების კუთხით გვსურს ვნახოთ, ჩემი აზრით, მხოლოდ მარგინალურ დონეზე ხდება.
ასე რომ, ჩვენ ჯერ კიდევ შორს ვართ გონივრული ... -დან
ამას დღესაც კი უარყოფითად აღიქვამენ. ამას დღესაც კი გმობენ, რომ ეს საკითხი გადაწყდეს.
დიახ, რა თქმა უნდა, ყველაფერს კვლავაც ახშობენ, რადგან, ბუნებრივია, ხელისუფლებაში ისევ ის ხალხია, ვინც
ადრე მიმდევარი იყო, ვინც მთელ ამ საქმეს უკან იდგა და ვინც, სულ მცირე, აქ ეს ყველაფერი განახორციელა.
და, რა თქმა უნდა, მათ არ სურთ, რომ საკუთარი უარყოფითი ქმედებები კრიტიკის ობიექტი გახდეს.
ამიტომ, მჯერა, რომ ის, რაც უნდა დათრგუნეს, ამჟამად უბრალოდ დათრგუნულია.
მაგრამ მინდა, წინა მომხსენებელს ვუპასუხო.
ამ ყველაფერში კარგი ამბავი ისაა, რომ ახლა უკვე შეგვიძლია ვაღიაროთ, რომ სასწრაფოდ გვჭირდება ახალი წამალი.
ჩვენ ვხედავთ, რომ სისტემაში პროგრესს ვეღარ ვაღწევთ და ვეღარ ვენდობით ექიმებს.
და ცოტა ხნის წინ გავიგე, რომ ავსტრიის სამედიცინო ასოციაციის ერთ-ერთი სლოგანი იყო:
ჯანმრთელობა თქვენი ექიმით იწყება.
და ეს სრულიად არასწორია, როგორც წინა მომხსენებელმა, გერდ რეუტერმა, ახლახან თქვა.
ჩვენში საოცარი, თვითრეგულირებადი და თვითგანკურნებადი სისტემაა. და მნიშვნელოვანია ამის აღიარება.
ჯანმრთელობა კი თითოეული ადამიანით იწყება.
ვფიქრობ, რაც კორონავირუსისგან უნდა გვესწავლა, არის ის, რომ კვლავ საკუთარ ჯანმრთელობაზე პასუხისმგებლობა უნდა ავიღოთ. რომ ზედმეტი
ნდობა არ უნდა გამოვავლინოთ neither ტიტულების, არამედ, უპირველეს ყოვლისა, საკუთარი თავისა და ჩვენი ძლიერი მხარეების მიმართ.
და მე მჯერა, რომ მედიცინაში გადარჩენის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი მაქსიმაა: იმდენი, რამდენიც
აუცილებელია, და რაც შეიძლება ნაკლები. ნაკლები მეტია.
და მნიშვნელოვანი გამონათქვამი, primum non nocere, რაც ნიშნავს "პირველ რიგში, არ დააზიანო", ანუ არ გააკეთო
არანაირი ქმედება, რომელიც სარგებელზე მეტ ზიანს მოიტანს – თუ ამას დაიცავ, ბევრს მიაღწევ.
მე დიდ სირცხვილს ვხედავ. ხალხს არ სურს აღიაროს, რომ ექიმების უმეტესობა მცდარ გზაზე იდგა, როდესაც ამ
კორონავირუსისა და ვაქცინაციის პროპაგანდას აჰყვა.
და მე ამაში სირცხვილსაც ვხედავ, რადგან ბევრმა არაბიუჯეტო თანხებით გაიმდიდრა თავი და ბევრიც თანახმა იყო ამაზე.
არა მხოლოდ ექიმები, არამედ, რა თქმა უნდა, საავადმყოფოებიც, ისევე როგორც ბევრი სხვა, ვინც ნიღბებით, ტესტირების
ცენტრებით და ა.შ. იხეირა. სხვათა შორის, პოლიტიკოსებიც.
სამწუხაროდ, გერმანიაში პოლიტიკური კორუფცია სისხლის სამართლის დანაშაული არ არის.
ისინი ჯერ კიდევ არ დაუწერეს ამას კანონად.
აქ ვართ ყველა, ვინც სახელმწიფო ნარატივს დავუპირისპირდით, უარვყავით და ასე შემდეგ.
სწორედ ამიტომ გადავედით შეტევაზე – მე გამამტყუნეს BGA-მ.
წარმოიდგინეთ, სამედიცინო ცნობის დაწერისთვის ერთწლიან, ათთვიან პირობით სასჯელს გინიშნავენ.
ამას უნდა შეეგუო. ამ საქმეს 55 წელია ვაკეთებ და 80 000 სერტიფიკატი გამიცია. და უცებ ეს არასწორი აღმოჩნდა.
მაშინ ფეხსაცმლის შეკეთებაც კი შეიძლებოდა აეკრძალათ და ეს დასჯადი დანაშაული გაეხადათ. ეს ხომ სრული აბსურდია.
და ჩვენ უბრალოდ უნდა გავუძლოთ და მშვიდობიანად, ძალადობის გარეშე განვაგრძოთ იმის თქმა: არა, ეს სწორი იყო და ასეც იქნება.
ჩვენ, ვინც აქ ვზივართ, მზად ვიყავით, დავმტანჯულიყავით, რითაც სხვებსაც მოვუწოდებდით, რომ
ისინიც წამოდგნენ და წინააღმდეგობას შეერთებოდნენ.
და მე სრულიად დარწმუნებული ვარ, რომ ის ექსპონენციურად გაიზრდება და ეს მთელი ცირკი ძალიან მალე ჩამოინგრევა.
მე ახლა, ჩემი თანამდებობრივი უფლებამოსილების საფუძველზე, იქ მყოფთაგან ყველას ვნიშნავ ჯანდაცვის მინისტრებად.
მათ განკარგულებაშია მილიარდობით დოლარის ბიუჯეტი, შეუზღუდავი ძალაუფლება და, ფაქტობრივად, შეუძლიათ წამოიწყონ
ისეთი რამ, რაც აქამდე არასდროს ყოფილა. ასე რომ, მათ თავისუფლად შეუძლიათ გადაწყვეტილების მიღება.
ბატონო რეუტერ, რა იქნებოდა თქვენი პირველი ნაბიჯი მომავლის მდგრადობის თვალსაზრისით?
ასევე, ომის ეს შიში, რომელიც ჩვენზე იდომინებს.
რა იქნებოდა თქვენი პირველი ნაბიჯი? ლაუტერბახის მოშორების გარდა, რა თქმა უნდა. პოლიტიკურად, პოლიტიკურად.
მე თანხის უმეტესობას დაუყოვნებლივ დავაბრუნებდი.
უბრალოდ იმიტომ, რომ საზოგადოება, რომელიც თვლის, რომ ჯანდაცვის სისტემა სჭირდება, ავადმყოფი საზოგადოებაა.
ჯანსაღ საზოგადოებას სისტემა არ სჭირდება.
კარგი, მე რომ ჯანდაცვის მინისტრი ვიყო, წამახალისებელს შევცვლიდი. წამახალისებელი მედიცინიდან მოდის.
ჩვენ ყველამ ვისწავლეთ პათოგენეზი, დაავადებების შესწავლა. და სტიმული ავადმყოფობაა.
რაც უფრო მეტ პაციენტს ვმკურნალობ, მით მეტ ფულს ვშოულობ.
ეს უნდა გადავიდეს პათოგენეზიდან სალუტოგენეზზე.
საკითხავი ის კი არ არის, თუ რა გაავადმყოფებს, არამედ ის, თუ რა გაჯანსაღებს და ჯანმრთელობას გინარჩუნებს.
და სტიმულიც ამ მიმართულებით უნდა იყოს.
ბევრი ფული უნდა გამოვიმუშაო, თუ ბევრი ჯანმრთელი პაციენტი მყავს.
როგორც ერთ დროს იყო ჩინეთში, სადაც ექიმები ანაზღაურებას მხოლოდ მაშინ იღებდნენ, თუ პაციენტი ჯანმრთელი
იყო, ხოლო თუ ავად გახდებოდა, ანაზღაურებას ვერ იღებდნენ.
მაშინ ის ნამდვილად შეძლებდა ძალის მოკრებას.
მოემზადეთ ომისთვის, გააძლიერეთ შეიარაღება, შემოიღეთ სავალდებულო სამხედრო სამსახური და გამოაცხადეთ საგანგებო
მდგომარეობა – აი, რას ამბობენ ევროკავშირის პოლიტიკოსები.
ეს გამოცხადებული ომია. 2029 წელს ჰიბრიდული ომი სრულმასშტაბიან ომად გადაიქცევა.
ეს არის გერმანიის შეიარაღებული ძალების, ნატოს და ასევე გერმანიის თავდაცვის მინისტრის პროგნოზი.
მიუხედავად იმისა, რომ კორონავირუსის გამო საგანგებო მდგომარეობამ მოსახლეობა თითქმის მოულოდნელად დაატყდა თავს,
ამჯერად ეს წინასწარ გამოცხადებული საგანგებო მდგომარეობაა, რომელსაც შესაბამისი მოსამზადებელი დრო ჰქონდა.
ევროკავშირისთვის, რომელიც წლების განმავლობაში "ვოუკ", გენდერულ და კლიმატურ ნეიტრალიტეტზე იყო
ფოკუსირებული, ახლა მოულოდნელად შეიარაღებულ კონფლიქტში ექცევა.
და მთელი ამ სისწრაფის მიუხედავად, ეს რამდენიმე წელს მოითხოვს, და ჯავშანი ჯერ უნდა
გაძლიერდეს. მაგრამ როგორ რეაგირებენ გაღვიძებულები?
როგორ რეაგირებს თავისუფლების მოძრაობა, რომელიც კორონავირუსის პანდემიის დროს უფრო
მგრძნობიარე გახდა, ამ პროგნოზირებულ საფრთხეზე?
თუ მხედველობაში არ მივიღებთ მმართველ ელიტას, რომელიც ომით სარგებლის მიღებას იმედოვნებს, მოსახლეობა ამჟამად შემდეგ ჯგუფებად
იყოფა: ისინი, ვინც პუტინის წინააღმდეგ ომს სამართლიან საქმედ მიიჩნევენ, რადგან ფიქრობენ, რომ თავად არ დაზარალდებიან და არ
დაიღუპებიან; და ისინი, ვინც კვლავ უპირობოდ უარყოფენ ომს, მაგრამ ვისთვისაც ის აბსტრაქტული და არარეალურად შორეულია და, შესაბამისად,
პასიურობენ. და ბოლოს, არსებობენ ისინი, ვინც ამოიცნო საფრთხე და სულ რამდენიმეწლიანი მცირე მოსამზადებელი დრო, და
უკვე აქტიურად აწარმოებენ საწინააღმდეგო კამპანიას, სასოწარკვეთილი მცდელობით, გააღვიძონ თანამოქალაქეები.
ბოლო ჯგუფი ყველაზე პატარაა, მაგრამ, შესაძლოა, ყველაზე გადამწყვეტი ჯგუფია.
რადგან ცვლილება მხოლოდ აქტიური მოქმედებით მოხდება, მაგრამ მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მათ
მოახერხებენ პასიური მხარის მხარდაჭერის მოპოვება.
მაშ, დაველოდოთ 2029 წლამდე, სანამ პირველი ბომბები დაეცემა და მკვდრები დაიკავებენ ქუჩებს?
ველოდებით, გველის წინ მდგარი კურდღელივით გაქვავებულები? თუ დროის გამოყენებით რამეს ვიზამთ?
და როდესაც რამეს ვაკეთებთ, მთავარი კითხვაა: კონკრეტულად რას ვაკეთებთ?
მაშინ ჩვენ მოგვიწევს, ვიყოთ კიდევ უფრო მამაცები, ენერგიულები და, შესაძლოა, კიდევ უფრო გამძლეები, ვიდრე კორონავირუსის პანდემიის
დროს ვიყავით, რადგან საფრთხე რეალურად ბევრად დიდია — როგორც ეკონომიკურად, მთლიანად
საზოგადოებისთვის, ასევე უბრალოდ ჩვენი საყვარელი ადამიანებისთვის.
და ვფიქრობ, რომ ამის შესახებ ცნობიერების ამაღლება და შემდეგ მისი ქმედებად, გაბედულ ქმედებად ქცევა უნდა იყოს ყველაფერი.
თქვენ ერთხელ, უფრო ადრეულ ინტერვიუში მითხარით, რომ ახლა, ფაქტობრივად, სრულიად თავისუფალი ხართ შიშისგან.
წლების განმავლობაში თქვენ იყავით დაუღალავი მასწავლებელი და მშვიდობისთვის მებრძოლი, ომის წინააღმდეგ.
თუ ისეა, როგორც წინა ორმა მომხსენებელმა თქვა, თქვენი აზრით, ამ ეტაპზე კიდევ შესაძლებელია ხალხის გაღვიძება, თუ ყველამ, ვინც
საფრთხეს გააცნობიერა, ნოეს კიდობანი უნდა ააშენოს და მომავალი წარღვნისგან თავი შეაფაროს, ან, როგორც სხვამ თქვა,
რუსული უნდა ისწავლოს, ბენზინის ავზები შეავსოს და გაიქცეს?
პირველ რიგში, დიდი მადლობა მოწვევისთვის. საკითხავი ისაა, თუ რა შეგვიძლია ვისწავლოთ ჩვენი მოწინააღმდეგეებისგან და მე მჯერა, რომ
ის, რაც მათგან შეგვიძლია ვისწავლოთ – როგორც ეს COVID-19-ის დროს ვნახეთ – არის ის, რომ როგორც კი ვცდილობთ,
ხალხის გონებამდე არგუმენტებით მივიდეთ... მაგრამ შეშინებულ მოსახლეობასთან წარუმატებლები ვართ.
იმ დროისთვის კორონავირუსის წინააღმდეგ ყველაზე ეფექტური საშუალება უბრალოდ ბერგამოს კუბოები იყო.
ამან იმუშავა; ხალხს ამის წარმოდგენა შეუძლია.
შემდეგ შენ მოიყვან სტატისტიკას და იტყვი, მოუსმინეთ, ეს თქვენ გეხებათ, უბრალოდ აჩვენეთ ხალხს ვენტილატორზე მყოფი
ადამიანები, საიდანაც არ უნდა იყვნენ – შიშის ამ მდგომარეობაში მყოფი ხალხი პირველსავე ჩალას ჩაეჭიდება.
სოციოლოგიური კვლევის იდეაც სწორედ ეს არის, რომ შიში აზროვნებას მკვეთრად ზღუდავს.
ასე რომ, საკუთარ თავს უნდა დავუსვათ კითხვა: ცხადია, ომის მომხრე არავინაა, ეს ნათელია, მაგრამ საფრთხე ისაა, რომ პუტინი, მარტო
მოქმედების შემთხვევაში, ყველას მოგვკლავს. როგორ ვუმკლავდეთ ამას?
და მე უბრალოდ მჯერა, რომ უნდა ვაღიაროთ, რომ ემოციების მეშვეობით კომუნიკაცია გვჭირდება.
შეგიძლიათ მიმართოთ ედვარდ ბერნაისს ან გუსტავ ლე ბონს, "საზოგადოების ფსიქოლოგია".
ეს რომ არ მუშაობდეს, რეკლამა არ იქნებოდა.
ჩვენც შეგვიძლია ამის გაკეთება, რადგან ეს არის ეფექტი, რომლის გააქტიურებაც ჩვენც შეგვიძლია.
სწორედ ამიტომ მიმაჩნია, რომ ჩვენ ოპონენტების ხელს ვუწყობთ, როდესაც მოწონებით ვხვდებით იმას, რის
გაყიდვასაც ისინი ცდილობენ, და ამას კიდევ ერთხელ ხაზს ვუსვამთ.
ეს ზოგიერთს გააბრაზებს, მაგრამ ეს სწორედ ასეც იყო ჩაფიქრებული.
შეგეძლოთ შეგექმნათ ყალბი ბუნდესვერის კამპანია, რომელსაც ბარაკების წინაც გააკრავდით, სადაც ჯარისკაცის ფორმაში
გამოწყობილი ბავშვები იქნებოდა ნაჩვენები ნამდვილი იარაღით, მაგალითად, წარწერით: "ვარჯიში სრულყოფილებამდე".
ან ბუნდესვერის ჯარისკაცები: "ახლა ისინი ომის დამნაშავეები ხდებიან."
ასეთი ისტორიები. ასევე შეგიძლიათ მოარგოთ კამპანია, რომელიც კორონავირუსის პანდემიის დროს მიმდინარეობდა.
ბევრმა ბრენდმა თავისი ლოგო შეცვალა.
მახსენდება მაკდონალდსი: "ვაქცინაცია, მიყვარს".
და უცებ, მაკდონალდსი კამუფლაჟში: ჯანდაბა, როგორ მომწონს.
