Pas dy ditësh mbresëlënëse këtu në Forumin Alternativ të Ekonomisë Botërore në Pragë, Kla.TV tani paraqet
një përmbledhje të momenteve më të rëndësishme dhe deklaratave më emocionuese. Qëndroni me ne.
E keqkuptoja shkurtesën A-WEF.
Unë gjithmonë kam menduar se ishte një alternativë ndaj Forumit Ekonomik Botëror të George Soros.
Mirë, unë tashmë kam përgatitur mirëseardhjen për fjalimin tim.
Miqtë e mi të dashur, armiqtë e mi të nderuar të George Soros.
Është mirë dhe këndshme për ne që keni zgjedhur Pragën, vendlindjen time, qytetin ku kam kaluar
gjithë jetën time, si vendin e konferencës suaj.
Nga njëra anë, kjo tregon se Praga është e përshtatshme për këtë rast në këtë kohë, gjë që është një
shenjë e lirisë relative që ende ekziston në vendin tonë.
Nga ana tjetër, tregon diçka tjetër, mungesën e lirisë në Gjermani, gjë që e konsideroj shumë të rrezikshme.
Kjo është shqetësuese, jo vetëm për gjermanët, por edhe për ne në Republikën Çeke.
Për ne, Gjermania ka qenë gjithmonë fqinjja jonë më e rëndësishme, më domethënëse dhe më e madhja në histori.
Edhe pse jo gjithmonë më miqësor.
Në këtë drejtim, e konsideroj idenë tuaj për të nënshkruar sot këtu në Pragë deklaratën e përbashkët me titull "Gjithçka për
Paqen" si diçka pozitive – veçanërisht duke pasur parasysh zhvillimet e këtij viti në Gjermani pas zgjedhjeve dhe,
sipas mendimit tim, Friedrich Merz dhe nxitjen e tij për luftë.
Ngjarja e sotme duhet të na ofrojë ide të reja dhe konkrete që mund t'i zbatojmë në aktivitetet tona politike.
Ju uroj diskutime pozitive dhe konstruktive dhe ju falënderoj edhe një herë për ftesën tuaj dhe për
vëmendjen ndaj komenteve të mia sot. Ju falënderoj shumë.
Ndërsa globalistët po përhapin propagandë lufte, duke folur për shpronësim dhe shkatërrim të lirisë së shprehjes,
ne duam të bëjmë një përpjekje të veçantë në këtë ditë për të mbrojtur demokracinë, lirinë dhe paqen.
Dhe ju, të dashur shikues në shtëpi përmes ekraneve tuaja dhe ju këtu në qendrën e konferencës, e dini se
liria dhe demokracia nuk janë sporte për spektatorë.
Liria duhet të mbrohet, të luftohet për të, dhe pikërisht këtë do të bëjmë së bashku këtu këtë fundjavë.
Zonja dhe zotërinj këtu në sallë, të dashur shikues në shtëpi përpara ekraneve tuaja.
Komuniteti ynë u bashkua gjatë gjendjes së jashtëzakonshme të koronavirusit.
Nën presion, ne njohëm një qëllim të përbashkët, që vinte nga drejtime shumë të ndryshme, dhe u bashkuam për këtë qëllim.
Corona na ka treguar se sa vlejnë të drejtat tona të garantuara njerëzore dhe civile kur
bëhet fjalë për të imponuar një agjendë: asgjë.
Megjithatë, pandemia e koronavirusit ka treguar gjithashtu se sa të fortë jemi kur bashkojmë forcat.
Dhe tani, në fund të vitit 2025, po përballemi me një sfidë krejtësisht të re.
Sepse në Evropë, në Evropë do të ketë një luftë tjetër. Të paktën, kështu na thuhet.
Ursula von der Leyen flet mjaft hapur për një ekonomi lufte.
Britania nën drejtimin e Keir Starmer do të bëhet një komb i gatshëm për luftë dhe i armatosur.
Dhe ministri gjerman i Mbrojtjes, Boris Pistorius, dëshiron të jetë gati për luftë deri në vitin 2029.
Narrativa zyrtare bëri një kthesë të plotë.
Papritmas, lufta dhe dhuna, armët dhe tanket janë përsëri shprehje të vullnetit politik.
Edhe terma që për dekada janë demonizuar, si atdheu, tani po përdoren përsëri, nëse
keni dëgjuar fjalimin e Jens Spahn në nëntor.
Ne duhet të luftojmë për vendin tonë, thotë ai.
Dhe për këtë arsye bëhesh i përshtatshëm për shërbimin ushtarak, për këtë arsye i bashkohesh forcat e armatosura.
Po, ndoshta për atdheun. Por, zoti Jens Spahn, ju nuk jeni atdheu.
Dhe ne nuk do të shkojmë në luftë për Spahn dhe von der Leyen.
Dhe ne nuk duam të bieshim pre e një flamuri të stërmbushur me yje të BE-së apo të shohim atdheun tonë duke u djegur.
Ne themi jo luftës me gjithë vendosmëri dhe pa kompromis.
Dhe për këtë arsye po i dedikojmë programit të këtij viti për Forumin e Dytë Alternativ
të Ekonomisë Botërore fokusimin në pyetjen:
Si mund të parandalojmë shpërthimin e një lufte në Evropë?
Pikërisht për këtë bëhet fjalë në panelin e parë të sotëm: Mendo për paqen, jeto shëndetshëm.
Të ftuarit tanë në këtë raund janë të gjithë mjekë, profesionistë mjekësorë të pasionuar, dhe të
gjithë mbështesin një qasje holistike mbi të gjitha.
Sepse ata, ashtu si të gjithë ne, janë plotësisht të vetëdijshëm se trupi, mendja, psika dhe
simptomat fizike janë të lidhura ngushtë dhe të pandashme.
Të gjithë kemi dëgjuar për këtë, por çfarë do të thotë në terma konkretë për mënyrën tonë të jetesës, veçanërisht
duke pasur parasysh vitet dhe muajt e vështirë që na presin, të cilët i perceptojmë si sfida të mëdha?
Pra, si mund të qëndrojmë vërtet të shëndetshëm në këto kohë të vështira?
Shëndeti nuk është një gjendje, por një proces i vazhdueshëm i krijimit të harmonisë në nivel fizik, emocional dhe mendor.
Në nivel fizik, ne arrijmë harmoninë përmes ushqyerjes së arsyeshme dhe stërvitjes së rregullt.
Ne e krijojmë atë emocionalisht duke njohur dhe zgjidhur konfliktet, dhe e njohim atë mendërisht duke ditur se kush jemi.
Mjekësia konvencionale sheh vetëm trupin; ajo nuk sheh nivelet e tjera.
Dhe meqë ajo sheh vetëm trupin, mund ta trajtojë atë vetëm me mjete fizike dhe të lërë pjesën tjetër jashtë.
Dhe kjo e bën mjekësinë konvencionale shumë të kufizuar.
Unë nuk jam kundër mjekësisë konvencionale; na nevojitet, por ajo ka kufizimet e veta dhe duhet të zgjerohet ndjeshëm.
Si ndryshon qasja juaj nga ajo e një mjeku konvencional?
Lidhja është se qeniet njerëzore duhet gjithmonë të shihen si qenie të plota, dhe tendenca në dekadat e fundit ka qenë drejt
një medicine gjithnjë e më të specializuar, me nënspecialitete gjithnjë e më të vogla që, kur shihen si tërësi, në fakt nuk janë
në gjendje të kuptojnë siç duhet qenien njerëzore si një tërësi.
Dhe unë, natyrisht, e pashë këtë shumë qartë sepse karrierën time profesionale e kam kaluar si mjek teknik.
Dhe mjekësia teknike, natyrisht, nuk prodhon imazhe nga shpirti ose mendja, por nga brenda trupit, dhe beson se vetëm
kjo do t'i mundësojë asaj të gjejë shkakun e sëmundjes – gjë që, natyrisht, është krejtësisht e pamundur.
Dhe pastaj merrni parasysh se cila është në të vërtetë mjeti ynë më i rëndësishëm për shëndetin?
Është gjumë. Dhe gjumi nuk është një problem somatik, as një zgjidhje somatike që ofron trupi ynë, por një
gjumë e shëndetshme dhe pushuese që fillon në mendje.
Dhe kur diçka nuk shkon në kokën tonë, në shpirtin tonë, në psikikën tonë, atëherë nuk ka gjumë të qetë,
dhe ai arrihet me forcë me ndonjë lloj ilaçi psikiatrik.
Megjithatë, ky nuk është mjeti që mund të sigurojë ose të rivendosë shëndetin duke fjetur disa orë çdo ditë.
Një në dy prej nesh tani vdes si pasojë e ndërhyrjeve mjekësore.
Dhe nëse e neglizhoni këtë, dhe në të vërtetë neglizhohet në të gjitha librat për të jetuar më gjatë – bëhet fjalë për ushqim
të shëndetshëm, ajër të pastër – të gjitha janë të rëndësishme.
Por nëse injoroni rëndësinë e mjekësisë, e cila është e nevojshme për të qëndruar të shëndetshëm në afat të gjatë, atëherë ushqyerja
e shëndetshme dhe suplementet dietike nuk kanë aspak dobi.
Gjithçka është se, nëse pyesni njerëz të moshuar që janë mbi 100 vjeç, ata do të thonë se kanë ngrënë
gjëra shumë të ndryshme gjatë gjithë jetës së tyre.
Ata gjithashtu jetuan jetë shumë të ndryshme, duke kaluar shumë kohë jashtë dhe duke bërë shumë ushtrime, por të gjithë do të
bien dakord se kishin shumë pak kontakt me kujdesin mjekësor.
Trupi, mendja, shpirti – siç thashë, këto rrallëherë janë një temë kryesore në mjekësinë konvencionale moderne.
Njëherë lexova një fjali: Një pacient i shëruar është një klient i humbur. Me fjalë të tjera,
një pacient i shëruar është një klient i humbur.
A është kjo baza qendrore e sistemit tonë modern arsimor?
Po, është e drejtë. Dhe ajo që po referoheni, dhe që është përmendur edhe më parë, është se ne
operojmë brenda një sistemi të kujdesit shëndetësor.
Ne nuk jemi vetëm kur bëhet fjalë për shëndetin, mjekët e kështu me radhë.
Kjo është një ndërtim social që e marrim me vete kur shkojmë tek të tjerët.
Dhe aty bëhet e rrezikshme kur i besojmë veten të tjerëve, për shembull mjekëve. Kjo gjithashtu është vërtetuar shkencërisht.
Folësi i mëparshëm kishte të drejtë kur tha se mjekët janë gjithashtu një shkak vdekjeje, ashtu
si edhe shumë ilaçe dhe efektet e tyre anësore.
Dhe po, tani kemi parë edhe me koronavirusin që ndërhyrja, veçanërisht për njerëzit e shëndetshëm – dhe më pas sëmundjet
serioze, kur i imponon të gjithëve një trajtim të vetëm – thjesht nuk është e
përshtatshme, nuk është e drejtë dhe është e rrezikshme.
Më kujtohet që një mik më tha shumë vite më parë, kur lindi djali i tij i parë, ose gjatë shtatzënisë, ai tha: "Për
dashurinë e Zotit, nuk kisha fare idenë që të mbetesh shtatzënë ishte gjëja më e keqe që mund t'i ndodhte një personi."
Cilat skenarë paniku po u prezantohen prindërve të rinj, prindërve në pritje?
Si mjek, si arrini të lehtësoni frikën e njerëzve në këtë situatë të veçantë dhe t'i udhëzoni
në drejtimin e duhur? A keni një formulë sekrete?
Po, ndoshta jo një recetë sekrete, por mendoj se çdo mjek që është i vetëdijshëm për
përgjegjësinë e tij nuk duhet të punojë me frikë.
Dhe shtatzënia është, natyrisht, një fazë krejtësisht normale në jetë dhe aspak një sëmundje.
Dhe gjithashtu shoh që, fatkeqësisht, në gjinekologji dhe në kujdesin prenatal kjo dramatizim theksohet, kështu që kur
prindërit vijnë me diagnozën e shtatzënisë, u tregohen të gjitha testet në dispozicion për të përjashtuar nëse fëmija ka
sindromën Down apo ndonjë trisomi tjetër ose gjëra të tilla.
Filloni menjëherë me testin e gjakut për të përcaktuar nivelin e hemoglobinës së glukozit (HbA1c), dhe më pas kryhen
mijëra teste, sepse mund të ndodhë që gruaja shtatzënë të ketë ndonjë lloj diabeti të fshehtë e kështu me radhë.
Dhe ajo që në të vërtetë është normale, normalja, lihet në plan të dytë.
Pra, mendoj se gjëja më e rëndësishme është të mos trembësh gratë shtatzëna, t'u tregosh atyre se
zakonisht gjithçka është në rregull dhe po shkon mirë.
Dhe gjithashtu mendoj se është mirë që shumë gra shtatzëna, siç e shoh tani, po zgjedhin
një formë krejtësisht të ndryshme të lindjes.
Që nga Korona, njerëzit kanë menduar për këtë. Obstetrika nuk u mbulua me lavdi gjatë Koronës kur rekomandoi që edhe
gratë shtatzëna të vishnin maska gjatë procesit të lindjes.
E gjeta kaq të tmerrshme, kaq të neveritshme, në thelb.
Një grua ka nevojë për pothuajse çdo molekulë oksigjeni për veten e saj dhe për foshnjën që është gati ta lindë.
Dhe pastaj ajo duhet të veshë një maskë! Pra, gratë në të vërtetë janë shembur.
Dhe kjo, në të vërtetë, ka hedhur një dritë shumë negative mbi këtë formë të mjekësisë konvencionale, obstetrikën,
kështu që shumë njerëz, tani me koronavirusin, kanë menduar se si mund ta qasim ndryshe shtatzëninë dhe lindjen.
Dhe shumë njerëz tani gjithashtu i besojnë mamive, gjë që unë personalisht mendoj se është shumë e mirë.
Ata janë disi më të kujdesshëm në hetimet e tyre.
Distancat nuk respektohen më rreptësisht.
Pacientët janë më të relaksuar, më në paqe me veten, dhe si mjek, unë mund vetëm ta mbështes këtë.
Shoh shumë njerëz që tani po përpiqen të lindin fëmijët e tyre në shtëpi, të shoqëruar nga një mamie ose në një qendër lindjeje të
mamive, dhe unë jam një nga ata mjekë që kurrë nuk thonë asgjë kundër kësaj, por përkundrazi
i inkurajojnë pacientët e tyre ta bëjnë këtë.
Mendoj se nëse të gjithë ne do të ndiqnim këto rregulla, të cilat Jezusi gjithashtu i formuloi, për shembull që duhet t'i trajtosh
të tjerët ashtu si do të doje që ata të të trajtonin ty, atëherë ti do t'i trajtoje të tjerët
ashtu si do të doje që ata të të trajtonin ty.
Kjo është përafërsisht ajo që ai tha në Ungjillin e Malit.
Bëj për të tjerët atë që do të doje që ata të bëjnë për ty.
