Saatos dua dinten anu matak kagum di Alternative WEF di Praha, Kla.TV ayeuna nampilkeun ringkesan momen-momen anu paling penting
sareng pernyataan anu paling pikaresepeun. Tetep nyambung.
Kuring salah ngartos singketan A-WEF.
Kuring sok nyangka éta téh alternatif pikeun Forum Ékonomi Dunia George Soros.
Muhun, abdi parantos nyiapkeun sambutan pikeun pidato abdi.
Réréncangan abdi anu dipikacinta, rerencangan anu sanés ti George Soros anu dipikahormat.
Saé sareng pikabungaheun pikeun kami yén anjeun parantos milih Praha, tempat kuring lahir sareng kota anu parantos janten
bumi salami hirup kuring, salaku tempat konferensi anjeun.
Di hiji sisi, éta nunjukkeun yén Praha cocog pikeun kasempetan ieu ayeuna, anu mangrupa tanda
kabébasan relatif anu masih aya di nagara urang.
Di sisi séjén, éta némbongkeun hal séjén, kurangna kabébasan di Jérman, anu kuring anggap pisan bahaya.
Ieu matak hariwang, henteu ngan pikeun urang Jerman, tapi ogé pikeun urang di Républik Ceko.
Pikeun kami, Jerman salawasna tetangga anu paling penting, paling bermakna, jeung anu panggedéna salila sajarah.
Sanajan henteu salawasna nu paling ramah.
Dina hal ieu, abdi nganggap ide anjeun pikeun nandatanganan deklarasi babarengan anu judulna "Sadayana pikeun Karapihan" di
dieu di Praha ayeuna salaku hal anu positif – utamina lamun ningali kana kamajuan taun ieu di Jérman sanggeus pamilihan umum
jeung, nurutkeun abdi, Friedrich Merz jeung kabijakan perangna.
Kagiatan dinten ieu kedah masihan urang ideu anyar jeung konkrit anu tiasa urang laksanakeun dina kagiatan pulitik urang.
Mugia anjeun gaduh diskusi anu positif sareng konstruktif, sareng hatur nuhun sakali deui kana undangan anjeun sareng kana
perhatian anjeun kana ucapan abdi dinten ieu. Hatur nuhun pisan.
Bari para globalis keur nyebarkeun propaganda perang, nyarita ngeunaan ekspropriasi jeung ngancurkeun kabébasan
nyatakeun pamadegan, urang hayang ngalakukeun usaha husus dina poé ieu pikeun ngabéla démokrasi, kabébasan jeung karapihan.
Sareng anjeun, panonton anu dipikacinta di bumi dina layar anjeun sareng anjeun anu aya di pusat konperénsi, anjeun
terang yén kabébasan sareng démokrasi sanés olahraga panonton.
Kabébasan kudu dibela, diperjuangkeun, sarta éta nu bakal urang lakukeun babarengan di dieu akhir minggu ieu.
Para wanoja sareng bapak-bapak di dieu di balé, para panonton di bumi di hareupeun layar anjeun.
Masyarakat urang ngahiji salila kaayaan darurat korona.
Dina kaayaan tekanan, urang sadar kana tujuan anu sarua, anu asalna ti rupa-rupa arah
anu béda, sarta ngahiji pikeun tujuan éta.
Corona geus némbongkeun ka urang sabaraha ajén hak asasi jeung hak sipil urang anu dijamin
lamun keur maksa ngalaksanakeun hiji agenda: euweuh.
Nanging, pandemi koronavirus ogé parantos nunjukkeun sabaraha kuat urang nalika urang ngahiji.
Sareng ayeuna, di ahir taun 2025, urang keur nyanghareupan tangtangan anyar anu béda pisan.
Sabab di Éropa, di Éropa bakal aya perang deui. Sahenteuna, éta nu diwartakeun ka urang.
Ursula von der Leyen nyarios sacara tebuka pisan ngeunaan ékonomi perang.
Britania Raya di handapeun pamingpinan Keir Starmer bakal jadi nagara anu siap tempur jeung boga kendaraan lapis baja.
Jeung Menteri Pertahanan Jerman, Boris Pistorius, hayang siap pikeun perang dina taun 2029.
Narasi resmi ngalakukeun balik arah lengkep.
Tiba-tiba, perang jeung kekerasan, pakarang jeung tank sakali deui jadi ungkapan kahayang pulitik.
Malahan istilah-istilah anu geus didemonisasi salila puluhan taun, saperti tanah air, ayeuna keur dipaké deui,
lamun anjeun ngadéngé pidato Jens Spahn dina bulan Nopémber.
Urang kudu merjuangkeun nagara urang, cenah.
Jeung éta sababna anjeun jadi pantes pikeun dinas militér, éta sababna anjeun gabung kana pasukan bersenjata.
Sumuhun, meureun pikeun nagara. Tapi, Bapak Jens Spahn, anjeun sanés nagara.
Sareng kami moal perang pikeun Spahn sareng von der Leyen.
Sareng urang henteu hoyong kagoda ku panji béntang Uni Éropa atawa ningali tanah air urang kabakar jadi haseup.
Urang nyarios henteu ka perang kalayan sagala tekad jeung tanpa kompromi.
Sareng éta sababna urang ngahaturkeun program taun ieu tina WEF Alternatif Kadua pikeun museur kana patarosan:
Kumaha urang tiasa nyegah perang meletus di Éropa?
Éta anu jadi eusi panel munggaran dinten ieu: Pikirkeun karapihan, hirup séhat.
Tamu-tamu urang dina babak ieu sadayana dokter, profésional médis anu gairah, sarta maranéhna
sadayana ngadukung pendekatan holistik di luhur sagalana.
Kusabab maranéhna, kawas urang sadayana, sadar pisan yén awak, pikiran, jiwa, jeung gejala
fisik téh sadayana patali anu teu bisa dipisahkeun.
Urang sadayana geus ngadéngékeun ieu, tapi naon hartina sacara konkrit pikeun gaya hirup urang, utamana dina raraga
nyanghareupan taun-taun jeung bulan-bulan nu bakal datang anu urang anggap bakal nimbulkeun tangtangan gedé?
Jadi kumaha carana urang sabenerna tiasa tetep séhat dina mangsa-mangsa hésé ieu?
Kaséhatan téh lain kaayaan, tapi hiji prosés anu terus-terusan pikeun nyiptakeun harmoni
dina tingkat fisik, émosional, jeung mental.
Dina tingkat fisik, urang ngahontal kasaluyuan ngaliwatan nutrisi anu wijaksana jeung olahraga rutin.
Urang nyiptakeunana sacara émosional ku ngaku jeung méréskeun konflik, sarta urang ngaku éta sacara mental ku nyaho saha urang.
Kedokteran konvensional ngan ningali awak; éta henteu ningali tingkat-tingkat séjén.
Sareng kusabab manéhna ngan ningali awakna, manéhna ngan tiasa ngubaranana ku cara fisik wungkul sarta ngantepkeun sésana.
Sareng éta ngajadikeun pangobatan konvensional pisan diwatesan.
Abdi henteu ngalawan ubar konvensional; urang peryogi éta, tapi éta miboga watesan jeung kudu dimekarkeun sacara signifikan.
Kumaha pendekatan anjeun béda ti praktisi médis konvensional?
Hubunganna nyaéta yén manusa kudu salawasna ditempo salaku mahluk lengkep, sarta tren dina sababaraha dekade ka tukang geus ngarah
ka kadokteran anu beuki husus, kalayan sub-spésialisasi anu beuki leutik nu, lamun ditempo
babarengan, teu bisa sabenerna ngartos manusa sacara lengkep.
Sareng abdi tangtosna ningali ieu pisan jelas sabab abdi parantos ngaluangkeun karir profesional salaku dokter téknis.
Jeung kedokteran téknis, tangtu waé, henteu ngahasilkeun gambar tina jiwa atawa pikiran, tapi ti jero awak, sarta
yakin yén éta wungkul bakal ngamungkinkeunana manggihan sabab panyakit – anu tangtu waé teu mungkin pisan.
Teras pertimbangkeun naon sabenerna instrumen urang anu paling penting pikeun kasehatan?
Éta téh sare. Saré téh lain masalah somatik, ogé lain solusi somatik nu ditawarkeun ku awak urang, tapi
sare nu séhat jeung nyugemakeun nu dimimitian ti pikiran.
Sareng nalika aya nu salah dina pikiran urang, dina jiwa urang, dina psikis urang, moal aya sare anu tentrem,
sarta éta dipaksa ku sababaraha jinis obat psikotropik.
Najan kitu, ieu sanés pakakas anu tiasa ngajamin atawa mulangkeun kasehatan ku cara sare sababaraha jam unggal poé.
Ayeuna hiji tina dua urang di antara urang maot alatan intervensi médis.
Sareng upami anjeun ngalalaworakeun éta, sareng éta sabenerna teu disebatkeun dina sakabéh buku ngeunaan hirup langkung
lami – ngeunaan dahar séhat, hawa séhat – éta sadayana penting.
Tapi lamun anjeun ngalalaworakeun pentingna ubar, anu diperlukeun pikeun tetep séhat dina jangka panjang,
mangka dahar séhat jeung suplemén diet moal aya gunana pisan.
Kanyataanna, lamun anjeun nanya ka jalma sepuh anu umurna leuwih ti 100 taun, maranéhna bakal nyarios yén
maranéhna geus tuang rupa-rupa pisan salila hirupna.
Aranjeunna ogé hirup pisan béda, nyéépkeun loba waktos di luar ruangan jeung meunang loba olahraga, tapi maranéhna sadayana
satuju yén maranéhna ampir teu kungsi meunang pangubaran médis.
Awak, pikiran, jiwa – sakumaha abdi parantos nyarios, ieu jarang janten topik utama dina kedokteran konvensional modéren.
Kuring kungsi maca hiji kalimah: Pasien anu cageur téh palanggan anu leungit. Ku kecap
séjén, pasien anu cageur téh palanggan anu leungit.
Naha éta dasar utama tina sistem sakola modéren urang?
Leres, éta leres. Jeung naon anu anjeun maksud, sarta anu ogé geus disebatkeun saméméhna, nyaéta yén
urang keur beroperasi dina hiji sistem kasehatan.
Urang teu nyalira lamun ngeunaan kasehatan, dokter jeung sajabana.
Éta téh hiji konstruksi sosial anu urang bawa nalika urang angkat ka batur.
Sareng di dinya jadi bahaya nalika urang masrahkeun diri ka batur, contona ka dokter. Ieu ogé geus kabuktian sacara ilmiah.
Pembicara saméméhna leres nyarios yén, salaku anggota MWGFD, dokter ogé janten panyabab
maot, kitu ogé loba ubar jeung épék sampingna.
Sareng enya, kalayan coronavirus, ayeuna urang ogé parantos ningali yén intervensi, utamina pikeun jalma séhat – teras
panyakit serius, nalika anjeun maksa hiji pangubaran anu sarua ka sadayana – éta saukur
henteu jalan, éta henteu leres sareng éta bahaya.
Kuring émut rerencangan ngabejaan ka kuring sababaraha taun ka tukang, basa putra munggaran anjeunna lahir, atawa nalika manéhna
keur kakandungan, manéhna nyarios, 'Pikeun Allah, kuring teu nyangka yén kakandungan téh hal
panggoréngna anu bisa kajadian ka hiji jalma.'
Skenario panik naon anu disajikeun ka kolot ngora jeung ka pasangan anu keur ngarep-ngarep?
Salaku dokter, kumaha anjeun sanggup ngurangan kasieunan jalma dina kaayaan ieu sarta nungtun maranéhna
ka arah anu leres? Naha anjeun gaduh rumus rusiah?
Leres, meureun sanés resep rusiah, tapi abdi pikir yén sagala dokter anu sadar kana tanggung
jawabna sabenerna teu kedah digawé kalayan sieun.
Jeung kakandungan téh tangtu mangrupa tahapan anu normal pisan dina kahirupan jeung sanés panyakit pisan.
Sareng abdi ogé ningali yén, hanjakalna, dina ginekologi jeung ogé dina perawatan prenatal, dramatisasi ieu ditekenkeun,
sahingga nalika kolot datang kalayan diagnosis kakandungan, maranéhna dipidangkeun sakabéh tés anu aya pikeun
ngaleungitkeun kamungkinan naha orok miboga sindrom Down atawa trisomi séjén atawa hal-hal sapertos kitu.
Anjeun langsung ngamimitian tina hasil négatif, tuluy dilakukeun rébuan tés, sabab bisa jadi awéwé
hamil éta boga diabetes nu nyumput jeung sajabana.
Sareng naon anu sabenerna normal, nu normal, ditunda heula.
Janten abdi pikir hal anu paling penting mah nyaéta ulah nyingsieunan awéwé hamil, tapi némbongkeun
ka maranéhna yén biasana sagalana saé jeung lancar.
Sareng abdi ogé ngarasa éta saé yén loba awéwé hamil, sakumaha ayeuna abdi ningali, milih bentuk kalahiran anu béda pisan.
Ti saprak Corona, jalma-jalma geus mikirkeun ieu. Obgyn henteu persis ngahontal kamulyaan nalika Corona
nalika maranéhna nyarankeun yén komo awéwé hamil ogé maké masker nalika ngalahirkeun.
Kuring ngarasa éta kacida goréngna, kacida ngajijikkeunana, sacara dasarna.
Hiji awéwé peryogi ampir sakabéh molekul oksigén pikeun dirina sorangan jeung orok anu baris dilahirkeunana.
Teras manehna kudu maké topéng! Janten awéwé sabenerna geus rubuh.
Jeung éta sabenerna geus masihan gambaran anu pisan négatif kana widang kadokteran konvensional, obstétri, nepi ka loba jalma,
ayeuna kalayan coronavirus, geus mikirkeun kumaha urang bisa nyanghareupan kakandungan jeung kalahiran ku cara anu béda.
Sareng seueur jalma ayeuna ogé ngandelkeun bidan, anu saur abdi pribadi mah saé pisan.
Aranjeunna rada leuwih ati-ati dina panalungtikanana.
Jarak-jarakna henteu deui ketat dipatuhi.
Pasien-pasienna leuwih santai, leuwih tentrem jeung dirina sorangan, sarta salaku dokter, abdi ngan tiasa ngadukung éta.
Abdi ningali loba jalma anu ayeuna keur usaha ngalahirkeun barudakna di imah, didampingi ku bidan atawa di puseur kalahiran
bidan, sareng abdi salah sahiji dokter anu henteu kungsi nyarios nanaon ngalawan éta,
malah ngadorong pasienna pikeun ngalakukeunana.
Kuring pikir lamun urang sadayana nuturkeun aturan-aturan ieu, anu ogé diwangun ku Yesus, contona anjeun
kudu ngubaran batur sakumaha anjeun hoyong diubaran.
Éta kira-kira naon anu anjeunna carioskeun dina Khotbah di Gunung.
Lakukeun ka batur sakumaha anjeun hoyong maranéhna ngalakukeun ka anjeun.
Sareng éta geus jadi paréntah ti mimitina: ulah maéhan.
Kuring yakin yén ieu ogé geus aya dina diri manusa.
Kuring yakin yén unggal manusa ngarepkeun karapihan.
Urang ngan ukur kudu balik deui ka inti masalah. Sareng urang panginten kedah langkung wani dina nyatakeun kahayang
pikeun perdamaian ieu, ku henteu ngantep politikus urang ngobrol jeung ngabayangkeun kasiapan pikeun perang.
Saha anu hayang éta? Saha anu meunang mangpaat tina éta dina sagala cara? Urang kudu nangtung teguh jeung nyatakeun nolak éta.
