Пас аз ду рӯзи таъсирбахш дар инҷо, дар Саммити алтернативии WEF дар Прага, Kla.TV ҳоло хулосаи муҳимтарин
лаҳзаҳо ва ҷолибтарин изҳоротро пешкаш мекунад. Бо мо бошед.
Ман кӯтоҳшудаи A-WEF-ро нодуруст фаҳмидам.
Ман ҳамеша фикр мекардам, ки он алтернатива ба Форуми иқтисодии ҷаҳонии Ҷорҷ Сорос аст.
Хуб, ман аллакай сухани хуштамомро барои нутқам омода кардаам.
Дӯстони азизам, дӯстони арҷманди ғайрии Ҷорҷ Сорос.
Барои мо хуб ва хушҳолкунанда аст, ки шумо Прагаро, зодгоҳи маро, шаҳре, ки тамоми умрамро дар он
гузаронидаам, ҳамчун макони конфронси худ интихоб кардед.
Аз як тараф, ин нишон медиҳад, ки Прага дар ин замон барои ин чорабинӣ мувофиқ аст, ки нишонаи озодии
нисбие мебошад, ки ҳанӯз дар кишварамон вуҷуд дорад.
Аз тарафи дигар, он чизе дигарро нишон медиҳад: набудани озодӣ дар Олмон, ки ман онро хеле хатарнок мешуморам.
Ин на танҳо барои олмонҳо, балки барои мо дар Ҷумҳурии Чех низ нигаронкунанда аст.
Барои мо Олмон дар тӯли таърих ҳамеша муҳимтарин, аҳамиятноктарин ва бузургтарин ҳамсоя будааст.
Ҳатто агар ҳамеша дӯстона набошад.
Дар ин робита ман пешниҳоди шуморо оид ба имзои эъломияи муштарак бо унвони «Ҳама чиз барои сулҳ» дар Прага имрӯз кори мусбат
мешуморам – махсусан бо назардошти рӯйдодҳои имсола дар Олмон пас аз интихобот ва, ба назари ман, Фридрих Мерц ва ҷангҷӯии ӯ.
Чорабинии имрӯза бояд ба мо ғояҳои нав ва мушаххасеро пешниҳод кунад, ки мо метавонем
онҳоро дар фаъолияти сиёсии худ татбиқ намоем.
Ман ба шумо музокироти мусбат ва созанда таманно дорам ва боз як бор барои даъвати шумо ва диққати шумо ба
суханрониҳои ман имрӯз ташаккур мегӯям. Ташаккури зиёд.
Дар ҳоле ки глобалистҳо таблиғи ҷангиро пахш мекунанд, дар бораи мусодира ва маҳви озодии баён ҳарф мезананд,
мо мехоҳем дар ин рӯз кӯшиши махсус кунем, то демократия, озодӣ ва сулҳро ҳимоят кунем.
Ва шумо, тамошобинони азиз дар хона назди экранҳоятон ва шумо, ки дар маркази конфронс ҳузур доред,
медонед, ки озодӣ ва демократия бозиҳои тамошобинӣ нестанд.
Озодиро бояд ҳимоят кард, барои он мубориза бурдан лозим аст, ва ҳамин корест, ки мо ин
охири ҳафта дар инҷо якҷоя анҷом хоҳем дод.
Хонумону ҷанобон дар ин толор, тамошобинони азиз дар хона назди экранҳои худ.
Ҷомеаи мо дар давраи ҳолати фавқулоддаи коронавирус муттаҳид шуд.
Зери фишор мо ҳадафи умумиро дарёфтем, ки аз самтҳои хеле гуногун меомад, ва барои ин ҳадаф муттаҳид шудем.
Корона нишон дод, ки ҳуқуқҳои кафолатдодаи инсонӣ ва шаҳрвандии мо ҳангоми пешбурди як барнома чӣ арзиш доранд: ҳеҷ.
Аммо пандемияи коронавирус низ нишон дод, ки мо ҳангоми муттаҳид шудан то чӣ андоза қавӣ ҳастем.
Ва ҳоло, дар охири соли 2025, мо бо як мушкили комилан нав рӯбарӯ ҳастем.
Зеро дар Аврупо, дар Аврупо боз як ҷанг хоҳад шуд. Ҳадди ақал, ба мо ҳаминро мегӯянд.
Урсула фон дер Лейен хеле ошкоро дар бораи иқтисоди ҷангӣ ҳарф мезанад.
Бритониё таҳти раҳбарии Кейр Стармер ба як кишвари омодаи ҷангӣ ва мусаллаҳ табдил меёбад.
Ва вазири дифои Олмон Борис Писториус мехоҳад то соли 2029 барои ҷанг омода бошад.
Нақли расмӣ пурра баргашт.
Ногаҳон ҷанг ва хушунат, силоҳҳо ва танкҳо бори дигар ифодаи иродаи сиёсӣ шуданд.
Ҳатто истилоҳҳое, ки даҳсолаҳо бадном шуда буданд, мисли «ватани падар», ҳоло боз истифода мешаванд, агар
шумо суханронии Ҷенс Шпанро дар моҳи ноябр шунида бошед.
Мо бояд барои кишварамон мубориза барем, мегӯяд ӯ.
Ва ҳамин аст сабаби он, ки шумо барои хизмати низомӣ қобили хизмат мешавед, ва ҳамин аст
сабаби он, ки шумо ба қувваҳои мусаллаҳ мепайвандед.
Бале, шояд барои кишвар. Аммо, ҷаноби Йенс Шпан, шумо кишвар нестед.
Ва мо барои Шпан ва фон дер Ляйен ба ҷанг намеравем.
Ва мо намехоҳем ба парчами ситорапоши Иттиҳоди Аврупо фиреб бихӯрем ё бинем, ки ватани мо ба дуд мебарояд.
Мо бо тамоми қатъият ва бидуни ягон компромисс ба ҷанг не мегӯем.
Ва ҳамин аст сабаби он, ки мо барномаи имсолаи Дуюмин Форуми Алтернативии WEF-ро ба савол равона мекунем:
Чӣ гуна мо метавонем пешгирӣ кунем, ки дар Аврупо ҷанг сар нашавад?
Ин ҳамон мавзӯи панели аввалини имрӯза аст: Ба сулҳ андеша кунед, солим зиндагӣ кунед.
Меҳмонони мо дар ин давра ҳама духтурон, мутахассисони пуршӯр дар соҳаи тиб ҳастанд ва ҳамаи онҳо аз
ҳама болотар равиши ҳамаҷонибаро ҷонибдорӣ мекунанд.
Зеро онҳо, мисли ҳамаи мо, комилан огоҳанд, ки бадан, ақл, рӯҳ ва нишонаҳои ҷисмонӣ ҳама бо ҳам ҷудонашаванда пайвастанд.
Мо ҳама дар бораи ин шунидаем, аммо ин дар амал барои тарзи ҳаёти мо чӣ маъно дорад, махсусан бо назардошти солҳо
ва моҳҳои душворе, ки дар пеш дорем ва ки, ба эътиқоди мо, албатта мушкилоти ҷиддӣ хоҳанд овард.
Пас, дар ин замонҳои душвор мо чӣ гуна воқеан солим мондан метавонем?
Саломатӣ ҳолат нест, балки раванди доимии эҷоди ҳамоҳангӣ дар сатҳи ҷисмонӣ, эҳсосӣ ва зеҳнӣ мебошад.
Дар сатҳи ҷисмонӣ мо тавассути ғизои мутавозин ва машқҳои мунтазам ба ҳамоҳангӣ ноил мешавем.
Мо онро эҳсосан бо шинохтан ва ҳал кардани низоъҳо эҷод мекунем ва онро ақлан бо донистани он ки мо кистем, мешиносем.
Тибби анъанавӣ танҳо баданро мебинад; он сатҳҳои дигарро намебинад.
Ва азбаски ӯ танҳо баданро мебинад, метавонад онро танҳо бо воситаҳои ҷисмонӣ табобат кунад ва боқимондаро нодида гирад.
Ва ин тибби анъанавиро хеле маҳдуд месозад.
Ман бар зидди тибби анъанавӣ нестам; мо ба он ниёз дорем, аммо он маҳдудиятҳои худро дорад
ва бояд ба таври назаррас васеъ карда шавад.
Равиши шумо аз равиши табиби маъмулӣ чӣ фарқ дорад?
Пайванд дар он аст, ки инсонҳо бояд ҳамеша ҳамчун мавҷудоти комил дида шаванд, ва дар чанд даҳсолаи охир тамоюл ба тибби ҳарчӣ
бештар ихтисосёфта равона шудааст, бо зерихтисосҳои ҳарчӣ хурдтар, ки ҳангоми якҷоя дидан
воқеан наметавонанд инсони комилро дар бар гиранд.
Ва ман, албатта, инро хеле возеҳ дидам, зеро тамоми умри касбиамро ҳамчун табиби техникӣ сипарӣ кардам.
Ва тибби техникӣ, албатта, тасвирҳоро на аз рӯҳ ё зеҳн, балки аз дохили бадан ба даст меорад ва бовар дорад, ки
ҳамин танҳо ба он имкон медиҳад сабаби бемориро пайдо кунад – ки, албатта, ин комилан ғайриимкон аст.
Ва сипас фикр кунед, ки воқеан муҳимтарин асбоби мост барои саломатӣ чист?
Ин хоб аст. Ва хоб на мушкили соматикӣ аст ва на ҳалли соматикие, ки баданамон пешниҳод мекунад,
балки хоби солим ва ором аст, ки аз зеҳн оғоз меёбад.
Ва вақте ки дар сар, дар рӯҳ ё дар психикаи мо чизе нодуруст мешавад, хоби ором намешавад ва онро
бо маводи психотропӣ маҷбуран ба вуҷуд меоранд.
Аммо ин асбоб нест, ки бо хобидани чанд соат дар як рӯз саломатиро таъмин ё барқарор кунад.
Ҳоло аз ҳар ду нафар яке дар натиҷаи дахолатҳои тиббӣ мемирад.
Ва агар шумо инро нодида гиред, ва дар асл дар ҳамаи китобҳо оид ба дароз умр кардан нодида гирифта шудааст – ин
дар бораи ғизои солим ва ҳавои тоза аст – ҳамааш муҳим аст.
Аммо агар шумо аҳамияти доруҳоро, ки барои нигоҳдории саломатӣ дар дарозмуддат заруранд, нодида гиред,
пас ғизои солим ва иловаҳои ғизоӣ ҳеҷ фоидае надоранд.
Ҳақиқат ин аст, ки агар аз шахсони синнашон аз 100 сола боло пурсед, онҳо мегӯянд, ки
дар тӯли умр хӯрокҳои хеле гуногун хӯрдаанд.
Онҳо низ зиндагии хеле гуногун доштанд, вақти зиёдеро дар ҳавои кушод мегузарониданд ва машқҳои зиёд мекарданд, аммо ҳамаи
онҳо розӣ ҳастанд, ки табобати тиббӣ хеле кам ба онҳо расидааст.
Ҷисм, ақл, рӯҳ – чунон ки гуфтам, онҳо дар тибби муосири анъанавӣ камтар мавзӯи асосӣ ҳастанд.
Ман як бор як ҷумларо хондам: «Бемори шифоёфта муштарии аз даст рафта аст». Ба ибораи
дигар, бемори шифоёфта муштарии аз даст рафта аст.
Оё ин асоси марказии низоми мактабии муосири мост?
Бале, дуруст аст. Ва он чизе, ки шумо ишора мекунед ва қаблан низ зикр шуда буд, ин аст, ки мо
дар доираи низоми тандурустӣ фаъолият мекунем.
Дар масъалаҳои саломатӣ, духтурон ва ғайра мо танҳо нестем.
Ин як сохтори иҷтимоист, ки мо ҳангоми муроҷиат ба дигарон бо худ мебарем.
Ва ҳаминҷост, ки вақте мо худро ба дасти дигарон, масалан духтурон, месупорем, хатарнок
мешавад. Ин низ аз ҷиҳати илмӣ исбот шудааст.
Сухангӯи қаблӣ дуруст гуфт, ки, ҳамчун узви дигари MWGFD, духтурон низ сабаби марг ҳастанд,
монанди бисёр доруҳо ва таъсироти тарафашон.
Ва ҳа, бо коронавирус мо ҳоло низ дидем, ки дахолат, махсусан барои одамони солим – ва сипас бемориҳои вазнин,
вақте ки ба ҳама як табобатро таҳмил мекунанд – он ба оддӣ кор намекунад, дуруст нест ва хатарнок аст.
Ман ба ёд дорам, ки чанд сол пеш дӯсти ман, вақте ки писари аввалаш таваллуд шуд, ё ҳангоми ҳомиладорӣ, гуфт: «Ба
хотири Худо, ман ҳеҷ тасаввур надоштам, ки ҳомиладор шудан бадтарин чизест, ки метавонад ба инсон рӯй диҳад.»
Ба волидони ҷавон ва волидони интизори таваллуд кадом сенарияҳои паник пешниҳод мешаванд?
Ҳамчун духтур, шумо чӣ гуна мекӯшед, ки дар ин вазъият тарсу ҳаросҳои мардумро сабук кунед ва онҳоро ба роҳи
дуруст раҳнамоӣ намоед? Оё шумо формулаи махфӣ доред?
Бале, шояд ин дорухати махфӣ набошад, аммо ман фикр мекунам, ки ҳар духтур, ки аз масъулияти
худ огоҳ аст, дар асл набояд бо тарс кор кунад.
Ва ҳомиладорӣ, албатта, марҳилаи комилан муқаррарӣ дар ҳаёт аст ва умуман беморӣ нест.
Ва ман низ мебинам, ки, мутаассифона, дар гинекология ва дар парастории пеш аз таваллуд ин драматизатсия таъкид мешавад, то ки
вақте волидон бо ташхиси ҳомиладорӣ меоянд, ба онҳо ҳамаи санҷишҳое, ки дастрасанд, нишон дода мешаванд,
то муайян кунанд, ки оё кӯдак синдроми Даун ё ягон трисомияи дигар ё чизҳои монанди ин дорад.
Шумо фавран аз санҷиши манфӣ оғоз мекунед ва сипас ҳазор санҷиш гузаронида мешавад, зеро мумкин аст, ки зани
ҳомиладор навъи пинҳонии диабет дошта бошад ва ғайра.
Ва он чи воқеан муқаррарӣ аст, яъне муқаррариро, ба қафо меандозанд.
Ман фикр мекунам, муҳимтарин чиз ин аст, ки занони ҳомиладорро наҳаросонем ва ба онҳо нишон
диҳем, ки одатан ҳама чиз хуб аст ва хуб пеш меравад.
Ва ман низ фикр мекунам, ки хуб аст, ки бисёре аз занони ҳомила, тавре ки ман ҳоло мебинам,
шакли комилан дигари таваллудро интихоб мекунанд.
Аз замони Корона мардум дар ин бора фикр мекунанд. Обстетрика дар давраи Корона худро бо шараф пӯшонда натавонист, вақте тавсия
дод, ки ҳатто занони ҳомила ҳангоми таваллуд ниқоб пӯшанд.
Ман онро воқеан даҳшатнок ва нафратовар ёфтам.
Занон қариб ҳар як молекулаи оксигенро барои худ ва кӯдаке, ки қарор аст таваллуд кунад, ниёз дорад.
Ва пас ӯ маҷбур мешавад ниқоб пӯшад! Пас занҳо воқеан ба замин афтодаанд.
Ва ин воқеан ба ин шакли тибби анъанавӣ, яъне акушерӣ, назари хеле манфӣ андохт, то ки бисёре аз мардум, ҳоло бо
коронавирус, дар фикри он шуданд, ки мо чӣ гуна метавонем ба ҳомиладорӣ ва таваллуд ба таври дигар муносибат кунем.
Ва ҳоло бисёриҳо низ ба акушеркаҳо эътимод мекунанд, ки ман шахсан фикр мекунам, ин хеле хуб аст.
Онҳо дар таҳқиқоти худ то андозае эҳтиёткортаранд.
Масофаҳо дигар қатъиян риоя намешаванд.
Беморон оромтар шудаанд, бо худ дар сулҳ ҳастанд ва ман ҳамчун духтур танҳо метавонам инро дастгирӣ кунам.
Ман мебинам, ки ҳоло бисёре аз одамон кӯшиш мекунанд, ки фарзандонашонро дар хона, бо ҳамроҳии ҳамшираи таваллуд ё дар
маркази таваллудии ҳамшираи таваллуд ба дунё оранд, ва ман яке аз он духтуронам, ки ҳеҷ гоҳ бар зидди ин чиз
чизе намегӯям, балки беморонамро ба ин кор ташвиқ мекунам.
Ман фикр мекунам, ки агар мо ҳама ин қоидаҳоро, ки Исо низ пешниҳод кардааст, риоя кунем, масалан он, ки бояд бо дигарон
ҳамон тавр рафтор кунед, ки мехоҳед онҳо бо шумо рафтор кунанд, пас шумо мегӯед, ки мехоҳед дигарон бо шумо чӣ кор кунанд.
Ин тақрибан ҳамон чизест, ки ӯ дар Хутбаи рӯи кӯҳ гуфт.
Бо дигарон он тавр рафтор кунед, ки онҳо бо шумо он тавр рафтор кунанд.
Ва ин аллакай аз аввалин фармон аст: ту набояд бикушӣ.
Ман бовар дорам, ки ин низ дар инсонҳо табиӣ аст.
Ман бовар дорам, ки ҳар инсон орзуи сулҳ дорад.
Мо бояд танҳо ба нуқтаи аслӣ баргардем. Ва шояд лозим ояд, ки дар ифодаи ин хоҳиши сулҳ ҷасуронатар бошем ва ба
сиёсатмадорони худ иҷозат надиҳем, ки дар бораи омодагӣ ба ҷанг сухан гӯянд ва фантазия кунанд.
Кӣ инро мехоҳад? Кӣ аз он ба ягон шакл манфиат мебарад? Мо бояд дар ин масъала мавқеи
қатъӣ гирем ва бар зидди он овоз баланд кунем.