Dhe tashmë është një urdhër që nga fillimi: mos vra.
Besoj se kjo është gjithashtu e lindur tek qeniet njerëzore.
Besoj se çdo qenie njerëzore dëshiron paqen.
Ne thjesht duhet të kthehemi te pika kryesore. Dhe mund të na duhet të jemi më të guximshëm në shprehjen e kësaj
dëshire për paqe, duke mos lejuar politikanët tanë të flasin dhe të fantazojnë për gatishmërinë për luftë.
Kush e dëshiron këtë? Kush përfiton prej tij në asnjë mënyrë? Duhet të marrim një qëndrim të prerë dhe të flasim kundër tij.
Dje në grupin tonë, kur filluam të mendonim për atë që mund të bënim për të promovuar paqen, na lindi ideja se në fakt janë
gratë ato që thirren këtu, ose më saktë gratë janë pika e kontaktit në shtëpi kur bëhet fjalë për çështje shëndetësore.
Nënat janë ruajtëset e shëndetit, nënat janë ruajtëset e jetës.
Dhe mendoj se do të ishte një ide e mirë që gratë tani të thonë me vetëdije se nuk duam që
fëmijët tanë të sakrifikohen në fushën e betejës.
Ato mund të bashkohen dhe të formojnë një lloj grupi: "Gratë, nënat, gjyshet për paqe".
Do të mendoja se do të ishte një gjë e mirë nëse kjo do të ishte e mundur në të gjithë Evropën, në të gjithë botën.
Duhet kundërshtuar fuqishëm politikanët, të cilët në thelb kontrollohen nga elita të fuqishme, nga mafia e parave, për të
thënë kështu, dhe të cilëve u është ngarkuar të çojnë luftë me çdo kusht. Nuk po e them këtë duke iu referuar ne njerëzve.
Nëse ne të gjithë e bëjmë këtë dhe shumë njerëz e bëjnë, atëherë mund ta imagjinoj që nxitja e tyre për
luftë nuk do të ketë sukses ashtu siç e imagjinojnë.
Heiko, ti ke shkruar një libër. Në librin tënd më të fundit, "Game Over – Part 2", ke shkruar, ndër të tjera: Ti je ajo që ha.
Ju paralajmëruat për një sulm ndaj mikrobiomës sonë.
Çfarë mendon se duhet të hamë apo të mos hamë për të qëndruar të shëndetshëm?
Po, ndoshta një përkufizim i shkurtër. Çfarë është mikrobioma?
Kjo është në të vërtetë komuniteti i mikroorganizmave të dobishëm dhe ndihmës në trupin e
njeriut: kryesisht baktere dhe kryesisht në zorrë.
Pra, këta janë ndihmësit e vegjël me të cilët jetojmë në simbiotë, domethënë në një komunitet të mirë, një komunitet jete.
Pa to, nuk do të mund të mbijetonim. Ato shpërbëjnë ushqimin tonë dhe na ndihmojnë në këtë proces.
Ne kemi pothuajse dy kilogramë organizma të huaj brenda nesh me të cilët jetojmë. Kjo është, për të thënë kështu, mikrobioma.
Dhe në të vërtetë një sulm nishet ndaj tij.
Ky mikrobiom, i cili është kaq mahnitësisht i larmishëm, i cili është i shëndetshëm – larmishmëria
është e shëndetshme – ta monopolizosh, ta standardizosh.
Pra, gjëja më e mirë që mund të bësh për këtë, dhe mënyra se si duhet të hamë, është të kesh një dietë të larmishme dhe me
ngjyra. Nuk bëhet fjalë vetëm për të njëjtat gjëra të vjetra nga supermarketi, të njëjtin ushqim përsëri e përsëri,
dhe nuk është gjithmonë vetëm ajo që i beson, por larmia.
Si mund të zhvillojmë një vetëdije të shëndetshme në popullatë që ata të mos pranojnë menjëherë
gjithçka që përhapet, por të bëhen vetë kritikë?
Si mund t'i inkurajojmë njerëzit të zhvillojnë një vetëdije kritike për shëndetin e tyre?
Po, ekziston një imazh që ka ekzistuar në mjekësi për një kohë shumë të gjatë, por priret të
shtypet disi. Ky është i ashtuquajturi mjek i brendshëm.
Nëse një mjek shihet tashmë pozitivisht nga populli, atëherë të gjithë duhet të dinë se ai ka mjekun e tij
personal, trajnerin e tij vetjak, me vete shtatë ditë në javë, çdo ditë nga mëngjesi deri në mbrëmje.
Ai kujdeset për të, dhe kujdeset më mirë për të sesa çdo mjek tjetër, sepse ai është brenda tij dhe sepse ai integron trupin
dhe mendjen dhe gjithashtu njeh detaje të vogla që nuk mund të zbulohen me vlerat laboratorike dhe teknikat e imazherisë.
Unë besoj se ajo që ishte e qartë që nga fillimi tani është vërtetuar nga 250 studime shkencore: se qëllimi
për të shkaktuar dëm ishte planifikuar që nga fillimi në të gjithë këtë agjendë të koronavirusit.
Mirë, tani kjo është kaq e qartë!
Si mund ta përcjellim mesazhin tek njerëzit? Kjo është një pyetje shumë e rëndësishme.
Mediat padyshim kanë një rol për të luajtur këtu.
Ajo që tani do të donim të shihnim në lidhje me përballjen me pandeminë e koronavirusit, sipas
mendimit tim, po ndodh vetëm në një masë të papërfillshme.
Pra, ne jemi ende shumë larg një arsyetimi të arsyeshëm ...
Është madje e dënuar. Është madje e dënuar që dikush të kërkojë një rivlerësim.
Po, sigurisht, gjithçka ende po shtypet sepse, natyrisht, njerëzit në pushtet janë ende ata që ishin ndjekësit, ata që qëndronin
pas gjithë kësaj dhe që, të paktën, zbatuan këto gjëra këtu.
Dhe, natyrisht, ata hezitojnë që veprimet e tyre negative të vihen nën vëzhgim.
Për këtë arsye, besoj se ajo që duhet të shtypet aktualisht thjesht po shtypet.
Por do të doja t'i përgjigjesha folësit të mëparshëm.
Lajmi i mirë për të gjitha këto është se tani mund të njohim se na nevojitet me ngut një ilaç i ri.
Ne mund të shohim që nuk po bëjmë asnjë përparim me sistemin, që nuk mund t'u besojmë mjekëve.
Dhe së fundmi dëgjova se një nga sloganet e Shoqatës Mjekësore Austriake ishte:
Shëndeti fillon me mjekun tuaj.
Dhe kjo është krejtësisht e gabuar, ashtu si sapo tha folësi i mëparshëm, Gerd Reuther.
Ne kemi një sistem të mrekullueshëm vetërregullues dhe vetëshërues brenda nesh. Dhe është e rëndësishme ta njohim këtë.
Dhe shëndeti fillon me çdo individ.
Mendoj se ajo që duhej të kishim mësuar nga koronavirusi është se duhet të marrim përsëri përgjegjësi për shëndetin tonë. Se nuk
duhet të vendosim shumë besim te titujt apo te këmishat e bardha, por së pari dhe më kryesorja te vetja jonë dhe forcat tona.
Dhe besoj se një nga maksimat më të rëndësishme për mbijetesën në mjekësi është: sa më shumë që nevojitet,
sa më pak që të jetë e mundur. Më pak është më shumë.
Dhe thënia e rëndësishme, primum non nocere, që do të thotë së pari mos bëj dëm, pra mos ndërmerr asnjë masë që shkakton më shumë
dëm sesa dobi – nëse i përmbaheh kësaj, mund të arrish shumë.
Unë shoh shumë turp. Njerëzit nuk duan të pranojnë se shumica e mjekëve kanë qenë në rrugën e gabuar duke rënë
pre e kësaj propagande për koronavirusin dhe vaksinimin.
Dhe unë gjithashtu e shoh turpin në këtë, sepse shumë kanë përfituar nga paratë jashtë
buxhetit, dhe shumë kanë qenë dakord me këtë.
Jo vetëm mjekët, por edhe spitalet, natyrisht, si dhe shumë të tjerë që fituan para nga maskat, qendrat e
testimit e kështu me radhë. Edhe politikanët, për më tepër.
Fatkeqësisht, korrupsioni politik nuk është vepër penale në Gjermani.
Ata ende nuk e kanë shkruar këtë në ligj.
Ne jemi të gjithë këtu, ata që kemi kundërshtuar narrativën shtetërore, e kemi hedhur poshtë, e kështu me radhë.
Prandaj ne kaluam në ofensivë – unë u dënova nga BGA.
Imagjino të të jepet një dënim me burg me kusht, një vit e dhjetë muaj, për të shkruar një certifikatë mjekësore.
Duhet ta pranosh këtë. Kam bërë këtë punë për 55 vjet dhe kam lëshuar 80,000 certifikata. Dhe papritmas është e gabuar.
Atëherë mund të ndalosh edhe një këpucar që t'i vendosë sholla këpucëve dhe ta bësh një vepër
të dënueshme. Pra, është një cirk kaq qesharak.
Dhe ne thjesht duhet të qëndrojmë të vendosur dhe të vazhdojmë të themi, paqësisht, pa dhunë:
Jo, ajo ishte e drejtë, dhe kështu do të jetë.
Ne që jemi ulur këtu jemi përgatitur të pranojmë disavantazhe, duke inkurajuar kështu edhe të
tjerët të ngrihen dhe t'i bashkohen rezistencës.
Dhe jam mjaft i sigurt që do të rritet në mënyrë eksponenciale dhe i gjithë ky cirk do të shembet shumë shpejt.
Tani ju emëroj, me fuqinë e detyrës sime, si Ministër të Shëndetësisë, ju të gjithë që jeni ulur atje.
Ata janë të pajisur me një buxhet prej miliardash, me pushtet të pakufizuar, dhe në thelb mund të nisin gjëra që nuk kanë
ekzistuar kurrë më parë. Prandaj ata janë të lirë të vendosin.
Zoti Reuther, cila do të ishte masa juaj e parë për qëndrueshmëri në të ardhmen? Gjithashtu, ky frikë nga lufta që na rëndon.
Çfarë do të bënit si hap të parë? Përveçse të heqësh qafe Lauterbach, pra. Politikisht, politikisht.
Epo, unë do t'i ktheja shumicën e parave menjëherë.
Thjesht sepse një shoqëri që beson se i duhet një sistem shëndetësor është një shoqëri e sëmurë.
Një shoqëri e shëndetshme nuk ka nevojë për një sistem.
Epo, sikur të isha ministër i Shëndetësisë, do ta ndryshoja nxitjen. Nxitja vjen nga mjekësia.
Ne të gjithë kemi mësuar patogjenezën, studimin e sëmundjeve. Dhe nxitja është sëmundja.
Sa më shumë pacientë trajtoj, aq më shumë para fitoj.
Kjo duhet të zhvendoset nga patogjeneza te salutogjeneza.
Pyetja nuk është se çfarë të sëmur, por se çfarë të bën të shëndetshëm, çfarë të mban të shëndetshëm.
Dhe nxitja duhet të jetë në këtë drejtim.
Duhet të fitoj shumë para nëse kam shumë pacientë të shëndetshëm.
Ashtu siç ndodhte dikur në Kinë, ku mjekët merrnin pagesë vetëm nëse pacienti ishte i
shëndetshëm dhe nuk merrnin pagesë nëse ishte i sëmurë.
Atëherë ai mund të përpiqej me të vërtetë.
Të bëhemi të gatshëm për luftë, të rrisim armatimet, të vendosim shërbimin e detyrueshëm ushtarak dhe të
shpallim gjendje emergjence – kjo është ajo që po dëgjojmë nga politikanët në të gjithë BE-në.
Është një luftë që është shpallur. Në vitin 2029, lufta hibride pritet të shndërrohet në një luftë të nxehtë.
Kjo është parashikimi i Forcave të Armatosura Gjermane, NATO-s dhe gjithashtu i Ministrit të Mbrojtjes Gjerman.
Ndërsa gjendja e jashtëzakonshme për koronavirusin goditi popullsinë thuajse si një rrufe në të kaltër, këtë herë
bëhet fjalë për një gjendje të jashtëzakonshme që është shpallur paraprakisht dhe ka pasur një kohë përgatitore përkatëse.
Për BE-në, e cila për vite me radhë ka qenë e përqendruar te politika woke, barazia gjinore dhe neutraliteti klimatik,
tani papritmas po shtyhet drejt një konflikti të armatosur.
Dhe edhe me gjithë nxitimet, duhen disa vjet, dhe së pari duhet të ndërtohet armatura. Por si reagojnë ata që janë zgjuar?
Si po i përgjigjet lëvizja për liri, e cila është bërë më e ndjeshme gjatë pandemisë së
koronavirusit, kësaj kërcënimi të parashikuar?
Nëse injorojmë elitën, e cila shpreson të përfitojë nga lufta, popullsia aktualisht është e ndarë në këto grupe: ata që e
konsiderojnë luftën kundër Putinit një kauzë të drejtë, pasi supozojnë se vetë nuk do të vuajnë apo vdesin në luftë. Ata që
vazhdojnë ta refuzojnë luftën pa kushte, por për të cilët lufta është abstrakte dhe jorealiste, dhe që për pasojë mbeten pasivë.
Dhe pastaj ka edhe ata që kanë njohur rrezikun dhe kohën e shkurtër të përgatitjes, vetëm disa vjet, dhe
tashmë po bëjnë fushata aktive kundër tij, duke u përpjekur me dëshpërim të zgjojnë bashkëqytetarët e tyre.
Grupi i fundit është më i vogël, por ndoshta më i rëndësishmi.
Sepse ndryshimi mund të vijë vetëm nga të aktivët, por vetëm nëse ata arrijnë të marrin pasivët pas vetes.
Pra, a do të presim deri në vitin 2029, derisa të bien bombat e para dhe të vdekurit të mbushin rrugët?
A presim, të ngrirë si një lepur para një gjarpëri? Apo përdorim kohën dhe bëjmë diçka?
Dhe kur bëjmë diçka, pyetja thelbësore është: çfarë saktësisht po bëjmë?
Atëherë do të na duhet të bëhemi edhe më të guximshëm, energjikë dhe ndoshta edhe më rezistentë se sa ishim gjatë pandemisë së
koronavirusit, sepse rreziku është në të vërtetë shumë më i madh, ekonomikisht, për shoqërinë
në tërësi, por edhe thjesht për të dashurit tanë.
Dhe mendoj se rritja e ndërgjegjësimit për këtë dhe më pas përkthimi i tij në veprim, në
veprim të guximshëm, duhet të jetë gjithçka.
Ti më ke thënë njëherë në një intervistë më parë se tani je në thelb plotësisht i lirë nga frika.
Për vite me radhë, ti ke qenë një edukator i palodhur dhe avokat kundër luftës dhe për paqen.