Kamari di grup urang, basa urang mimiti mikir naon anu bisa urang lakukeun pikeun ngamajukeun karapihan, urang ngahontal ide yén
sabenerna awéwé anu diajak di dieu, atawa leuwih tepatna awéwé anu jadi titik kontak di imah lamun ngeunaan urusan kasehatan.
Indung téh panglindaung kasehatan, indung téh panglindaung kahirupan.
Sareng abdi pikir éta téh ide anu saé upami awéwé ayeuna sacara sadar nyarios yén urang henteu
hoyong barudak urang jadi korban di medan perang.
Aranjeunna tiasa kumpul babarengan jeung ngabentuk hiji rupa kelompok: "Awéwé, Indung, Nini pikeun Karapihan".
Kuring pikir éta bakal jadi hal anu hadé lamun éta bisa dilakukeun di sakuliah Éropa, di sakuliah dunya.
Yén para politikus, anu sacara dasarna dikawasa ku élit-élit anu kuat, ku mafia duit, kitu cenah, sarta anu geus ditugaskeun
pikeun ngalaksanakeun perang sanajan naon waé biayana, kudu pisan ditentang. Kuring henteu nyarios ieu dina harti urang manusa.
Lamun urang sadayana ngalakukeun ieu jeung loba jalma ogé ngalakukeunana, kuring tiasa ngabayangkeun
yén hasrat maranéhna pikeun nyieun perang moal hasil sakumaha anu maranéhna bayangkeun.
Heiko, anjeun parantos nyerat hiji buku. Dina buku panganyarna anjeun, "Game Over – Bagian 2", anjeun nyerat, di
antara hal-hal séjén: Anjeun téh naon anu anjeun dahar.
Anjeun ngingetkeun ngeunaan serangan kana mikrobioma urang.
Naon nu anjeun pikir kudu didahar atawa henteu didahar supaya tetep séhat?
Sumuhun, meureun hiji definisi singket. Naon éta mikrobioma?
Ieu sabenerna komunitas mikroorganisme anu mangpaat jeung ngabantu dina awak manusa: utamana baktéri jeung utamana aya di peujit.
Janten ieu téh para bantosan leutik anu hirup babarengan jeung urang dina simbiosis, nya éta dina
hiji komunitas anu hadé, hiji komunitas kahirupan.
Tanpa maranéhna, urang moal bisa salamet. Maranéhna nguraikeun dahareun urang jeung ngabantu urang dina prosésna.
Urang miboga ampir dua kilogram organisme asing di jero awak urang anu hirup babarengan
jeung urang. Éta téh, bisa disebut, mikrobioma.
Sareng serangan sabenerna diluncurkeun ka éta.
Mikrobioma ieu, anu kacida rupa-ripana tur séhat – karagaman téh séhat – pikeun dimonopoli, pikeun distandarisasi.
Jadi, hal pangalusna anu bisa anjeun lakukeun ngeunaan ieu, jeung kumaha urang kudu dahar, nyaéta ngonsumsi diet anu rupa-rupa
jeung warna-warni. Henteu ngan ukur barang-barang heubeul ti supermarket, kadaharan anu sarua terus-terusan, sarta
henteu salawasna ngan ukur naon anu anjeun sumpah, tapi variasi.
Kumaha urang tiasa ngamekarkeun kasadaran séhat di kalangan masarakat yén maranéhna ulah langsung narima
sagala anu disebarkeun, tapi sabalikna jadi kritis sorangan?
Kumaha urang tiasa ngadorong jalma pikeun ngembangkeun kasadaran kritis kana kasehatan sorangan?
Leres, aya hiji gambaran anu geus aya dina widang kedokteran salami lami pisan, tapi
condong rada ditekan. Éta nu disebut dokter jero.
Lamun saurang dokter geus dipandang positif ku masarakat, mangka sadayana ogé kudu nyaho yén maranéhna boga dokter pribadi
sorangan, palatih sorangan, anu salawasna aya jeung maranéhna tujuh poé saminggu, unggal poé ti isuk nepi ka peuting.
Manéhna ngurus manéhna, sarta manéhna ngurus manéhna leuwih hadé tibatan dokter séjén, sabab manéhna aya di jero manéhna jeung
ngahijikeun awak jeung pikiran, ogé ngakuan detil-detil leutik anu teu bisa dideteksi ku
nilai laboratorium jeung téknik pencitraan.
Kuring yakin naon anu geus écés ti mimitina ayeuna geus dibuktikeun ku 250 studi ilmiah: yén niat
pikeun nyababkeun karuksakan geus dirarancang ti mimitina dina sakabéh agenda coronavirus ieu.
Nya, ayeuna mah éta kacida écésna!
Kumaha urang tiasa nyampeurkeun pesen ka jalma-jalma? Éta patarosan anu kacida pentingna. Média tangtu gaduh peran di dieu.
Naon anu ayeuna urang hoyong tingali dina hal ngungkulan pandemi coronavirus téh, numutkeun
pamadegan abdi, ngan lumangsung ngan saukur saeutik pisan.
Jadi urang masih kénéh jauh ti hiji anu wajar ...
Ieu masih kénéh dipandang goréng. Ieu masih kénéh dikutuk pikeun nungtut yén ieu diungkulan.
Sumuhun, tangtosna, sadayana masih disumputkeun sabab, sacara wajar, jalma-jalma anu nyepeng kakawasaan téh masih kénéh
jalma-jalma anu tadina ngan pangikut, anu aya di balik sakabéhna jeung anu sahenteuna geus nerapkeun ieu hal di dieu.
Sareng tangtosna, maranéhna teu daék lamun lampah négatifna sorangan dipariksa.
Ku alatan éta, abdi yakin yén naon anu kedah ditekan ayeuna saukur keur ditekan.
Tapi abdi hoyong ngawalon ka nu nyarita saméméhna.
Warta alusna tina sagala ieu nyaéta yén ayeuna urang tiasa ngaku yén urang kacida peryogi ubar anyar.
Urang tiasa ningali yén urang henteu deui ngalakukeun kamajuan sareng sistem éta, yén
urang henteu tiasa percanten ka dokter-dokterna.
Sareng abdi kakara ngadangu yén salah sahiji slogan Asosiasi Médis Austria nyaéta:
Kaséhatan dimimitian ku dokter anjeun.
Jeung éta téh salah pisan, sakumaha nu kakara diomongkeun ku panyatur saméméhna, Gerd Reuther.
Urang gaduh sistem anu saé pisan pikeun ngatur diri sorangan jeung nyageurkeun diri sorangan di
jero urang. Jeung éta penting pikeun ngaku ieu.
Sareng kasehatan dimimitian ku unggal individu.
Kuring pikir naon anu kuduna geus urang pelajari tina coronavirus nyaéta yén urang kudu tanggung jawab deui kana kasehatan urang
sorangan. Urang teu kudu teuing percaya kana gelar atawa jubah bodas, tapi utamana ka
diri sorangan jeung kakuatan urang sorangan.
Sareng abdi yakin yén salah sahiji maksima pangpentingna pikeun salamet dina widang kedokteran nyaéta: sabisa-bisa
diperlukeun, sabisa-bisa saeutik. Saeutik mah leuwih.
Sareng paribasa penting, primum non nocere, nu hartina heula ulah nyababkeun cilaka, nyaéta ulah nyandak léngkah nu
nyababkeun karugian leuwih loba tibatan mangpaat – lamun anjeun nuturkeun éta, anjeun tiasa ngahontal loba pisan.
Abdi ningali loba pisan isin. Jalma-jalma teu hayang ngaku yén kalolobaan dokter geus salah jalan ku
kagoda ku propaganda coronavirus jeung vaksinasi.
Sareng abdi ogé ningali isin tina éta, sabab seueur anu nguntungkeun diri ku artos anggaran
tambahan, sareng seueur anu ogé nuturkeunana.
Henteu ngan dokter, tapi ogé rumah sakit, tangtosna, ogé loba pihak séjén anu meunang artos tina
masker, puseur tés jeung sajabana. Politikus ogé, nya.
Hanjakalna, korupsi pulitik henteu dianggap salaku kajahatan di Jérman.
Maranéhna can nulis éta kana undang-undang.
Urang sadayana aya di dieu anu geus nentang narasi nagara, ngabantah éta, jeung sajabana.
Ku kituna urang ngalakukeun serangan – abdi dihukum ku BGA.
Bayangkeun lamun anjeun dibéré hukuman panjara ditunda salila sataun sapuluh bulan kusabab nyerat sertipikat médis.
Anjeun kudu nampa éta. Kuring geus ngalakukeun pagawean ieu salila 55 taun jeung geus ngaluarkeun
80.000 sertipikat. Jeung ujug-ujug éta jadi salah.
Teras anjeun ogé tiasa ngalarang tukang sol sapatu pikeun masang sol sapatu jeung ngajadikeunana palanggaran
anu bisa dihukum. Jadi éta mah sirkus anu kacida konyolna.
Sareng urang saukur kudu tabah jeung terus nyarios kalayan tentrem, tanpa kekerasan:
Henteu, éta leres, sarta kitu nu bakal kajadian.
Urang anu keur calik di dieu geus disiapkeun pikeun narima karugian, ku kituna ngadorong batur séjén
pikeun ogé nangtung jeung gabung kana perlawanan.
Sareng abdi cukup yakin yén éta bakal tumuwuh sacara éksponénsial sareng sakabéh sirkus ieu bakal ragrag enggal pisan.
Ayeuna abdi nunjuk anjeun sadayana anu keur calik di dinya, ku kawenangan jabatan abdi, janten Menteri Kaséhatan.
Aranjeunna dilengkepan ku anggaran milyaran pound, kakuatan tanpa wates, sarta dasarna bisa ngamimitian hal-hal anu tacan kungsi
aya saméméhna. Janten maranéhna bébas nyieun kaputusan sorangan.
Bapak Reuther, naon léngkah munggaran anjeun dina hal ketahanan pikeun mangsa nu bakal datang?
Ogé sieun perang anu ngagantung di luhur urang.
Naon anu bakal anjeun lakukeun salaku léngkah munggaran? Iwal ti ngaleungitkeun Lauterbach, nya. Sacara pulitik, sacara pulitik.
Muhun, abdi bakal langsung ngabalikeun kalolobaan artosna.
Basajan pisan, sabab masarakat anu yakin yén éta peryogi sistem kasehatan téh masarakat anu gering.
Masyarakat anu séhat henteu peryogi sistem.
Lamun abdi janten Menteri Kaséhatan, abdi bakal ngarobih insentifna. Insentifna asalna tina ubar.
Urang sadayana geus diajar patogenesis, nyaéta studi ngeunaan panyakit. Sareng insentifna nyaéta kasakit.
Beuki loba pasién anu kuring ubar, beuki loba artos anu kuring peroleh.
Ieu kedah dipindahkeun tina patogenesis ka salutogenesis.
Patanyaanana lain naon anu nyieun anjeun gering, tapi naon anu nyieun anjeun séhat, naon anu ngajaga anjeun tetep séhat.
Sareng insentifna kudu dina arah ieu.
Abdi kedah meunangkeun loba artos upami abdi gaduh seueur pasien anu séhat.
Sakumaha nu kungsi lumangsung di Cina, di mana dokter ngan nampi bayaran lamun pasienna séhat,
sarta henteu nampi bayaran lamun maranéhna gering.
Teras manéhna bisa bener-bener ngadorong dirina.
Jadi siap perang, nambahan pakarang, ngenalkeun wajib militer jeung ngumumkeun kaayaan darurat – éta nu
diomongkeun ku para politikus di sakuliah Uni Éropa.
Ieu perang anu geus diumumkeun. Dina taun 2029, perang hibrida bakal jadi perang panas.
Ieu ramalan ti Angkatan Bersenjata Jerman, NATO, jeung ogé Menteri Pertahanan Jerman.
Sedengkeun kaayaan darurat korona nyerang masarakat ampir siga kilat ti langit, ayeuna ieu mah kaayaan darurat anu geus
diumumkeun tiheula sarta geus miboga waktu persiapan anu cukup.
Pikeun EU, anu salila mangtaun-taun geus fokus kana woke, gender, jeung netralitas iklim,
ayeuna ujug-ujug didorong kana konflik bersenjata.
Sanaos buru-buru, éta nyokot sababaraha taun, sarta baju waja kudu diwangun heula. Tapi kumaha réaksi maranéhna anu geus hudang?
Kumaha gerakan kabébasan, anu jadi leuwih sénsitip salila pandemi coronavirus, ngaréspon kana ancaman anu diprediksi ieu?
Lamun urang teu nganggap pamaréntahan anu miharep meunang kauntungan tina perang, masarakat ayeuna kabagi kana
kelompok-kelompok di handap ieu: jalma-jalma anu nganggap perang ngalawan Putin minangka alesan anu adil, sabab maranéhna yakin
yén maranéhna sorangan moal sangsara atawa maot dina perang. Jalma-jalma anu tetep nolak perang tanpa syarat, tapi keur
maranéhna perang téh abstrak jeung jauh teuing, sahingga maranéhna tetep pasif. Sareng aya ogé jalma-jalma anu geus nyadar
kana bahayana jeung waktu persiapan anu pondok, ngan sababaraha taun, sarta geus aktip ngalaksanakeun kampanye ngalawan
éta, kalayan putus asa nyobian ngabangunkeun warga sasama.
Grup panungtung téh anu pang leutikna, tapi bisa jadi anu paling penting.
Sabab parobahan ngan bisa asalna tina pihak anu aktip, tapi ngan lamun maranéhna hasil
ngajadikeun pihak anu pasif ngadukung maranéhna.
Jadi naha urang kudu ngantosan nepi ka taun 2029, nepi ka bom munggaran ragrag jeung mayit-mayit ngeusian jalan?
Naha urang ngantosan, beku siga kelenci di hareupeun oray? Atawa urang ngamangpaatkeun waktos jeung ngalakukeun hiji hal?
Sareng nalika urang ngalakukeun hiji hal, patarosan anu paling penting nyaéta: naon sabenerna anu urang lakukeun?
Janten urang kedah janten langkung wani, sumanget, sareng panginten langkung tahan banting tibatan anu parantos urang
lakukeun salami pandemi koronavirus, sabab bahayana sabenerna langkung ageung, sacara ékonomi, pikeun masarakat
sacara gembleng, tapi ogé pikeun jalma-jalma anu urang bogoh.
Sareng abdi pikir yén ngaronjatkeun kasadaran ngeunaan ieu teras narjamahkeunana kana lampah, kana
lampah anu wani, pasti jadi sagalana jeung tungtungna.
Anjeun kungsi nyarios ka abdi dina wawancara saméméhna yén ayeuna anjeun sacara dasarna geus bébas tina sieun.
Salila mangtaun-taun, anjeun parantos janten pangajar anu teu kendat jeung juru bela anu
satia ngalawan perang jeung ngadukung katengtreman.
Lamun sakumaha anu diomongkeun ku dua panyatur saméméhna, naha anjeun nyangka masih mungkin pikeun ngabangunkeun jalma-jalma
ayeuna, atawa sakabéh anu geus nyadar kana bahaya kudu ngawangun Bahtera Nuh jeung néangan kasalametan tina banjir nu
bakal datang, atawa, sakumaha batur séjén nyarios, diajar basa Rusia atawa ngeusian tanki bensin teras kabur?