Дирӯз дар гурӯҳи мо, вақте ки мо аввалин бор фикр мекардем, ки барои сулҳ чӣ кор карда метавонем, ба ин андеша расидем, ки дар
асл занон ҳастанд, ки дар ин ҷо даъват мешаванд, ё занон дар хона ҳамчун нуқтаи тамос оид ба масъалаҳои саломатӣ амал мекунанд.
Модарон ҳимоятгарони саломатӣ ҳастанд, модарон ҳимоятгарони ҳаёт ҳастанд.
Ва ман фикр мекунам, ки ҳоло барои занон хуб аст, ки бо огоҳӣ бигӯянд, ки мо намехоҳем
фарзандонамон дар майдони ҷанг қурбон шаванд.
Онҳо метавонанд якҷоя шаванд ва як навъ гурӯҳ ташкил кунанд: «Занон, модарон, бибиҳо барои сулҳ».
Ман фикр мекунам, ки агар ин дар саросари Аврупо ва дар саросари ҷаҳон имконпазир мебуд, ин кори хубе мешуд.
Бояд ба сиёсатмадороне, ки аслан аз ҷониби элитаҳои пурқудрат ва, метавон гуфт, мафияи пулӣ назорат мешаванд ва вазифадор
шудаанд, ки бо ҳар арзише ҷанг баранд, шадидан муқобилат кард. Ман инро дар робита ба мо, инсонҳо, намегӯям.
Агар мо ҳама ин корро кунем ва одамони зиёде онро анҷом диҳанд, ман метавонам тасаввур кунам, ки ҷангҷӯии онҳо ба
он дараҷа муваффақ нахоҳад шуд, ки онҳо гумон мекунанд.
Ҳайко, шумо китоб навиштаед. Дар китоби охирини шумо, «Game Over – Part 2», шумо, дар миёни
дигар чизҳо, навиштаед: «Шумо ҳастед он чи мехӯред.»
Шумо дар бораи ҳамла ба микробиоми мо ҳушдор додед.
Ба назари шумо, барои солим мондан мо бояд чӣ бихӯрем ва чӣ нахӯрем?
Бале, шояд як таърифи мухтасар. Микробиом чист?
Дар асл, ин ҷомеаи микроорганизмҳои судманд ва муфид дар бадани инсон аст: асосан бактерияҳо ва асосан дар рӯда.
Пас инҳо ёрирасонҳои хурданд, ки мо бо онҳо дар симбиоз, яъне дар як ҷомеаи хуб, як ҷомеаи ҳаёт зиндагӣ мекунем.
Бе онҳо мо зинда намемондем. Онҳо ғизои моро шикаста, дар ин раванд ба мо кӯмак мекунанд.
Дар бадани мо қариб ду килограмм организмҳои бегона ҳастанд, ки мо бо онҳо зиндагӣ
мекунем. Яъне, ба ибораи дигар, ин микробиом аст.
Ва дар асл ба он ҳамла оғоз мешавад.
Ин микробиом, ки хеле аҷоибона гуногун ва солим аст – гуногунӣ солим аст – онро монополия кардан, онро стандартизатсия кардан.
Пас, беҳтарин коре, ки шумо метавонед дар ин бора анҷом диҳед ва тарзи дурусти хӯрдан ин аст, ки парҳези гуногунранг ва рангоранг
дошта бошед. Ин на танҳо ҳамон хӯрокҳои кӯҳнаи супермаркет, такрор-такрор хӯрдани якхела нест, ва на ҳамеша ҳамон
чизе, ки шумо ба он савганд мехӯред, балки гуногунӣ аст.
Чӣ гуна метавонем дар байни аҳолӣ огоҳии солимро ташаккул диҳем, ки онҳо набояд фавран ҳама чизеро, ки паҳн
мешавад, қабул кунанд, балки худашон интиқодӣ бошанд?
Чӣ гуна метавонем мардумро ташвиқ кунем, ки дар бораи саломатии худ ҳушёрии интиқодӣ ташаккул диҳанд?
Бале, дар тиб тасаввуре ҳаст, ки муддати хеле тӯлонӣ вуҷуд дорад, аммо то андозае зери фишор қарор
мегирад. Ин он чизест, ки онро «табиби ботинӣ» меноманд.
Агар духтур аллакай аз ҷониби аҳолӣ бо назари мусбат пазируфта шуда бошад, пас ҳар кас бояд инчунин донад, ки ӯ
дорои духтури шахсӣ, роҳбари шахсии худ аст, ки ҳафт рӯз дар як ҳафта, ҳар рӯз аз субҳ то шом бо ӯст.
Ӯ аз ӯ парасторӣ мекунад ва беҳтар аз ҳар духтури дигар нигоҳубин мекунад, зеро дар даруни ӯ қарор дорад ва бадан ва зеҳнро муттаҳид
месозад ва инчунин ҷузъиёти хурдро мешиносад, ки бо арзишҳои лабораторӣ ва усулҳои тасвирбардорӣ ошкор карда намешаванд.
Ман бовар дорам, ки он чизе, ки аз аввали кор равшан буд, ҳоло бо 250 тадқиқоти илмӣ исбот шудааст: ки нияти
расонидани зарар дар тамоми ин барномаи вируси коронавӣ аз аввали кор тарҳрезӣ шуда буд.
Хуб, ҳоло ин хеле равшан аст!
Чӣ гуна метавонем паёмро ба мардум расонем? Ин саволи хеле муҳим аст. Васоити ахбори омма, албатта, дар ин ҷо нақши муҳим доранд.
Он чизе, ки мо ҳоло мехоҳем дар робита ба мубориза бо пандемияи коронавирус бубинем, ба
назари ман, танҳо дар ҳадди ночиз амалӣ мешавад.
Пас мо ҳанӯз аз як ... оқилона хеле дур ҳастем ...
Ҳанӯз ҳам ба ин бад менигаранд. Ҳанӯз ҳам маҳкум мешавад, ки ин масъала баррасӣ шавад.
Бале, албатта, ҳама чиз ҳанӯз ҳам саркӯб мешавад, зеро, табиист, ки одамоне, ки дар қудрат ҳастанд, ҳамоно ҳамонҳоянд, ки пайравон
буданд, ҳамонҳое, ки дар ин тамоми ҳодиса ҳаммаслак ва ҳамдаст буданд ва ҳадди ақал ҳамин чизҳоро дар ин ҷо амалӣ карданд.
Ва, албатта, онҳо намехоҳанд, ки амалҳои манфии худашон таҳти баррасӣ қарор гиранд.
Ба ҳамин сабаб, ман бовар дорам, ки он чизе, ки бояд саркӯб карда шавад, ҳоло танҳо саркӯб мешавад.
Аммо ман мехоҳам ба сухангӯи қаблӣ посух диҳам.
Хабари хуб дар бораи ҳамаи ин он аст, ки мо ҳоло метавонем дарк кунем, ки ба мо фавран як доруи нав лозим аст.
Мо мебинем, ки бо ин система ҳеҷ пешрафт намекунем ва ба духтурон бовар карда наметавонем.
Ва ман ахиран шунидам, ки яке аз шиорҳои Ассотсиатсияи тиббии Австрия чунин буд:
Саломатӣ аз духтури шумо оғоз мешавад.
Ва ин комилан нодуруст аст, чун сухангӯи қаблӣ, Герд Рейутер, ҳамакнун гуфт.
Дар даруни мо як низоми аҷоиб вуҷуд дорад, ки худро танзим мекунад ва худшифо мебахшад. Ва муҳим аст, ки инро дарк кунем.
Ва саломатӣ аз ҳар як шахс оғоз меёбад.
Ман фикр мекунам, ки аз вируси коронавӣ бояд фаҳмидем, ки бояд боз масъулияти саломатии худро бар дӯш гирем.
Набояд ба унвонҳо ё халатҳои сафед аз ҳад зиёд эътимод кунем, балки пеш аз ҳама ба худ ва қувваҳои худ.
Ва ман бовар дорам, ки яке аз муҳимтарин принсипҳои зинда мондан дар тиб чунин аст: ҳадди зарурӣ ва ҳадди ақал. Кам бештар аст.
Ва гуфтаи муҳим «primum non nocere», ки маънояш «аввал зарар нарасон» аст, яъне ягон чораеро наандешед, ки
зарараш аз фоидааш бештар бошад – агар ба он риоя кунед, метавонед бисёр чизҳоро ба даст оред.
Ман шарми зиёдеро мебинам. Одамон намехоҳанд эътироф кунанд, ки аксари духтурон бо афтидан ба доми ин пропагандаи
коронавирус ва эмгузаронӣ дар роҳи нодуруст қарор доштанд.
Ва ман низ дар ин ҳолат шарм мебинам, зеро бисёриҳо бо маблағҳои ғайрибуҷетӣ сарватманд
шудаанд ва бисёриҳо низ бо он розӣ шудаанд.
На танҳо духтурон, балки бемористонҳо низ, албатта, инчунин бисёре дигар, ки аз ниқобҳо, марказҳои санҷишӣ ва
ғайра пул кор кардаанд. Сиёсатмадорон низ, ба ҳар ҳол.
Мутаассифона, фасоди сиёсӣ дар Олмон ҷиноят ҳисоб намешавад.
Онҳо ҳанӯз инро ба қонун ворид накардаанд.
Мо ҳама дар инҷоем, зеро мо ба нақли давлатӣ мухолифат кардем, онро рад кардем ва ғайра.
Барои ҳамин мо ба ҳамла гузаштем – ман аз ҷониби BGA гунаҳгор дониста шудам.
Тасаввур кунед, ки барои навиштани шаҳодатномаи тиббӣ ба шумо ҷазои зиндон ба муҳлати як
сол ва даҳ моҳ бо шарт таъин карда мешавад.
Шумо бояд инро қабул кунед. Ман 55 сол боз ин корро мекунам ва 80 000 шаҳодатнома содир кардаам. Ва ногаҳон ин нодуруст шуд.
Пас шумо метавонед ҳатто пойафзолсозро аз часпондани пойафзол манъ кунед ва инро ҷиноят ҳисоб
кунед. Пас ин як цирки комилан хандаовар аст.
Ва мо бояд танҳо тоб оварем ва бо осоиштагӣ, бе хушунат такрор ба такрор бигӯем: «Не, он дуруст буд ва ҳамин тавр хоҳад шуд.»
Мо, ки дар ин ҷо нишастаем, омода шудаем, ки нороҳатиҳоро қабул кунем ва бо ин дигаронро низ ташвиқ
кунем, ки бархезанд ва ба муқовимат ҳамроҳ шаванд.
Ва ман комилан мутмаинам, ки он ба таври экспоненсиалӣ афзоиш хоҳад ёфт ва ин тамоми цирк хеле зуд фурӯ хоҳад рехт.
Ҳоло ман, бо истифода аз ваколати ман, шуморо, ки ҳама дар он ҷо нишастаед, вазирони тандурустӣ таъин мекунам.
Онҳо бо буҷаи як миллиард фунт стерлинг, қудрати бемаҳдуд муҷаҳҳаз шудаанд ва аслан метавонанд чизҳоеро оғоз кунанд, ки қаблан
вуҷуд надоштанд. Аз ин рӯ, онҳо озоданд, ки қарор қабул кунанд.
Ҷаноби Рейутер, аввалин чораатон дар самти устуворӣ барои оянда чӣ хоҳад буд? Ва ин тарси ҷанг, ки бар сари мо соя афкандааст.
Шумо ҳамчун қадами аввал чӣ кор мекардед? Ғайр аз он ки аз Лаутербах халос шавед. Аз ҷиҳати сиёсӣ, сиёсӣ.
Хуб, ман аксари пулро фавран бармегардонам.
Бисёр оддӣ: ҷомеае, ки бовар дорад, ки ба низоми тандурустӣ ниёз дорад, ҷомеаи бемор аст.
Ҷомеаи солим ба система ниёз надорад.
Хуб, агар ман вазири тандурустӣ мебудам, ман ҳавасмандкуниро иваз мекардам. Ҳавасмандкунӣ аз тиб сарчашма мегирад.
Мо ҳама патогенезро, яъне омӯзиши бемориҳоро, омӯхтаем. Ва ангеза беморӣ аст.
Ҳар қадар беморонро табобат кунам, ҳамон қадар пул ба даст меорам.
Ин бояд аз патогенез ба салутогенез гузаронида шавад.
Савол ин нест, ки чӣ шуморо бемор мекунад, балки он аст, ки чӣ шуморо солим нигоҳ медорад.
Ва ҳавасмандӣ бояд дар ҳамин самт бошад.
Агар ман беморони зиёди солим дошта бошам, бояд пули зиёд ба даст орам.
Чунон ки як вақтҳо дар Чин буд, ки духтурон танҳо дар сурате ҳаққи хизмат мегирифтанд, ки бемор солим мебуд, ва
агар бемор бемор мешуд, онҳо ҳеҷ ҳаққи хизмат намегирифтанд.
Пас ӯ воқеан метавонист тамоми қувваашро сарф кунад.
Барои ҷанг омода шавед, силоҳсозиро густариш диҳед, хидмати ҳатмии низомиро ҷорӣ кунед ва ҳолати фавқулодаро эълон кунед
– ҳаминро сиёсатмадорон дар саросари Иттиҳоди Аврупо мегӯянд.
Ин ҷангест, ки эълон шудааст. Дар соли 2029 ҷанги гибридӣ ба ҷанги гарм табдил хоҳад ёфт.
Ин пешгӯии Қувваҳои Мусаллаҳи Олмон, НАТО ва инчунин вазири дифои Олмон аст.
Дар ҳоле ки ҳолати фавқулоддаи марбут ба вируси коронавӣ қариб ба таври ногаҳонӣ аҳолиро фаро гирифт, ин дафъа ҳолати фавқулодда
пешакӣ эълон шуда, вақти кофии омодагӣ фароҳам овардааст.
Иттиҳоди Аврупо, ки солҳо боз ба масъалаҳои воке, гендер ва бетарафии иқлим тамаркуз дошт,
ҳоло ногаҳон ба низои мусаллаҳ тела дода мешавад.
Ва ҳатто бо тамоми шитоб чанд сол вақт лозим мешавад ва аввал бояд зиреҳро сохт. Аммо онҳое,
ки бедор шудаанд, чӣ гуна вокуниш хоҳанд кард?
Ҳаракати озодӣ, ки дар давраи пандемияи коронавирус ҳассостар шудааст, ба ин таҳдиди пешбинишуда чӣ гуна посух медиҳад?
Агар мо ҳокимиятро, ки умед дорад аз ҷанг фоида мебинад, нодида гирем, аҳолӣ ҳоло ба гурӯҳҳои зерин тақсим мешавад: онҳое, ки
ҷангро алайҳи Путин ҳадафи адолатнок мешуморанд, зеро гумон мекунанд, ки худашон дар ҷанг зарар намебинанд ё намемиранд;
онҳое, ки бе шарт ҷангро рад мекунанд, аммо барои онҳо ҷанг абстрактӣ ва ғайриимкон дур аст ва аз ин рӯ пассивӣ мемонанд. Ва
инчунин онҳое ҳастанд, ки хатар ва вақти кӯтоҳи омодагӣ — танҳо чанд сол — ро дарк карда, аллакай фаъолона бар
зидди он маърака мебаранд ва бо тамоми қувват кӯшиш мекунанд ҳамватанонашонро бедор кунанд.
Гурӯҳи охирин хурдтарин аст, аммо эҳтимолан муҳимтарин гурӯҳ мебошад.
Зеро тағйирот танҳо аз тарафи фаъолон ба амал меояд, вале танҳо дар сурате, ки онҳо
тавонанд пассивҳоро дар пушти худ ба даст оранд.
Пас оё то соли 2029 мунтазир шавем, то бомбаҳои аввал афтанд ва мурдагон кӯчаҳоро пур кунанд?
Оё мо мунтазир мемонем, яхзада мисли харгӯш дар назди мор? Ё вақтро истифода карда, чизе мекунем?
Ва вақте ки мо чизе мекунем, саволи ҳалкунанда чунин аст: мо дақиқан чӣ кор мекунем?
Пас мо бояд боз ҳам шуҷоатмандтар, серэнергӣ ва шояд ҳатто муқовиматпазиртар аз он давраи пандемияи коронавирус
шавем, зеро хатар дар асл хеле калонтар аст — ҳам аз ҷиҳати иқтисодӣ барои ҷомеа дар маҷмӯъ ва ҳам барои наздикони мо.
Ва ман фикр мекунам, ки баланд бардоштани огоҳӣ дар ин бора ва сипас табдил додани он ба амал, ба амали
шуҷоъона, бояд ҳама чиз ва ниҳоятан ҳама чиз бошад.
Шумо як бор дар мусоҳибаи қаблӣ ба ман гуфта будед, ки ҳоло аслан комилан аз тарс озод шудаед.
Солҳо боз шумо омӯзгори бефосила ва ҳомии сулҳ буда, бар зидди ҷанг мубориза мебаред.
Агар ҳама чиз ҳамон тавр бошад, ки ду сухангӯи қаблӣ гуфтанд, оё шумо фикр мекунед, ки дар ин марҳила ҳанӯз ҳам имконпазир аст
мардумро бедор кардан, ё ҳар касе, ки хатарро дарк кардааст, бояд киштии Нӯҳро созад ва барои эминӣ аз сели оянда
паноҳ ҷӯяд, ё, чун касе дигар гуфтааст, забони русӣ омӯзад ё зарфи бензинашро пур карда гурезад?
Аввалан, барои даъват бисёр ташаккур. Савол ин аст, ки мо аз рақибони худ чӣ метавонем омӯзем, ва ман бовар дорам, ки он чи мо
аз рақибони худ метавонем омӯзем – чун дар мавриди COVID-19 дидем – ин аст, ки ҳамон лаҳзае, ки мо кӯшиш
мекунем бо далелҳо ба зеҳни мардум расем... Аммо бо аҳолие, ки тарсидаанд, мо ноком мешавем.
Муассиртарин воситаи мубориза бо коронавирус дар он замон танҳо табутҳои Бергамо буданд.
Ин кор кард; мардум метавонанд онро тасаввур кунанд.
Сипас шумо оморро пеш меоред ва мегӯед: «Гӯш кунед, ин ба шумо таъсир мерасонад», шумо танҳо онҳое, ки ба вентилятор пайвастанд,
нишон медиҳед, новобаста аз он ки аз куҷоянд – одамоне, ки дар ин ҳолати тарс қарор доранд, ба аввалин найча часпида мегиранд.
