Pagkatapos ng dalawang kahanga-hangang araw dito sa Alternative WEF sa Prague, inihahandog na ngayon ng Kla.TV
ang buod ng mga pinakamahalagang sandali at pinaka-kapana-panabik na pahayag. Manatili nakatutok.
Mali ang pagkakaintindi ko sa akronim na A-WEF.
Palagi kong inakala na ito ay isang alternatibo sa World Economic Forum ni George Soros.
Sige, inihanda ko na ang pambungad para sa aking talumpati.
Mga minamahal kong kaibigan, mga kagalang-galang kong hindi kaibigan ni George Soros.
Mabuti at kaaya-aya para sa amin na pinili ninyo ang Prague, ang aking lugar ng kapanganakan, ang lungsod kung saan ko
ginugol ang buong buhay ko, bilang lugar ng inyong kumperensya.
Sa isang banda, ipinapakita nito na ang Prague ay angkop para sa okasyong ito sa panahong ito, na isang palatandaan
ng relatibong kalayaan na umiiral pa rin sa ating bansa.
Sa kabilang banda, ipinapakita nito ang kawalan ng kalayaan sa Alemanya, na sa tingin ko ay napakapanganib.
Nakakabahala ito, hindi lamang para sa mga Aleman, kundi pati na rin para sa amin sa Czech Republic.
Para sa amin, ang Alemanya ay palaging naging aming pinakamahalaga, pinakamakabuluhan, at
pinakamalaking kapitbahay sa buong kasaysayan.
Kahit na hindi palaging pinaka-palakaibigan.
Sa bagay na ito, itinuturing kong positibo ang iyong ideya na pirmahan ang pinagsamang deklarasyon na pinamagatang "Lahat para
sa Kapayapaan" dito sa Prague ngayon – lalo na sa liwanag ng mga pangyayari ngayong taon sa Alemanya kasunod ng
mga halalan at, sa aking pananaw, kay Friedrich Merz at ang kanyang paghihikayat ng digmaan.
Ang kaganapan ngayong araw ay dapat magbigay sa atin ng mga bago at konkretong ideya na maaari
nating ipatupad sa ating mga gawaing pampulitika.
Nawa'y maging positibo at konstruktibo ang inyong mga talakayan, at maraming salamat muli sa inyong paanyaya at sa inyong
pansin sa aking mga pahayag ngayong araw. Maraming salamat.
Habang ang mga globalista ay nagpapalakas ng propaganda ng digmaan, pinag-uusapan ang pagsamsam ng ari-arian at ang pagsira
sa kalayaan sa pagpapahayag, nais naming magsagawa ng espesyal na pagsisikap sa araw na ito upang
ipagtanggol ang demokrasya, kalayaan, at kapayapaan.
At kayo, mga minamahal na manonood sa bahay sa inyong mga screen at kayo rito sa sentro ng kumperensya, alam ninyo na ang
kalayaan at demokrasya ay hindi para sa mga manonood lamang.
Ang kalayaan ay dapat ipagtanggol at ipaglaban, at iyan ang gagawin natin nang magkakasama dito ngayong katapusan ng linggo.
Mga ginoo at ginang dito sa bulwagan, mga minamahal na manonood sa bahay sa harap ng inyong mga screen.
Nagkaisa ang aming komunidad sa panahon ng estado ng emerhensiya dahil sa coronavirus.
Sa ilalim ng presyon, napagtanto namin ang isang karaniwang layunin na nagmula sa
napaka-ibang direksyon, at nagkaisa kami para rito.
Ipinakita sa atin ng Corona kung magkano ang halaga ng ating garantisadong karapatang pantao at
sibil kapag isinusulong ang isang adyenda: wala.
Gayunpaman, ipinakita rin ng pandemya ng coronavirus kung gaano tayo kalakas kapag nagsanib-puwersa.
At ngayon, sa pagtatapos ng 2025, humaharap tayo sa isang ganap na bagong hamon.
Dahil sa Europa, sa Europa ay magkakaroon ng isa pang digmaan. Hindi bababa doon ang sinasabi sa atin.
Si Ursula von der Leyen ay nagsasalita nang bukas tungkol sa ekonomiyang pandigma.
Ang mga Briton sa ilalim ni Keir Starmer ay magiging isang handang makipaglaban at may armadong bansa.
At nais ni Boris Pistorius, Ministro ng Depensa ng Alemanya, na maging handa para sa digmaan pagsapit ng 2029.
Ang opisyal na salaysay ay nag-U-turn nang buo.
Bigla, ang digmaan at karahasan, ang mga sandata at tangke ay muling naging mga pagpapahayag ng kaloobang pampulitika.
Kahit ang mga terminong idinemonyo sa loob ng dekada, tulad ng 'fatherland', ay muling ginagamit ngayon, kung
narinig mo ang talumpati ni Jens Spahn noong Nobyembre.
Dapat tayong lumaban para sa ating bansa, sabi niya.
At iyon ang dahilan kung bakit ka nagiging karapat-dapat sa serbisyo militar, kaya sumasali ka sa sandatahang lakas.
Oo, marahil para sa bansa. Ngunit, Ginoong Jens Spahn, hindi ka ang bansa.
At hindi kami makikipagdigma para kina Spahn at von der Leyen.
At ayaw nating mahulog sa bitag ng bituinan na bandila ng EU o makita ang ating sariling bayan na masilab.
Sinasabi namin na hindi kami sasang-ayon sa digmaan nang buong determinasyon at walang kompromiso.
At iyan ang dahilan kung bakit inilalaan namin ang programang ito ngayong taon para sa
Ikalawang Alternatibong WEF sa pagtutok sa tanong:
Paano natin mapipigilan ang pagsiklab ng digmaan sa Europa?
Iyan ang paksa ng unang panel ngayong araw: Mag-isip ng kapayapaan, mamuhay nang malusog.
Ang ating mga panauhin sa round na ito ay lahat ng doktor, masigasig na mga propesyonal sa medisina, at lahat sila
ay nagtataguyod ng holistikong pamamaraan higit sa lahat.
Dahil sila, tulad nating lahat, ay lubos na nakakaalam na ang katawan, isip, psyche, at mga pisikal
na sintomas ay hindi mapaghihiwalay na magkakaugnay.
Narinig na natin ito lahat, ngunit ano ang konkretong ibig sabihin nito para sa ating pamumuhay, lalo na sa
pag-iisip ng mga mahihirap na taon at buwan na darating, na nakikita nating magdudulot ng malalaking hamon?
Paano nga ba talaga tayo mananatiling malusog sa mga mahihirap na panahong ito?
Ang kalusugan ay hindi isang kalagayan, kundi isang patuloy na proseso ng paglikha ng
pagkakasundo sa antas ng pisikal, emosyonal, at mental.
Sa pisikal na antas, nakakamit natin ang pagkakasundo sa pamamagitan ng makatwirang nutrisyon at regular na ehersisyo.
Lilikhain natin ito nang emosyonal sa pamamagitan ng pagkilala at paglutas ng mga alitan, at kikilalanin natin
ito nang mental sa pamamagitan ng pag-alam kung sino tayo.
Nakikita lamang ng karaniwang medisina ang katawan; hindi nito nakikita ang iba pang mga antas.
At dahil nakikita lang niya ang katawan, maaari lamang niyang gamutin ito sa pamamagitan ng
pisikal na paraan at huwag isama ang iba pa rito.
At dahil dito, napakakulang ng karaniwang medisina.
Hindi ako laban sa karaniwang medisina; kailangan natin ito, ngunit mayroon itong mga
limitasyon at kailangang palawakin nang malaki.
Paano naiiba ang iyong pamamaraan sa isang karaniwang manggagamot?