Kahiji-tama, hatur nuhun pisan kana undanganana. Patarosanana nyaéta naon anu bisa urang diajar ti lawan urang, sareng abdi
yakin yén naon anu bisa urang diajar ti lawan urang – sakumaha anu parantos urang tingali dina COVID-19 – nyaéta pas
urang nyobian ngahontal pikiran jalma ku argumen... Tapi kalayan masarakat anu parantos sieun, urang gagal.
Pangobatan anu paling mujarab pikeun coronavirus dina waktos éta téh saukur peti mati ti Bergamo.
Éta hasil; jalma-jalma bisa ngabayangkeun éta.
Teras anjeun nyadiakeun statistik teras nyarios, "deungarkeun, ieu mangaruhan anjeun," anjeun ngan némbongkeun jalma-jalma
anu keur di ventilator, henteu paduli ti mana asalna – jalma-jalma dina kaayaan sieun bakal nyekel jerami kahiji.
Éta ogé ideu di balik panalungtikan sosiologis, yén sieun pisan ngawatesan pamikiran.
Jadi urang kudu nanya ka diri sorangan: jelas, euweuh nu ngadukung perang, éta mah geus écés, tapi
ancamanna nyaéta Putin, nu ngalakukeun sorangan, bakal maéhan urang sadayana. Kumaha urang ngungkulan éta?
Sareng abdi saukur yakin yén urang kedah ngaku yén urang peryogi komunikasi ngaliwatan émosi.
Anjeun tiasa ngarujuk ka Edward Bernays atawa Gustave Le Bon, Psikologi Orba.
Lamun éta teu hasil, moal aya iklan.
Urang ogé tiasa ngalakukeun éta, sabab éta mangrupikeun épék anu ogé tiasa urang picét.
Ku kituna kuring yakin urang kudu maén kana leungeun lawan ku resep kana naon anu maranéhna
hayang jual ka urang jeung nekenkeun éta sakali deui.
Ieu bakal ngaganggu sababaraha jalma, tapi éta téh maksudna.
Anjeun tiasa nyieun kampanye Bundeswehr palsu, anu ogé tiasa dipasang di hareupeun barak, némbongkeun
barudak maké seragam prajurit jeung pakarang asli, contona, kalayan katerangan: "Mimitian tiheula."
Atawa prajurit Bundeswehr: "Ayeuna jadi penjahat perang."
Carita sapertos kitu. Anjeun ogé tiasa ngaluyukeun kampanye anu dilaksanakeun salila pandemi coronavirus.
Seueur produsén mérek parantos ngarobih logona.
Abdi émut kana McDonald's: Divaksinasi, abdi bogoh pisan.
Sareng sakumaha kitu, McDonald's dina kamuflase: Kill, abdi resep pisan.
Malahan di garéja-garéja: vaksinasi téh cinta. Gantikeun salib ku dua rudal, saréréa maké
seragam waktu komuni: ayeuna paéhan. Perang téh hadé.
Atawa iklan Hornbach: prajurit nu ngagali liang kuburan masal – teras jadikan éta proyék anjeun.
Éta pasti bagian tina éta. Kuring yakin loba jalma saukur teu sadar naon hartina perang.
Loba jalma, utamana barudak ngora, ayeuna ngan apal kana perang tina tipi wungkul.
Sareng teras aya pahlawan perang jeung pilem perang anu hébat, anu tungtungna meunangkeun mojangna, atawa naon waé.
Jadi perang digambarkeun rada béda di dinya.
Sareng abdi yakin pisan yén éta téh kacida pentingna pikeun ngajantenkeun jalma-jalma sadar kana hakekat sabenerna, hakekat
perang anu kejem, sarta sangkan éta ogé ngageterkeun maranéhna.
Tapi éta wungkul teu tiasa janten solusi, sabab éta téh pas pisan masalah anu parantos ku abdi sebat tadi: lamun anjeun ngan
saukur ngagetkeun batur sarta ngajadikeun maranéhna ngarasa leuwih parah tibatan ayeuna, maranéhna bakal ngagantung diri.
Saéstuna, lamun manéhna teu boga tempat ngaluarkeun, teu boga batur pikeun diajak ngobrol, teu boga komunitas, teu aya nu
nyarios, 'Hayu urang bareng-bareng néangan jalan kaluar jeung solusi,' mangka anjeun ngan saukur ninggalkeun manéhna nyalira
jeung momen-momen kaget jeung gambar-gambar nu ngagerem, jeung kasieun nu anjeun tanemkeun deui ka manéhna,
sarta kuring pikir manéhna jadi leuwih teu boga daya.
Tangtos, urang parantos diajar seueur fenomena psikologis salami pandemi coronavirus,
kalayan Le Bon sareng batur-baturna disebatkeun.
Urang sadayana panasaran naon anu sabenerna kajadian.
Jeung dina hal ieu, abdi yakin urang geus rada leuwih pinter ngeunaan kumaha urang tiasa ngaréspon kana
panyerangan salajengna ti nagara, supaya urang henteu ngantep diri urang dieksploitasi deui.
Jeung nu kacida nyentuh kuring dina hal ieu nyaéta sanajan maranéhna anu disebut-sebut
nangtung di sisi katuhu ogé kacida dipingpin ku sieun.
Sababaraha jalma sieun divaksinasi ngalawan COVID-19, sedengkeun nu séjén sieun
kabébasanna. Dina ahirna, éta sadayana ngan saukur sieun.
Sareng ayeuna mah sarua deui: aya nu sieun perang meletus, aya nu sieun ka urang Rusia.
Janten aya deui rupa-rupa kasieunan di dua pihak.
Sareng abdi sok mendakan yén sieun téh pituduh anu goréng.
Éta hartosna abdi mimitina hoyong ngadorong jalma-jalma ulah ngalawan hiji hal, tapi langkung saé ngadukung hiji hal.
Jeung éta hartina merangan kamiskinan téh konsép nu bodo, sabab naon nu kudu dipigawé? Merangan jalma miskin?
Teras bakal langkung saé mun fokus kana kabeungharan tibatan merangan kamiskinan.
Jeung lamun anjeun hayang aya katengtreman, ulah digawé pikeun perang, tapi pikeun katengtreman.
Teras urang kedah ningali naon anu sabenerna istimewa ngeunaan éta jeung ti mana ajining manusa sabenerna asalna.
Urang diciptakeun ku Gusti; urang miboga martabat manusa.
Jeung martabat manusa ieu lain konstruksi abstrak; unggal jalma téh penting jeung berharga, musuh anu disangka sarua pentingna
jeung sobat anu disangka anu salawasna aya di gigireun kuring.
Penolakan nurani téh cara anu basajan pisan pikeun nyatakeun hiji hal, ngajaga sakabéh aparat militér tetep
sibuk, ngaronjatkeun statistik, sarta ngajelaskeun yén:
Kami asalna ti sakabéh golongan umur. Jeung kami sok ngobrolkeun kira-kira 500.000 nonoman anu
ditambahkeun unggal taun jadi umpan meriam anyar.
Lamun saparapat jalma saukur nyarios, "Anjeun dipersilakeun maén perang, tapi abdi mah angkat ti dieu. Anjeun tiasa
nempatkeun abdi di pabrik kaléng lamun hoyong, tapi ulah ngarepkeun abdi aya di garis hareup babarengan sareng anjeun."
Éta téh pernyataan anu cukup luar biasa, sarta éta nunjukkeun yén warga bener-bener bisa nyieun bédana, sabab
éta sacara alami nyieun kesan – sanggeus sagala, perang tanpa prajurit mah hésé dilaksanakeun.
Anjeun nyebut média arus utama, tapi ayeuna abdi nyebutna média nagara.
Ieu téh kaayaan anu kabur ku dongéng ngeunaan kekawasaan kaopat, ku narasi yén jurnalistik téh mandiri, yén éta bisa obyéktif, ku
dongéng ngeunaan layanan siaran anu dipiboga ku urang sadayana.
Kuring kakara nyerat hiji buku ngeunaan ieu topik: Staatsfunk (Penyiaran Nagara).
Sigana mah teu perlu disebutkeun deui, tapi nagara ogé boga pangaruh kana média korporasi.
Urang gaduh panto muter anu nyababkeun éditor-éditor utama jadi juru bicara pamaréntah jeung
kolega-kolega jadi juru bicara Frank-Walter Steinmeier.
Urang gaduh subsidi, langsung atanapi henteu langsung. Urang gaduh kampanye iklan, urang gaduh jasa rahasia anu gaduh
pijakan di unggal kantor éditorial utama, jalma-jalma maranéhna anu mastikeun yén narasi tinangtu disorongkeun.
Urang gaduh mesin propaganda anu nyayogikeun kosakata jeung tanaga anu siap tur nungguan wawancara anu relevan.
Jadi urang teu boga jurnalistik mandiri, nu hartina urang teu kudu percaya yén urang meunang carita di dieu, yén
urang meunang hiji hal di dieu anu bisa ngkritik politik.
Janten naon anu diperlukeun ku jalma-jalma, naon anu maranéhna peryogikeun pikeun leuwih nangtung ngalawan
kateuadilan jeung pikeun perdamaian jeung kabébasan?
Sareng kacindekan awal tina ieu nyaéta yén ukuran jangka panjang sareng ukuran langsung tiasa ditarik.
Dina jangka panjang, éta mah siga ngawangun karaton di udara. Tangtu waé, dina jangka panjang, urang ogé kudu ngungkulan sistem
kasehatan sacara masif jeung ngarestrukturisasi éta, sakumaha dibahas dina panel saméméhna, supaya éta
maju kana arah kasehatan jeung nguatkeun jalma-jalma.
Dina psikologi, fokusna sabenerna geus aya dina jiwa jalma, atawa kana kanyataan yén maranéhna lemah sacara psikologis, teu boga
kakawasaan, teu ngarasa épéktif, sarta mawa loba tatu batin ti jaman budak atawa mangsa sakola, anu geus
ngajar maranéhna supaya nurut, boga tata krama, teu wani nangtung, jeung teu wani ngalawan.
Janten, titik awalna nyaéta saukur ngawangun deui kakuatan batin jalma, nguatkeun maranéhna sacara internal, ngadukung maranéhna
dina sistem sakola sarta masihan maranéhna rasa kapercayaan kana kamampuhan diri, dina sistem kasehatan anu leuwih merhatikeun
jiwa jeung ngahargaan kaayaan mental jalma. Teras masarakat sorangan ogé bakal jadi leuwih kuat jeung leuwih tahan banting.
Unggal jalma ngan hiji bagian, hiji-hijina bagian tina masarakat.
Ayeuna kieu: loba barudak leutik nu tatu, sieun, sarta maranéhna rebutan di antara maranéhna
sorangan, kadang siga di TK, lain siga di masarakat déwasa.
Jadi anjeun kudu ngamimitian kalayan kacida kuatna. Éta anu kuring anggap pisan matak pikabungaheun ngeunaan sakabéhna.
Anjeun kudu hayang éta. Ieu jalma-jalma anu geus nembongkeun ka anjeun yén maranéhna hayang éta.
Sareng teras maranéhna sabenerna kudu ngalakukeunana. Sareng aya bédana anu signifikan antara duanana.
Jadi anjeun kudu ngajadikeunana sabisa-bisa gampang pikeun maranéhna.
Jadi anjeun kudu ngawartosan ka maranéhna, oke, aya hiji situs wéb, contona pikeun ngadaptar, atawa urang boga struktur di
tempat, atawa datang ka demonstrasi, contona unggal Saptu kahiji dina sasih di hareupeun Federal
Chancellery di Vienna, saperti anu urang lakukeun.
Tapi éta ngan bakal jalan lamun urang ngajadikeun bahaya éta nyata tur katingali, sakumaha saur Kayvan anu leres, teras ngawartosan
ka jalma-jalma, "Nya, ayeuna lakukeun hiji hal pikeun éta."
Teras urang ngantep diri urang ditahan sabab média geus ngurilingan urang, teras urang ngomong, tulungan, tulungan,
ayeuna ngaran abdi keur diruksak, ayeuna abdi kudu eureun.
Atawa abdi kasohor di kota abdi sareng ayeuna abdi mundur.
Nya, hatur nuhun pisan, anjeun panyokong perang.
Urang kudu ngajelaskeun ka jalma-jalma yén naon anu keur urang lakukeun, sanajan éta hartina kudu
turun ka jalan, ogé henteu gampang pikeun unggal jalma.
Sareng éta mah teu pikaresepeun dina harti utama yén urang keur ngaganggu jalma-jalma anu henteu ngan ukur ngarancang Corona,
henteu ngan ukur ngarancang agenda migrasi taun 2015, henteu ngan ukur ngarancang ambrukna bank taun 2008, tapi
ogé anu keur ngarancang Perang Dunya Katilu. Sareng maranéhna teu meunang dipiceun enteng.
Sareng upami anjeun ngaganggu maranéhna, anjeun kedah terang ti heula yén anjeun kedah siap mayar harga.
Sareng upami anjeun mertimbangkeun lengkung tegangan ieu ti "naon anu aya di payuneun" nepi ka "kumaha
abdi tiasa nyumbang" sareng "naon anu abdi daék mayar"
Ah, éta matak cape, ah, éta bisa jadi bahaya, ah, tatangga bisa datang ka kuring tur nanya naon anu keur kuring lakukeun di
demonstrasi atawa di protes, tuluy kuring kudu nyiapkeun éta ti heula, sarta urang kudu jelas yén perjuangan pikeun perdamaian
ieu – jeung ayeuna, tangtu waé, jadi lucu mun 'berjuang' pikeun perdamaian – komitmen kana perdamaian ieu – bakal
dicegah ku para globalis maké sagala cara nu aya dina kakawasaan maranéhna, sabab maranéhna hayang Perang Dunya III.
Naha henteu nyieun stan palsu kalayan prostésis supaya anjeun tiasa dipariksa?
Janten aya seueur cara pikeun ngabangunkeun jalma, tapi supaya kirang sinis.
Kuring nanya ka diri sorangan kunaon saeutik pisan kajadian di jalan-jalan dina sababaraha taun ka
tukang, sanajan loba pangajar ogé masihan ceramah.
Tuluy kuring sadar yén urang, anu méré presentasi kalayan loba PowerPoint jeung sajabana,
dina ahirna ngan saukur nuturkeun format sakola.
Aya jalma-jalma nu keur calik di handap, sarta di luhur aya saurang panyatur anu mahir dina
pagawéanana, fasih, jeung geus nyiapkeun dirina kalayan hadé.
Di handap aya jalma-jalma anu maraké tepuk tangan, anu nyebut yén manéhna leres pisan, tapi tetep pasif.
Jeung éta sababna kuring nyarios, oke, kuring teu tiasa masihan ceramah sapertos kieu deui, sabab lain jalma-jalma teu nyaho.
Jadi lain jalma-jalma teu nyaho ngeunaan éta.
Urang gaduh loba Radio London. Tapi kumaha urang ngajurung jalma pikeun ngalakukeun tindakan?
Sareng urang kedah ngaku yén urang sadayana parantos ngalangkungan sistem sakola, ti TK nepi ka ... sareng di dinya
urang diajar daptar tugas anu teu katingali, nya éta ketaatan.
Urang kacida pisan diajarkeun tur urang nganggap ieu minangka peradaban. Kuring sok
nyebut yén ieu téh "peradaban anu kaleuleuwihi".
Jadi urang nurut, sarta pikeun ketaatan urang anu gedé urang nampi ganjaran. Jeung maranéhna anu paling taat jadi
murid conto urang, ti Büx nepi ka Ursula von der Leyen.
Maranéhna henteu ngan saukur ragrag tina tangkal, maranéhna dijieun kitu.
