По два импресивни дена овде на Алтернативниот Светски Економски Форум во Прага, Kla.TV сега ви претставува резиме на
најважните моменти и највозбудливите изјави. Останете со нас.
Ја погрешив скратеницата A-WEF.
Секогаш мислев дека е алтернатива на Светскиот економски форум на Џорџ Сорос.
Добро, веќе го подготвив воведот за мојот говор.
Мои драги пријатели, мои почитувани непријатели на Џорџ Сорос.
Добро и пријатно ни е што ја избравте Прага, мојот роден град, градот каде што го поминав
целиот свој живот, за место на вашата конференција.
Од една страна, тоа покажува дека Прага е погодна за оваа пригода во овој момент, што е знак за
релативната слобода што сè уште постои во нашата земја.
Од друга страна, тоа покажува нешто друго, недостатокот на слобода во Германија, што го сметам за многу опасно.
Ова е загрижувачки, не само за Германците, туку и за нас во Чешката Република.
За нас, Германија отсекогаш била нашиот најважен, најзначаен и најголем сосед низ историјата.
Дури и ако не е секогаш најпријателски.
Во овој поглед, ја сметам вашата идеја за потпишување на заедничката декларација насловена "Сè за мир" овде во Прага денес
за позитивна – особено во светло на овогодишните случувања во Германија по изборите и, според мене,
на воено-поттикнувачката политика на Фридрих Мерц.
Денешниот настан треба да ни обезбеди нови и конкретни идеи што можеме да ги спроведеме во нашите политички активности.
Ви посакувам позитивни и конструктивни дискусии и уште еднаш ви благодарам за поканата и за
вниманието кон моите забелешки денес. Многу ви благодарам.
Додека глобалистите шират воена пропаганда, зборувајќи за експропријација и уништување на слободата на
изразување, ние сакаме на овој ден да вложиме посебен напор да ја одбраниме демократијата, слободата и мирот.
И вие, драги гледачи дома пред вашите екрани и вие овде во конференцискиот центар, знаете дека
слободата и демократијата не се спортови за гледање.
Слободата мора да се брани, за неа мора да се бориме, и токму тоа ќе го правиме заедно овде овој викенд.
Дами и господа овде во салата, драги гледачи дома пред вашите екрани.
Нашата заедница се здружи за време на вонредната состојба поради коронавирусот.
Под притисок, препознавме заедничка цел, која произлезе од многу различни правци, и се обединивме за таа цел.
Корона ни покажа колку вредат нашите загарантирани човечки и граѓански права кога
станува збор за спроведување на агенда: ништо.
Сепак, пандемијата на коронавирусот исто така покажа колку сме силни кога ќе ги здружиме силите.
И сега, на крајот на 2025 година, се соочуваме со сосема нов предизвик.
Затоа што во Европа, во Европа ќе има уште една војна. Барем така ни велат.
Урсула фон дер Лејен зборува прилично отворено за воена економија.
Британците под водство на Кир Стармер ќе станат борбено подготвена и оклопена нација.
А германскиот министер за одбрана Борис Писториус сака да биде подготвен за војна до 2029 година.
Официјалниот наратив направи целосен пресврт.
Одненадеж, војната и насилството, оружјето и тенковите повторно се изрази на политичка волја.
Дури и термини кои со децении беа демонизирани, како што е татковината, сега повторно се
користат, ако ја слушнавте речта на Јенс Шпан во ноември.
Мораме да се бориме за нашата земја, вели тој.
И токму затоа станувате способни за воена служба, токму затоа се приклучувате на вооружените сили.
Да, можеби за земјата. Но, господине Јенс Шпан, вие не сте земјата.
И нема да одиме во војна за Шпан и фон дер Лејен.
И не сакаме да паднеме на ѕвездено-шареното знаме на ЕУ или да ја видиме нашата татковина како гори.
Ние велиме не на војната со целата решителност и без компромис.
И затоа програмата на Вториот алтернативен Светски економски форум годинава ја посветуваме на прашањето:
Како можеме да спречиме избувнување на војна во Европа?
Тоа е темата на денешниот прв панел: "Мисли на мир, живеј здраво".
Нашите гости во оваа рунда се сите лекари, страсни медицински професионалци, и сите тие го
застапуваат холистичкиот пристап пред сè друго.
Бидејќи тие, како и сите ние, се целосно свесни дека телото, умот, психата и физичките симптоми се неразделно поврзани.
Сите сме слушнале за ова, но што значи тоа конкретно за нашиот начин на живот, особено имајќи ги предвид тешките години и
месеци што претстојат, кои ги доживуваме како големи предизвици?
Па како навистина можеме да останеме здрави во овие тешки времиња?
Здравјето не е состојба, туку постојан процес на создавање хармонија на физичко, емоционално и ментално ниво.
На физичко ниво, хармонијата ја постигнуваме преку разумна исхрана и редовно вежбање.
Ние го создаваме емоционално со препознавање и решавање на конфликти, а го препознаваме ментално со тоа што знаеме кои сме.
Конвенционалната медицина гледа само на телото; таа не ги гледа другите нивоа.
И бидејќи таа го гледа само телото, може да го лекува само со физички средства и да го изостави остатокот.
И тоа ја прави конвенционалната медицина многу ограничена.
Не сум против конвенционалната медицина; ни е потребна, но таа има свои ограничувања и треба значително да се прошири.
Како се разликува вашиот пристап од оној на конвенционален медицински практичар?
Поврзаноста е во тоа што човечките суштества секогаш треба да се гледаат како целосни биќа, а трендот во последните децении е кон
сè поспецијализирана медицина, со сè помали супспецијалности кои, кога се гледаат во целина, навистина не
можат да го согледаат човечкото битие како целосно.
И јас, секако, го видов ова многу јасно, бидејќи го поминав својот професионален живот како технички лекар.
И техничката медицина, секако, не создава слики од душата или умот, туку од внатрешноста на телото, и верува
дека само тоа ќе ѝ овозможи да ја открие причината за болеста – што, секако, е сосема невозможно.
А потоа размислете што е навистина нашиот најважен инструмент за здравје?
Тоа е сон. И сон не е соматски проблем, ниту пак соматско решение што ни го нуди нашето тело,
туку здрав, одморен сон што започнува во умот.
И кога нешто не е во ред во нашата глава, во нашата душа, во нашата психа, тогаш нема спокоен сон, и тој се
присилно предизвикува со некакви психотропни лекови.
Сепак, ова не е алатка што може да обезбеди или врати здравје со спиење по неколку часа секој ден.
Еден од двајца од нас сега умира како резултат на медицински интервенции.
И ако го занемарите тоа, а тоа навистина се занемарува во сите книги за подолго живеење – станува
збор за здрава исхрана, чист воздух – сè е важно.
Но ако ја занемарите важноста на медицината, која е неопходна за долгорочно одржување на здравјето, тогаш здравата
исхрана и додатоците во исхраната немаат никаква корист.
Факт е дека ако ги прашате старите луѓе кои се над 100 години, тие ќе кажат дека низ животот јаделе многу различни работи.
Тие исто така водеа многу различни животи, поминувајќи многу време на отворено и добивајќи многу вежба, но сите се
согласуваат дека имаа многу малку контакт со медицинска нега.
Телото, умот, душата – како што реков, ретко се главна тема во современата конвенционална медицина.
Еднаш прочитав реченица: "Излечен пациент е изгубен клиент". Со други зборови, излечен пациент е изгубен клиент.
Дали тоа е централната основа на нашиот модерен училишен систем?
Да, така е. И она на што се однесувате, а што исто така е спомнато претходно, е дека
ние работиме во рамките на здравствен систем.
Не сме сами кога станува збор за здравје, лекари и слично.
Тоа е социјална конструкција што ја носиме со себе кога одиме кај другите.
И токму тука станува опасно кога ги препуштаме себеси во рацете на други, на пример на лекарите. Ова е исто така научно докажано.
Претходниот говорник беше во право кога рече дека, како и другите членови на MWGFD, лекарите исто така се причина
за смрт, како и многу лекови и нивните несакани ефекти.
И да, со коронавирусот, сега веќе видовме дека интервенцијата, особено кај здравите луѓе – а потоа и кај сериозно
болните, кога на сите им се наметнува единствен третман – едноставно не функционира, не е во ред и е опасна.
Се сеќавам еден пријател ми кажа пред многу години, кога му се роди првиот син, или за време на бременоста,
рече: "За Бога, немав поим дека забременувањето е најлошата работа што може да му се случи на човек."
Кои панични сценарија им се претставуваат на младите родители, на родителите во очекување.
Како лекар, како успевате да ги ублажите стравовите на луѓето во оваа конкретна ситуација и да ги
насочите во вистинската насока? Дали имате тајна формула?
Да, можеби не е таен рецепт, но мислам дека секој лекар кој е свесен за својата
одговорност всушност не треба да работи со страв.
И бременоста е, секако, сосема нормална фаза во животот и воопшто не е болест.
И јас исто така гледам дека, за жал, во гинекологијата и во пренаталната нега оваа драматизација е нагласена, така што кога
родителите доаѓаат со дијагноза бременост, им се прикажуваат сите тестови што се достапни за да се исклучи дали
детето има Даунов синдром или некоја друга тризомија или слично.
Веднаш почнувате со негативниот тест, а потоа се прават илјада тестови, бидејќи може да е дека
бремената жена има некаков скриен дијабетес и така натаму.
А што е всушност нормално, нормалното, е ставено на заден оган.
Затоа мислам дека најважно е да не ги плашиме бремените жени, туку да им покажеме дека
обично сè е во ред и дека добро напредуваат.
И јас исто така мислам дека е добро што многу бремени жени, како што сега гледам, се
одлучуваат за сосема поинаков начин на породување.
Откако почна Корона, луѓето размислуваат за ова. Акушерството не се покри во слава за време на Корона кога препорача
дури и бремени жени да носат маски за време на породувањето.
Го најдов толку ужасно, толку одвратно, во основа.
На жената ѝ се потребни речиси сите молекули на кислород за себе и за детето што ќе го роди.
И потоа таа мора да носи маска! Значи, жените навистина се срушиле.
И тоа всушност фрли многу негативна светлина врз оваа форма на конвенционална медицина, акушерството, така што многу
луѓе, сега со коронавирусот, размислуваат за тоа како можеме поинаку да пристапиме кон бременоста и породувањето.
И многумина сега исто така им веруваат на акушерките, што лично мислам дека е многу добро.
Тие се малку попретпазливи во своите истраги.
Растојанијата повеќе не се строго почитуваат.
Пациентите се поопуштени, повеќе во мир со себеси, и како лекар, можам само да го поддржам тоа.
Гледам многу луѓе кои сега се обидуваат да ги родат своите деца дома, придружени од акушерка или во акушерски центар, и јас
сум еден од оние лекари кои никогаш не кажуваат ништо против тоа, туку ги охрабруваат своите пациенти да го сторат тоа.
Мислам дека ако сите ги следевме овие правила, кои Исус исто така ги формулирал, на пример дека треба да се однесуваме кон другите
онака како што самите би сакале да се однесуваат кон нас.
Тоа е отприлика она што тој го кажа во Нагорната проповед.
Правете им на другите како што сакате тие да ви прават вам.
И тоа е веќе заповед уште од самиот почеток: не убивај.
Верувам дека ова е исто така вродено кај луѓето.
Верувам дека секој човек копнее по мир.
Само треба да се вратиме на поентата. И можеби треба да бидеме похрабри во изразувањето на оваа желба за мир и
да не им дозволуваме на нашите политичари да зборуваат и да фантазираат за подготвеност за војна.
Кој го сака тоа? Кој има некаква корист од тоа? Мораме да заземеме цврст став и да се изјасниме против тоа.