Ang koneksyon ay dapat palaging tingnan ang tao bilang isang buong nilalang, at ang uso sa mga nakaraang dekada ay patungo sa
lalong espesyalisadong medisina, na may mas maliliit na sub-espesyalisasyon na, kapag tiningnan nang buo, ay
hindi talaga kayang maunawaan ang tao bilang isang kabuuan.
At ako, siyempre, ay nakita ito nang malinaw dahil ginugol ko ang aking propesyonal na
buhay bilang isang teknikal na manggagamot.
At ang teknikal na medisina, siyempre, ay hindi lumilikha ng mga imahe mula sa kaluluwa o isipan, kundi mula sa loob ng katawan,
at naniniwala na ito lamang ang magbibigay-daan upang matuklasan ang sanhi ng sakit – na, siyempre, ay ganap na imposible.
At pagkatapos, isaalang-alang kung ano talaga ang pinakamahalagang kasangkapan natin para sa kalusugan?
Ito ay pagtulog. At ang pagtulog ay hindi isang somatikong problema, ni isang somatikong solusyon na
iniaalok ng ating katawan, kundi isang malusog at nakapapahingang pagtulog na nagsisimula sa isip.
At kapag may mali sa ating isipan, sa ating kaluluwa, sa ating psyche, wala nang payapang pagtulog, at pinipilit itong
makuha sa pamamagitan ng ilang uri ng psychotropic na gamot.
Gayunpaman, hindi ito ang kasangkapang makatitiyak o makapagbabalik ng kalusugan sa
pamamagitan ng pagtulog nang ilang oras araw-araw.
Isa sa bawat dalawa sa atin ngayon ay namamatay dahil sa mga medikal na interbensyon.
At kung hindi mo iyon mapapansin, at talagang hindi ito nababanggit sa lahat ng aklat tungkol sa mas
mahabang buhay – tungkol ito sa malusog na pagkain, malusog na hangin – mahalaga ang lahat ng ito.
Ngunit kung hindi mo bibigyang-pansin ang kahalagahan ng gamot, na kinakailangan upang manatiling malusog sa pangmatagalan, wala
nang silbi ang malusog na pagkain at mga pandagdag sa pagkain.
Ang totoo, kung tatanungin mo ang mga matatandang higit sa 100 taong gulang, sasabihin nila na iba't
ibang pagkain ang kanilang kinain sa buong buhay nila.
Namuhay din sila nang lubos na magkaiba, ginugol ang maraming oras sa labas at nag-eehersisyo nang sapat, ngunit
magkakasundo silang lahat na kakaunti lamang ang kanilang pakikipag-ugnayan sa medikal na paggamot.
Ang katawan, ang isip, ang kaluluwa – gaya ng sinabi ko, bihira itong maging pangunahing paksa sa makabagong karaniwang medisina.
Minsan kong nabasa ang isang pangungusap: Ang pasyenteng gumaling ay isang nawalang kostumer. Sa madaling
salita, ang pasyenteng gumaling ay isang nawalang kostumer.
Iyon ba ang pangunahing batayan ng ating makabagong sistema ng paaralan?
Oo, tama iyon. At ang tinutukoy mo, at nabanggit na rin dati, ay gumagana kami sa loob
ng isang sistemang pangangalaga sa kalusugan.
Hindi tayo nag-iisa pagdating sa kalusugan, mga doktor, at iba pa.
Iyon ay isang panlipunang konstruktong dala natin kapag lumalapit tayo sa iba.
At doon nagiging mapanganib kapag inilalagay natin ang ating sarili sa mga kamay ng iba, gaya ng mga
doktor, halimbawa. Napatunayan na rin ito sa agham.
Tama ang sinabi ng nakaraang tagapagsalita na ang mga doktor ay isa ring sanhi ng kamatayan, gayundin
ang maraming gamot at ang kanilang mga side effect.
At oo, nakita na rin natin ngayon sa coronavirus na ang interbensyon, lalo na para sa mga malulusog na tao – at
pagkatapos ay sa mga malulubhang karamdaman, kapag ipinataw mo ang iisang paggamot sa lahat – ay
hindi talaga gumagana, hindi ito tama at mapanganib.
Naalala ko noong maraming taon na ang nakalipas nang sabihin sa akin ng isang kaibigan, nang ipinanganak ang kanyang unang anak
na lalaki, o habang siya ay buntis, na sinabi niya, 'Sa ngalan ng Diyos, wala akong ideya na ang pagbubuntis ang
pinakamasamang bagay na maaaring mangyari sa isang tao.'
Anong mga senaryo ng pagkapanik ang ipinapakita sa mga batang magulang at sa mga magulang na nagdadalang-tao?
Bilang isang doktor, paano mo napapawi ang takot ng mga tao sa partikular na sitwasyong ito at ginagabayan sila
sa tamang direksyon? Mayroon ka bang lihim na pormula?
Oo, marahil hindi ito isang lihim na resipe, ngunit sa tingin ko, ang sinumang doktor na may kamalayan sa kanyang responsibilidad
ay hindi dapat talagang magtrabaho nang may takot.
At ang pagbubuntis ay, siyempre, isang ganap na normal na yugto sa buhay at hindi ito sakit.
Nakikita ko rin na, sa kasamaang palad, sa gynaecology at pati na rin sa prenatal care, lalo pang pinapalakas ang dramatisasyon,
kaya kapag dumarating ang mga magulang na may diagnosis ng pagbubuntis, ipinapakita sa kanila ang lahat ng
pagsusuri na magagamit upang matukoy kung may Down's syndrome ang bata o anumang ibang trisomy o katulad na kondisyon.
Sinisimulan mo agad sa negatibo at pagkatapos ay isinasagawa ang isang libong pagsusuri, dahil
maaaring may nakatagong diabetes ang buntis at iba pa.
At ang tunay na normal, ang normalidad, ay naitabi muna.
Sa tingin ko, ang pinakamahalagang bagay ay huwag takutin ang mga buntis na babae, kundi ipakita sa
kanila na karaniwang maayos at maganda ang lahat.
At sa tingin ko rin ay mabuti na maraming buntis, gaya ng napagtanto ko ngayon, ang
pumipili ng ganap na ibang paraan ng panganganak.
Mula nang dumating ang Corona, iniisip na ito ng mga tao. Hindi talaga naging karangalan ang obstetrics noong
panahon ng Corona nang inirekomenda nito na magsuot ng maskara kahit ang mga buntis habang nanganganak.
Nakita kong napakasama at napakasuklam-suklam nito, sa madaling sabi.
Halos lahat ng molekula ng oksiheno ay kailangan ng isang babae para sa kanyang sarili at sa anak na malapit na niyang ipanganak.
At saka kailangan niyang magsuot ng maskara! Kaya nga talagang nawalan ng malay ang mga babae.
At dahil dito, talagang nabigyan ng napakasamang impresyon ang anyong ito ng karaniwang medisina, ang obstetrics, kaya maraming
tao, lalo na ngayong may coronavirus, ang nag-iisip kung paano natin maaaring lapitan nang iba ang pagbubuntis at panganganak.
At marami na rin ngayon ang nagtitiwala sa mga komadrona, na sa tingin ko ay napakabuti.
Medyo mas maingat sila sa kanilang mga imbestigasyon.
Hindi na mahigpit na sinusunod ang mga distansya.
Mas kalmado ang mga pasyente, mas payapa sila sa kanilang sarili, at bilang doktor, maaari ko lamang itong suportahan.
Nakikita ko ang maraming tao na ngayon ay pinipiling ipanganak ang kanilang mga anak sa bahay, kasama ang isang komadrona, o sa
birthing centre ng komadrona, at isa ako sa mga doktor na hindi kailanman nagsasabi ng anumang salungat dito, kundi
hinihikayat pa nga ang kanilang mga pasyente na gawin ito.
Sa tingin ko, kung susundin nating lahat ang mga patakarang ito, na binuo rin ni Hesus, halimbawa, na dapat
mong tratuhin ang iba gaya ng gusto mong tratuhin ka nila.