ეკლესიებიც კი: ვაქცინაცია სიყვარულია. ჯვარი ორ რაკეტაზე შეცვალეთ, ყველა უნიფორმაში აღთქმისას: ახლა მოკალი. ომი კარგია.
ან Hornbach-ის რეკლამა: ჯარისკაცები, რომლებიც საერთო სამარეს თხრიან – და შემდეგ გახადე შენი პროექტი.
ეს ნამდვილად მისი ნაწილია. მე მჯერა, რომ ბევრმა ადამიანმა უბრალოდ არ იცის, რას ნიშნავს ომი.
ბევრი ადამიანი, განსაკუთრებით ახალგაზრდები, ახლა ომს მხოლოდ ტელევიზორიდან იცნობენ.
და მერე არიან ომის გმირები და დიდებული ომის ფილმები, რომლებიც ბოლოს გოგოს იპყრობენ, თუ რაც უნდა იყოს.
ასე რომ, ომი იქ სრულიად განსხვავებულად არის ასახული.
და მე მართლაც მჯერა, რომ ძალიან მნიშვნელოვანია, ხალხს შევახსენოთ ომის ჭეშმარიტი, საზარელი ბუნება და რომ ამან ისინი ასევე შეძრა.
მაგრამ ეს მარტო ვერ იქნება გამოსავალი, რადგან ეს სწორედ ის პრობლემაა, რომელიც ადრე ვახსენე: თუ ვინმეს უბრალოდ
შოკში ჩააგდებ და ისედაც ცუდ მდგომარეობაში მყოფს კიდევ უფრო უარესად აგრძნობინებ თავს, მაშინ ის თავს მოიკლავს.
გულწრფელად რომ ვთქვათ, თუ მას გამოსავალი არ აქვს, თუ არავინ ჰყავს, ვისაც გაესაუბრება, არც საზოგადოება, არავინ, ვინც ეტყვის:
"მოდი, ერთად ვიპოვოთ გამოსავალი და გადაწყვეტა", მაშინ თქვენ მას მარტო ტოვებთ ამ შოკის მომგვრელ მომენტებთან და
შემზარავ სურათებთან, იმ შიშთან ერთად, რომელსაც თქვენ მასში კვლავ ნერგავთ, და ვფიქრობ, კიდევ უფრო უმწეოს.
რა თქმა უნდა, კორონავირუსის პანდემიის დროს ბევრი ფსიქოლოგიური ფენომენის შესახებ შევიტყვეთ,
რომელთა შორის ლე ბონისა და სხვების ხსენებაც იყო.
ყველას გვაინტერესებდა, სინამდვილეში რა მოხდა.
და ამ მხრივ, ვფიქრობ, გარკვეულწილად ვისწავლეთ, როგორ ვუპასუხოთ სახელმწიფოს მხრიდან მომდევნო თავდასხმას, რათა
კვლავ არ მოგვეცეს საშუალება, რომ ჩვენი ხარჯზე ისარგებლონ.
და რაც ამ მხრივ ყველაზე მეტად გამიკვირდა, არის ის, რომ თუნდაც ისინი, ვინც სავარაუდოდ
მარჯვენა ფლანგზე დგანან, ზედმეტად შიშის მონები არიან.
ზოგიერთს COVID-19-ის საწინააღმდეგო ვაქცინაციის ეშინოდა, სხვებს კი — თავიანთი თავისუფლების
დაკარგვის. საბოლოო ჯამში, ეს ყველაფერი მხოლოდ შიში იყო.
და ახლა ისევ იგივეა: ზოგი ომის დაწყებას ეშინია, ზოგი კი — რუსების.
და ამგვარად, კვლავ ორივე მხარეს სხვადასხვა შიშებია.
და მე ყოველთვის მიმაჩნია, რომ შიში ცუდი მეგზურია.
ეს ნიშნავს, რომ, პირველ რიგში, მინდა მოვუწოდო ადამიანებს, რომ არაფრის წინააღმდეგ კი არ
იყვნენ, არამედ რაღაცის სასარგებლოდ იდგნენ.
და ეს ნიშნავს, რომ სიღარიბესთან ბრძოლა სულელური კონცეფციაა, რადგან რა უნდა გააკეთო? ღარიბ ადამიანებს ებრძოლო?
მაშინ სჯობს, ყურადღება სიმდიდრეზე გამახვილდეს და არა სიღარიბესთან ბრძოლაზე.
და თუ მშვიდობა გინდა, მაშინ ომზე კი არა, მშვიდობაზე უნდა იზრუნო.
და შემდეგ უნდა დავინახოთ, რა არის მასში განსაკუთრებული და საიდან მომდინარეობს ადამიანის ღირსება.
ჩვენ ღვთისგან ვართ შექმნილნი; ჩვენ გვაქვს ადამიანური ღირსება.
და ადამიანის ღირსება არ არის აბსტრაქტული კონსტრუქცია; ყოველი ადამიანი მნიშვნელოვანი და ღირებულია,
სავარაუდო მოწინააღმდეგე ისევე, როგორც სავარაუდო მოკავშირე, რომელიც ყოველთვის ჩემ გვერდით დგას.
სინდისის მიზეზით უარის თქმა სამხედრო სამსახურზე არის ძალიან მარტივი გზა, რომ გამოხატო საკუთარი პოზიცია,
მთელი სამხედრო აპარატის ყურადღება მიიპყრო, გაზარდო სტატისტიკა და ნათლად აჩვენო, რომ:
ჩვენ ერთი მთლიანი ასაკობრივი ჯგუფიდან ვართ. და ჩვენ ყოველთვის ვსაუბრობთ დაახლოებით 500,000 ახალგაზრდა კაცზე,
რომლებიც ყოველწლიურად ახალ სანადირო ხორცად ემატებიან.
ხალხის მეოთხედს რომ უბრალოდ ეთქვა: "შეგიძლიათ ომი ითამაშოთ, მაგრამ მე აქედან მივდივარ. თუ გინდათ, რაიმე
კონსერვების ქარხანაში გამაგზავნეთ, მაგრამ ნუ მოელით, რომ თქვენთან ერთად ფრონტის წინა ხაზზე ვიქნები".
ეს საკმაოდ სერიოზული განცხადებაა და აჩვენებს, რომ მოქალაქეებს ნამდვილად შეუძლიათ ცვლილებების მოხდენა, რადგან
ეს, ბუნებრივია, შთაბეჭდილებას ახდენს – ბოლოს და ბოლოს, ომის წარმოება ჯარისკაცების გარეშე რთულია.
თქვენ თქვით მეინსტრიმული მედია, მაგრამ მე ახლა მათ სახელმწიფო მედიას ვუწოდებ.
ეს არის სიტუაცია, რომელიც შენიღბულია მეოთხე ძალის ზღაპრით, ნარატივით იმის შესახებ, რომ ჟურნალისტიკა
დამოუკიდებელია, რომ მას შეუძლია იყოს ობიექტური, მაუწყებლობის სერვისის ზღაპრით, რომელიც ყველას გვეკუთვნის.
მე ახლახან დავწერე წიგნი ამ თემაზე: შტატსფუნკი (სახელმწიფო მაუწყებლობა).
ეს, ალბათ, თავისთავად ცხადია, მაგრამ სახელმწიფო კორპორაციულ მედიაზეც ახდენს გავლენას.
ჩვენთან მბრუნავი კარებია, სადაც წამყვანი რედაქტორები მთავრობის წარმომადგენლები ხდებიან,
ხოლო კოლეგები — ფრანკ-ვალტერ შტაინმაიერის.
ჩვენ გვაქვს სუბსიდიები, პირდაპირი თუ ირიბი. ჩვენ გვაქვს სარეკლამო კამპანიები, გვაქვს საიდუმლო სამსახურები, რომლებსაც თავიანთი
საყრდენები ჰყავთ ყველა მსხვილ სარედაქციო ოფისში, თავიანთი ხალხი, რომელიც უზრუნველყოფს, რომ გარკვეული ნარატივები დაწინაურდეს.
ჩვენ გვყავს პროპაგანდისტული მანქანები, რომლებიც უზრუნველყოფენ ლექსიკასა და პერსონალს, რომლებიც
მზად არიან და ელოდებიან შესაბამის ინტერვიუებს.
ასე რომ, ჩვენ არ გვაქვს დამოუკიდებელი ჟურნალისტიკა, რაც ნიშნავს, რომ არ უნდა ვენდოთ, თითქოს აქ ვიღებთ ამბებს,
თითქოს აქ ვიღებთ რამეს, რასაც პოლიტიკის გაკრიტიკება შეუძლია.
მაშ, რა სჭირდებათ ადამიანებს, რა დასჭირდებათ, რომ უფრო მეტად დაუპირისპირდნენ უსამართლობას
და იბრძოლონ მშვიდობისა და თავისუფლებისთვის?
და ამისგან გამომდინარე პირველადი დასკვნა იქნებოდა, რომ შესაძლებელია როგორც
გრძელვადიანი, ისე დაუყოვნებელი ზომების მიღება.
გრძელვადიან პერსპექტივაში, ეს ცოტათი ჰგავს ჰაერში ციხესიმაგრების შენებას. რა თქმა უნდა, გრძელვადიან პერსპექტივაში, ჩვენ ასევე
მოგვიწევს ჯანდაცვის სისტემის მასშტაბურად გადაჭრა და მისი რეორგანიზაცია, როგორც წინა პანელზე
განიხილებოდა, რათა ის ადამიანების ჯანმრთელობისა და გამძლეობის გაძლიერების მიმართულებით განვითარდეს.
ფსიქოლოგიაში ყურადღება ნამდვილად ადამიანების ფსიქიკაზე იყო გამახვილებული, ან იმაზე, რომ ისინი ფსიქოლოგიურად დასუსტებულები,
უძლურები არიან, არ გრძნობენ თავს ეფექტურად და ბავშვობის ან სკოლის წლებიდან ბევრ შინაგან ჭრილობას ატარებენ, რაც უკვე მათ ეუბნება, რომ
იყვნენ მორჩილები, კარგები, არ დაუპირისპირდნენ და არ ამბოხდნენ.
ასე რომ, საწყისი წერტილი უნდა იყოს ადამიანების შინაგანი ძალის აღდგენა, მათი შინაგანად გაძლიერება, სკოლის სისტემაში მათი
ჩამოყალიბება და, ამავდროულად, თვითეფექტიანობის მინიჭება ჯანდაცვის სისტემაში, რომელიც ბევრად მეტ ყურადღებას აქცევს
ფსიქიკას და აფასებს ადამიანების ფსიქიკურ მდგომარეობას. მაშინ თავად საზოგადოებაც ბევრად ძლიერი და მდგრადი გახდებოდა.
ყველა მხოლოდ ერთი ნაწილია, საზოგადოების ერთიანი ნაწილი.
ახლა ასეა: უამრავი პატარა, დატანჯული ბავშვია, შეშინებული, და ერთმანეთს ეკამათებიან, ზოგჯერ საბავშვო
ბაღშივით, უფრო ნაკლებად კი — ზრდასრულთა საზოგადოებაში.
ასე რომ, ძალიან ძლიერად უნდა დაგეწყო. სწორედ ეს იყო მთელ ამ საქმეში ჩემთვის ყველაზე ამაღელვებელი.
შენ ეს უნდა გინდოდეს. ეს ისინი არიან, ვინც გიჩვენეს, რომ ეს სურთ.
და შემდეგ მათ ეს რეალურად უნდა გააკეთონ. და ამ ორს შორის მნიშვნელოვანი უფსკრულია.
ასე რომ, თქვენ მათთვის ყველაფერი მაქსიმალურად უნდა გაამარტივოთ.
მაშ, თქვენ უნდა უთხრათ მათ, რომ, მაგალითად, არსებობს ვებსაიტი და დარეგისტრირდით, ან გვაქვს ადგილობრივი სტრუქტურა, ან
მობრძანდით დემონსტრაციაზე, მაგალითად, ყოველი თვის პირველ შაბათს ვენაში, ფედერალური კანცლერიის წინ, როგორც ჩვენ ვაკეთებთ.
მაგრამ ეს მხოლოდ მაშინ იმუშავებს, თუ საფრთხეს ხელშესახებსა და ხილულს გავხდით, როგორც კაივანმა სწორად თქვა, და
შემდეგ ხალხს ვეტყვით: "კარგი, ახლა რამე მოიმოქმედეთ".
და შემდეგ თავს ვიკავებთ, რადგან მედია თავზე გვახვევა და ვამბობთ: "დამეხმარეთ, დამეხმარეთ,
ახლა ჩემს სახელს ლახავენ, ახლა უნდა შევჩერდე".
ანუ ჩემს ქალაქში ცნობილი ვარ და ახლა ვტოვებ.
მაშ ასე, მადლობა დიდი, თქვენ ომის მხარდამჭერი ხართ.
ხალხს უნდა გავაგებინოთ, რომ ის, რასაც ვაკეთებთ, თუნდაც ქუჩაში გამოსვლა მოგვიწიოს, ინდივიდუალურად არც მათთვისაა მარტივი.
და ეს სახიფათოა იმ პირველრიგში, რომ ჩვენ ვერევიან მათ საქმეში, ვინც არა მხოლოდ "კორონა" დაგეგმა, არა მხოლოდ 2015 წლის მიგრაციული
დღის წესრიგი, არა მხოლოდ 2008 წლის საბანკო კრახი, არამედ მესამე მსოფლიო ომსაც გეგმავს. და მათთან ხუმრობა არ შეიძლება.
და თუ მათ შეეხები, წინასწარ უნდა იცოდე, რომ საფასურის გადახდისთვის მზად უნდა იყო.
და თუ ამ დაძაბულობის ხაზს განიხილავთ, რომელიც "რას უნდა ველოდო"–დან "როგორ შემვიტანო
წვლილი" და "რას ვარ მზად გადავიხადო"–მდე გადის
აჰ, დამღლელია, აჰ, შეიძლება სახიფათოც იყოს, აჰ, შეიძლება მეზობელი მომიახლოვდეს და მკითხოს, რას ვაკეთებ დემონსტრაციაზე ან პროტესტზე,
მაშინ წინასწარ უნდა მოვემზადო ამისთვის, და შემდეგ უნდა გვესმოდეს, რომ ეს ბრძოლა მშვიდობისთვის – და ახლა, რა თქმა უნდა, სასაცილო
ხდება მშვიდობისთვის "ბრძოლა" – ამ მშვიდობისადმი ერთგულებას – გლობალისტები ყველა ხელთ არსებული
საშუალებით შეაჩერებენ, რადგან მათ მესამე მსოფლიო ომი სურთ.
რატომაც არ უნდა გქონდეთ ყალბი სადგამი პროთეზით, სადაც შემოწმებას შეძლებდით?
ასე რომ, არსებობს ბევრი გზა, რომ ადამიანები გამოვაფხიზლოთ, მაგრამ ნაკლებად ცინიკურად.
დავფიქრდი, რატომ მოხდა ბოლო წლებში ქუჩებში ასე ცოტა რამ, მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი პედაგოგი ლექციებსაც კითხულობს.
და მაშინ გამიელვა, რომ ჩვენ, პრეზენტაციების მომზადებულები, უამრავი PowerPoint-ითა და სხვა
საშუალებით, საბოლოო ჯამში, სკოლის ფორმატს ვემსახურებით.
ქვემოთ ხალხი ზის, ზემოთ კი სიტყვით გამომსვლელია, რომელიც თავის საქმეს კარგად ფლობს, eloquent-ია და კარგად არის მომზადებული.
ქვემოთ სხედან ადამიანები, რომლებიც ტაშს უკრავენ, ამბობენ, რომ ის სრულიად მართალია, მაგრამ პასიურობენ.
და სწორედ ამიტომ ვთქვი, რომ კარგი, მე ვეღარ წავიკითხავ ასეთ ლექციებს, რადგან ხალხმა უბრალოდ არ იცის.
ასე რომ, საქმე ის კი არ არის, რომ ხალხმა ამის შესახებ არ იცოდა.
ჩვენ უამრავი "რადიო ლონდონი" გვაქვს. მაგრამ როგორ დავაძრავოთ ხალხი მოქმედებაზე?
და უნდა ვაღიაროთ, რომ ჩვენ ყველანი გავდიოდით სასკოლო სისტემის გავლით, საბავშვო ბაღიდან დაწყებული... და იქ
ვისწავლეთ ეს უხილავი მორიგეობის განრიგი, კერძოდ, მორჩილება.
ჩვენ ძალიან, ძალიან ძლიერად გვაქვრიანებენ და ამას ცივილიზაციას ვუწოდებთ. მე ყოველთვის ვამბობ, რომ ეს "ზედმეტი ცივილიზაციაა".
ასე რომ, ჩვენ ვემორჩილებით და ჩვენი დიდი მორჩილებისთვის ჯილდოს ვიღებთ. ხოლო ისინი, ვინც ყველაზე მორჩილნი
არიან, ჩვენი საუკეთესო მოსწავლეები ხდებიან, ბუქსიდან დაწყებული ურსულა ფონ დერ ლეიენით დამთავრებული.