Вчера во нашата група, кога првпат почнавме да размислуваме што можеме да направиме за да ја промовираме мирот, дојдовме до идеја
дека всушност жените се повикани овде, или поточно жените се оние кои навистина се контакт-точка во
домаќинството кога станува збор за здравствени прашања.
Мајките се чувари на здравјето, мајките се чувари на животот.
И мислам дека би било добра идеја жените сега свесно да кажат дека не сакаме нашите деца да бидат жртвувани на бојното поле.
Тие можат да се соберат и да формираат еден вид група: "Жени, мајки, баби за мир".
Мислам дека би било добро ако тоа беше можно низ Европа, низ целиот свет.
Треба силно да им се спротивставиме на политичарите кои, во суштина, се контролирани од моќни елити, од мафијата на
парите, така да се каже, и кои имаат задача да водат војна по секоја цена. Не го кажувам ова во врска со нас, луѓето.
Ако сите го правиме ова и многу луѓе го прават, тогаш можам да замислам дека нивното поттикнување
на војна нема да успее како што тие замислуваат.
Хајко, напиша книга. Во твојата најнова книга "Game Over – Part 2", напиша, меѓу другото: "Ти си она што го јадеш."
Ти предупреди за напад врз нашиот микробиом.
Што мислите, што треба да јадеме или да не јадеме за да останеме здрави?
Да, можеби кратка дефиниција. Што е микробиом?
Ова всушност е заедницата на корисни и помагачки микроорганизми во човечкото тело: главно бактерии и главно во цревата.
Значи, ова се малите помагачи со кои живееме во симбиоза, односно во добра заедница, заедница на животот.
Без нив не би можеле да преживееме. Тие го разградуваат нашиот храна и ни помагаат во тој процес.
Во нас имаме речиси два килограма странски организми со кои живееме. Тоа е, така да се каже, микробиомот.
И навистина е извршен напад врз него.
Овој микробиом, кој е толку прекрасно разновиден, кој е здрав – разновидноста е здрава – да се монополизира, да се стандардизира.
Значи, најдоброто што можете да направите во врска со ова, и начинот на кој треба да јадеме, е да имате разновидна, шарена
исхрана. Не е само истото старо од супермаркетот, истата храна повторно и повторно, и не е секогаш
само она на што се заколнувате, туку разновидноста.
Како можеме да развиеме здрава свест кај населението дека не треба веднаш да прифаќа сè што
се пропагира, туку самите да станат критични?
Како можеме да ги охрабриме луѓето да развијат критичка свест за сопственото здравје?
Да, постои слика која во медицината постои многу долго, но има тенденција да биде донекаде
потисната. Тоа е таканаречениот внатрешен лекар.
Ако докторот веќе е позитивно прифатен од населението, тогаш сите треба да знаат дека имаат свој личен доктор, свој личен тренер,
кој е со нив седум дена во неделата, секој ден од утро до вечер.
Тој се грижи за него и се грижи подобро за него отколку што може кој било друг лекар, бидејќи е внатре во него и бидејќи го
интегрира телото и умот, а исто така ги препознава ситните детали што не можат да се откријат
со лабораториски вредности и техники за снимање.
Верувам дека она што беше јасно од самиот почеток сега е докажано со 250 научни студии: дека намерата да се
нанесе штета била планирана од самиот почеток во целата оваа агенда со коронавирусот.
Па, тоа сега е толку очигледно!
Како можеме да ја пренесеме пораката до луѓето? Тоа е многу важно прашање. Медиумите сигурно имаат улога да ја одиграат овде.
Она што би сакале сега да го видиме во однос на справувањето со пандемијата на коронавирусот,
според мое мислење, се случува само во маргинална мера.
Значи, сè уште сме далеку од разумно ...
Сè уште е непожелно. Сè уште е осудено да се побара ова да се реши.
Да, секако, сè уште сè се потиснува, бидејќи, природно, луѓето на власт сè уште се истите што беа следбеници, оние што стоеја
зад целата работа и кои, барем, ги спроведоа овие работи овде.
И, секако, тие не сакаат нивните сопствени негативни постапки да бидат под лупа.
По таа причина, верувам дека она што треба да се потисне, во моментов едноставно се потиснува.
Но би сакал да му одговорам на претходниот говорник.
Добрата вест во врска со сето ова е дека сега можеме да препознаеме дека итно ни е потребен нов лек.
Можеме да видиме дека повеќе не правиме напредок со системот, дека не можеме да им веруваме на лекарите.
И неодамна слушнав дека еден од слоганите на Австриското медицинско здружение беше:
Здравјето започнува со вашиот лекар.
И тоа е целосно погрешно, како што штотуку рече претходниот говорник, Герд Реутер.
Имаме прекрасен саморегулирачки, самозаздравувачки систем во нас. И важно е да го препознаеме тоа.
И здравјето започнува со секој поединец.
Мислам дека она што требаше да го научиме од коронавирусот е дека повторно треба да ја преземеме одговорноста за сопственото
здравје. Дека не треба да имаме преголема доверба во титули или бели мантили, туку пред сè во самите себе и во сопствените сили.
И верувам дека една од најважните максими за преживување во медицината е: колку што е
потребно, толку помалку. Помалку е повеќе.
И важната изрека "primum non nocere", што значи "најпрво не нанесувај штета", односно не преземај никакви
мерки што предизвикуваат повеќе штета отколку корист – ако се придржуваш до тоа, можеш постигне многу.
Гледам голем срам. Луѓето не сакаат да признаат дека повеќето лекари тргнале по погрешен пат, откако
наседнаа на пропагандата за коронавирусот и вакцинацијата.
И јас исто така гледам срам во тоа, бидејќи многумина се збогатиле со средства надвор
од буџетот, а многумина се согласиле со тоа.
Не само лекарите, туку и болниците, секако, како и многу други кои заработија пари од маски,
тест-центри и така натаму. И политичарите, патем.
За жал, политичката корупција не е кривично дело во Германија.
Тие сè уште не го имаат запишано тоа во закон.
Тука сме сите ние кои сме се спротивставиле на државниот наратив, сме го побиле и така натаму.
Затоа преминавме во офанзива – бев осуден од BGA.
Замислете да ви биде изречена едногодишна, десетмесечна условна затворска казна за пишување медицинска потврда.
Мораш да го свариш тоа. Работам на оваа работа веќе 55 години и сум издал 80.000 сертификати. И одеднаш тоа е погрешно.
Тогаш би можеле и да забраните кобблер да шие обувки и да го прогласите за казниво дело. Па тоа е толку апсурден циркус.
И едноставно мораме да истраеме и да продолжиме да велиме, мирно, без насилство: Не, тоа беше точно, и така ќе биде.
Ние што седиме овде сме подготвени да прифатиме недостатоци, со тоа охрабрувајќи ги и
другите луѓе да станат и да се приклучат на отпорот.
И сум сосема сигурен дека тоа ќе расте експоненцијално и целиот овој циркус ќе се сруши многу наскоро.
Со мојот авторитет ве именувам вас, сите што седите таму, за министри на здравството.
Тие се опремени со буџет вреден милијарда фунти, неограничена моќ и во суштина можат да иницираат работи што никогаш претходно
не постоеле. Затоа се слободни да носат сопствени одлуки.
Г-дин Ројтер, која би била вашата прва мерка за отпорност во иднина? И овој страв од војна што виси над нас.
Што би направил како прв чекор? Освен да се ослободиш од Лаутербах, тоа е. Политички, политички.
Па, јас би ги вратил поголемиот дел од парите веднаш.
Просто затоа што општество кое верува дека му е потребен здравствен систем е болно општество.
Здраво општество не му треба систем.
Па, ако јас бев министер за здравство, би го променил стимулот. Стимулот доаѓа од медицината.
Сите сме ја проучувале патогенезата, науката за болести. А поттикот е болеста.
Колку повеќе пациенти лекувам, толку повеќе пари заработувам.
Ова мора да се префрли од патогенеза кон салутогенеза.
Прашањето не е што те прави болен, туку што те прави здрав и што те одржува здрав.
И стимулот мора да биде во оваа насока.
Морам да заработам многу пари ако имам многу здрави пациенти.
Како што некогаш беше случај во Кина, каде што лекарите добиваа плата само ако пациентот
беше здрав, а не добиваа плата ако беше болен.
Тогаш тој навистина можеше да се натера.
Да станеме подготвени за војна, да го зголемиме вооружувањето, да воведеме задолжителна воена повинност и да прогласиме
вонредна состојба – тоа го велат политичарите низ цела ЕУ.
Тоа е војна што е објавена. Во 2029 година, хибридната војна ќе прерасне во жешка војна.
Ова е прогнозата на германските вооружени сили, НАТО и исто така на германскиот министер за одбрана.
Иако вонредната состојба поради коронавирусот го погоди населението речиси како гром од ведро небо,
овојпат станува збор за вонредна состојба што беше однапред најавена и имаше соодветен рок за подготовка.
За ЕУ, која со години беше фокусирана на вок, родовата и климатската неутралност,
сега одеднаш е турната во вооружен конфликт.
И дури со сета поспешност, се потребни неколку години, а оклопот прво мора да се
изгради. Но како реагираат оние што се разбудиле?
Како движењето за слобода, кое стана почувствително за време на пандемијата на коронавирусот, одговара на оваа предвидена закана?
Ако го игнорираме естаблишментот, кој се надева дека ќе профитира од војната, населението во моментов е поделено на следниве групи:
оние кои ја сметаат војната против Путин за праведна кауза, бидејќи претпоставуваат дека самите тие нема да се жртвуваат,
нема да страдаат или да умрат во војната. Оние кои продолжуваат безусловно да ја одбиваат војната, но за кои војната е апстрактна
и нереално далечна и затоа остануваат пасивни. И потоа има и такви кои ја препознаа опасноста и краткото време за подготовка
од само неколку години и веќе активно водат кампања против неа, очајно обидувајќи се да ги разбудат своите сограѓани.
Последната група е најмала, но можеби и најклучна група.
Зашто промената може да дојде само од активните, но само ако успеат да ги стават пасивните зад себе.
Па да чекаме до 2029 година, додека првите бомби не паднат и мртвите не ги наполнат улиците?
Дали да чекаме, замрзнати како зајак пред змија? Или да го искористиме времето и да направиме нешто?
И кога правиме нешто, клучното прашање е: што точно правиме?
Тогаш ќе мораме да станеме уште посмели, поенергетски и можеби дури и поотпорни отколку што веќе бевме за време на пандемијата
на коронавирусот, бидејќи опасноста е всушност многу поголема, економски, за општеството во
целина, но и едноставно за нашите најблиски.
И мислам дека подигањето на свеста за ова и потоа нејзиното претворање во акција, во храбра акција, мора да биде сè и крај.
Еднаш ми кажа во претходно интервју дека сега практично си целосно ослободен од страв.
Веќе години наназад, вие сте неуморен просветител и застапник против војната и за мирот.
Ако е така како што рекоа претходните двајца говорници, дали мислите дека сè уште е можно да ги разбудите луѓето во овој
момент, или секој што ја препознал опасноста треба да изгради Ноев ковчег и да бара спасение од претстојниот
потоп, или, како што некој друг рече, да научи руски или да го наполни резервоарот со бензин и да побегне?
Најпрво, многу ви благодарам за поканата. Прашањето е што можеме да научиме од нашите противници, и верувам дека она што можеме да
го научиме од нашите противници – како што видовме со КОВИД-19 – е дека штом ќе се обидеме да допреме до умовите на луѓето со
аргументи... Но, кај население кое е исплашено, ние не успеваме.
Најефективниот лек за коронавирусот во тоа време беа едноставно ковчезите од Бергамо.
Тоа успеа; луѓето можат тоа да го замислат.
Потоа извлекуваш статистики и велиш: "Слушај, ова те засега", и им покажуваш само луѓе на вентилатори, без
разлика од каде доаѓаат – луѓето во оваа состојба на страв ќе се фатат за првата сламка.