Nëse është ashtu siç thanë dy folësit e mëparshëm, a mendoni se është ende e mundur t'i zgjojmë njerëzit në këtë pikë, apo çdo
kush që ka njohur rrezikun duhet të ndërtojë një Arkë të Noës dhe të kërkojë siguri nga përmbytja e ardhshme, apo,
siç tha dikush tjetër, të mësojë rusisht ose të mbushë rezervuarin me benzinë dhe të largohet?
Së pari, faleminderit shumë për ftesën. Pyetja është se çfarë mund të mësojmë nga kundërshtarët tanë, dhe unë besoj se ajo që
mund të mësojmë nga kundërshtarët tanë – siç e pamë me koronavirusin – është se sapo përpiqemi t'u
arrijmë njerëzve në mendje me argumente... Por me një popullatë që është frikësuar, ne dështojmë.
Më e efektshmja kurë për koronavirusin në atë kohë ishin thjesht arkivolet nga Bergamo.
Kjo funksionoi; njerëzit mund ta imagjinojnë atë.
Pastaj sjell statistika dhe thua: dëgjo, kjo të prek ty; thjesht u tregon njerëzve që janë në ventilator, pa marrë parasysh nga
vijnë – njerëzit në këtë gjendje frike kapen pas shkopit të parë.
Kjo është gjithashtu ideja pas kërkimeve sociologjike, se frika kufizon shumë të menduarit.
Pra, duhet t'i bëjmë vetes pyetjen: natyrisht, askush nuk është në favor të luftës, kjo është e qartë, por
kërcënimi është se Putini, duke vepruar i vetëm, do të na vrasë të gjithëve. Si të përballemi me këtë?
Dhe unë thjesht besoj se duhet të pranojmë që na duhet të komunikojmë përmes emocioneve.
Mund të referoheni te Edward Bernays ose Gustave Le Bon, Psikologjia e turmave.
Nëse kjo nuk do të funksiononte, nuk do të kishte reklama.
Ne mund ta bëjmë edhe këtë, sepse është një efekt që mund ta shkaktojmë gjithashtu.
Prandaj besoj se duhet të luajmë në duart e kundërshtarit tonë, duke pëlqyer atë që ata
duan të na shesin dhe duke e theksuar përsëri.
Kjo do të shqetësojë disa njerëz, por ky është qëllimi.
Mund të krijosh një fushatë të rreme të Bundeswehr-it, të cilën mund ta ngjisje edhe përpara kazermës, duke treguar
fëmijë me uniforma ushtarake dhe armë të ngarkuar, për shembull, me mbishkrimin 'praktika e bën të përsosur'.
Ose ushtarët në forcat e armatosura gjermane: "Tani bëhuni kriminelë lufte."
Historia të tilla. Ju gjithashtu mund të përshtatni fushatën që u zhvillua gjatë pandemisë së koronavirusit.
Shumë prodhues markash kanë ndryshuar logot e tyre.
Më kujtohet McDonald's: Vaksinoni, e dua.
Dhe pikërisht ashtu, McDonald's me ngjyra kamuflazhi: Kill, e dua.
Edhe kishat: vaksinimi është dashuri. Zëvendësoni kryqin me dy raketa, të gjithë në uniformë
gjatë komunionit: tani vritni. Lufta është e mirë.
Ose reklama e Hornbach: ushtarë që gërmojnë varre masive – dhe pastaj bëje projektin tënd.
Pa dyshim që është pjesë e saj. Unë besoj se shumë njerëz thjesht nuk e dinë se çfarë do të thotë lufta.
Shumë njerëz, veçanërisht të rinjtë, tani e njohin luftën vetëm nga televizori.
Dhe pastaj janë heronjtë e luftës dhe filmat e mëdhenj të luftës, kush e merr vajzën më pas apo çfarëdo.
Pra, lufta atje paraqitet krejt ndryshe.
Dhe unë besoj se është shumë e rëndësishme t'i bëjmë njerëzit të vetëdijshëm për natyrën e vërtetë,
natyrën e tmerrshme të luftës, dhe që kjo t'i trondisë ata.
Por kjo vetëm nuk mund të jetë zgjidhja, sepse pikërisht kjo është çështja që përmenda më parë: nëse thjesht
i trondit dikë dhe e bën të ndihet edhe më keq se sa ndihet tashmë, atëherë ai do të varet vetë.
Sinqerisht, nëse ai nuk ka asnjë rrugëdalje, nëse nuk ka me kë të flasë, asnjë komunitet, askënd që t'i thotë: 'Le të gjejmë së
bashku rrugëdalje dhe zgjidhje,' atëherë thjesht po e lini vetëm me këto momente shoku dhe imazhe tronditëse, me këtë frikë që po
ia mbillni përsëri, dhe mendoj se e ndjen edhe më të pafuqishëm.
Sigurisht, kemi mësuar për shumë fenomene psikologjike gjatë pandemisë së koronavirusit, ku përmenden Le Bon dhe të tjerë.
Ne të gjithë mendonim se çfarë kishte ndodhur në të vërtetë.
Dhe në këtë aspekt, besoj se jemi bërë disi më të zgjuar në mënyrën se si mund të përgjigjemi ndaj shkeljes së ardhshme
të shtetit, në mënyrë që të mos na shfrytëzojnë përsëri.
Dhe ajo që më goditi më shumë ishte se edhe ata që supozohet të jenë në anën e duhur udhëhiqen tepër nga frika.
Disa njerëz kishin frikë të vaksinoheshin kundër COVID-19, të tjerë kishin frikë se do të
humbnin lirinë. Në fund, ishte vetëm frikë.
Dhe tani është përsëri e njëjta gjë: disa kanë frikë nga lufta, se do të vijë, të tjerët kanë frikë nga rusët.
Dhe kështu, përsëri ka frikra të ndryshme në të dyja anët.
Dhe gjithmonë e gjej frikën një udhërrëfyes të dobët.
Kjo do të thotë që së pari do të doja t'i inkurajoja njerëzit që të mos jenë kundër diçkaje, por të jenë për diçka.
Dhe kjo do të thotë se lufta kundër varfërisë është një term budalla, sepse çfarë duhet
të bësh? A duhet të luftosh njerëzit e varfër?
Atëherë do të ishte më mirë të përqendroheshim në pasuri sesa në luftimin e varfërisë.
Dhe nëse dëshiron paqe, atëherë nuk duhet të punosh për luftë, por për paqe.
Dhe pastaj duhet të hedhësh një vështrim se çfarë ka vërtet të veçantë në të dhe nga vjen në të vërtetë dinjiteti njerëzor.
Ne jemi krijuar nga Zoti; ne kemi dinjitet njerëzor.
Dhe kjo dinjitet njerëzor nuk është një konstrukt abstrakt; çdo qenie njerëzore është e rëndësishme dhe e
vlefshme, armiku i supozuar po aq sa aleati i supozuar që gjithmonë qëndron pranë meje.
Objekti i ndërgjegjes është një mënyrë shumë e thjeshtë për të bërë një deklaratë, për të mbajtur të zënë të gjithë aparatçin
ushtarak, për të rritur statistikat dhe për ta bërë të qartë se:
Ne jemi nga një grup i tërë moshash. Dhe gjithmonë flasim për rreth 500,000 djem të
rinj që shtohen çdo vit si mish kanonje i ri.
Nëse vetëm një e katërta e popullsisë do të thoshte: "Jeni të mirëpritur të luani luftë, por unë po largohem. Mund
të më dërgoni në ndonjë fabrikë konservash nëse doni të luani, por mos prisni që unë të jem në vijën e parë."
Kjo është një deklaratë mjaft e fortë, dhe tregon se qytetarët me të vërtetë mund të bëjnë ndryshim, sepse
natyrisht lë një përshtypje – përfundimisht, një luftë pa ushtarë është disi e vështirë për t'u zhvilluar.
Ju thatë media kryesore, por tani i quaj media shtetërore.
Kjo është një situatë e mjegulluar nga miti i katërtësisë, nga narrativa se gazetaria është e pavarur dhe mund të jetë objektive,
nga miti i një shërbimi transmetimi që i përket të gjithëve.
Sapo kam shkruar një libër mbi këtë temë: Staatsfunk (Transmetimi Shtetëror).
Kjo ndoshta nënkupton vetë, por shteti gjithashtu ka ndikim mbi mediat korporative.
Kemi dyer rrotulluese që çojnë në emërimin e redaktorëve kryesorë si zëdhënës të qeverisë dhe
kolegëve si zëdhënës të Frank-Walter Steinmeier.
Ne kemi subvencione, të drejtpërdrejta ose të tërthorta. Ne kemi fushata reklamuese, kemi shërbime sekrete që kanë
pika mbështetëse në çdo redaksi kryesore, njerëzit e tyre që sigurojnë që narrativa të caktuara të promovohen.
Ne kemi makineri propagande që sigurojnë fjalorin dhe personelin që janë gati dhe në pritje për intervistat përkatëse.
Pra, nuk kemi gazetari të pavarur, që do të thotë se nuk duhet t'i besojmë se po marrim këtu histori,
se po marrim diçka që mund të kritikojë politikën.
Pra, çfarë u duhet njerëzve, çfarë do t'u duhej për t'u ngritur më shumë kundër padrejtësisë dhe për paqe e liri?
Dhe përfundimi fillestar nga kjo do të ishte se mund të nxirren masa afatgjata dhe masa të menjëhershme.
Në afat të gjatë, kjo është pak si të ndërtosh kështjella në ajër. Sigurisht, në afat të gjatë, do të na duhej gjithashtu të
merreshim me sistemin e kujdesit shëndetësor në një shkallë të gjerë dhe ta ristrukturonim, siç u diskutua
në panelin e mëparshëm, në mënyrë që ai të lëvizë drejt shëndetit dhe forcimit të njerëzve.
Në psikologji, fokusi ka qenë vërtet te shpirti i njerëzve, ose te fakti se ata janë psikologjikisht të dobët, të pafuqishëm, nuk
ndihen efektivë dhe mbajnë me vete shumë plagë të brendshme nga fëmijëria ose shkolla, të cilat tashmë u thonë atyre të jenë
të bindur, të jenë të mirë, të mos ngrihen, të mos rebelohen.
Pra, pika e nisjes do të duhej të ishte thjesht rindërtimi i forcës së brendshme të njerëzve, forçimi i tyre nga brenda,
zhvillimi i tyre në sistemin arsimor dhe gjithashtu dhënia e vetëefikasitetit në një sistem shëndetësor që i kushton shumë më
tepër vëmendje psikikës dhe respekton gjendjen mendore të njerëzve. Atëherë vetë shoqëria
do të bëhej shumë më e fortë dhe më reziliente.
Çdokush është vetëm një pjesë, një pjesë e vetme e shoqërisë.
Tani është kështu: shumë fëmijë të vegjël të lënduar, të frikësuar, dhe ata grinden mes vete, ndonjëherë
si në një kopsht, më pak si në një shoqëri të rritur.
Pra, do të duhej të fillosh shumë fuqishëm. Kjo është ajo që e gjeta vërtet emocionuese në tërë këtë gjë.
Duhet ta dëshironi. Këta janë ata që ju kanë treguar se e duan.
Dhe pastaj ata duhet ta bëjnë me të vërtetë. Dhe ka një hendek të konsiderueshëm midis të dyjave.
Pra, duhet t'ua bësh sa më të lehtë të jetë e mundur.
Pra, duhet t'u thuash atyre: mirë, ekziston një faqe interneti, për shembull, regjistrohuni, ose kemi një strukturë në vend, ose
ejani në një demonstrim, për shembull, çdo të shtunë të parë të muajit përpara Kancelarisë Federale në Vjenë, ashtu si bëjmë ne.
Por do të funksionojë vetëm nëse e bëjmë rrezikun të prekshëm dhe të dukshëm, siç tha me të drejtë Kayvan, dhe
pastaj u themi njerëzve: "Mirë, tani bëni diçka për këtë."
Dhe pastaj lejojmë veten të pengohemi sepse mediat na shtypin pa mëshirë dhe ne themi: ndihmë, ndihmë,
tani po më shkatërrojnë emrin, tani duhet të ndalem.
Ose jam i njohur mirë në qytetin tim dhe tani po largohem.
Mirë pra, faleminderit shumë, ti je mbështetës i luftës.
Duhet t'ua bëjmë të qartë njerëzve se ajo që po bëjmë, edhe nëse do të thotë të dalim
në rrugë, nuk është e lehtë as për individët.
Dhe që nuk është aspak argëtim në kuptimin themelor, sepse po luajmë me ata që jo vetëm planifikuan Coronën, jo vetëm
planifikuan agjendën e migracionit të vitit 2015, jo vetëm planifikuan kolapsin e bankave në 2008, por që po planifikojnë
Luftën e Tretë Botërore. Dhe me ta nuk duhet të luhet.
Dhe nëse i ngacmon, duhet ta dish paraprakisht që duhet të jesh i përgatitur të paguash një çmim.
Dhe nëse e konsideroni këtë hark tensioni nga "çfarë na pret përpara" te "si mund të
kontribuoj" dhe "çfarë jam i gatshëm të paguaj"
Ah, kjo është lodhëse, ah, kjo mund të jetë e rrezikshme, ah, një fqinj mund të më afrohet dhe të më pyesë çfarë po bëj në
demonstratë ose çfarë po bëj në një ngjarje, pastaj duhet ta përgatis paraprakisht, dhe pastaj duhet të jemi të qartë se kjo
luftë për paqe – dhe tani, natyrisht, bëhet qesharake të "luftosh" për paqe – ky angazhim për paqe – do të
pengohet nga globalistët duke përdorur çdo mjet në dispozicion, sepse ata duan Luftën e Tretë Botërore.
Pse të mos kesh një stendë të rreme me një protezë ku mund të kontrollohesh?
Pra, ka shumë mënyra për t'i zgjuar njerëzit, por për të qenë më pak cinikë.
Pyeta veten pse ka ndodhur kaq pak në rrugë në vitet e fundit, edhe pse shumë edukatorë gjithashtu mbajnë ligjërata.
Dhe atëherë më erdhi ndër mend se ne, ata që mbajmë prezantimet me shumë PowerPoint e kështu me radhë, në
fund të fundit po i shërbejmë një formati shkollor.
Ka njerëz që ulen më poshtë, dhe lart ka një folës që është i mirë në atë që bën, i rrjedhshëm dhe i përgatitur mirë.
Më poshtë janë njerëzit që duartrokasin, që thonë se ai ka të drejtë, por mbeten pasivë.
Dhe për këtë arsye thashë, mirë, nuk mund të mbaj më ligjërata të tilla, sepse nuk është se njerëzit nuk e dinë.
Pra, nuk është se njerëzit nuk e dinin për të.
Ne kemi mjaft Radio London. Por si t'i bëjmë njerëzit të veprojnë?
Dhe duhet të pranojmë se të gjithë kemi kaluar nëpër sistemet shkollore, nga kopshti deri te ... dhe
atje kemi mësuar këtë detyrë të padukshme, pra bindjen.
Ne jemi shumë, shumë të disiplinuar dhe e konsiderojmë këtë si qytetërim. Unë gjithmonë them se kjo është "shumë qytetërim".