Инчунин ҳамин ғоя дар паси таҳқиқоти иҷтимологӣ қарор дорад, ки тарс ба таври шадид андешаро маҳдуд мекунад.
Пас мо бояд аз худ пурсем: албатта, ҳеҷ кас ҷонибдори ҷанг нест, ин равшан аст, аммо таҳдид дар он аст, ки Путин, агар танҳо
амал кунад, ҳамаи моро мекушад. Мо бо ин чӣ гуна рӯбарӯ шавем?
Ва ман танҳо бовар дорам, ки мо бояд эътироф кунем, ки барои мо зарур аст тавассути эҳсосот муошират кунем.
Шумо метавонед ба Эдвард Бернайс ё Густав Ле Бон, «Равоншиносии оммаҳо», муроҷиат кунед.
Агар он кор намекард, таблиғот намебуд.
Мо низ метавонем инро анҷом диҳем, зеро ин таъсирест, ки мо низ метавонем фаъол созем.
Аз ин рӯ ман бовар дорам, ки мо бояд ба дасти рақибонамон бозӣ кунем, бо гуфтани он ки мо он чизеро, ки онҳо мехоҳанд ба
мо фурӯшанд, дӯст медорем ва бори дигар ба ин таъкид кунем.
Ин баъзе одамонро нороҳат мекунад, аммо ҳадаф ҳамин аст.
Шумо метавонед як маъракаи сохтаи Бундесвер эҷод кунед, ки онро дар назди казарма овезон карда метавонед, дар он
кӯдакон дар либоси сарбозон бо силоҳи пуркардашуда нишон дода шаванд, масалан бо сарлавҳаи «Машқ комил месозад.»
Ё сарбозон дар қувваҳои мусаллаҳи Олмон: «Ҳоло ҷинояткорони ҷангӣ шавед.»
Ҳикояҳои монанди ин. Шумо инчунин метавонед маъракаеро, ки дар давраи пандемияи коронавирус баргузор шуда буд, мутобиқ созед.
Бисёре аз истеҳсолкунандагони брендҳо логотипҳои худро тағйир додаанд.
Ман Макдоналдсро ба ёд меорам: «Ваксина кунед», ман онро дӯст медорам.
Ва ҳамин тавр, Макдоналдс дар камуфляж: Kill, ман онро дӯст медорам.
Ҳатто калисоҳо: эмгузаронӣ — муҳаббат аст. Хидро бо ду мушак иваз кунед, ҳама дар либоси низомӣ
ҳангоми иштирок дар коммунион: ҳоло бикуш. Ҷанг хуб аст.
Ё таблиғи Hornbach: сарбозон қабрҳои оммавиро мекоранд – ва сипас онро лоиҳаи худ созед.
Ин бешубҳа ҷузъи он аст. Ман бовар дорам, ки бисёре аз мардум ба оддӣ намедонанд, ки ҷанг чӣ маъно дорад.
Бисёре аз одамон, бахусус ҷавонон, ҳоло ҷангро танҳо аз телевизион медонанд.
Ва сипас қаҳрамонони ҷангӣ ва филмҳои бузурги ҷангӣ ҳастанд, ки дар ниҳоят духтарро ба даст меоранд ё ҳар чи бошад.
Пас ҷанг дар он ҷо хеле дигаргуна тасвир шудааст.
Ва ман воқеан бовар дорам, ки боз огоҳ кардани мардум аз табиати воқеӣ ва даҳшатноки ҷанг
хеле муҳим аст ва ин бояд онҳоро такон диҳад.
Аммо танҳо ҳамин ҳалли масъала нест, зеро ҳамин дақиқ мушкилиест, ки ман қаблан зикр карда будам: агар шумо касеро
танҳо ба ларза дароред ва ӯро ҳатто аз ҳолати ҳозирааш ҳам бадтар эҳсос кунонед, пас ӯ худро овехта мекушад.
Ростӣ, агар ӯ роҳи баён надошта бошад, агар касе набошад, ки бо ӯ сӯҳбат кунад, агар ҷомеае набошад, агар касе набошад, ки бигӯяд:
«Биёед якҷоя роҳҳои берунравӣ ва ҳаллиҳоро ёбем», пас шумо ӯро танҳо бо ин лаҳзаҳои шок ва тасвирҳои даҳшатовар, бо
ҳамин тарсе, ки боз дар ӯ меандозед, мегузоред ва ман фикр мекунам, ки ӯ боз ҳам бештар нотавон мешавад.
Албатта, мо дар давраи пандемияи коронавирус дар бораи бисёр падидаҳои равонӣ маълумот
гирифтем, ки дар он Ле Бон ва дигарон зикр шудаанд.
Мо ҳама ҳайрон будем, ки воқеан чӣ рӯй дода буд.
Ва дар ин ҷиҳат ман бовар дорам, ки мо то андозае донотар шудаем, ки чӣ гуна метавонем ба дахолати
навбатии давлат посух гӯем, то боз аз мо сӯистифода нашавад.
Ва он чизе, ки дар ин замина маро сахт ба ҳайрат овард, ин аст, ки ҳатто онҳое, ки гӯё дар
тарафи рост меистанд, хеле аз тарс таҳрик меёбанд.
Баъзе одамон аз эмгузаронӣ бар зидди COVID-19 метарсиданд, дигарон аз аз даст додани озодии худ
метарсиданд. Дар ниҳоят, ҳамааш танҳо тарс буд.
Ва ҳоло боз ҳамин ҳолат аст: баъзеҳо аз ҷанг метарсанд, ки он хоҳад омад, дигарон аз русҳо метарсанд.
Ва бинобар ин боз дар ҳар ду тараф тарсҳои гуногун ҳастанд.
Ва ман ҳамеша меёбам, ки тарс роҳнамои бадест.
Ин маъно дорад, ки ман аввал мехоҳам мардумро ташвиқ кунам, ки на зидди чизе бошанд, балки ҷонибдори чизе бошанд.
Ва ин маънои онро дорад, ки мубориза бо фақр як мафҳуми беақл аст, зеро шумо бояд чӣ кор кунед? Бо фақирон ҷанг кунед?
Он гоҳ беҳтар мебуд, ки ба сарват тамаркуз кунем, на ба мубориза бо фақр.
Ва агар шумо сулҳ мехоҳед, пас набояд барои ҷанг, балки барои сулҳ кор кунед.
Ва сипас бояд нигоҳ кард, ки дар он воқеан чӣ махсус аст ва қадр-қимати инсонӣ дар асл аз куҷо сарчашма мегирад.
Мо аз ҷониби Худо офарида шудаем; мо шаъни инсонӣ дорем.
Ва ин шаъни инсонӣ сохтмони абстрактӣ нест; ҳар як инсон муҳим ва арзишманд аст, душмани тахминӣ ҳамон қадар муҳим ва арзишманд
аст, ки шахси адолатпешае, ки ҳамеша дар паҳлӯи ман меистад.
Истиснои виҷдонӣ роҳи хеле соддаест барои иброз кардани изҳорот, машғул нигоҳ доштани тамоми механизми
низомӣ, афзун кардани омор ва равшан нишон додан, ки:
Мо аз як гурӯҳи синнусолӣ ҳастем. Ва мо ҳамеша дар бораи тақрибан 500 000 ҷавоне, ки ҳар сол ҳамчун
ғизои тӯпҳои ҷангӣ илова мешаванд, сӯҳбат мекунем.
Агар як-чоряк аз мардум танҳо мегуфтанд: «Шумо метавонед ҷанг кунед, аммо ман инҷо нестам. Агар хоҳед, метавонед
маро ба як корхонаи консервбарорӣ фиристед, аммо интизор нашавед, ки ман бо шумо дар хатти пеш бошам.»
Ин изҳороти хеле ҷиддӣ аст ва нишон медиҳад, ки шаҳрвандон воқеан метавонанд фарқ эҷод кунанд, зеро он табиатан таассурот мебахшад
– ба ҳар ҳол, ҷанг бе сарбозон ба таври дигар мушкил аст.
Шумо гуфтед «оммавии асосӣ», аммо ман ҳоло онҳоро «оммавии давлатӣ» меномам.
Ин ҳолатест, ки бо афсонаи «чоруми ҳокимият», бо нақли он, ки рӯзноманигорӣ мустақил аст ва метавонад бетараф
бошад, ва бо афсонаи хидмати пахши радиову телевизион, ки гӯё ба ҳамаи мо тааллуқ дорад, пинҳон шудааст.
Ман ба наздикӣ дар ин мавзӯъ китоб навиштаам: «Штатсфунк» (Пахши давлатӣ).
Ин, эҳтимол, беэҳтиёҷ ба гуфтан аст, аммо давлат инчунин бар ВАО-и корпоративӣ таъсир дорад.
Мо дарҳои гардишкунанда дорем, ки муҳаррирони пешсафро ба сухангӯёни ҳукумат табдил медиҳанд ва ҳамкоронро
ба сухангӯёни Франк-Вальтер Штайнмайер табдил медиҳанд.
Мо субсидияҳо дорем, мустақим ё ғайримустақим. Мо маъракаҳои таблиғотӣ дорем, мо хадамоти махфӣ дорем, ки дар ҳар як
таҳририяи асосӣ нуқтаҳои такягоҳии худро доранд ва одамоне, ки таъмин мекунанд, ки баъзе нақлҳо паҳн шаванд.
Мо мошинҳои пропаганда дорем, ки луғат ва кадрҳоро таъмин мекунанд, ки омодаанд ва мунтазири мусоҳибаҳои дахлдор ҳастанд.
Пас мо рӯзноманигории мустақил надорем, ки маънои онро дорад, ки мо набояд бовар кунем, ки дар ин ҷо хабарҳо мегирем, ки
дар ин ҷо чизе мегирем, ки метавонад сиёсатро интиқод кунад.
Пас, ба мардум чӣ лозим аст, то бештар бар зидди беадолатӣ ва барои сулҳ ва озодӣ истодагӣ кунанд?
Ва хулосаи ибтидоӣ аз ин он аст, ки аз он чораҳои дарозмуддат ва чораҳои фаврӣ бармеоянд.
Дар дарозмуддат ин каме монанд аст ба сохтани қалъаҳо дар ҳаво. Албатта, дар дарозмуддат мо инчунин бояд низоми тандурустиро дар
миқёси васеъ баррасӣ карда, онро бозсозӣ кунем, чун дар панели қаблӣ муҳокима шуд, то ки он ба самти
беҳбудӣ ва тақвияти саломатии мардум ҳаракат кунад.
Дар равоншиносӣ воқеан диққат ба рӯҳияи одамон равона шудааст, ё ба он, ки онҳо аз ҷиҳати равонӣ заиф, беқудрат ҳастанд, худро
муассир эҳсос намекунанд ва аз кӯдакӣ ё мактаб захмҳои зиёди рӯҳӣ доранд, ки аллакай ба онҳо мегӯянд, ки фармонбардор
бошанд, хуб бошанд, истодагӣ накунанд ва шӯриш накунанд.
Пас нуқтаи ибтидоӣ бояд бозсозии қувваи ботинии одамон бошад, онҳоро аз дохил тақвият бахшидан, дар низоми мактабӣ рушд додан
ва дар низоми тандурустӣ, ки ба рӯҳ бештар эътибор медиҳад ва вазъи равонии одамонро эҳтиром мекунад, ба онҳо
эътимоди худсамармандиро фароҳам овардан. Он гоҳ худи ҷомеа низ хеле қавитар ва тобовартар мегардад.
Ҳар кас танҳо як қисм, як қисми ягонаи ҷомеа аст.
Ҳоло ҳолат чунин аст: кӯдакони хурдсол бисёранд, захмдида ва тарсида, ва онҳо миёни худ баҳс мекунанд, баъзан
мисли боғчаи кӯдакон, камтар мисли ҷомеаи калонсолон.
Пас шумо бояд хеле қавӣ оғоз кунед. Ин чизе буд, ки ман дар тамоми ин кор воқеан шавқовар ёфтам.
Шумо бояд онро хоҳед. Инҳо ҳамонҳоянд, ки ба шумо гуфтанд, ки онҳо онро мехоҳанд.
Ва сипас онҳо воқеан бояд ин корро анҷом диҳанд. Ва байни ин ду фарқи назаррас вуҷуд дорад.
Пас шумо бояд онро барои онҳо ҳарчӣ имконпазир осон созед.
Пас шумо бояд ба онҳо бигӯед: «Хуб, як вебсайт ҳаст, масалан сабти ном кунед, ё мо сохтори маҳаллӣ дорем, ё ба
намоиш биёед, масалан ҳар шанбеи аввали моҳ дар назди Федерал канцелярия дар Вена, чун мо мекунем.»
Аммо он танҳо дар он сурат кор мекунад, ки мо хатарро, тавре Кайван дуруст гуфт, мушаххас ва намоён созем ва
сипас ба мардум гӯем: «Хуб, ҳоло дар ин бора чорае андешед.»
Ва сипас мо иҷоза медиҳем, ки моро боздоранд, зеро ВАО ба мо зӯроварӣ мекунанд ва мо мегӯем: «Ёрӣ, ёрӣ,
ҳоло номам вайрон мешавад, ҳоло ман бояд бас кунам.»
Ё ман дар шаҳри худ хеле маъруфам ва ҳоло истеъфо медиҳам.
Хуб, пас, бисёр ташаккур, шумо ҷонибдори ҷанг ҳастед.
Мо бояд ба мардум равшан кунем, ки он чи мо мекунем, ҳатто агар ин маънои ба кӯчаҳо
баромаданро дошта бошад, барои ҳар як шахс низ осон нест.
Ва ин дилпазир нест дар маънои аслӣ, зеро мо бо онҳое сарукор дорем, ки на танҳо вируси Коронаро тарҳрезӣ карданд, на танҳо
барномаи муҳоҷиратии соли 2015-ро тарҳрезӣ карданд, на танҳо фурӯпошии бонкҳои соли 2008-ро тарҳрезӣ
карданд, балки Ҷанги ҷаҳонии сеюмро низ тарҳрезӣ мекунанд. Ва бо онҳо бози кардан мумкин нест.
Ва агар шумо бо онҳо дахолат кунед, бояд пешакӣ донед, ки бояд омода бошед нархро пардохт кунед.
Ва агар шумо ин доираи шиддатро аз «чӣ дар пеш аст» то «чӣ гуна метавонам саҳм гузорам» ва
«чӣ қадар омодаам пардохт кунам» баррасӣ кунед
Оҳ, ин хеле хастаовар аст, оҳ, ин метавонад хатарнок бошад, оҳ, ҳамсояе метавонад назди ман биёяд ва пурсад, ки дар эътироз чӣ
кор мекунам ё дар муқовимат чӣ кор мекунам, пас ман бояд пешакӣ барои ин омодагӣ бинам, ва пас мо бояд равшан кунем, ки ин
мубориза барои сулҳ – ва ҳоло, албатта, хандаовар мешавад, ки барои сулҳ «ҷанг» кунем – ин садоқат ба сулҳ – аз
ҷониби глобалистҳо бо ҳама воситаҳои дар ихтиёрашон буда пешгирӣ хоҳад шуд, зеро онҳо Ҷанги ҷаҳонии сеюмро мехоҳанд.
Чаро як стенди сохта бо протез надоред, ки дар он ҷо худро тафтиш кунанд?
Пас роҳҳои зиёде ҳастанд, ки одамонро бедор кунанд, аммо камтар циник бошанд.
Ман аз худ пурсидам, ки чаро дар солҳои охир дар кӯчаҳо хеле кам рӯй додааст, гарчанде ки
бисёре аз омӯзгорон низ лексияҳо мегузаронанд.
Ва он гоҳ ба ман равшан шуд, ки мо, онҳое, ки презентатсияҳоро бо бисёр слайдҳои PowerPoint ва ғайра пешкаш
мекунем, дар ниҳоят ба як формати мактабӣ хизмат мекунем.
Дар поён одамон нишастаанд, ва дар боло сухангӯе ҳаст, ки дар кори худ маҳир аст, фасеҳ аст ва худро хуб омода кардааст.
Дар поён онҳое нишастаанд, ки даст мезананд, мегӯянд, ки ӯ хеле дуруст аст, аммо бетараф мемонанд.
Ва ҳамин аст, ки ман гуфтам: «Хуб, дигар наметавонам чунин лексияҳоро диҳам, зеро гӯё мардум намедонанд.»
Пас ин тавр нест, ки мардум дар бораи он намедонистанд.
Мо Радио Лондонро фаровон дорем. Аммо чӣ гуна метавонем мардумро ба амал водор кунем?
Ва мо бояд эътироф кунем, ки ҳамаи мо аз системаи мактабӣ, аз боғчаи кӯдакон то ... гузаштаем ва
дар он ҷо ин рӯйхати ноаёнро, яъне итоатро омӯхтем.
Мо хеле, хеле сахт тарбия ёфтаем ва инро тамаддун мешуморем. Ман ҳамеша мегӯям, ки ин «тамаддуни аз ҳад зиёд» аст.
Пас мо фармонбардорӣ мекунем ва барои фармонбардории бузургамон мукофот мегирем. Ва онҳое, ки бештар
фармонбардор буданд, ба шогирдони намунавии мо табдил меёбанд, аз Бюкс то Урсула фон дер Лейен.
Онҳо на танҳо аз дарахтҳо афтода буданд, балки ҳамин хел сохта шуда буданд.
Ва то ки мо мардумро ба зиндагии воқеии худ баргардонем, зеро онҳо қаблан мисли кӯдакони се- ё чорсола буданд, ки пойҳояшонро
мезаданд, ман гуфтам: «Хуб, ман мардумро ба саҳна мебарорам.»
Ман одамонеро ба саҳна меорам, ки қаблан дар қуттии картотекашон як ҷумла, як навъ мантра ё тарсро навишта буданд.
Ва сипас онҳо ба саҳна меоянд ва дар назди 2, 3, 4, 500 нафар дар бораи худ ҳарф мезананд.