Тоа е исто така идејата зад социолошкото истражување, дека стравот сериозно го ограничува размислувањето.
Значи, мораме да си го поставиме прашањето: очигледно никој не е за војна, тоа е јасно, но заканата е дека Путин,
дејствувајќи сам, ќе нè убие сите. Како да се справиме со тоа?
И едноставно верувам дека треба да признаеме дека треба да комуницираме преку емоции.
Можете да се повикате на Едвард Бернс или на Густав Ле Бон, "Психологија на толпите".
Ако тоа не успееше, немаше да има рекламирање.
Можеме и тоа да го направиме, бидејќи тоа е ефект што исто така можеме да го активираме.
Затоа верувам дека треба да им играме во рацете на нашите противници, сакајќи го она што тие сакаат
да ни го продадат и повторно нагласувајќи го тоа.
Ова ќе ги налути некои луѓе, но тоа е намерата.
Можете да создадете лажна кампања на Бундесверот, која би можеле да ја закачите пред касарната, прикажувајќи
деца во војнички униформи со наточено оружје, на пример, со натпис "вежбањето прави совршенство".
Или војниците на Бундесверот: "Сега стануваат воени злосторници."
Приказни како таа. Исто така, можете да ја прилагодите кампањата што се водеше за време на пандемијата на коронавирусот.
Многу производители на брендови ги променија своите логоа.
Се потсетувам на McDonald's: вакцинирајте, го сакам.
И така, Мекдоналдс во камуфлаж: Кил, го обожавам.
Дури и црквите: вакцинацијата е љубов. Заменете го крстот со две ракети, сите во униформа
при причест: сега убивајте. Војната е добра.
Или реклама на Hornbach: војници копаат масовни гробишта – а потоа направете го тоа ваш проект.
Тоа дефинитивно е дел од тоа. Верувам дека многу луѓе едноставно не се свесни што значи војна.
Многу луѓе, особено младите, сега за војната знаат само од телевизија.
А потоа има воени херои и големи воени филмови, кој на крајот ја добива девојката, или што и да е.
Таму војната е прикажана сосема поинаку.
И навистина верувам дека е многу важно луѓето да ја согледаат вистинската, сурова
природа на војната и дека тоа треба да ги потресе.
Но само тоа не може да биде решението, бидејќи токму тоа е проблемот што го споменав претходно: ако само некој
го шокирате и го натерате да се чувствува уште полошо отколку што веќе се чувствува, тогаш тој ќе се обеси.
Искрено, ако нема каде да се исфрли, ако нема со кого да разговара, нема заедница, нема никој што ќе каже "Ајде заедно да
најдеме излези и решенија", тогаш само го оставате сам со овие моменти на шок и шокантни слики, со овој страв што повторно
му го всадувате, и мислам дека го прави уште по-беспомошен.
Секако, научивме за многу психолошки феномени за време на пандемијата на
коронавирусот, при што се спомнуваа Ле Бон и други.
Сите се прашувавме што навистина се случило.
И во овој поглед, верувам дека сме станале малку попаметни во однос на тоа како би можеле да одговориме на следното нарушување
од страна на државата, за да не бидеме повторно искористени.
И она што ме погоди силно во овој поглед е дека дури и оние кои наводно се на вистинската страна се премногу водени од страв.
Некои луѓе се плашеа да се вакцинираат против КОВИД-19, други се плашеа за својата слобода. На крајот, сè беше само страв.
И сега е повторно истото: некои се плашат од избувнување на војна, други се плашат од Русите.
И така, повторно има различни стравови на двете страни.
И секогаш сметам дека стравот е лош водич.
Тоа значи дека прво сакам да ги охрабрам луѓето да не бидат против нешто, туку да бидат за нешто.
И тоа значи дека борбата против сиромаштијата е глупав концепт, затоа што што треба да правиш? Да се бориш со сиромашни луѓе?
Тогаш би било подобро да се фокусираме на богатството отколку да се бориме против сиромаштијата.
И ако сакате мир, тогаш не треба да работите на војна, туку на мир.
И потоа треба да се погледне што е навистина посебно во тоа и од каде навистина потекнува човечкото достоинство.
Ние сме создадени од Бога; имаме човечко достоинство.
И човечкото достоинство не е апстрактна конструкција; секое човечко суштество е важно и вредно,
претпоставениот противник исто толку колку претпоставениот сојузник кој секогаш стои покрај мене.
Приговор на совеста е многу едноставен начин да се изрази став, да се зафаќа целиот воен апарат, да
се зголемат статистиките и да се направи јасно дека:
Ние припаѓаме на цела една возрасна група. И секогаш зборуваме за околу 500.000 млади мажи кои
секоја година се додаваат како ново месо за топ.
Ако само една четвртина од луѓето речеа: "Слободно играјте војна, но јас си заминувам. Можете да ме ставите во
некоја фабрика за конзерви ако сакате да играте, но не очекувајте да бидам на првата линија."
Тоа е доста силна изјава и покажува дека граѓаните навистина можат да направат разлика, бидејќи тоа
природно остава впечаток – на крајот на краиштата, војна без војници е некако тешко да се води.
Вие рековте мејнстрим медиуми, но јас сега ги нарекувам државни медиуми.
Ова е ситуација што е заматена од бајката за четвртата власт, од наративот дека новинарството е независно и
дека може да биде објективно, од бајката за радиодифузна служба што ѝ припаѓа на сите нас.
Само што напишав книга на оваа тема: Staatsfunk (Државно радиодифузно емитување).
Веројатно е непотребно да се споменува, но државата исто така има влијание врз корпоративните медиуми.
Имаме вртливи врати што водат до тоа водечки уредници да станат владини портпароли, а колеги
да станат портпароли на Франк-Валтер Штајнмаер.
Имаме субвенции, директни или индиректни. Имаме рекламни кампањи, имаме тајни служби кои имаат свои упоришта во
секоја голема уредничка канцеларија, свои луѓе кои се грижат одредени наративи да бидат протуркани.
Имаме пропагандни машини кои обезбедуваат речник и персонал кој е подготвен и чека на соодветните интервјуа.
Значи, немаме независно новинарство, што значи дека не треба да веруваме дека тука добиваме приказни, дека тука
добиваме нешто што би можело да ја критикува политиката.
Па што им треба на луѓето, што би им требало за да се спротивстават повеќе на
неправдата и да се залагаат за мир и слобода?
И почетниот заклучок од ова би бил дека може да се извлечат долгорочни и итни мерки.
На долг рок, тоа е малку како да градиме замоци во облаци. Секако, на долг рок, ќе мораме и да се справиме со здравствениот
систем на масовна основа и да го реструктурираме, како што беше дискутирано во претходната панела, за да
се движи во насока на здравје и зајакнување на луѓето.
Во психологијата, фокусот навистина беше на психата на луѓето, или на фактот дека тие се психолошки ослабени, безмоќни, не се
чувствуваат ефикасни и носат многу внатрешни рани од детството или од училиште, кои веќе им велат да бидат послушни,
да бидат добри, да не се спротивставуваат, да не се бунат.
Значи, почетната точка би требало да биде едноставно да се обнови внатрешната сила на луѓето, да се зајакнат одвнатре, да се
развиваат во училишниот систем и да им се даде самоефикасност во здравствен систем кој посветува многу повеќе внимание на
психата и го почитува менталното здравје на луѓето. Тогаш и самото општество ќе стане многу посилно и поотпорно.
Секој е само еден дел, еден единствен дел од општеството.
Сега е вака: многу мали, повредени деца, исплашени, и се караат меѓу себе, понекогаш како во
градинка, а помалку како во возрасно општество.
Значи, ќе мораш да започнеш многу силно. Тоа е она што навистина го најдов возбудливо во целата работа.
Мора да го посакувате. Овие се оние кои ви покажаа дека го посакуваат.
И потоа тие навистина мора да го направат тоа. И постои значителна разлика помеѓу двете.
Затоа мора да им го направите што е можно полесно.
Значи, мора да им кажете: "Добро, постои веб-страница, на пример, пријавете се", или "имаме штанд на лице место", или "дојдете
на демонстрација, на пример, секоја прва сабота од месецот пред Федералната канцеларија во Виена, како што правиме ние".
Но тоа ќе функционира само ако ја направиме опасноста опиплива и видлива, како што правилно рече Кајван, и потоа
им кажеме на луѓето: "Добро, сега направете нешто по тоа."
И потоа си дозволуваме да бидеме задржани затоа што медиумите не газат и викаме: "Помогнете, помогнете,
сега ми го уништуваат името, сега морам да престанам."
Или сум добро познат во мојот град и сега се откажувам.
Па добро, многу ви благодарам, вие сте поддржувач на војната.
Треба да им ја разјасниме на луѓето дека она што го правиме, дури и ако тоа значи
излегување на улиците, не е лесно ни за поединците.
И тоа не е забавно во основен смисол, бидејќи си играме со оние кои не само што ја планираа Корона, не само што ја планираа
миграциската агенда од 2015 година, не само што го планираа колапсот на банките во 2008 година, туку и кои ја планираат
Третата светска војна. И со нив не треба да се шегувате.
И ако им се мешаш, мора однапред да знаеш дека треба да бидеш подготвен да платиш цена.
И ако го разгледате овој лак на тензија од "што следува" до "како можам да придонесам" и "што сум спремен да платам"
Ах, тоа е исцрпувачки, ах, тоа може да биде опасно, ах, некој сосед може да ми пријде и да ме праша што правам на демонстрација
или што правам на некој настан, тогаш морам однапред да се подготвам за тоа, и потоа мораме да бидеме јасни дека оваа борба
за мир – и сега, се разбира, станува смешно да се "бориме" за мир – оваа посветеност на мирот – ќе биде спречена од
глобалистите кои ќе ги искористат сите расположливи средства, бидејќи тие сакаат Трета светска војна.
Зошто да нема лажен штанд со протеза каде што можеш да се процениш?
Значи, постојат многу начини да ги разбудите луѓето, но да бидете помалку цинични.
Се запрашав зошто во последните години на улиците се случило толку малку, иако многу едукатори исто така држат предавања.
И тогаш ми стана јасно дека ние, оние што ги држиме презентациите со многу PowerPoint и
слично, на крајот служиме на училиштен формат.
Подолу седат луѓе, а горе има говорник кој е добар во она што го прави, е красноречив и добро се подготвил.
Подолу седат луѓето кои аплаудираат, кои велат дека тој е толку во право, но остануваат пасивни.
И затоа реков, добро, веќе не можам да држам вакви предавања, бидејќи не е дека луѓето не знаат.
Значи, не е дека луѓето не знаеле за тоа.
Имаме многу Радио Лондон. Но како да ги поттикнеме луѓето да преземат акција?
И мораме да признаеме дека сите сме поминале низ училишниот систем, од градинка до ... и таму ја
научивме оваа невидлива работна листа, односно послушност.
Ние сме многу, многу силно дресирани и го сметаме тоа за цивилизација. Секогаш велам дека ова е "премногу цивилизација".
Па така, ние се покоруваме, и за нашето големо послушание добиваме награда. А оние кои беа најпослушни стануваат
наши примерни ученици, од Бјукс до Урсула фон дер Лејен.
Тие не само што не паднаа од дрвјата, туку беа направени така.
И така што можеме повторно да ги вратиме луѓето во нивниот вистински живот, бидејќи порано беа како три-
или четиригодишни деца кои тапкаа со нозете, реков: добро, ќе ги изведам луѓето на сцената.
Ги изведувам на сцена луѓе кои претходно ставиле реченица во таква кутија со индексни картички, некаква мантра, страв.
И потоа тие излегуваат на сцена и зборуваат за себе пред 2, 3, 4, 500 луѓе.
И потоа паѓа и бариерата на срамот, бидејќи многу луѓе потоа зборуваат за нештата, на пример за време на пандемијата
на коронавирусот, како се посрамувале, како биле повредени.