Iyon ang halos sinabi niya sa Sermon on the Mount.
Gawin mo sa iba ang nais mong gawin nila sa iyo.
At ito ay utos na mula pa sa simula: huwag kang papatay.
Naniniwala ako na likas din ito sa mga tao.
Naniniwala ako na ang bawat tao ay nananasabik sa kapayapaan.
Kailangan lang nating bumalik sa punto. At maaaring kailanganin nating maging mas matapang sa pagpapahayag ng pagnanais na
ito para sa kapayapaan, at huwag hayaan ang ating mga pulitiko na pag-usapan at pantasyahin ang pagiging handa sa digmaan.
Sino ang gustong ganoon? Sino ang nakikinabang rito sa anumang paraan? Dapat tayong magtayo ng
matatag na paninindigan at magsalita laban dito.
Kahapon sa aming grupo, nang una naming isipin kung ano ang maaari naming gawin upang itaguyod ang kapayapaan, naisip namin
na ang mga kababaihan pala ang tinatawag dito, o sila ang nagsisilbing punto ng pakikipag-ugnayan
sa bahay pagdating sa mga usaping pangkalusugan.
Ang mga ina ang tagapangalaga ng kalusugan, ang mga ina ang tagapangalaga ng buhay.
At sa tingin ko ay magiging magandang ideya para sa mga kababaihan na ngayon ay kusang sabihin na ayaw nating
isakripisyo ang ating mga anak sa larangan ng digmaan.
Maaari silang magsama-sama at bumuo ng isang uri ng grupo: "Mga Babae, Ina, Lola para sa Kapayapaan".
Sa tingin ko ay magiging magandang bagay kung magagawa iyon sa buong Europa, sa buong mundo.
Dapat matinding tutulan ang mga pulitiko, na sa esensya ay kontrolado ng makapangyarihang mga elitista, ng mafia ng pera,
gaya ng sinasabi, at na inatasang maglunsad ng digmaan sa anumang halaga. Hindi ko ito sinasabi sa diwa ng ating pagiging tao.
Kung gagawin nating lahat ito at marami rin ang gagawa nito, maisip ko na hindi magtatagumpay ang
kanilang pagpapalaganap ng digmaan gaya ng inaakala nila.
Heiko, nakasulat ka ng isang libro. Sa iyong pinakabagong libro, "Game Over – Part 2",
isinulat mo, bukod sa iba pa: Ikaw ang kinakain mo.
Binalaan mo kami tungkol sa pag-atake sa aming mikrobioma.
Ano sa tingin mo ang dapat nating kainin o hindi kainin para manatiling malusog?
Oo, marahil isang maikling depinisyon. Ano ang microbiome?
Ito ay ang komunidad ng mga kapaki-pakinabang at makatutulong na mikroorganismo sa katawan ng tao:
karamihan ay bakterya at karamihan ay nasa bituka.
Kaya't ito ang maliliit na katulong na kasama nating nabubuhay sa simbiosis, ibig sabihin, sa
isang mabuting pamayanan, isang pamayanan ng buhay.
Kung wala sila, hindi tayo mabubuhay. Sila ang naghahati-hati ng ating pagkain at tumutulong sa proseso.
May halos dalawang kilo ng mga dayuhang organismo sa loob natin na kasama nating nabubuhay. Iyon ang tinatawag na mikrobioma.
At pagkatapos ay talagang inilunsad ang isang pag-atake.
Ang microbiome na ito, na napakadiverso at malusog – ang pagkakaiba-iba ay kalusugan – ay monopoliyahin, ay i-standardisa.
Kaya, ang pinakamainam na magagawa mo tungkol dito, at kung paano tayo dapat kumain, ay magkaroon ng sari-sari at makulay na
diyeta. Hindi lang iyon ang parehong lumang pagkain mula sa supermarket, paulit-ulit na pagkain, at hindi rin
palagi ang pinaniniwalaan mo, kundi ang pagkakaiba-iba.
Paano natin mapapalaganap sa publiko ang malusog na kamalayan na hindi dapat agad-agad tanggapin ang
lahat ng ipinapahayag, kundi maging kritikal sila mismo?
Paano natin mahihikayat ang mga tao na bumuo ng kritikal na kamalayan sa kanilang sariling kalusugan?
Oo, may isang imahe na matagal nang umiiral sa medisina, ngunit medyo pinipigilan. Ito ang tinatawag na panloob na doktor.
Kung ang isang doktor ay positibo nang tinitingnan ng publiko, dapat ding malaman ng lahat na mayroon silang sariling
doktor, ang kanilang sariling tagapagsanay, na kasama nila pitong araw sa isang linggo, araw-araw mula umaga hanggang gabi.
Inalagaan niya siya, at mas maayos niyang inaalagaan kaysa sa kahit sinong ibang doktor, dahil nasa loob niya ito at
pinagsasama niya ang katawan at isip, at nakikilala rin niya ang maliliit na detalye na hindi matutukoy sa pamamagitan
ng mga laboratoryong sukat at mga teknik sa pag-iimahen.
Naniniwala ako na ang naging malinaw mula pa sa simula ay napatunayan na ngayon ng 250 na pag-aaral na
siyentipiko: na ang intensyon na magdulot ng pinsala ay pinlano mula pa sa simula sa buong adyendang coronavirus na ito.
Naku, napakalinaw na ngayon!
Paano natin maipapabot ang mensahe sa mga tao? Isang napakahalagang tanong iyan. Tiyak na may papel ang media rito.
Ang nais naming makita ngayon, sa aking pananaw, hinggil sa pagharap sa pandemya ng
coronavirus ay nagaganap lamang nang kaunti.
Kaya malayo pa rin tayo sa isang makatuwirang ...
Ito ay kahit na kinokondena. Ito ay kahit na kinokondena na humiling ng muling pagtatasa.
Oo, siyempre, pinipigilan pa rin ang lahat dahil, siyempre, ang mga nasa kapangyarihan ay yaong mga dati nang
tagasunod, yaong mga nasa likod ng buong pangyayari at na, sa pinakamaliit, ay nagpatupad ng mga bagay na ito rito.
At siyempre, ayaw nilang masuri ang kanilang sariling mga negatibong kilos.
Dahil dito, naniniwala ako na ang kailangang supilin ay kasalukuyang simpleng sinasupil.
Ngunit nais kong tumugon sa naunang tagapagsalita.
Ang magandang balita tungkol sa lahat ng ito ay maaari na nating kilalanin na tayo ay nangangailangan nang agarang bagong gamot.
Nakikita natin na hindi na tayo nakakagawa ng pag-unlad sa sistema, at hindi natin mapagkakatiwalaan ang mga doktor.
At kamakailan lang ay narinig ko na isa sa mga slogan ng Austrian Medical Association ay:
Nagsisimula ang kalusugan sa iyong doktor.
At iyon ay ganap na mali, gaya ng kakasabi lang ng nakaraang tagapagsalita, si Gerd Reuther.
Mayroon tayong kamangha-manghang sistemang nakapagpapasigla at nakapagpapagaling sa sarili
sa ating kalooban. At mahalagang kilalanin ito.
At ang kalusugan ay nagsisimula sa bawat indibidwal.
Sa tingin ko, ang dapat nating natutunan mula sa coronavirus ay kailangan nating muling akuin ang responsibilidad sa ating
sariling kalusugan. Hindi tayo dapat magtiwala nang labis sa mga titulo o sa mga puting amerikana, kundi
una sa lahat sa ating sarili at sa ating sariling lakas.
At naniniwala ako na isa sa pinakamahalagang tuntunin para sa kaligtasan sa medisina ay: hangga't kinakailangan,
hangga't maaari ay kaunti lang. Mas kaunti, mas mabuti.