ისინი ხეებიდან უბრალოდ არ ჩამოვარდნილან, ისინი ასე იყვნენ შექმნილნი.
და რომ ადამიანები რეალურ ცხოვრებას დავუბრუნო, რადგან ისინი ადრე სამი-ოთხი წლის ბავშვებივით ფეხებს
აბაკუნებდნენ, ვუთხარი: კარგი, სცენაზე გამოვალთქო.
სცენაზე ვამომყავარ ადამიანები, რომლებსაც ადრე ბარათის ინდექსის ყუთში ჩაუდიათ წინადადება, რაღაც მანტრა, შიში.
და შემდეგ ისინი გამოდიან სცენაზე და 2, 3, 4, 500 ადამიანის წინაშე საკუთარ თავზე საუბრობენ.
და შემდეგ სირცხვილის ბარიერიც ქრება, რადგან ბევრი ადამიანი საუბრობს იმაზე, მაგალითად, კორონავირუსის პანდემიის
დროს, თუ როგორ იგრძნეს თავი დამცირებულად, როგორ დაზარალდნენ.
და შემდეგ ისინი მაყურებლისგან ხვდებიან, რომ არავინ არის ბოროტი, არამედ პირიქით, ისმის წარმოუდგენელი რაოდენობის
ტაში, რადგან ადამიანებს ამის გაკეთების გამბედაობა აქვთ.
და ყველა შეუძლია ამ ისტორიებისთვის საკუთარი თავის გაიგივება.
ჩვენ გვჭირდება ნათელი წარმოდგენა, თუ სინამდვილეში საით მივისწრაფვით, და ეს იდეა, საითკენაც მივისწრაფვით, კიდევ ერთხელ,
ძალიან მარტივია: გიყვარდეს შენი მოყვასი შენი თავის მსგავსად!
და თუ ჩვენ, როგორც საზოგადოებას, შევძლებთ ერთმანეთთან გონივრულად მოვექცეთ და იქ დანაკარგი საფუძველი აღვადგინოთ, მაშინ გვექნება
შანსი, წარმოვიდგინოთ ისეთი მომავალი, როგორიც ჩვენ გვინდა.
მხოლოდ იმის თქმა, რომ "დიახ, არ მინდა ავადმყოფობა, არ მინდა ომი და არ მინდა სიღარიბე", ხედვა არ არის, ეს ბუნდოვანი იმედია.
და, ვფიქრობ, მთელი ამბავი სწორედ ამაშია: პირველ რიგში, იმის ცოდნა, თუ რატომ ვაკეთებ ამ ყველაფერს, სინამდვილეში საით მინდა
წასვლა, როგორც ინდივიდს და როგორც საზოგადოებას; და მეორე, იმის გაცნობიერება, რომ მე თავად ეფექტური ვარ და უბრალოდ უნდა
ვიმოქმედო, მიუხედავად იმისა, თუ როგორ, რადგან ეს წინასწარ არ არის განსაზღვრული – ჩვენ, ადამიანები, წარმოუდგენლად კრეატიულები ვართ.
წადით სუპერმარკეტში ან აფთიაქში და დაათვალიერეთ ყველა ის ნივთი, რაც ადამიანებმა მოიფიქრეს – ეს ხომ ტექნოლოგიების მაღაზიაა,
სრულიად გიჟურია, რისი გაკეთებაც ჩვენ, ადამიანებს, შეგვიძლია!
და ჩვენ ვერაფერზე ვფიქრობთ, როცა საქმე გვაქვს ომის ისეთ ბანალურ რამესთან, რომელიც ასეთ პრიმიტიულ მეთოდებს იყენებს. ეს თუნდაც
ქაღალდის ამონაჭერს არ ჰგავს — ის უხეშადაა გამოთლილი და საუკუნეების განმავლობაში ერთი და იგივე ხის ნაჭერია,
საიდანაც გამუდმებით ერთსა და იმავე სისულელეს გვიმეორებენ.
ახლა კი მართლა საკმარისია!
მე ნამდვილად მჯერა, რომ ალტერნატიული მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმი აქაც შეიძლება და უნდა გამოვიყენოთ სასიკეთოდ,
რომ უნდა გავერთიანდეთ და ჩამოვაყალიბოთ ფართო ალიანსები.
რაც უფრო ფართოა ხიდები, რომლებსაც ვშენებთ, რაც უფრო ფართოა ალიანსები, მით უფრო რთულია ახლა ვინმეს
კონკრეტულად სამიზნედ ქცევა, ადგილსამყოფელის დადგენა და თავსხმა.
და მჯერა, რომ მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ამ რამდენიმე, ძალიან კარგად ორგანიზებულ ადამიანს ღიმილით
დავუპირისპირდებით, მაშინ წინააღმდეგობაც სახალისო იქნება.
წინააღმდეგ შემთხვევაში, მუდამ ისეთი შეგრძნებაა, თითქოს კბილებს შორის დანა გქონდეს, და ეს სულაც არ არის სასიამოვნო.
უნდა ვიპოვოთ გზა, როგორ გავხადოთ ამ მცირე ჯგუფის წინააღმდეგ გამოსვლა სახალისო, რათა მომავალი თაობაც ჩაერთოს, რადგან
ისინი ჩვენზე ჭკვიანები კი არ არიან, უბრალოდ უკეთ ორგანიზებულები.
და სწორედ ამ ეტაპზე ვართ, როდესაც კონსტრუქციების მშენებლობას ვიწყებთ; ისინი უფრო მდგრადები არიან,
ვიდრე ინდივიდს შეუძლია მიაღწიოს. და ეს არის მომავალი.
როგორ გაექცევით რეპრესიებს, რომლებიც გელით?
კაივანმა ძალიან კარგად შეაჯამა. მთავარია, ყველაფერს ცოტა სიმსუბუქითა და ღიმილით მოვეკიდოთ, არა
— შეუპოვრობითა და შიშით, არამედ — ღვთის რწმენით.
ჩემთვისაც იგივეა. მე მას ყოველგვარი შიშის გარეშე ვუდგები. უბრალოდ ვიცი, რომ ეს დავალება უნდა შევასრულო.
მე ეს უნდა გავაკეთო. მე ვიცი, როგორ მოქმედებს მეორე მხარე. მე ეს ყველაფერი მწვავედ გამოვიცადე.
რამდენი ანგარიში დამიხურა Hamburger Sparkasse, Apotheker- und Ärztebank-მა?
მიდიან თქვენთან და გეუბნებიან: "ბატონო ბონინგ, თქვენი პოლიტიკური შეხედულებების წინააღმდეგ
არაფერი გვაქვს, მაგრამ გთხოვთ, სხვა ბანკი იპოვოთ".
და ყველა მათგანი ერთმანეთის მიყოლებით ამას აკეთებს. შემდეგ მოდის Volksbank Lüneburger Heide, რომელიც ემშვიდობება,
Sparkasse Hamburg-Buxtehude, არა, ჩვენთან არ გამოვა.
შემდეგ მოდის ისეთი გადახდების პროვაიდერი, როგორიცაა PayPal, და დაახლოებით ერთ საათში გეუბნება: "არა, შენთან არა".
ან პარასკევს საღამოს Stripe-ს ARD-ის ჟურნალისტი ურეკავს — იცით, როგორი ტიპის ადამიანია ის? —
და უცებ, შაბათს დილით, ჩემი ანგარიში დაბლოკილია.
ასე რომ, უბრალოდ უნდა გააცნობიეროთ, რომ ჩემთვის სოციალურ ქსელებში ცენზურა და ჩემი წვდომის შეზღუდვა სრულიად ნორმალურია.
სიტყვის თავისუფლება არ არის მიღწევადობის თავისუფლება; ეს დიდი ხანია ნორმაა.
ჩვენ გვჭირდება სამართლიანი მონეტარული სისტემა თავისუფალი მომავლისთვის.
ბატონობის მონეტარული სისტემა, რომელიც ყველას ფიატურ ფულად ვიცნობთ, გლობალურ კალმარად აღმოჩნდება, რომლის
ხელშიც, ჩვენი შეხედულებით, თითქმის ყველა მთავრობაა.
სიმები მცირერიცხოვანმა ჯგუფმაა ხელში აღებული და ეს ფულის ჭეშმარიტი ბატონები, ბუნებრივია, ძალაუფლებასაც მართავენ.
დღევანდელი ფული ღილაკზე თითის დაჭერით, არაფრისგან იქმნება, და მას არათუ არანაირი უზრუნველყოფა არ გააჩნია, არამედ
ჩვენი სისტემა საკომპოუნტო პროცენტითაც არის დამძიმებული.
ამის შედეგი, რა თქმა უნდა, არის უფრო და უფრო მეტისკენ უსაზღვრო ლტოლვა, და შემდეგ, როდესაც ეს სისტემა თავის წინასწარ ჩაშენებულ
დასასრულს აღწევს, ის ყოველ რამდენიმე ათწლეულში გადატვირთვას საჭიროებს, რასაც ჩვენ ახლა ვხედავთ, ან უფრო
სწორად, რისი გადატანაც გვიწევს — "დიდი გადატვირთვის" სახით.
ბევრი ადამიანი ბუნებრივად მიიჩნევს ამ ფულად სისტემას ყველა ბოროტების სათავედ, იქნება ეს ინფლაცია, გაღარიბება,
შიმშილი თუ ომი. ყველაფერი მუდმივი ზრდისკენ რომ არ ყოფილიყო მიმართული, ჩვენი დროის მრავალი კრიზისი საჭირო არ იქნებოდა.
გასულ წელს ჩვენს მონეტარული სისტემის პანელზე შესაძლო გადაწყვეტილებებზე განვიხილეთ და, ფაქტობრივად, ყველა თანხმდებოდა.
ერთი მხრივ, სახელმწიფო უნდა გამხდარდეს, პატერნალიზმს დაშორდეს და თავის ძირითად ამოცანებზე კონცენტრირდეს. მეორე მხრივ, მონეტარული
სისტემა უფრო სამართლიანი და, რა თქმა უნდა, თანასწორი უნდა გახდეს.
უპირველეს ყოვლისა, უნდა იყოს მკაფიო საფუძველი, რათა ფული ვერ დაიბეჭდოს უსისტემოდ და ინფლაციურად, როგორც ეს ამჟამად ხდება.
წელს კი უფრო კონკრეტულები გვინდა ვიყოთ, რადგან მხოლოდ მათ, ვინც ნათლად ხედავს ფინიშის
ხაზს, შეუძლიათ დაეუფლონ იქამდე მიმავალ გზას.
და ჩვენ მოუთმენლად ველით, თუ შევძლებთ თუ არა ამ საკითხზე საერთო ენის გამონახვას ჩვენი ეკონომიკური ექსპერტების ჯგუფში.
ის ფულია, რომელიც სინამდვილეში უპროცენტოდ მუშაობს, რადგან პროცენტი პრობლემაა, რომელსაც დღეს პრობლემად აღარ
მიიჩნევენ. პროცენტი პრობლემაა, რადგან ის ექსპონენციურად იზრდება.
ყველამ სკოლიდან იცის შემადგენელი პროცენტის შესახებ; ეს ექსპონენციალური ფუნქციაა.
ის ნელა იწყება, სულ უფრო და უფრო ციცაბო ხდება, სანამ უსასრულობამდე არ გაგრძელდება.
და მონეტარულ სისტემაში არსებული ეს შემადგენელი საპროცენტო განაკვეთი მთელ ეკონომიკას აიძულებს,
ექსპონენციურად განვითარდეს, ანუ მუდმივად მზარდი ტემპით.
სწორედ ამიტომ გვჭირდება მუდმივი ეკონომიკური ზრდა.
ასე რომ, ჩვენი სისტემის სტაბილურობის შესანარჩუნებლად, მას ყოველწლიურად სულ მცირე 3%-იანი ეკონომიკური ზრდა
სჭირდება, წინააღმდეგ შემთხვევაში, ის ადრე თუ გვიან ჩამოინგრევა.
და ეს იმიტომ, რომ ჩვენ მუდმივად გვიწევს ამ საპროცენტო განაკვეთების დევნა.
ასე რომ, ეს საპროცენტო განაკვეთები იწვევს ფინანსური აქტივების მუდმივ გაუფასურებას.
ისინი ასევე იწვევენ, რომ ღარიბები უფრო ღარიბდებოდნენ, ხოლო მდიდრები — უფრო მდიდრდებოდნენ.
მდიდარ ადამიანს უბრალოდ ბევრი ფული აქვს, მას სარგებლით გასცემს სესხად, სარგებლით კიდევ უფრო მდიდარი ხდება,
ხოლო დანარჩენ მოსახლეობას ამის საფასური უწევს გადახდა.
ამგვარად, პროცენტის მეშვეობით, ფული ავტომატურად გადაეცემა მასებისგან სულ უფრო და უფრო ცოტა ადამიანის
ხელში. ეს მონეტარული სისტემის ფუნდამენტური პრობლემაა.
არა, ჩვენ მთელი ისტორიის განმავლობაში ვიხილეთ ინფლაციის საშინელი შედეგები.
ხსენებული იყო 1920-იანი წლები და, რა თქმა უნდა, სიმართლეა, რომ ყოველი ომი, ყოველი იმპერიის დიდი
დაცემა, ყოველთვის ფულის არასტაბილურობას ემყარება.
ეს ნიშნავს, რომ როდესაც კი ფული არასტაბილური ხდებოდა, იფეთქებდა ომები და იმპერიები ინგრეოდა,
რადგან ხალხს სურდა ყურადღების გადატანა ამ თაღლითობაზე.
ყურადღების გადატანა მოგატყუებაზე იყო საჭირო. თუ აღარ შემიძლია გადახდა, მაშინ ან უნდა ვაღიარო და კაცობრიობას ვუთხრა, რომ
მოგატყუეთ – რასაც პოლიტიკოსები უკიდურესი უხალისობით აკეთებენ – ან უნდა შექმნა კიდევ უფრო უარესი მოვლენა და
შემდეგ თქვა, რომ, აი, ასე მოხდა. ყველამ იცის... ეს მე არ ვარ.
და სინამდვილეში ეს არის პრობლემა, რის გამოც ვამბობთ, რომ ჩვენ ამ ინფლაციას აღარ უნდა დავუშვათ.
მოგიწოდებთ, მკაფიოდ გაასხვავოთ ფულის მასა, ფულის მასის ზრდა და ინფლაცია.
და თუ ამას ადამიანების შემოსავლების კონტექსტში განვიხილავთ, უნდა დავასკვნათ, რომ დღეს გერმანიაში საშუალო მუშას ოქროს უნციის
შესაძენად შვიდჯერ უფრო დიდხანს უწევს მუშაობა, ვიდრე 1999 წელს.
და ეს ზუსტად ის არის, რაც აიკე ჰამერმა უკვე აღწერა. ეს არის ეგრეთ წოდებული კანტილონის ეფექტი, რომლის მიხედვითაც ახლად
შექმნილი ფულის პირველადი მიმღებები უპირატესობას იღებენ, რადგან მათ შეუძლიათ ისარგებლონ ჯერ კიდევ მოქმედი ხელსაყრელი ფასებით.
შემდეგ ბაზარზე სულ უფრო მეტი ფული შედის, ეს მოთხოვნაზე მოქმედებს, ფასები იზრდება და, საბოლოოდ, პირველ რიგში
იზრდება პენსიონერების, თანამშრომლების და ა.შ. შემოსავლები.
და სწორედ ეს არის მიღწეული გადაანაწილებითი ეფექტი.
გვჭირდება თუ არა ახლა ოქროს სტანდარტი, ან არა? კარგია ახლა, ცუდია, თუ რა?
ეს დისკუსია არსად მიგვიყვანს. ის მხოლოდ მატებს ექსპერტებს შორის დაპირისპირებას. ამის ნაცვლად, ჩვენ უბრალოდ გვჭირდება
ისეთი მონეტარული სისტემის შექმნა, რომელიც კვლავ რეალურ კავშირში იქნება ადამიანების რეალურ ეფექტიანობასთან.
და საკითხავი ისაა, როგორ გავაკეთოთ ეს ახლა, ან რა მიმართულებით გვინდა მისი შეცვლა? ამასთან, ხალხის მხარდაჭერაც უნდა მოვიპოვოთ.
ასე რომ, თუ ეკონომიკური თეორეტიკოსებიც კი თანხმდებიან, რომ ეს, შესაძლოა, ჩვეულებრივი და სწორი გზაა, ჩვენ ასევე უნდა
დავითანხმოთ ხალხი! და რას განიცდიან ადამიანები სინამდვილეში?
ისინი უბრალოდ აწყდებიან ცხოვრების დონის დაქვეითებას, ფასების ზრდასა და სულ უფრო დამამძიმებელ სავალო ტვირთს.