Jeung sangkan urang bisa ngenalkeun deui jalma-jalma kana kahirupan sabenerna maranéhna, sabab maranéhna baheula
kawas budak umur tilu atawa opat taun nu ngetok suku, kuring ngomong, oke, kuring bakal mawa jalma-jalma ka panggung.
Kuring mawa jalma-jalma ka panggung anu saméméhna geus nempatkeun hiji kalimah dina kotak indéks, hiji mantra, hiji kasieunan.
Teras maranéhna naék ka panggung jeung nyarita ngeunaan diri sorangan di hareupeun 2, 3, 4, 500 urang.
Teras hiji halangan isin ogé leungit, sabab loba jalma teras nyaritakeun hal-hal, contona salila pandemi coronavirus,
kumaha maranéhna direndahkeun, kumaha maranéhna karugian.
Teras maranéhna ngalaman di antara pamiarsa yén euweuh nu niat jahat, tapi sabalikna aya sorak-sorai nu
luar biasa sabab jalma-jalma wani ngalakukeun ieu.
Sarerea tiasa ngarasa patalina jeung carita-carita ieu.
Urang peryogi ide anu jelas ngeunaan kamana sabenerna urang hayang indit, jeung ide ngeunaan kamana urang
hayang indit ieu, sakali deui, basajan pisan: bogoh ka tatangga anjeun saperti ka diri sorangan!
Sareng upami urang salaku masarakat tiasa silih perlakukeun kalayan wajar sareng ngadegkeun deui pondasi éta, sabab éta
parantos leungit, mangka urang gaduh kasempetan pikeun ngabayangkeun masa depan anu
urang pikahoyong pikeun diri urang sorangan.
Ngan saukur nyarios, "enya, abdi teu hoyong gering, abdi teu hoyong perang, sareng abdi teu hoyong
miskin," sanés hiji visi, éta ngan saukur harepan anu samar.
Sareng éta nu sabenerna, saur abdi: kahiji, nyaho kunaon abdi ngalakukeun sadayana ieu, kamana sabenerna abdi hoyong angkat,
boh sacara pribadi boh salaku masarakat; kadua, ngaku yén abdi sorangan téh sanggup sarta ngan ukur kedah
ngalakukeunana, henteu paduli kumaha, sabab éta teu kedah ditangtukeun ti heula – urang manusa téh kacida kreatifna.
Angkat ka supermarket atawa ka apotek, tuluy tingali sagala rupa nu geus dijieun ku jalma – di toko téknologi mah,
bener-bener edan naon waé nu bisa dipigawé ku urang manusa!
Jeung urang teu bisa mikir nanaon pikeun ngalakukeun ngeunaan hal anu sapopoé kawas perang anu ngagunakeun cara-cara primitif kieu.
Ieu mah lain siga potongan kertas, tapi ukiranna kasar pisan jeung geus ngagunakeun potongan kai anu sarua salila ratusan
taun, dimana urang terus-terusan dibéjaan omong kosong anu sarua.
Tos cukup ayeuna!
Nya, abdi bener-bener yakin yén WEF alternatif tiasa sareng kedah dianggo kalayan saé di dieu ogé, yén urang
kedah ngahijikeun tanaga sareng ngawangun aliansi anu lega.
Beuki lega sasak anu urang wangun, beuki lega aliansi, beuki hésé ayeuna pikeun sacara husus
ngaleungitkeun atawa manggihan jeung nyerang saha waé.
Sareng abdi yakin yén ngan lamun urang sanggup nyanghareupan sababaraha jalma ieu anu kacida rapina,
kalayan seuri, mangka perlawanan ogé bakal pikaresepeun.
Lamun henteu kitu, sok karasa siga aya pisau di antara huntu, jeung éta mah teu pikaresepeun.
Urang kudu ningali kumaha cara ngajadikeun perlawanan ngalawan kelompok leutik ieu jadi pikaresepeun, supaya
generasi salajengna ogé aub, sabab maranéhna henteu leuwih pinter tibatan urang, maranéhna ngan leuwih teratur.
Sareng éta tempat urang nalika urang ngamimitian ngawangun struktur; éta langkung stabil tibatan anu tiasa
dihontal ku hiji individu. Sareng éta mangrupa masa depan.
Kumaha anjeun bisa kabur tina panindasan anu nungguan anjeun?
Kayvan geus nyimpulkeunana kalayan saé pisan. Ieu ngeunaan nyanghareupan sagala hal kalayan rada enteng
jeung seuri dina beungeut, lain kalayan tekad jeung sieun, tapi kalayan percaya ka Gusti.
Kuring ogé kitu. Kuring nyanghareupanana tanpa sieun. Kuring ngan saukur nyaho yén kuring kudu ngalakukeun tugas ieu.
Kuring kudu ngalakukeun ieu. Kuring terang kumaha pihak séjénna beroperasi. Kuring geus
ngalaman sadayana ieu sacara kacida intensna.
Sabaraha akun anu geus ditutup pikeun abdi ku Hamburger Sparkasse, Apotheker- und Ärztebank?
Maranéhna datang ka anjeun teras nyarios, "Pak Böning, kami teu boga masalah jeung pandangan
pulitik anjeun, tapi punten milarian bank séjén."
Sareng maranéhna sadayana ngalakukeunana silih gantian. Teras aya Volksbank Lüneburger Heide, nu ngucap pamitan, Sparkasse
Hamburg-Buxtehude, henteu, urang moal tiasa babarengan.
Teras aya panyadia jasa pamayaran kawas PayPal anu datang teras saatos sajam dasarna nyarios, henteu, sanés sareng anjeun.
Atawa Stripe nampi telepon ti wartawan ARD dina sonten Jumaah—naha anjeun terang jinis jalma éta?—tur
ujug-ujug akun abdi diblokir dina isuk-isuk Saptu.
Jadi, nu anjeun kudu sadar nyaéta yén lumrah pisan lamun kuring disensor di média sosial jeung jangkauan kuring diwatesan.
Kabébasan nyarita jauh pisan ti kabébasan ngahontal; éta geus lila jadi norma.
Urang peryogi sistem moneter anu adil pikeun masa depan anu bébas.
Sistem moneter anu ngadominasi, anu urang sadayana terang salaku artos fiat, némbongkeun dirina siga gurita
global anu, dina panempoan urang, ampir sakabéh pamaréntah sabenerna aya dina kakawasaanana.
Tali-tali ditarik ku sababaraha urang nu dipilih, sarta para pangawasa sajati duit ieu sacara alami ogé ngawasaan kakawasaan.
Duit kiwari dijieun tina hawa kosong ngan ku mencét tombol, sarta henteu ngan ukur teu aya
jaminanana, tapi sistem urang ogé kabebanan ku bunga majemuk.
Hasilna tina ieu, tangtu waé, nyaéta tamak anu teu kaendalian pikeun terus-terusan nambah deui, sarta iraha waé sistem ieu
ngahontal tungtung anu geus diprogram, éta kudu dihidupkeun deui unggal sababaraha dasawarsa, anu ayeuna keur urang alami,
atawa leuwih tepatna kapaksa ngalaman, minangka The Great Reset.
Loba jalma sacara alami ningali sistem moneter ieu minangka akar sagala kajahatan, naha éta inflasi, kamiskinan, kalaparan,
atawa perang. Lamun sagalana henteu diarahkeun ka pertumbuhan anu terus-terusan, loba krisis jaman ayeuna moal diperlukeun.
Taun kamari, urang geus ngabahas solusi anu mungkin dina panel sistem moneter urang, sarta sadayana sabenerna satuju.
Di hiji sisi, nagara kudu jadi leuwih ringkes, ngajauhan paternalisme, jeung museurkeun kana tugas
inti na. Di sisi séjén, sistem moneter kudu jadi leuwih adil sarta tangtu waé leuwih merata.
Luhureun sagalana, kudu aya pangawasan anu jelas supaya artos teu bisa dicitak sakahayangna dina
cara inflasi, saperti anu keur kajadian ayeuna.
Nya, taun ieu urang hayang leuwih spésifik deui, sabab ngan jalma anu bisa ningali garis finish anu
jelas anu bisa ngawasaan jalanna pikeun nepi ka ditu.
Sareng kami antusias ningali naha kami tiasa mendakan titik temu ngeunaan masalah ieu di antara sakelompok ahli ékonomi kami.
Tah, éta mah duit anu sabenerna jalan tanpa bunga, sabab bunga téh hiji masalah anu ayeuna geus teu dianggap masalah
deui. Bunga téh masalah sabab éta tumuwuh sacara éksponénsial.
Sadayana apal kana bunga majemuk ti sakola; éta mangrupa fungsi éksponen.
Jadi éta dimimitian lalaunan, beuki curam, nepi ka teu aya tungtungna.
Jeung bunga majemuk dina sistem moneter maksa sakabéh ékonomi ngembang sacara
éksponénsial, nyaéta kalayan laju anu terus ningkat.
Ku kituna urang peryogi pertumbuhan ékonomi anu konstan.
Jadi, supaya sistem urang tetep stabil, éta peryogi sahenteuna pertumbuhan ékonomi 3% unggal taun,
upami henteu, éta bakal ragrag engké atanapi engké.
Sareng éta téh kusabab urang terus-terusan kudu ngudag suku bunga ieu.
Jadi, suku bunga ieu nyababkeun aset kauangan beuki ngambang.
Éta ogé nyababkeun nu miskin beuki miskin jeung nu beunghar beuki beunghar.
Jalma beunghar téh saukur boga loba artos, anu dipinjamkeun kalayan bunga, sahingga beuki
beunghar, sarta sésa masarakat kudu mayar pikeun éta.
Ku kituna, ngaliwatan bunga, duit sacara otomatis dipindahkeun ti balarea ka beuki saeutik
jalma. Éta masalah dasar dina sistem moneter.
Henteu, urang geus ningali pangaruh inflasi anu parah sapanjang sajarah.
Taun 1920-an geus disebatkeun, sarta tangtu leres yén unggal perang, unggal ambrukna
karajaan gedé, sok dumasar kana teu stabilna artos.
Ieu hartosna yén iraha waé artos jadi teu stabil, perang meletus jeung karajaan ragrag, sabab
jalma-jalma hayang ngalihkeun perhatian tina panipuan.
Anjeun kudu ngalihkeun perhatian tina panipuan. Lamun kuring teu bisa mayar deui, mangka kuring kudu jujur jeung ngawartosan ka
umat manusa yén kuring geus nipu anjeun – hal anu pisan teu dipikahayang ku para politikus – atawa anjeun nyieun
kajadian anu leuwih parah tuluy nyebut, nya éta mah ngan saukur kajadian kitu. Sadayana apal... éta mah lain kuring.
Sareng éta sabenerna masalahna, naha urang nyarios yén urang henteu kedah ngantepkeun inflasi ieu deui.
Abdi nyuhunkeun ka anjeun supados ngabédakeun sacara jelas antara pasokan artos, pertumbuhan pasokan artos, jeung inflasi.
Sareng upami urang nempatkeun ieu dina kontéks panghasilan jalma, urang ningali yén pagawé rata-rata di Jérman
ayeuna kudu digawé tujuh kali langkung lami pikeun hiji ons emas tibatan dina taun 1999.
Sareng éta téh persis naon anu geus dijelaskeun ku Eike Hamer. Ieu disebut efek Cantillon, dimana nu munggaran nampi
artos anyar nu diciptakeun meunang kauntungan sabab maranéhna bisa mésér dina harga anu masih nguntungkeun.
Teras beuki loba artos asup ka pasar, éta mangaruhan paménta, harga naék, sarta tungtungna panghasilan
para pensiunan, pagawé, jeung sajabana naék heula.
Sareng éta téh persis mangrupa pangaruh redistributif anu kahontal.
Naha urang peryogi standar emas ayeuna atawa henteu? Naha éta alus, naha éta goréng, atawa kumaha waé?
Diskusi ieu teu ngahontal nanaon. Éta ngan nambahan jurang di antara para ahli. Sabalikna, urang ngan ukur
kudu nyieun sistem moneter anu sakali deui boga hubungan nyata jeung kinerja sabenerna jalma.
Sareng patarosanna, kumaha urang ngalaksanakeunana ayeuna, atanapi ka arah mana urang hoyong ngarobihna? Urang
ogé kedah ngajalin dukungan ti jalma-jalma pikeun éta.
Jadi lamun ngan para ahli téori ékonomi satuju yén ieu sigana jalan anu biasana leres pikeun maju, urang
ogé kudu ngajak jalma-jalma gabung! Jeung naon anu sabenerna dialaman ku jalma-jalma?
Maranéhna saukur ngalaman turunna standar hirupna, maranéhna ngalaman naékna harga, sarta beban hutang beuki nyiksa.
Di awal taun ieu, Profesor Raffelhüschen nyebutkeun hiji angka anu bener-bener ngajantenkeun abdi kagum.
Numutkeun Prof. Raffelhüschen, hutang nasional sabenerna Jerman nyaéta €17,3 triliun, anu
sababaraha kali leuwih luhur tibatan hutang nasional resmi.
Tangtu waé aya ogé hutang nasional anu teu resmi, pensiunan pagawé nagara anu teu ditanggung ku dana modal,
saldo TARGET2, anggaran bayangan sapertos ESM, ESF, jeung naon waé ngaran pakét panyelamatan éta.
Ayeuna urang masih gaduh seueur aset husus.
Jadi sistem anu ayeuna urang gaduh – kuring pikir urang sadayana satuju – bakal ragrag jeung hangus waé.
Kusabab urang peryogi pertumbuhan ékonomi global 10 nepi ka 15 persén di sakumna nagara salila 50 taun ka
hareup sangkan boga kasempetan pikeun mayar deui hutang.
Sareng éta ogé sanés rencana pamaréntah pikeun mayar hutang nagara dina hiji mangsa; sabalikna mah, kabalikanna anu lumangsung.
Sareng upami ayeuna urang nuju kana parobahan mata uang, reformasi mata uang jeung sajabana, anu ku abdi
dianggap pisan realistis, mangka urang kedah émut sacara sajarah yén naon anu dipikiran ku sadayana téh henteu leres:
Mugia enggal aya reformasi mata uang, sangkan abdi bébas tina hutang-hutang abdi.
Sabalikna mah leres. Urang gaduh undang-undang revaluasi hutang, nyaéta masalah kauntungan spekulasi
hipotik jeung masalah pajeg spekulasi kauntungan kiridit.
Éta sakitar 50 persén sabab aset dirobah sacara béda tibatan nilai moneter murni.
Sareng tangtosna ieu henteu lumaku ka nagara sareng bank-bank, tapi lumaku ku cara kieu ka pausahaan sareng ka urang warga.
Undang-undangna masih kénéh berlaku, sarta ieu sabenerna mangrupa isu-isu konci pikeun abdi dina
widang sistem moneter, anu ayeuna ogé kedah urang bahas.
Sareng naha urang engkéna meunang mata uang kalayan atawa tanpa standar emas... Sugan urang ogé bakal ngenalkeun
standar emas anu fleksibel, nu hartina ngan perséntase tangtu tina pasokan duit global anu didukung ku aset nyata.
Naha éta emas, pérak, atawa hal séjén masih kénéh kudu ditempo, tapi abdi yakin pisan yén urang peryogi hiji tautan anu ngiket
kana kinerja ékonomi nyata, sarta urang ogé kedah ngajauhan tina sistem ékonomi ayeuna anu dumasar ngan kana pertumbuhan.
Sugan ieu ogé tiasa dipidangkeun dina kontéks sajarah.
Numutkeun persepsi abdi, sareng ieu sabenerna ngan saukur permukaan dina hal kauangan, aya kakuatan-kakuatan di
balik layar anu ngarancang sistem ieu dina hiji mangsa.