At ang mahalagang kasabihan, primum non nocere, na nangangahulugang una, huwag munang magdulot ng pinsala, ibig
sabihin huwag gumawa ng anumang hakbang na magdudulot ng higit na pinsala kaysa kabutihan –
kung susundin mo iyon, makakamit mo ang napakarami.
Nakikita ko ang labis na hiya. Ayaw aminin ng mga tao na karamihan sa mga doktor ay nasa maling landas dahil naakit
sila sa propaganda tungkol sa coronavirus at pagbabakuna.
Nakikita ko rin ang kahihiyan dito, dahil marami ang yumaman sa pamamagitan ng labis na pondo, at marami ang sumunod lamang dito.
Hindi lang mga doktor, kundi pati na rin ang mga ospital, siyempre, pati na rin ang marami pang iba na
kumita mula sa mga maskara, mga sentro ng pagsusuri, at iba pa. Pati na rin ang mga pulitiko, nga pala.
Sa kasamaang-palad, ang korapsyon sa politika ay hindi itinuturing na krimen sa Alemanya.
Hindi pa nila ito naisulat sa batas.
Nandito tayong lahat na sumalungat sa naratibo ng estado, pinabulaanan ito, at iba pa.
Kaya't umatake kami – nahatulan ako ng BGA.
Isipin mong nabigyan ka ng isang taong sampung buwang ipinagpaliban na sentensiya sa bilangguan
dahil sa pagsusulat ng isang medikal na sertipiko.
Kailangan mong tanggapin iyon. 55 taon na akong gumagawa ng trabahong ito at nakapag-isyu na ako ng
80,000 sertipiko. At bigla na lang itong naging mali.
Pagkatapos, maaari mo ring ipagbawal sa isang sapatosero na maglagay ng soling sa sapatos at gawing
isang kaparusahan. Kaya't napakatangang sirko iyan.
At kailangan lang nating magtiyaga at patuloy na sabihin, nang payapa at walang karahasan: Hindi, iyon
ang tamang gawin, at ganoon talaga ang mangyayari.
Kami na nakaupo rito ay handa nang tanggapin ang mga kawalan, at sa gayon ay hinihikayat
ang iba na tumindig din at sumali sa paglaban.
At tiyak na lalago ito nang eksponensyal at babagsak ang buong sirko na ito sa lalong madaling panahon.
Ngayon ay itinalaga ko kayo, sa kapangyarihan ng aking tungkulin, bilang Ministro ng Kalusugan, kayong lahat na nakaupo roon.
Mayroon silang badyet na isang bilyong pounds, walang limitasyong kapangyarihan, at maaari nilang simulan ang mga
bagay na hindi pa umiiral noon. Kaya malaya silang magpasya.
Ginoong Reuther, ano ang magiging unang hakbang ninyo para sa katatagan sa hinaharap? At pati
na rin ang takot sa digmaan na bumababâ sa atin.
Ano ang gagawin mo bilang unang hakbang? Maliban sa pagtanggal kay Lauterbach, siyempre. Politikal, politikal.
Ibabalik ko agad ang karamihan ng pera.
Simple lang: ang lipunang naniniwala na kailangan nito ng sistemang pangkalusugan ay isang may sakit na lipunan.
Ang isang malusog na lipunan ay hindi nangangailangan ng isang sistema.
Kung ako ang ministro ng kalusugan, babaguhin ko ang insentibo. Nagmumula ang insentibo sa gamot.
Nalaman na nating lahat ang pathogenesis, ang pag-aaral ng mga sakit. At ang insentibo ay ang pagkakasakit.
Habang mas maraming pasyente ang ginagamot ko, mas maraming pera ang kinikita ko.
Dapat itong ilipat mula sa pathogenesis patungo sa salutogenesis.
Ang tanong ay hindi kung ano ang nagpapasakit sa iyo, kundi kung ano ang nagpapalusog sa iyo at
kung ano ang nagpapanatili ng iyong kalusugan.
At ang insentibo ay dapat nasa ganitong direksyon.
Kailangan kong kumita ng maraming pera kung marami akong malulusog na pasyente.
Tulad ng dati sa Tsina, kung saan ang mga doktor ay binabayaran lamang kapag malusog ang
pasyente at hindi binabayaran kapag maysakit.
Pagkatapos ay talagang makakapagsikap siya.
Maging handa sa digmaan, palawakin ang armamento, ipatupad ang sapilitang pagsisilbi sa militar at magdeklara ng estado ng
emerhensiya – iyan ang sinasabi ng mga politiko sa buong EU.
Ito ay isang digmaang inanunsyo na. Noong 2029, nakatakdang maging mainit na digmaan ang hybrid na digmaan.
Ito ang pagtataya ng Sandatahang Lakas ng Alemanya, ng NATO, at ng Ministro ng Depensa ng Alemanya.
Bagaman ang estado ng emerhensiya dahil sa coronavirus ay dumating sa populasyon na parang kidlat mula sa kalangitan,
sa pagkakataong ito ay isang estado ng emerhensiya na inihayag nang maaga at nagkaroon ng katugmang panahon ng paghahanda.
Para sa EU, na sa loob ng maraming taon ay nakatuon sa woke, kasarian, at neutralidad sa klima, ay
biglang itinutulak ngayon sa armadong tunggalian.
At kahit na sa lahat ng pagmamadali, aabutin pa rin ito ng ilang taon, at kailangang munang buuin
ang baluti. Ngunit paano tutugon ang mga nagising?
Paano tumutugon ang kilusang kalayaan, na naging mas sensitibo sa panahon ng pandemya ng coronavirus, sa hinulaang banta na ito?
Kung balewalain natin ang mga nasa kapangyarihan, na umaasang makinabang sa digmaan, ang populasyon ay kasalukuyang nahahati sa
mga sumusunod na grupo: yaong itinuturing ang digmaan laban kay Putin bilang makatarungang dahilan, sapagkat inaakala nilang
hindi sila ang magdurusa o mamamatay sa digmaan. Yaong patuloy na tinatanggihan ang digmaan nang walang kondisyon, ngunit para sa
kanila ay abstraktong bagay at hindi kapanipaniwalaan ang layo nito, kaya nananatili silang pasibo. At mayroon ding mga
nakakilala sa panganib at sa maikling panahon ng paghahanda na ilang taon lamang, at aktibong nakikipagkampanya na laban dito,
desperadong sinusubukang gisingin ang kanilang mga kababayan.
Ang huling grupo ang pinakamaliit, ngunit marahil ang pinakamahalagang grupo.
Dahil ang pagbabago ay maaari lamang maganap sa pamamagitan ng aktibong pagkilos, ngunit tanging kapag nagawa
nilang makuha ang suporta ng mga pasibo sa kanilang likuran.
Kaya maghihintay na lang ba tayo hanggang 2029, hanggang sa bumagsak ang unang mga
bomba at dumagsa sa mga kalye ang mga patay?
Maghihintay ba tayo, nananahimik na parang kuneho sa harap ng ahas? O gagamitin ba natin ang oras at kikilos?
At kapag gumagawa tayo ng isang bagay, ang pinakamahalagang tanong ay: ano nga ba talaga ang ginagawa natin?
Kaya't kailangan nating maging mas matapang, mas masigla, at marahil mas matatag pa kaysa noong panahon ng pandemya ng
coronavirus, dahil ang panganib ay mas malaki talaga, sa ekonomiya, para sa buong lipunan,
ngunit pati na rin para sa ating mga mahal sa buhay.
At sa tingin ko, ang pagpapataas ng kamalayan tungkol dito at ang pagsasalin nito sa aksyon, sa matapang na
aksyon, ang dapat maging sukdulan at wakas ng lahat.
Sinabi mo sa akin sa isang naunang panayam na ngayon ay halos ganap ka nang walang takot.
Sa loob ng maraming taon, ikaw ay naging isang walang pagod na tagapagturo at
tagapagtaguyod laban sa digmaan at para sa kapayapaan.