მგონი, ამ წლის დასაწყისში პროფესორმა რაფელჰიუშენმა მოიყვანა ციფრი, რომელმაც სრულიად გამაოგნა.
პროფესორ რაფელჰუშენის თანახმად, გერმანიის ფაქტობრივი ეროვნული ვალი 17.3 ტრილიონი ევროა,
რაც მრავალჯერად ჭარბობს ოფიციალურ ეროვნულ ვალს.
რა თქმა უნდა, არსებობს ასევე არაოფიციალური ეროვნული ვალი, სამოქალაქო მოხელეთა პენსიები, რომლებიც არ იფარება კაპიტალური
ფონდებით, TARGET2-ის ბალანსებით, ჩრდილოვანი ბიუჯეტებით, ESM-ით, ESF-ით და სხვა
ნებისმიერი რამ, რასაც გადარჩენის პაკეტებს უწოდებენ.
ახლა ჩვენ კვლავ ბევრი სპეციალური აქტივი გვაქვს.
ასე რომ, სისტემა, რომელიც ახლა გვაქვს – ვფიქრობ, ყველა დავეთანხმებით – ისედაც ჩამოიშლება და გაანადგურდება.
რადგან იმისთვის, რომ ვალის დაბრუნების შანსს კი მივუახლოვდეთ, მომდევნო 50 წლის განმავლობაში ყველა ქვეყანაში
გლობალური ეკონომიკური ზრდა 10-15 პროცენტს უნდა შეადგენდეს.
და მთავრობებსაც არ აქვთ განზრახული ოდესმე ეროვნული ვალი დაფარონ; პირიქით, სულაც საპირისპიროა საქმე.
და თუ ჩვენ ახლა ვუახლოვდებით ვალუტის გადაცვლას, ვალუტის რეფორმასა და მსგავს რამეებს, რაც, ჩემი აზრით, ძალიან
რეალისტურია, მაშინ ისტორიულად უბრალოდ უნდა გვახსოვდეს, რომ ის, რასაც ყველა ფიქრობს, სიმართლეს არ შეესაბამება:
იმედია, მალე ვალუტა რეფორმა იქნება და მაშინ ჩემი ვალებიდან გავთავისუფლდები.
სინამდვილეში, პირიქითაა. ჩვენ გვაქვს ვალის გადაფასების კანონები, ანუ იპოთეკური სპეკულაციით მიღებული მოგებისა
და საკრედიტო სპეკულაციური მოგების გადასახადის საკითხი.
ეს დაახლოებით 50 პროცენტია, რადგან აქტივები განსხვავებულად გარდაიქმნება, ვიდრე წმინდა ფულადი ღირებულებები.
და რა თქმა უნდა, ეს არ ეხება სახელმწიფოსა და ბანკებს, მაგრამ იგივე წესით ვრცელდება კომპანიებსა და ჩვენ, მოქალაქეებზე.
კანონები კვლავ ძალაშია და ეს, ფაქტობრივად, ჩემთვის მონეტარული სისტემების სფეროში მთავარი
საკითხებია, რომლებსაც ახლა ჩვენც უნდა მივხედოთ.
და მივიღებთ თუ არა ვალუტას ოქროს სტანდარტით თუ მის გარეშე... შესაძლოა, ჩვენ ასევე შემოვიღოთ მოქნილი ოქროს სტანდარტი,
რაც ნიშნავს, რომ გლობალური ფულადი მასის მხოლოდ გარკვეული პროცენტი იქნება უზრუნველყოფილი მატერიალური აქტივებით.
ოქრო იქნება ეს, ვერცხლი თუ რამე სხვა, ჯერ კიდევ გასარკვევია, მაგრამ მე მტკიცედ მჯერა, რომ რეალურ ეკონომიკურ შედეგებთან რაიმე
სახის მაკავშირებელი რგოლი გვჭირდება და ასევე უნდა გადავხვიდეთ ჩვენი ამჟამინდელი ეკონომიკური
სისტემიდან, რომელიც მხოლოდ ზრდაზეა დაფუძნებული.
ალბათ, ეს ასევე შეიძლება ისტორიულ კონტექსტშიც იქნას ნაჩვენები.
ჩემი აღქმით, და რაც შეეხება ფინანსებს, ეს ნამდვილად მხოლოდ ზედაპირულია, არსებობს გარკვეული ძალები
კულისებს მიღმა, რომლებმაც ეს სისტემა ერთ დროს შექმნეს.
ეს გვიყვანს 1913 წლის ჯეკილ-აილენდზე, როდესაც ფედერალური სარეზერვო სისტემის შექმნის გადაწყვეტილება იმ დროის მთავრობამ
ერთგვარი გადატრიალების გზით მიიღო – ყველა დეპუტატი საშობაო არდადეგებზე იყო წასული, სენატორებიც ასევე. შემდეგ კი ეს
ყველაფერი მხოლოდ რამდენიმე რჩეული ადამიანის დახმარებით გაატარეს.
ასევე არსებობს მოსაზრება, რომ "ტაიტანიკზე" ამ სისტემის რამდენიმე კრიტიკოსი იყო და ისინიც იმავე გზით "მოიშორეს".
ნუთუ ამ ძალებმა კულისებს მიღმა, რომელთა დასახელებაც ამ ეტაპზე დეტალურად არ შემიძლია, განზრახ შექმნეს ეს სისტემა ისე,
რომ ჩვენ, არსებითად, ამ განსხვავებული შეხედულებების გამო დავიყოთ და ამით დავფაროთ ნამდვილი ძალაუფლების მქონე პირები?
იქნებ იდეას ცოტათი ჩაუღრმავდე.
დიახ, დიახ, პირველ რიგში, გარკვეულ დისკომფორტს ვგრძნობ, რადგან ფინანსური და ეკონომიკური თვალსაზრისით, აქ ერთგვარი
არეულობაა შექმნილი, რომელიც, ალბათ, ცოტათი უნდა მოგვარდეს.
ბევრი რამ ერთმანეთს მიაწებეს – ინფლაცია, დეფლაცია, ეკონომიკური ზრდა, კრიზისები – ყველაფერი ერთ ქვაბში ჩაყარეს,
თითქოს მხოლოდ ერთი მიზეზი არსებობს, ინფლაცია, დეფლაცია ან რაღაც მსგავსი, მაგრამ სინამდვილეში ასე არ არის.
ამის ნაცვლად, უნდა ვაღიაროთ, რომ როდესაც მანიპულაციური ჩარევა ხდება, ერთი მხარე უპირატესობაშია,
მეორე კი — არახელსაყრელ მდგომარეობაში. ეს ლოგიკურია.
თუ მე კონკრეტული პირისთვის ფულად ერთეულს ვაუფასებ, ანუ დეფლაციას ვახდენ, მაშინ იმას, ვინც ფული ისესხა და ვალდებულია, უკან
უფრო მაღალი რეალური ღირებულება დააბრუნოს, პრობლემა ექმნება.
ახლა კი გადავიდეთ ჯეკილ-აილენდის საკითხზე და ასე შემდეგ.
სწორედ ეს არ უნდა ხდებოდეს მოქალაქეების პერსპექტივიდან.
კერძოდ, ის, რომ მცირე ჯგუფი, კარტელი, იკრიბება და ამბობს: "ჩვენ მივიღებთ ნებართვას ფულის შექმნაზე და მხოლოდ ჩვენ მივიღებთ ამ
ნებართვას", და სახელმწიფო არა მხოლოდ გვაძლევს ამ ნებართვას, არამედ აიძულებს ყველას,
აღიაროს, რომ ფულის შექმნის უფლება მხოლოდ ჩვენ გვაქვს.
ეს იგივეა, თითქოს წვეულებაზე ვაუჩერების ყუთი მქონდეს და შემეძლოს გადავწყვიტო, ვინ რომელ ვაუჩერს მიიღებს.
ჩემი მეგობრები და ნაცნობები ვაუჩერებს უფასოდ იღებენ, სხვები კი ცოტას იხდიან. და როცა ბოლოს ალკოჰოლი ან სხვა რამ იწურება, მე
სხვებს ბევრ ვაუჩერს ვაძლევ სხვა რამეზე, რადგან ვიცი, რომ მათში ვერაფერს მიიღებენ, რადგან
ალკოჰოლი ან წვეულება უკვე თითქმის დასრულებულია.
აი, ეს არის ქაოსი. სწორედ ბანკირებმა, რომლებიც ჯეკილ-კუნძულზე შეიკრიბნენ, შექმნეს ეს შესაძლებლობა.
და ისინი ასევე ამბობდნენ, რომ რადგან მხოლოდ ჩვენ გვაქვს ფული და ახლა სახელმწიფოს მოვუწოდებთ, რომ ჩვენი ფული მხოლოდ ეკონომიკური
მიზნებისთვის გამოიყენოს და, ფაქტობრივად, ოქრო მიმოქცევიდან ამოიღოს, სახელმწიფო ყოველთვის
გვიხსნის და ყოველთვის ჩვენზე იქნება დამოკიდებული.
და სწორედ ეს არის ნამდვილი ქაოსი. აქ ის მოხდა, რომ ფულის შემქმნელები, ბანკირები, რომლებიც იქ შეიკრიბნენ, გათავისუფლდნენ
ნებისმიერი სახის პასუხისმგებლობის აღების რისკისგან.
და შემდეგ, 1971 წელს, ნიქსონმა ამერიკის შეერთებული შტატების გაკოტრება გამოაცხადა და თქვა: მოისმინეთ, ჩვენ მოგატყუეთ, ჩვენ ვერ
ვასრულებთ პირობას, ჩვენ უფრო მეტი ფული შევქმენით, ვიდრე გვქონდა და ვიდრე უნდა გვქონოდა, და ვერ ვაწვდით ოქროს,
ამიტომ ახლა ვაცხადებ, რომ დოლარს დროებით ვამოვშორებ ოქროსგან.
მხოლოდ ეს გააკეთა, ბანკროტი გამოაცხადა.
და ამ გაკოტრებიდან ადამიანებმა თქვეს – ახლა მე აღარანაირი კავშირი აღარ მაქვს, ახლა ნიუ-იორკის ბანკირთა ამ კერძო კარტელს შეუძლია
იმდენი ფული იშოვოს, რამდენიც უნდა, მათთვის აღარანაირი რისკი აღარ არსებობს. რადგან ამისთვის არაფრის დათმობა არ უწევთ, არაფრის!
შეგიძლიათ განაგრძოთ ქვითრების ბეჭდვა, როგორც ქვითრების სალაროში...
ეს ნიშნავს, რომ თუ ხალხს ახლა სურს სახლში წასვლა და ვუჩერების ყუთთან მივიდეს და იტყვის: "დამიბრუნეთ ჩემი ევროები ან
დოლარები, რომლებიც თქვენ მიიღეთ", მაშინ თქვენ უპასუხებთ: "არა, არა, აქ წერია, რომ მხოლოდ ვუჩერებს მიიღებთ უკან".
შეგიძლიათ ქვითარი წაიღოთ და მე ახალს მოგცემთ.
ის ხუმრობს, მეკითხება, ვიცი თუ არა, იქნება თუ არა მომავალ წელს კიდევ ერთი წვეულება? ვნახოთ, არ ვიცით, შეგიძლია შენთან წაიღო.
და ეს არის, ფაქტობრივად, ქაოსი! და ოქრო, ფაქტობრივად, ამისგან გვიცავს. არსებობს სხვა რამეებიც, რომლებიც
ასევე დაგვიცავდა. მაგრამ ოქრომ მთელი ისტორიის განმავლობაში თავი განსაკუთრებით სანდოდ წარმოაჩინა.
და ოქრომ მთელი ისტორიის განმავლობაში არასდროს გააცრუა ნდობა.
და ეს უბრალოდ სარეკლამო არგუმენტია, რომ ოქრო ასევე შეიძლება ხელახლა იქნას გამოყენებული
თავდაპირველად ვალუტისადმი ამ ძირითადი ნდობის აღსადგენად.
ეს ახლახან განადგურდა ამჟამინდელი ვალუტებით.
ჩვენ უნდა გავაკრიტიკოთ ის ფაქტი, რომ ადამიანები სხვებზე ბატონობენ. ეს არის მთავარი პრობლემა.
და რაც შეგვიძლია ვთქვათ აშშ-ის ფედერალური სარეზერვოს თითქოსდა ლეგიტიმურობის შესახებ, სწორედ ის
არის, თუ რა სახით სრულდება კანონი დღეს მსოფლიოში.
რომ ჩვენ გვაქვს საზეიმო სამართლებრივი სისტემა.
დიახ, კანონს უბრალოდ რაღაც კლანი ქმნის, რომელიც შემდეგ აცხადებს, რომ გათბობა უკვე სავალდებულოა.
და რა თქმა უნდა, ბედნიერი არ ვარ, თუ ჩემი გათბობის სისტემა აღარ გამოდგება.
დიახ, და მაშინაც ზუსტად ასე იყო. ევრო ჩვენ თავს მოგვახვიეს ისე, რომ წინააღმდეგობის გაწევის არანაირი შესაძლებლობა არ
გვქონდა. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ეს არის თავს მოხვეული კანონი. თავს მოხვეული კანონი კი უსამართლოა.
კანონი შეთანხმებულია მხარეებს შორის და ეს შეთანხმებები ან კონტრაქტები მოიცავს დებულებას, რომ კონტრაქტებში გათვალისწინებულია
ყველა მხარე, რომ თანხმობა გაცემულია ნებაყოფლობით და არა, როგორც ეს იყო წარსულში და როგორც დღეს ჩვენ
ვუშვებთ, რომ კანონი ხალხს კლიკის მიერ თავს ახვევენ.
მაშ, ვინ გამოსცემს მომავლის უკეთეს და სამართლიან ვალუტას? ალბათ ევროკავშირის ცენტრალური ბანკი არა, არა? ერიხ, შენ რას ფიქრობ?
დიახ, აბსოლუტურად არა, რადგანაც არსებულ მონეტარულ სისტემაშიც კი, ოქროს სტანდარტის გარეშე, ჩვენ დამოკიდებულნი ვართ მცირე რაოდენობის
ძლიერ ადამიანებზე, რომლებსაც მე NWOlites-ს ვუწოდებ – არა მხოლოდ ელიტებს, არამედ ახალ მსოფლიო
წესრიგსა და ელიტებს, კულისებს მიღმა მდგარ ძალაუფლებას.
ნოუ-ლიტები დღეს აკონტროლებენ ფულის მასის შექმნას და ასევე განსაზღვრავენ გეოპოლიტიკის მიმართულებას, მესამე
ჯგუფსა და ცენტრალური ბანკების სალიცენზიო პოლიტიკას.
ეს არ არის დამოუკიდებელი ცენტრალური ბანკები; ისინი ყველა კერძოა. ეს ინგლისის ბანკს უკავშირდება, თუ არ ვცდები,
1792 წელს, როდესაც ბრიტანეთის მთავრობამ საკუთარი ვალუტის გამოშვების უფლება კერძო პირებს გადასცა.
ასე რომ, ეს ბევრად უფრო შორეულ წარსულს უკავშირდება. და მიუხედავად იმისა, გვჭირდება თუ არა ევროკომისიის საბჭო (ECB)
ან ფედერალური სარეზერვო სისტემა (FED), ჩვენ უბრალოდ სტაბილური კომპენსაციის სისტემები გვჭირდება.
ჩვენ უბრალოდ ვუწოდებთ მას ფინანსურ, მონეტარულ ან სავალუტო სისტემას; ჩვენ უბრალოდ გვჭირდება
ვალუტის ან ეფექტიანობის კორექტირების პრინციპი.
თქვენ ამის გაკეთება შეგიძლიათ ახლა უუზრუნველყოფილი ფულით, უზრუნველყოფილი ფულით, მაგრამ რაც
შეეხება ოქროს სახელმწიფოს, რომლზეც მოკლედ დავუბრუნდეთ,
მახსოვს რომის იმპერია, სადაც ერთი უნცია ოქროს სანაცვლოდ კაცის შეკვეთით შეკერილ სამოსს ვიღებდი, კერძოდ: ტუნიკას, ტყავის
სანდლებს, ლავრის გვირგვინსა და მასთან შესაფერის წითელ ბაფთას.
და დღეს, ერთი უნცია ოქროს სანაცვლოდ, შემიძლია ასევე ვიყიდო შეკვეთით შეკერილი,
შესანიშნავი კაცის კოსტიუმი და ღირსეული ფეხსაცმელი.
ასე რომ, ოქროს ღირებულება ყოველთვის ერთნაირია; ღირებულება მხოლოდ ვალუტებს აქვთ, რომლებიც ძვირდება ან იაფდება.
ასე რომ, იდეა, თითქოს ოქრო ახლა გაორმაგდება, ათჯერ ან ასჯერ გაიზრდება, ან რომ ვერცხლი და
სხვა მეტალები იგივეს გააკეთებენ, სრული ილუზიაა.