Kështu ne i bindemi, dhe për bindjen tonë të madhe marrim një shpërblim. Dhe ata që ishin më të bindur bëhen
nxënësit tanë shembullorë, nga Büx deri te Ursula von der Leyen.
Ato nuk ranë thjesht nga pemët, ato u krijuan kështu.
Dhe që t'i rikthejmë njerëzit në jetën e tyre të vërtetë, pasi më parë ishin si fëmijë tre apo katër vjeç që
trokisnin këmbët, thashë: mirë, do t'i sjell njerëzit në skenë.
Unë sjell në skenë njerëz që më parë kanë vendosur një fjali në një kuti indeksi, një lloj mantrë, një frikë.
Dhe pastaj dalin në skenë dhe flasin për veten e tyre para 2, 3, 4, 500 njerëzve.
Dhe pastaj bie edhe një barrierë turpi, sepse shumë njerëz flasin për gjëra, për shembull gjatë
pandemisë së koronavirusit, se si u turpëruan, si u dëmtuan.
Dhe pastaj ata vërejnë në audiencë se askush nuk është keqdashës në asnjë mënyrë, por përkundrazi ka një sasi të jashtëzakonshme
duartrokitjesh sepse njerëzit guxojnë ta bëjnë këtë.
Dhe të gjithë mund t'i lidhin këto histori me veten.
Na duhet një ide e qartë se ku duam vërtet të shkojmë, dhe kjo ide se ku duam të shkojmë është, edhe një herë,
shumë e thjeshtë: duaj të afërmin tënd si veten tënde!
Dhe nëse ne si shoqëri arrijmë të trajtojmë njëri-tjetrin në mënyrë të arsyeshme dhe të rivendosim aty një
themel, sepse ai është humbur, atëherë kemi një shans të imagjinojmë një të ardhme që duam për veten tonë.
Thjesht të thuash "po, nuk dua të jem i sëmurë, nuk dua luftë dhe nuk dua të jem i varfër"
nuk është një vizion, por një shpresë e paqartë.
Dhe mendoj se pikërisht për këtë bëhet fjalë: së pari, të di pse po bëj gjithë këtë, ku me të vërtetë dua të shkoj, si individ dhe
si shoqëri; së dyti, të pranoj se unë vetë jam efektiv dhe thjesht duhet ta bëj, pa marrë parasysh si, sepse kjo nuk duhet të jetë
e paracaktuar – ne njerëzit jemi kaq jashtëzakonisht krijues.
Shko në një supermarket ose në një farmaci dhe hidh një sy të gjitha gjërave që njerëzit kanë shpikur –
një dyqan teknologjie, është krejt e çmendur se çfarë jemi në gjendje të bëjmë ne njerëzit!
Dhe nuk mund të mendojmë për asgjë që të bëjmë për diçka kaq banale si një luftë që përdor metoda kaq primitive. Nuk është as
si një prerje letre; është gdhendur në mënyrë të papërpunuar dhe ka qenë e njëjta copë druri për shekuj me
radhë, ku na thuhet e njëjta budallallëk përsëri e përsëri.
Mjaft tani!
Epo, unë me të vërtetë besoj se Forumi Ekonomik Alternativ mund dhe duhet të shfrytëzohet mirë edhe këtu, që ne
duhet të bashkojmë forcat dhe të formojmë aleanca të gjera.
Sa më të gjera të jenë urat që ndërtojmë, sa më të gjera të jenë aleancat, aq më e vështirë është tani të
synosh, të lokalizosh dhe të sulmosh dikë në mënyrë specifike.
Dhe besoj se vetëm nëse arrijmë t'u përballemi këtyre pak vetëve, të cilët janë shumë të organizuar mirë,
me një buzëqeshje, rezistenca do të jetë e këndshme.
Përndryshe, është gjithmonë si të kesh një thikë mes dhëmbëve, dhe atëherë nuk ka kënaqësi.
Duhet të gjejmë mënyrën se si rezistenca kundër këtij grupi të vogël mund të bëhet argëtuese, në mënyrë që edhe
brezi i ardhshëm të përfshihet, sepse ata nuk janë më inteligjentë se ne, thjesht janë më të organizuar.
Dhe aty jemi kur fillojmë të ndërtojmë struktura; ato janë më të qëndrueshme se sa mund të
arrijë një individ. Dhe kjo është e ardhmja.
Si i shpëtoni shtypjes që ju pret?
Kayvan e përmbledhi shumë bukur. Bëhet fjalë për t'u afruar gjërave me pak lehtësi dhe me një buzëqeshje në
fytyrë, jo me vendosmëri dhe frikë, por me besim te Zoti.
Është e njëjta gjë për mua. Unë i afrohem pa asnjë frikë. Thjesht e di që kam këtë detyrë për ta bërë.
Duhet ta bëj këtë. E di si vepron pala tjetër. Kam përjetuar të gjitha këto në mënyrë intensive.
Sa llogari më janë mbyllur nga Hamburger Sparkasse, Apotheker- und Ärztebank?
Ata vijnë tek ju dhe thonë: Zoti Böning, ne nuk kemi asgjë kundër pikëpamjeve tuaja
politike, por ju lutemi gjeni një bankë tjetër.
Dhe të gjithë po e bëjnë njëri pas tjetrit. Pastaj është Volksbank Lüneburger Heide, e cila po thotë lamtumirë, dhe Sparkasse
Hamburg-Buxtehude, e cila thotë: "Jo, nuk do të na funksionojë."
Pastaj vjen një ofrues i shërbimit të pagesave si PayPal dhe, pas një ore, në thelb thotë: "Jo, jo me ty."
Ose Stripe merr një telefonatë nga një gazetar i ARD-së të premten në mbrëmje—e di ti çfarë lloj njeriu është
ai?—dhe papritmas llogaria ime bllokohet të shtunën në mëngjes.
Pra, thjesht duhet të kuptosh se është krejtësisht normale që unë të cenzurohem në rrjetet
sociale dhe që shtrirja ime të jetë e kufizuar.
Liria e shprehjes është larg lirisë së arritjes; kjo ka qenë prej kohësh norma.
Na duhet një sistem monetar i drejtë për një të ardhme të lirë.
Sistemi monetar mbizotërues, që të gjithë e njohim si para fiat, shfaqet si një oktapod global, ndaj të cilit, sipas perceptimit
tonë, pothuajse të gjitha qeveritë janë në mëshirën e tij.
Fijet tërhiqen nga një grup i zgjedhur, dhe këta mjeshtra të vërtetë të parave natyrisht zotërojnë pushtetin.
Paratë e sotme krijohen nga ajri me një shtypje butoni, dhe jo vetëm që nuk kanë asnjë mbështetje, por
sistemi ynë është gjithashtu i ngarkuar me kamatë përbërëse.
Rezultati i kësaj është, natyrisht, një lakmim i pakontrolluar për më shumë e më shumë, dhe pastaj, sa herë që ky sistem arrin
fundin e tij të paraprogramuar, ai duhet të ri-nisë çdo disa dekada, gjë që po e përjetojmë aktualisht, ose më
saktë po na detyrojnë ta përjetojmë, si Rinisja e Madhe.
Shumë njerëz natyrshëm e shohin këtë sistem monetar si shkakun rrënjësor të të gjithë të keqes, qoftë inflacioni, varfërimi,
uria apo lufta. Nëse gjithçka nuk do të ishte e orientuar drejt rritjes së përhershme, shumë nga
krizat e kohës sonë nuk do të ishin të nevojshme.
Vitin e kaluar, ne diskutuan zgjidhje të mundshme në panelin tonë për sistemin monetar, dhe të gjithë ishin në fakt dakord.
Nga njëra anë, shteti duhet të bëhet më efikas, të largohet nga paternalizmi dhe të përqendrohet në detyrat e tij
kryesore. Nga ana tjetër, sistemi monetar duhet të bëhet më i barabartë dhe, natyrisht, më i drejtë.
Së pari dhe më kryesorja, duhet të ketë mbulesë të qartë në mënyrë që paratë të mos mund të shtypen thjesht në mënyrë
të pakontrolluar dhe inflacioniste, siç ndodh aktualisht.
Epo, këtë vit duam të jemi edhe më specifikë, sepse vetëm ata që mund të shohin një vijë të qartë të
finishit mund të zotërojnë rrugën për ta arritur atë.
Dhe ne jemi të etur të shohim nëse mund të gjejmë një pikë të përbashkët mbi këtë
çështje mes grupit tonë të ekspertëve ekonomikë.
Epo, është para që në të vërtetë funksionon pa kamatë, sepse kamata është një problem që sot nuk shihet më si problem.
Kamata është një problem sepse rritet në mënyrë eksponenciale.
Të gjithë e dinë për interesin e përbërë nga shkolla; është një funksion eksponencial.
Kështu fillon ngadalë, bëhet gjithnjë e më i pjerrët, derisa vazhdon pafundësisht.
Dhe ky interes i përbërë në sistemin monetar detyron të gjithë ekonominë në zhvillim
eksponencial, domethënë gjithnjë e më të shpejtë.
Prandaj na duhet rritje ekonomike e vazhdueshme.
Pra, që sistemi ynë të mbetet i qëndrueshëm, ai ka nevojë për të paktën 3% rritje ekonomike çdo
vit, përndryshe do të shembet më herët apo më vonë.
Dhe kjo është sepse ne vazhdimisht duhet të ndjekim këto norma interesi.
Kështu, këto norma interesi çojnë në fryrjen gjithnjë e më të madhe të aseteve financiare.
Ato gjithashtu çojnë që të varfrit të bëhen më të varfër dhe të pasurit më të pasur.
Një person i pasur thjesht ka shumë para, i huazon me interes, bëhet edhe më i pasur përmes
interesit, dhe pjesa tjetër e popullsisë duhet t'i paguajë.
Dhe kështu, përmes interesit, paratë transferohen automatikisht nga masat në duart e gjithnjë e më pak
njerëzve. Kjo është problemi themelor i sistemit monetar.
Jo, ne kemi parë efektet e tmerrshme të inflacionit gjatë gjithë historisë.
Vitet 1920 janë përmendur, dhe padyshim që çdo luftë, çdo rënie e madhe e një perandorie,
gjithmonë bazohet në paqëndrueshmërinë e parave.
Kjo do të thotë se sa herë që paratë bëheshin të paqëndrueshme, shpërthenin luftëra dhe perandoritë zbehnin,
sepse njerëzit donin të tërhiqnin vëmendjen nga mashtrimi.
Duhej të tërhiqje vëmendjen larg mashtrimit. Nëse nuk mund të paguaj më, atëherë ose duhet të pranoj gjithçka dhe t'u them të
gjithëve që i kam mashtruar – diçka që politikanët janë jashtëzakonisht të ngurruar ta bëjnë – ose krijon
një ngjarje edhe më të keqe dhe pastaj thua: "Epo, kështu ndodhi." Të gjithë e dinë... nuk isha unë.
Dhe pikërisht kjo është problemi, pse themi se nuk duhet më të lejojmë këtë inflacion.
Do t'ju inkurajoja të bënit një dallim të qartë midis ofertës monetare, rritjes së ofertës monetare dhe inflacionit.
Dhe nëse e vendosim këtë në kontekstin e të ardhurave të njerëzve, duhet të përfundojmë se punëtori mesatar
në Gjermani sot duhet të punojë shtatë herë më gjatë për një uncë ari sesa ishte rasti në vitin 1999.
Dhe pikërisht këtë ka përshkruar tashmë Eike Hamer. Ky është i ashtuquajturi efekt Cantillon, përmes të cilit
përfituesit e parë të parave të sapokrijuara përfitojnë sepse mund të blejnë me çmimet e favorshme që ende mbizotërojnë.
Pastaj më shumë e më shumë para hyjnë në treg, kjo ndikon në kërkesë, çmimet rriten dhe, në fund, së pari rriten
të ardhurat e pensionistëve, punonjësve e kështu me radhë.
Dhe pikërisht ky është efekti ripërndarës që arrihet.
A na duhet tani një standard i artë apo jo? A është i mirë, i keq apo çfarëdo?
Kjo diskutim nuk na çon askund. Ai vetëm po thellon ndarjen mes ekspertëve. Në vend të kësaj, ne thjesht duhet të
krijojmë një sistem monetar që përsëri të ketë një lidhje të vërtetë me performancën reale të njerëzve.
Dhe pyetja është, si ta realizojmë tani, ose në cilin drejtim duam ta ndryshojmë? Duhet t'i bindim njerëzit për këtë gjithashtu.
Pra, edhe nëse vetëm teoricienët ekonomikë bien dakord se kjo mund të jetë rruga e duhur për t'u ndjekur, ne gjithashtu duhet t'i
bindim njerëzit! Dhe çfarë po përjetojnë njerëzit në realitet?
Thjesht po përjetojnë një rënie të standardit të tyre të jetesës, po përjetojnë çmime në rritje,
dhe barra e borxhit po bëhet gjithnjë e më shtypëse.
Në fillim të këtij viti, besoj, profesori Raffelhüschen citoi një shifër që më la pa fjalë.
Sipas Prof. Raffelhüschen, borxhi kombëtar aktual i Gjermanisë është 17,3 trilionë euro, që është
shumë herë më i lartë se borxhi kombëtar zyrtar.
Sigurisht, ekziston edhe borxhi kombëtar jozyrtar, pensionet e funksionarëve civilë, të cilat nuk mbulohen nga fondet
e kapitalit, balancat TARGET2, buxhetet në hije, ESM, ESF dhe çdo gjë tjetër që quhen paketat e shpëtimit.
Tani ne ende kemi mjaft asete të veçanta.
Pra, sistemi që kemi tani – mendoj se të gjithë pajtohemi – gjithsesi do të shembet dhe do të digjet.
Sepse do të na duhej një rritje ekonomike globale prej 10 deri në 15 për qind në të gjitha vendet për 50 vitet e ardhshme,
vetëm për të pasur një shans të vogël për të shlyer borxhin.
Dhe as qeveritë nuk kanë plan ta shlyejnë borxhin kombëtar në një moment të caktuar; përkundrazi, ndodh e kundërta.
Dhe nëse tani po përballemi me një kalim monedhe, një reformë monetare e të tjera të ngjashme, të cilat i konsideroj
shumë realiste, atëherë thjesht duhet të kemi parasysh historikisht se ajo që të gjithë mendojnë nuk është e vërtetë:
Shpresoj që së shpejti të ketë një reformë monetare, atëherë do të çlirohem nga borxhet e mia.
E vërteta është krejt e kundërta. Ne kemi ligjet për rivlerësimin e borxhit, dmth çështjen e fitimeve nga spekulimi me hipotekat
dhe çështjen e taksës mbi fitimet nga spekulimi me kreditë.
Kjo është rreth 50 për qind sepse asetet konvertohen ndryshe nga vlerat thjesht monetare.
Dhe natyrisht kjo nuk zbatohet për shtetin dhe bankat, por zbatohet në këtë mënyrë për kompanitë dhe për ne qytetarët.
Ligjet janë ende në fuqi, dhe këto janë në të vërtetë çështjet kryesore për mua në fushën e sistemeve
monetare, të cilat tani duhet t'i adresojmë gjithashtu.