Ва сипас монеаи шарм низ бардошта мешавад, зеро мардум бисёр дар бораи ҳодисаҳо, масалан дар давраи пандемияи коронавирус, нақл
мекунанд, ки чӣ гуна шармзада шуданд ва чӣ гуна зарар диданд.
Ва сипас онҳо дар миёни тамошобинон мебинанд, ки ҳеҷ кас бадхоҳона рафтор намекунад, балки баръакс, барои он ки мардум ҷуръат
мекунанд ин корро анҷом диҳанд, чапакзании бениҳоят зиёд мешавад.
Ва ҳар кас метавонад худро дар ин ҳикояҳо дарёбад.
Мо бояд тасаввури возеҳ дошта бошем, ки дар асл ба куҷо мехоҳем равем, ва ин тасаввур, боз як
бор, хеле сода аст: ҳамсояатро чун худат дӯст дор!
Ва агар мо ҳамчун ҷомеа тавонем бо ҳамдигар бо адолат муносибат кунем ва он асосеро, ки гум шудааст,
барқарор созем, пас мо имконият дорем, ки ояндаеро, ки барои худ мехоҳем, тасаввур кунем.
Фақат гуфтани «ҳа, ман намехоҳам бемор шавам, намехоҳам ҷанг шавад ва намехоҳам фақир
бошам» дидгоҳ нест, балки умеди норавшан аст.
Ва, ба назари ман, ҳамааш ҳамин аст: аввалан, донистан, ки чаро ман ҳамаи ин корҳоро мекунам ва воқеан ба куҷо мехоҳам расам,
ҳамчун шахс ва ҳамчун ҷомеа; дуюм, дарк кардан, ки ман худам самарабахш ҳастам ва танҳо бояд онро анҷом диҳам,
новобаста аз он ки чӣ гуна, зеро ин ҳеҷ гоҳ пешакӣ муайян шуданаш шарт нест – мо инсонҳо бениҳоят эҷодкорем.
Ба супермаркет ё дорухона равед ва ба ҳамаи он чизҳое, ки одамон ихтироъ кардаанд, назар андозед – мағозаи технология,
ин комилан девонагист, ки мо инсонҳо ба чӣ қодир ҳастем!
Ва мо ҳатто наметавонем дар бораи чизе, ки ба ҷанги оддие, ки аз чунин усулҳои ибтидоӣ истифода мекунад, ягон коре андешем. Ин
ҳатто мисли буришчаи коғазӣ ҳам нест: он бо корд сахт кандакорӣ шудааст ва асрҳо ҳамон порае аз чӯб боқӣ мондааст, ки
дар он ба мо ҳамеша як хел беасосиро такрор ба такрор мегӯянд.
Ҳоло воқеан ҳам бас аст!
Хуб, ман воқеан бовар дорам, ки WEF-и алтернативӣ дар ин ҷо низ метавонад ва бояд ба манфиати мо истифода шавад, ки мо
бояд нерӯҳоямонро муттаҳид карда, иттифоқҳои васеъ ташкил кунем.
Ҳар қадар пулҳое, ки мо месозем, ваҳдаҳо ва иттиҳодияҳо васеътар шаванд, ҳамон қадар ҳоло душвортар аст, ки касеро
махсусан ҳадаф қарор диҳем, ҷойгир кунем ва ба ӯ ҳамла кунем.
Ва ман бовар дорам, ки танҳо агар мо тавонем бо табассум бо ин чанд нафаре, ки хеле хуб ташкил
шудаанд, рӯбарӯ шавем, муқовимат низ шавқовар хоҳад буд.
Варна ҳамеша чунин аст, ки гӯё корд дар миёни дандонҳоят бошад, ва он гоҳ дигар лаззат намедиҳад.
Мо бояд бубинем, ки чӣ гуна муқовимат бо ин гурӯҳи хурдро шавқовар созем, то насли оянда низ ба он ҷалб шавад, зеро онҳо аз ҷиҳати
зеҳнӣ аз мо боло нестанд, онҳо танҳо беҳтар ташкил шудаанд.
Ва ҳаминҷост, ки мо ҳангоми сохтани сохторҳо мерасем; онҳо устувортаранд нисбат ба он чи як
нафар метавонад ба даст орад. Ва ҳамин аст оянда.
Шумо чӣ гуна аз фишоре, ки шуморо интизор аст, халос мешавед?
Кайван инро хеле хуб ҷамъбаст кард. Ин дар бораи он аст, ки ба чизҳо бо каме сабукӣ ва бо табассум дар рӯятон наздик
шавед, на бо иродаи қатъӣ ва тарс, балки бо эътимод ба Худо.
Барои ман ҳам ҳамин тавр аст. Ман бе ягон тарс ба он наздик мешавам. Ман танҳо медонам, ки бояд ин вазифаро иҷро кунам.
Ман бояд ин корро анҷом диҳам. Ман медонам, ки тарафи дигар чӣ гуна амал мекунад. Ман
ҳамаи инро ба таври шадид аз сар гузаронидаам.
Чанд суратҳисоб аз тарафи Hamburger Sparkasse, Apotheker- und Ärztebank барои ман баста шудаанд?
Онҳо назди шумо меоянд ва мегӯянд: «Ҷаноби Бёнинг, мо нисбат ба назари сиёсии шумо ҳеҷ эътирозе
надорем, аммо лутфан бонкҳои дигарро ҷустуҷӯ кунед.»
Ва онҳо ҳама як баъд аз дигаре ин корро мекунанд. Сипас Volksbank Lüneburger Heide меояд, ки хайр мегӯяд,
Sparkasse Hamburg-Buxtehude, не, бо мо ин кор намешавад.
Пас провайдери хидмати пардохт, мисли PayPal, меояд ва пас аз як соат аслан мегӯяд: «Не, на бо шумо».
Ё Stripe дар ҷумъа шом аз як хабарнигори ARD занг мегирад — шумо медонед, ки ин чӣ гуна шахс аст? —
ва ногаҳон субҳи шанбе ҳисоби ман баста мешавад.
Пас, шумо танҳо бояд бубинед, ки барои ман хеле муқаррарӣ аст, ки дар шабакаҳои иҷтимоӣ сензор
шавам ва доираи дастрасии ман маҳдуд карда шавад.
Озодии баён дур аз озодии дастрасӣ аст; ин аз дер боз меъёр шудааст.
Мо ба низоми одилонаи пулӣ барои ояндаи озод ниёз дорем.
Низоми пулии ҳоким, ки мо ҳама онро ҳамчун пули фиат мешиносем, худро як октопуси ҷаҳонӣ нишон медиҳад, ки, ба назари мо, қариб
ҳамаи ҳукуматҳо дар асл дар зери тасарруфи он қарор доранд.
Симиҳоро чанд нафари интихобшуда мекашанд, ва ин устодони ҳақиқии пул табиатан қудратро низ дар даст доранд.
Пули имрӯза бо пахши як тугма аз ҳаво эҷод мешавад, ва на танҳо ҳеҷ пуштибонӣ надорад, балки системаи
мо бо фоизи мураккаб низ бори сангин бар дӯш дорад.
Натиҷаи ин, албатта, ҳаваси беандоза барои бештар ва бештар аст ва сипас, ҳар вақте ки ин система ба поёни пешакӣ
барномарезишудааш мерасад, он бояд ҳар чанд даҳсола як бор аз нав оғоз карда шавад, ки ҳамин чизест, ки мо
ҳоло онро ҳамчун «Барқарорсозии бузург» эҳсос мекунем, ё беҳтар гӯем, маҷбурем эҳсос кунем.
Бисёре аз мардум ба таври табиӣ ин низоми пулиро ҳамчун решаи ҳамаи балоҳо мешуморанд, хоҳ ин таваррум, фақр,
гуруснагӣ ё ҷанг бошад. Агар ҳама чиз ба рушди доимӣ равона намешуд, бисёре аз буҳронҳои замони мо зарур намебуданд.
Соли гузашта мо дар панели системаи пулиамон ҳаллиҳои эҳтимолиро баррасӣ кардем ва дар асл ҳама розӣ буданд.
Аз як тараф, давлат бояд камхарҷтар шавад, аз патернализм даст кашад ва ба вазифаҳои асосии худ тамаркуз кунад. Аз тарафи дигар,
низоми пулӣ бояд баробартар ва, албатта, адолатмандтар гардад.
Аввалан, бояд назорати шаффоф вуҷуд дошта бошад, то пулҳоро ба таври инфляционӣ ба
ихтиёрӣ чоп кардан ғайриимкон бошад, чун ҳоло аст.
Хуб, имсол мо мехоҳем боз ҳам мушаххастар бошем, зеро танҳо онҳое, ки хатти равшани хатмиро мебинанд,
метавонанд роҳи расидан ба онро пурра аз худ кунанд.
Ва мо шавқмандем, ки бубинем, оё метавонем дар байни гурӯҳи коршиносони иқтисодии худ
дар ин масъала нуқтаи муштарак пайдо кунем.
Хуб, ин пул аст, ки дар асл бефоиз кор мекунад, зеро фоиз мушкилоте аст, ки имрӯз дигар ҳамчун мушкилот ҳисоб намешавад.
Фоиз мушкилот аст, зеро он ба таври экспоненсиалӣ меафзояд.
Ҳама дар мактаб дар бораи фоизи мураккаб медонанд; он функсияи экспоненсиалӣ аст.
Пас он оҳиста-оҳиста сар мешавад, торафт тезтар мешавад, то он даме ки то абад идома ёбад.
Ва ин фоизи мураккаб дар низоми пулӣ тамоми иқтисодро маҷбур мекунад, ки ба таври
экспоненсиалӣ, яъне бо суръати ҳамеша афзоянда рушд кунад.
Аз ин рӯ мо ба рушди доимии иқтисодӣ ниёз дорем.
Пас, барои он ки системаи мо устувор бимонад, он бояд ҳар сол ҳадди ақал 3% афзоиши
иқтисодӣ дошта бошад, вагарна дер ё зуд фурӯ мепошад.
Ва ин аз он сабаб аст, ки мо ҳамеша маҷбурем паси ин фоизҳо давидан.
Пас, ин сатҳҳои фоизӣ боиси он мешаванд, ки дороиҳои молиявӣ рӯз ба рӯз бештар пуф карда шаванд.
Онҳо инчунин боиси он мешаванд, ки камбизоатон боз ҳам камбизоаттар ва сарватмандон боз ҳам сарватмандтар шаванд.
Шахси сарватманд танҳо пули зиёд дорад, ки онро бо фоиз қарз медиҳад, дар натиҷа боз ҳам сарватмандтар мешавад ва
боқимондаи аҳолӣ маҷбур мешаванд барои он пардохт кунанд.
Ва аз ин рӯ, тавассути фоиз пул ба таври худкор аз омма ба шумораи рӯз ба рӯз камтари одамон
интиқол меёбад. Ин мушкили асосии низоми пулӣ аст.
Не, мо дар тӯли таърих таъсироти даҳшатноки инфлясияро дидаем.
Дар бораи солҳои 1920-ум зикр шудааст, ва бешубҳа дуруст аст, ки ҳар ҷанг, ҳар фурӯпошии бузурги як
империя ҳамеша бар ноустувории пул асос ёфтааст.
Ин маънои онро дорад, ки ҳар вақте пул ноустувор мешуд, ҷангҳо сар мезаданд ва империяҳо заиф мешуданд,
зеро мардум мехостанд таваҷҷӯҳро аз ин фиреб дур кунанд.
Шумо маҷбур будед диққатро аз қаллобӣ дур кунед. Агар ман дигар натавонам пардохт кунам, пас ё бояд ростқавл шавам ва ба инсоният
бигӯям, ки шуморо фиреб додаам – коре, ки сиёсатмадорон хеле аз он худдорӣ мекунанд – ё бояд ҳодисаи боз ҳам
бадтар эҷод кунам ва сипас бигӯям: «Хуб, ҳамин тавр рӯй дод». Ҳама медонанд... ин ман набудам.
Ва дар асл ҳамин мушкилот аст, ки чаро мо мегӯем, ки дигар набояд ин таваррумро иҷозат диҳем.
Ман шуморо ташвиқ мекунам, ки байни ҳаҷми пул, афзоиши ҳаҷми пул ва таваррум фарқи возеҳ гузоред.
Ва агар мо инро дар заминаи даромади мардум ҷой диҳем, мебинем, ки имрӯз як коргари миёна дар Олмон барои як
унсияи тилло ҳафт маротиба бештар кор кардан лозим аст, нисбат ба он ки дар соли 1999 буд.
Ва ҳамин чизест, ки Айке Ҳамер аллакай тавсиф кардааст. Ин он чизест, ки онро эффекти Кантильон меноманд, ки дар он
қабулкунандагони ибтидоии пули навсохташуда манфиат мебинанд, зеро онҳо метавонанд бо нархҳои
мусоиде, ки ҳанӯз ҳукмфармо ҳастанд, харидорӣ кунанд.
Пас пулҳои бештар ва бештар ба бозор ворид мешаванд, ин ба талабот таъсир мерасонад, нархҳо боло мераванд ва дар ниҳоят
даромадҳои нафақахӯрон, кормандон ва ғайра аввал меафзоянд.
Ва ҳамин дақиқ таъсири тақсимкунӣ аст, ки ба даст оварда мешавад.
Оё мо ҳоло ба стандарти тиллоӣ ниёз дорем ё не? Оё ин хуб аст, бад аст ё ҳар чи бошад?
Ин баҳс моро ба ҳеҷ ҷо намерасонад. Он танҳо тақсимотро дар миёни коршиносон амиқтар мекунад. Ба ҷои ин, мо бояд
системаи пулиеро эҷод кунем, ки бори дигар воқеан ба натиҷаҳои воқеии мардум пайваст бошад.
Ва савол ин аст, ки мо ҳоло чӣ гуна онро анҷом диҳем ё дар кадом самт мехоҳем онро тағйир
диҳем? Мо бояд мардумро низ ба ин ҷалб кунем.
Пас, агар танҳо назариячиёни иқтисодӣ розӣ шаванд, ки ин шояд роҳи маъмулан дуруст бошад, мо низ бояд мардумро ба
ин кор ҷалб кунем! Ва дар воқеият мардум чӣ таҷриба доранд?
Онҳо танҳо пастшавии сатҳи зиндагии худро эҳсос мекунанд, бо болоравии нархҳо рӯбарӯ
ҳастанд ва бори қарзҳо торафт фишоровар мегардад.
Дар оғози ин сол профессор Раффельхюшен рақамеро иқтибос кард, ки маро воқеан ба ҳайрат овард.
Ба гуфтаи профессор Раффельхюшен, қарзи воқеии миллии Олмон 17,3 триллион евроро ташкил медиҳад, ки ин
чандин маротиба аз қарзи расмии миллӣ зиёдтар аст.
Албатта, қарзи миллии ғайрирасмӣ низ вуҷуд дорад, инчунин нафақаҳои хизматчиёни давлатӣ, ки аз фондҳои капиталӣ
пуштибонӣ намешаванд, бақияҳои TARGET2, буҷетҳои сояафкан, ба монанди ESM, ESF ва ҳар он чи бастаҳои наҷотӣ ном доранд.
Ҳоло мо ҳанӯз ҳам дороиҳои махсуси зиёде дорем.
Пас, низоми ҳозирае, ки мо дорем – ман фикр мекунам ҳамаамон розӣ ҳастем – ба ҳар сурат фурӯ мепошад ва комилан нобуд мешавад.
Зеро барои он ки мо ҳатто ба имкони пардохти қарз наздик шавем, дар 50 соли оянда дар ҳамаи кишварҳо
суръати афзоиши иқтисоди ҷаҳонӣ бояд 10 то 15 дарсад бошад.
Ва ин низ нақшаи ҳукуматҳо нест, ки қарзи миллиро дар як лаҳза пардохт кунанд; баръакс, ҳолат баръакс аст.
Ва агар мо ҳоло ба сӯи ивазшавии асъор, ислоҳоти асъор ва монанди он, ки ман онро хеле воқеӣ мешуморам, равона шуда
истода бошем, пас мо бояд аз нигоҳи таърихӣ дар хотир дошта бошем, ки он чизе, ки ҳама фикр мекунанд, дуруст нест:
Умедворам, ки ба зудӣ ислоҳоти асъорӣ сурат мегирад, ва ман аз қарзҳоям озод мешавам.
Баръакс, баръакс дуруст аст. Мо қонунҳои бознигарии қарзҳоро дорем, яъне масъалаи фоидаҳои спекулятсионии
ипотека ва масъалаи андозбандии фоидаҳои спекулятсионии қарзӣ.
Ин тақрибан 50 фоиз аст, зеро дороиҳо ба таври дигар нисбат ба арзишҳои пулӣ табдил дода мешаванд.
Ва албатта ин ба давлат ва бонкҳо дахл надорад, аммо ба ширкатҳо ва мо, шаҳрвандон, ҳамин тавр татбиқ мешавад.
Қонунҳо ҳанӯз ҳам амал мекунанд, ва дар асл инҳо масъалаҳои калидӣ барои ман дар соҳаи системаҳои пулӣ
мебошанд, ки мо бояд ҳоло низ ба онҳо эътибор диҳем.
Ва новобаста аз он ки мо ба пуле бо меъёри тиллоӣ ё бе он мерасем... Шояд мо инчунин меъёри тиллоии
чандирро ҷорӣ кунем, яъне танҳо фоизи муайяни захираи пулии ҷаҳонӣ бо дороиҳои воқеӣ пуштибонӣ мешавад.
Оё он тилло бошад, нуқра бошад ё чизе дигар — ҳанӯз маълум нест, аммо ман бовар дорам, ки мо ба як навъ пайванди воқеӣ бо
нишондиҳандаҳои иқтисодӣ ниёз дорем ва ҳамчунин бояд аз низоми иқтисодии ҳозираамон, ки
танҳо бар асоси афзоиш сохта шудааст, дур шавем.
Шояд инро низ дар контексти таърихӣ нишон додан мумкин аст.
Ба назари ман, ва ин дар мавриди молия танҳо рӯизаминӣ аст, дар пасманзар қудратҳои муайяне
ҳастанд, ки дар як лаҳза ин системаро эҷод кардаанд.