Éta nganteurkeun urang ka Pulo Jekyll taun 1913, nalika kaputusan pikeun ngadegkeun Federal Reserve dicandak ku hiji jinis kudéta
ku pamaréntah waktu éta – sakabéh anggota DPR keur liburan Natal jeung para sénator ogé keur jauh.
Sakabéhna lajeng dipalirékeun ku sababaraha urang wungkul.
Teras aya ogé pamanggih anu nyebar yén aya sababaraha kritikus kana sistem ieu di
Titanic, sarta maranéhna ogé dibuang ku cara kieu.
Naha kakuatan-kakuatan di balik layar, anu ayeuna abdi teu tiasa sebut namina, sacara sengaja nyetél sistem ieu sangkan
urang sacara praktis kabagi-bagi dina rupa-rupa pamadegan, sedengkeun pamingpin sajati tetep teu katingali?
Meureun anjeun tiasa ngamimitian mikirkeun éta ideu saeutik.
Muhun, muhun, kahiji-tama abdi ngarasa rada teu nyaman sabab tina sudut pandang kauangan jeung ékonomi, di
dieu geus aya kekacauan anu sigana kudu diatur sakedik.
Loba pisan hal anu digabungkeun babarengan – inflasi, deflasi, pertumbuhan ékonomi, krisis – sagalana dilebetkeun kana
hiji wadah siga ngan aya hiji panyabab, inflasi atawa deflasi atawa naon waé, tapi sabenerna mah henteu kitu.
Sabalikna, anu kudu urang akui nyaéta yén iraha waé aya intervensi manipulatif, hiji pihak meunang
kaunggulan sedengkeun pihak séjén dirugikeun. Éta logis.
Lamun kuring ningkatkeun nilai moneter pikeun hiji jalma sacara husus, deflasi, teras jalma séjén anu geus
nginjeum artos jeung kudu mayar deui nilai nyata anu leuwih luhur bakal ngalaman masalah.
Ayeuna urang dugi ka perkara Pulo Jekyll jeung perkara séjén.
Ieu téh persis naon anu teu kedah kajadian tina sudut pandang warga.
Nya éta, hiji kelompok leutik, hiji kartél, kumpul babarengan teras nyarios, "Urang bakal meunangkeun idin, sarta ngan urang
wungkul anu bakal meunangkeun idin pikeun nyieun artos," sarta nagara henteu ngan saukur masihan idin ka urang,
tapi ogé maksa sakabéh jalma séjén pikeun narima yén ngan urang wungkul anu bisa nyieun artos.
Éta siga nalika kuring boga kotak voucher di pésta, kuring bisa mutuskeun saha anu meunang voucher naon.
Babaturan jeung kenalan abdi meunang voucher téh gratis, maranéhna meunangna kitu waé, sedengkeun batur séjén mayar
sakedik leuwih mahal pikeun éta. Lamun tungtungna alkohol atawa naon waé geus béak, abdi masihan batur séjén loba voucher pikeun
hal séjén, sabab abdi terang maranéhna moal meunang nanaon tina éta voucher, lantaran alkohol atawa pésta téh ampir réngsé.
Sareng éta karusuhanana. Para bankir anu patepung di Pulo Jekyll anu nyiptakeun kamungkinan ieu.
Sareng maranéhna ogé nyarios yén sabab urang hiji-hijina anu gaduh artos sareng ayeuna urang nuju ngadorong nagara pikeun ngan
ukur ngagunakeun artos urang pikeun kapentingan ékonomi sareng sacara dasarna nyabut emas tina peredaran, nagara bakal salawasna
nyalametkeun urang sareng bakal salawasna gumantung ka urang.
Jeung éta nu sabenerna kacau. Nu kajadian di dieu nyaéta para panyipta duit, para bankir nu patepung di dinya,
dibebaskeun tina résiko kudu nanggungjawaban naon waé.
Teras dina taun 1971, Nixon ngumumkeun bangkrutna Amérika Sarikat sarta nyarios, "Dengekeun, urang geus nipu anjeun, urang teu bisa
nyumponan, urang geus nyieun duit leuwih loba tibatan anu sabenerna urang gaduh, sarta urang teu bisa
nyayogikeun emasna, jadi ayeuna urang badé misahkeun dolar tina emas sacara samentara."
Éta waé anu dilakukeun ku manéhna, manéhna ngumumkeun bangkrut.
Ti kagagalan mayar hutang ieu, jalma-jalma nyebut – ayeuna kuring teu boga ikatan deui, ayeuna kartél swasta bankir di New York
bisa nyieun sabaraha waé artos nu maranéhna hayang, maranéhna teu boga résiko deui. Sabab
maranéhna teu kudu méré nanaon pikeun éta, euweuh nanaon!
Anjeun tiasa teras nyitak struk, sapertos dina kasir struk...
Hartina, lamun jalma-jalma ayeuna hayang balik ka imah tur nyebutkeun, "di kotak voucher… ayeuna balikeun deui euro atawa
dolar ka kuring anu geus kuring pasihkeun ka anjeun," teras anjeun ngawaler, "henteu, henteu, di dieu
nyebutkeun yén anjeun ngan meunang voucher deui."
Anjeun tiasa mawa struk anjeun, sareng abdi bakal masihan anjeun struk anyar.
Manéhna nyarios, siga guyonan, naha abdi terang naha bakal aya pésta deui taun payun? Hayu urang tingali,
urang teu terang, anjeun tiasa mawa éta sareng anjeun.
Jeung éta sabenerna karuksakan! Jeung emas sabenerna ngajaga tina éta. Aya ogé hal-hal séjén anu bisa ngajaga tina éta. Tapi emas
salawasna kabuktian jadi anu paling dipercaya sapanjang sajarah.
Jeung emas teu kungsi nguciwakeun kapercayaan sapanjang sajarah.
Sareng éta saukur argumén iklan yén emas ogé tiasa dianggo deui pikeun mulangkeun deui kapercayaan dasar kana mata uang ti heula.
Éta kakara diruksak ku mata uang ayeuna.
Urang kudu ngkritik kanyataan yén jalma ngawasaan jalma séjén. Éta nu sabenerna jadi masalah.
Sareng naon anu tiasa urang carioskeun ngeunaan legitimasi anu katingali tina Federal Reserve AS
nyaéta cara hukum dilaksanakeun di dunya ayeuna.
Yén urang gaduh sistem hukum anu agung.
Sumuhun, hukum éta saukur dijieun ku sabagian golongan anu tuluy nyebut yén pemanasan ayeuna jadi wajib.
Sareng tangtosna abdi henteu bagja upami sistem pemanas abdi henteu cocog deui.
Sumuhun, sarta éta téh persis kumaha kaayaanana harita. Euro dipaksakeun ka urang tanpa urang boga kasempetan
pikeun nolak. Ku kecap séjén, éta téh hukum anu dipaksakeun. Jeung hukum anu dipaksakeun téh teu adil.
Hukum disatujuan ku pihak-pihak anu nyieun kontrak, sarta dina pasatujuan atawa kontrak éta kaasup kanyataan yén sakabéh pihak
diperhatoskeun dina kontrak, yén hiji pihak satuju sacara sukarela, lain saperti anu kungsi kajadian di mangsa
kapungkur jeung anu geus urang idinkeun ayeuna, yén hukum dipaksakeun ka jalma-jalma ku hiji golongan.
Janten saha nu bakal ngaluarkeun artos nu leuwih hadé jeung leuwih adil pikeun mangsa nu bakal datang? Sigana
mah éta moal ti ECB, nya? Erich, naon pamadegan anjeun?
Leres, henteu pisan, sabab sanajan dina sistem moneter ayeuna tanpa standar emas, urang gumantung kana sababaraha jalma kuat
anu saeutik, anu ku kuring disebut NWOlites – lain ngan élit, tapi ogé New World Order jeung élitna, kakuatan di balik layar.
NWOlites ngadalikeun nyiptakeun artos ayeuna sarta ogé nangtukeun arah géopolitik, Grup
Katilu, jeung kawijakan lisénsi bank sentral.
Ieu sanés bank sentral mandiri; sadayana milik swasta. Ieu asalna ti Bank of England, saur abdi taun 1792, nalika
pamaréntah Inggris masrahkeun kakawasaan pikeun ngaluarkeun mata uang sorangan ka individu swasta.
Jadi ieu asalna ti jaman anu leuwih baheula. Jeung naha urang peryogi ECB atawa FED, urang
saukur peryogi sistem kompensasi anu stabil.
Urang saukur nyauran éta sistem kauangan atawa sistem moneter atawa sistem mata uang; urang ngan ukur
peryogi mata uang atawa prinsip panyaluyuan kinerja.
Anjeun tiasa ngalakukeun éta ayeuna ku artos anu teu didukung, ku artos anu didukung, tapi
ngeunaan nagara emas, pikeun balik deui sakeudeung,
Abdi émut Kakaisaran Romawi, di mana abdi mésér pakéan lalaki anu dijieun husus pikeun hiji ons emas, nya éta tunik, sandal kulit,
karangan daun laurel, jeung pita beureum pikeun ngalengkepanana.
Jeung ayeuna, pikeun hiji ons emas, abdi ogé tiasa kéngingkeun jas lalaki anu dirarancang
husus anu saé pisan sareng sapatu anu mumpuni.
Janten emas sok boga nilai anu sarua; ngan mata uang wungkul anu naék atawa nurun nilaina.
Janten pamanggih yén emas ayeuna bakal ngadobel, ngalipet jadi sapuluh kali atawa malah saratus kali, atawa pérak jeung logam
séjén bakal ngalakukeun hal anu sarua, téh hiji ilusi lengkep.
Panginten éta mata uang fiat anu ahirna turun pisan nilaina dina mangsa ayeuna, sareng abdi yakin yén upami urang gaduh nagara
sajati anu mikirkeun karaharjaan rahayat, mangka, numutkeun abdi, éta tiasa malahan ngaluarkeun
artosna kalayan sistem anu leres, adil, sareng sajati.
Éta tangtu hiji kamungkinan, tapi di sisi séjén, umat manusa téh, sakumaha anjeun nyarios, kacida kreatifna nepi ka
urang sok manggihan solusi, sarta aya solusi di luar sana.
Jadi, mun ningali ka hareup, ngeunaan patarosan anjeun, Robert, saha anu ngagunakeun artosna
kalayan leres? Atawa pikeun naon urang ngagunakeunana?
Aya conto-conto ngeunaan ieu. Hayu sistem-sistem éta bersaing silih sarta hayu urang mutuskeun.
Sareng éta nganteurkeun urang ka sistem anu kuring yakin bakal diterapkeun.
Urang gaduh masalah langsung dina sistem kauangan.
Urang gaduh ketidakseimbangan anu timbul kusabab jalma-jalma geus ditipu, sabab maranéhna yakin
bisa ngabagi pinjaman atawa nyieun duit tanpa résiko.
Aranjeunna tiasa ngabagi pinjaman ka Ukraina, sarta euweuh nu bakal nanya kumaha artosna bakal
dibayar deui; maranéhna ngan saukur nyieun deui.
Sareng ayeuna bisa jadi dana ieu kudu dihapuskeun sabab nu nampi artosna ngan saukur nyarios, "Abdi teu tiasa mayar deui."
Ieu ayeuna keur kajadian ka 20.000 pausahaan per taun atawa leuwih, ngan di Jérman wungkul.
Jumlah saeutik, jumlah leuwih loba, urang teu nyaho, tapi éta nyieun celah.
Sareng ayeuna urang gaduh masalah dina neraca bank sabab maranéhna ngaharepkeun yén artos bakal balik deui, pangusaha XYZ
anu ayeuna geus bangkrut, atawa nu nginjeum anu geus asup kana kabangkrutan pribadi, atawa Ukraina anu teu mayar deui,
meureun engké ogé Perancis anu ogé teu bisa mayar deui, jeung sajabana... Neraca bank maranéhna geus teu akurat deui.
Atawa maranéhna sorangan geus teu boga ekuitas deui, anu teras katingali dina sisi liabilitas, sabab lamun maranéhna saukur
kaleungitan aset dina sisi aset – sabab duit anu maranéhna masih ngarepkeun nampi ti pihak séjén téh mangrupa
aset pikeun maranéhna, tapi pikeun bank – teras maranéhna kudu ngalakukeun hiji hal ngeunaan éta.
Hal anu sarua ogé lumaku pikeun bank sentral, sarta bank sentral tiasa gampang ngungkulan kaayaan éta kalayan elegan
ku ngan saukur ngarevaluasi hiji-hijina barang anu tiasa dinilai dina neraca maranéhna, nyaéta emas.
Naon anu anjeun usulkeun, naon visi idéal anjeun ngeunaan sistem moneter di mangsa nu bakal
datang anu bakal ngarah kana katengtreman jeung aksi?
Saha waé tiasa nonton pilem "The Miracle of Wörgl". Éta pilem anu saé pisan, sarta ogé asli pisan.
Kuring terang carita Wörgl, jeung éta pisan asli kumaha sistem tanpa bunga sacara dadakan ngaluarkeun hiji
komunitas leutik di Wörgl tina krisis ékonomi global.
Ratusan komunitas séjén hayang milu, nepi ka sakabéhna dicegah ku kakuatan.
Janten pamustunganana, sagalana gumantung kana suku bunga. Sistem anu ngahasilkeun bunga sok nyababkeun perang.
Prof. Gustav Ruhland nyerat ngeunaan ieu 150 taun ka tukang dina bukuna "System of Political Economy".
Manéhna nyerat yén perang téh cara jalma beunghar meunangkeun artos.
Manéhna ogé nyerat yén salami urang masih gaduh kapitalisme dumasar kana kapentingan, bakal salawasna aya perang.
Basajan pisan sabab suku bunga sacara otomatis nyababkeun utang kaleuleuwihan sacara éksponénsial, sarta tungtungna
ieu nyababkeun perang, kalayan nagara-nagara silih tarung.
Leuwih parah deui lamun maké standar emas, sabab ahirna mah sagalana jadi ngeunaan emas.
Henteu kalayan pasokan artos anu konstan, sabab upami kitu moal tiasa janten éksponénsial...
Pasokan artos teu tiasa tetep konstan sabab ékonomi nuju tumuwuh sareng pasokan artos kedah disaluyukeun kana ékonomi.
Éta téh persis nu nyababkeun krisis. Éta téh persis nu nyababkeun krisis. Éta masalahna.
Urang kakara ningali tina conto Skotlandia jeung Britania Raya yén ieu henteu kitu.
Tapi aya loba conto dimana ieu geus nyababkeun krisis jeung perang.
Utamana ngeunaan krisis ékonomi global anu dituturkeun ku Perang Dunya Kadua – lain kabeneran yén
kajadian-kajadian ieu silih tuturutan gancang pisan.
Janten Amérika Sarikat aya dina krisis ékonomi global nepi ka taun 1939. Ngan ku ngalengkepan pakarang dina Perang Dunia
Kadua maranéhna bisa kaluar tina éta; upama henteu, maranéhna bakal masih aya dina krisis ékonomi global nepi ka ayeuna.
Anjeun moal tiasa kaluar tina krisis deflasi sapertos kitu tanpa perang.
Janten, sagalana bakal lumangsung siga baheula.
Bakal aya deflasi, teras perang ageung bakal datang – sagalana bakal ruksak tuluy diwangun deui.
Éta bakal kajadian deui. Kuring ningali Perang Dunya Katilu bakal datang, sakumaha Perang Dunya Kadua datang.