И потоа тие во публиката доживуваат дека никој не е злонамерен, туку напротив има неверојатна количина
аплауз затоа што луѓето се осмелуваат да го направат ова.
И секој може да се пронајде во овие приказни.
Потребна ни е јасна идеја каде навистина сакаме да одиме, а оваа идеја каде сакаме да одиме е, пак,
многу едноставна: сакај го ближниот свој како себеси!
И ако ние како општество успееме да се третираме разумно и да ја обновиме таа основа, бидејќи таа е изгубена, тогаш
имаме шанса да замислиме иднина каква што ја посакуваме за себе.
Едноставно да се каже "да, не сакам да бидам болен, не сакам војна и не сакам да бидам
сиромашен" не е визија, туку е нејасна надеж.
И токму тоа е суштината, мислам: прво, да знам зошто го правам сето ова, каде навистина сакам да одам, како поединец и како
општество; второ, да препознаам дека јас самиот сум ефективен и само треба да го направам тоа, без разлика
како, бидејќи тоа не мора да биде однапред одредено – ние луѓето сме толку неверојатно креативни.
Отиди во супермаркет или во аптека и погледни ги сите работи што луѓето ги измислиле – продавница за технологија,
апсолутно е неверојатно на што сме способни ние луѓето!
И не можеме да смислиме што да правиме со нешто толку банално како војна што користи толку примитивни методи. Тоа дури и не е
како хартиена фигура, туку е грубо издлабено и со векови е ист дел дрво, каде што ни се
повторуваат истите глупости одново и одново.
Сега навистина е доста!
Па, навистина верувам дека алтернативниот WEF може и треба да се искористи и овде, дека треба да
ги здружиме силите и да формираме широки сојузи.
Колку пошироки мостови градиме, колку пошироки се сојузништвата, толку е потешко сега да
се таргетира или да се лоцира и нападне некој.
И верувам дека само ако успееме да им се спротивставиме на овие неколкумина, кои се многу добро
организирани, со насмевка, тогаш отпорот ќе биде забавен.
Инаку, секогаш е како да имаш нож меѓу забите, и тогаш нема забава.
Треба да видиме како отпорот против оваа мала група може да се направи забавен, за да се вклучи и следната генерација, бидејќи
тие не се попаметни од нас, туку само подобро организирани.
И токму таму сме кога почнуваме да градиме структури; тие се постабилни од она што може да
го постигне еден поединец. И тоа е иднината.
Како да избегате од репресијата што ве очекува?
Кајван тоа многу убаво го сумираше. Станува збор за пристапување кон работите со малку леснотија и насмевка на
лицето, не со решителност и страв, туку со доверба во Бог.
И за мене е исто. Ја пристапувам без никаков страв. Само знам дека треба да ја завршам оваа задача.
Морам да го направам ова. Знам како функционира другата страна. Сè ова го доживеав интензивно.
Колку сметки ми беа затворени од Hamburger Sparkasse, Apotheker- und Ärztebank?
Ти приоѓаат и ти велат: "Господине Бонинг, немаме ништо против твоите политички ставови, но те молиме најди друга банка."
И сите го прават тоа еден по друг. Потоа доаѓа Volksbank Lüneburger Heide, која се збогува,
Sparkasse Hamburg-Buxtehude, не, нема да успее меѓу нас.
Потоа доаѓа давател на платни услуги како PayPal и по еден час практично вели: "Не, не со вас."
Или Stripe добива повик од новинар на ARD во петок навечер – знаете ли каков човек е тоа? – и
одеднаш мојата сметка е блокирана во сабота наутро.
Значи, она што едноставно треба да го сфатиш е дека е сосема нормално да бидам цензуриран на
социјалните мрежи и мојот досег да биде ограничен.
Слободата на говор е далеку од слободата на дофат; тоа одамна е норма.
Ние треба праведен монетарен систем за слободна иднина.
Преовладувачкиот монетарен систем, кој сите го знаеме како фиатни пари, се открива како глобален октопод, на чија
милост, според нашето согледување, речиси сите влади се.
Конците ги влечат само неколку избрани, и овие вистински мајстори на парите природно ја поседуваат моќта.
Денешните пари се создаваат од ништо со притискање на едно копче, и не само што немаат никаква подлога,
туку нашиот систем е оптоварен и со сложена камата.
Резултатот од ова е, се разбира, необуздана алчност за сѐ повеќе и повеќе, и потоа, секогаш кога овој систем ќе го достигне својот
однапред-програмиран крај, тој треба да се рестартира на секои неколку децении, што е она што го доживуваме во моментов, или
поточно, сме принудени да го доживееме, како Големо Ресетирање.
Многу луѓе природно го гледаат овој монетарен систем како корен на сето зло, било да е тоа инфлација, осиромашување,
глад или војна. Ако сè не беше насочено кон постојан раст, многу од кризите на нашето време не би биле неопходни.
Минатата година дискутиравме можни решенија на нашата панел-дискусија за
монетарниот систем и сите всушност се согласија.
Од една страна, државата мора да стане помала, да се оддалечи од патернализмот и да се фокусира на своите
основни задачи. Од друга страна, монетарниот систем мора да стане поправеден и, секако, пофер.
Пред сè, мора да има јасно покритие за да не може парите едноставно да се печатат по желба на
инфлационен начин, како што е случај во моментов.
Па, оваа година сакаме да бидеме уште поспецифични, бидејќи само оние кои можат да ја видат јасната
целна линија можат да го совладаат патот до неа.
И со нетрпение очекуваме да видиме дали можеме да најдеме заедничка основа по ова
прашање меѓу нашата група економски експерти.
Па, тоа се пари кои всушност работат без камата, бидејќи каматата е проблем кој денес повеќе не се смета за
проблем. Каматата е проблем затоа што расте експоненцијално.
Сите знаат за сложената камата од училиште; тоа е експоненцијална функција.
Така почнува бавно, станува сè пострмно и пострмно, сè додека не продолжи во бесконечност.
И оваа сложена камата во монетарниот систем ја принудува целата економија да се развива
експоненцијално, односно со сè поголем темп.
Затоа ни е потребен постојан економски раст.
Значи, за нашиот систем да остане стабилен, му е потребен најмалку 3% економски раст секоја
година, инаку ќе се уруши порано или подоцна.
И тоа е затоа што постојано мораме да ги гониме овие каматни стапки.
Значи, овие каматни стапки доведуваат до тоа финансиските активи сè повеќе да се надуваат.
Тие исто така доведуваат до тоа сиромашните да станат уште посиромашни, а богатите уште побогати.
Богат човек едноставно има многу пари, кои ги позајмува под камата, станувајќи уште побогат како
резултат, а остатокот од населението мора да плаќа за тоа.
И така, преку камата, парите автоматски се префрлаат од масите во сè помалку и помалку раце.
Тоа е основниот проблем со монетарниот систем.
Не, ние сме ги виделе ужасните ефекти од инфлацијата низ историјата.
Се спомнати 1920-тите, и сигурно е точно дека секоја војна, секој голем пад на една империја,
секогаш се заснова на нестабилноста на парите.
Ова значи дека секогаш кога парите стануваа нестабилни, избувнуваа војни и империите опаѓаа, затоа што
луѓето сакаа да го одвлечат вниманието од измамата.
Мораше да го одвлечеш вниманието од измамата. Ако веќе не можам да платам, тогаш или морам да признаам и да му кажам на светот
дека ве измамив – нешто што политичарите исклучително не сакаат да го направат – или создаваш уште полош настан и потоа
велиш: па, така едноставно се случи. Сите знаат... не бев јас.
И тоа е всушност проблемот, зошто велиме дека повеќе не смееме да ја дозволуваме оваа инфлација.
Би ве повикал да направите јасна разлика помеѓу понудата на пари, растот на понудата на пари и инфлацијата.
И ако го ставиме ова во контекст на приходите на луѓето, мораме да заклучиме дека просечниот работник во Германија
денес мора да работи седум пати подолго за една унца злато отколку што беше случајот во 1999 година.
И токму тоа Еике Хамер веќе го опиша. Ова е таканаречениот Кантиљонски ефект, при кој првите приматели на
новосоздадените пари имаат корист, бидејќи можат да купуваат по поволни цени што сè уште преовладуваат.
Потоа сè повеќе пари влегуваат на пазарот, тоа влијае на побарувачката, цените растат и, на крајот, прво се зголемуваат
приходите на пензионерите, вработените и така натаму.
И токму тоа е прераспределбениот ефект што се постигнува.
Дали ни е потребен златен стандард сега или не? Дали е добро, дали е лошо или што и да е?
Оваа дискусија не нè води никаде. Таа само ја продлабочува поделбата меѓу експертите. Наместо тоа, едноставно
треба да создадеме монетарен систем кој повторно ќе има вистинска врска со реалните резултати на луѓето.
И прашањето е: како да го завршиме тоа сега или во која насока сакаме да го промениме? Исто така,
треба да ги убедиме луѓето да се согласат со тоа.
Значи, ако само економските теоретичари се согласуваат дека ова можеби е вообичаениот правилен пат напред, ние
исто така мораме да ги убедиме луѓето да се приклучат! А што луѓето навистина доживуваат во реалноста?
Тие едноставно доживуваат пад на својот животен стандард, доживуваат зголемување на
цените, а товарот на долгот станува сè поопорен.
На почетокот на оваа година, професор Раффелхјушен наведе бројка што навистина ме воодушеви.
Според проф. Рафелхушен, вистинскиот национален долг на Германија изнесува 17,3 трилиони евра, што е
многу пати поголемо од официјалниот национален долг.
Секако, постои и неофицијален национален долг, пензиите на државните службеници, кои не се покриени со капитални
фондови, салдото на TARGET2, сенчестите буџети, ESM, ESF и сè друго што се нарекува пакети за спасување.
Сега сè уште имаме многу специјални средства.
Значи, системот што го имаме сега – мислам дека сите се согласуваме – сепак ќе се сруши и ќе изгори.
Бидејќи би ни требал глобален економски раст од 10 до 15 проценти во сите нации во следните 50 години за да
се приближиме барем до шанса да го исплатиме долгот.
И тоа не е план на владите, да го отплатат националниот долг во одреден момент; напротив, случајот е спротивен.
И ако сега се движиме кон валутна замена, валутна реформа и слично, што го сметам за многу реално, тогаш едноставно
мораме да имаме на ум дека она што луѓето мислат не е вистина:
Се надевам дека наскоро ќе има валутна реформа, тогаш ќе се ослободам од моите долгови.
Сосема спротивното е точно. Имаме закони за ревалоризација на долгот, односно прашањето за добивките од шпекулации со хипотеки
и прашањето за данокот на шпекулации со добивки од кредити.
Тоа е околу 50 проценти, бидејќи средствата се конвертираат поинаку отколку чистите парични вредности.
И секако, ова не важи за државата и за банките, но вака се применува на компаниите и на нас граѓаните.
Законите сè уште се во сила, и овие се всушност клучните прашања за мене во областа на
монетарните системи, кои сега треба да ги разгледаме.
И дали потоа ќе добиеме валута со или без златен стандард... Можеби ќе воведеме и флексибилен златен стандард,
што значи дека само одреден процент од глобалната парична понуда е поддржан со конкретни средства.
Дали станува збор за злато, сребро или нешто друго, останува да се види, но цврсто верувам дека ни е потребен некаков обврзувачки
линк со реалните економски резултати, а исто така треба да се оддалечиме од нашиот сегашен
економски систем, кој се темели исклучиво на раст.
Можеби ова исто така би можело да се прикаже во историски контекст.
Според мојата перцепција, и ова е навистина само површно кога станува збор за финансии, постојат одредени сили во
позадина кои во одреден момент го создадоа овој систем.