Dhe nëse më pas marrim një monedhë me ose pa standardin e arit... Ndoshta do të prezantojmë edhe një standard të arit
fleksibël, që do të thotë se vetëm një përqindje e caktuar e furnizimit global të parave mbështetet nga asete të prekshme.
Nëse është ari, argjendi apo diçka tjetër, mbetet për t'u parë, por unë jam i bindur se na duhet një lidhje e detyrueshme me
performancën reale ekonomike, dhe gjithashtu duhet të largohemi nga sistemi ynë aktual ekonomik, i cili bazohet vetëm në rritje.
Ndoshta kjo mund të tregohet edhe në një kontekst historik.
Sipas perceptimit tim, dhe kjo është me të vërtetë vetëm sipërfaqësore në aspektin financiar, ekzistojnë disa fuqi
në prapaskenë që në një moment e konceptuan këtë sistem.
Kjo na çon në Ishullin Jekyll në vitin 1913, kur vendimi për themelimin e Rezervës Federale u mor në një lloj grushti shteti
nga qeveria e asaj kohe – të gjithë deputetët ishin larg në pushimet e Krishtlindjeve, ashtu si edhe senatorët. E
gjithë çështja më pas u miratua vetëm me disa të zgjedhur.
Pastaj ekziston edhe kjo ide që qarkullon se kishte disa kritikë të këtij sistemi në Titanik, dhe
se ata gjithashtu u "eliminuan" në këtë mënyrë.
A kanë këta pushtete prapa skenave, të cilët nuk mund t'i përmend në këtë pikë, vendosur me qëllim këtë sistem në një mënyrë
që ne të jemi thelbësisht të ndarë nga këto pikëpamje të ndryshme, duke fshehur kështu mbajtësit e vërtetë të pushtetit?
Ndoshta mund ta merrni pak idenë.
Po, po, së pari, ndiej njëfarë shqetësimi sepse, nga pikëpamja financiare dhe ekonomike, është krijuar një
rrëmujë e madhe këtu, që ndoshta duhet pak të rregullohet.
Pra, shumë gjëra janë përzier së bashku – inflacioni, deflacioni, rritja ekonomike, krizat – gjithçka është hedhur në të
njëjtën tenxhere sikur të kishte vetëm një shkak, inflacion apo deflacion apo diçka e tillë, por në të vërtetë nuk është kështu.
Në vend të kësaj, duhet të pranojmë se sa herë që ndodh një ndërhyrje manipulative, njëra palë
përfiton, ndërsa tjetra dëmtohet. Kjo është logjike.
Nëse unë rris vlerën monetare për një person të caktuar, pra deflacion, atëherë dikush tjetër që ka huazuar para dhe
duhet t'i kthejë me një vlerë reale më të lartë ka një problem.
Tani arrijmë te çështja e Ishullit Jekyll e kështu me radhë.
Kjo është pikërisht ajo që nuk duhet të ndodhë nga këndvështrimi i qytetarëve.
Domethënë, që një grup i vogël, një kartel, mblidhet dhe thotë: "Ne do të marrim lejen, dhe vetëm ne do të marrim lejen për të
krijuar para", dhe shteti jo vetëm na jep lejen, por gjithashtu detyron të gjithë të tjerët
të pranojnë se vetëm ne mund të krijojmë para.
Është si kur kam një kuti me kupona në një festë, mund të vendos se kush merr cilin kupon.
Miqtë dhe njohuritë e mia marrin kuponat falas, i marrin thjesht ashtu, ndërsa të tjerët paguajnë pak më shumë për to, dhe nëse në
fund alkooli apo çfarëdo tjetër mbaron, atëherë unë u jap të tjerëve shumë kupona për diçka tjetër, duke
ditur që nuk do të marrin asgjë prej tyre sepse alkooli ose festa tashmë praktikisht ka përfunduar.
Dhe kjo është rrëmujë. Kjo mundësi u krijua nga vetë bankierët që u takuan në Ishullin Jekyll.
Dhe ata gjithashtu thanë se, meqë ne jemi të vetmit që kemi para dhe tani po inkurajojmë shtetin që t'i përdorë paratë tona vetëm
për qëllime ekonomike dhe, në thelb, të tërheqë arin nga qarkullimi, shteti gjithmonë do të na
shpëtojë dhe gjithmonë do të jetë i varur nga ne.
Dhe kjo është kaosi i vërtetë. Ajo që ndodhi këtu është se krijuesit e parave, bankierët që u takuan atje, u çliruan
nga rreziku që të merrnin përgjegjësi për të në asnjë mënyrë.
Dhe pastaj, në vitin 1971, Nixon shpalli falimentimin e Shteteve të Bashkuara dhe tha: "Dëgjoni, ju kemi mashtruar, nuk mund të
përmbushim, kemi krijuar më shumë para sesa kemi, sesa duhej të kishim, dhe nuk mund të dorëzojmë arin, kështu që për tani
do të them se do ta shkëpusim përkohësisht dollarin nga ari."
Ai vetëm kaq bëri, shpalli falimentimin.
Dhe nga kjo paaftësi pagese, njerëzit thanë – tani nuk kam më asnjë lidhje, tani ky kartel privat i bankierëve në Nju
Jork mund të fitojë sa të duan, ata nuk rrezikojnë më asgjë. Sepse nuk kanë pse të japin asgjë në këmbim, asgjë!
Ju mund të vazhdoni të printoni faturat, ashtu si në kasën me fatura...
Kjo do të thotë se, nëse njerëzit tani duan të shkojnë në shtëpi dhe të thonë, "Në kutinë e kuponëve… tani më kthe
eurot ose dollarët që të kemi dhënë", atëherë ti thua: "Jo, jo, këtu shkruan se do të marrësh vetëm kuponë."
Mund ta marrësh pranimin me vete, dhe unë do të të jap një të ri.
Ai thotë, si shaka, a e di nëse do të ketë një festë tjetër vitin e ardhshëm? Le të shohim, nuk e dimë, mund ta marrësh me vete.
Dhe kjo është me të vërtetë rrëmujë! Dhe ari në të vërtetë mbron kundër kësaj. Ka edhe gjëra të tjera që do të
mbrojnë kundër saj. Por ari gjithmonë ka dëshmuar se është veçanërisht i besueshëm gjatë gjithë historisë.
Dhe ari kurrë nuk ka zhgënjyer besimin gjatë gjithë historisë.
Dhe kjo është thjesht një argument reklamues se ari gjithashtu mund të përdoret përsëri për të
rivendosur këtë besim themelor në monedhë në radhë të parë.
Kjo sapo është shkatërruar me monedhat aktuale.
Duhet të kritikojmë faktin që njerëzit sundojnë mbi njerëz të tjerë. Kjo është çështja e vërtetë.
Dhe ajo që mund të themi për legjitimitetin e dukshëm të Rezervës Federale të SHBA-së
është mënyra se si zbatohet ligji në botë sot.
Që kemi një sistem ligjor madhështor.
Po, ligji krijohet thjesht nga një klikë që më pas thotë: tani ngrohja është e detyrueshme.
Dhe natyrisht që nuk jam i lumtur për këtë nëse sistemi im i ngrohjes nuk është më i përshtatshëm.
Po, dhe pikërisht kështu ishte atëherë. Euro na u imponua pa pasur asnjë mundësi të kundërshtonim. Me fjalë të tjera, është
një ligj i imponuar. Dhe ligji i imponuar është i padrejtë.
Ligji miratohet midis palëve kontraktuese, dhe këto marrëveshje ose kontrata përfshijnë dispozitën që të gjitha palët merren
parasysh në kontrata, që pëlqimi jepet vullnetarisht dhe jo, siç ka ndodhur në të kaluarën dhe siç kemi lejuar të
ndodhë sot, që ligji t'u imponohet njerëzve nga një klikë.
Pra, kush do të lëshojë paratë më të mira dhe më të drejta të së ardhmes? Me gjasë nuk
do të jetë BQE, apo jo? Erich, çfarë mendon?
Po, absolutisht jo, sepse edhe në sistemin aktual monetar pa standardin e arit, ne jemi të varur nga një numër i vogël
njerëzish të fuqishëm, të cilët unë i quaj NWOlites – jo vetëm elitë, por Rregulli i Ri Botëror dhe elitë, fuqitë pas skenave.
NWOlites kontrollojnë sot krijimin e parave dhe gjithashtu përcaktojnë drejtimin e gjeopolitikës, Grupin e
Tretë dhe politikën e licencimit të bankave qendrore.
Këto nuk janë banka qendrore të pavarura; të gjitha janë private. Kjo daton që në Bankën e Anglisë, besoj në
vitin 1792, kur qeveria britanike i kaloi fuqinë për të lëshuar monedhën e vet individëve privatë.
Pra, kjo shkon shumë më larg. Dhe pavarësisht nëse na duhet ECB apo FED, ne thjesht kemi
nevojë për sisteme kompensimi të qëndrueshme.
Ne thjesht e quajmë sistemin financiar, sistemin monetar ose sistemin e monedhës; na duhet thjesht një
monedhë ose një parim për rregullimin e performancës.
Ju mund ta bëni këtë tani me para pa mbështetje, me para të mbështetura, por sa i përket çështjes së
shtetit të artit, për t'u kthyer shkurtimisht te ajo,
Më kujtohet Perandoria Romake, ku mora një kostum të bërë me porosi për burra për një uncë ari,
konkretisht një tunikë, sandale lëkure, një kurorë dafinash dhe një fjongo të kuqe për ta shoqëruar.
Dhe sot, për një uncë ari, mund të marr edhe një kostum të shkëlqyer për burra, të bërë me porosi, me këpucë të denja.
Pra, ari gjithmonë ka të njëjtën vlerë; vetëm valutat rriten ose ulen në vlerë.
Pra, ideja që ari tani do të dyfishohet, shumëzohet dhjetëfish apo edhe njëqindfish, ose që argjendi dhe metale të
tjera do të bëjnë të njëjtën gjë, është një iluzion i plotë.
Janë pikërisht monedhat fiat që në fund kanë humbur vlerë të konsiderueshme kohët e fundit, dhe besoj se nëse do të kishim një
shtet të vërtetë që ka për zemër mirëqenien e popullit të tij, atëherë ai, sipas mendimit tim, mund të shpenzonte paratë
duke përdorur një sistem të duhur, të drejtë dhe të barabartë.
Kjo padyshim do të ishte një mundësi, por nga ana tjetër, njerëzimi është, siç thua ti, kaq
krijues sa gjithmonë gjejmë zgjidhje, dhe ka zgjidhje.
Pra, duke parashikuar pyetjen tënde, Robert, kush po e shpenzon paratë siç duhet? Apo për çfarë po i përdorim ne ato?
Ka shembuj për këtë. Le të garojnë sistemet me njëra-tjetrën dhe le të vendosin njerëzit.
Dhe kjo na çon te sistemi që besoj se është gati për t'u zbatuar.
Ne kemi probleme të menjëhershme në sistemin financiar.
Kemi pabarazi që kanë lindur sepse njerëzit janë mashtruar, sepse njerëzit besonin se mund të
shpërndanin hua ose të krijonin para pa rrezik.
Ata mund të shpërndanin hua për Ukrainën, dhe askush nuk do të pyeste se si do të
shlyheshin paratë; ata thjesht do të krijonin më shumë.
Dhe tani mund të ndodhë që këto fonde të duhet të shlyhen, sepse debitori që mori paratë thjesht thotë: "Nuk mund t'i shlyej më."
Kjo po ndodh aktualisht me 20,000 kompani në vit e më shumë, vetëm në Gjermani.
Sasi të vogla, sasi më të mëdha, nuk e dimë, por kjo shkakton boshllëqe.
Dhe tani kemi një problem në bilancin e bankës sepse ata shpresonin që paratë do të ktheheshin: sipërmarrësi XYZ, i cili
tani është falimentuar; debitori që ka hyrë në falimentim personal; Ukraina, e cila nuk po i kthen; ndoshta së shpejti
edhe Franca, e cila gjithashtu nuk mund t'i kthejë; e kështu me radhë... Bilanci i bankës së tyre nuk është më i saktë.
Ose ata vetë nuk kanë më asnjë kapital, i cili atëherë shfaqet në anën e detyrimeve, sepse nëse thjesht humbin aktive në anën e
aktiveve – pasi paratë që ende shpresojnë t'i marrin nga pala tjetër janë një aktiv për ta, por
për bankën – atëherë duhet të bëjnë diçka për këtë.
E njëjta gjë vlen edhe për bankat qendrore, dhe bankat qendrore mund të dalin lehtësisht nga kjo situatë duke rivlerësuar thjesht
elementin e vetëm të vlerësueshëm në bilancet e tyre, pra arin.
Çfarë do të sugjeronit, cili do të ishte vizioni juaj ideal për një sistem monetar në
të ardhmen që do të çonte në paqe dhe veprim?
Çdokush mund të shikojë filmin "Mrekullia e Wörgl". Është një film vërtet i bukur dhe shumë autentik gjithashtu.
Unë e di historinë e Wörgl-it, dhe është shumë autentike se si një sistem pa kamatë papritmas nxori një
komunitet të vogël në Wörgl nga kriza ekonomike globale.
Qindra komunitete të tjera donin të bashkoheshin, derisa e gjithë kjo u parandalua me forcë.
Pra, në fund të fundit, gjithçka varet nga normat e interesit. Një sistem me interes gjithmonë çon në luftë.
Prof. Gustav Ruhland shkroi për këtë 150 vjet më parë në librin e tij "Sistemi i Ekonomisë Politike".
Ai shkroi se lufta është mënyra se si të pasurit bëjnë para.
Ai gjithashtu shkruan se për sa kohë që kemi kapitalizëm të bazuar në interes, gjithmonë do të ketë luftë.
Thjesht sepse normat e interesit çojnë automatikisht në mbingarkesë borxhi eksponenciale, dhe në fund kjo
rezulton në luftë, me vende që luftojnë njëra-tjetrën.
Me standardin e arit është edhe më keq, sepse në fund të fundit gjithçka ka të bëjë me arin.
Jo me një furnizim të qëndrueshëm parash, sepse atëherë nuk mund të bëhej eksponencial...
Masa e parave nuk mund të mbetet konstante sepse ekonomia po rritet dhe masa e parave duhet të përshtatet me ekonominë.
Kjo është pikërisht ajo që po çon në krizë. Kjo është pikërisht ajo që po çon në krizë. Ky është problemi.
Ne sapo pamë nga shembulli i Skocisë dhe Britanisë së Madhe se kjo nuk është e vërtetë.
Por ka plot shembuj ku kjo ka çuar në krizë dhe luftë.
Veçanërisht në lidhje me krizën ekonomike globale, e ndjekur nga Lufta e Dytë Botërore – nuk është rastësi që këto
ngjarje ndoqën njëra-tjetrën në një mënyrë kaq të shpejtë.
Pra, SHBA-ja ishte në një krizë ekonomike globale deri në vitin 1939. Vetëm përmes armatimit në Luftën e Dytë
Botërore ajo doli prej saj; përndryshe, edhe sot do të ishte ende në një krizë ekonomike globale.