Kung gaya ng sinabi ng dalawang naunang tagapagsalita, sa tingin mo ba ay posible pa ring gisingin ang mga tao sa puntong ito, o
dapat bang gumawa ang lahat na nakakilala sa panganib ng Arka ni Noah at maghanap ng kaligtasan mula sa
nalalapit na baha, o, gaya ng sinabi ng iba, matuto ng Ruso o punuin ang tangke ng gasolina at tumakas?
Una sa lahat, maraming salamat sa paanyaya. Ang tanong ay kung ano ang maaari nating matutunan mula sa ating mga kalaban, at
naniniwala ako na ang maaari nating matutunan mula sa kanila – gaya ng nakita natin sa COVID-19 – ay kapag sinubukan nating
maabot ang isipan ng mga tao sa pamamagitan ng mga argumento... Ngunit sa isang populasyong natakot, tayo ay nabibigo.
Ang pinakaepektibong lunas para sa coronavirus noon ay ang mga kabaong mula sa Bergamo.
Gumana iyon; maiisip iyon ng mga tao.
Pagkatapos, maghahain ka ng mga estadistika at sasabihin, "Makinig kayo, naaapektuhan kayo nito," ipapakita mo lang ang mga
taong nasa ventilator, kahit saan sila manggaling – ang mga taong nasa ganitong kalagayan ng takot ay kakapit sa unang dayami.
Iyan din ang ideya sa likod ng pananaliksik sa sosyolohiya, na labis na nililimitahan ng takot ang pag-iisip.
Kaya kailangan nating tanungin ang ating sarili ng tanong: malinaw na walang sinuman ang pabor sa digmaan,
ngunit ang banta ay si Putin, na kumikilos nang mag-isa, ay papatayin tayong lahat. Paano natin haharapin iyon?
At naniniwala lang ako na kailangan nating kilalanin na kailangan nating makipag-ugnayan sa pamamagitan ng emosyon.
Maaari mong sanggunian sina Edward Bernays o Gustave Le Bon sa The Psychology of Crowds.
Kung hindi iyon gumana, wala nang patalastas.
Magagawa rin natin iyon, dahil isa itong epekto na maaari rin nating i-trigger.
Kaya naniniwala ako na dapat nating laruin ang laro sa kamay ng ating kalaban sa pamamagitan ng pag-like sa gusto
nilang ipagbili sa atin at muling pagbibigay-diin dito.
Maaari itong makasakit sa damdamin ng ilang tao, ngunit iyon ang layunin.
Maaari kang gumawa ng pekeng kampanya ng Bundeswehr na maaari mo ring ipaskil sa harap ng baraks, na nagpapakita ng mga batang
nakasuot ng unipormeng sundalo at may hawak na tunay na armas, halimbawa, na may
nakasulat na 'ang pagsasanay ay nagpapaperpekto'.
O mga sundalo ng Bundeswehr: "Ngayon ay naging mga kriminal sa digmaan."
Mga kuwentong katulad niyan. Maaari mo ring iangkop ang kampanyang isinagawa noong pandemya ng coronavirus.
Maraming tagagawa ng tatak ang nagbago ng kanilang mga logo.
Naalala ko ang McDonald's: Magbakuna, gusto ko ito.
At ganyan lang, McDonald's na may kulay-camouflage: Grabe, gustong-gusto ko ito.
Kahit ang mga simbahan: ang pagbabakuna ay pag-ibig. Palitan ang krus ng dalawang misil, lahat ay naka-uniporme
sa komunyon: ngayon, patayin. Ang digmaan ay mabuti.
O patalastas ng Hornbach: mga sundalong naghuhukay ng malalaking hukay ng libingan – at pagkatapos gawin itong iyong proyekto.
Bahagi talaga ito. Naniniwala ako na maraming tao ang hindi talaga alam kung ano ang ibig sabihin ng digmaan.
Maraming tao, lalo na ang mga kabataan, ngayon ay nakakaalam lamang tungkol sa digmaan mula sa telebisyon.
At saka nariyan ang mga bayani ng digmaan at ang mga dakilang pelikula tungkol sa digmaan, na sa
huli ay nakukuha nila ang babae o kung ano pa man.
Kaya't ibang-iba ang paglalarawan ng digmaan doon.
At naniniwala ako na napakahalaga na malaman ng mga tao ang tunay at nakakatakot na kalikasan ng
digmaan, at na dapat din itong magpabigla sa kanila.
Ngunit hindi iyon mag-isa ang solusyon, dahil iyan mismo ang isyung nabanggit ko kanina: kung bigla mo lang
pagkabigla ang isang tao at lalo mo pang palalalimin ang nararamdaman niyang mas masahol pa kaysa dati, magbibitay siya.
Sa totoo lang, kung wala siyang labasan, kung wala siyang kausap, walang komunidad, walang sinuman na magsasabing, 'Maghanap tayo
ng mga paraan palabas at ng mga solusyon nang magkakasama,' iniiwan mo lang siya nang mag-isa sa mga sandaling pagkabigla at
nakakagulat na mga imahe, kasama ang takot na muling itinatanim mo sa kanya, at sa
tingin ko ay mas nagiging walang magawa pa siya.
Siyempre, marami tayong natutunan tungkol sa mga penomenang sikolohikal sa panahon ng pandemya ng
coronavirus, kung saan nabanggit sina Le Bon at iba pa.
Lahat tayo ay nagtaka kung ano talaga ang nangyari.
At sa ganitong paraan, naniniwala ako na naging mas matalino tayo sa kung paano tayo tutugon sa susunod na paglabag
ng estado, upang hindi na tayo muling mapagsamantalahan.
At ang pinakanakagulat sa akin ay kahit ang mga diumano'y nasa tamang panig ay labis na pinamumugaran ng takot.
May ilang tao ang natakot magpabakuna laban sa COVID-19, ang iba naman ay natakot mawalan ng kalayaan. Sa huli, lahat ay takot.
At ngayon, pareho na naman: ang ilan ay natatakot sa digmaan na darating, ang iba naman ay natatakot sa mga Ruso.
At kaya may iba't ibang takot muli sa magkabilang panig.
At palagi kong natutuklasan na mahinang gabay ang takot.
Ibig sabihin, nais ko munang hikayatin ang mga tao na huwag maging laban sa isang bagay, kundi maging pabor sa isang bagay.
At ibig sabihin, ang paglaban sa kahirapan ay isang hangal na termino, dahil ano ba ang dapat
mong gawin? Lalabanin mo ba ang mga mahihirap?
Mas mabuting ituon ang pansin sa kayamanan kaysa sa paglaban sa kahirapan.
At kung nais mo ng kapayapaan, hindi ka dapat magtrabaho para sa digmaan, kundi para sa kapayapaan.
At pagkatapos ay dapat tingnan kung ano talaga ang espesyal dito at kung saan talaga nagmumula ang dangal ng tao.
Nilikha tayo ng Diyos; mayroon tayong dangal ng tao.
At ang dangal ng tao ay hindi isang abstraktong kathang-isip; bawat tao ay mahalaga at mahalaga, ang
diumano'y kalaban ay kasinghalaga ng diumano'y matuwid na taong palaging nasa aking tabi.
Ang pagtutol sa konsensya ay isang napakasimpleng paraan upang magpahayag, panatilihing abala ang buong aparatong
militar, pataasin ang mga estadistika at gawing malinaw na:
Kami ay mula sa isang buong pangkat ng edad. At palagi naming pinag-uusapan ang humigit-kumulang 500,000 kabataang
lalaki na nadaragdag bawat taon bilang bagong pampuno ng kanyon.
Kung isang-kapat lang ng populasyon ang magsasabi, "Malaya kang maglaro ng digmaan, pero aalis na ako. Pwede mo akong ipadala
sa isang pabrika ng de-lata kung gusto mong maglaro, pero huwag mong asahan na makikita mo ako sa unang linya ng labanan."