Prosedurna persis sarua jeung anu urang gaduh ayeuna.
Ayeuna gelembung spekulatif anu ageung pisan keur kabentuk.
Jalma-jalma keur didorong kana kaserakahan: anjeun kudu mésér saham jeung kudu nanem modal, duitna kudu digawé, sarta
anjeun sadayana bakal jadi beunghar, atawa kitu jangjina.
Sareng upami éta meledak siga anu kajadian dina taun 1929, mangka urang bakal ngalaman runtuyan
kajadian anu persis sarua saperti anu urang alami harita.
Naha anjeun tiasa ngamimitian ku sacara ringkes ngajelaskeun kumaha anjeun ngabayangkeun Éropa anu langkung saé?
Kalayan kabagjaan, Pak Magnet. Kahiji-tama, hatur nuhun pisan kana undanganana – abdi bungah aya di dieu.
Ieu mangrupikeun kahormatan anu ageung pikeun abdi aya di dieu dina naon anu abdi yakin
nyaéta Forum Alternatif Kadua, WEF Alternatif Kadua.
Jerman kudu dianggap minangka bagian tina hiji serikat nagara-nagara Éropa anu berdaulat.
Urang ngadukung hiji modél. Urang ngadukung hiji modél nagara-nagara mandiri jeung berdaulat, dina
kecap séjén, pikeun nu disebut Éropa tatar tanah air.
Sareng kami ngadukung reformasi, sacara mutlak pikeun ngabongkar monster birokrasi ieu, anu sacara pribadi
ngingetkeun abdi langkung seueur kana sésa-sésa Uni Soviét, sarta pikeun ngabalikeun Uni Éropa kana inti-na.
Jeung éta ngan bisa kahontal ku ngurangan birokrasi, ku ngaleungitkeun puluhan rébu birokrat jeung
pagawé nagara anu nindes rahayat jeung nerapkeun larangan ka usaha jeung konsumen pribadi.
Ieu téh sabalikna pisan tina gagasan kompetisi bébas, usaha bébas, jeung kabébasan
sipil. Tapi urang bisa waé ngahontal éta engké.
Di mana posisi pamaréntahan ieu dina kakawasaan Kansélér Friedrich Merz anu pikasieuneun ieu, anu ku abdi
dianggap bener-bener teu mumpuni, hiji tokoh anu bener-bener teu mumpuni anu terus ngaruksak nagara ieu?
Teu pati rumit pisan.
Harga énergi urang kacida mahalna. Urang keur éléh dina kompetisi internasional di mana-mana.
Tulang tonggong kami nyaéta industri otomotif, mesin pembakaran.
Ieu deui larangan mesin pembakaran di tingkat EU. Tapi éta didukung ku pamaréntah Jerman, jadi euweuh nanaon nu dilakukeun!
Teras aya Peraturan Énergi Gedong. Urang ogé nganggap éta saé pisan.
Sareng upami CSU teras ngamimitian ngeledakkeun pembangkit listrik tenaga nuklir di Bavaria.
Anjeun kudu ngabayangkeunana, éta siga badai galak.
Ieu badai mesin, badai téknologi di nagara urang.
Sacara sajarah, ieu ngingetkeun abdi kana kampanye tunggal Mao Zedong di Cina komunis.
Aya saurang saméméhna, Mao, anu nyarios, "Kieu carana dilakukeun," teras sadayana nurutan tur ngalakukeun ogé.
Kecap konci: lompatan ageung ka hareup. Naon anu béda di Jérman ayeuna, naon anu keur dilakukeun di dinya?
Aset tetep nu nilaina milyaran sanggeus depresiasi ngan saukur meledak, ruksak teu bisa dipulihkeun deui.
Pabrik tanaga nuklir anu masih beroperasi, anu sabenerna boga jejak karbon netral, keur diledakkeun, sarta nagara saperti
Jerman, hiji nagara industri, keur ngagantung kana pasokan listrik anu fluktuatif kalayan harga énergi anu ngalanglang ka luhur.
Kalemahan énergi terbarukan ieu saméméhna diimbangan ku gas Rusia anu murah.
Jadi, éta ngabalikeun abdi kana patarosan ngeunaan Éropa.
Naon atuh nu nyurung pamingpin-pamingpin Éropa pikeun campur tangan nepi ka saperti kieu, ngalawan Rusia, nepi ka kapentingan
nasional urang henteu diwakilan deui, malah keur dirugikeun?
Sabab aya dua hal anu kudu urang ngartos. Urang teu bisa ngayakeun perang di Éropa tanpa Rusia, éta hiji hal,
sarta hal séjénna nyaéta ékonomi urang teu kompetitif tanpa gas alam Rusia – éta mah itungan basajan pisan.
Digitalisasi tiasa janten kasempetan pikeun anu boga kakawasaan. Sahenteuna, éta nu dibahas di dieu ayeuna, yén duit bank
sentral digital anu patali jeung identitas digital bakal janten wangun répresi ka warga sarta ogé ka kelompok oposisi.
Tangtu waé kitu, jeung éta sababna jalma-jalma hayang éta. Maksudna mah, éta sadayana silih patalina.
Nya, abdi yakin pisan yén naon anu urang tingali salila léngkah-léngkah coronavirus téh politik,
yén éta téh uji coba pikeun hal anu leuwih gedé.
Sistem-sistem éta diuji pisan taliti pikeun ningali sabaraha jauh ukuran represif bisa ngawates hak-hak sipil jeung nepi
ka sabaraha jauh jalma-jalma bakal nurut kana éta ngaliwatan manipulasi, agitasi, jeung propaganda ku média.
Sadaya ieu geus diatur ku kompleks politik-media pikeun saukur ngancurkeun jalma ku
salah sahiji bohong panggedéna nu kungsi aya.
Éta téh persis sarua jeung mékanisme sieun kana parobahan iklim.
Jadi, ayeuna kieu, oh, ayeuna urang kudu ngawas warga! Ieu mah langsung asup kana nagara pangawasan. Naha?
Sumuhun, anjeun teu hayang boga warga anu teu pikaresepeun! Anjeun hayang éta siga 1984 karya George Orwell –
anjeun tiasa ningali éta écés – dimana musuh luar anu imajinér dijieun sarta jalma-jalma diawasan.
Aldous Huxley ogé kacida pisan pikaresepeun, kitu ogé Ray Bradbury, kalayan bukuna Fahrenheit 451 – buku-buku anu endah anu
ngagambarkeun gambaran distopia ngeunaan mangsa nu bakal datang, anu, saur abdi, urang keur ngalaju ka dinya kalayan laju pinuh.
Von der Leyen ngimpi peuting yén manéhna bisa maca pesen-pesen urang, jadi pesen kuring sadayana dibaca ogé, jeung kuring pikir
pesen anjeun ogé. Ieu rada teu nyaman, tapi kumaha saéna lamun urang duaan teu bisa mayar ku artos tunai deui –
saenyana mah euweuh di antara anjeun di dieu nu bisa mayar ku artos tunai deui – sabab ku kituna anjeun bisa dikontrol.
Jeung ayeuna kieu masalahna: lamun anjeun henteu nurut kana irama jalma-jalma anu boga kakawasaan, lamun anjeun nyarios salila
pandemi coronavirus, "Hei, abdi moal divaksinasi," naon anu anjeun pikir bakal kajadian lamun maranéhna geus boga cara pikeun
ngalakukeunana, siga Söder di Bavaria, atawa siga Lauterbach, naon anu bakal maranéhna lakukeun ka jalma anu teu divaksinasi...
Rekening diblokir, tuluy anjeun bisa waé sare di handapeun sasak, sabab euro digital téh
lain nanaon iwal hiji cara panindasan pulitik.
Lamun anjeun saurang dissiden, anjeun bisa diblokir jeung harta banda anjeun bisa dicabut; éta harta
bisa waé disita lamun ngan aya sacara éléktronik.
Éta nu sabenerna tujuan ahirna! Urang kakara ngadéngé panel séjén keur ngobrolkeun harta banda, teu aya deui harta banda Kulon.
Hiji nyarios yén manéhna hayang mésér harta, nu séjén nyarankeun ulah.
Kuring ogé satuju kana nu kadua, dimana kuring nyarios sacara écés yén saha waé anu mésér harta ayeuna tunduk kana hipotik paksa.
Urang ningali kumaha gancangna ieu bisa kajadian di Jérman ku Undang-Undang Pangimbangan Beban dina taun 1950-an.
Bakal aya hipotik wajib dina éta, jadi anjeun ogé tiasa mayar éta, sareng éta waé sadayana danana.
Saterusna bakal aya larangan emas, sabab larangan emas téh mangrupa pratanda saméméh aya kontrol modal.
Lamun euro terus ragrag, jeung éta bakal kajadian. Euro ngan saukur salamet hatur nuhun kana pameseran dukungan ku
bank-bank sentral, nyaéta bank-bank sentral asing, anu ngajual mata uang sorangan, mata uang anu kuat, ngalawan euro.
Maranéhna masih kudu narima runtah ieu, sakabéh mata uang lemah ieu. Teras datang larangan emas.
Hartina, urang ningali ieu dina persiapan saméméh Perang Dunya Kahiji jeung salila Perang Dunya
Kahiji, kalayan obligasi perang jeung tukeur emas.
Tapi sanggeusna maranéhna teu bisa deui ngalakukeun éta, jadi éta teu bisa dipaké deui sacara silih ganti, jeung éta
aya patalina jeung kanyataan yén jalma-jalma teu bisa deui ngaluarkeun diri tina mata uang nasional.
Sareng éta sababna jalma-jalma hoyong euro digital.
Urang terang yén éta mata uang teu aya ajénna, éta duit fiat, ngan éléktronik, sarta maranéhna hayang maksa
jalma-jalma supaya maranéhna teu bisa deui nyatakeun pendapatna.
Teras rekeningna bakal dibekukeun. Jeung di sisi séjén, maranéhna moal bisa deui kaluar tina mata uang ieu, tina duit fiat ieu.
Spektrum antara kénca jeung katuhu ieu sabenerna geus teu jadi masalah deui, atawa sahenteuna lain masalah ayeuna.
Masalah jaman urang sabenerna nyaéta tegangan antara kabébasan jeung panindasan nagara.
Éta waé, bener-bener! Pikeun abdi pribadi.
Jeung kuring sok apal naon anu bakal datang salajengna, oh enya, maksud kuring, kunaon éta AfD, kunaon maranéhna
nyarios kitu, urang mah nu sayap katuhu di dieu jeung sajabana.
Sumuhun, abdi ogé konservatif katuhu, tapi anjeun salawasna kudu netepkeun prioritas.
Sareng prioritas pribadi abdi nyaéta ngupayakeun sangkan urang tiasa nangtung ngalawan nagara anu
teuing ngawasaan, pikeun ngajaga kabébasan sipil urang.
Éta téh sabenerna nu nyurung kuring asup kana dunya pulitik.
Éta alesan kunaon abdi linggih di dieu ayeuna.
Abdi moal hilap ieu salami sésa hirup abdi.
Sareng sadayana anu ngagunakeun kecap 'perang' sacara sembrono kudu indit ka garis hareup sapertos kitu.
Maranéhna kudu ningali naon anu kajadian di dinya ka jalma-jalma anu langsung aya di garis
hareup, ogé ka jalma-jalma anu aya di tukangeun.
Éta téh teu tiasa dibayangkeun, sarta kacida teu tanggung jawabna mun nepi ka mikir ngamimitian hal saperti kitu deui.
Nalika anjeun ngagambar gambaran Éropa idéal ieu, ti mana anjeun bakal ngamimitian heula?
Uni Éropa kudu leungit. Éta pamenta abdi anu mutlak.
Salila mangtaun-taun, ngaliwatan perjangjian jeung krisis, Uni Éropa geus ngadegkeun dirina minangka kakuatan panjajah di Éropa
jeung, nurutkeun kuring, keur ngajajah buana ieu ku cara anu kejem jeung otoriter, ngahambat kabudayaanana, ngahambat
kabébasan, ngahambat kabébasan nyatakeun pamadegan – sarta mawa deui buana ieu ka tempat anu sabenerna rék
disalametkeun ku Uni Éropa, nyaéta reruntuhan perang.
Sareng éta téh persis di dinya Uni Éropa nuju mingpin Éropa sakali deui. Sareng Uni Éropa ieu kedah dibubarkeun.
Éta mangrupa konstruksi abstrak anu teu aya deui patalina jeung Éropa.
Éta téh sakelompok birokrat anu jauh ti kajadian, anu sigana geus teu apal deui naon anu keur lumangsung di
Éropa, iwal di Brussels, di enklafna, di gelembungna.
Éta bakal janten paménta munggaran abdi, sareng abdi moal aya kompromi.
Kusabab anjeun teu tiasa ngaréformasi EU ieu; dina hal ieu, anjeun kudu mareuman sistemna sacara tuntas.
Naon anu bakal kajadian téh patarosan gedé, tapi kaayaan ngan bakal jadi leuwih hadé.
Sareng nagara-nagara Éropa geus nurut kana paréntah Uni Éropa salila puluhan taun.
Sareng abdi nuduh politikus urang ngalakukeun pangkhianatan, ngahianat warga Éropa, sabab maranéhna parantos ngajual
urang sareng ngahianat urang pikeun kapentingan naon waé.
Éropa téh sabenerna benteng kajahatan ayeuna.
Ieu téh tempat dimana sagala kajahatan asalna. Éropa teu bisa dirobah.
Éropa ieu anu urang pendakan ayeuna pasti kudu leungit sakabéhna.
Dina hal ieu, abdi sanés panyokong fanatik Éropa, monster birokratik ieu, struktur paternalistik anu ngarujuk ka dirina
sorangan, anu ku abdi katingali minangka proyék imperialis Amérika Serikat anu dipaksakeun ka nagara-nagara di Éropa.
Geus dirarancang kalayan saé, disiapkeun kalayan saé pisan – abdi bakal nyarios sakedik deui
ngeunaan éta engké, nalika abdi gaduh kasempetan.
Jadi kuring mah lain panyokong Éropa anu fanatik. Saéstuna mah henteu, anjeun ogé moal bisa.
Saéstuna euweuh nanaon anu hadé pikeun diomongkeun ngeunaan pseudo-parleméntarisme ieu
anu keur dipentaskeun di hareupeun panon urang.
Ieu mangrupa tahapan kosong.
Lamun anjeun ningali pidato-pidato éta, anggota parlemen boga waktos dua menit atawa tilu menit, tuluy mikroponana dipareuman,
utamana lamun maranéhna nyarios hal anu teu cocog jeung pamadegan Bu von der Leyen, anu samentara éta
keur sibuk mikirkeun rencana intelijen EU dina sirahna.
Anjeun tiasa ningali sagalana dina dirina, anjeun tiasa maca éta dina panonna, pamikiran totaliter nu ngaliwatan pikiranna.
Ieu mah lain Éropa anu dipikahayang ku saha waé, komo deui ku abdi.
Abdi teu tiasa ngabayangkeun jinis jalma naon anu hoyong Éropa sapertos kitu, iwal ti maranéhna anu murni kabetot kana
kakawasaan jeung ambisi imperialis, dina nyiapkeun perang anyar atawa sahenteuna dina
nyiapkeun kamampuhan militér. Éta sanés Éropa abdi.
Kuring tiasa ngajawab éta kalayan gampang pikeun diri sorangan: tutup sakabéh otoritas
EU langsung, lengkep, sareng tanpa pangganti.
Sadaya pejabat Éropa dipecat, sacara tuntas sareng tanpa pangganti. Urang henteu peryogi birokrasi ieu pisan.