Ин моро ба ҷазираи Ҷеккилл дар соли 1913 мебарад, вақте ки қарор дар бораи таъсиси Бонки Федералии Зиёдатӣ дар як навъ табаддулоти
давлатӣ аз ҷониби ҳукумати он замон қабул шуд – ҳамаи вакилони парлумон дар таътили Мавлуди Исо буданд ва
сенаторҳо низ дар таътил буданд. Сипас тамоми ин кор танҳо бо чанд нафари интихобшуда пеш бурда шуд.
Сипас инчунин ин ақида паҳн шудааст, ки дар Титаник чанд танқидгари ин система буданд ва
онҳоро низ ба ҳамин тариқ аз байн бурдаанд.
Оё ин қудратмандоне, ки дар пас саҳна қарор доранд ва ман ҳоло наметавонам номашонро бигӯям, ҳадафмандона ин низомиро ба
тавре сохтаанд, ки мо аслан бо ин назариҳои гуногун тақсим шавем ва ба ин васила шахсони воқеан дорои қудрат пинҳон монанд?
Шояд шумо метавонед ин идеяро каме пеш баред.
Бале, бале, пеш аз ҳама ман як навъ нооромиро эҳсос мекунам, зеро аз нуқтаи назари молиявӣ ва иқтисодӣ дар ин ҷо як нооромие
ба вуҷуд омадааст, ки шояд лозим бошад онро каме тартиб диҳем.
Пас бисёр чизҳо якҷоя карда шудаанд – инфлясия, дефлясия, рушди иқтисодӣ, буҳронҳо – ҳамаашон дар як дег андохта
шудаанд, гӯё танҳо як сабаб вуҷуд дошта бошад: инфлясия ё дефлясия ё чизи монанди он, аммо дар асл чунин нест.
Баръакс, он чизеро, ки мо бояд эътироф кунем, ин аст, ки ҳар вақте дахолати манипулятивӣ рух медиҳад, як тараф бартарӣ мегирад ва
тарафи дигар дар ҳолати нобаробар қарор мегирад. Ин мантиқӣ аст.
Агар ман арзиши пулиро барои шахси муайян, яъне дефлятсияро, зиёд кунам, пас шахси дигаре, ки пул қарз гирифтааст ва бояд арзиши
воқеии баландтари онро баргардонад, бо мушкил рӯбарӯ мешавад.
Ҳоло мо ба масъалаи ҷазираи Ҷеккилл ва дигар масъалаҳо мерасем.
Ин дақиқ ҳамон чизест, ки аз назари шаҳрвандон набояд рӯй диҳад.
Яъне, як гурӯҳи хурд, як картел, ҷамъ меоянд ва мегӯянд: «Мо иҷозат мегирем ва танҳо мо иҷозат мегирем, ки пул эҷод кунем», ва
давлат на танҳо ба мо иҷозат медиҳад, балки ҳамаи дигаронро маҷбур мекунад, ки қабул
кунанд, ки танҳо мо метавонем пул эҷод кунем.
Ин мисли он аст, ки дар як ҷашн ман қуттии ваучер дорам ва метавонам қарор диҳам, ки кӣ кадом ваучерҳоро мегирад.
Дӯстону шиносони ман ваучерҳоро ройгон мегиранд, онҳоро ҳамин тавр мегиранд, ва дигарон барои онҳо каме бештар пардохт
мекунанд, ва агар дар ниҳоят машрубот ё ҳар чизе тамом шавад, ман ба дигарон бисёр ваучерҳо барои чизҳои дигар
медиҳам, медонам, ки онҳо барои онҳо чизе нахоҳанд гирифт, зеро машрубот ё ҷашн аллакай қариб тамом шудааст.
Ва ҳамин аст он беназмиҳо. Ин имкониятро ҳамон бонкдорон эҷод карданд, ки дар ҷазираи Ҷеккил ҷамъ омада буданд.
Ва онҳо инчунин гуфтанд, ки азбаски мо ягона касоне ҳастем, ки пул дорем ва ҳоло давлатҳоро ташвиқ мекунем, ки пули моро танҳо
барои мақсадҳои иқтисодӣ истифода баранд ва дар асл тиллоро аз гардиш берун кунанд, давлат ҳамеша моро
наҷот хоҳад дод ва ҳамеша ба мо вобаста хоҳад буд.
Ва ҳамин аст воқеии нооромӣ. Он чизе, ки дар ин ҷо рӯй дод, ин аст, ки эҷодгарони пул, яъне бонкдорон, ки
дар он ҷо ҷамъ омада буданд, аз ҳар гуна хатари ба дӯш гирифтани масъулият озод карда шуданд.
Ва сипас дар соли 1971 Никсон барои Иёлоти Муттаҳида банкротӣ эълон кард ва гуфт: «Гӯш кунед, мо шуморо фиреб додем, мо
наметавонем иҷро кунем, мо бештар аз он чи бояд пул чоп кардаем ва наметавонем тиллоро таҳвил диҳем, бинобар ин
ҳоло мегӯям, ки муваққатан долларро аз тилло ҷудо мекунам.»
Ӯ ҳамин корро кард: ӯ банкротӣ эълон кард.
Ва аз ин норасоии молиявӣ мардум гуфтанд – ҳоло ман дигар ҳеҷ гуна маҳдудият надорам, ҳоло ин картели хусусии бонкдорон дар
Ню-Йорк метавонад ҳар қадар пул, ки хоҳад, ба даст орад, онҳо дигар ҳеҷ хатаре надоранд. Зеро
онҳо ҳеҷ чизро дар иваз дода наметавонанд, ҳеҷ чиз!
Шумо метавонед чопи чекҳоро идома диҳед, мисли дар кассаи чекҳо...
Ин маънои онро дорад, ки агар мардум ҳоло хоҳанд баргарданд ва дар қуттии ваучер бигӯянд: «Евро ё долларҳоеро, ки мо ба
шумо дода будем, баргардонед», шумо мегӯед: «Не, не, дар ин ҷо навишта шудааст, ки шумо танҳо ваучерҳоро баргардонед».
Шумо метавонед квитансияатонро бо худ баред ва ман ба шумо квитансияи нав медиҳам.
Ӯ ҳамчун шӯхӣ мегӯяд: «Оё ман медонам, ки соли оянда боз як ҷашн хоҳад буд?» Биёед бубинем,
мо намедонем, шумо метавонед онро бо худ баред.
Ва дар асл ҳамин нооромӣ аст! Ва тилло воқеан аз он муҳофизат мекунад. Чизҳои дигаре низ ҳастанд, ки метавонанд
аз он муҳофизат кунанд. Аммо тилло дар тӯли таърих ҳамеша худро махсусан боэътимод нишон додааст.
Ва тилло дар тӯли таърих ҳеҷ гоҳ эътимодро шикаста накардааст.
Ва ин танҳо як аргументи таблиғотӣ аст, ки тилло низ метавонад дубора истифода шавад, то
аввалан ин эътимоди асосиро ба асъор барқарор созад.
Ин бо асъорҳои ҳозира маҳз ҳамон вайрон шуд.
Мо бояд инро интиқод кунем, ки одамон бар дигар одамон ҳукмронӣ мекунанд. Ин масъалаи аслӣ аст.
Ва он чизе, ки мо дар бораи қонунияти зоҳирии Федеролӣ резерви ИМА гуфта метавонем, ҳамин
роҳи татбиқи қонун дар ҷаҳони имрӯза мебошад.
Мо як низоми қонунии бошаноҳ дорем.
Бале, қонунро танҳо як гурӯҳ эҷод кардаанд ва сипас мегӯянд, ки гармкунӣ ҳоло ҳатмӣ аст.
Ва албатта, агар системаи гармидиҳии ман дигар мувофиқ набошад, ман аз ин хушҳол нестам.
Бале, ва он замон дақиқ ҳамин тавр буд. Евроро бе он ки мо имкони эътироз дошта бошем, ба мо таҳмил карданд. Яъне, ин
қонуни таҳмилшуда аст. Ва қонуни таҳмилшуда ноадолат аст.
Қонун байни тарафҳои шартномакунанда мувофиқа мешавад, ва ин созишномаҳо ё шартномаҳо дар бар мегиранд, ки ҳамаи ҷонибҳо ба
назар гирифта мешаванд, ки ҳар кас ихтиёран розӣ мешавад ва на, чун дар гузашта рух додааст ва чун имрӯз мо иҷозат додаем,
ки қонун аз ҷониби як гурӯҳ ба мардум таҳмил карда шавад.
Пас кӣ пули беҳтар ва одилонаи ояндаро бароварда хоҳад кард? Шояд ин Бонки Марказии Аврупо набошад, не? Эрих, ту чӣ фикр дорӣ?
Бале, комилан не, зеро ҳатто дар низоми кунунии пулӣ бидуни стандарти тиллоӣ мо ба теъдоди ками одамони пурқудрат
вобастаем, ки ман онҳоро NWOlites меномам – на танҳо элитаҳо, балки Навтартиби Ҷаҳонӣ ва элитаҳо, қудратҳои паси парда.
НВОлитаҳо имрӯз эҷоди пулро назорат мекунанд ва инчунин самти геополитика, Гурӯҳи Сеюм ва сиёсати
иҷозатномадиҳии бонкҳои марказиро муайян мекунанд.
Инҳо бонкҳои марказии мустақил нестанд; ҳамаи онҳо хусусианд. Ин ба Бонки Англия бармегардад, ба гумонам соли
1792, вақте ҳукумати Бритониё салоҳияти чопи пули худро ба шахсони алоҳидаи хусусӣ супурд.
Пас ин ба бисёр дуртар бармегардад. Ва новобаста аз он ки мо ба Бонки марказии Аврупо (ECB) ё Фед (FED) ниёз
дорем, мо танҳо ба системаҳои устувори ҷубронпулӣ ниёз дорем.
Мо онро одатан системаи молиявӣ ё системаи пулӣ ё системаи асъорӣ меномем; мо танҳо ба
принсипи танзими асъор ё иҷроиш ниёз дорем.
Шумо метавонед инро ҳоло бо пули бепуштибон ва бо пули пуштибоншуда анҷом диҳед, аммо дар
мавзӯи давлати тиллоӣ, то ки кӯтоҳ баргардем ба он,
Ман Империяи Румро ба ёд меорам, ки дар он ҷо барои як унсияи тилло либоси махсуси мардона гирифтам, яъне
туника, сандалҳои чармӣ, тоҷакчаи барги лоре ва галстуки сурх.
Ва имрӯз барои як унсияи тилло ман инчунин метавонам як костюми олӣ барои мардон, ки ба андозаи
ман дӯхта шудааст, бо пойафзолҳои муносиб гирам.
Пас тилло ҳамеша якхела арзиш дорад; танҳо пулҳо арзишашон меафзояд ё мекоҳад.
Пас, фикри он, ки тилло ҳоло ду баробар, даҳ баробар ё ҳатто сад баробар афзоиш меёбад, ва ё нуқра ва дигар
металлҳо низ ҳамин тавр хоҳанд шуд, комилан хаёлот аст.
Маҳз пулҳои фиатӣ дар замонҳои охир арзиши назаррасеро аз даст додаанд, ва ман бовар дорам, ки агар мо як давлати ҳақиқӣ
медоштем, ки некӯаҳволии мардумашро дар назар дошт, пас, ба назари ман, он метавонист ҳатто бо истифода аз
як низоми дуруст, одилона ва баробар пулро сарф кунад.
Албатта, ин яке аз имкониятҳост, аммо аз тарафи дигар, инсоният, чунон ки шумо мегӯед, хеле эҷодкор аст, ки мо
ҳамеша роҳҳои ҳаллиро меёбем ва роҳҳои ҳаллӣ вуҷуд доранд.
Пас, бо назардошти саволи шумо, Роберт, кӣ пулро дуруст сарф мекунад? Ё мо онро барои чӣ истифода мебарем?
Барои ин мисолҳо ҳастанд. Бигзор системаҳо бо ҳам рақобат кунанд ва мардум қарор бидиҳанд.
Ва ин моро ба низоме мерасонад, ки ман бовар дорам, ки қариб амалӣ мешавад.
Мо дар низоми молиявӣ мушкилоти фаврӣ дорем.
Мо нобаробарии молиявие дорем, ки ба вуҷуд омадааст, зеро мардум фиреб хӯрдаанд ва бовар доштанд, ки
метавонанд қарзҳоро тақсим кунанд ё бе хатар пул эҷод кунанд.
Онҳо метавонистанд ба Украина қарзҳо тақсим кунанд ва ҳеҷ кас намепурсид, ки пул чӣ гуна
баргардонида мешавад; онҳо танҳо пули бештар эҷод мекарданд.
Ва ҳоло мумкин аст, ки ин маблағҳоро бояд аз ҳисоб хориҷ кунанд, зеро қарздоре, ки пулро гирифтааст,
танҳо мегӯяд: «Ман дигар наметавонам онро баргардонам.»
Ҳоло дар худи Олмон ин ҳодиса ҳар сол ба беш аз 20 000 ширкат рӯй медиҳад.
Миқдорҳои хурд, миқдорҳои калон, мо намедонем, аммо ин боис ба фосилаҳо мешавад.
Ва ҳоло дар баланси бонкии мо мушкилот ба вуҷуд омадааст, зеро онҳо умед доштанд, ки пул баргардад: соҳибкори XYZ, ки ҳоло
банкрот шудааст; қарздоре, ки ба банкротии шахсӣ афтодааст; Украина, ки онро барнамегардонад; шояд Фаронса низ
ба зудӣ, ки он ҳам наметавонад онро пардохт кунад; ва ғайра. Баланси бонкии онҳо дигар дуруст нест.
Ё онҳо дигар сармояи худро надоранд, ки он гоҳ дар тарафи ӯҳдадориҳо нишон дода мешавад, зеро агар онҳо танҳо дар тарафи
дороиҳо талафот дошта бошанд – пулиеро, ки онҳо ҳанӯз аз тарафи дигар интизор доранд, барои онҳо дороист, аммо
барои бонк – пас онҳо бояд дар ин бора чорае андешанд.
Ҳамин ба бонкҳои марказӣ низ дахл мекунад, ва бонкҳои марказӣ метавонанд бо осонӣ ва бо шево аз ин вазъият
берун шаванд, танҳо бо бозарзиёбӣ кардани ягона мавқеи арзёбӣшаванда дар баланси худ, яъне тилло.
Шумо чӣ пешниҳод мекунед, тасаввури идеалии шумо аз низоми пулӣ дар оянда, ки ба сулҳ ва амал меорад, чӣ хоҳад буд?
Ҳар кас метавонад филми «Мӯъҷизаи Вёргл»-ро тамошо кунад. Ин воқеан як филми зебо ва хеле аслӣ аст.
Ман ҳикояи Вёрглро медонам ва воқеан ҳайратангез аст, ки чӣ гуна системаи бефоиз ногаҳон як ҷамоаи
хурдро дар Вёргл аз буҳрони ҷаҳонии иқтисодӣ берун овард.
Пас садҳо ҷомеаҳои дигар мехостанд ҳамроҳ шаванд, то даме ки тамоми ин кор бо зӯрӣ манъ карда шуд.
Пас дар ниҳоят ҳама чиз ба сатҳи фоизҳо вобаста аст. Низоми фоиздор ҳамеша ба ҷанг меорад.
Проф. Густав Руҳланд 150 сол пеш дар китоби худ «Системаи иқтисоди сиёсӣ» дар ин бора навиштааст.
Ӯ навиштааст, ки ҷанг роҳи сарватмандон барои пул кор кардан аст.
Ӯ инчунин менависад, ки то даме ки капитализми бар асоси манфиат вуҷуд дорад, ҳамеша ҷанг хоҳад буд.
Бисёр оддӣ: фоизҳо ба таври худкор боиси қарздории экспоненсиалӣ мешаванд ва дар ниҳоят ин
ба ҷанг меорад, ки кишварҳо бо ҳам меҷанганд.
Бо стандарти тиллоӣ вазъ боз ҳам бадтар мешавад, зеро дар ниҳоят ҳама чиз ба тилло вобаста аст.
Не бо таъминоти доимии пул, зеро дар он сурат он наметавонист экспоненсиалӣ шавад...
Миқдори пул наметавонад доимӣ бимонад, зеро иқтисод меафзояд ва миқдори пул бояд ба иқтисод мутобиқ карда шавад.
Ин дақиқан ҳамон чизест, ки ба буҳрон меорад. Ин дақиқан ҳамон чизест, ки ба буҳрон меорад. Ин мушкилот аст.
Мо ҳамагӣ аз мисоли Шотландия ва Британияи Кабир дидем, ки ин ҳолат дуруст нест.
Аммо мисолҳои зиёде ҳастанд, ки ин ба буҳрон ва ҷанг овардааст.
Хусусан бо назардошти буҳрони ҷаҳонии иқтисодӣ ва пас аз он Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ – ин тасодуф нест, ки ин рӯйдодҳо
дар пайравии якдигар дар муддати хеле кӯтоҳ рух доданд.
Пас ИМА то соли 1939 дар буҳрони ҷаҳонии иқтисодӣ қарор дошт. Онҳо танҳо тавассути мусаллаҳшавӣ дар Ҷанги
Дуюми Ҷаҳонӣ аз он буҳрон берун омаданд; вагарна то имрӯз ҳам дар буҳрони ҷаҳонии иқтисодӣ мебуданд.
Шумо наметавонед бидуни ҷанг аз буҳрони дефлятсионӣ монанди ин берун шавед.
Ва бинобар ин, ҳама чиз мисли ҳамеша идома хоҳад ёфт.
Дефляция мешавад, ва сипас ҷанги бузург хоҳад омад – ҳама чиз хароб мешавад ва сипас боз сохта мешавад.
Ин боз такрор мешавад. Ман мебинам, ки Ҷанги сеюми ҷаҳонӣ меояд, ҳамон тавре ки Ҷанги дуюми ҷаҳонӣ омад.
Раванди он дақиқан ҳамон аст, ки мо имрӯз дорем.
Ҳоло як пуфакчаи калони спекулятивӣ эҷод мешавад.
Одамон ба тамаъҷӯӣ тела дода мешаванд: шумо бояд саҳмияҳо бихаред ва сармоягузорӣ кунед, пул бояд кор кунад ва ҳамаатон
сарватманд мешавед, ё ҳадди ақал онҳо чунин ваъда медиҳанд.