Тоа нè носи на Џекил Ајленд во 1913 година, кога одлуката за основање на Федералните резерви беше донесена во еден вид државен
удар од страна на тогашното владеење – сите пратеници беа на божиќни празници, а и сенаторите беа отсутни. Целата
работа потоа беше спроведена само со неколку избрани лица.
Потоа, постои и оваа идеја што кружи дека на Титаник имало неколку критичари на овој
систем, и дека и тие биле на ист начин "отстранети".
Дали овие моќници зад сцената, кои во овој момент не можам да ги именувам, намерно го поставиле овој систем така што
ние практично сме поделени според нашите различни ставови, а вистинските владетели остануваат невидливи?
Можеби можете малку да ја разгледате идејата.
Да, да, пред сè, чувствувам одредена нелагодност, бидејќи од финансиска и економска гледна точка овде е
создаден голем неред, кој можеби треба малку да се среди.
Значи, многу работи се групирани заедно – инфлација, дефлација, економски раст, кризи – сè е фрлено во еден котел
како да постои само една причина, инфлација или дефлација или нешто слично, но тоа навистина не е така.
Наместо тоа, она што мораме да го признаеме е дека секогаш кога се случува манипулативна интервенција, едната
страна е фаворизирана, а другата оштетена. Тоа е логично.
Ако ја зголемам монетарната вредност за некој конкретен, дефлација, тогаш некој друг кој позајмил пари и
мора да врати повисока реална вредност има проблем.
Сега доаѓаме до прашањето за островот Џекил и други прашања.
Токму ова не треба да се случи од гледна точка на граѓаните.
Имено, мала група, картел, се собира и вели: "Ќе добиеме дозвола и само ние ќе добиеме дозвола да создаваме пари", а државата
не само што ни ја дава таа дозвола, туку и ги принудува сите останати да прифатат дека само ние можеме да создаваме пари.
Тоа е како кога на забава имам кутија со ваучери, можам да одлучам кој ќе добие кој ваучер.
Моите пријатели и познаници ги добиваат ваучерите бесплатно, ги добиваат така, а другите плаќаат малку повеќе за нив, и ако на
крајот алкохолот или што и да е се потроши, тогаш им давам на другите многу ваучери за нешто друго, знаејќи
дека нема да добијат ништо за нив бидејќи алкохолот или забавата веќе практично е завршена.
И тоа е хаосот. Токму банкарите кои се сретнаа на островот Џекил ја создадоа оваа можност.
И тие исто така рекоа дека, бидејќи ние сме единствените кои имаат пари и сега ја поттикнуваме државата да ги користи нашите
пари само за економски цели и, всушност, да го извади златото од оптек, државата секогаш ќе нè спасува и секогаш ќе зависи од нас.
И тоа е вистинскиот хаос. Она што се случи овде е дека творците на пари, банкарите кои се состанаа таму, беа ослободени од ризикот
да мораат на некој начин да ја преземат одговорноста за тоа.
И потоа, во 1971 година, Никсон прогласи банкрот за Соединетите Американски Држави и рече: "Слушајте, ве изневеривме, не можеме
да испорачаме, создадовме повеќе пари отколку што имаме, отколку што требаше да имаме, и не можеме да го испорачаме
златото, па затоа засега ќе го декуплирам доларот од златото."
Тоа е сè што направи, прогласи банкрот.
И од оваа неспособност за плаќање, луѓето рекоа – сега немам никакви обврски, сега овој приватен картел на банкари во
Њујорк може да заработи колку сака, тие веќе немаат никаков ризик. Затоа што не мораат да дадат ништо во замена, ништо!
Можете да продолжите да печатите сметки, како во касата за сметки...
Тоа значи дека ако луѓето сега сакаат да одат дома и да кажат: "Во кутијата за ваучери… сега вратете ми ги еврото
или доларите што ви ги дадовме", тогаш вие велите: "Не, не, овде пишува дека ќе добиете само ваучери."
Можете да си ја земете сметката со себе, а јас ќе ви дадам нова.
Тој вели, како шега, дали знам дали ќе има уште една забава следната година? Да видиме, не знаеме, можеш да го земеш со себе.
И тоа е навистина хаос! А златото навистина штити од тоа. Постојат и други работи што би штителе од тоа. Но златото
низ историјата секогаш се покажало како особено доверливо.
И златото никогаш не ја изневерило довербата низ историјата.
И тоа е едноставно рекламен аргумент дека златото може повторно да се искористи за да се
врати оваа основна доверба во валутата во прв ред.
Тоа штотуку беше уништено со сегашните валути.
Треба да го критикуваме фактот дека луѓето владеат над други луѓе. Тоа е вистинскиот проблем.
И што можеме да кажеме за очигледната легитимност на Федералните резерви на САД е начинот
на кој законот се спроведува во светот денес.
Имаме величествен правен систем.
Да, законот едноставно е создаден од некоја клика која потоа вели: ова сега е задолжително греење.
И секако не сум задоволен од тоа ако мојот систем за греење повеќе не е соодветен.
Да, и токму така беше тогаш. Еврато ни беше наметнато без да имавме можност да се спротивставиме. Со други
зборови, тоа е наметнат закон. А наметнатиот закон е неправеден.
Законот се договара меѓу договорните страни, и овие договори вклучуваат фактот дека сите страни се земаат предвид, дека се
согласува доброволно, а не, како што се случувало во минатото и како што дозволивме денес, дека
законот им се наметнува на луѓето од страна на клика.
Па кој ќе ги издаде подобрите и поправедни пари на иднината? Веројатно нема да биде ЕЦБ, зарем не? Ерих, што мислиш?
Да, апсолутно не, бидејќи дури и во сегашниот монетарен систем без златен стандард, ние сме зависни од мал број моќни
луѓе, кои ги нарекувам NWOlites – не само елитите, туку Новиот светски поредок и елитите, силите зад сцената.
NWOlites денес ја контролираат емисијата на пари и исто така ја одредуваат насоката на геополитиката, Групата на
третата и политиката за лиценцирање на централните банки.
Овие не се независни централни банки; сите се приватни институции. Оваа пракса датира уште од Банката на
Англија, мислам во 1792 година, кога британската влада ја пренесе моќта да издава сопствена валута на приватни лица.
Значи, ова се враќа многу подалеку. И без разлика дали ни е потребен ЕЦБ или ФЕД, едноставно
ни се потребни стабилни системи за компензација.
Ние едноставно го нарекуваме финансиски систем или монетарен систем или валутен систем; ни треба само
принцип за прилагодување на валута или на перформанси.
Можете да го направите тоа сега со необезбеден пари, со обезбеден пари, но во врска со
златната држава, да се вратиме на тоа накратко,
Се сеќавам на Римската Империја, каде што за една унца злато добив машка облека по мерка, имено
туника, кожени сандали, венец од ловор и црвен пандел.
А денес, за една унца злато, можам да добијам и по мерка изработен, одличен машки костум со пристојни чевли.
Значи, златото секогаш има иста вредност; само валутите ја зголемуваат или намалуваат својата вредност.
Значи, идејата дека златото сега ќе се удвои, ќе се зголеми десеткратно или дури стократно, или дека среброто и
другите метали ќе го сторат истото, е целосна илузија.
Токму фиатните валути во последно време значително ја загубија својата вредност, и верувам дека ако имавме вистинска држава која
навистина се грижи за благосостојбата на своите граѓани, тогаш, според мене, таа дури би можела да ги
троши парите преку соодветен, праведен и правичен систем.
Тоа сигурно би била една можност, но од друга страна, човештвото е, како што велиш, толку креативно што
секогаш наоѓаме решенија, и постојат решенија таму некаде.
Значи, гледајќи однапред кон твоето прашање, Роберт, кој правилно ги троши парите? Или за што ги користиме?
Постојат примери за ова. Нека системите се натпреваруваат меѓу себе и нека луѓето одлучат.
И тоа нè доведува до системот кој, според мене, е пред имплементација.
Имаме итни проблеми во финансискиот систем.
Имаме дисбаланси кои настанаа затоа што луѓето беа измамени, затоа што луѓето веруваа дека можат да
распределуваат заеми или да создаваат пари без ризик.
Тие би можеле да распределуваат заеми на Украина, и никој не би прашал како ќе бидат
вратени парите; тие едноставно би создале повеќе.
И сега може да се случи овие средства да мора да се отпишат, бидејќи должникот кој ги примил
парите едноставно вели: "Веќе не можам да ги вратам."
Ова во моментов се случува со 20.000 компании годишно и повеќе, само во Германија.
Мали количини, поголеми количини, не знаеме, но тоа создава празнини.
И сега имаме проблем во билансот на банката, бидејќи тие се надеваа дека парите ќе се вратат: претприемачот XYZ, кој сега е
банкрот, или должникот кој влезе во личен банкрот, или Украина, која не ги враќа, можеби наскоро и Франција,
која исто така нема да може да ги врати, и така натаму... Нивниот биланс повеќе не е точен.
Или тие самите веќе немаат никаков капитал, кој потоа се евидентира на страната на обврските, бидејќи ако едноставно ги
изгубат активите на страната на активите – парите што сè уште се надеваат да ги добијат од другата страна се
актив за нив, но за банката – тогаш мора да преземат нешто.
Истото важи и за централните банки, и тие можат едноставно елегантно да се извлечат од ситуацијата со
тоа што ќе ја ревалоризираат единствената оценета ставка во нивните биланси, имено златото.
Што би предложиле, каква би била вашата идеална визија за монетарен систем во иднина што би довела до мир и дејствување?
Секој може да го гледа филмот "Чудото на Воргл". Тоа е навистина прекрасен филм и многу автентичен.
Јас сум запознаен со приказната за Воргл и многу е автентично како еден безкаматен систем ненадејно ја извлече
малата заедница во Воргл од глобалната економска криза.
Стотици други заедници сакаа да се приклучат, сè додека целата работа не беше спречена со сила.
На крајот, сè се сведува на каматните стапки. Систем што носи камата секогаш води до војна.
Проф. Густав Руланд пишуваше за ова пред 150 години во својата книга "Систем на политичка економија".
Тој напиша дека војната е начин богатите да заработуваат пари.
Тој исто така пишува дека додека постои капитализам заснован на интерес, секогаш ќе има војна.
Сосема едноставно затоа што каматните стапки растат експоненцијално, што автоматски води до прекумерен долг, а на
крајот и до војна, при што земјите се борат една против друга.
Со златниот стандард е уште полошо, бидејќи на крајот сè се сведува на злато.
Не со постојана понуда на пари, бидејќи тогаш не би можело да стане експоненцијално...
Понудата на пари не може да остане константна бидејќи економијата расте и таа мора да се прилагоди на економијата.
Токму тоа е што води кон кризата. Токму тоа е што води кон кризата. Тоа е проблемот.
Само што видовме од примерот на Шкотска и Велика Британија дека тоа не е така.
Но има многу примери каде што ова доведе до криза и војна.
Особено во однос на глобалната економска криза, проследена со Втората светска војна – не е
случајно што овие настани се следеа еден по друг.
Значи, САД беа во глобална економска криза до 1939 година. Само преку вооружувањето во Втората светска војна успеаја да излезат
од неа; инаку, и денес би биле во глобална економска криза.
Не можете да излезете од таква дефлациона криза без војна.
И така, работите ќе продолжат како што секогаш биле.
Ќе има дефлација, а потоа ќе дојде големата војна – сè ќе биде уништено и потоа повторно изградено.
Ќе се случи повторно. Го гледам Третата светска војна како што дојде Втората светска војна.
Постапката е точно иста како што ја имаме денес.
Сега се создава огромен шпекулативен меур.
Луѓето се поттикнуваат кон алчност: мора да купувате акции и да инвестирате, парите мора да работат и
сите ќе станете богати, или барем така ве ветуваат.
И ако пукне како што беше во 1929 година, тогаш ќе имаме точно иста низа на настани како што имавме тогаш.