სწორედ ფიატურმა ვალუტებმა დაკარგეს ბოლო დროს მნიშვნელოვანი ღირებულება და მე მჯერა, რომ თუკი გვეყოლებოდა ნამდვილი სახელმწიფო,
რომელსაც თავისი ხალხის კეთილდღეობაზე ზრუნვა ექნებოდა, მაშინ, ჩემი აზრით, მას შეეძლო ფულის დახარჯვაც კი
სათანადო, სამართლიანი და თანასწორი სისტემის გამოყენებით.
ეს, რა თქმა უნდა, ერთ-ერთი შესაძლებლობა იქნებოდა, მაგრამ, მეორე მხრივ, კაცობრიობა, როგორც თქვენ თქვით, იმდენად
შემოქმედებითია, რომ ყოველთვის ვპოულობთ გამოსავალს, და ასეთი გამოსავალი ნამდვილად არსებობს.
მაშ ასე, თქვენს კითხვაზე წინასწარ რომ ვთქვათ, რობერტ, ვინ იყენებს ფულს სწორად? ან რისთვის ვიყენებთ მას?
ამის მაგალითები არსებობს. დაე, სისტემები ერთმანეთს შეეჯიბრონ და ხალხმა გადაწყვიტოს.
და ეს გვიყვანს სისტემამდე, რომელიც, ჩემი აზრით, მალე განხორციელდება.
ჩვენ ფინანსურ სისტემაში მყისიერი პრობლემები გვაქვს.
ჩვენ გვაქვს დისბალანსი, რომელიც გამოწვეულია იმით, რომ ადამიანები მოატყუეს, რადგან სჯეროდათ, რომ
შეეძლოთ სესხების გაცემა ან ფულის შექმნა რისკის გარეშე.
ისინი შეძლებდნენ, უკრაინისთვის სესხები გაეცათ და იქ არავინ იკითხავდა, თუ როგორ
დაიფარებოდა ეს ფული; ისინი უბრალოდ მეტს შექმნიდნენ.
ახლა კი შესაძლოა, ეს თანხები ჩამოწერილ იქნას, რადგან მოვალე, რომელმაც ფული მიიღო, უბრალოდ ამბობს: "მე მას ვეღარ დავაბრუნებ".
ამჟამად ეს მხოლოდ გერმანიაში წელიწადში 20,000-ზე მეტ კომპანიას ემართება.
მცირე რაოდენობები, დიდი რაოდენობები, არ ვიცით, მაგრამ ეს ხარვეზებს იწვევს.
ახლა კი ბანკის ბალანსში პრობლემა გვაქვს, რადგან მათ იმედოვნებდნენ, რომ ფული დაბრუნდებოდა: მეწარმე XYZ, რომელიც ახლა
გაკოტრებულია, ან მოვალე, რომელიც პირადი გაკოტრების პროცესშია, ან უკრაინა, რომელიც მას არ აბრუნებს, შესაძლოა მალე
საფრანგეთიც, რომელსაც ასევე არ შეუძლია მისი დაბრუნება და ასე შემდეგ და ასე შემდეგ... მათი ბანკის ბალანსი აღარ არის სწორი.
ან მათ თავად აღარ აქვთ საკუთარი კაპიტალი, რაც შემდეგ პასივების მხარეს აღმოჩნდება, რადგან თუ ისინი უბრალოდ კარგავენ აქტივებს
აქტივების მხარეს – რადგან ფული, რომლის მიღებასაც ისინი ჯერ კიდევ იმედოვნებენ მეორე მხარისგან, მათთვის
აქტივია, ხოლო ბანკისთვის – მაშინ მათ რაღაც უნდა მოიმოქმედონ.
იგივე ეხება ცენტრალურ ბანკებსაც, და ცენტრალურ ბანკებს შეუძლიათ მარტივად და ელეგანტურად დააღწიონ თავი ამ
სიტუაციას თავიანთ ბალანსზე არსებული ერთადერთი შეფასებადი აქტივის, ოქროს, გადაფასებით.
რას გვირჩევდით, როგორი იქნებოდა თქვენი იდეალური ხედვა მომავლის მონეტარული სისტემის
შესახებ, რომელიც მშვიდობასა და მოქმედებას მოუტანდა?
ნებისმიერს შეუძლია ნახოს ფილმი "ვერგლის სასწაული". ეს მართლაც ძალიან ლამაზი და ამავდროულად ავთენტური ფილმია.
მე ვიცნობ ვორგლის ისტორიას და ძალიან ავთენტურია, თუ როგორ გამოიყვანა უპროცენტო სისტემამ მოულოდნელად
ვორგლის პატარა თემი გლობალური ეკონომიკური კრიზისიდან.
ასობით სხვა თემიც სურდა შეერთებოდა, სანამ მთელი ეს ამბავი ძალით არ აღკვეთეს.
ასე რომ, საბოლოო ჯამში, ყველაფერი საპროცენტო განაკვეთებზე დადის. პროცენტის მქონე სისტემა ყოველთვის ომს იწვევს.
პროფესორმა გუსტავ რუჰლანდმა ამის შესახებ 150 წლის წინ დაწერა თავის წიგნში "პოლიტიკური ეკონომიის სისტემა".
მან დაწერა, რომ ომი მდიდრებისთვის ფულის შოვნის საშუალებაა.
ის ასევე წერს, რომ სანამ ინტერესებზე დაფუძნებული კაპიტალიზმი არსებობს, ომი ყოველთვის იქნება.
უბრალოდ იმიტომ, რომ საპროცენტო განაკვეთები ავტომატურად იწვევს ექსპონენციალურ გადაჭარბებულ დავალიანებას, რაც
საბოლოოდ ომში, ქვეყნების ერთმანეთთან დაპირისპირებაში სრულდება.
ოქროს სტანდარტის შემთხვევაში კიდევ უარესია, რადგან მაშინ, ბოლოს და ბოლოს, ყველაფერი ოქროს ეხება.
არა მუდმივი ფულადი მასით, რადგან მაშინ ის ექსპონენციური ვერ გახდებოდა...
ფულადი მასა არ შეიძლება მუდმივი იყოს, რადგან ეკონომიკა იზრდება და ფულადი მასა ეკონომიკას უნდა მოერგოს.
სწორედ ეს არის კრიზისის მიზეზი. სწორედ ეს არის კრიზისის მიზეზი. ეს არის პრობლემა.
ჩვენ ახლახან დავრწმუნდით შოტლანდიისა და დიდი ბრიტანეთის მაგალითზე, რომ ეს ასე არ არის.
მაგრამ უამრავი მაგალითია, სადაც ამან კრიზისი და ომი გამოიწვია.
განსაკუთრებით გლობალური ეკონომიკური კრიზისის გათვალისწინებით, რომელსაც მეორე მსოფლიო ომი მოჰყვა – შემთხვევითი არ
არის, რომ ეს მოვლენები ერთმანეთს ასეთ მოკლე დროში მოჰყვნენ.
ასე რომ, აშშ 1939 წლამდე გლობალური ეკონომიკური კრიზისის მდგომარეობაში იყო. მასგან თავის დაღწევა მხოლოდ მეორე მსოფლიო
ომის დროს შეიარაღების გზით შეძლეს; წინააღმდეგ შემთხვევაში, დღესაც გლობალური ეკონომიკური კრიზისის მდგომარეობაში იქნებოდნენ.
ასეთი დეფლაციური კრიზისიდან ომის გარეშე ვერ გახვალ.
და ასე, ყველაფერი ისე გაგრძელდება, როგორც ყოველთვის იყო.
იქნება დეფლაცია, შემდეგ კი დიდებული ომი მოვა – ყველაფერი განადგურდება და შემდეგ აღდგება.
ეს კვლავ მოხდება. მე მესამე მსოფლიო ომის დადგომას ვხედავ, ისევე, როგორც მეორე მსოფლიო ომი დაიწყო.
პროცედურა ზუსტად იგივეა, რაც დღეს გვაქვს.
ახლა უზარმაზარი სპეკულაციური ბუშტი იქმნება.
ხალხს სიხარბისკენ უბიძგებენ: უნდა იყიდოთ აქციები, უნდა დააბანდოთ ფული, ფულმა უნდა იმუშაოს
და ყველა მდიდარი გახდებით, ან ასე დაჰპირდნენ.
და თუ ის 1929 წლის მსგავსად აფეთქდა, მაშინ ჩვენ გვექნება ზუსტად იგივე მოვლენათა თანმიმდევრობა, როგორიც მაშინ გვქონდა.
იქნებ დაიწყოთ იმის მოკლე მიმოხილვით, თუ როგორია თქვენი წარმოდგენით უკეთესი ევროპა?
სიამოვნებით, ბატონო მაგნიტ. პირველ რიგში, დიდი მადლობა მოწვევისთვის – მოხარული ვარ, რომ აქ ვარ.
ჩემთვის დიდი პატივია, ვიყო აქ, იმ, რაც, ჩემი აზრით, არის მეორე ალტერნატიული ფორუმი,
მეორე ალტერნატიული მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმი.
გერმანია უნდა განიხილებოდეს, როგორც ევროპული, სუვერენული სახელმწიფოების კავშირის ნაწილი.
ჩვენ მხარს ვუჭერთ მოდელს. ჩვენ მხარს ვუჭერთ დამოუკიდებელი, სუვერენული ეროვნული სახელმწიფოების მოდელს, სხვა
სიტყვებით რომ ვთქვათ, ეგრეთ წოდებულ მამულთა ევროპას.
და ჩვენ მხარს ვუჭერთ რეფორმებს, კატეგორიულად ვართ მომხრე ამ ბიუროკრატიული მონსტრის დაშლისა, რომელიც
პირადად მე ბევრად უფრო საბჭოთა კავშირის ნარჩენებს მაგონებს, და ევროკავშირის თავისთავად დაბრუნებისა.
და ამას მხოლოდ ბიუროკრატიის შემცირებით მივაღწევთ, ათიათასობით ბიუროკრატისა და სახელმწიფო მოხელისგან
გათავისუფლებით, რომლებიც ხალხს ჩაგრავენ და ბიზნესსა და კერძო მომხმარებლებზე აკრძალვებს აწესებენ.
ეს სრულიად ეწინააღმდეგება თავისუფალი კონკურენციის, თავისუფალი მეწარმეობისა და ასევე სამოქალაქო
თავისუფლებების იდეას. მაგრამ ამას მალე მივუბრუნდებით.
რა პოზიციაზეა ეს მთავრობა ამ საშინელი კანცლერის, ფრიდრიხ მერცის, ხელმძღვანელობით, რომელსაც სრულიად
არაკომპეტენტურად მივიჩნევ, სრულიად არაკომპეტენტურ ფიგურად, რომელიც განაგრძობს ამ ქვეყნის დაზიანებას?
ეს სულაც არ არის რთული.
ჩვენი ენერგიის ფასები ძალიან მაღალია. ჩვენ ყველგან ვაგებთ ბრძოლას საერთაშორისო კონკურენციასთან.
ჩვენი ხერხემალია საავტომობილო ინდუსტრია, შიდაწვის ძრავა.
აი, ისევ წამოსულა ევროკავშირის დონეზე წვის ძრავების აკრძალვა. მაგრამ მას გერმანიის მთავრობა
უჭერს მხარს, ამიტომ საერთოდ არაფერი კეთდება!
შემდეგ არის შენობების ენერგეტიკის რეგულაცია. ჩვენ ვფიქრობთ, რომ ისიც შესანიშნავია.
და თუ CSU შემდეგ ბავარიაში ატომურ ელექტროსადგურებს ააფეთქებს.
უნდა წარმოიდგინო, ეს ველური შტორმის მსგავსია.
ეს არის მანქანური შტორმი, ტექნოლოგიური შტორმი ჩვენს ქვეყანაში.
ისტორიულად, ეს მაო ძე-დუნის ერთპარტიულ კამპანიას მახსენებს კომუნისტურ ჩინეთში.
ადრე იყო ვიღაც, მაო, რომელმაც თქვა, აი, ასე უნდა გაკეთდესო, და მერე ყველამ მას მიბაძა და ასევე მოიქცა.
საკვანძო სიტყვა: უზარმაზარი ნახტომი წინ. რა არის განსხვავებული დღეს გერმანიაში, რა კეთდება იქ?
მილიარდობით დოლარის ღირებულების ძირითადი საშუალებები ამორტიზაციის შემდეგ უბრალოდ ფეთქდება და გამოუსწორებლად ნადგურდება.
მომუშავე ატომურ ელექტროსადგურებს, რომლებსაც, სხვათა შორის, ნახშირბად-ნეიტრალური კვალი აქვთ, ანგრევენ, და ინდუსტრიული
ქვეყანა, როგორიცაა გერმანია, ენერგიის მკვეთრად მზარდი ფასების ფონზე მერყევ ელექტროენერგიის მიწოდებას ეწებება.
განახლებადი ენერგიების ამ სისუსტეს ადრე იაფი რუსული გაზი ანაზღაურებდა.
ასე რომ, ეს კვლავ ევროპის საკითხს მიბრუნებს.
რითი არის შეპყრობილი ევროპელი ლიდერები, რომ ასე ჩაერიონ, რუსეთს იმდენად დაუპირისპირდნენ, რომ ჩვენი ეროვნული ინტერესები
სრულებითაც აღარ არის წარმოდგენილი, არამედ, პირიქით, ზიანდება?
რადგან ორი რამ უნდა გვესმოდეს. ჩვენ ვერ ვეომრებით ევროპას რუსეთის გარეშე, ეს ერთი, და მეორე ისაა, რომ ჩვენი
ეკონომიკა რუსული ბუნებრივი აირის გარეშე კონკურენტუნარიანი არ არის – ეს ძალიან მარტივი გამოთვლაა.
ციფრულიზაცია შეიძლება შესაძლებლობა იყოს ხელისუფლებისთვის. ყოველ შემთხვევაში, დღეს აქ განიხილებოდა, რომ ციფრული ცენტრალური ბანკის
ფული, რომელიც ციფრულ იდენტობასთან იქნება დაკავშირებული, იქნება რეპრესიის ფორმა
მოქალაქეებისა და ასევე ოპოზიციური ჯგუფების წინააღმდეგ.
რა თქმა უნდა, ასეა და სწორედ ამიტომ სურთ ამას ადამიანები. ვგულისხმობ, ყველაფერი ერთმანეთთანაა დაკავშირებული.
მე მტკიცედ ვარ დარწმუნებული, რომ ის, რაც კორონავირუსის დროს ვნახეთ, პოლიტიკაა, რომ ეს
იყო უფრო დიდი რამის საცდელი, საპილოტე ვერსია.
სისტემები ძალიან საგულდაგულოდ შემოწმდა, რათა ენახათ, რამდენად შორს შეიძლებოდა წასულიყო რეპრესიული ზომები სამოქალაქო
უფლებების შეზღუდვისთვის და რა დონეზე დათანხმდებოდა ხალხი ამას მედიაში მანიპულაციის, აგიტაციისა და პროპაგანდის გზით.
ეს ყველაფერი პოლიტიკურ-მედია კომპლექსს დაორკესტრებული აქვს, რათა უბრალოდ გაანადგუროს
ადამიანები ოდესმე გაჟღერებული ერთ-ერთი უდიდესი ტყუილით.
ეს ზუსტად იგივე მექანიზმია, რაც კლიმატის ცვლილების შიშის შემთხვევაში.
აი, ახლა კი ამას ამბობენ: ოჰ, ახლა მოქალაქეებზე თვალყურის დევნებაც მოგვიწევს! ეს პირდაპირ
სათვალთვალო სახელმწიფოში შეგვაქანებს. რატომ?
დიახ, თქვენ არ გინდათ არანაირი არასასურველი მოქალაქე! თქვენ გსურთ, რომ ყველაფერი ჯორჯ ორუელის "1984"-ის
მსგავსად იყოს – ეს ნათლად ჩანს – სადაც იქმნება გარე, გამოგონილი მტერი და ხალხს აკონტროლებენ.
ოლდოს ჰაქსლიც ძალიან, ძალიან საინტერესოა, ისევე როგორც რეი ბრედბერი თავისი წიგნით "ფარენჰეიტ 451" – შესანიშნავი
წიგნები, რომლებიც მომავლის დისტოპიურ სურათს გვიხატავენ, რომლისკენაც, მე ვიტყოდი, სრული სისწრაფით მივისწრაფვით.
ვონ დერ ლეიენი ღამით ოცნებობს, რომ ჩვენი შეტყობინებების წაკითხვა შეუძლია, ასე რომ, ჩემსას მაინც კითხულობენ და, ვფიქრობ,
თქვენსასაც. ეს ცოტა უხერხულია, მაგრამ რა კარგი იქნებოდა, ორივეს რომ აღარ შეგვეძლოს ნაღდი ფულით გადახდა – გულწრფელად
რომ ვთქვათ, აქ არცერთ თქვენგანს აღარ შეეძლო ნაღდი ფულით გადახდა – რადგან მაშინ თქვენს კონტროლს შეძლებდნენ.