Ва агар он мисли соли 1929 таркиш кунад, пас мо дақиқ ҳамон пайдарпайии рӯйдодҳоро хоҳем дошт, ки он вақт доштем.
Оё метавонед, лутфан, бо як хулосаи кӯтоҳ оғоз кунед ва бигӯед, ки Аврупои беҳтарро чӣ гуна тасаввур мекунед?
Бо хушнудӣ, ҷаноби Магнет. Аввалан, барои даъват бисёр ташаккур – ман аз ҳузур дар инҷо хеле хурсандам.
Барои ман шарафи бузург аст, ки дар он ҷо ҳастам, ки ман бовар дорам, ки ин Форуми Дуюми
Алтернативӣ, Форуми Дуюми Алтернативии WEF мебошад.
Олмон бояд ҳамчун ҷузъи иттиҳоди давлатҳои суверении Аврупоӣ дида шавад.
Мо тарафдори як моделем. Мо тарафдори модели давлатҳои миллӣ ва соҳибихтиёр ҳастем, ба ибораи дигар, барои
ҳамин чизе, ки онро «Европаи ватанҳои падарӣ» меноманд.
Ва мо ҷонибдори ислоҳот ҳастем, комилан ҷонибдори барҳам додани ин монстри бюрократӣ, ки ба ман шахсан бештар
хотиррасон мекунад боқимондаҳои Иттиҳоди Шӯравиро, ва барои баргардонидани Иттиҳоди Аврупо ба асли худ.
Ва ин танҳо бо коҳиш додани бюрократия, яъне бо аз байн бурдани даҳҳо ҳазор бюрократҳо ва хизматчиёни давлатӣ, ки
мардумро зулм мекунанд ва бар соҳибкорон ва истеъмолкунандагони хусусӣ манъҳо мегузоранд, имконпазир аст.
Ин комилан баръакс аст бо ғояи рақобати озод, соҳибкории озод ва ҳуқуқҳои шаҳрвандӣ. Аммо шояд мо ба ин ба зудӣ мерасем.
Ин ҳукумат дар замони ин канцлери даҳшатнок Фридрих Мерц, ки ман ӯро комилан нотавон мешуморам, шахси комилан нотавон,
ки боз ҳам ба ин кишвар зарар мерасонад, дар куҷо истодааст?
Ин умуман чандон мураккаб нест.
Нархҳои энергияи мо хеле баланданд. Мо дар ҳама ҷо дар рақобати байналмилалӣ мағлуб мешавем.
Сутуни мост саноати автомобилсозӣ, муҳаррики сӯзиш.
Боз дар сатҳи Иттиҳоди Аврупо манъи муҳаррикҳои сӯхторӣ матраҳ мешавад. Аммо ин манъ аз ҷониби ҳукумати Олмон
дастгирӣ мешавад, бинобар ин ҳеҷ коре анҷом дода намешавад!
Сипас мо Қоидаи танзими энергияи биноҳоро дорем. Мо низ фикр мекунем, ки ин хеле хуб аст.
Ва агар CSU пас аз он дар Бавария нерӯгоҳҳои ҳастаиро тарконад.
Шумо бояд онро тасаввур кунед, он мисли як тӯфони ваҳшӣ аст.
Ин тӯфони мошинӣ, тӯфони технологӣ дар кишвари мост.
Аз ҷиҳати таърихӣ, ин ба ман як маъракаи ягонаи Мао Зэдонг дар Чин коммунистиро хотиррасон мекунад.
Пештар касе буд, Мао, ки гуфт: «Ҳоло ҳамин тавр кор карда мешавад», ва сипас ҳама ӯро
пайравӣ карданд ва онро ҳам анҷом доданд.
Калима: «Қадами бузурги пеш». Имрӯз дар Олмон чӣ фарқ дорад, дар он ҷо чӣ корҳо анҷом дода мешаванд?
Милиардҳо арзиши дороиҳои доимӣ пас аз ҳисоб кардани фарсудашавӣ ба осонӣ тарконда
мешаванд ва ба таври барнагардонӣ нобуд мегарданд.
Электростансияҳои ҳастаии фаъол, ки тасодуфан изи карбон-нейтралӣ доранд, тарконда мешаванд, ва кишвари саноатие мисли Олмон
ба таъминоти тағйирёбандаи барқ бо нархҳои осмонӣ часпондааст.
Ин заифии энергияҳои барқароршаванда қаблан бо гази арзони русӣ ҷуброн карда мешуд.
Пас, ин маро боз ба саволи Аврупо бармегардонад.
Чӣ чиз сарварони аврупоиро водор кардааст, ки то ин андоза дахолат кунанд ва ба Русия то ҳадде муқобилат
кунанд, ки манфиатҳои миллии мо дигар умуман намояндагӣ намешаванд, балки баръакс зарар мебинанд?
Зеро ду чизе ҳаст, ки мо бояд фаҳмем. Мо наметавонем дар Аврупо бе Русия ҷанг барем, ин як чиз аст, ва чизи
дигар ин аст, ки иқтисоди мо бе гази табиии Русия рақобатпазир нест – ин ҳисоби хеле сода аст.
Рақамисозӣ метавонад барои онҳое, ки дар қудрат ҳастанд, як имконият бошад. Ҳадди ақал, имрӯз дар ин ҷо баррасӣ шуд, ки пули
рақамии Бонки марказӣ, ки ба шиносномаи рақамӣ пайваст аст, шакли фишор бар шаҳрвандон ва инчунин бар гурӯҳҳои мухолиф хоҳад буд.
Албатта ҳамин тавр аст, ва ҳамин аст, ки мардум онро мехоҳанд. Яъне, ҳамааш ба ҳам пайваст аст.
Хуб, ман қатъиян бовар дорам, ки он чизе, ки мо дар давраи чорабиниҳои зидди коронавирус дидем, сиёсат
буд, ки он як озмоиш, як санҷиш барои чизе калонтар буд.
Системаҳо хеле бодиққат санҷида шуданд, то маълум шавад, то куҷо чораҳои репрессивӣ метавонанд ҳуқуқҳои шаҳрвандиро
маҳдуд кунанд ва то кадом андоза мардум тавассути манипулятсия, агитатсия ва пропаганда дар ВАО бо ин розӣ мешаванд.
Ҳамаи ин аз ҷониби комплекси сиёсиву расонаӣ ташкил шудааст, то мардумро бо яке аз бузургтарин дурӯғҳо дар таърих нобуд кунад.
Ин дақиқ ҳамон механизм аст, ки дар тарси тағйирёбии иқлим низ вуҷуд дорад.
Хуб, ҳоло ин омад: «Оҳ, ҳоло мо бояд шаҳрвандонро назорат кунем!» Ин бевосита ба давлати назоратӣ мебарад. Чаро?
Бале, шумо намехоҳед шаҳрвандони нороҳат дошта бошед! Шумо мехоҳед, ки ҳама чиз мисли «1984»-и Ҷорҷ Орвелл бошад
– шумо инро равшан мебинед – ки душмани берунии тасаввурӣ эҷод карда мешавад ва мардум назорат мешаванд.
Алдос Ҳаксли низ хеле, хеле ҷолиб аст, инчунин Рэй Брэдбери бо китоби «Фаренгейт 451» – китобҳои аҷоиб, ки
тасвири дистопии ояндаро мекашанд, ки, ба назари ман, мо бо тамоми суръат ба сӯи он ҳаракат мекунем.
Фон дер Лайен шабона орзу мекунад, ки метавонад паёмҳои моро бихонад, бинобар ин паёмҳои ман ҳама хонда мешаванд ва ман фикр
мекунам, ки паёмҳои шумо низ. Ин каме нороҳат аст, аммо чӣ хуб мешуд, агар ҳеҷ кадоме аз мо дигар бо пули нақд пардохт карда
наметавонистем – ростӣ, ҳеҷ кадоме аз шумо дар ин ҷо дигар бо пули нақд пардохт карда наметавонед
– зеро дар он сурат шуморо метавон назорат кард.
Ва ҳоло гап ин аст: агар шумо ба суруди онҳое, ки дар қудрат ҳастанд, намерақсед, агар дар давраи пандемияи коронавирус
мегуфтед: «Эй, ман эм намешавам», ба назари шумо чӣ мешуд, агар онҳо аллакай воситаҳои ин корро доштанд, мисли Содер
дар Бавария ё Лаутербах, онҳо бо эмнашудагон чӣ мекарданд...
Ҳисобҳо баста шуданд, он гоҳ ту метавонистӣ зери пул хоб кунӣ, зеро еврои рақамӣ чизе ҷуз воситаи фишори сиёсӣ нест.
Агар шумо мухолиф бошед, метавонанд шуморо манъ кунанд ва дороиҳои шуморо аз шумо бигиранд; агар онҳо танҳо дар шакли электронӣ
вуҷуд дошта бошанд, онҳоро ба осонӣ мусодира кардан мумкин аст.
Дар ниҳоят ҳамааш ҳамин аст! Мо фақат гӯш кардем, ки панели дигар дар бораи амвол сӯҳбат мекард, дигар амволи ғарбӣ нест.
Яке мегӯяд, ки мехоҳад амвол бихарад, дигаре аз ин кор манъ мекунад.
Ман низ бо ин дуюм розӣ ҳастам, ки дар он ман хеле возеҳ мегӯям, ки ҳар касе, ки ҳоло
амвол мехарад, ба ипотекаи ҳатмӣ дучор мешавад.
Мо дидем, ки дар Олмон дар солҳои 1950-ум бо Қонуни баробарсозии бори молиявӣ ин чӣ қадар зуд рух дода метавонад.
Дар он ипотекаи ҳатмӣ хоҳад буд, бинобар ин шумо метавонед онро низ пардохт кунед, ва ин ҳама маблағҳост.
Сипас манъи тилло ҷорӣ хоҳад шуд, зеро манъи тилло пешгузаштаи назоратҳои капиталӣ мебошад.
Агар евро боз ҳам поён равад, ва он ҳатман поён хоҳад рафт. Евро танҳо ба шарофати харидҳои дастгирӣ аз ҷониби бонкҳои
марказӣ, яъне бонкҳои марказии хориҷӣ, ки асъорҳои худро, яъне асъорҳои пурқувватро бар зидди евро мефурӯшанд, зинда мемонад.
Онҳо ҳанӯз маҷбур ҳастанд ин партовҳоро, тамоми ин пулҳои нармро қабул кунанд. Ва баъд манъи тилло меояд.
Яъне, мо инро дар давраи омодагӣ ба Ҷанги Якуми Ҷаҳонӣ ва дар давраи худи Ҷанги Якуми Ҷаҳонӣ бо
вомҳои ҷангӣ ва мубодилаи онҳо ба тилло дидем.
Аммо баъдтар онҳо дигар наметавонистанд ин корро анҷом диҳанд, бинобар ин он дигар ивазкунанда набуд, ва ин ба он вобаста
аст, ки мардум дигар наметавонанд аз пулҳои миллӣ берун шаванд.
Ва ҳамин аст, ки мардум еврои рақамиро мехоҳанд.
Мо медонем, ки ин пул беарзиш аст, пули фиат аст, танҳо электронӣ аст ва онҳо мехоҳанд ба мардум фишор
оранд, то дигар натавонанд назари худро иброз кунанд.
Пас ҳисобҳои онҳо ях карда мешаванд. Ва аз тарафи дигар, онҳо дигар наметавонанд аз ин асъор, аз ин пули фиатӣ берун шаванд.
Ин спектр байни чап ва рост дар асл дигар масъала нест, ё ҳадди ақал масъалаи имрӯза нест.
Масъалаи замони мо дар асл таниш байни озодӣ ва фишори давлатӣ аст.
Ҳамин аст, воқеан! Барои ман шахсан.
Ва ман ҳамеша медонам, ки пас аз ин чӣ меояд, оҳ, ҳа, яъне чаро AfD аст, чаро онҳо чунин мегӯянд, ки мо
дар ин ҷо тарафдорони тарафи рост ҳастем ва ҳамин тавр.
Бале, ман низ як консервативи ростгаро ҳастам, аммо ҳамеша бояд афзалиятҳоро муайян кард.
Ва афзалияти шахсии ман ин аст, ки барои муқобила бо давлати зӯрталоб кор кунам, то озодиҳои шаҳрвандии худро ҳифз намоем.
Ин дақиқан ҳамон чизест, ки маро ба сиёсат ворид шудан водор кард.
Ин сабаб аст, ки ман имрӯз дар инҷо нишастаам.
Ман инро то охири умрам ҳеҷ гоҳ фаромӯш нахоҳам кард.
Ва ҳамаи онҳое, ки беэҳтиётан калимаи «ҷанг»-ро истифода мебаранд, бояд ба чунин хатти пеши ҷанг раванд.
Онҳо бояд бубинанд, ки дар он ҷо бо онҳое, ки бевосита дар хатти пеш ҳастанд, ва бо онҳое, ки дар ақиб ҳастанд, чӣ рӯй медиҳад.
Ин ғайритасаввурнопазир аст ва ҳатто фикр кардан дар бораи боз аз нав оғоз кардани чунин чизе хеле бемасъулият аст.
Вақте ки шумо ин тасвири Аврупои идеалиро мекашед, аз куҷо оғоз мекунед?
Иттиҳоди Аврупо бояд барҳам дода шавад. Ин талаби қатъии ман аст.
Дар тӯли солҳо, тавассути созишномаҳо ва буҳронҳо, Иттиҳоди Аврупо худро ҳамчун қудрати ишғолгар дар Аврупо муаррифӣ кардааст
ва, ба назари ман, ин қитъаро ба таври ваҳшиёна ва авторитарӣ ишғол мекунад, фарҳангҳояшро саркӯб мекунад, озодиро саркӯб
мекунад, озодии баёнро саркӯб мекунад – ва ин қитъаро боз ба ҳамон ҳолате бармегардонад, ки Иттиҳоди Аврупо
дар асл мехост онро наҷот диҳад, яъне ба харобаҳои ҷанг.
Ва маҳз ҳамин ҷост, ки Иттиҳоди Аврупо боз Аврупоро роҳбарӣ мекунад. Ва ин Иттиҳоди Аврупо бояд барҳам дода шавад.
Ин як сохтори абстрактӣ аст, ки дигар бо Аврупо ҳеҷ иртиботе надорад.
Ин гурӯҳи бюрократҳои хунукнигаҳ аст, ки эҳтимолан дигар намедонанд дар Аврупо чӣ мегузарад, ҷуз
дар Брюссел, дар анклавҳояшон, дар ҳавопайҳояшон.
Ин аввалин талаби ман мебуд ва ман бе ягон компромисс меистодам.
Зеро шумо наметавонед ин Иттиҳоди Аврупоро ислоҳ кунед; дар ин сурат шумо бояд тамоми системаро пурра барҳам диҳед.
Чӣ аз ин хоҳад баромад, саволи калон аст, аммо он танҳо беҳтар мешавад.
Ва давлатҳои аврупоӣ даҳсолаҳо ба фармонҳои ин Иттиҳоди Аврупо тобеъ шудаанд.
Ва ман сиёсатмадорони моро ба хиёнат айбдор мекунам, ба хиёнат ба шаҳрвандони Аврупо, зеро онҳо моро фурӯхтанд
ва хиёнат карданд, барои ҳар гуна манфиатҳое, ки доранд.
Аврупо дар ҳақиқат дар айни замон қалъаи бадӣ аст.
Ин ҷоест, ки тамоми бадӣ аз он сарчашма мегирад. Аврупоро ислоҳ кардан ғайриимкон аст.
Ин Аврупое, ки мо имрӯз мебинем, бояд ҳатман комилан нопадид шавад.
Дар ин ҷиҳат ман тарафдори шадиди Аврупо нестам, ин монстри бюрократӣ, ин сохтори патерналистии худмутамарказ,
ки ман онро ҳамчун лоиҳаи империалистии Иёлоти Муттаҳида мебинам, ки ба давлатҳои Аврупо таҳмил шудааст.
Хуб тарҳрезӣ шудааст, аъло омода шудааст – ман дар бораи ин каме бештар хоҳам гуфт, вақте ки фурсат пайдо кунам.
Пас ман тарафдори шадиди Аврупо нестам. Воқеан не, шумо ҳам наметавонед.
Дар асл ҳеҷ чизи хуберо дар бораи ин псевдопарламентаризм, ки пеши чашмони мо намоиш дода мешавад, гуфтан мумкин нест.
Ин марҳилаи ҳеҷ аст.
Агар ба суханронӣҳо назар афканед, вакилон ду дақиқа ё се дақиқа вақт доранд ва сипас микрофон хомӯш карда мешавад, махсусан агар
онҳо чизе гӯянд, ки бо назари хонум фон дер Лайен, ки дар фикри нақшаҳои истихборотии Иттиҳоди Аврупо аст, мувофиқат намекунад.
Шумо метавонед ҳама чизро дар ӯ бубинед, шумо метавонед онро дар чашмони ӯ бихонед, фикрҳои тоталитарие, ки дар сараш мегузаранд.
Ин наметавонад Аврупое бошад, ки касе мехоҳад, албатта на ман.
Ман наметавонам тасаввур кунам, ки кадом гуна одамон чунин Аврупоро мехоҳанд, ҷуз онҳое, ки танҳо ба қудрат ва ҳавасмандии
империалистӣ, ба омодагӣ ба ҷангҳои нав ё ҳадди ақал ба тақвияти қобилияти низомӣ манфиатдоранд. Ин Аврупои ман нест.
Ман метавонам барои худ ба ин савол хеле осон ҷавоб диҳам: ҳамаи мақомотҳои Иттиҳоди
Аврупоро фавран, пурра ва бе ивазкунӣ банданд.
Ҳамаи мансабдорони аврупоӣ барканор шуданд, пурра ва бидуни ивазкунӣ. Мо ба ин бюрократия ҳеҷ ниёз надорем.
Ва ман бовар дорам, ки мо дар ин минбар хато мекунем – ва ин як танқиди умумӣ аст, ки мехоҳам ба худамон равона кунам – бо он
ки ба пропагандае, ки қаблан зикр кардам, бовар мекунем ва гумон мекунем, ки ин Аврупо, ин Иттиҳоди Аврупоро метавон ислоҳ кард.