Mabigat na pahayag iyan, at ipinapakita nito na talagang makagagawa ng pagbabago ang mga mamamayan, dahil
likas itong nakaka-impress – pagkatapos ng lahat, mahirap magsagawa ng digmaan nang walang mga sundalo.
Sinabi mong mainstream media, pero ngayon tinatawag ko na silang media ng estado.
Ito ay isang sitwasyon na pinapahimulin ng engkwento ng ika-apat na kapangyarihan, ng salaysay na ang pamamahayag ay
malaya at maaaring maging obhetibo, at ng engkwento ng isang serbisyong pangbrodkast na pag-aari nating lahat.
Kakatapos ko lang magsulat ng isang libro tungkol sa paksang ito: Staatsfunk (Pambansang Pagbobroadcast).
Marahil ay hindi na kailangang sabihin, ngunit may impluwensya rin ang estado sa mga korporatibong midya.
May paikot-ikot na pinto kami na nagdudulot ng pagiging tagapagsalita ng pamahalaan ng mga nangungunang editor at
tagapagsalita ni Frank-Walter Steinmeier ng mga kasamahan.
Mayroon kaming mga subsidiya, direkta man o di-direkta. Mayroon kaming mga kampanya sa pag-aanunsiyo, at mayroon kaming mga lihim
na serbisyo na may mga puwesto sa bawat pangunahing tanggapan ng editoryal, pati na rin ang kanilang mga
tauhan na tinitiyak na maipapasa ang ilang mga salaysay.
Mayroon kaming mga makinarya ng propaganda na nagbibigay ng bokabularyo at ng mga tauhan na
handa at naghihintay para sa mga kaugnay na panayam.
Kaya wala tayong malayang pamamahayag, na nangangahulugang hindi natin dapat pagkatiwalaan na nakakakuha tayo rito ng mga kuwento,
na nakakakuha tayo rito ng anumang maaaring pumuna sa pulitika.
Ano ang kailangan ng mga tao, ano ang kakailanganin nila upang mas tumindig laban sa kawalan
ng katarungan at para sa kapayapaan at kalayaan?
At ang paunang konklusyon mula rito ay maaaring makabuo ng mga pangmatagalang hakbang at agarang hakbang.
Sa pangmatagalan, parang nagtatayo lang iyon ng kastilyo sa hangin. Siyempre, sa pangmatagalan, kailangan din nating harapin
nang malawakan ang sistema ng pangangalagang pangkalusugan at ayusin ito muli, gaya ng tinalakay sa
nakaraang panel, upang ito ay magpatuloy sa direksyon ng kalusugan at pagpapalakas ng mga tao.
Sa sikolohiya, nakatuon talaga ang pansin sa kaluluwa ng tao, o sa katotohanang sila ay sikolohikal na mahina, walang
kapangyarihan, hindi nakakaramdam ng bisa, at may dalang maraming panloob na sugat mula sa pagkabata o paaralan,
na nagsasabi na dapat silang maging masunurin, maging mabuti, huwag tumindig, huwag maghimagsik.
Kaya, ang panimulang hakbang ay ang muling pagtatayo ng panloob na lakas ng mga tao, ang pagpapalakas sa kanila sa loob, ang
pag-unlad nila sa sistemang pang-edukasyon, at ang pagbibigay sa kanila ng tiwala sa sariling kakayahan sa loob ng sistemang
pangkalusugan na mas nagbibigay-pansin sa kaluluwa at nirerespeto ang kalagayang pangkaisipan ng mga tao. Pagkatapos,
ang lipunan mismo ay magiging mas matatag at mas malalaban.
Ang bawat isa ay isang bahagi lamang, isang nag-iisang bahagi ng lipunan.
Ngayon ganito: maraming maliliit na batang nasasaktan at natatakot, at nag-aaway sila sa isa't isa, minsan parang
sa kindergarten, hindi gaya ng sa lipunan ng matatanda.
Kaya kailangan mong magsimula nang napakalakas. Iyon ang talagang nakakapanabik sa buong bagay.
Kailangan mo itong gustohin. Ito ang mga nagpahiwatig sa iyo na gusto nila ito.
At pagkatapos ay kailangan nilang talagang gawin ito. At may malaking agwat sa pagitan ng dalawa.
Kaya kailangan mong gawing kasing dali hangga't maaari para sa kanila.
Kaya kailangan mong sabihin sa kanila, "Okay, may website, halimbawa, mag-sign up, o mayroon kaming on-site na estruktura, o
pumunta sa demonstrasyon, halimbawa, tuwing unang Sabado ng bawat buwan sa harap ng Federal
Chancellery sa Vienna, gaya ng ginagawa namin."
Ngunit gagana lamang ito kung gagawing konkret at nakikita natin ang panganib, gaya ng tama nang sinabi ni
Kayvan, at saka sasabihin sa mga tao, "Sige, gumawa na kayo ng aksyon tungkol dito."
At saka pinapayagan nating mahadlangan tayo dahil pinagsasamantalahan tayo ng media at sinasabi
natin, tulong, tulong, ngayo'y sinisira na ang aking pangalan, kailangan ko nang huminto.
O kilala ako sa aking bayan at ngayon ay aalis na ako.
Kung ganoon, maraming salamat, tagasuporta ka ng digmaan.
Kailangan nating ipaalam sa mga tao na ang ginagawa natin, kahit pa nangangahulugang lumabas sa
mga kalye, ay hindi rin madali para sa bawat isa.
At hindi ito masaya sa pangunahing diwa na nilalaro natin ang mga taong hindi lang nagplano ng Corona, hindi lang nagplano ng
adyendang migrasyon noong 2015, hindi lang nagplano ng pagbagsak ng bangko noong 2008, kundi nagbabalak pa ng
Ikatlong Digmaang Pandaigdig. At hindi sila dapat balewalain.
At kung aabalahin mo sila, dapat mong malaman nang maaga na kailangan mong maging handang magbayad ng kapalit.
At kung isasaalang-alang mo ang arko ng tensyon mula sa "ano ang nasa unahan" hanggang sa "paano
ako makakatulong" at "ano ang handa kong bayaran"
Ah, nakakapagod 'yan, ah, baka mapanganib 'yan, ah, baka may kapitbahay na lumapit sa akin at itanong kung ano ang ginagawa ko
sa demonstrasyon o protesta, kailangan kong ihanda iyon nang maaga, at kailangan nating maging malinaw na ang laban na ito
para sa kapayapaan – at ngayon, siyempre, nakakatawa nang "lumaban" para sa kapayapaan – ang pangakong ito sa kapayapaan –
ay pipigilan ng mga globalista gamit ang lahat ng paraan na nasa kanilang kapangyarihan,
dahil gusto nila ang Ikatlong Digmaang Pandaigdig.
Bakit hindi maglagay ng pekeng stand na may prostesis kung saan ka masusuri?
Kaya maraming paraan para gisingin ang mga tao, ngunit maging hindi gaanong sarkastiko.
Tinanong ko ang sarili ko kung bakit kakaunti lang ang nangyari sa mga kalye nitong mga nakaraang taon, kahit
na maraming edukador din ang nagbibigay ng mga lektura.
At saka ko naisip na tayo, ang mga nagbibigay ng presentasyon na may maraming PowerPoint at iba pa, ay
sa huli ay nagsisilbi lamang sa format ng paaralan.
May mga tao na nakaupo sa ibaba, at sa itaas naman ay may tagapagsalita na magaling sa kanyang
ginagawa, matatas magsalita, at mahusay na naghanda.
Nasa ibaba ang mga taong pumapalakpak, na nagsasabing tama siya, ngunit nananatiling pasibo.
At iyon ang dahilan kung bakit sinabi ko, sige, hindi na ako makakapagbigay ng ganitong mga
lektura, dahil hindi naman hindi alam ng mga tao.