Sareng abdi yakin yén urang di dieu dina podium ieu keur nyieun kasalahan – sareng ieu mangrupikeun kritik umum anu hoyong abdi
tujukeun ka diri urang sorangan – nyaéta kagoda ku propaganda anu parantos abdi sebat tadi ku
nganggap yén Éropa ieu, Uni Éropa ieu, tiasa dirombak.
Uni Éropa téh sarua mustahilna pikeun dirobah saperti hotél nu pinuh dieusi anu peryogi direnovasi.
Éta teu mungkin; urang teu bisa ngarobah nanaon di dieu.
Urang ngan bisa ngabolaykeunana jeung sabenerna ngabolaykeunana tanpa pangganti!
Warga teu peryogi sagala ieu, sabab euweuh nu nyumbang kana kahirupan, kabébasan, atawa harta banda.
Ieu nilai-nilai anu bakal dipertaruhkan.
Uni Éropa henteu parantos ningkatkeun nanaon dina tingkat anu relevan, tapi ngan ukur ngajadikeun sagalana langkung hésé.
Serge, anjeun diuk pas gigireun Martin Sellner.
Nalika anjeun calik di dieu jeung anjeunna di podium sarta kudu ngobrol jeung anjeunna ngeunaan remigrasi, naha
anjeun henteu sieun ka Martin, anu dituduh hayang langsung ngirim deui sakabéh jalma anu boga warna kulit béda?
Di dieu di Praha, di Czechia, tangtu henteu, sabab urang duaan ayeuna di dinya mah jalma
asing. Janten manéhna teu bisa ngadeporasi kuring.
(...) Utamana lamun ngeunaan topik saperti pulitik, kawijakan pangungsi, remigrasi jeung integrasi, abdi
yakin yén Martin Sellner parantos diperlakukeun sacara teu adil salami mangtaun-taun.
Sumuhun, saha waé anu cukup loba maca jeung ngadangukeun kalayan taliti... jeung nonoman ieu ogé kacida pikaresepeunana,
kudu disebutkeun, ganteng, jadi manéhna henteu ngan saukur fasih, tapi ogé ganteng – tapi ideu jeung pamikiranna écés.
Martin, anjeun parantos nyerat buku ngeunaan remigrasi anu sering dikutip sareng sering dibahas.
Teori anjeun geus nyababkeun diskusi anu panas.
Aranjeunna ogé janten topik diskusi dina prosés larangan "Compact".
Ngobrolkeun ngeunaan ngabalikeun warga asing ka nagarana ayeuna mah ampir siga leumpang dina tali rapih hukum.
Jadi naon argumen utama anjeun? Ieu ringkesan pondokna.
Abdi tiasa nyarioskeun ieu sacara jembar, abdi tiasa nyerat hiji buku lengkep ngeunaan ieu, sareng sabenerna abdi parantos nyerat
hiji, anu, hatur nuhun ka CORRECTIV sareng kota Potsdam, janten buku panglaris – janten dina demonisasi
maranéhna, dina usaha maranéhna pikeun ngaleungitkeun istilah ieu, maranéhna parantos suksés.
Ayeuna, Trump ngagunakeunana, Musk ngagunakeunana, ti Chega di Portugal nepi ka Lega di Italia. Jeung naon waé prinsip inti-na?
Sacara dasarna, ieu ngan saukur balik deui kana kaayaan normal dina kawijakan migrasi. Hartina remigrasi.
Kusabab urang malah teu sadar naon anu geus kajadian ti saprak taun 2015.
Sayap kénca geus nampilkeun ka urang hiji debat anu bener-bener teu masuk akal, nyaéta: Naha migrasi ilegal téh ilegal?
Tangtosna éta ilegal. Naon anu kajadian jeung migrasi ilegal?
Tangtosna, manéhna kudu balik ka imah. Titik, éta écés pisan.
Ngabahas ieu salila sapuluh taun téh bener-bener teu masuk akal. Jeung remigrasi ngajadikeun debat ieu normal.
Tungtung invasi, eureunkeun kegilaan pangungsian, hiji Éropa Benteng.
Abdi satuju nyieun zona jeung puseur panarimaan di Afrika Kalér dimana jalma-jalma tiasa hirup kalayan martabat jeung
kaamanan, diajar hiji kaahlian, tapi henteu datang ka Éropa.
Migrasi pangganti anu sah jeung anu teu sah kudu eureun.
Urang peryogi budaya nu ramah pikeun barudak urang sorangan jeung kulawarga urang sorangan.
Sareng ogé kedah aya tekanan ka masarakat paralel supaya adaptasi. Eureunkeun Islamisasi.
Ieu téh prinsip di balik usulan remigrasi abdi, dumasar kana partisipasi sukarela, nawarkeun
tinimbang maksa, sarta babarengan jeung bantuan lokal.
Urang geus ngabahas tadi yén kudu aya calon di tingkat lokal.
Sareng upami urang mundurkeun sadaya dokter ti Siria sareng Nigeria, mangka jalma-jalma bakal sacara alami datang ka urang.
Urang kudu nyiptakeun kasempetan sacara lokal, nyadiakeun bantuan sacara lokal, tapi ngajelaskeun yén teu aya cara asup ka Éropa.
Sareng teras, sanés dina dua taun, sanés dina tilu taun, tapi dina 15, 20, 30 taun, Jerman bakal leuwih Jerman
tibatan ayeuna. Sareng éta, sacara ringkes, nyaéta remigrasi.
Urang ngan saukur turun ka jalan di Berlin.
Kuring nyokot papan catetan anu alus, teras deukeutan ka jalma-jalma anu keur ngaliwatan jeung
nyarios, "Naha anjeun daék nampung migran di imah anjeun?"
Gudangna pinuh, aparteménna pinuh.
Naha anjeun tiasa ngalakukeun hiji hal pikeun masarakat sareng nampung migran ieu? –
Enya, enya, kami pasti bakal ngalakukeun éta!
Teras abdi ngaluarkeun Feroz Khan ti pojok teras nyarios, "Eta manehna. Anjeun tiasa mawa manehna ayeuna ogé!"
Teras: "Henteu, henteu, henteu, urang teu boga rohangan!"
Tangtosna, kami hoyong ngagunakeun humor pikeun narik perhatian kana kanyataan yén Jerman jeung masarakat sok nyarios,
"urang gaduh rohangan, urang gaduh rohangan, urang tiasa nampung sadayana." Henteu, urang henteu gaduh rohangan.
Sareng jelas, kabijakan migrasi ieu sadayana geus gagal.
Tapi tetep disebutkeun deui-deui yén urang bisa nampa saha waé, maranéhna bakal ngahiji sorangan.
Henteu, teu sadayana bakal ngahiji di dieu. Jeung urang hayang narik perhatian kana éta.
Sareng parantos pisan pikaresepeun ningali kumaha jalma-jalma ngaréspon.
Jadi, kahiji-tama, enya, pasti, abdi aya.
Tuluy Feroz sabenerna datang maké jaket anu alus jeung topi keren: "Hai, abdi aya di dieu!"
Teras gancang pisan aya nu nyarios: "Henteu, éta teu mungkin, éta teu mungkin!"
Sabaraha gedé résiko anu anjeun pikirkeun yén Islamisasi di Jérman atawa Austria bakal nyababkeun serangan teroris salajengna?
Sumuhun, urang tiasa ningali yén dina sababaraha taun ka tukang urang henteu deui ngalaman serangan skala ageung saperti baheula,
komo deui loba usaha, tapi ayeuna geus ngalih utamana ka serangan ku péso, dimana média sacara alami nyobian ngagambarkeunana
siga jalma anu gering jiwa, siga teu aya idéologi di balikna.
Sareng ieu kacida pisan pentingna pikeun nekenkeun sareng narik perhatian kana kunaon jalma-jalma ieu ngalakukeun ieu.
Ieu mangrupikeun aspék anu kacida pentingna, sabab média hususna keur nyobian nyumputkeun ieu, pikeun nenangkeun masarakat sangkan
urang teu nyaho latar tukangna, yén ieu saukur hiji idéologi, nyaéta Islam pulitik, Islamisme, hiji idéologi anu tujuanana
pikeun ngaislamkeun henteu ngan Jerman jeung Austria, tapi ogé sakabéh Éropa, sareng yén agenda ieu keur
diturutan sacara tegas dina rupa-rupa tingkatan, ngagunakeun rupa-rupa cara, kaasup terorisme.
Jeung maksudna – urang bakal ningali éta dina Natal ogé – urang geus ningali sakabéh léngkah kaamanan nu beuki diperketat jeung
gambaran sedih pasar Natal nu kudu dijaga pisan sangkan warga biasa bisa ngarasa cukup aman –
sabab, tangtu waé, teu aya kaamanan nu sajati.
Abdi nyarios yén urang kedah eureun ngamajukeun agenda asup ka nagara tanpa dokumén perjalanan atawa visa.
Urang baris eureun ngaganggu batur, sabab sanajan kuring boga pigmén maksimal nu keur ngobrol
jeung batur nu pigménna minimal, kuring kudu...
… Nya, abdi mah henteu pati kirang pigménna …
Leres, leres, abdi kedah nyarios sacara écés, kumaha carana para migran ieu manggihan jalanna ka Jérman, ka Éropa?
Sumuhun, maranéhna henteu nangtung di wates urang jeung tank teras nyarios, "buka watesna atawa kami bakal nembak."
Sumuhun, jalma-jalma ieu sacara sengaja diidinan asup ka Éropa, diidinan asup ka Jérman; maranéhna dipikat asup.
Kuring aya di Républik Demokratik Kongo dua minggu ka tukang, sarta aya ogé jaringan penyelundupan di dinya
anu terang pisan sabaraha tunjangan barudak di Jérman, naon anu bisa diarepkeun, jeung sajabana.
Tah, abdi gaduh solusi anu saderhana pisan pikeun ngaréngsékeun sakabéh krisis pangungsian jeung migrasi.
Kuring yakin éta bakal gancang réngsé lamun puseur pangungsian saukur diwangun pas gigireun vila-vila para politikus.
Éta bakal diréngsékeun gancang pisan, tapi ulah guyon heula.
Ngan aya léngkah kahiji, nyaéta sabalikna tina faktor dorongan jeung faktor tarikan.
Leres pisan, sakumaha anjeun nyarios, sadaya insentif pikeun jalma-jalma datang ka dieu kedah
dihentikan. Maksud abdi, di mana urang ayeuna, punten?
Jalma-jalma datang ka Libya ti Bangladesh sarta mayar para penyelundup pikeun nepi ka Éropa – éta mah teu aya patalina jeung
kabur ti nagarana, éta mah migrasi ékonomi sabab urang nyiptakeun insentif di dieu. Tangtu
waé, maranéhna sadayana kudu angkat langsung.
Imigran ilegal anu datang ka dieu sacara ilegal ogé kudu angkat.
Jeung éta hartina sakabéh jalma anu asup ka nagara sacara ilegal, tangtu waé. Saha waé anu bisa
asup sacara ilegal ogé bisa kaluar sacara sah.
Kuring ogé ngarasa ieu kacida pikaseurienna – komunitas kénca: "Teu aya nu bisa urang lakukeun
ngeunaan migrasi masal, urang kudu muka wates."
Tangtosna, éta hartosna jutaan jalma bakal sumping ka dieu.
Tapi unggal jalma anu rék dideportasi téh sabenerna siga naék Gunung Everest.
Solusi basajan jeung jelas diperlukeun.
Ti saprak taun 1945, urang terus hirup dina budaya rasa bersalah ieu. Leres. Urang, salaku urang Jerman, anu kudu disalahkeun.
Urang kudu nampung jalma-jalma sabab urang boga kawajiban pikeun ngalakukeunana.
Urang teu boga kawajiban ieu! Urang ogé teu kudu nampung saha waé.
Urang tiasa nampi jalma-jalma anu peryogi, anu ngahiji, anu bersyukur mendakan imah kadua di dieu.
Sareng anu, salaku balesan, némbongkeun ka urang:
Hatur nuhun parantos nyambut abdi, abdi bakal nyaluyukeun diri di dieu!
Sareng upami anjeun sorangan, sapertos abdi contona, gaduh sajarah kulawarga, kaasup para migran anu sumping ka Jérman, anu
diajar basa di dieu, anu kedah damel, anu teu dipasihan nanaon sacara gratis... Maranéhna dipasihan apartemén
leutik pisan, dimana genep urang sare dina hiji kamar.
Aranjeunna ngupayakeun naék sarta tetep bogoh jeung ngahormat ka nagara ieu. Jeung éta mah teu kajadian ayeuna.
Sareng abdi ngan tiasa nyarios yén éta asalna tina budaya rasa bersalah ieu, sareng urang kedah ngajauhan ti éta.
Henteu tugas urang pikeun nampung sadayana di dieu, sarta tangtu henteu pikeun nyalametkeun dunya.
Sareng insentif munggaran kami nyaéta nyarios yén upami anjeun ngahaturkeun nuhun kana ieu, upami anjeun nunjukkeun
ka kami yén anjeun parantos ngahijikeun diri, mangka kami bakal bungah nampi anjeun. Sareng éta hal anu saé.
Tapi saukur aya loba pisan jalma anu henteu ngahiji di dieu.
Sareng abdi nganggap éta hiji tragedi anu kacida gedéna pisan.
Sareng abdi, "bomber hideung" ti Kongo, "Leopard", enya, abdi hoyong nyebarkeun kawani abdi ka rahayat
Jerman, pikeun ngawartosan aranjeunna ulah sieun. Sieun téh babaturan anu goréng.
Abdi sumping ka Éropa salaku budak pangungsi ti Républik Demokratik Kongo, mendakan jalan abdi, sareng diajar
bogoh ka nagara anjeun. Barudak abdi téh urang Jerman.
Ayeuna abdi parantos siap damel babarengan sareng anjeun pikeun ngalaksanakeun misi ieu.
Sareng éta anu rék kuring kampanyékeun taun payun.
Saé pisan, Stefan Magnet, panyelenggara acara ieu, anu kedah disebut acara anu gedé pisan – Forum Ékonomi
Alternatif kadua ayeuna parantos lumangsung di Praha.
Panelna geus réngsé, loba diskusi, sarta jumlahna luar biasa loba kontak anu kacida berharga jeung alus anu geus dijieun di dieu.
Kumaha anjeun? Naha anjeun wareg kana hasilna?
Abdi langkung ti wareg, sabab sagalana hasilna saé pisan.
Teu aya kajadian utama, teu aya tindakan ngaganggu.
Kabéh panyatur sumping, méré pidato, sarta silih sapa damai tur akur.
Aya kontroversi di panggung, tangtu waé, anu memang urang pikahoyong. Éta alus – leuwih hadé tibatan taun kahiji.
Sareng abdi kacida lega yén urang parantos hasil ngalaksanakeunana, dina harti anu sajati tina kecap éta.
Sareng abdi ngarasa handap asor pisan sareng ngahaturkeun nuhun yén urang gaduh seueur pisan kontributor
hébat sareng mitra média hébat anu ngalaporkeun di dieu kalayan rupa-rupa sareng komitmen.
Abdi bener-bener bungah pisan yén urang sadayana parantos kumpul di dieu sareng parantos
ngalaksanakeun ieu kalayan éndah pikeun kadua kalina ayeuna.
Sae pisan, alus pisan. Stefan, aya patalékan dina slogan anjeun: "Ti kritik ka kakuatan."
Dupi anjeun tiasa ngajelaskeun kecap 'kakuatan' sakedik, supados kami ngartos jinis kakuatan naon anu anjeun maksud di dieu?