Иттиҳоди Аврупоро ислоҳ кардан ҳамон қадар ғайриимкон аст, мисли меҳмонхонаи пурра ишғолшудае, ки ба таъмир ниёз дорад.
Ин ғайриимкон аст; мо дар ин ҷо ҳеҷ чизро ислоҳ карда наметавонем.
Мо метавонем онро танҳо бекор кунем ва воқеан бекор кунем, бе ягон ивазкунӣ!
Шаҳрвандон ба ҳеҷ кадоме аз инҳо ниёз надоранд, зеро ҳеҷ кадоме аз онҳо ба ҳаёт, озодӣ ё моликият мусоидат намекунад.
Инҳо арзишҳое ҳастанд, ки дар хатар хоҳанд буд.
Иттиҳоди Аврупо ҳеҷ чизро ба андозаи зарурӣ беҳтар накардааст, балки ҳама чизро танҳо мушкилтар кардааст.
Серж, ту бевосита дар паҳлӯи Мартин Селнер ҷойгир шудӣ.
Вақте ки шумо дар инҷо бо ӯ дар подиум менишинед ва бояд дар бораи ремиграция бо ӯ сӯҳбат кунед, оё аз Мартин,
ки айбдор мешавад, ки мехоҳад ҳамаи одамонро бо пӯстҳои гуногун фавран ремиграция кунад, наметарсед?
Хуб, дар Прага, дар Чехия, албатта не, зеро дар ҳоли ҳозир ҳардуи мо дар онҷо хориҷиён
ҳастем. Пас ӯ наметавонад маро ихроҷ кунад.
(...) Хусусан вақте ки сухан дар бораи мавзӯъҳое мисли сиёсат, сиёсати паноҳандагон, ремиграция ва
интеграция меравад, ман бовар дорам, ки нисбати Мартин Селлнер солҳо боз беадолатӣ карда шудааст.
Бале, ҳар касе, ки ба андозаи кофӣ китобхон аст ва бодиққат гӯш мекунад... ва ин ҷавон низ хеле ҷаззоб аст, бояд
гуфт, зебост, бинобар ин ӯ на танҳо равшангӯ аст, балки зебо низ – не, аммо ғояҳояш, андешаҳояш равшан ҳастанд.
Мартин, шумо китобе дар бораи ремиграция навиштаед, ки онро бисёр иқтибос мекунанд ва зуд-зуд муҳокима мекунанд.
Назарияҳои шумо баҳсҳои гармро ба вуҷуд оварданд.
Онҳо инчунин дар мурофиаи манъи «Компакт» мавзӯи баҳс буданд.
Сӯҳбат дар бораи бозгардонидани хориҷиён ба ватани аслии худ дар ин рӯзҳо қариб мисли роҳ рафтан дар симчаи борики ҳуқуқӣ аст.
Пас, асоситарин далелҳои шумо кадомҳоянд? Ин ҷо хулосаи кӯтоҳ аст.
Ман метавонистам дар ин бора дароз сухан гӯям, метавонистам як китоби пурра нависам, ва дар асл ман аллакай яке навиштаам, ки бо
шарофати CORRECTIV ва шаҳри Потсдам бестселлер шуд – пас дар демонизатсияи онҳо, дар кӯшиши нест кардани
ин истилоҳ, онҳо ба муваффақияти калон ноил шуданд.
Имрӯзҳо Трамп онро истифода мебарад, Маск онро истифода мебарад, аз Чега дар Португалия то
Лега дар Италия. Ва принсипҳои асосӣ кадомҳоянд?
Дар асл, ин танҳо баргашт ба ҳолати муқаррарӣ дар сиёсати муҳоҷират аст. Ин ба ремигратсия ишора мекунад.
Зеро мо ҳатто намедонем, ки аз соли 2015 то кунун чӣ рӯй додааст.
Чап канор ба мо баҳси комилан абсурдро пешкаш кардааст, яъне: Оё муҳоҷирати ғайриқонунӣ ғайриқонунӣ аст?
Албатта, ин ғайриқонунӣ аст. Бо муҳоҷирати ғайриқонунӣ чӣ мешавад?
Албатта, ӯ бояд ба хона баргардад. Нуқта, ин комилан равшан аст.
Даҳ сол дар ин бора баҳс кардан комилан беасос аст. Ва ремиграция ин баҳсро муқаррарӣ мекунад.
Поёни ҳамла, қатъ кардани девонагии паноҳандагӣ, Аврупои Қалъа.
Ман ҷонибдори эҷоди минтақаҳо ва марказҳои қабули муҳоҷирон дар Шимоли Африқо ҳастам, ки дар он ҷо одамон
метавонанд бо шаъну шараф ва бехатарӣ зиндагӣ кунанд, касб омӯзанд, аммо ба Аврупо наёянд.
Муҳоҷирати ивазкунандаи қонунӣ ва ғайриқонунӣ бояд қатъ карда шавад.
Мо ба як фарҳанги меҳмоннавозӣ барои фарзандони худ ва оилаҳои худ ниёз дорем.
Ва инчунин бояд фишор ба ҷомеаҳои параллелӣ барои мутобиқ шудан равона карда шавад. Исламишавиро боздоред.
Ин принсипест, ки дар паси пешниҳоди бозкӯчӣ (ремигратсия)и ман қарор дорад: он бар асоси иштироки ихтиёрӣ, пешниҳодҳо ба
ҷои маҷбурсозӣ ва дар ҳамкорӣ бо кӯмаки маҳаллӣ амалӣ мешавад.
Мо қаблан муҳокима кардем, ки дар маҳал бояд дурнамоҳо бошанд.
Ва агар мо ҳамаи духтуронро аз Сурия ва Нигерия бозпас гирем, пас мардум табиатан ба назди мо хоҳанд омад.
Мо бояд дар маҳал имкониятҳо эҷод кунем, дар маҳал кӯмак расонем, аммо равшан кунем, ки
ҳеҷ роҳи ворид шудан ба Аврупо вуҷуд надорад.
Ва пас, на дар ду сол, на дар се сол, балки дар 15, 20, 30 сол, Олмон бештар олмонӣ хоҳад шуд, нисбат ба
он ки имрӯз аст. Ва ин, ба кӯтоҳӣ, ремигратсия аст.
Мо танҳо ба кӯчаҳои Берлин баромадем.
Ман як тахтаи навиштани хуб гирифтам, назди гузарандагон рафтам ва гуфтам: «Оё шумо муҳоҷиреро дар хонаи худ қабул мекунед?»
Анборҳо пур ҳастанд, квартираҳо пур ҳастанд.
Шояд шумо барои ҷомеа коре кунед ва ин муҳоҷиронро паноҳ диҳед? – Бале, бале, мо албатта ин корро мекунем!
Ва сипас ман Ферузхонро аз кунҷ берун оварда, гуфтам: «Ҳаминҷост. Шумо метавонед ӯро ҳозир бо худ баред!»
Ва сипас: «Не, не, не, мо ҷойе надорем!»
Албатта, мо мехостем бо ҳазл таваҷҷӯҳро ба он ҷалб кунем, ки Олмон ва ҷомеа ҳамеша мегӯянд: «Мо ҷой дорем, мо ҷой
дорем, мо метавонем ҳамаро қабул кунем». Не, мо ҷой надорем.
Ва албатта, тамоми ин сиёсати муҳоҷират ноком шудааст.
Вале боз такрор ба такрор мегӯянд, ки мо метавонем ҳар касро қабул кунем, онҳо худ ба худ муттаҳид мешаванд.
Не, ҳама инҷо муттаҳид намешаванд. Ва мо мехостем ба ин диққат равона кунем.
Ва хеле ҷолиб буд дидан, ки мардум чӣ гуна вокуниш нишон доданд.
Пас, пеш аз ҳама, ҳа, албатта, ман ҳастам.
Ва сипас Файёз воқеан мерасад, дар куртаи зебо ва кулоҳи ҷолиб: «Салом, ман инҷоям!»
Ва сипас хеле зуд касе гуфт: «Не, ин кор намекунад, ин кор намекунад!»
Шумо то чӣ андоза хатарро мешуморед, ки исламишавӣ дар Олмон ё Австрия боиси ҳамлаҳои нави террористӣ хоҳад шуд?
Бале, мо мебинем, ки дар солҳои охир дигар ҳамлаҳои васеъмиқёсе, ки қаблан мешуданд, ё ҳатто кӯшишҳои зиёд дигар вуҷуд надоранд,
балки асосан ба ҳамлаҳои бо корд гузаштаанд, ки ВАО табиатан кӯшиш мекунанд онҳоро чунон нишон диҳанд, ки гӯё ин
шахс бемори рӯҳӣ аст ва дар паси он ҳеҷ идеологияе нест.
Ва хеле, хеле муҳим аст, ки таъкид карда, диққатро ба он ҷалб кунем, ки чаро ин одамон ин корро мекунанд.
Ин ҷанбаи ниҳоят муҳим аст, зеро васоити ахбори омма, бахусус, кӯшиш доранд инро пинҳон кунанд, то аҳолиро ором нигоҳ доранд ва
мо аз заминаи он огоҳ нашавем, ки ин танҳо як идеология аст, яъне исломи сиёсӣ, исламизм, идеологияе, ки ҳадаф дорад на танҳо Олмон
ва Австрия, балки тамоми Аврупоро исломӣ созад, ва ин барнома дар сатҳҳои гуногун бо истифода аз усулҳои
гуногун, аз ҷумла терроризм, қатъиян амалӣ мешавад.
Ва ман мегӯям – мо онро ба ҳар ҳол дар Мавлуди Исо хоҳем дид – мо аллакай мебинем, ки тамоми чораҳои амниятӣ пурзӯр мешаванд ва ин
тасвири ғамангези бозорҳои Мавлуди Исо, ки бояд сахт муҳофизат шаванд, то шаҳрвандони оддӣ худро нисбатан бехатар
эҳсос кунанд – зеро, албатта, амнияти воқеӣ вуҷуд надорад.
Ман мегӯям, ки мо бояд таблиғи ин барномаро барои ворид шудан ба кишвар бидуни ҳуҷҷатҳои сафар ё визаҳо қатъ кунем.
Мо дигар бо одамон бозӣ карданро бас мекунем, зеро ҳатто вақте ки шахсе, ки ба таври намоён ранги пӯсташ торик аст,
бо касе, ки ранги пӯсташ хеле сафед аст, сӯҳбат мекунад...
… Хуб, ман он қадар камранг нестам …
Дуруст аст, дуруст аст, ман бояд хеле возеҳ гӯям: ин муҳоҷирон чӣ гуна роҳи худро ба Олмон, ба Аврупо меёбанд?
Бале, онҳо дар марзҳои мо бо танкҳо истода намегӯянд: «Марзро боз кунед, вагарна мо тир хоҳем кушод».
Бале, ин одамон бо ният ба Аврупо ва ба Олмон роҳ дода шуданд; онҳоро ҷалб карданд.
Ман ҳамагӣ ду ҳафта пеш дар Ҷумҳурии Демократии Конго будам, ва дар он ҷо шабакаҳои қочоқ низ ҳастанд, ки дақиқ
медонанд дар Олмон барои ҳар кӯдак чӣ қадар кӯмакпулӣ дода мешавад, чӣ интизор доранд ва ғайра.
Хуб, ман як ҳалли хеле содда дорам, ки тамоми буҳрони паноҳандагӣ ва муҳоҷиратиро ҳал мекунад.
Ман бовар дорам, ки агар паноҳгоҳҳоро бевосита дар паҳлӯи виллаҳои сиёсатмадорон месохтанд, ҳама чиз зуд хотима меёфт.
Ин хеле зуд ҳал мешуд, аммо шӯхӣ канор.
Ин танҳо қадами аввал аст, яъне баръакс шудани омилҳои ҷалбкунанда ва дуркунанда.
Дуруст аст, тавре ки шумо гуфтед, ҳамаи ташвиқотҳо барои омадани мардум ба ин ҷо бояд қатъ
карда шаванд. Ман мепурсам, мо дар куҷоем, лутфан?
Одамон аз Бангладеш ба Либия меоянд ва ба контрабандчиён пул медиҳанд, то ба Аврупо расанд – ин ҳеҷ рабте ба фирор аз кишвари
худ надорад, ин муҳоҷирати иқтисодӣ аст, зеро мо дар ин ҷо имтиёзҳо пешниҳод
мекунем. Албатта, онҳо ҳама бояд фавран бираванд.
Муҳоҷирони ғайриқонунӣ, ки ба ин ҷо ғайриқонунӣ меоянд, низ бояд раванд.
Ва ин, албатта, маънои онро дорад, ки ҳамаи онҳое, ки ба таври ғайриқонунӣ ба кишвар ворид шудаанд. Ҳар
касе, ки метавонад ба таври ғайриқонунӣ ворид шавад, метавонад ба таври қонуӣ низ барояд.
Ман инро низ махсусан хандовар мешуморам – ҷомеаҳои чапгаро: «Дар бораи муҳоҷирати оммавӣ мо ҳеҷ
коре карда наметавонем, мо бояд марзҳоро боз кунем.»
Албатта, ин маънои онро дорад, ки миллионҳо одамон ба ин ҷо хоҳанд омад.
Аммо ба ҳар як шахсе, ки бояд ихроҷ карда шавад, гӯё баромадан аз қуллаи Эверест аст.
Ба ҳалли оддӣ ва возеҳ ниёз аст.
Аз соли 1945 мо дар ин фарҳанги гуноҳкорӣ зиндагӣ карданро идома медиҳем. Бале. Мо, ҳамчун олмонҳо, гуноҳкор ҳастем.
Мо бояд одамонро пазируфта кунем, зеро ин вазифаи мост.
Мо ин ӯҳдадориро надорем! Мо низ маҷбур нестем, ки касеро қабул кунем.
Мо метавонем онҳое, ки ба кӯмак ниёз доранд, онҳое, ки муттаҳид мешаванд ва барои ёфтани хонаи дуюм дар ин ҷо шукргузоранд,
қабул кунем. Ва онҳо дар иваз ба мо нишон медиҳанд:
Ташаккур барои хуш омадед гуфтанатон, ман дар ин ҷо худро мутобиқ мекунам!
Ва агар шумо худ, масалан мисли ман, таърихи оила дошта бошед, ки дар он муҳоҷироне ҳастанд, ки ба Олмон омадаанд, дар ин ҷо
забонро омӯхтаанд, маҷбур шудаанд кор кунанд ва ҳеҷ чизро ройгон нагирифтаанд... Ба онҳо як квартираи
хеле хурд доданд, ки шаш нафар дар як ҳуҷра мехобиданд.
Онҳо бо заҳмат ба боло расиданд ва ҳанӯз ҳам ин кишварро дӯст медоштанд ва эҳтиромаш мекарданд. Ва имрӯз чунин намешавад.
Ва ман танҳо метавонам бигӯям, ки ин аз фарҳанги гуноҳ аст ва мо бояд аз он дур шавем.
Вазифаи мо нест, ки ҳамаро инҷо қабул кунем, ва албатта наҷоти ҷаҳон ҳам кори мо нест.
Ва ҳавасмандии аввалини мо ин аст, ки агар шумо барои ин шукргузор бошед ва ба мо нишон диҳед, ки худро муттаҳид мекунед,
пас мо бо хушнудӣ шуморо қабул хоҳем кард. Ва ин кори хубест.
Аммо воқеан теъдоди зиёди одамон ҳастанд, ки дар ин ҷо муттаҳид намешаванд.
Ва ман инро фоҷеаи хеле, хеле бузург мешуморам.
Ва ман, «бомбери сиёҳ» аз Конго, «Леопард», ҳа, мехоҳам шуҷоати худро ба мардуми Олмон расонам ва
ба онҳо бигӯям: натарсед. Тарс ҳамроҳи бад аст.
Ман ҳамчун кӯдаки паноҳҷӯ аз Ҷумҳурии Демократии Конго ба Аврупо омадам, роҳи худро ёфтам ва ёд гирифтам, ки
кишвари шуморо дӯст дорам. Фарзандонам олмонӣ ҳастанд.
Ман ҳоло омодаам, ки даст ба даст бо шумо кор кунам, то ин вазифаро иҷро кунем.
Ва ҳамин чизест, ки ман мехоҳам соли оянда барои он маърака баргузор кунам.
Аъло аст, Стефан Магнет, мизбони ин, бояд гуфт, чорабинии бузург – дуюмин Alternative WEF ҳоло дар Прага баргузор шуд.
Панелҳо хотима ёфтанд, муҳокимаҳои зиёде баргузор шуданд ва дар ин ҷо теъдоди бениҳоят зиёди
тамосҳои хеле, хеле арзишманд ва хуб ба вуҷуд омад.
Чӣ хел ҳастӣ? Оё аз натиҷа қаноатманди ҳастӣ?
Ман аз қаноатмандӣ зиёдтарам, зеро ҳама чиз аъло баромад.
Ҳодисаҳои ҷиддӣ набуд, амалҳои халаловар набуд.
Ҳамаи суханронҳо омаданд, суханронӣ карданд ва бо якдигар дар сулҳ ва дӯстӣ зиндагӣ карданд.
Албатта, дар саҳна баҳс буд, ки ҳамин чизест, ки мо мехоҳем. Ин хуб аст – он аз соли аввал беҳтар буд.
Ва ман хеле сабукҳол ҳастам, ки мо ин корро дар маънои аслии калима анҷом додем.
Ва ман хеле фурӯтану шукргузорам, ки мо чунин саҳмгузорони бузург ва шарикони бузурги ВАО дорем, ки дар ин
ҷо бо гуногунрангӣ ва бо масъулият гузориш медиҳанд.
Ман воқеан хеле хурсандам, ки мо дар ин ҷо ҷамъ омадаем ва инро бори дуввум боз ба таври зебо анҷом додем.
Аъло, хеле хуб. Стефан, шиори шумо ибораи «Аз интиқод то қувват»-ро дар бар мегирифт.
Метавонед калимаи «қувват»-ро каме шарҳ диҳед, то мо фаҳмем, ки шумо дар ин ҷо дар бораи кадом навъи қувват гап мезанед?