და ახლა მთავარია: თუ ხელისუფლების მელოდიას არ ცეკვავ, და კორონავირუსის პანდემიის დროს გეთქვა: "მოდი, არ ავიცრები", რას
ფიქრობ, რა მოხდებოდა, მათ უკვე რომ ჰქონოდათ ამის საშუალება, ვინმე ბავარიელი სოდერი ან
ლაუტერბახი, რას გაუკეთებდნენ არავაქცინირებულებს...
ანგარიშები დაბლოკილია, მერე რა, ხიდის ქვეშ მაინც დაიძინებდი, რადგან ციფრული ევრო
არაფერია, თუ არა პოლიტიკური რეპრესიის საშუალება.
თუ თქვენ დისიდენტი ხართ, შეგიძლიათ დაბლოკოთ და თქვენი აქტივები ჩამოგართვან; ისინი უბრალოდ შეიძლება
კონფისკებული იქნას, თუ ისინი მხოლოდ ელექტრონულად არსებობს.
საბოლოო ჯამში, სწორედ ამაშია საქმე! ჩვენ ახლახან მოვისმინეთ, როგორ საუბრობდა მეორე პანელი
საკუთრებაზე, რომ აღარ იქნება დასავლური საკუთრება.
ერთი ამბობს, რომ ქონების ყიდვა სურს, მეორე კი ამისგან თავის შეკავებას ურჩევს.
მე ასევე ვეთანხმები ამ უკანასკნელს, სადაც საკმაოდ ნათლად ვამბობ, რომ ნებისმიერი, ვინც ახლა ყიდულობს
უძრავ ქონებას, სავალდებულო იპოთეკის პირობებში ექცევა.
ჩვენ ვნახეთ, რა სისწრაფით შეიძლება ეს მოხდეს გერმანიაში 1950-იან წლებში ტვირთის გათანაბრების აქტის მაგალითზე.
მასზე იქნება სავალდებულო იპოთეკა, ასე რომ, მისი დაფარვაც შეგიძლიათ, და ეს არის მთელი თანხა.
ამას შემდეგ ოქროს აკრძალვა მოჰყვება, რადგან ოქროს აკრძალვები კაპიტალის კონტროლის წინამორბედია.
თუ ევრო კოლაფსს განაგრძობს, და ასეც იქნება. ევრო მხოლოდ ცენტრალური ბანკების, კერძოდ, უცხოური ცენტრალური
ბანკების მხარდამჭერი შესყიდვების წყალობით ცოცხლობს, რომლებიც საკუთარ, ძლიერ ვალუტას ევროს სანაცვლოდ ყიდიან.
მათ მაინც მოუწევთ ამ ნაგვის, მთელი ამ რბილი ვალუტის აღება. შემდეგ კი ოქროზე აკრძალვები დაწესდება.
ანუ, ჩვენ ეს ვიხილეთ პირველ მსოფლიო ომამდე და მისი მიმდინარეობისას, ომის ობლიგაციებისა და ოქროსთან გაცვლის სახით.
მაგრამ შემდეგ მათ ეს აღარ შეეძლოთ, ამიტომ ის უკვე აღარ იყო ურთიერთჩანაცვლებადი, და ეს იმ ფაქტითაა განპირობებული,
რომ ხალხს ეროვნული ვალუტებიდან თანხის გატანა აღარ შეუძლია.
და სწორედ ამიტომ სურთ ადამიანებს ციფრული ევრო.
ჩვენ ვიცით, რომ ეს უსასყიდლო ვალუტაა, ფიატური ფულია, მხოლოდ ელექტრონულია და მათ სურთ, ხალხზე ზეწოლა
მოახდინონ, რათა მათ თავიანთი აზრის გამოხატვა ვეღარ შეძლონ.
მაშინ მათი ანგარიშები გაიყინება. და მეორე მხრივ, მათ აღარ შეეძლებათ ამ ვალუტისგან, ამ ფიატურ
ფულად ერთეულად გარდაქმნილი ფულისგან თავის დაღწევა.
მემარცხენესა და მემარჯვენეს შორის არსებული სპექტრი, სინამდვილეში, საკითხი აღარ არის, ან,
ყოველ შემთხვევაში, დღევანდელი საკითხი არ არის.
ჩვენი დროის საკითხი, სინამდვილეში, თავისუფლებასა და სახელმწიფო რეპრესიებს შორის დაძაბულობაა.
სინამდვილეში, სულ ეს არის! პირადად ჩემთვის.
და მე ყოველთვის ვიცი, რა მოჰყვება შემდეგ, ო, დიახ, ანუ, რატომ AfD, რატომ ამბობენ ამას,
ჩვენ ხომ აქ მემარჯვენეები ვართ და ასე შემდეგ.
დიახ, მემარჯვენე კონსერვატორიც, მაგრამ პრიორიტეტები ყოველთვის უნდა დაადგინო.
და ჩემი პირადი პრიორიტეტია ვიმუშაო იმისთვის, რომ დავუპირისპირდეთ ყოვლისშემძლე სახელმწიფოს
ჩვენი სამოქალაქო თავისუფლებების შესანარჩუნებლად.
სწორედ ამან მიბიძგა პოლიტიკაში შესასვლელად.
სწორედ ამიტომ ვზივარ დღეს აქ.
ამას მთელი ჩემი ცხოვრება არასდროს დავივიწყებ.
და ყველა, ვინც უგუნურად იყენებს სიტყვას "ომი", უნდა წავიდეს ასეთ ფრონტის ხაზზე.
მათ უნდა ნახონ, რა ემართებათ იქ მათ, ვინც პირდაპირ ფრონტის წინა ხაზზეა და მათ, ვინც ზურგშია.
ეს წარმოუდგენელია და უდიდესი უპასუხისმგებლობაა, რომ ასეთ რამეზე ხელახლა დაწყებაზე ფიქრიც კი შეიძლება.
როდესაც იდეალური ევროპის ამ სურათს ხატავთ, საიდან დაიწყებდით?
ევროკავშირი უნდა წავიდეს. ეს ჩემი კატეგორიული მოთხოვნაა.
წლების განმავლობაში, ხელშეკრულებებისა და კრიზისების მეშვეობით, ევროკავშირმა ევროპაში თავი დამკვიდრა, როგორც ოკუპანტმა ძალამ და,
ჩემი აზრით, ბარბაროსულად, ავტორიტარულად იპყრობს ამ კონტინენტს, ახშობს მის კულტურებს, ახშობს თავისუფლებას, ახშობს გამოხატვის
თავისუფლებას – და ამ კონტინენტს უბრუნებს იქ, საიდანაც ევროკავშირს სინამდვილეში მისი გადარჩენა სურდა, კერძოდ, ომის ნანგრევებს.
და სწორედ აქ მიჰყავს ევროკავშირს ევროპა კვლავ. და ეს ევროკავშირი უნდა გაუქმდეს.
ეს არის აბსტრაქტული კონსტრუქცია, რომელსაც ევროპასთან საერთო აღარაფერი აქვს.
ეს არის ბუროკრატების განცალკევებული ჯგუფი, რომლებსაც, ალბათ, აღარც კი იციან, რა ხდება ევროპაში,
ბრიუსელის, თავიანთი ენკლავებისა და ბუშტების გარდა.
ეს იქნებოდა ჩემი პირველი მოთხოვნა და მე უპრინციპო ვიქნებოდი.
რადგან ამ ევროკავშირის რეფორმირება შეუძლებელია; ამ შემთხვევაში, სისტემა სრულად უნდა დაშალო.
რა გამოვა აქედან, დიდი კითხვაა, მაგრამ უკეთესობისკენ წავა.
და ევროპის ერები ათწლეულების განმავლობაში ემორჩილებოდნენ ამ ევროკავშირის დიქტატს.
და მე ვადანაშაულებ ჩვენს პოლიტიკოსებს ღალატში, ევროპის მოქალაქეების ღალატში, რადგან მათ ჩვენ
გავყიდეს და გვიღალატეს, ნებისმიერი ინტერესების გამო.
ევროპა ნამდვილად ბოროტების ბანაკია ამჟამად.
ეს არის ადგილი, საიდანაც მთელი ბოროტება იღვიძებს. ევროპის რეფორმირება შეუძლებელია.
ეს ევროპა, რომელსაც დღეს ვხედავთ, აუცილებლად სრულად უნდა გაქრეს.
ამ მხრივ, მე არ ვარ ევროპის, ამ ბიუროკრატიული მონსტრის, ამ თვითდამკვიდრებული პატერნალისტური სტრუქტურის, ერთგული მხარდამჭერი,
რომელსაც მე ვხედავ, როგორც ამერიკის შეერთებული შტატების იმპერიალისტურ პროექტს,
რომელიც ევროპის სახელმწიფოებს თავს მოახვიეს.
კარგად დაგეგმილი, შესანიშნავად მომზადებული – ამაზე ცოტა მეტს ოდნავ მოგვიანებით ვიტყვი, როცა საშუალება მექნება.
ასე რომ, მე ევროპის ფანატიკოსი არ ვარ. მართლა არა, ეს შეუძლებელია.
ამ ფსევდოპარლამენტარიზმზე, რომელსაც ჩვენი თვალწინ ატარებენ, ნამდვილად არაფერი კარგი ითქმის.
ეს არარაობის ეტაპია.
თუ გამოსვლებს დააკვირდებით, დეპუტატებს ორი, სამი წუთი აქვთ და შემდეგ მიკროფონს უთიშავენ, განსაკუთრებით მაშინ, თუ რამეს ისეთს
იტყვიან, რაც არ ემთხვევა ქალბატონი ფონ დერ ლაიენის მოსაზრებას, რომელიც ამასობაში თავში
ევროკავშირის სადაზვერვო გეგმებითაა დაკავებული.
მთელი ეს მისში ჩანს, მის თვალებში იკითხება ტოტალიტარული აზრები, რომლებიც თავში უტრიალებს.
ეს არ შეიძლება იყოს ის ევროპა, რომელიც ვინმეს სურს, მით უმეტეს, მე.
ვერ წარმომიდგენია, როგორი ადამიანები ისურვებდნენ ასეთ ევროპას, გარდა იმ ადამიანებისა, ვისაც მხოლოდ ძალაუფლება და იმპერიალისტური
ამბიციები აინტერესებს, ახალი ომებისთვის მზადება ან, სულ მცირე, რაიმე სახის სამხედრო პოტენციალის შექმნა. ეს ჩემი ევროპა არ არის.
ჩემთვის ამაზე პასუხის გაცემა საკმაოდ მარტივია: დახურეთ ევროკავშირის ყველა უწყება დაუყოვნებლივ, სრულად და შეუცვლელად.
ყველა ევროპელი ოფიციალური პირი გათავისუფლებულია, საბოლოოდ და უცვლელად. ჩვენ ეს ბიუროკრატია სულაც არ გვჭირდება.
და მე მჯერა, რომ ჩვენ, ამ ტრიბუნიდან, ვუშვებთ შეცდომას — და ეს არის ზოგადი კრიტიკა, რომელსაც საკუთარ თავს მივმართავ — როდესაც
ვიჯერებთ იმ პროპაგანდას, რომელიც ადრე ვახსენე, და ვვარაუდობთ, რომ ამ ევროპის, ამ ევროკავშირის რეფორმირებაა შესაძლებელი.
ევროკავშირის რეფორმირება ისეთივე შეუძლებელია, როგორც სრულად დაკავებული სასტუმროსი, რომელსაც რემონტი სჭირდება.
ეს შეუძლებელია; აქ ვერაფერს შევცვლით.
ჩვენ შეგვიძლია მხოლოდ მისი გაუქმება და ნამდვილად გაუქმება, შეცვლის გარეშე!
მოქალაქეებს არაფერი სჭირდებათ ამ ყველაფრიდან, რადგან არცერთი მათგანი არ უწყობს ხელს სიცოცხლეს, თავისუფლებას ან საკუთრებას.
ეს არის ფასეულობები, რომლებიც საფრთხის ქვეშ აღმოჩნდება.
ევროკავშირმა არაფერი გააუმჯობესა რაიმე მნიშვნელოვან დონეზე, არამედ მხოლოდ ყველაფერი უფრო გაართულა.
სერჟ, შენ მარტინ სელნერის გვერდით ზიხარ.
როდესაც აქ მასთან ერთად პოდიუმზე ზიხარ და რეემიგრაციის შესახებ საუბარი გიწევს, მარტინის არ გეშინია, რომელსაც
ადანაშაულებენ, თითქოს მას ყველა სხვადასხვა ფერის კანის მქონე ადამიანის დაუყოვნებლივ რეემიგრაცია სურს?
ისე, აქ, პრაღაში, ჩეხეთში, ნამდვილად არა, რადგან ჩვენ ორივე ამჟამად იქ უცხოელები ვართ. ასე რომ, ჩემი დეპორტაცია არ შეუძლია.
(...) განსაკუთრებით როდესაც საქმე ეხება ისეთ თემებს, როგორიცაა პოლიტიკა, ლტოლვილთა პოლიტიკა, რემიგრაცია და ინტეგრაცია, მიმაჩნია,
რომ მარტინ სელნერს წლების განმავლობაში უსამართლოდ ეპყრობოდნენ.
დიახ, ნებისმიერი, ვინც საკმაოდ კითხვამცოდნეა და ყურადღებით უსმენს... და ეს ახალგაზრდა კაცი, უნდა ითქვას, რომ საკმაოდ
მიმზიდველია, სიმპათიურია, ასე რომ, ის არა მხოლოდ eloquent-ია, არამედ სიმპათიურიც –
არა, მაგრამ მისი იდეები, მისი აზრები ნათელია.
მარტინ, თქვენ დაწერეთ წიგნი რემიგრაციის შესახებ, რომელსაც ხშირად ციტირებენ და აქტიურად განიხილავენ.
თქვენმა თეორიებმა ცხარე დისკუსიები გამოიწვია.
ისინი ასევე განხილვის საგანი იყვნენ "კომპაქტის" აკრძალვის საქმის წარმოებაში.
უცხოელების რეპატრიაციის შესახებ საუბარი დღესდღეობით თითქმის იურიდიული ბალანსირებაა.
მაშ, რა არის თქვენი მთავარი არგუმენტები? აი, მოკლე შეჯამება.
ამაზე დიდხანს შემიძლია ვისაუბრო, მთელი წიგნი დავწერო და, ფაქტობრივად, დავწერე კიდეც ერთი, რომელიც CORRECTIV-ისა და ქალაქ
პოტსდამის წყალობით ბესტსელერი გახდა – ასე რომ, თავიანთი დემონიზაციის, ამ ტერმინის
გაქრობის მცდელობისას, მათ დიდ წარმატებას მიაღწიეს.
დღესდღეობით მას იყენებს ტრამპი, მასკს, პორტუგალიაში "ჩეგადან" იტალიაში "ლეგამდე". და რა არის მისი ძირითადი პრინციპები?
სინამდვილეში, ეს მხოლოდ მიგრაციის პოლიტიკის ნორმალიზებას ნიშნავს. ეს რემიგრაციას გულისხმობს.
იმიტომ, რომ არც კი ვიცით, რა მოხდა 2015 წლის შემდეგ.
მემარცხენე ფრთამ სრულიად აბსურდული დებატები შემოგვთავაზა, კერძოდ: არის თუ არა არალეგალური მიგრაცია არალეგალური?
რა თქმა უნდა, ეს უკანონოა. რა ხდება უკანონო მიგრაციის შემთხვევაში?
რა თქმა უნდა, ის სახლში უნდა დაბრუნდეს. წერტილი, ეს სრულიად ნათელია.
ამაზე ათი წელი დისკუსია სრული აბსურდია. რემეგრაცია კი ამ დებატებს ნორმალიზებას უკეთებს.
დაასრულეთ ინვაზია, შეაჩერეთ ფსიქიატრიული სიგიჟე, ციხესიმაგრე ევროპა.
მე მხარს ვუჭერ ჩრდილოეთ აფრიკაში მიმღები ზონებისა და ცენტრების შექმნას, სადაც ადამიანებს შეეძლებათ ღირსეულად და უსაფრთხოდ
იცხოვრონ, შეისწავლონ პროფესიები, მაგრამ ევროპაში არ ჩამოვიდნენ.
სამართლებრივი თუ არალეგალური ჩანაცვლებითი მიგრაცია უნდა შეწყდეს.
ჩვენ გვჭირდება სტუმართმოყვარე კულტურა ჩვენივე შვილებისა და ჩვენივე ოჯახებისთვის.
და პარალელურ საზოგადოებებზეც უნდა იყოს ზეწოლა, რათა მოერგონ. შეაჩერეთ ისლამიზაცია.
ეს არის პრინციპი, რომელიც საფუძვლად უდევს ჩემს რემიგრაციის წინადადებას, რომელიც ეფუძნება ნებაყოფლობით
მონაწილეობას, შეთავაზებებს და არა იძულებას, და ითვალისწინებს ადგილობრივ დახმარებას.