Може ли можеби да започнете со краток преглед на тоа како би ја замислиле подобра Европа?
Со задоволство, господине Магнет. Пред сè, многу ви благодарам за поканата – ми е големо задоволство што сум тука.
Голема чест ми е да бидам тука на она што верувам дека е Вториот алтернативен форум, Вториот алтернативен WEF.
Германија треба да се смета за дел од унија на европски, суверени држави.
Ние застапуваме модел. Ние застапуваме модел на независни, суверени национални држави, со други
зборови, за оваа таканаречена Европа на татковини.
И ние се залагаме за реформи, апсолутно за расформирање на ова бирократско чудовиште, кое лично многу повеќе ме
потсетува на остатоците од Советскиот Сојуз, и за враќање на Европската Унија кон нејзината суштина.
И тоа може да се постигне само со намалување на бирократијата, со отстранување на десетиците илјади бирократи и
државни службеници кои го угнетуваат народот и воведуваат забрани за бизнисите и приватните потрошувачи.
Ова е целосно спротивно на идејата за слободна конкуренција, слободно претприемништво и граѓански
слободи. Но, можеби ќе дојдеме до тоа за момент.
Каде се наоѓа оваа влада под водство на овој ужасен канцелар Фридрих Мерц, кого го сметам за целосно
неспособен, целосно неспособна фигура која продолжува да ѝ нанесува штета на оваа земја?
Воопшто не е толку комплицирано.
Нашите цени на енергијата се превисоки. Ние губиме во меѓународната конкуренција насекаде.
Наш'рбетот е автомобилската индустрија, мотор со внатрешно согорување.
Еве нè повторно со забраната на мотори со внатрешно согорување на ниво на ЕУ. Но, таа е поддржана
од германската влада, па воопшто ништо не се прави!
Потоа ја имаме Регулативата за енергетска ефикасност на зградите. Мислиме дека и тоа е одлично.
И ако ЦСУ потоа почне да ги разнесува нуклеарните централи во Баварија.
Мора да го замислиш, тоа е како дива бура.
Ова е машинен шторм, технолошки шторм во нашата земја.
Историски, ова ме потсетува на единствената кампања на Мао Цедонг во комунистичка Кина.
Постоеше некој пред тоа, Мао, кој рече: "Еве како ќе се направи", и потоа сите трчаа по него и го правеа истото.
Клучен збор: голем скок напред. Што е поинаку во Германија денес, што се прави таму?
Милијарди фунти вредни основни средства едноставно се уништуваат по амортизацијата, неповратно.
Работечките нуклеарни електрани, кои, патем, имаат јаглеродно-неутрален отпечаток, се минираат, а земја како
Германија, индустријализирана нација, се држи за нестабилни снабдувања со електрична
енергија со вртоглаво растечки цени на енергијата.
Оваа слабост на обновливите извори на енергија претходно беше компензирана со евтин руски гас.
Значи, тоа ме враќа на прашањето за Европа.
Што, по ѓаволите, ги поседе европските лидери да интервенираат до таква мера, да ѝ се спротивстават на Русија до
таква мера што нашите национални интереси веќе воопшто не се застапени, туку, напротив, се оштетуваат?
Бидејќи постојат две работи што треба да ги разбереме. Не можеме да водиме војна во Европа без Русија, тоа е една
работа, а другата е дека нашата економија не е конкурентна без руски природен гас – тоа е многу едноставна пресметка.
Дигитализацијата може да биде можност за оние на власт. Барем тоа денес овде се дискутираше, дека дигиталните пари на централната
банка, поврзани со дигитален идентитет, ќе бидат форма на репресија против
граѓаните, а исто така и против опозициските групи.
Секако дека е така, и затоа луѓето го сакаат тоа. Мислам, сè е меѓусебно поврзано.
Па, цврсто сум убеден дека она што го видовме за време на мерките за коронавирусот е политика,
дека тоа беше пробен балон, проба за нешто поголемо.
Системите беа многу внимателно тестирани за да се види до каде може да се применат репресивни мерки за ограничување на
граѓанските права и до кој степен луѓето би се согласиле со тоа преку манипулација, агитација и пропаганда во медиумите.
Сè е оркестрирано од политичко-медиумскиот комплекс за едноставно уништување на луѓето со една од најголемите лаги некогаш.
Тоа е токму истиот механизам како и со стравот од климатските промени.
Па, еве сега доаѓа: "О, сега мораме да ги надгледуваме граѓаните!" Тоа е директен влез во држава на надзор. Зошто?
Да, не сакате да имате никакви непријатни граѓани! Сакате да биде како во "1984" на Џорџ Орвел – тоа е јасно – каде што се создава
надворешен, измислен непријател и луѓето се надгледуваат.
Алдос Хаксли е исто така многу, многу интересен, како и Реј Бредбери, со неговата книга Фаренхајт 451 –
прекрасни книги кои прикажуваат дистописка слика на иднината, кон која, би рекол, се стремиме со полна брзина.
Фон дер Лејен ноќе сонува дека може да ги чита нашите пораки, па моите се читаат секако, а мислам дека и твоите исто така. Малку е
непријатно, но колку би било убаво ако ние двајцата повеќе не можевме да плаќаме со готовина – да бидам искрен,
никој од вас овде повеќе не би можел да плаќа со готовина – затоа што тогаш би можеле да бидете надгледувани.
И сега, еве во што е работата: ако не танцувате според музиката на оние на власт, ако за време на пандемијата на коронавирусот
сте рекле: "Еј, нема да се вакцинирам", што мислите дека ќе се случеше ако веќе имаа средства да го сторат
тоа, некој како Содер во Баварија или некој како Лаутербах, што ќе правеа со невакцинираните...
Сметките се блокирани, тогаш можеше да спиеш под мостот, бидејќи дигиталниот евро не е
ништо повеќе од средство за политичка репресија.
Ако сте дисидент, тогаш можете да бидете блокирани и вашите средства може да ви бидат одземени; тие едноставно
може да бидат конфискувани ако постојат само електронски.
Тоа е сè на крајот! Само што го слушнавме другиот панел како зборува за имот, нема повеќе западен имот.
Едниот вели дека сака да купи имот, а другиот советува да не го купува.
Исто така се согласувам со второто, каде што јасно кажувам дека секој што сега купува имот е предмет на задолжителни хипотеки.
Видовме колку брзо ова може да се случи во Германија со Законот за изедначување на товарите во 1950-тите.
Ќе има задолжителна хипотека на неа, па можете и неа да ја отплатите, и тоа се едноставно сите средства.
Потоа ќе следува забрана за злато, бидејќи забраните за злато се претеча на капиталните контроли.
Ако еврото продолжи да паѓа, и тоа ќе се случи. Еврото опстојува само благодарение на поддржувачките откупи од централните
банки, односно од странските централни банки, кои ги продаваат своите валути, силните валути, во замена за еврото.
Тие сè уште мора да го прифатат овој ѓубре, целата оваа мека валута. И потоа следуваат забрани за злато.
Тоа е да се каже, го видовме ова во периодот пред Првата светска војна и за време на Првата
светска војна, со воени обврзници и размена за злато.
Но потоа повеќе не можеа да го прават тоа, па веќе не беше заменливо, и тоа е поврзано со фактот што луѓето
повеќе не можат да се откажат од националните валути.
И затоа луѓето го сакаат дигиталниот евро.
Знаеме дека тоа е безвредна валута, тоа е фиатна валута, постои само електронски, и тие сакаат да вршат притисок врз
луѓето за да не можат повеќе да ги изразуваат своите мислења.
Тогаш нивните сметки ќе бидат замрзнати. А од друга страна, тие повеќе нема да можат да
излезат од оваа валута, од оваа фиатна валута.
Овој спектар помеѓу левицата и десницата всушност повеќе не е прашање, или барем не е прашање на денешницата.
Прашањето на нашето време е всушност тензијата помеѓу слободата и државната репресија.
Тоа е тоа, навистина! За мене лично.
И јас секогаш знам што следува, о да, мислам, зошто е тоа AfD, зошто го велат тоа, ние сме десничари овде и сè така.
Да, и јас сум десничарски конзервативец, но секогаш мораш да поставуваш приоритети.
И мојот личен приоритет е да работам на тоа да обезбедиме да ѝ се спротивставиме на надмоќната
држава за да ги зачуваме нашите граѓански слободи.
Токму тоа ме мотивираше да влезам во политиката.
Тоа е причината зошто денес седам тука.
Никогаш нема да го заборавам ова до крајот на мојот живот.
И сите оние кои непромислено го користат зборот "војна" треба да одат на таква прва линија.
Тие треба да видат што се случува таму со оние кои се директно на првата линија, а со оние кои се во заднината.
Тоа е незамисливо, и толку е неодговорно дури и да се помисли да се започне нешто слично повторно.
Кога ја нацртувате оваа слика за идеална Европа, од каде би започнале прво?
ЕУ мора да исчезне. Тоа е мојот апсолутен услов.
Со текот на годините, преку договори и кризи, ЕУ се утврди како окупаторска сила во Европа и, според мене, го окупира овој
континент на брутален, авторитарен начин, ги гуши неговите култури, ја гуши слободата, ја гуши слободата на
изразување – и го враќа овој континент таму каде што ЕУ всушност сакаше да го спаси, односно во урнатини од војна.
И токму таму ЕУ повторно ја води Европа. И оваа ЕУ мора да се укине.
Тоа е апстрактна конструкција која повеќе нема никаква врска со Европа.
Тоа е отдалечена група бирократи кои веројатно повеќе не знаат што се случува во Европа, освен
во Брисел, во нивните енклави, во нивните меури.
Тоа би било моето прво барање и би бил бескомпромисен.
Бидејќи не можете да ја реформирате оваа ЕУ; во овој случај, морате целосно да го расформирате системот.
Што ќе произлезе од тоа е големо прашање, но може само да стане подобро.
И европските нации со децении се покоруваат на диктатите на оваа Европска унија.
И ги обвинувам нашите политичари за предавство, за предавство на граѓаните на Европа, затоа што
нè продадоа и нè предадоа, за кои било интереси.
Европа навистина е упориште на злото во моментов.
Ова е местото каде што произлегува сето зло. Европа не може да се реформира.
Оваа Европа што ја наоѓаме денес дефинитивно мора целосно да исчезне.
Во овој поглед, јас не сум страстен поддржувач на Европа, ова бирократско чудовиште, оваа самореферентна патерналистичка
структура, која ја гледам како империјалистички проект на Соединетите Американски
Држави што е наметнат на државите на Европа.
Добро испланирано, прекрасно подготвено – ќе кажам малку повеќе за тоа за момент, кога ќе имам можност.
Значи, јас не сум страстен Европеец. Навистина не, не можеш да бидеш.
Навистина нема ништо добро што може да се каже за овој псевдо-парламентаризам што се одиграва пред нашите очи.
Ова е фаза на ништост.
Ако ги погледнете говорите, пратениците имаат две минути, три минути, а потоа микрофонот им се исклучува, особено ако кажат
нешто што не се совпаѓа со мислењето на г-ѓа фон дер Лејен, која во меѓувреме е зафатена со
плановите за разузнавање на ЕУ во својата глава.
Можеш да го видиш сето тоа во неа, можеш да го прочиташ во нејзините очи, тоталитарните мисли што ѝ поминуваат низ главата.
Ова не може да биде Европа што ја сака кој било, а уште помалку јас.
Не можам да замислам какви луѓе би сакале таква Европа, освен оние кои се заинтересирани исклучиво за моќ и империјалистички
амбиции, за подготовка на нови војни или барем за создавање некаква воена способност. Тоа не е мојата Европа.
Можам лесно да одговорам на тоа за себе: затворете ги сите институции на ЕУ веднаш, целосно и без замена.