Nuk mund të dalësh nga një krizë deflacioniste e tillë pa një luftë.
Dhe kështu, gjërat do të vazhdojnë ashtu si gjithmonë.
Do të ketë deflacion, dhe pastaj do të vijë lufta e madhe – gjithçka do të shkatërrohet dhe pastaj do të rindërtohet.
Do të ndodhë përsëri. Shoh që po vjen Lufta e Tretë Botërore, ashtu si erdhi Lufta e Dytë Botërore.
Procedura është saktësisht e njëjtë siç e kemi sot.
Tani po krijohet një flluskë e madhe spekulative.
Njerëzit po shtyhen drejt lakmisë: duhet të blini aksione, duhet të investoni, paratë duhet të punojnë
dhe të gjithë do të pasuroheni, ose kështu premtojnë.
Dhe nëse shpërthen siç ndodhi në vitin 1929, atëherë do të kemi saktësisht të njëjtën sekuencë ngjarjesh siç kishim atëherë.
A mund të filloni duke përmbledhur shkurtimisht se si do ta vizualizonit një Evropë më të mirë?
Me kënaqësi, zoti Magnet. Së pari, faleminderit shumë për ftesën – jam e kënaqur që jam këtu.
Është një nder i madh për mua të jem këtu në atë që besoj se është Forumi i Dytë
Alternativ, Forumi Ekonomik Botëror Alternativ i Dytë.
Gjermania duhet të shihet si pjesë e një bashkimi të shteteve evropiane sovrane.
Ne mbështesim një model. Ne mbështesim një model të shteteve kombëtare të pavarura dhe sovrane, me fjalë
të tjera, për këtë të ashtuquajtur Evropë të atdheve.
Ne mbështesim reformat, absolutisht për shpërbërjen e këtij monumenti burokratik, që personalisht më kujton
shumë më tepër mbetjet e Bashkimit Sovjetik, dhe për kthimin e Bashkimit Evropian te thelbi i tij.
Dhe kjo mund të arrihet vetëm duke reduktuar burokracinë, duke u çliruar nga dhjetëra mijëra burokratë dhe
zyrtarë civilë që shtypin popullin dhe vendosin ndalime për bizneset dhe konsumatorët privatë.
Kjo është krejtësisht në kundërshtim me idenë e konkurrencës së lirë, të ndërmarrjes së lirë dhe gjithashtu
me liritë civile. Por mund të arrijmë te kjo pas pak.
Ku qëndron ky qeveri nën këtë Kancelari të tmerrshëm, Friedrich Merz, të cilin e konsideroj krejtësisht të paaftë, një
figurë krejtësisht e paaftë që vazhdon të dëmtojë këtë vend?
Nuk është aspak kaq e komplikuar.
Çmimet tona të energjisë janë shumë të larta. Po humbim karshi konkurrencës ndërkombëtare kudo.
Shkalla jonë kurrizore është industria automobilistike, motori me djegie të brendshme.
Ja ku po fillojmë përsëri me ndalimin e motorëve me djegie në nivelin e BE-së. Por ai mbështetet nga
qeveria gjermane, kështu që nuk po bëhet asgjë fare!
Pastaj kemi Rregulloren e Energjisë së Ndërtesave. Mendojmë se edhe kjo është e shkëlqyer.
Dhe nëse CSU-ja atëherë fillon të shpërthejë centralet bërthamore në Bavari.
Duhet ta imagjinosh, është si një stuhi e egër.
Kjo është një stuhi makinash, një stuhi teknologjike në vendin tonë.
Historikisht, kjo më kujton fushatën e vetme të Mao Zedongut në Kinën komuniste.
Ishte dikush më parë, Mao, që tha: "Ja kështu do të bëhet", dhe pastaj të gjithë vrapuan pas tij dhe e bënë edhe ata.
Fjalë kyçe: hap i madh përpara. Çfarë është ndryshe në Gjermani sot, çfarë po bëhet atje?
Miliarda paundë aktive të përhershme thjesht shpërthehen pas amortizimit, duke u shkatërruar në mënyrë të pakthyeshme.
Termocentralet bërthamore funksionale, të cilat rastësisht kanë një gjurmë karboni neutrale, po shpërthehen, dhe një vend si
Gjermania, një komb i industrializuar, po mbahet me furnizime elektrike të paqëndrueshme
dhe me çmime energjie që po fluturojnë në qiell.
Kjo dobësi e energjive të rinovueshme më parë kompensohej nga gazi rus i lirë.
Pra, kjo më kthen përsëri te pyetja për Evropën.
Çfarë i shtyn udhëheqësit evropianë të ndërhyjnë në një shkallë kaq të madhe, të kundërshtojnë Rusinë, sa interesat tona
kombëtare nuk përfaqësohen më fare, por përkundrazi po dëmtohen?
Sepse ka dy gjëra që duhet t'i kuptojmë. Ne nuk mund të bëjmë luftë në Evropë pa Rusinë, kjo është një gjë, dhe
tjetra është se ekonomia jonë nuk është konkurruese pa gazin natyror rus – është një llogari shumë e thjeshtë.
Dixhitalizimi mund të jetë një mundësi për ata që janë në pushtet. Të paktën, sot këtu u diskutua se paratë dixhitale të
bankës qendrore, të lidhura me identitetin dixhital, do të jenë një formë shtypjeje ndaj
qytetarëve dhe gjithashtu ndaj grupeve të opozitës.
Sigurisht që është, dhe për këtë arsye njerëzit e duan. Domethënë, gjithçka është e lidhur ndërmjet vete.
Epo, jam plotësisht i bindur që ajo që pamë gjatë masave të koronavirusit ishte politikë, një provë për diçka më të madhe.
Sistemet u testuan me shumë kujdes për të parë deri në çfarë mase mund të merreshin masa represive për të kufizuar të drejtat
civile dhe në çfarë shkalle njerëzit do t'i përmbanin këto masa përmes manipulimit, agitacionit dhe propagandës në media.
Të gjitha janë orkestruar nga kompleksi politik-mediatik thjesht për të shkatërruar njerëzit
me një nga gënjeshtrat më të mëdha ndonjëherë.
Është pikërisht i njëjti mekanizëm si me frikën nga ndryshimet klimatike.
Pra, tani ka ardhur puna këtu: oh, tani duhet të monitorojmë qytetarët! Kjo është një hap drejt një shteti mbikëqyrës. Pse?
Po, ti nuk dëshiron të kesh qytetarë të pakëndshëm! Ti dëshiron që të jetë si 1984 e George Orwell-it – e sheh qartë – ku krijohet
një armik i jashtëm, imagjinar, dhe njerëzit monitorohen.
Aldous Huxley është gjithashtu shumë, shumë interesant, ashtu si edhe Ray Bradbury me librin e tij Fahrenheit 451 – libra të
mrekullueshëm që pikturojnë një pamje distopike të së ardhmes, drejt së cilës, do të thoja, po vrapojmë me shpejtësi të plotë.
Von der Leyen ëndërron natën se mund të lexojë mesazhet tona, kështu që mesazhet e mia po lexohen gjithsesi, dhe mendoj se edhe
të tuat po ashtu. Është pak e pakëndshme, por sa bukur do të ishte nëse asnjëri prej nesh nuk mund të paguante më me para në
dorë – për të qenë i sinqertë, asnjëri prej jush këtu nuk mund të paguante më me para në
dorë – sepse atëherë mund të kontrolloheshit.
Dhe tani, çështja është kjo: nëse nuk kërcen sipas ritmit të atyre që janë në pushtet, nëse gjatë pandemisë së koronavirusit
do të kishe thënë, "Hej, nuk po vaksinohem," çfarë mendon se do të kishte ndodhur sikur ata të kishin tashmë mjetet për
ta bërë këtë, dikush si Söder në Bavari, apo dikush si Lauterbach, çfarë do të kishin bërë me të pavaksinuarit...
Llogaritë e bllokuara, atëherë mund të ishe fjetur nën urë, sepse euroja digjitale nuk është
gjë tjetër veçse një mjet i shtypjes politike.
Nëse jeni një disident, atëherë mund të bllokoheni dhe pasuritë tuaja mund t'ju merren; ato mund të
konfiskohen thjesht nëse ekzistojnë vetëm në formë elektronike.
Në fund të fundit, për këtë bëhet fjalë! Sapo dëgjuam panelin tjetër që fliste për pronën, nuk ka më pronë perëndimore.
Njëri thotë se dëshiron të blejë pronë, tjetri e këshillon kundër kësaj.
Unë gjithashtu pajtohem me të fundit, ku them qartë se kushdo që blen pronë tani i nënshtrohet hipotekave të detyrueshme.
Pamë se sa shpejt mund të ndodhë kjo në Gjermani me Ligjin për Barazimin e Ngarkesës në vitet 1950.
Do të ketë një hipotekë të detyrueshme mbi të, kështu që mund ta shlyeni edhe atë, dhe këto janë thjesht të gjitha fondet.
Pastaj do të vendoset edhe një ndalim i arit; ndalimet e arit janë një parathënie e kontrolleve të kapitalit.
Nëse euro vazhdon të bjerë, dhe do të bjerë. Euro mbijeton vetëm falë blerjeve mbështetëse nga bankat qendrore,
konkretisht bankat qendrore të huaja, të cilat po shesin monedhat e tyre, monedhat e forta, kundrejt euros.
Ata ende duhet të marrin këtë mbeturinë, gjithë këtë valutë të butë. Dhe pastaj vijnë ndalimet e arit.
Kjo do të thotë që e pamë këtë në periudhën përpara Luftës së Parë Botërore dhe gjatë saj, me bono lufte dhe shkëmbim për ar.
Por më pas ata nuk mund ta bënin më këtë, kështu që nuk ishte më e zëvendësueshme, dhe kjo ka të bëjë me faktin që
njerëzit nuk mund të largohen më nga monedhat kombëtare.
Dhe për këtë arsye njerëzit duan euron digjitale.
Ne e dimë që është një monedhë e pavlerë, është para fiat, ekziston vetëm elektronikisht, dhe ata duan të ushtrojnë presion
mbi njerëzit që të mos mund të shprehin më opinionet e tyre.
Atëherë llogaritë e tyre do të ngrijnë. Dhe, nga ana tjetër, ata nuk do të jenë më në
gjendje të dalin nga kjo monedhë, nga kjo para fiat.
Ky spektër midis së majtës dhe së djathtës në të vërtetë nuk është më çështja, ose të paktën jo çështja e sotme.
Çështja e kohës sonë është në të vërtetë tensioni midis lirisë dhe shtypjes së shtetit.
Kjo është, me të vërtetë! Për mua personalisht.
Dhe unë gjithmonë e di çfarë do të vijë më pas, oh po, dua të them, pse AfD-ja, pse po e thonë
këtë, ne jemi të djathtët këtu e të tjera të tilla.
Po, edhe unë jam konservator i djathtë, por gjithmonë duhet të vendosësh prioritete.
Prioriteti im personal është të punoj për të siguruar që t'i bëjmë ballë një shteti
shtypës, në mënyrë që të ruajmë liritë tona civile.
Kjo është pikërisht ajo që më motivoi të hyj në politikë.
Kjo është arsyeja pse jam ulur këtu sot.
Nuk do ta harroj kurrë këtë për gjithë jetën time.
Dhe të gjithë ata që përdorin pa kujdes fjalën 'luftë' duhet të shkojnë në një front të tillë.
Duhet të shohin se çfarë u ndodh atje atyre që janë drejtpërdrejt në vijën e parë, atyre që janë në prapavijë.
Kjo është e pabesueshme, dhe është kaq e papërgjegjshme të mendosh të fillosh diçka të tillë përsëri.
Kur vizaton këtë pamje të një Europe ideale, nga do të filloje së pari?
BE-ja duhet të largohet. Kjo është kërkesa ime absolute.
Gjatë viteve, përmes traktateve dhe krizave, BE-ja ka vendosur veten si një fuqi pushtuese në Evropë dhe, sipas mendimit tim, po
pushton këtë kontinent në mënyrë brutale dhe autoritare, duke shtypur kulturat e tij, duke shtypur lirinë, duke shtypur lirinë
e shprehjes – dhe duke e rikthyer këtë kontinent aty ku BE-ja në të vërtetë donte ta shpëtonte, domethënë në rrënojat e luftës.
Dhe pikërisht aty po e çon sërish Evropën Bashkimi Evropian. Dhe ky Bashkim Evropian duhet të shuhet.
Është një konstrukt abstrakt që nuk ka më asgjë të bëjë me Evropën.
Është një grup i distancuar burokratësh që ndoshta nuk e dinë më se çfarë po ndodh në Evropë, përveç
në Bruksel, në enklavat e tyre, në flluskat e tyre.
Kjo do të ishte kërkesa ime e parë, dhe unë nuk do të bëja asnjë kompromis në këtë pikë.
Sepse nuk mund ta reformoni këtë BE; në këtë rast, duhet ta çmontoni sistemin plotësisht.
Çfarë do të dalë prej saj është pyetja e madhe, por mund të bëhet vetëm më mirë.
Dhe kombet evropiane i janë nënshtruar diktateve të kësaj Bashkimi Evropian për dekada.
Dhe i akuzoj politikanët tanë për tradhti, për tradhtinë ndaj qytetarëve të Evropës, sepse na kanë
shitur dhe na kanë tradhtuar, për cilatdo interesa.
Europa është me të vërtetë fortesa e së keqes në këtë moment.
Ky është vendi ku lind e gjithë e keqja. Europa nuk mund të reformohet.
Kjo Evropë që e gjejmë sot duhet patjetër të zhduket plotësisht.
Në këtë aspekt, unë nuk jam një mbështetës i zjarrtë i Evropës, këtij monstre burokratike, kësaj strukture paternaliste
vetëreferenciale, të cilën e shoh si një projekt imperialist të Shteteve të Bashkuara që është imponuar mbi shtetet e Evropës.
Mirë planifikuar, mrekullisht përgatitur – do të them pak më shumë për këtë pas pak, kur të kem mundësi.
Pra, unë nuk jam një evropian i zjarrtë. Me të vërtetë jo, nuk mund të jesh.
Nuk ka vërtet asgjë të mirë për t'u thënë për këtë pseudo-parlamentarizëm që po zhvillohet para syve tanë.
Kjo është një fazë e asgjesë.
Nëse shikoni fjalimet, deputetët kanë dy minuta, tre minuta, dhe pastaj mikrofonin ua fikin, veçanërisht nëse thonë diçka që
nuk përputhet me mendimin e znj. von der Leyen, e cila ndërkohë është e zënë me planet e inteligjencës së BE-së në kokën e saj.
Mund ta shohësh të gjitha tek ajo, mund ta lexosh në sytë e saj, mendimet totalitare që i kalojnë nëpër kokë.
Kjo nuk mund të jetë Europa që dëshiron askush, e sigurt që jo unë.
Nuk mund ta imagjinoj se çfarë lloj njerëzish do të dëshironin një Evropë të tillë, përveç atyre që interesohen vetëm për
pushtet dhe ambicie imperialiste, për përgatitjen e luftërave të reja ose të paktën për krijimin e
një kapaciteti ushtarak. Kjo nuk është Europa ime.