ჩვენ ადრე განვიხილეთ, რომ ადგილობრივ დონეზე პერსპექტივები უნდა იყოს.
და თუ სირიიდან და ნიგერიიდან ყველა ექიმს გამოვიყვანთ, მაშინ ხალხი ბუნებრივად ჩვენთან მოვა.
ჩვენ უნდა შევქმნათ შესაძლებლობები ადგილობრივ დონეზე, გავუწიოთ დახმარება ადგილობრივად, მაგრამ ნათლად
განვმარტოთ, რომ ევროპაში შესვლის არანაირი გზა არ არსებობს.
და შემდეგ, არა ორ წელიწადში, არა სამ წელიწადში, არამედ 15, 20, 30 წელიწადში, გერმანია უფრო გერმანული იქნება,
ვიდრე დღეს არის. და ეს, მოკლედ რომ ვთქვათ, რემეგრაციაა.
ჩვენ უბრალოდ ქუჩაში გამოვედით ბერლინში.
კარგი ჩანაწერების დასადგმელი დავიჭირე ხელში, გამვლელებს მივუახლოვდი და ვკითხე: "თქვენს სახლში მიიღებდით თუ არა მიგრანტს?"
საწყობები სავსეა, ბინები სავსეა.
იქნებ გააკეთოთ რამე საზოგადოებისთვის და შეიფაროთ ეს მიგრანტები? – დიახ, დიახ, ჩვენ ამას ნამდვილად გავაკეთებდით!
და მერე კუთხიდან ფეროზ ხანი გამოვიყვანე და ვუთხარი: "აი, ისიც! შეგიძლია, თან წაიყვანო!"
და შემდეგ: "არა, არა, არა, ჩვენ ადგილი არ გვაქვს!"
რა თქმა უნდა, გვინდოდა იუმორის გამოყენებით ყურადღება მიგვექცია იმ ფაქტისთვის, რომ გერმანია და საზოგადოება მუდმივად
ამბობენ: "ჩვენ სივრცე გვაქვს, ჩვენ სივრცე გვაქვს, ყველას შევძლებთ მიღებას". არა, ჩვენ სივრცე არ გვაქვს.
და, ცხადია, ეს მთელი მიგრაციის პოლიტიკა წარუმატებელი აღმოჩნდა.
და მაინც, გამუდმებით ამბობენ, რომ ჩვენ ყველას შეგვიძლია მივიღოთ, ისინი თავად ინტეგრირდებიან.
არა, ყველა აქ არ ინტეგრირდება. და ჩვენ გვინდოდა ამაზე ყურადღების გამახვილება.
და ძალიან საინტერესო იყო იმის დანახვა, თუ როგორ მოახდინეს ადამიანებმა რეაქცია.
მაშ ასე, პირველ რიგში, დიახ, რა თქმა უნდა, თანახმა ვარ.
და მაშინ ფეროზი მართლაც მოდის, ლამაზი პიჯაკითა და მაგარი ქუდით: "გამარჯობა, მე აქ ვარ!"
და შემდეგ ძალიან სწრაფად ვინმემ თქვა: "არა, ეს არ გამოვა, ეს არ გამოვა!"
თქვენი აზრით, რამდენად დიდია რისკი, რომ გერმანიასა და ავსტრიაში ისლამიზაცია მომავალ ტერორისტულ თავდასხმებამდე მიიყვანს?
დიახ, ვხედავთ, რომ ბოლო წლებში აღარ გვაქვს ისეთი მასშტაბური თავდასხმები, როგორიც ადრე იყო, ან თუნდაც მრავალი მცდელობა, არამედ
ეს ძირითადად დანით თავდასხმებზე გადავიდა, სადაც მედია, ბუნებრივია, ცდილობს, ამას ისე წარმოაჩინოს, თითქოს ეს ფსიქიკურად
დაავადებული ადამიანია, თითქოს ამის უკან იდეოლოგია არ დგას.
და ძალიან, ძალიან მნიშვნელოვანია ხაზის გასმა და ყურადღების გამახვილება იმაზე, თუ რატომ აკეთებენ ეს ადამიანები ამას.
ეს უაღრესად მნიშვნელოვანი ასპექტია, რადგან მედია, კერძოდ, ცდილობს ამის დაფარვას, მოსახლეობის დამშვიდებას, რათა ჩვენ არ შევიტყოთ
ფონური ინფორმაცია, რომ ეს უბრალოდ იდეოლოგიაა, კერძოდ, პოლიტიკური ისლამი, ისლამიზმი — იდეოლოგია, რომელიც მიზნად ისახავს არა მხოლოდ
გერმანიისა და ავსტრიის, არამედ მთლიანად ევროპის ისლამიზაციას, და რომ ეს დღის წესრიგი მკაცრად სრულდება სხვადასხვა
დონეზე, სხვადასხვა მეთოდის გამოყენებით, ტერორიზმის ჩათვლით.
და მე ვგულისხმობ – საშობაოდ მაინც ვნახავთ – ჩვენ უკვე ვხედავთ, როგორ მკვეთრად მკაცრდება უსაფრთხოების ზომები და საშობაო
ბაზრობების ეს სამწუხარო სურათი, რომლებსაც მკაცრი დაცვა სჭირდებათ, რათა რიგითმა მოქალაქეებმა თავი შედარებით უსაფრთხოდ იგრძნონ
– რადგან, რა თქმა უნდა, ნამდვილი უსაფრთხოება არ არსებობს.
მე ვიტყოდი, რომ უნდა შევწყვიტოთ ქვეყანაში სამგზავრო დოკუმენტებისა და ვიზების გარეშე შემოსვლის ამ დღის წესრიგის პოპულარიზაცია.
ხალხს ვეღარ შევაწუხებთ, რადგან, თუნდაც მე, რომელიც აშკარად მუქკანიანი ვარ, ვესაუბრები ვინმეს, ვინც ძალიან ღია ფერისაა...
... ისე, მე არ ვარ იმდენად მინიმალურად პიგმენტირებული...
სწორია, სწორია, უნდა ვთქვა საკმაოდ გარკვევით, როგორ პოულობენ ეს მიგრანტები გერმანიაში, ევროპაში გზას?
დიახ, ისინი ჩვენს საზღვართან ტანკებით არ დგანან და არ ამბობენ, გახსენით საზღვარი, თორემ დაგვესვრიან.
დიახ, ეს ხალხი განზრახ შეუშვეს ევროპაში, გერმანიაში; ისინი შეითრიეს.
მე სულ რაღაც ორი კვირის წინ ვიყავი კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში და იქ ასევე არსებობს კონტრაბანდის
ქსელები, რომლებსაც ზუსტად იციან, რა ოდენობის ბავშვის დახმარებაა გერმანიაში, რას უნდა ელოდონ და ასე შემდეგ.
კარგი, მე მაქვს ძალიან მარტივი გადაწყვეტა მთელი ლტოლვილობისა და მიგრაციის კრიზისის მოსაგვარებლად.
მიმაჩნია, ყველაფერი მალე დასრულდებოდა, პოლიტიკოსების ვილებს პირდაპირ რომ აშენებდნენ თავშესაფრების ცენტრებს.
ეს ძალიან სწრაფად მოგვარდებოდა, მაგრამ ხუმრობა თავს დავანებოთ.
ეს უბრალოდ პირველი ნაბიჯია, გავლენის მამოძრავებელი და შემაკავებელი ფაქტორების შებრუნება.
სრულიად მართალი ხარ, როგორც თქვი, ხალხის ამ სიტუაციაში ჩამოყვანის ყველა სტიმული უნდა აღმოიფხვრას. ანუ, სად ვართ, ბოლოს და ბოლოს?
ადამიანები ბანგლადეშიდან ლიბიაში ჩამოდიან და ევროპაში გასაღწევად კონტრაბანდისტებს უხდიან – ეს არაფერითაა დაკავშირებული საკუთარ
ქვეყანაში გაქცევასთან, ეს ეკონომიკური მიგრაციაა, რადგან ჩვენ აქ სტიმულებს ვქმნით. რა თქმა
უნდა, ისინი ყველა დაუყოვნებლივ უნდა წავიდნენ.
არალეგალმა იმიგრანტებმა, რომლებიც აქ არალეგალურად ჩამოდიან, ასევე უნდა წავიდნენ.
და ეს, რა თქმა უნდა, ეხება ყველას, ვინც ქვეყანაში არალეგალურად შემოვიდა. ვინც არალეგალურად
შემოსვლა შეუძლია, მას ლეგალურად გასვლაც შეუძლია.
ესეც განსაკუთრებით სასაცილო მეჩვენება – მემარცხენე საზოგადოებები: "მასობრივი მიგრაციის
წინააღმდეგ ვერაფერს ვშვრებით, საზღვრები უნდა გავხსნათ".
რა თქმა უნდა, ეს ნიშნავს, რომ აქ მილიონობით ადამიანი მოვა.
მაგრამ თითოეული ადამიანის დეპორტაცია, სავარაუდოდ, ევერესტზე ასვლას ჰგავს.
საჭიროა მარტივი და ნათელი გადაწყვეტილებები.
1945 წლიდან მოყოლებული, ჩვენ ვაგრძელებთ ცხოვრებას დანაშაულის ამ კულტურაში. დიახ. ჩვენ, როგორც გერმანელები, დამნაშავეები ვართ.
ჩვენ უნდა მივიღოთ ადამიანები, რადგან ეს ჩვენი მოვალეობაა.
ჩვენ ეს ვალდებულება არ გვაქვს! ჩვენ არც ვინმეს მიღება გვიწევს.
ჩვენ შეგვიძლია მივიღოთ ადამიანები, რომლებსაც დახმარება სჭირდებათ, რომლებიც ინტეგრირდებიან და მადლიერნი არიან, რომ აქ
მეორე სახლს პოულობენ. და რომლებიც, სანაცვლოდ, გვიჩვენებენ:
მადლობა, რომ მიმიღეთ, აქ შევერწყმები!
და თუ თქვენც, ჩემსავით, გაქვთ ოჯახური ისტორია, რომელიც მოიცავს მიგრანტებს, რომლებიც გერმანიაში ჩამოვიდნენ, აქ ისწავლეს ენა,
იძულებულნი იყვნენ ემუშავათ, რომლებსაც უფასოდ არაფერი მიუღიათ... მათ ძალიან პატარა ბინას
აძლევდნენ, სადაც ექვსი კაცი ერთ ოთახში იძინებდა.
ისინი საკუთარი შრომით დაიმკვიდრეს თავიანთი ადგილი და ამ ქვეყანას მაინც უყვარდათ და პატივს სცემდნენ. დღეს კი ასე არ ხდება.
და მე მხოლოდ იმის თქმა შემიძლია, რომ ეს დანაშაულის კულტურიდან მოდის და ჩვენ მისგან უნდა გავთავისუფლდეთ.
ჩვენი საქმე არ არის, აქ ყველას თავშესაფარი მივცეთ და, მით უმეტეს, სამყაროს გადარჩენა.
და ჩვენი პირველი სტიმული არის იმის თქმა, რომ თუ ამისთვის მადლიერები ხართ, თუ დაგვანახებთ, რომ
ინტეგრირდებით, მაშინ ჩვენ სიამოვნებით მიგიღებთ. და ეს კარგია.
მაგრამ უბრალოდ უამრავი ადამიანია, რომელიც აქ არ ინტეგრირდება.
და მე ამას ძალიან, ძალიან დიდ ტრაგედიად მივიჩნევ.
მე, კონგოელი "შავი ბომბდამშენი", "ლეოპარდი", დიახ, მინდა, ჩემი გამბედაობა გერმანელ ხალხს გავუზიარო და
ვუთხრა, რომ არ შეშინდნენ. შიში ცუდი თანამგზავრია.
ევროპაში კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკიდან ლტოლვილი ბავშვი ვიყავი, ჩემი გზა ვიპოვე და თქვენი ქვეყნის
სიყვარული ვისწავლე. ჩემი შვილები გერმანელები არიან.
მე ახლა მზად ვარ, თქვენთან ერთად, ხელიხელჩაკიდებულებმა, შევასრულო ეს მისია.
და სწორედ ამისთვის ვაპირებ მომავალ წელს კამპანიის წარმოებას.
ძალიან კარგი, შტეფან მაგნეტ, ამ, უნდა ითქვას, გიგანტური ღონისძიების წამყვანო – მეორე ალტერნატიული
მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმი ახლა უკვე პრაღაში გაიმართა.
პანელები დასრულდა, იყო ბევრი დისკუსია და აქ დამყარდა წარმოუდგენლად დიდი რაოდენობის ძალიან, ძალიან ღირებული, კარგი კონტაქტები.
როგორ ხარ? კმაყოფილი ხარ შედეგით?
მე უაღრესად კმაყოფილი ვარ, რადგან ყველაფერი შესანიშნავად გამოვიდა.
მნიშვნელოვანი ინციდენტები არ ყოფილა, არ ყოფილა დესტაბილიზაციის მცდელობები.
ყველა მომხსენებელი მოვიდა, თავიანთი გამოსვლები წაიკითხეს და ერთმანეთთან მშვიდობიანად და მეგობრულად ურთიერთობდნენ.
სცენაზე, რა თქმა უნდა, დაპირისპირება იყო, და სწორედ ეს გვინდა. ეს კარგია – პირველ წელთან შედარებით უკეთესი იყო.
და ძალიან მიხარია, რომ ეს შევძელით, სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით.
და მე ძალიან მოკრძალებული და მადლიერი ვარ, რომ გვყავს ამდენი შესანიშნავი ავტორი და მედია პარტნიორი,
რომლებიც აქ მრავალფეროვნად და თავდადებით იუწყებიან.
მე მართლა ძალიან ბედნიერი ვარ, რომ აქ შევიკრიბეთ და რომ ეს ახლა ულამაზესად, უკვე მეორედ, შევასრულეთ.
შესანიშნავია, ძალიან კარგია. სტეფან, შენი სლოგანი შეიცავდა ფრაზას: "კრიტიკიდან ძლიერებისკენ".
შეგიძლიათ, ცოტა განმარტოთ სიტყვა "ძალა", რომ გავიგოთ, რა სახის ძალაზე საუბრობთ აქ?
დიახ, მე ჩემს შემაჯამებელ სიტყვაში ასევე ვთქვი, რომ საქმე ჩვენი ნების გაერთიანებას ეხება.
როდესაც მიზნის მისაღწევად ვთანხმდებით და საერთო საქმის წინ წასწავლა გვსურს, ჩვენ შეგვიძლია გავხდეთ
უფრო ძლიერები. და სწორედ ესაა ჩვენთვის მნიშვნელოვანი.
საქმე ეხება კონკრეტულ გადაწყვეტილებებსა და იდეებზე საუბარს და ისეთი მიზნების
დასახვას, რომელთა მისაღწევად ერთობლივად ვიმუშავებთ.
ერთობლივ, ორგანიზებულ ნებას კი მთების გადაადგილება შეუძლია.
ჩვენ ეს ვიხილეთ COVID-19-ის დროს, როდესაც ასი ათასობით, საბოლოოდ კი მილიონობით ადამიანმა განაცხადა: ჩვენ არ გვინდა
გენურ თერაპიას გვაიძულონ, არ გვინდა აცრის გაკეთება, ჩვენ გვინდა ფიზიკური ხელშეუხებლობა, ჩვენ გვინდა თავისუფლება.
და ამან გამოიწვია პროტესტის ზრდა, მისი გაძლიერება და ყველგან სამოქალაქო არასამართლებრივი წინააღმდეგობის გამოვლენა.
და ახლა ჩვენ გვინდა, რომ ევროპაში ომი არ იყოს.
ჩვენ არ გვინდა, რომ ურსულა ფონ დერ ლეიენის, იენს სპანის ან როგორც არ უნდა ჰქვიოდეთ ამ მარიონეტებს, გამო ექსპლუატაციას გვიწევდნენ.
ჩვენ არ გვინდა ევროკავშირის ლურჯი ვარსკვლავებიანი დროშის ქვეშ მოვექცეთ; პირიქით, როგორც კორონავირუსის შემთხვევაში,
ჩვენ გვინდა ვიცხოვროთ თვითგამორკვევასა და თავისუფლებაში და არ მივცეთ ამ პოლიტიკოსებს უფლება, ომში ჩაგვათრიონ.
ეს არის საერთო ნება, რომელიც აქ გვსურდა გამოგვეხატა.
და ვფიქრობ, ეს წარმატებით იქნა მიღწეული, და ეს ასევე აჩვენებს მაყურებელს, რომ ჩვენი პოზიციები თანხვედრაშია.
ჩვენ ომი არ გვინდა; ახლა ძალებს ვაერთიანებთ, რათა მომავალ წელს თავიდან ავიცილოთ ის.
ძალიან კარგი. და თქვენ ასევე შეკრიბეთ მრავალფეროვანი ადამიანები ამ თემის განსახილველად.