Бале, ман дар суханҳои ниҳоӣ низ гуфтам, ки ин дар бораи муттаҳид кардани иродаи мост.
Вақте ки мо розӣ мешавем, ки барои расидан ба як ҳадаф талош кунем, вақте ки мехоҳем як ҳадафи муштаракро пеш барем, мо
метавонем қувват пайдо кунем. Ва ҳамин барои мо муҳим аст.
Мавзӯъ дар он аст, ки мо дар доираи ҳалли мушаххас ва идеяҳои мушаххас сӯҳбат кунем ва барои худ ҳадафҳое муайян
намоем, ки мо метавонем якҷоя барои расидан ба онҳо кор кунем.
Ва як иродаи муштарак ва муташаккил метавонад кӯҳҳоро ба ҳаракат дарорад.
Мо инро дар мавриди COVID-19 дидем, ки садҳо ҳазор ва ниҳоят миллионҳо одамон гуфтанд: «Мо намехоҳем маҷбур ба
терапияи генӣ шавем, мо намехоҳем ин тазриқро гирем, мо мехоҳем тамомияти ҷисмонӣ, мо мехоҳем озодӣ».
Ва ин боиси афзоиш ва тавоно шудани эътирозҳо гардид, ки дар ҳама ҷо нофармонӣи шаҳрвандӣ сурат мегирифт.
Ва ҳоло мо мехоҳем, ки дар Аврупо ҷанг набошад.
Мо намехоҳем, ки моро барои Урсула фон дер Лейен ё Йенс Шпан ё ҳар чи ин марионеткаҳо ном доранд, истифода баранд.
Мо намехоҳем ба парчами кабуди ситорадори Иттиҳоди Аврупо фиреб хӯрем; балки, мисли замони коронавирус, мо мехоҳем
дар худмуайянкунӣ ва озодӣ зиндагӣ кунем ва намегузорем, ки ин сиёсатмадорон моро ба ҷанг тела диҳанд.
Ин ҳамон иродаи умумиест, ки мо мехостем дар ин ҷо баён кунем.
Ва ман фикр мекунам, ки ин бо муваффақият амалӣ шуд, ва ин инчунин ба тамошобинон дар хона нишон медиҳад, ки мо дар як андешаем.
Мо ҷанг намехоҳем; ҳоло мо нерӯҳоямонро муттаҳид мекунем, то дар соли оянда аз он пешгирӣ кунем.
Бисёр хуб. Ва шумо инчунин одамони гуногунро барои муҳокимаи ин мавзӯъ ҷамъ овардед.
Чӣ гуна метавон ҷанги эҳтимолӣ дар Аврупо пешгирӣ кард?
Оё шумо эҳсос мекунед, ки қадамҳои мушаххас барои шумо ҳамчун коршиносон аз соҳаҳои гуногун пайдо шудаанд?
Мо аз он воқеан бисёр чизҳо омӯхтем.
Ва дар ҳақиқат, яке аз натиҷаҳои возеҳи симулятсия ва муҳокимаи панелӣ ин буд, ки ҷанг,
албатта, бояд бо номи аслии худ номида шавад.
Ин ҷиноят аст, ин зишт аст, ин ваҳшӣ аст, ин хунин аст.
Шумо бояд тасвирҳоро нишон диҳед, шумо бояд эҳсосотро нишон диҳед.
Ҷанг абстрактӣ нест; он дар Ғазо ё дар Сурия рух намедиҳад.
Не, ӯ ба назди мо меояд ва мо бояд барои он бимирем, мо бояд барои он хун резонем.
Мо бояд дар хатти пеши фронт ва ҳам дар хона ҷигар ва дастҳоямонро аз даст диҳем.
Вақте ки силоҳҳои вазнини нобудсозии оммавӣ меафтанд, он ба ватани мо таъсир хоҳад расонд.
Пас он низ ба пиронсолон таъсир мерасонад, ки мегӯянд: «Ҳар ҳол дигар лозим нест, ки ба фронт равам.»
Аммо шумо набераҳои писар ва набераҳои духтарро аз даст медиҳед, зеро духтарон низ бояд дар
рӯҳияи баробарӣ ба хизмати ҳарбӣ даъват шаванд.
Ва ҷанг ба хонаҳои мо низ меояд; ҳамеша ҳамин тавр буд.
Дар соли 1945 пиронсолон низ аз бомбаборонӣ, ихроҷҳо ва беҳурматӣ зарар диданд.
Пас он ба ҳама таъсир мерасонад. Ҷанг зишт аст, мо ба ҷанги дигари хунин дар Аврупо ниёз надорем.
Шумо мебинед, ки ин мавзӯъ ба дили шумо хеле наздик аст ва хеле муҳим аст, ки шумо инро ба тамошобинон ва
ҳамчунин ба ҳамаи онҳое, ки дар инҷо ҷамъ овардаед, расонед.
Кори аъло. Мо низ боз як бор шуморо бо ин чорабинӣ табрик мегӯем.
Мо хеле хушҳолем, ки дар ин бора гузориш медиҳем ва инчунин панелҳоро ҷамъбаст хоҳем кард.
Шояд барои тамошобин, вақте ки онҳо мебинанд, ки коршиносон ҳастанд, одамоне, ки нуфуз доранд.
Шумо воқеан ҳамаро, аз таъсиргузорон то номзадҳои канцлерӣ, якҷоя кардед.
Ин аҷиб аст. Як вақт бояд маро бовар кунонии, ки чӣ гуна ин корро анҷом додӣ, вақте ки бо ҳам пиво менӯшем. Аммо воқеан аъло аст.
Ҳоло савол ин аст, ки шумо ба тамошобин чӣ мегӯед? Агар шумо танҳо ба ҳуҷрае, ки онҳо ҳоло дар он ҷо
нишаста ва шуморо тамошо мекунанд, сухан мегуфтед.
Ҳар як шахс шахсан чӣ кор карда метавонад, то ҷанги эҳтимолиро пешгирӣ кунад?
Бале, ман комилан равшан бовар дорам, ки мо танҳо ангеза медиҳем.
Мо мехоҳем нишон диҳем, ки бисёре аз чеҳраҳое, ки аллакай аз замони пандемияи коронавирус ва дигар барномаҳои
гуногуни расонаӣ, ки мардум ба онҳо эътимод доранд, ба тамошобинон ошно шудаанд, бар зидди ҷанг муттаҳид мешаванд.
Мо ин корро мекунем. Мо роҳбарӣ мекунем. Мо масъулиятро бар дӯш мегирем.
Мо як қатор имкониятҳои гуногунро пешниҳод хоҳем кард, ки тамошобинон низ метавонанд дар онҳо
иштирок кунанд, баъзеи онҳо бо монеаҳои паст хоҳанд буд.
Мо комилан огоҳем, ки на ҳама метавонанд канали телевизионӣ мисли Kla.TV ё AUF1 таъсис диҳанд.
Ҳар кас наметавонад як намоиши бузург бо садҳо ҳазор нафарро ташкил кунад ё вакиле
бошад, ки эълонҳои ҳуқуқии зиракона менависад.
Аммо ҳар кас метавонад чизеро анҷом диҳад. Ҳар кас метавонад варақаҳоро тақсим кунад.
Бале, ҳар кас метавонад стикерҳоро часпонад.
Ҳар кас метавонад равшан баён кунад, ки ҳоло дар доираи хешовандон ва оилааш, дар ҷои кор ё
дар мизи муштариёни доимии ӯ чӣ дар хатар аст.
Бале, онҳое, ки дар қудрат ҳастанд, мехоҳанд ҷиноятҳояшонро бо сар задани ҷанг пинҳон кунанд.
Ва онҳо мехоҳанд моро, мисли ҳамеша, истисмор кунанд.
Мо ҳоло моҳраҳои рӯи тахтаи шоҳмот ҳастем.
Онҳоро бояд танҳо бо шамшер кушанд. Ва мо бояд бигӯем: Не!
Ва ҳар тамошобин бояд аз худ бипурсад: ман чӣ кор карда метавонам? Оё мехоҳам дар пеш истад?
Шояд не. Бале, кам одамон инро мехоҳанд.
Пас шояд ман метавонам дар бораи он бо дӯстонам сӯҳбат кунам. Бале, шояд ман ҳам намехоҳам ин корро анҷом диҳам?
Сипас ман шабона пинҳонӣ варақаҳоро тақсим мекунам ё стикерҳоро дар ҷое часпонда мегузорам.
Вақте ки калисо бармегардад ва мегӯяд, ки эмгузаронӣ озодӣ аст, ҷанг озодӣ аст, ман дар дари калисо стикер мезанам, ки дар
он навишта мешавад: «Не ба ҷанг! Бале ба сулҳ!» – ҳар чӣ бошад.
Ё ман метавонам хайрия кунам. Ман метавонам дастгирӣ кунам.
Ман метавонам ҳамчун такроркунанда амал кунам. Ман метавонам барномаҳоро зеркашӣ карда, дубора
боргузорӣ кунам, то аз сензураи иҷтимоӣ гурезам.
Ҳазорҳо имкониятҳо ҳастанд. Ҳар кас бояд фикр кунад, ки чӣ метавонад саҳм гузорад.
Агар мо дар соли ояндаи 2026 танҳо бетараф бимонем ва ҳеҷ коре накунем, ҳанӯз имкони амал кардан хоҳад буд, зеро
баъд аз он онҳо дастгоҳро сахттар мекушанд ва дигар имкониятҳои зиёди муқовимати осоишта нахоҳанд буд.
Онҳое, ки ҳоло ҳеҷ коре намекунанд, баъдтар маҷбур хоҳанд шуд, ки ба саволи «чаро онҳо ҳеҷ коре
накарданд, вақте ки дигар имконнопазир буд?» посух гӯянд.
Ҳоло вақти амал кардан аст! Фаъолият маънои фаъол буданро дорад ва ҳоло ҳар кас бояд ба як тарз барои сулҳ фаъол бошад.
Ин воқеан изҳороти пурқувват аст! Аз шумо барои ин мусоҳиба ва барои тамоми чорабинӣ бисёр сипосгузорем. Мо барои
шумо умед дорем ва дар тӯли тамоми барнома шуморо дастгирӣ хоҳем кард, то ин сулҳ воқеан ҳифз шавад. Ташаккур.
Мо дар дуюмин A-WEF мустақиман пахш мекунем. Ҳоло Элиас Сасек бо мо мустақиман ҳаст.
Ва Элиас, ту аллакай дирӯз инҷо будӣ, ту барвақттар омада будӣ.
Шумо дар он ҷо дар як гурӯҳи нисбатан хурд, дар доираи бастае, ки мо ба он дастрасӣ надоштем, масъалаҳои хеле муҳимро баҳс кардед...
Оё метавонем пурсем, ки шумо он ҷо дар бораи чӣ баҳс кардед?
Оё шумо намуна доред? Метавонед ба мо чизеро гӯед, ки шояд дирӯз қарор дода шуда бошад?
Мо хеле шавқ дорем, ки бидонем.
Бале, муҳокимаҳои дирӯз хеле ҷолиб буданд.
Ва мо низ боварӣ ҳосил кардем, ки дар як нуқта розӣ мешавем:
Ҳоло яке аз бузургтарин таҳдидҳо кадом аст, аз ҷумла барои ҳаракати озодӣ, саҳнаи
маорифе, ки дорем, ва инчунин васоити ахбори озод?
Ва мо розӣ шудем, ки ин равшан блоки пинҳонӣ аст, зеро алгоритмҳои зеҳни сунъӣ ҳама чизеро, ки мо дар интернет нашр
мекунем, дар рейтинги худ поён мебаранд ва дигар онро намерасонанд, ба таври
сунъӣ доираи паҳншавии онро маҳдуд мекунанд.
Ва бар зидди ин чора – чун ҳама дидаем – ягона чизе, ки аҳамият дорад, ин аст, ки мо якҷоя даст ба кор занем, якҷоя
кор кунем, эгои шахсии худро канор гузорем ва якҷоя ин ҳавопайморо шиканем ё якҷоя аз ин манъи пинҳонӣ гузарем.
Ва ман хеле ҷолиб ёфтам, ки мо, масалан дар маъракаҳои муштарак, низ розӣ шудем, ки барномаҳои хеле зиёдеро дар
формати A4 ҳамчун матн омода кунем, то мардум онҳоро чоп карда, худашон тақсимкунандагон шаванд.
Пас мо мебинем, ки давра баста мешавад, мо ба аналогӣ ва офлайн бармегардем.
Ҳоло мо бо Kla.TV Offline аллакай хеле пеш рафтаем.
Он чизе, ки мо солҳо боз бо S&G мекунем, яъне худамон чизҳоро чоп кардан, паҳн кардан ва шабакаҳои
паҳнкунӣ бунёд кардан, низ хеле, хеле маъмул аст.
Ва ман бовар дорам, ки ин дар солҳои оянда ба таври назаррас рушд хоҳад ёфт ва ин як маърака ё ҳалли хеле хуб
барои мубориза бо ин манъи пинҳонӣ аст, зеро он ба таври оддӣ дастрасии рақамиро маҳдуд мекунад.
Бисёр таъсирбахш! Ҳар касе, ки шуморо мешиносад, медонад, ки ҳоло шумо дар шӯъбаи IT-и Kla.TV ҳама
чизро идора мекунед ва онро низ худатон ташкил кардаед.
Шумо боз як соли хеле пуршиддатро пушти сар кардед, бо боз бисёр рушдҳои нав – шумо ҳамин ҳоло зикр кардед, Kla.TV
Offline, система фаъол аст ва кор мекунад, ки ин низ як шакли шабакасозии мустақил аз интернет мебошад.
Оё ин кор мекунад? Оё шумо аллакай барои тамошобинон ягон фикру мулоҳиза доред?
Бале, ин ғайримумкин аст. Мо ахиран гузориш таҳия кардем ва шуморагириро арзёбӣ намудем,
ва ҳоло зиёда аз 40 кишвар иштирок мекунанд.
Аҷиб аст, ки ин то чӣ андоза динамикӣ мешавад, ва дар ин шом низ чандин маротиба дар бораи ин лоиҳа аз ман пурсиданд.
Хушбахтона, мо дар пешсафии баланд бардоштани огоҳӣ қарор дорем ва баъзеҳо дар назар доранд, ки лоиҳаҳои шабеҳро пешниҳод кунанд.
Ва ҳамаи ин рушд хоҳад ёфт, аммо, чуноне мегӯянд, офлайн — ин органикии нав аст.
Ин ғолиб хоҳад шуд ё бояд ғолиб шавад.
Ва аз гуфтугӯҳо бармеомад, ки вохӯрии рӯ ба рӯ комилан бо вохӯриҳои виртуалие, ки мо соли гузашта доштем, фарқ мекард.
Муҳити гарм, фаҳмиши мутақобил ва дарк кардани он, ки мо танҳо бо ҳам метавонем аз ин давра гузарем.
Аъло! Бале, ин ягона роҳи иҷрои он аст, ва албатта барои ҳама осон набуд, ки бовар кунанд, ки ҳама чизеро, ки
шумо барои ин омода кардаед, ҳанӯз ҳам бе интернет бо ҳамаи маҳсулот кор мекунад ва ҳанӯз ҳам ройгон аст.
Ё фикру мулоҳизаҳо чӣ гуна буданд? Ман мебинам, ки одамоне ҳастанд, ки ба он бовар карда
наметавонанд, ки онро тасаввур карда наметавонанд.
Бале, агар шумо моро намешиносед, намедонед, ки мо чӣ гуна якҷоя кор мекунем ва чӣ чиз моро илҳом мебахшад, чӣ чиз
масъулияти моро тақвият медиҳад – агар шумо инро намедонед, тасаввур кардан хеле, хеле душвор аст.
Ман гуфтам, ки мо диски сахтро ройгон медиҳем, то мардумро ҳавасманд кунем ва онҳоро ташвиқ
намоем, ки онро ба ду нафари дигар гузаронанд.
Ин ғайримумкин аст, барои мо низ ғайримумкин аст.
Фақат як кор боқӣ мондааст: шумо бояд биёед ва моро бубинед, дар маҳал бо мо шабакаи
алоқа барқарор кунед ва моро беҳтар шинос шавед.
Ва ҷаҳони комилан нав боз мешавад!
Ва ман нисбати одамон, вақте ки шумо ба онҳо ин чизҳоро мегӯед, ки гӯё аз сайёраи дигар бошанд, ҳамдардии зиёд дорам.
Аммо мардум албатта бояд моро шинос шаванд, ба мо меҳмон шаванд.
Ва воқеан вуҷуд дорад ин ҷаҳони нави бе пул, ки дар он пул марказӣ нест, балки мардум бо тамоми қалб омодаанд
онро ба ҳамсояҳояшон расонанд ва дар паҳлуи онҳо бошанд.
Ва ман аз ҳар пешрафт дар ин самт, ки ҳоло дар саҳнаи маорифи озод рух медиҳад ва дар оянда низ рух хоҳад дод, хушҳолам.
Ин беназир аст. Ростӣ, ман ҳатто дар «Welt mit Geld» чунин маҳсулот наёфтаам – ки онҳо чизи монанди инро пешниҳод кунанд.
Шумо ин маҳсулотро такрор ба такрор ба ҳама пешниҳод мекунед ва инчунин кӯмак мекунед, ки
тамоми ҳаракати огоҳсозӣ аз онҳо манфиат бигирад.
Ин воқеан аъло аст.
Аз тамоми кӯшишҳоятон, садоқататон ва вақти сарфкардаатон бисёр ташаккур.
Ман медонам, ки дар ҳама ҷо ба ту талабот аст, ва ман бо хушнудӣ дар як лаҳза боз туро раҳо мекунам.
Ташаккур, ва агар ман бо ҳар роҳе метавонам кӯмак кунам ва мо якҷоя кор кунем, то
таъсир расонем, пас ҳар кӯшиш арзанда хоҳад буд!
Олиҷаноб, Элиас, эй!
"Дар ҳама ҷомеаҳо ҳуҷайраҳои муқовимат вуҷуд доранд."
Агар он вуҷуд надошта бошад, пас он қобили амал нест.
Бо дастаи минтақавии Kla.TV-и худ тамос гиред: www.kla.tv/vernetzung