Mund ta përgjigjem lehtësisht për veten time: mbyllni të gjitha autoritetet e BE-së menjëherë, plotësisht dhe pa zëvendësim.
Të gjithë zyrtarët evropianë u shkarkuan, plotësisht dhe pa zëvendësim. Ne nuk kemi fare nevojë për këtë burokaci.
Dhe besoj se ne këtu në këtë podium po bëjmë gabimin – dhe kjo është një kritikë e përgjithshme që do të doja t'ia
drejtoja vetes – duke rënë pre e propagandës që përmenda më parë, duke supozuar se kjo Evropë, kjo BE, mund të reformohet.
BE-ja është po aq e pamundur për t'u reformuar sa një hotel plotësisht i zënë që ka nevojë për rinovim.
Kjo nuk është e mundur; ne nuk mund të reformojmë asgjë këtu.
Ne mund ta heqim qafe vetëm dhe ta heqim vërtet qafe pa zëvendësim!
Qytetarët nuk kanë nevojë për asnjë nga këto, sepse asgjë prej tyre nuk kontribuon në jetë, liri ose pronë.
Këto janë vlerat që do të ishin në lojë.
BE-ja nuk ka përmirësuar asgjë në asnjë masë të rëndësishme, por vetëm ka vështirësuar gjithçka.
Serge, je vendosur direkt pranë Martin Sellner.
Kur ulesh këtu me të në podium dhe duhet të flasësh me të për rimigracionin, a nuk ke frikë nga Martin, i cili
akuzohet se dëshiron të rimigrojë menjëherë të gjithë njerëzit me ngjyra të ndryshme të lëkurës?
Epo, këtu në Pragë, në Çeki, absolutisht jo, sepse të dy jemi të huaj atje në momentin
e tanishëm. Pra ai nuk mund të më deportojë.
(...) Sidomos kur bëhet fjalë për tema të tilla si politika, politika e refugjatëve, remigracioni dhe integrimi, besoj se
Martin Sellner është trajtuar padrejtësisht për vite me radhë.
Po, çdokush që është mjaft i lexuar dhe dëgjon me vëmendje... dhe ky djalosh është gjithashtu mjaft tërheqës, duhet thënë, i
bukur, kështu që ai jo vetëm që është i artikuluar, por edhe i bukur – jo, por idetë e tij, mendimet e tij janë të qarta.
Martin, ti ke shkruar një libër mbi remigracionin që shpesh citohet dhe diskutohet.
Teoritë tuaja kanë nxitur diskutime të zjarrta.
Ato gjithashtu ishin një temë diskutimi në procedurat e ndalimit "Compact".
Të flasësh për repatriimin e të huajve sot është thuajse si të ecësh mbi një litar ligjor.
Pra, cilat janë argumentet tuaja kryesore? Ja një përmbledhje e shkurtër.
Mund të flisja për këtë gjatë e gjerë, mund të shkruaja një libër të tërë rreth saj, dhe në fakt kam shkruar një të tillë, i cili,
falë CORRECTIV-it dhe qytetit të Potsdamit, u bë një bestseller – kështu që në demonizimin e tyre, në
përpjekjen për ta vrarë këtë term, ata e bënë të madh.
Sot Trump e përdor, Musk e përdor, nga Chega në Portugali te Lega në Itali. Dhe cilat janë parimet themelore?
Në thelb, është thjesht një rikthim në normalitet në politikën e migracionit. Kjo nënkupton rimigracion.
Sepse ne as nuk jemi të vetëdijshëm për atë që ka ndodhur që nga viti 2015.
E majta na ka paraqitur një debat krejtësisht absurd, konkretisht: A është migracioni i paligjshëm i paligjshëm?
Sigurisht që është e paligjshme. Çfarë ndodh me migracionin e paligjshëm?
Sigurisht që ajo duhet të kthehet në shtëpi. Pikë, kjo është krejt e qartë.
Diskutimi i kësaj për dhjetë vjet është krejtësisht absurd. Dhe rimigracioni normalizon debatin.
Fundi i pushtimit, ndaloni çmendurinë e azilit, një Evropë Kështjellë.
Jam në favor të krijimit të zonave të pritjes dhe qendrave në Afrikën e Veriut ku njerëzit mund të jetojnë me dinjitet
dhe siguri, të mësojnë një zanat, por të mos vijnë në Evropë.
Migracioni zëvendësues ligjor dhe i paligjshëm duhet të ndalet.
Na duhet një kulturë mikpritëse për fëmijët tanë, për familjet tona.
Dhe gjithashtu duhet të ketë presion mbi shoqëritë paralele që të përshtaten. Ndalo islamizimin.
Ky është parimi pas propozimit tim për rimigrim, i bazuar në pjesëmarrje vullnetare, oferta e
jo detyrim, dhe në bashkëpunim me ndihmën lokale.
Diskutuam më parë se nevojiten perspektiva lokale.
Dhe nëse tërheqim të gjithë mjekët nga Siria dhe Nigeria, atëherë njerëzit natyrshëm do të vijnë tek ne.
Ne duhet të krijojmë mundësi në nivel lokal, të ofrojmë ndihmë në nivel lokal, por të bëjmë të
qartë se nuk ka asnjë mënyrë për të hyrë në Evropë.
Dhe pastaj, jo pas dy vjetësh, jo pas tre vjetësh, por pas 15, 20, 30 vjetësh, Gjermania do të jetë më gjermane se
sa është sot. Dhe kjo, në pak fjalë, është rimigracioni.
Ne thjesht dolëm në rrugët e Berlinit.
Mora një bllok shënimesh të bukur, iu afrova kalimtarëve dhe thashë: "A do të pranonit një migrant në shtëpinë tuaj?"
Depozitat janë plot, apartamentet janë plot.
A do të bënit ndoshta diçka për komunitetin dhe t'i pranonit këta migrantë? – Po, po, ne patjetër do ta bënim këtë!
Dhe pastaj e nxora Feroz Khan nga qosha dhe thashë, "Ja ku është ai. Mund ta marrësh me vete menjëherë!"
Dhe pastaj: "Jo, jo, jo, nuk kemi fare hapësirë!"
Sigurisht, donim të përdornim humorin për të tërhequr vëmendjen te fakti që Gjermania dhe shoqëria gjithmonë
thonë: "Kemi hapësirë, kemi hapësirë, mund t'i pranojmë të gjithë." Jo, nuk kemi hapësirë.
Dhe natyrisht, e gjithë kjo politikë migracioni ka dështuar.
Megjithatë thuhet herë pas here se ne mund të pranojmë këdo, ata do të integrohen vetë.
Jo, jo të gjithë do të integrohen këtu. Dhe ne donim të tërhiqnim vëmendjen te kjo.
Dhe ka qenë shumë interesante të shohësh se si kanë reaguar njerëzit.
Pra, së pari, po, patjetër, jam.
Dhe pastaj Feroz vjen me të vërtetë, i veshur me një xhaketë të bukur dhe një kapelë tërheqëse: "Përshëndetje, jam këtu!"
Dhe pastaj shumë shpejt dikush tha, "Jo, kjo nuk do të funksionojë, kjo nuk do të funksionojë!"
Sa i madh mendoni se është rreziku që islamizimi në Gjermani ose Austri të çojë në sulme të tjera terroriste?
Po, mirë, mund ta shohim që në vitet e fundit nuk kemi më sulme në shkallë të gjerë si më parë, madje as shumë përpjekje, por ato
janë zhvendosur kryesisht te sulmet me thikë, ku mediat natyrisht përpiqen t'i paraqesin sikur të ishin persona me sëmundje
mendore, sikur pas tyre të mos qëndronte ndonjë ideologji.
Dhe është shumë, shumë e rëndësishme të theksohet dhe të tërhiqet vëmendja te arsyeja pse këta njerëz po bëjnë këtë.
Ky është një aspekt jashtëzakonisht i rëndësishëm, sepse mediat në veçanti po përpiqen ta fshehin këtë, për të qetësuar
popullsinë në mënyrë që ne të mos mësojmë sfondin, që kjo është thjesht një ideologji, pra islami politik, islamizmi, një
ideologji që synon të islamizojë jo vetëm Gjermaninë dhe Austrinë, por edhe të gjithë Evropën, dhe se kjo
agjendë po ndiqet me rigorozitet në nivele të ndryshme, duke përdorur metoda të ndryshme, përfshirë terrorizmin.
Dhe me të vërtetë – do ta shohim për Krishtlindje gjithsesi – tashmë po shohim se të gjitha masat e sigurisë po forcohen dhe
këtë pamje të trishtë të tregjeve të Krishtlindjeve që duhet të jenë të siguruar rëndë, në mënyrë që qytetarët
e zakonshëm të ndihen relativisht të sigurt – sepse, natyrisht, nuk ekziston siguri e vërtetë.
Do të thoja që duhet të ndalojmë promovimin e kësaj agjende për të hyrë në vend pa dokumente udhëtimi ose viza.
Do të ndalojmë së luajturi me njerëzit, sepse edhe kur dikush me pigmentim maksimal të
dukshëm flet me dikë me pigmentim minimal...
… Epo, nuk jam kaq pak i pigmentuar …
Është e vërtetë, është e vërtetë, duhet ta them qartë: si e gjejnë këta migrantë rrugën për në Gjermani, për në Evropë?
Po, ata nuk janë duke qëndruar në kufijtë tanë me tanke dhe duke thënë: hapni kufirin ose do të qëllojmë.
Po, këta njerëz u lejuan me qëllim në Evropë, u lejuan në Gjermani; ata u tërhoqën me mashtrim.
Isha në Republikën Demokratike të Kongos vetëm dy javë më parë, dhe atje ka gjithashtu rrjete kontrabande që
dinë saktësisht sa përfitim për fëmijë ka në Gjermani, çfarë të presin, e kështu me radhë.
Epo, kam një zgjidhje shumë të thjeshtë për të zgjidhur të gjithë krizën e azilit dhe migracionit.
Besoj se do të mbaronte shpejt nëse qendrat e azilit do të ndërtoheshin thjesht ngjitur me vilat e politikanëve.
Kjo do të zgjidhej shumë shpejt, por pa shaka.
Thjesht hapi i parë, një përmbysje e faktorëve të tërheqjes dhe shtytjes.
Krejtësisht e drejtë, siç thatë, të gjitha nxitjet për njerëzit që të vijnë këtu duhet të ndalen. Më falni, ku jemi?
Njerëzit vijnë në Libi nga Bangladeshi dhe paguajnë kontrabandistët për të shkuar në Evropë – kjo nuk ka asgjë të
bëjë me arratisjen nga vendi i tyre, është migracion ekonomik sepse ne ofrojmë stimuj këtu.
Sigurisht, të gjithë duhet të largohen menjëherë.
Imigrantët e paligjshëm që vijnë këtu në mënyrë të paligjshme duhet gjithashtu të largohen.
Dhe kjo, natyrisht, nënkupton të gjithë ata që kanë hyrë në vend në mënyrë të paligjshme. Çdokush që mund të hyjë në mënyrë
të paligjshme, mund të largohet edhe në mënyrë të ligjshme.
Unë gjithashtu e gjej këtë veçanërisht qesharake – komunitetet e majta: "Nuk mund të bëjmë asgjë
për migracionin masiv, duhet të hapim kufijtë."
Sigurisht, kjo do të thotë se milionë njerëz do të vijnë këtu.
Por çdo person që do të deportohet supozohet se është si të ngjitesh në Malin Everest.
Duhen zgjidhje të thjeshta dhe të qarta.
Që nga viti 1945, kemi vazhduar të jetojmë në këtë kulturë faji. Po. Ne, si gjermanë, jemi fajtorë.
Ne duhet t'i pranojmë njerëzit sepse kemi detyrë ta bëjmë këtë.
Ne nuk kemi këtë detyrim! As nuk na duhet të marrim askënd.
Ne mund të pranojmë njerëz në nevojë, që integrohen, që janë mirënjohës që gjejnë këtu një
shtëpi të dytë. Dhe që, në këmbim, na tregojnë:
Faleminderit që më mirëpritët, do të integrohem këtu!
Dhe nëse ti vetë, si unë për shembull, ke një histori familjare, përfshirë migrantë që erdhën në Gjermani, që mësuan gjuhën këtu,
që duhej të punonin, që nuk u dha asgjë falas... U dha atyre një apartament shumë i
vogël, ku gjashtë prej tyre flinin në një dhomë.
Ata punuan për t'u ngjitur dhe ende e donin dhe e respektonin këtë vend. Dhe kjo nuk ndodh sot.
Dhe mund të them vetëm se kjo vjen nga kjo kulturë faji, dhe ne duhet të largohemi prej saj.
Nuk është puna jonë të strehojmë të gjithë këtu, dhe sigurisht jo të shpëtojmë botën.
Dhe nxitja jonë e parë është të themi se nëse jeni mirënjohës për këtë, nëse na tregoni se po integroheni, atëherë
do t'ju pranojmë me kënaqësi. Dhe kjo është një gjë e mirë.
Por thjesht ka një numër të madh njerëzish që nuk integrohen këtu.
Dhe e konsideroj atë një tragjedi shumë, shumë të madhe.
Dhe unë, "bombarduesi i zi" nga Kongo, "Leopardi", po, dua të përhap guximin tim tek populli gjerman, t'u
them që të mos kenë frikë. Frika është një shok i keq.
Erdha në Evropë si fëmijë refugjat nga Republika Demokratike e Kongos, gjeta rrugën time dhe
mësova të dua vendin tuaj. Fëmijët e mi janë gjermanë.
Tani jam gati të punoj dorë për dore me ju për të kryer këtë mision.
Dhe kjo është ajo për të cilën dua të bëj fushatë vitin e ardhshëm.
Shumë mirë, Stefan Magnet, nikoqir i këtij, duhet të thuhet, ngjarjeje gjigante – Forumi
Alternativ, edicioni i dytë, sapo u mbajt këtu në Pragë.
Panelet kanë përfunduar, ka pasur shumë diskutime dhe një numër të jashtëzakonshëm kontaktesh shumë,
shumë të vlefshme dhe të mira që janë krijuar këtu.
Si je? A je i kënaqur me rezultatin?
Jam më shumë se i kënaqur, sepse gjithçka doli mrekullisht.
Nuk pati incidente të mëdha, nuk pati veprime prishëse.
Të gjithë folësit erdhën, mbajtën fjalimet e tyre dhe u pajtuan paqësisht dhe miqësisht me njëri-tjetrin.
Patë polemikë në skenë, natyrisht, që është pikërisht ajo që duam. Kjo është mirë – ishte më mirë se në vitin e parë.
Dhe ndihem shumë i lehtësuar që ia kemi dalë, në kuptimin më të vërtetë të fjalës.
Dhe ndihem shumë i përulur dhe mirënjohës që kemi kaq shumë kontribues të shkëlqyer, partnerë të mëdhenj mediatikë që
raportojnë këtu në mënyrë të larmishme dhe të përkushtuar.