Kaya hindi naman na hindi alam ng mga tao ito.
Marami kaming Radio London. Pero paano natin mapapakiusap ang mga tao na kumilos?
At kailangan nating kilalanin na tayong lahat ay dumaan sa mga sistemang pang-edukasyon mula sa nursery school
hanggang sa … at doon natutunan ang hindi nakikitang talaan ng tungkulin, ibig sabihin, pagsunod.
Nai-drill kami nang napakalakas at itinuturing naming ito bilang sibilisasyon. Palagi
kong sinasabi na ito ay "sobrang sibilisasyon."
Kaya't sumusunod tayo, at dahil sa ating dakilang pagsunod ay nakakatanggap tayo ng gantimpala. At ang mga
pinaka-masunurin ay nagiging huwarang mag-aaral natin, mula kay Büx hanggang kay Ursula von der Leyen.
Hindi lang sila nahulog mula sa mga puno; ganoon na sila ginawa.
At para maibalik natin ang mga tao sa kanilang tunay na buhay, dahil dati silang parang tatlo o apat na taong
gulang na nagpapatampisak ng paa, sinabi ko, sige, ipapasakay ko ang mga tao sa entablado.
Inaakyat ko sa entablado ang mga taong dati nang naglagay ng isang pangungusap sa ganoong kahon
ng index card, isang uri ng mantra, isang takot.
At pagkatapos ay pumupunta sila sa entablado at nagsasalita tungkol sa kanilang sarili sa harap ng 2, 3, 4, 500 katao.
At saka nawawala rin ang hadlang ng hiya, dahil maraming tao ang nagsasalita tungkol sa mga bagay, halimbawa noong pandemya ng
coronavirus, kung paano sila nahiya at kung paano sila nasaktan.
At pagkatapos ay nararamdaman ng mga manonood na walang sinuman ang may masamang hangarin sa anumang paraan, kundi
napakaraming palakpakan dahil nangahas ang mga tao na gawin ito.
At lahat ay makaka-relate sa mga kuwentong ito.
Kailangan natin ng malinaw na ideya kung saan talaga tayo gustong pumunta, at ang ideyang ito kung saan tayo gustong
pumunta ay, sa kabilang banda, napakasimple: mahalin mo ang iyong kapwa gaya ng pagmamahal mo sa iyong sarili!
At kung bilang isang lipunan ay magagawa nating tratuhin nang makatwiran ang isa't isa at maibalik ang pundasyong
iyon, dahil nawala na ito, magkakaroon tayo ng pagkakataong isipin ang hinaharap na nais natin para sa ating sarili.
Ang simpleng pagsasabi ng "Oo, ayokong magkasakit, ayokong magkaroon ng digmaan, at ayokong maging mahirap"
ay hindi isang bisyon, kundi isang malabong pag-asa.
At iyan ang pinakapunto, sa tingin ko: una, ang malaman kung bakit ko ginagawa ang lahat ng ito, kung saan talaga ako gustong
pumunta, bilang indibidwal at bilang lipunan; pangalawa, ang kilalanin na epektibo ako at kailangan ko lang
itong gawin, kahit paano, dahil hindi iyon kailangang itakda nang maaga – napaka-malikhain nating mga tao.
Pumunta ka sa supermarket o sa botika at tingnan mo lahat ng mga bagay na naimbento ng mga tao – parang
tindahan ng teknolohiya, nakakabaliw talaga kung ano ang kayang gawin natin bilang mga tao!
At wala kaming maisip na magawa tungkol sa isang karaniwang digmaan na gumagamit ng napaka-primitivong pamamaraan. Hindi ito
katulad ng gupit sa papel; magaspang ang pagkakakiskis nito at matagal nang nasa parehong piraso ng kahoy sa loob ng mga siglo,
kung saan paulit-ulit tayong pinapakain ng parehong kalokohan.
Sapat na talaga ngayon!
Sa totoo lang, naniniwala talaga ako na ang alternatibong WEF ay maaari at dapat ding magamit nang mabuti dito, na
dapat tayong magsanib-puwersa at bumuo ng malawak na alyansa.
Habang mas malawak ang mga tulay na ating itinayo, mas malawak ang mga alyansa, mas mahirap na ngayon na
tukuyin o hanapin at atakihin ang sinuman nang partikular.
At naniniwala ako na tanging kapag nagawa nating harapin ang iilan na ito, na napakahusay ang pagkaka-organisa,
nang may ngiti, ay magiging kasiya-siya rin ang paglaban.
Kung hindi, palagi kang parang may kutsilyo sa pagitan ng iyong mga ngipin, at hindi na ito masaya.
Kailangan nating makita kung paano maaaring gawing masaya ang pagtutol sa maliit na grupong ito, upang makilahok din
ang susunod na henerasyon, dahil hindi sila mas matalino kaysa sa atin, mas maayos lang silang naka-organisa.
At doon tayo naroroon kapag nagsisimula tayong magtayo ng mga estruktura; mas matatag ang mga ito kaysa
sa kayang makamit ng isang tao. At iyan ang hinaharap.
Paano ka makakatakas sa panunupil na naghihintay sa iyo?
Napakagandang buod ni Kayvan. Ito ay tungkol sa paglapit sa mga bagay nang may kaunting gaan at ngiti sa
iyong mukha, hindi sa pamamagitan ng determinasyon at takot, kundi sa pagtitiwala sa Diyos.
Ganito rin para sa akin. Hinaharap ko ito nang walang takot. Alam ko lang na kailangan kong gawin ito.
Kailangan kong gawin ito. Alam ko kung paano gumagana ang kabilang panig. Lubos kong naranasan ang lahat ng ito.
Ilan na ang mga account na isinara para sa akin ng Hamburger Sparkasse, Apotheker- und Ärztebank?
Lalapit sila sa iyo at sasabihin, "Ginoong Böning, wala kaming problema sa iyong mga pananaw sa
politika, ngunit pakihahanap ka ng ibang bangko."
At isa-isa silang lahat na gumagawa nito. Pagkatapos ay nariyan ang Volksbank Lüneburger Heide, na nagsasabing
paalam, at ang Sparkasse Hamburg-Buxtehude, na nagsasabing hindi, hindi ito gagana para sa amin.
Pagkatapos ay dumating ang isang tagapagbigay ng serbisyo sa pagbabayad tulad ng PayPal at pagkatapos
ng isang oras ay nagsabi, "Hindi, hindi kasama ka."
O nakatanggap ang Stripe ng tawag mula sa isang mamamahayag ng ARD noong Biyernes ng gabi—alam mo ba kung anong klaseng tao iyon?—at
bigla na lang na-block ang account ko noong Sabado ng umaga.
Kaya, ang kailangan mo lang maunawaan ay ganap na normal para sa akin na ma-censor sa social media at limitado ang aking abot.
Ang kalayaan sa pagsasalita ay malayo sa kalayaan sa abot; matagal na itong naging karaniwan.
Kailangan natin ng isang patas na sistemang salapi para sa malayang hinaharap.
Ang umiiral na sistemang pananalapi, na kilala nating lahat bilang fiat money, ay nagpapakita ng sarili na
parang pandaigdigang pugita na, sa ating pananaw, halos lahat ng pamahalaan ay talagang nasa awa nito.
Ang mga sinulid ay hinahatak ng iilan lamang, at ang mga tunay na maestro ng pera ay likas ding may hawak ng kapangyarihan.
Ang pera ngayon ay nililikha mula sa wala sa pamamagitan ng isang pindot lang, at hindi lamang ito walang kolateral,
kundi pabigat pa sa ating sistema ang interes na pinaghihirapan.
Ang resulta nito ay, siyempre, isang walang humpay na kasakiman para sa mas marami pa, at kapag naabot na ng sistemang ito ang
paunang itinakdang wakas, kailangan itong muling simulan tuwing ilang dekada, na siyang kasalukuyan nating nararanasan, o
mas tama nga, napipilitang maranasan, bilang ang Great Reset.