Сите европски службеници се отпуштени, целосно и без замена. Ние воопшто не ни треба оваа бирократија.
И верувам дека ние овде на овој подиум правиме грешка – и ова е општа критика што сакам да си ја упатам – паѓајќи на
пропагандата што ја споменав претходно, претпоставувајќи дека оваа Европа, оваа ЕУ, може да се реформира.
ЕУ е исто толку невозможна за реформа како целосно зафатен хотел што треба да се реновира.
Тоа не е можно; не можеме ништо да реформираме овде.
Можеме само да го укинеме и навистина да го укинеме без замена!
Граѓаните не им треба ништо од ова, бидејќи ништо од тоа не придонесува за живот, слобода или имот.
Ова се вредностите што би биле доведени во прашање.
ЕУ не подобри ништо во релевантна мера, туку само го отежна сè.
Серж, те сместија директно до Мартин Селнер.
Кога седите тука со него на подиумот и треба да разговарате за реемиграција, зарем не се плашите од Мартин, кој е обвинет дека
сака веднаш да ги реемигрира сите луѓе со различна боја на кожа?
Па, овде во Прага, во Чешка, дефинитивно не, бидејќи во моментов сме двајцата странци таму. Значи, тој не може да ме депортира.
(...) Особено кога станува збор за теми како политика, политика за бегалци, реемиграција и интеграција,
верувам дека Мартин Селнер со години бил третиран неправедно.
Да, секој што е разумно добро упатен и внимателно слуша... и овој млад човек е, мора да се каже, прилично привлечен,
убав, така што тој не е само артикулиран, туку и убав – не, но неговите идеи, неговите мисли се јасни.
Мартин, ти напиша книга за реемиграцијата која често се цитира и често се дискутира.
Вашите теории предизвикаа жестоки дискусии.
Тие исто така беа тема на дискусија во постапката за забрана "Компакт".
Да се зборува за репатрирање на странци денес е речиси како да се чекори по правна жица.
Па, кои се вашите главни аргументи? Еве краток преглед.
Можев да зборувам за ова долго, можев да напишам цела книга за тоа, и всушност напишав една, која, благодарение на CORRECTIV и
градот Потсдам, стана бестселер – така што во нивната демонизација, во нивниот обид да го
убијат овој термин, тие постигнаа голем успех.
Денес Трамп го користи, Маск го користи, од Чега во Португалија до Лега во Италија. А кои се основните начела?
Во суштина, тоа е само враќање кон нормалноста во миграциската политика. Ова подразбира реемиграција.
Бидејќи дури и не сме свесни што се случило од 2015 година.
Левицата ни претстави целосно апсурдна дебата, имено: Дали нелегалната миграција е нелегална?
Се разбира дека е нелегално. Што се случува со нелегалната миграција?
Секако дека таа мора да се врати дома. Точка, тоа е сосема јасно.
Десет години да се дискутира за ова е сосема апсурдно. А реемиграцијата ја нормализира дебатата.
Крај на инвазијата, запрете ја лудоста во азилите, тврдина Европа.
Поддржувам создавање зони за прием и центри во Северна Африка каде луѓето можат да живеат со достоинство и
безбедност, да научат занает, но да не доаѓаат во Европа.
Легалната и нелегалната заменска миграција мора да се запре.
Потребна ни е култура на добредојде за нашите деца, за нашите семејства.
Исто така треба да има притисок врз паралелните општества да се прилагодат. Престанете со исламизацијата.
Ова е принципот зад мојот предлог за ремиграција, заснован на доброволно учество, понуди
наместо принуда и во соработка со локалната помош.
Претходно разговаравме дека локално треба да има потенцијални кандидати.
И ако ги повлечеме сите лекари од Сирија и Нигерија, тогаш луѓето природно ќе дојдат кај нас.
Мораме да создадеме можности на локално ниво, да обезбедиме помош на локално ниво, но да
ставиме јасно дека нема начин за влез во Европа.
И потоа, не за две години, не за три години, туку за 15, 20, 30 години, Германија ќе биде погерманска
отколку што е денес. И тоа, накратко, е реемиграција.
Ние едноставно излеговме на улиците во Берлин.
Зедов убав клипборд, пријдов до минувачите и реков: "Дали би примиле мигрант во вашиот дом?"
Складовите се полни, становите се полни.
Дали би направиле нешто за заедницата и би ги примиле овие мигранти? – Да, да, дефинитивно би го направиле тоа!
И потоа го извлеков Фероз Кан од аголот и реков: "Еве го. Можеш веднаш да го земеш со себе!"
И потоа: "Не, не, не, немаме никаков простор!"
Секако, сакавме да користиме хумор за да го привлечеме вниманието на фактот дека Германија и општеството
секогаш велат: "Имаме простор, имаме простор, можеме да примиме секого." Не, немаме простор.
И очигледно, целата оваа миграциска политика е неуспешна.
И сепак, постојано се вели дека можеме да примиме било кого, тие сами ќе се интегрираат.
Не, не сите ќе се интегрираат овде. И сакавме да го привлечеме вниманието на тоа.
И беше многу интересно да се види како луѓето реагираа.
Значи, пред сè, да, дефинитивно, јас сум вклучен.
И потоа Фероз навистина пристигнува облечен во убаво сако и кул капа: "Здраво, тука сум!"
И потоа многу брзо некој рече: "Не, тоа нема да успее, тоа нема да успее!"
Колку голем ризик мислите дека постои дека исламизацијата во Германија или Австрија ќе
доведе до понатамошни терористички напади?
Да, па, можеме да видиме дека во последниве години повеќе не ги имаме овие напади од големи размери како порано, ниту пак многу
обиди, туку дека тоа премина претежно во напади со нож, каде што медиумите природно се обидуваат да го прикажат како да станува
збор за ментално болен човек, како да нема идеологија зад тоа.
И е многу, многу важно да се нагласи и да се привлече внимание кон тоа зошто овие луѓе го прават ова.
Ова е исклучително важен аспект, бидејќи медиумите особено се обидуваат да го сокријат ова, да го уверат населението за да не
ја дознаеме позадината, дека ова е едноставно идеологија, имено политичкиот ислам, исламизмот, идеологија која има за цел да ја
исламизира не само Германија и Австрија, туку и цела Европа, и дека оваа агенда се спроведува ригорозно на различни
нивоа, користејќи различни методи, вклучително и тероризам.
И мислам – сепак ќе го видиме тоа за Божиќ – веќе ги гледаме сите безбедносни мерки како се засилуваат и оваа тажна слика на
божиќните пазари што мора да бидат силно обезбедени за обичните граѓани да се чувствуваат разумно безбедни – затоа
што, секако, нема такво нешто како вистинска безбедност.
Би рекол дека треба да престанеме да ја промовираме оваа агенда за влегување во земјата без патнички документи или визи.
Ќе престанеме да си играме со луѓето, затоа што дури и кога некој со видливо многу
пигментација зборува со некој со минимална пигментација...
… Па, јас не сум толку минимално пигментиран …
Точно, точно, морам да кажам сосема јасно, како овие мигранти го наоѓаат патот до Германија, до Европа?
Да, тие не стојат на нашите граници со тенкови и не велат: "Отворете ја границата или ќе пукаме."
Да, овие луѓе намерно беа пуштени во Европа, пуштени во Германија; беа примамени.
Бев во Демократската Република Конго пред само две недели, и таму исто така постојат мрежи за шверц кои точно знаат колкава е
детската додатока во Германија, што да очекуваат и така натаму.
Па, имам многу едноставно решение за решавање на целата бегалска и миграциска криза.
Верувам дека сè би завршило брзо ако прифатилиштата за азил едноставно беа изградени веднаш до вилите на политичарите.
Тоа би се решило многу брзо, но да оставиме шегата настрана.
Тоа е само првиот чекор, пресврт на факторите што привлекуваат и одбиваат.
Сосема точно, како што рековте, сите поттици за луѓето да дојдат овде мора да се прекинат. Мислам, каде сме ние, ве молам?
Луѓе доаѓаат во Либија од Бангладеш и плаќаат шверцери за да стигнат во Европа – тоа нема никаква врска со бегство од
нивната земја, тоа е економска миграција затоа што овде нудиме стимулации. Секако, сите тие мора веднаш да заминат.
Илегалните имигранти кои доаѓаат овде илегално, исто така, мора да си заминат.
И тоа, секако, значи сите оние кои влегле во земјата нелегално. Секој што може да влезе нелегално, може и да излезе легално.
Исто така, ова ми е особено забавно – левичарските заедници: "Не можеме ништо да направиме во врска со
масовната миграција, мораме да ги отвориме границите."
Се разбира, тоа значи дека милиони ќе дојдат овде.
Но секој поединец кој треба да биде депортиран, наводно, е како да се искачува на Монт Еверест.
Потребни се едноставни и јасни решенија.
Од 1945 година, продолживме да живееме во оваа култура на вина. Да. Ние, како Германци, сме виновни.
Мораме да прифаќаме луѓе, бидејќи имаме должност да го сториме тоа.
Ние немаме таква обврска! Ние исто така не мораме да примиме никого.
Можеме да примиме луѓе кои се во потреба, кои се интегрираат, кои се благодарни што овде
наоѓаат втор дом. И кои, за возврат, ни покажуваат:
Ви благодарам што ме пречекавте, ќе се интегрирам овде!
И ако и вие, како мене на пример, имате семејна историја, вклучувајќи мигранти кои дојдоа во Германија, кои го научија
јазикот тука, кои мораа да работат, кои не добија ништо бесплатно... Им дадоа многу
мал стан, каде шестмина спиеја во една соба.
Тие се изборија да напредуваат и сè уште ја сакаа и почитуваа оваа земја. И тоа денес не се случува.
И можам само да кажам дека тоа произлегува од оваа култура на вина, и мораме да се оддалечиме од неа.
Не е наша работа да ги прифатиме сите овде, и секако не е наша работа да го спасиме светот.
И нашиот прв поттик е да кажеме дека ако сте благодарни за ова, ако ни покажете дека се интегрирате, тогаш
со задоволство ќе ве прифатиме. И тоа е добра работа.
Но едноставно има голем број луѓе кои не се интегрираат овде.
И јас сметам дека тоа е многу, многу голема трагедија.
А јас, "црниот бомбардер" од Конго, "Леопард", да, сакам мојата храброст да се прелее кај германскиот народ,
да им кажам: не плашете се. Стравот е лош придружник.
Дојдов во Европа како бегалско дете од Демократската Република Конго, се снајдов и научив да
ја сакам вашата земја. Моите деца се Германци.
Сега сум подготвен да работам рамо до рамо со вас за да ја извршиме оваа мисија.
И тоа е за што сакам да водам кампања следната година.
Многу убаво, Стефан Магнет, домаќин на овој, мора да се каже, гигантски настан – вториот
Alternative WEF што сега се одржа овде во Прага.
Панелите завршија, имаше многу дискусии и неверојатен број многу, многу вредни, добри контакти што беа воспоставени овде.
Како си? Дали си задоволен од резултатот?
Јас сум повеќе од задоволен, бидејќи сè испадна прекрасно.
Немаше поголеми инциденти, немаше деструктивни дејства.
Сите говорници дојдоа, ги одржаа своите говори и мирно и пријателски се сложија меѓусебно.
На сцената, секако, имаше контроверзии, што е токму она што го сакаме. Тоа е добро – беше подобро отколку во првата година.
И многу сум олеснат што успеавме, во највистинска смисла на зборот.
И многу сум понижен и благодарен што имаме толку многу одлични соработници, одлични медиумски партнери
кои известуваат овде на разновиден и посветен начин.
Навистина сум многу среќен што се собравме овде и што сега го реализиравме ова прекрасно по вторпат.
Одлично, многу убаво. Стефан, твојот слоган вклучуваше фразата: "Од критика до сила."