როგორ შეიძლება ევროპაში შესაძლო ომის თავიდან აცილება?
გრძნობთ თუ არა, რომ თქვენთვის, როგორც სხვადასხვა სფეროს ექსპერტებისთვის, კონკრეტული შემდეგი ნაბიჯები გამოიკვეთა?
ჩვენ ამისგან მართლაც ბევრი რამ ვისწავლეთ.
და მართლაც, სიმულაციისა და პანელური დისკუსიის ერთი ნათელი შედეგი ის იყო, რომ ომს, რა თქმა უნდა, თავისი სახელი უნდა დაერქვას.
ეს დანაშაულია, ეს უშნოა, ეს სასტიკია, ეს სისხლიანია.
უნდა აჩვენო სურათები, უნდა აჩვენო ემოციები.
ომი არ არის აბსტრაქტული; ის არ ხდება სადღაც ღაზაში ან სადღაც სირიაში.
არა, ის ჩვენთან მოდის და ჩვენ მისთვის უნდა მოვკვდეთ, მისთვის უნდა დავიწვათ.
ჩვენ უნდა დავკარგოთ ჩვენი შიგნეულობა და ჩვენი ხელები ფრონტის წინა ხაზზე და ასევე სახლში.
როდესაც მასობრივი განადგურების მძიმე იარაღი ჩამოცვივა, ის ჩვენს სამშობლოს დააზარალებს.
მაშინ ის ხანდაზმულებსაც შეეხება, რომლებიც ამბობენ: "ჩვენ მაინც აღარ გვიწევს ფრონტზე წასვლა".
მაგრამ თქვენ შვილიშვილებს კარგავთ, რადგან თანასწორობის სულისკვეთებით ქალიშვილებიც უნდა გაიწვიონ.
ომი ჩვენს სახლებშიც მოდის; ყოველთვის ასე იყო.
1945 წელს ხანდაზმულები ასევე იტანჯებოდნენ დაბომბვების, დეპორტაციებისა და წმინდა ადგილების შეურაცხყოფის გამო.
ასე რომ, ეს ყველას შეეხება. ომი საშინელებაა, ევროპას კიდევ ერთი სისხლიანი ომი არ სჭირდება.
როგორც ხედავთ, ეს თემა თქვენთვის ძალიან ახლობელია და ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ ეს გადმოსცეთ
მაყურებელს, ისევე როგორც ყველას, ვინც აქ შეკრიბეთ.
შესანიშნავი ნამუშევარია. ჩვენც კიდევ ერთხელ გილოცავთ ამ ღონისძიებას.
ჩვენ ძალიან მოხარულები ვართ, რომ ამის შესახებ გაცნობებთ და ასევე შევაჯამებთ პანელებს.
ალბათ მაყურებლისთვის, როდესაც ხედავს, რომ არიან ექსპერტები, გავლენიანი ადამიანები.
ნამდვილად გააერთიანე ყველა, ინფლუენსერებიდან დაწყებული კანცლერობის კანდიდატებით დამთავრებული.
ეს საოცარია. ოდესმე ლუდზე უნდა მომიყვე, როგორ გააკეთე. მაგრამ მართლაც კარგია.
ახლა საკითხავი ისაა, რას ეტყოდით მაყურებელს? თითქოს უბრალოდ იმ ოთახში საუბრობთ, სადაც ისინი ახლა ზიან და გიყურებენ.
რა შეუძლია თითოეულ ადამიანს პირადად გააკეთოს შესაძლო ომის თავიდან ასაცილებლად?
დიახ, მე მტკიცედ მჯერა, რომ ჩვენ მხოლოდ ბიძგს ვაძლევთ.
გვინდა ვაჩვენოთ, რომ ბევრი ისეთი პიროვნება, რომელიც მაყურებელს უკვე ნაცნობია კორონავირუსის პერიოდიდან, სხვა
პროგრამებიდან და მედია პროდუქტების ფართო სპექტრიდან, სადაც ხალხს სჯერა მათ, ერთიანდება ომის წინააღმდეგ.
ჩვენ ვაკეთებთ. ჩვენ ვუძღვებით. ჩვენ ვიღებთ პასუხისმგებლობას.
ჩვენ შევთავაზებთ მრავალფეროვან შესაძლებლობებს, რომლებშიც მაყურებელს ჩართვაც შეეძლება,
ზოგიერთი მათგანი კი დაბალბარიერიანი იქნება.
ჩვენ სრულად ვაცნობიერებთ, რომ ყველას არ შეუძლია შექმნას ისეთი სატელევიზიო არხი, როგორიცაა Kla.TV ან AUF1.
ყველას არ შეუძლია ასი ათასობით ადამიანის მონაწილეობით მეგა-დემონსტრაციის ორგანიზება ან
ისეთი ადვოკატობა, რომელიც ჭკვიან საჩივრებს წერს.
მაგრამ ყველას შეუძლია რამის გაკეთება. ყველას შეუძლია ფლაერების დარიგება. დიახ, ყველას შეუძლია სტიკერების გაკვრა.
ყველას შეუძლია ნათლად განაცხადოს, რა დევს სასწორზე ახლა, თავის ნათესავებსა და ოჯახში, სამსახურში ან ჩვეულ მაგიდასთან.
დიახ, ხელისუფლებაში მყოფებს სურთ, ომის დაწყებით დაფარონ თავიანთი დანაშაულები.
და მათ ამით, როგორც ყოველთვის, ჩვენი ექსპლუატაცია სურთ.
ჩვენ ახლა საჭადრაკო დაფაზე ფიგურები ვართ.
ისინი უბრალოდ ხმლით უნდა განგმირულნენ. და ჩვენ უნდა ვთქვათ: არა!
და ყოველმა მაყურებელმა საკუთარ თავს უნდა ჰკითხოს: რა შემიძლია გავაკეთო? მინდა თუ არა, რომ წინა რიგში ვიყო?
სავარაუდოდ, არა. დიახ, ბევრს არ სურს ეს.
მაშინ, ალბათ, შევძლებ ამაზე მეგობრებთან ვისაუბრო. დიახ, იქნებ მეც არ მინდა ამის გაკეთება?
შემდეგ ღამით ფარულად ვარიგებ ფლაერებს ან სადმე სტიკერებს ვაკრავ.
როდესაც ეკლესია შემობრუნდება და იტყვის, რომ ვაქცინაცია თავისუფლებაა, ომიც თავისუფლებაა, მაშინ ეკლესიის კარზე სტიკერს
დავკრავ წარწერით: არა ომს! დიახ მშვიდობას! – ან რაიმე მსგავსს.
ან შემიძლია შემოწირულობა გავაკეთო. შემიძლია მხარი დავუჭირო.
მე შემიძლია ვიყო გამრავლების ფაქტორი. შემიძლია ჩამოტვირთო პროგრამები და ხელახლა
ატვირთო, რათა თავი ავარიდო სოციალურ ცენზურას.
ათასი შესაძლებლობა არსებობს. ყველამ უნდა გაითვალისწინოს, რა შეუძლია შეიტანოს.
თუ უბრალოდ ვუყურებთ და არაფერს ვაკეთებთ მომავალ, 2026 წელს, როდესაც ამის გაკეთება ჯერ კიდევ იქნება შესაძლებელი,
რადგან შემდეგ ისინი სადავს მოქაჩავენ და მშვიდობიანი წინააღმდეგობისთვის ბევრი შესაძლებლობა აღარ დარჩება.
რომლებიც ახლა არაფერს აკეთებენ, მოგვიანებით იძულებულნი იქნებიან, დაუპირისპირდნენ კითხვას, თუ რატომ არაფერი
გააკეთეს მაშინ, როცა ეს უკვე აღარ იქნება შესაძლებელი.
ახლა მოქმედების დროა! აქტივიზმი აქტიურობას ნიშნავს და ახლა ყველამ რაღაც ფორმით უნდა იმოქმედოს მშვიდობისთვის.
ეს მართლაც შთამბეჭდავი განცხადებაა! უღრმესი მადლობა ამ ინტერვიუსა და მთლიანად ღონისძიებისთვის. ჩვენ გისურვებთ
წარმატებას და მხარს დაგიჭერთ მთელი პროგრამის განმავლობაში, რათა ეს მშვიდობა ნამდვილად შეინარჩუნოთ. მადლობა.
პირდაპირი ჩართვა მეორე A-WEF-დან. ახლა ჩვენთან პირდაპირ ჩართვაშია ელიას სასეკი.
და ელია, შენ ხომ გუშინაც აქ იყავი, უფრო ადრე ჩამოხვედი.
თქვენ ძალიან მნიშვნელოვან საკითხებს განიხილავდით იქ, შედარებით მცირე ჯგუფში, დახურულ წრეში, რომელზეც ჩვენ
წვდომა არ გვქონდა... შეგვიძლია გკითხოთ, რას განიხილავდით იქ?
გაქვთ მაგალითი? შეგიძლიათ გვითხრათ რაიმე, რაც შესაძლოა გუშინ გადაწყდა?
ჩვენთვის ძალიან საინტერესო იქნებოდა.
დიახ, გუშინდელი დისკუსიები ძალიან საინტერესო იყო.
და ჩვენ ასევე დარწმუნებულები ვიყავით, რომ ერთ საკითხზე შევთანხმდებოდით:
რა არის ამჟამად ერთ-ერთი უდიდესი საფრთხე, მათ შორის თავისუფლების მოძრაობისთვის, ჩვენი
საგანმანათლებლო სფეროსთვის და ასევე თავისუფალი მედიისთვის?
და ჩვენ შევთანხმდით, რომ ეს აშკარად "ჩრდილური აკრძალვაა", რომ ხელოვნური ინტელექტის ალგორითმები უბრალოდ აფასებენ
ყველაფერს, რასაც ინტერნეტში ვაქვეყნებთ, თავიანთ რეიტინგებში და აღარ ანაწილებენ, რითაც ხელოვნურად ზღუდავენ მის გავრცელებას.
და ამ ზომასთან დაკავშირებით – როგორც ყველამ ვნახეთ – ერთადერთი, რაც მნიშვნელოვანია, არის ერთიანობა, ერთად მუშაობა,
საკუთარი ეგოების გვერდზე გადადება და ამ ბუშტის ან, თუ გინდათ, ამ "ჩრდილური დაბლოკვის" ერთად გარღვევა.
და ჩემთვის ძალიან საინტერესო იყო, რომ ჩვენ ასევე შევთანხმდით, მაგალითად, ერთობლივი კამპანიების ფარგლებში, ტექსტის ნაცვლად
ბევრად მეტი A4 ფორმატის დოკუმენტი მოგვემზადებინა, რათა ხალხს მათი ამობეჭდვა შეძლებოდა და თავად გამავრცელებლები გამხდარიყვნენ.
ასე რომ, ვხედავთ, რომ წრე იხურება, ჩვენ ვუბრუნდებით ანალოგურს, ოფლაინს.
ახლა ჩვენ უკვე კარგად ვართ წინ Kla.TV Offline-ით.
ის, რასაც წლების განმავლობაში S&G-სთან ერთად ვაკეთებთ, კერძოდ, თავად ვბეჭდავთ მასალებს, ვანაწილებთ და ვქმნით
სადისტრიბუციო ქსელებს, ასევე ძალიან, ძალიან პოპულარულია.
და მე მჯერა, რომ მომდევნო წლებში ეს მნიშვნელოვნად განაგრძობს განვითარებას და წარმოადგენს უაღრესად კარგ კამპანიას
ან გადაწყვეტას ჩრდილოვანი აკრძალვის წინააღმდეგ საბრძოლველად, რადგან ის უბრალოდ ზღუდავს ციფრულ წვდომას.
ძალიან შთამბეჭდავია! ვინც გიცნობთ, ყველამ იცის, რომ ამჟამად Kla.TV-ის IT დეპარტამენტში ყველაფერს
თქვენ ხელმძღვანელობთ და ის თავად თქვენვე დააარსეთ.
კიდევ ერთი ძალიან დატვირთული წელი გქონდათ, ბევრი ახალი სიახლით – ახლახან ახსენეთ კლა.ტვ ოფლაინი, სისტემა უკვე
ფუნქციონირებს, რაც ასევე ინტერნეტ-დამოუკიდებელი ქსელური კავშირის შესაძლებლობას იძლევა.
მუშაობს? უკვე გაქვთ რაიმე უკუკავშირი მაყურებლებისგან?
დიახ, დაუჯერებელია. ჩვენ ცოტა ხნის წინ მოვამზადეთ ანგარიში და შევაფასეთ კონტერი, და ახლა მას 40-ზე მეტი ქვეყანა მონაწილეობს.
წარმოუდგენელია, რა დინამიკური ხდება ეს ყველაფერი, და აი, ამ საღამოსაც კი, ამ პროექტის შესახებ რამდენჯერმე მკითხეს.
საბედნიეროდ, ჩვენ ცნობიერების ამაღლების საქმეში წინა ხაზზე ვართ და ზოგიერთი მსგავსი პროექტების შეთავაზებასაც კი განიხილავს.
და ეს ყველაფერი განვითარდება, მაგრამ, როგორც ამბობენ, ოფლაინი ახალი ორგანულია.
ეს გაიმარჯვებს ან უნდა გაიმარჯვოს.
და საუბრებიდანაც კი ჩანდა, რომ პირისპირ შეხვედრა სრულიად განსხვავდებოდა გასული წლის ვირტუალური შეხვედრებისგან.
იყო თბილი ატმოსფერო, ურთიერთგაგება და იმის გაცნობიერება, რომ ამ რთულ დროს მხოლოდ ერთად გავუმკლავდებით.
ძალიან კარგია! დიახ, ამის გაკეთების ერთადერთი გზა ეს არის და, რა თქმა უნდა, ყველასთვის ადვილი არ იყო დაჯერება,
რომ ყველაფერი, რაც ამისთვის შექმენით, კვლავაც ოფლაინ მუშაობს ყველა პროდუქტთან ერთად და ისევ უფასოა.
ან რა უკუკავშირი იყო? ვამჩნევ ადამიანებს, რომლებსაც არ სჯერათ, რომლებსაც ვერ წარმოუდგენიათ.
დიახ, ძალიან, ძალიან რთული წარსადგენია, თუ არ იცით, თუ არ იცით, როგორ ვთანამშრომლობთ და რა
მოტივირებს ჩვენ, ჩვენი ერთგულება – თუ ეს არ იცით.
მე ვთქვი, რომ მყარ დისკს ვარიგებთ, რათა ადამიანები მოვტივიდოთ და წავახალისოთ, რომ ის ორი სხვას გადასცენ.
ეს წარმოუდგენელია, ჩვენთვისაც წარმოუდგენელია.
ერთადერთი, რაც გასაკეთებელია, ესაა: უნდა მობრძანდეთ, გვესტუმროთ, ადგილობრივ დონეზე დაამყაროთ კავშირები და გაგვიცნოთ.
და სულ ახალი სამყაროები იხსნება!
და მე ძალიან მესმის იმ ადამიანების, როდესაც მათ ამ ყველაფერს ეუბნები და მათთვის ეს სხვა პლანეტიდან გადმოსული რამაა.
მაგრამ ხალხმა აუცილებლად უნდა გაგვიცნოს, შემოიაროს.
და ის ნამდვილად არსებობს, ეს ახალი, უფულთო სამყარო, სადაც ფული მთავარი არ არის, არამედ ადამიანები მთელი გულით
ცდილობენ, ეს სიკეთე სხვებსაც გადასდონ და მათ გვერდში იდგნენ.
და მე აღფრთოვანებული ვარ ყოველი პროგრესით ამ მიმართულებით, რომელიც ხდება და მომავალშიც მოხდება თავისუფალი განათლების სფეროში.
ეს უნიკალურია. გულწრფელად რომ ვთქვა, "Welt mit Geld"-ზე მსგავსი პროდუქტებიც კი ვერ ვიპოვე — რომ რამე მსგავსს სთავაზობდნენ.
თქვენ ამ პროდუქტებს სხვებსაც გამუდმებით სთავაზობთ და ასევე ეხმარებით, რომ ცნობიერების
ამაღლების მთელმა მოძრაობამ მიიღოს მათგან სარგებელი.
ეს მართლაც შესანიშნავია.
დიდი მადლობა ყველაფრისთვის, რასაც იღებთ, თქვენი ერთგულებისა და დათმობილი დროისთვის.
ვიცი, ყველგან მოთხოვნადი ხარ და სიამოვნებით გაგიშვებ ისევ მალე.
გმადლობთ, და თუ რაიმეთი დახმარება შემიძლია და ერთად შევძლებთ შედეგის მოტანას, მაშინ ყველა ძალისხმევა ამად ღირს!
შესანიშნავია, ელია, ჰეი!
"ყველა თემში არსებობს წინააღმდეგობის უჯრედები."
თუ ის არ არსებობს, მაშინ ის გაუმართავი არის.
დაუკავშირდით თქვენს რეგიონულ Kla.TV გუნდს: www.kla.tv/vernetzung