Leres, abdi ogé nyarios dina kecap panutup yén ieu ngeunaan ngahijikeun kahayang urang.
Yén nalika urang sapuk pikeun ngudag hiji tujuan, nalika urang hayang ngamajukeun hiji tujuan babarengan, urang tiasa
ngembangkeun kakuatan. Jeung éta anu penting pikeun urang.
Ieu ngeunaan nyarita dina istilah solusi konkrit jeung ideu konkrit sarta netepkeun tujuan anu bisa urang keur digawé bareng.
Sareng kahayang anu dibagikeun jeung diatur sacara tertib tiasa ngagerakkeun gunung.
Urang geus ningali éta dina COVID-19, dimana ratusan rébu, tungtungna nepi ka jutaan jalma nyarios, urang teu
hayang dipaksa pikeun terapi gén, urang teu hayang disuntik, urang hayang integritas fisik, urang hayang kabébasan.
Sareng éta nyababkeun protes beuki ngembang, jadi kuat, kalayan kateu-taatan sipil lumangsung di mana-mana.
Sareng ayeuna urang hayang teu aya perang di Éropa.
Urang teu hayang dieksploitasi pikeun Ursula von der Leyen atawa Jens Spahn atawa naon waé ngaran boneka-boneka ieu.
Urang teu hayang kagoda ku panji béntang biru Uni Éropa; sabalikna, saperti dina coronavirus, urang
hayang hirup mandiri jeung bébas sarta henteu ngantep politikus-politikus ieu maksa urang kana perang.
Éta téh kahayang babarengan anu rék urang sampaikan di dieu.
Sareng abdi nyangka éta parantos hasil dihontal kalayan suksés, sarta ogé nunjukkeun ka panonton di bumi yén urang sapuk.
Urang teu hayang perang; ayeuna urang ngahiji pikeun nyegahna dina taun nu bakal datang.
Saé pisan. Sareng anjeun ogé parantos ngahimpun rupa-rupa jalma pikeun ngabahas topik ieu.
Kumaha cara perang anu mungkin di Éropa bisa dicegah?
Naha anjeun ngarasa yén léngkah-léngkah konkrit salajengna geus mucunghul pikeun anjeun salaku para ahli ti rupa-rupa widang?
Urang bener-bener nyokot loba hal tina éta.
Sareng saéstuna, hiji hasil anu jelas tina simulasi sareng diskusi panel nyaéta yén
perang tangtosna kedah disebat sakumaha sabenerna.
Éta hiji kajahatan, éta goréng, éta kejem, éta berdarah.
Anjeun kudu némbongkeun gambar, anjeun kudu némbongkeun émosi.
Perang téh lain abstrak; éta henteu lumangsung di Gaza atawa di Siria.
Henteu, manéhna datang ka urang jeung urang kudu maot pikeun éta, urang kudu ngocorkeun getih pikeun éta.
Urang kudu kaleungitan usus jeung leungeun urang boh di garis hareup boh di imah.
Lamun pakarang pamusnah massal anu beurat ragrag, éta bakal mangaruhan tanah air urang.
Teras éta ogé bakal mangaruhan para sepuh, anu nyarios, "Abdi mah teu kedah deui ka hareup."
Tapi anjeun keur kaleungitan incu lalaki jeung incu awéwé, sabab putri ogé kudu didraf dina sumanget kasataraan.
Jeung perang ogé datang ka imah urang; geus salawasna kitu.
Dina taun 1945, para sepuh ogé sangsara alatan bom, pangusiran, jeung ngaruksak tempat suci.
Janten éta bakal mangaruhan sadayana. Perang téh goréng, urang teu peryogi perang berdarah deui di Éropa.
Janten anjeun tiasa ningali yén topik ieu kacida deukeutna kana hate anjeun, sareng éta pisan penting pikeun
anjeun nepikeun ieu ka panonton, ogé ka sadayana anu parantos anjeun kumpulkeun di dieu.
Padamelan anu saé pisan. Wilujeng deui ti kami ogé pikeun acara ieu.
Kami pisan bungah ngalaporkeun ieu sareng ogé bakal nyimpulkeun panel-panelna.
Meureun pikeun panonton, nalika maranéhna ningali yén aya para ahli, jalma-jalma anu boga pangaruh.
Anjeun bener-bener ngahijikeun sadayana, ti para influencer nepi ka calon kanselir.
Éta matak heran. Engké kudu dicaritakeun ka kuring kumaha anjeun ngalakukeun éta bari nginum bir. Tapi saéstuna éta matak kagum.
Ayeuna patarosanna, naon anu bakal anjeun carioskeun ka panonton? Lamun anjeun ngan saukur nyarita ka jero
rohangan tempat maranéhna keur diuk ayeuna, bari nonton anjeun.
Naon anu bisa dilakukeun ku unggal individu sacara pribadi pikeun nyegah perang anu mungkin kajadian?
Leres, abdi sacara jelas yakin yén urang ngan saukur nyayogikeun dorongan.
Kami hoyong nunjukkeun yén loba tokoh anu geus dipikawanoh ku panonton tina pandemi coronavirus jeung
program-program séjén tina rupa-rupa produk média – anu dipikaharep ku jalma – yén urang ngahiji ngalawan perang.
Urang ngalakukeunana. Urang mingpin jalan. Urang nanggungjawaban.
Kami bakal nawarkeun rupa-rupa kasempetan anu lega dimana pamiarsa ogé tiasa ilubiung,
sabagian di antarana miboga ambang anu handap.
Kami sadar pisan yén henteu sadayana tiasa ngadegkeun saluran televisi sapertos Kla.TV atawa AUF1.
Henteu sadayana tiasa ngatur demonstrasi mega kalayan ratusan rébu jalma atawa janten pengacara anu nyerat gugatan pinter.
Tapi sadayana tiasa ngalakukeun hiji hal. Sadayana tiasa nyebarkeun selebaran. Leres, sadayana tiasa nempelkeun stiker.
Sadayana tiasa nyatakeun sacara jelas naon anu dipertarukeun ayeuna di lingkungan kulawarga jeung baraya,
di tempat damel, atawa di méja langganan maranéhna.
Enya, jalma-jalma anu boga kakawasaan hayang nutupan kajahatanana ku cara ngamimitian perang.
Sareng maranéhna hayang ngamangpaatkeun urang, siga biasa.
Ayeuna urang téh potongan-potongan dina papan catur.
Maranéhna kudu saukur dipaéhan ku pedang. Jeung urang kudu nyarios: Henteu!
Sareng unggal panonton kudu nanya ka dirina sorangan, naon anu tiasa kuring lakukeun? Naha kuring hoyong nangtung di hareup?
Sigana mah henteu. Leres, henteu seueur jalma anu hoyong éta.
Teras meureun abdi tiasa ngabahasna sareng rerencangan abdi. Enya, meureun abdi ogé henteu hoyong éta?
Teras abdi sacara rusiah nyebarkeun selebaran peuting atawa nempelkeun stiker di sawatara tempat.
Lamun garéja balik deui jeung nyebut yén vaksinasi téh kabébasan, perang téh kabébasan, mangka kuring bakal
nempélkeun stiker di panto garéja nu nyebut: Henteu ka perang! Sumuhun ka karapihan! – naon waé.
Atawa abdi tiasa nyumbang. Abdi tiasa ngadukung.
Abdi tiasa janten panglipet. Abdi tiasa ngundeur program-program éta teras unggah deui pikeun ngaliwatan sensor sosial.
Aya rébuan kamungkinan. Sadayana kudu mertimbangkeun naon anu bisa maranéhna sumbangkeun.
Lamun urang ngan saukur nangtung sarta henteu ngalakukeun nanaon dina taun 2026 nu bakal datang, nalika masih aya kasempetan
pikeun ngalakukeun hiji hal, sabab sanggeusna maranéhna bakal ngencangkeun cengkraman sarta moal
aya deui loba kasempetan pikeun perlawanan damai.
Maranéhna anu ayeuna teu ngalakukeun nanaon engkéna bakal kudu nyanghareupan patarosan kunaon maranéhna
teu ngalakukeun nanaon basa éta geus teu mungkin deui.
Ayeuna waktuna pikeun ngalakukeun tindakan! Aktivisme hartina aktip, sarta ayeuna sadayana
kudu aktip dina sababaraha cara pikeun perdamaian.
Éta téh pernyataan anu cukup luar biasa! Hatur nuhun pisan pikeun wawancara ieu sareng pikeun sakabéh acara. Kami ngaharepkeun anu
panghadéna pikeun anjeun sareng bakal ngadukung anjeun salila sakabéh program pikeun mastikeun
yén karapihan ieu leres-leres dijaga. Hatur nuhun.
Langsung ti dieu di A-WEF kadua. Ayeuna urang gaduh Elias Sasek di dieu sareng urang sacara langsung.
Jeung Elias, anjeun geus aya di dieu kamari, anjeun sumping leuwih tiheula.
Anjeun geus ngabahas masalah-masalah anu kacida pentingna di dinya dina hiji kelompok anu rada leutik, dina
lingkaran tertutup anu urang teu boga aksés... Naha urang tiasa naros naon anu anjeun bahas di dinya?
Naha anjeun gaduh conto? Dupi anjeun tiasa nyaritakeun ka kami hiji hal anu sigana parantos diputuskeun kamari?
Kami bakal pisan kabetot pikeun nyaho.
Leres, diskusi kamari téh kacida pikaresepeunna.
Sareng kami ogé pasti satuju kana hiji hal:
Naon salah sahiji ancaman panggedéna ayeuna, kaasup ka gerakan kabébasan, ka skéna atikan anu urang gaduh, sarta ka média bébas?
Sareng kami satuju yén ieu jelas mangrupa shadow banning, yén algoritma AI ngan saukur nguraikeun sagala anu kami
unggah di internét dina ratingna sarta henteu deui nganteurkeunana, sacara buatan ngawates jangkauanna.
Sareng ngalawan ukuran ieu – sakumaha urang sadayana parantos ningali – hiji-hijina hal anu penting nyaéta silih bantosan, gawé
bareng, nempatkeun ego urang sorangan ka gigir, sarta babarengan ngabobol gelembung ieu atawa ngungkulan shadow banning ieu.
Sareng abdi mendakan éta pisan pikaresepeun kumaha urang ogé satuju, contona dina kampanye babarengan, pikeun nyiapkeun
langkung seueur program dina format A4 salaku téks sangkan jalma-jalma tiasa nyitakna sareng janten distributor sorangan.
Jadi urang ningali yén bunderan keur nutup, urang balik deui ka analog, ka offline.
Ayeuna urang geus jauh di payuneun jeung Kla.TV Offline.
Naon anu geus kami lakukeun jeung S&G salila mangtaun-taun, nyaéta nyitak barang sorangan, nyebarkeunana,
jeung ngawangun jaringan distribusi, ogé kacida populérna.
Sareng abdi yakin yén ieu bakal terus mekar sacara signifikan dina taun-taun ka hareup sareng mangrupikeun kampanye
atawa solusi anu saé pisan pikeun merangan shadow banning, sabab éta sacara basajan ngawates jangkauan digital.
Hebat pisan! Saha waé anu wawuh ka anjeun terang yén ayeuna anjeun ngatur sagalana di Kla.TV
dina departemén IT sarta anjeun ogé anu nyetélna.
Anjeun parantos ngalaman sataun deui anu kacida intensna, kalayan seueur deui kamajuan anyar – anjeun kakara
nyebatkeun éta, Kla.TV Offline, sistemna geus jalan, anu ogé janten titik jaringan mandiri tina internét.
Naha éta jalan? Naha anjeun parantos gaduh eupan balik pikeun panonton?
Sumuhun, éta téh luar biasa. Urang kakara nyieun laporan jeung meunteun konterna, sarta
ayeuna geus leuwih ti 40 nagara anu ilubiung.
Hebat pisan kumaha dinamisna ieu jadi, sarta di dieu peuting ieu ogé abdi ditanya sababaraha kali ngeunaan proyék ieu.
Untungna, urang aya di payuneun dina ngaronjatkeun kasadaran, sarta sababaraha pihak keur
mertimbangkeun nawarkeun proyék anu sarupa.
Sareng sadayana ieu bakal mekar, tapi sakumaha ceuk batur, offline téh organik anyar.
Ieu bakal unggul atawa kudu unggul.
Jeung anjeun tiasa nyaho tina paguneman yén patepungan langsung téh béda pisan ti rapat virtual anu urang lakukeun taun kamari.
Aya suasana anu haneut, pamahaman silih sarta kasadaran yén urang ngan bisa ngaliwatan waktos ieu babarengan.
Saé pisan! Leres, éta hiji-hijina cara pikeun ngalakukeunana, sareng tangtosna henteu gampang pikeun sadayana percanten
yén sagala anu parantos anjeun wangun pikeun ieu masih dijalankeun offline sareng sadaya produkna, sarta tetep gratis.
Atawa kumaha euleuhna? Kuring nengetan jalma-jalma anu teu bisa percaya, anu teu bisa ngabayangkeunana.
Leres, éta pisan hésé pisan dibayangkeun lamun anjeun henteu nyaho éta, lamun anjeun henteu nyaho kumaha
urang gawé bareng jeung naon anu nyurung urang, komitmen urang – lamun anjeun henteu nyaho éta.
Kuring nyarios yén urang keur masrahkeun hard drive pikeun ngadorong jalma jeung ngajurung
maranéhna pikeun masrahkeunana ka dua batur séjén.
Éta teu tiasa dibayangkeun, éta ogé teu tiasa dibayangkeun pikeun kami.
Ngan aya hiji-hijina hal anu kudu dipigawé: anjeun kudu datang ka kami, nyambung jaringan sacara
lokal jeung kami, sarta kenal leuwih jero ka kami.
Sareng dunya anyar anu lengkep muka!
Sareng abdi kacida simpati ka jalma-jalma nalika anjeun nyaritakeun hal-hal ieu ka maranéhna, siga hal ti planét séjén.
Tapi jalma-jalma pasti kudu kenal ka urang, sumping waé.
Sareng éta memang aya, dunya anyar tanpa artos, dimana artos sanés janten fokus, tapi dimana jalma-jalma satia haté pikeun
nyebarkeunana ka tatangga maranéhna sarta aya pikeun maranéhna.
Sareng abdi bungah kana sagala kamajuan dina arah ieu anu keur lumangsung sareng bakal lumangsung dina jagat pendidikan gratis.
Éta unik. Saenyana, abdi acan manggihan produk sapertos kitu di "Welt mit Geld" – yén maranéhna nawarkeun hal sapertos kitu.
Anjeun terus-terusan nawarkeun produk-produk ieu ka batur séjén ogé, sarta anjeun ogé ngabantu mastikeun yén
sakabéh gerakan kasadaran tiasa nguntungkeun tina éta.
Éta téh saé pisan.
Hatur nuhun pisan kana sagala usaha anjeun, komitmen anjeun, sareng waktos anu parantos anjeun luangkeun.
Kuring terang anjeun dipikahayang di mana-mana, sareng kuring bakal bungah ngaleupaskeun anjeun deui sakedap deui.
Hatur nuhun, sareng upami abdi tiasa ngabantosan dina sagala cara sareng urang tiasa damel babarengan
pikeun nyieun pangaruh, mangka sagala usaha bakal pantes!
Hebat, Elias, héy!
"Sél-sél perlawanan aya di sakabéh komunitas."
Lamun éta teu aya, mangka éta teu bisa dihirupkeun.
Hubungi tim Kla.TV daérah anjeun: www.kla.tv/vernetzung