Можете ли малку да го дефинирате зборот "моќ", за да разбереме за каков вид моќ зборувате овде?
Да, јас исто така реков во моите завршни забелешки дека станува збор за обединување на нашата волја.
Кога се согласуваме да се стремиме кон цел, кога сакаме да унапредиме заедничка кауза, можеме
да развиеме СИЛА. И тоа е она што ни е важно.
Станува збор за зборување во термини на конкретни решенија и конкретни идеи и за
поставување цели кон кои можеме заедно да работиме.
И заедничка, организирана волја може да помести планини.
Го видовме тоа со КОВИД-19, каде што стотици илјади, на крајот милиони луѓе рекоа: не сакаме да бидеме
принудувани на генска терапија, не сакаме да ја примиме вакцината, сакаме физички интегритет, сакаме слобода.
И тоа доведе до тоа протестот да расте и да стане моќен, со граѓанска непослушност што се одвиваше насекаде.
И сега сакаме да нема војна во Европа.
Не сакаме да бидеме искористени за Урсула фон дер Лејен или Јенс Шпан или како и да се викаат овие марионети.
Не сакаме да паднеме на сино-ѕвезденото знаме на Европската Унија; туку, како и со коронавирусот, сакаме да
живееме во самоопределување и слобода и да не им дозволиме на овие политичари да нè турнат во војна.
Тоа е заедничката волја што сакавме да ја изразиме овде.
И мислам дека тоа е успешно постигнато, и тоа исто така им покажува на гледачите дома дека се согласуваме.
Ние не сакаме војна; сега ги здружуваме силите за да ја спречиме во наредната година.
Многу добро. И вие исто така собравте широк спектар луѓе за да ја дискутираат оваа тема.
Како може да се спречи можна војна во Европа?
Дали чувствувате дека за вас, како експерти од широк спектар на области, се појавија конкретни следни чекори?
Навистина извлековме многу работи од тоа.
И навистина, еден јасен исход од симулацијата и панел-дискусијата беше дека војната, секако, мора да се нарече она што е.
Тоа е злосторство, тоа е грдо, тоа е брутално, тоа е крваво.
Мора да прикажуваш слики, мора да прикажуваш емоции.
Војната не е апстрактна; таа не се одвива некаде во Газа или некаде во Сирија.
Не, тој доаѓа кај нас и ние треба да умреме за тоа, треба да крвариме за тоа.
Треба да ги изгубиме нашите црева и нашите раце на првите борбени линии, а и дома.
Кога ќе паднат тешките оружја за масовно уништување, тоа ќе влијае на нашата татковина.
Тогаш тоа ќе ги погоди и постарите, кои велат: "Сепак, веќе не морам да одам на фронт."
Но вие губите внуци и внуки, бидејќи и ќерките треба да бидат повикани во духот на еднаквоста.
И војната доаѓа и во нашите домови; секогаш било така.
И во 1945 година, постарите страдаа поради бомбардирања, прогони и осквернувања.
Значи, тоа ќе влијае на сите. Војната е грда, не ни треба уште една крвава војна во Европа.
Значи, можете да видите дека оваа тема ви е многу блиска до срцето и многу е важно да ја пренесете
до гледачите, но и до сите што ги собравте овде.
Одлична работа. И ние уште еднаш ви честитаме за овој настан.
Многу сме среќни што можеме да известиме за ова и исто така ќе ги сумираме панелите.
Можеби за гледачот, кога ќе види дека има експерти, луѓе кои имаат влијание.
Навистина ги собра сите, од инфлуенсери до кандидати за канцелар.
Тоа е неверојатно. Ќе мораш некогаш да ми кажеш како го направи тоа додека пиеме пиво. Но навистина, браво.
Прашањето сега е: што би му кажале на гледачот? Ако едноставно зборувавте во просторијата каде што тие сега седат и ве гледаат.
Што може секој поединец лично да направи за да спречи можна војна?
Да, јас сосема јасно сум на мислење дека ние само го даваме поттикот.
Сакаме да покажеме дека многу личности кои се веќе познати на гледачите од пандемијата на коронавирусот и други
програми од најразлични медиумски производи – на кои луѓето им веруваат – се здружуваат против војната.
Ние го правиме тоа. Ние водиме. Ние преземаме одговорност.
Ќе понудиме широк спектар на можности во кои гледачите исто така можат да се вклучат, од кои некои ќе бидат со низок праг.
Ние сме целосно свесни дека не секој може да постави телевизиски канал како Kla.TV или AUF1.
Не секој може да организира мега-демонстрација со стотици илјади луѓе или да биде адвокат кој пишува паметни правни известувања.
Но секој може да направи нешто. Секој може да дистрибуира летоци. Да, секој може да залепи налепници.
Секој може јасно да каже што е во игра сега во својот круг на роднини и семејството, на работа или на својата редовна маса.
Да, оние на власт сакаат да ги прикријат своите злосторства со воведување војна.
И тие сакаат да нè експлоатираат за тоа, како и секогаш.
Сега сме фигурите на шаховската табла.
Тие едноставно треба да бидат погубени со меч. И мораме да кажеме: Не!
И секој набљудувач мора да се запраша: што можам да направам? Дали сакам да застанам напред?
Веројатно не. Да, не многу луѓе го сакаат тоа.
Тогаш можеби ќе можам да разговарам за тоа со моите пријатели. Да, можеби и тоа не сакам да го правам?
Потоа тајно ноќе делам летоци или залепувам налепници некаде.
Кога црквата ќе се врати и ќе каже дека вакцинацијата е слобода, војната е слобода, тогаш ќе залепам
налепница на вратата од црквата на која ќе пишува: Не за војната! Да за мирот! – што и да е.
Или можам да донирам. Можам да поддржам.
Можам да бидам множител. Можам да ги преземам програмите и повторно да ги
поставувам за да ја заобиколам социјалната цензура.
Постојат илјада можности. Секој мора да размисли што може да придонесе.
Ако само стоиме и не преземеме ништо во претстојната 2026 година, кога сè уште ќе биде можно да се направи нешто,
бидејќи потоа ќе ги затегнат уздите и тогаш повеќе нема да има многу можности за мирно отпор.
Оние кои сега не прават ништо, подоцна ќе мора да се соочат со прашањето зошто не направиле ништо кога веќе нема да биде можно.
Сега е време да се дејствува! Активизмот значи да се биде активен, и секој сега мора да биде активен на некој начин за мир.
Тоа е навистина силна изјава! Многу ви благодарам за ова интервју и за целиот настан. Држиме палци за вас и ќе ве
поддржуваме во текот на целата програма за да се осигураме дека овој мир навистина ќе се зачува. Ви благодарам.
Во живо од вториот A-WEF. Сега Елијас Сасек е тука со нас во живо.
И Елиас, ти веќе беше тука вчера, пристигна порано.
Вие дебатиравте многу важни прашања таму во нешто помала група, во затворен круг до кој и ние немавме
пристап... Можеме ли да ве прашаме што таму дискутиравте?
Имате ли пример? Можете ли да ни кажете нешто што можеби е одлучено вчера?
Би ни било многу интересно да дознаеме.
Да, вчерашните дискусии беа многу интересни.
И ние исто така бевме сигурни дека се согласуваме за една точка:
Која е една од најголемите закани во моментов, вклучувајќи го движењето за слобода,
образовната сцена што ја имаме и слободните медиуми?
И се согласивме дека ова е очигледно сенчесто блокирање, дека алгоритмите на вештачката интелигенција едноставно ги разградуваат
сите наши објави на интернет во нивните оценувања и повеќе не ги испорачуваат, вештачки ограничувајќи го нивниот досег.
И против оваа мерка – како што сите видовме – единственото што е важно е да се здружиме, да работиме заедно, да ги
оставиме нашите егоа настрана и заедно да го пробиеме овој балон, или заедно да го пробиеме ова сенчесто блокирање.
И навистина ми беше интересно како се договоривме, на пример, да подготвиме многу повеќе документи во А4-формат
отколку текст во заедничките кампањи, за луѓето да можат да ги испечатат и самите да станат дистрибутери.
Значи, гледаме дека кругот се затвора, се враќаме на аналогно, на офлајн.
Сега веќе сме далеку понапред со Kla.TV Offline.
Она што со години го правиме со S&G, односно самостојно печатење на материјали, нивна дистрибуција и градење
дистрибутивни мрежи, е исто така многу, многу популарно.
И верувам дека ова ќе продолжи значително да се развива во наредните години и е исклучително добра кампања
или решение за борба против ова скриено блокирање, бидејќи едноставно го ограничува дигиталниот досег.
Многу импресивно! Секој што ве познава знае дека во моментов управувате со сè во
ИТ-одделот на Kla.TV и дека вие го поставивте.
Имавте уште една многу интензивна година, со многу повеќе нови развои – штотуку го спомнавте, Kla.TV Offline,
системот е во функција, што исто така претставува можност за мрежање независно од интернет.
Дали тоа функционира? Дали веќе имате повратни информации за гледачите?
Да, неверојатно е. Неодамна направивме извештај и го оценивме бројачот, и сега учествуваат повеќе од 40 земји.
Неверојатно е колку ова станува динамично, и вечерва овде исто така неколкупати ме прашаа за овој проект.
За среќа, ние сме на чело во подигнувањето на свеста, и некои размислуваат да понудат слични проекти.
И сето ова ќе се развие, но, како што велат, офлајн е новиот органски.
Ова ќе надвладее или мора да надвладее.
И од разговорите можеше да се забележи дека средбата во живо беше сосема поинаква од
виртуелните состаноци што ги имавме минатата година.
Имаше топла атмосфера, меѓусебно разбирање и сознание дека само заедно можеме да го поминеме ова време.
Многу убаво! Да, тоа е единствениот начин да се направи, и сигурно не беше лесно за сите да поверуваат
дека сè што сте изградиле за ова сè уште работи офлајн со сите производи и сè уште е бесплатно.
Или какви беа повратните информации? Забележувам луѓе кои не можат да поверуваат, кои не можат да го замислат.
Да, многу, многу е тешко да се замисли ако не го знаете тоа, ако не знаете како работиме заедно и што нè
мотивира, нашата посветеност – ако не го знаете тоа.
Реков дека го подаруваме хард дискот за да ги мотивираме луѓето и да ги охрабриме да го предадат на уште двајца.
Тоа е незамисливо, и за нас е незамисливо.
Постои само едно нешто што треба да го направите: треба да дојдете да нè посетите, да
воспоставите локални врски со нас и да нè запознаете.
И се отвораат сосема нови светови!
И имам голема симпатија кон луѓето кога им ги кажувате овие работи, бидејќи тоа е како нешто од друга планета.
Но луѓето дефинитивно треба да не запознаат, да дојдат.
И навистина постои, овој нов свет без пари, каде што парите не се во фокусот, туку луѓето се со целото срце посветени
да го пренесуваат на своите соседи и да бидат тука за нив.
И јас сум воодушевен од секој развој во оваа насока што се случува и што ќе се случи на сцената на бесплатното образование.
Тоа е уникатно. Да бидам искрен, дури и не сум нашол такви производи во "Welt mit Geld" – дека тие нудат нешто такво.
Вие постојано ги нудите овие производи и на сите други, и исто така помагате да се осигура дека целото
движење за подигање на свеста може да има корист од нив.
Тоа е навистина одлично.
Ви благодарам многу за сите ваши напори, за вашата посветеност и за времето што го посветивте.
Знам дека си барано насекаде и со задоволство повторно ќе те пуштам за момент.
Ви благодарам, и ако можам да помогнам на кој било начин и да работиме заедно за да
направиме влијание, тогаш секој напор ќе вреди!
Одлично, Елијас, еј!
"Во сите заедници постојат ќелии на отпорот."
Ако не постои, тогаш е неодржливо.
Контактирајте го вашиот регионален тим на Kla.TV: www.kla.tv/vernetzung