Jam vërtet shumë i lumtur që jemi mbledhur këtu së bashku dhe që e kemi realizuar këtë bukur për herë të dytë tashmë.
Shumë mirë, shumë bukur. Stefan, slogani yt përfshinte frazën: "Nga kritika te forca."
A mund ta përcaktoni pak fjalën 'pushtet', që të kuptojmë se për çfarë lloj pushteti po flisni këtu?
Po, gjithashtu thashë në fjalën time përmbyllëse se bëhet fjalë për bashkimin e vullnetit tonë.
Kur biem dakord të ndjekim një qëllim, kur duam të avancojmë një kauzë të përbashkët, mund të
zhvillojmë FUQI. Dhe kjo është ajo që na intereson.
Bëhet fjalë për të folur në terma të zgjidhjeve konkrete dhe ideve konkrete dhe për të
vendosur objektiva që mund t'i arrijmë së bashku.
Dhe një vullnet i përbashkët, i organizuar, mund të lëvizë male.
E pamë me COVID-19, ku qindra mijëra, në fund të fundit miliona njerëz thanë: ne nuk duam të detyrohemi në
terapinë gjenetike, ne nuk duam të marrim injeksionin, ne duam integritet fizik, ne duam liri.
Dhe kjo çoi në rritjen e protestës, duke e bërë atë të fuqishme, me mosbindje civile që zhvillohej kudo.
Dhe tani duam që në Evropë të mos ketë luftë.
Ne nuk duam të shfrytëzohemi për Ursula von der Leyen apo Jens Spahn apo si do t'i quajnë këta kukull.
Ne nuk duam t'i biem pre e flamurit blu me yje të Bashkimit Evropian; përkundrazi, ashtu si me koronavirusin,
duam të jetojmë në vetëvendosje dhe liri dhe të mos lejojmë që këta politikanë të na fusin me nxitim në luftë.
Kjo është vullneti i përbashkët që dëshironim të shprehnim këtu.
Dhe mendoj se kjo është arritur me sukses, dhe gjithashtu tregon shikuesve në shtëpi se jemi në pajtim.
Ne nuk duam luftë; tani po bashkojmë forcat për ta parandaluar atë në vitin e ardhshëm.
Shumë mirë. Dhe gjithashtu keni mbledhur së bashku një gamë të gjerë njerëzish për të diskutuar këtë temë.
Si mund të parandalohet një luftë e mundshme në Evropë?
A ndjeni se për ju, si ekspertë nga fusha të ndryshme, kanë dalë hapa konkretë të mëtejshëm?
Ne me të vërtetë nxorëm shumë gjëra nga ajo.
Dhe me të vërtetë, një rezultat i qartë i simulimit dhe diskutimit të panelit ishte se
lufta duhet, natyrisht, të quhet ashtu siç është.
Është një krim, është i shëmtuar, është brutal, është i gjakosur.
Duhet të tregosh imazhe, duhet të tregosh emocione.
Lufta nuk është abstrakte; ajo nuk po zhvillohet diku në Gaza apo diku në Siri.
Jo, ai vjen tek ne dhe ne duhet të vdesim për të, duhet të derdhim gjak për të.
Ne duhet të humbasim zorrët dhe krahët tanë në vijat e frontit dhe gjithashtu në shtëpi.
Kur armët e rënda të shkatërrimit në masë bien, do të ndikojë në atdheun tonë.
Pastaj do të ndikojë edhe tek të moshuarit, të cilët thonë: "Sidoqoftë, nuk kam më nevojë të shkoj në front."
Por po humbni nipërin dhe mbesat, sepse edhe vajzat supozohet të rekrutohen në frymën e barazisë.
Dhe lufta vjen edhe në shtëpitë tona; gjithmonë ka qenë kështu.
Në vitin 1945, të moshuarit gjithashtu vuajtën për shkak të bombardimeve, dëbimeve dhe shkeljeve të shenjtërisë.
Kështu do të ndikojë tek të gjithë. Lufta është e shëmtuar, nuk na duhet një tjetër luftë e përgjakshme në Evropë.
Pra, mund ta shihni që kjo temë është shumë e afërt me zemrën tuaj, dhe është shumë e rëndësishme që ta përcillni këtë te
shikuesit, por edhe te të gjithë ata që i keni mbledhur këtu.
Punë e shkëlqyer. Edhe ne ju urojmë përsëri për këtë ngjarje.
Jemi shumë të lumtur që raportojmë për këtë dhe gjithashtu do të përmbledhim panelet.
Ndoshta për shikuesin, kur ata shohin se ka ekspertë, njerëz që kanë ndikim.
Ti me të vërtetë i bashke të gjithë, nga influencuesit e deri te kandidatët për kancelari.
Kjo është e mahnitshme. Do të më duhet të më tregosh ndonjëherë si e bëre këtë mbi një birrë. Por vërtet shumë mirë.
Pyetja tani është: çfarë do t'i thoshe shikuesit? Nëse do të flisje thjesht në dhomën ku ata po ulen tani, duke të parë.
Çfarë mund të bëjë secili individ personalisht për të parandaluar një luftë të mundshme?
Po, unë jam krejtësisht i bindur se ne vetëm po japim shtytjen.
Ne duam të tregojmë se shumë personalitete, të cilët tashmë janë të njohur për shikuesit nga pandemia e koronavirusit dhe
programe të tjera nga një gamë e gjerë produktesh mediatike – ku njerëzit kanë besim – po bashkojnë forcat kundër luftës.
Ne e bëjmë. Ne udhëheqim. Ne marrim përgjegjësi.
Ne do të ofrojmë një gamë të gjerë mundësish ku shikuesit gjithashtu mund të përfshihen,
disa prej të cilave do të jenë me prag të ulët.
Ne jemi plotësisht të vetëdijshëm që jo të gjithë mund të themelojnë një kanal televiziv si Kla.TV ose AUF1.
Nuk mund të gjithë të organizojnë një mega-demonstratë me qindra mijëra njerëz ose të
jenë avokatë që shkruajnë ankesa të zgjuara.
Por të gjithë mund të bëjnë diçka. Të gjithë mund të shpërndajnë fletushka. Po, të gjithë mund të ngjitin stika.
Të gjithë mund të shprehin qartë se çfarë është në lojë tani brenda rrethit të të afërmve dhe familjes
së tyre, në punë ose në tryezën e tyre të zakonshme.
Po, ata që janë në pushtet duan të mbulojnë krimet e tyre duke shpërthyer luftë.
Dhe ata duan të na shfrytëzojnë, si gjithmonë.
Ne tani jemi figurat në tabelën e shahut.
Duhet thjesht t'i vrasim me shpatë. Dhe ne duhet të themi: Jo!
Dhe çdo spektator duhet t'i pyesë vetes: çfarë mund të bëj? A dua të qëndroj në krye?
Me shumë mundësi jo. Po, nuk janë shumë njerëz që e duan këtë.
Atëherë ndoshta mund ta diskutoj me miqtë e mi. Po, ndoshta as këtë nuk e dua?
Pastaj shpërndaj fletushka fshehurazi natën ose ngjis stikera diku.
Kur kisha të kthehet dhe të thotë se vaksinimi është liri, lufta është liri, atëherë do të ngjis një sticker në
derën e kishës që thotë: Jo luftës! Po paqes! – çfarëdo.
Ose mund të dhuroj. Mund të mbështes.
Unë mund të jem një shumëzues. Mund të shkarkoj programet dhe t'i ngarkoj përsëri për të anashkaluar censurën sociale.
Ka një mijë mundësi. Të gjithë duhet të mendojnë se çfarë mund të kontribuojnë.
Nëse thjesht qëndrojmë duarkryq dhe nuk bëjmë asgjë gjatë vitit 2026 që vjen, kur ende do të jetë e mundur të bëjmë
diçka, sepse më pas do të ngushtojnë rripat dhe nuk do të ketë më shumë mundësi për rezistencë paqësore.
Ata që tani nuk bëjnë asgjë, më vonë do të duhet të përballen me pyetjen pse nuk bënë asgjë kur nuk do të jetë më e mundur.
Tani është koha për të vepruar! Aktivizmi do të thotë të jesh aktiv, dhe tani të gjithë duhet
të jenë aktivë në një mënyrë apo tjetër për paqe.
Kjo është një deklaratë mjaft e fortë! Faleminderit shumë për këtë intervistë, për të gjithë ngjarjen, dhe po mbajmë gishtat
kryq për ju dhe do t'ju mbështesim gjatë gjithë programit për t'u siguruar që ky paqe të ruhet vërtet. Faleminderit.
Drejtpërdrejt nga edicioni i dytë i A-WEF. Tani kemi me vete, drejtpërdrejt, Elias Sasek.
Dhe Elias, ti ishe tashmë këtu dje, mbërrite më herët.
Ju diskutuat atje çështje shumë të rëndësishme në një grup disi më të vogël, në një rreth të mbyllur ku ne nuk
kishim akses... A mund t'ju pyesim se çfarë diskutuat atje?
A keni ndonjë shembull? Mund të na tregoni diçka që mund të ketë vendosur dje?
Do të ishim shumë të interesuar të dinim.
Po, diskutimet e djeshme ishin shumë interesante.
Dhe ne gjithashtu ishim të sigurt që të pajtoheshim për një pikë:
Cila është një nga kërcënimet më të mëdha në këtë moment, përfshirë për lëvizjen për
liri, skenën arsimore që kemi dhe mediat e lira?
Dhe u pajtuam që kjo është qartë një ndalim në hije, që algoritmet e inteligjencës artificiale thjesht analizojnë
gjithçka që postojmë në internet në vlerësimet e tyre dhe nuk e shpërndajnë më, duke kufizuar artificialisht shtrirjen e saj.
Dhe kundër kësaj mase – siç e kemi parë të gjithë – e vetmja gjë që ka rëndësi është të bashkohemi, të punojmë së bashku,
të lëmë ego-t tona mënjanë dhe të thyejmë këtë flluskë së bashku, ose të thyejmë këtë ndalim të fshehtë së bashku.
Dhe e gjeta shumë interesante se si gjithashtu u pajtuam, për shembull në fushatat e përbashkëta, të përgatisnim
shumë më tepër programe në format A4 si tekst, në mënyrë që njerëzit t'i shtypin dhe të bëhen vetë shpërndarës.
Pra, shohim që rrethi po mbyllet, po kthehemi te analogoja, te offline.
Tani jemi tashmë shumë përpara me Kla.TV Offline.
Ajo që kemi bërë me S&G për vite me radhë, domethënë të shtypim vetë gjëra, t'i shpërndajmë dhe të ndërtojmë rrjete
shpërndarjeje, është gjithashtu shumë, shumë e popullarizuar.
Dhe besoj se kjo do të vazhdojë të zhvillohet ndjeshëm në vitet e ardhshme dhe është një fushatë ose zgjidhje
jashtëzakonisht e mirë për të luftuar këtë bllokim në hije, sepse thjesht kufizon arritjen digjitale.
Shumë mbresëlënëse! Kushdo që të njeh di që aktualisht menaxhon gjithçka në departamentin
e IT-së së Kla.TV dhe që e ke themeluar vetë.
Ke pasur një tjetër vit shumë intensiv, me shumë zhvillime të reja – sapo e përmende, Kla.TV Offline, sistemi është në funksion,
gjë që gjithashtu ofron një rrjet të pavarur nga interneti.
A funksionon kjo? A keni tashmë ndonjë reagim për shikuesit?
Po, është e pabesueshme. Së fundmi bëmë një raport dhe vlerësuam numëruesin, dhe tani kanë marrë pjesë më shumë se 40 vende.
Është e pabesueshme sa dinamik po bëhet kjo, dhe edhe sonte këtu më pyetën disa herë për këtë projekt.
Fatmirësisht, ne jemi në pararojë të rritjes së ndërgjegjësimit, dhe disa po konsiderojnë të ofrojnë projekte të ngjashme.
Dhe e gjithë kjo do të zhvillohet, por siç thonë, offline është e reja organike.
Kjo do të triumfojë ose duhet të triumfojë.
Dhe nga bisedat mund të kuptoje që takimi fizik ishte krejtësisht i ndryshëm nga takimet virtuale që patëm vitin e kaluar.
Ishte një atmosferë e ngrohtë, mirëkuptim i ndërsjellë dhe realizimi se vetëm së bashku mund ta kalojmë këtë kohë.
Shumë mirë! Po, kjo është e vetmja mënyrë për ta bërë, dhe padyshim nuk ishte e lehtë për të gjithë të besonin
se gjithçka që ke ndërtuar për këtë ende funksionon jashtë linje me të gjitha produktet dhe mbetet falas.
Apo si ishte reagimi? Vërej njerëz që nuk mund ta besojnë, që nuk mund ta imagjinojnë.
Po, është shumë, shumë e vështirë ta imagjinosh nëse nuk e di, nëse nuk e di si punojmë së bashku dhe
çfarë na motivon, angazhimin tonë – nëse nuk e di këtë.
Thashë se po japim hard diskun falas për të motivuar njerëzit dhe për t'i inkurajuar ata ta kalojnë tek dy të tjerë.
Kjo është e pabesueshme, është e pabesueshme edhe për ne.
Ka vetëm një gjë për të bërë: duhet të vini dhe të na takoni, të krijoni rrjet lokal me ne dhe të na njihni më mirë.
Dhe hapen botë të tëra të reja!
Dhe kam shumë mirëkuptim për njerëzit kur u tregon këto gjëra, sepse është si diçka nga një planet tjetër.
Por njerëzit patjetër duhet të na njohin, të vijnë të na vizitojnë.
Dhe ekziston vërtet kjo botë e re pa para, ku paratë nuk janë në qendër të vëmendjes, por ku njerëzit janë të përkushtuar me
gjithë zemër t'ua përcjellin fqinjëve dhe të jenë aty për ta.
Dhe unë jam i kënaqur për çdo zhvillim në këtë drejtim që po ndodh dhe do të ndodhë në skenën e arsimit të lirë.
Kjo është unike. Sinqerisht, nuk kam gjetur as produkte të tilla në "Welt mit Geld" – që ata ofrojnë diçka të tillë.
Ju vazhdimisht i ofroni këto produkte edhe të gjithëve të tjerë, dhe gjithashtu ndihmoni që e gjithë
lëvizja e ndërgjegjësimit të përfitojë prej tyre.
Kjo është vërtet e shkëlqyer.
Faleminderit shumë për të gjitha përpjekjet tuaja, për përkushtimin tuaj dhe për kohën që keni marrë.
E di që je i kërkuar kudo, dhe me kënaqësi do të të lëshoj përsëri pas pak.
Faleminderit, dhe nëse mund të ndihmoj në ndonjë mënyrë dhe të punojmë së bashku për të bërë
një ndryshim, atëherë çdo përpjekje do të vlejë!
Shumë mirë, Elias, hej!
"Ka qeliza rezistence në të gjitha komunitetet."
Nëse nuk ekziston, atëherë është i paqëndrueshëm.
Lidhu me ekipin tënd rajonal të Kla.TV: www.kla.tv/vernetzung