Maraming tao ang likas na nakikita ang sistemang pananalapi na ito bilang ugat ng lahat ng kasamaan, maging implasyon,
paghihirap, gutom o digmaan. Kung hindi nakatuon ang lahat sa walang katapusang paglago, hindi sana
kinakailangan ang marami sa mga krisis ng ating panahon.
Noong nakaraang taon, tinalakay namin ang mga posibleng solusyon sa aming panel tungkol sa sistemang
pananalapi, at sa katunayan ay nagkasundo ang lahat.
Sa isang banda, kailangang maging mas payat ang estado, lumayo sa paternalisme, at ituon ang pansin sa mga pangunahing
tungkulin nito. Sa kabilang banda, kailangang maging mas patas at, siyempre, mas makatarungan ang sistemang pinansyal.
Higit sa lahat, dapat may malinaw na takda upang hindi basta-basta makapag-imprenta ng pera nang walang kontrol sa
paraang nagdudulot ng implasyon, gaya ng kasalukuyang nangyayari.
Ngayong taon, gusto naming maging mas tiyak pa, dahil tanging ang mga nakakakita ng malinaw na linya ng
pagtatapos ang makakakaya nang husto ang landas papunta roon.
At sabik kaming makita kung makakahanap kami ng pinagkaisahang paninindigan sa isyung ito
sa hanay ng aming mga eksperto sa ekonomiya.
Aba, pera ito na talagang gumagana nang walang interes, dahil ang interes ay isang problemang hindi na
tinuturing na problema ngayon. Ang interes ay isang problema dahil lumalago ito nang eksponensyal.
Alam ng lahat ang tungkol sa pinagsamang interes mula sa paaralan; ito ay isang eksponensyal na pag-andar.
Kaya nagsisimula ito nang dahan-dahan, unti-unting tumataras, hanggang sa tila magpapatuloy ito magpakailanman.
At ang interes na pinagsama-sama sa sistemang pananalapi ay pinipilit ang buong ekonomiya na umunlad
nang eksponensyal, ibig sabihin ay lalo pang mabilis.
Kaya kailangan natin ng tuloy-tuloy na paglago ng ekonomiya.
Kaya, para manatiling matatag ang ating sistema, kailangan nito ng hindi bababa sa 3% na paglago ng
ekonomiya bawat taon; kung hindi, babagsak ito sa kalaunan.
At iyon ay dahil palagi naming kailangang habulin ang mga antas ng interes na ito.
Kaya't ang mga antas ng interes na ito ay nagdudulot ng patuloy na pagtaas ng halaga ng mga pinansyal na asset.
Nagdudulot din ito ng mas paghihirap sa mahihirap at mas pagyaman sa mayayaman.
Ang isang mayaman ay may maraming pera, ipinapahiram ito nang may interes, lalo pang yumayaman dahil sa interes, at
ang natitirang bahagi ng populasyon ang nagbabayad para rito.
At dahil sa interes, awtomatikong inililipat ang pera mula sa nakararami patungo sa patuloy na lumiliit na bilang ng mga
tao. Iyan ang pangunahing problema sa sistemang pananalapi.
Hindi, nakita na natin ang kakila-kilabot na epekto ng implasyon sa buong kasaysayan.
Nabanggit ang dekada 1920, at tiyak na totoo na ang bawat digmaan, bawat malaking pagbagsak ng isang
imperyo, ay palaging nakabatay sa kawalang-katatagan ng pera.
Ibig sabihin nito, tuwing nagiging hindi matatag ang pera, sumiklab ang mga digmaan at bumagsak ang mga imperyo,
dahil gusto ng mga tao na ilihis ang pansin mula sa pandaraya.
Kailangan mong ilihis ang atensyon mula sa pandaraya. Kung hindi na ako makababayad, kailangan kong aminin at sabihin sa
sangkatauhan na niloko ko kayo – isang bagay na labis na ayaw gawin ng mga pulitiko – o kaya naman ay lumikha ka ng
mas malalang pangyayari at sasabihin mo, "ganun lang talaga ang nangyari." Alam ng lahat... hindi ako 'yon.
At iyan nga ang problema kung bakit sinasabi naming hindi na natin dapat pahintulutan ang implasyon na ito.
Hinihikayat kita na gawin ang malinaw na pagkakaiba sa pagitan ng suplay ng pera, paglago ng suplay ng pera, at implasyon.
At kung ilalagay natin ito sa konteksto ng kita ng mga tao, mapipilitan tayong tapusin na ang karaniwang manggagawa sa
Alemanya ngayon ay kailangang magtrabaho nang pitong beses na mas matagal para sa isang onsa ng ginto kaysa noong 1999.
At iyan nga ang eksaktong inilarawan na ni Eike Hamer. Ito ang tinatawag na Cantillon effect, kung saan ang mga unang
nakatanggap ng bagong likhang pera ay nakikinabang dahil maaari silang bumili sa mga paborableng presyo na umiiral pa rin.
Pagkatapos, habang dumarami ang perang pumapasok sa merkado, naaapektuhan nito ang demand, tumataas ang
mga presyo, at sa huli, unang tumataas ang kita ng mga retirado, mga empleyado, at iba pa.
At iyan mismo ang epekto ng muling pamamahagi na nakakamit.
Kailangan ba natin ng pamantayan ng ginto ngayon o hindi? Mabuti ba ito, masama ba ito, o ano pa man?
Ang talakayang ito ay hindi tayo napapabuti. Lalo lamang nitong pinapalalim ang paghahati sa mga eksperto. Sa halip,
kailangan lamang nating lumikha ng isang sistemang pananalapi na muling may tunay na koneksyon sa aktwal na pagganap ng mga tao.
At ang tanong ay, paano natin ito maisasakatuparan, o saang direksyon natin ito nais baguhin? Kailangan
din nating makuha ang suporta ng mga tao para rito.
Kaya kung magkasundo man lang ang mga teoretiko sa ekonomiya na ito marahil ang karaniwang tamang direksyon,
kailangan din nating makuha ang suporta ng mga tao! At ano naman ang nararanasan ng mga tao sa realidad?
Nakaranas lamang sila ng pagbaba ng kanilang pamantayan ng pamumuhay, tumataas ang mga presyo, at
ang pasanin ng utang ay lalong nagiging mabigat.
Sa simula ng taong ito, binanggit ni Propesor Raffelhüschen ang isang bilang na talagang nagpamangha sa akin.
Ayon kay Prof. Raffelhüschen, ang aktwal na pambansang utang ng Alemanya ay €17.3 trilyon, na maraming
beses na mas mataas kaysa sa opisyal na pambansang utang.
Siyempre, nariyan din ang hindi opisyal na pambansang utang, ang mga pensiyon ng mga empleyado ng pamahalaan na hindi sakop ng
pondo ng kapital, ang mga balanse ng TARGET2, ang mga aninuang badyet ng ESM, ESF at kung ano pa
man ang tawag sa iba pang mga pakete ng bailout.
Ngayon, marami pa rin kaming mga espesyal na ari-arian.
Kaya ang sistemang meron tayo ngayon – sa tingin ko ay sang-ayon tayong lahat – ay mabubuwag at masisira nang husto.
Dahil kakailanganin natin ng pandaigdigang paglago ng ekonomiya na 10 hanggang 15 porsyento sa lahat ng bansa
sa susunod na 50 taon upang kahit man lang magkaroon ng pagkakataong mabayaran ang utang.
At hindi rin iyon ang plano ng mga pamahalaan na bayaran ang pambansang utang sa isang
punto; sa halip, kabaligtaran ang nangyayari.
At kung tayo ay patungo na ngayon sa pagpapalit ng pera, reporma sa pera, at iba pa, na sa tingin ko ay
napaka-realistiko, kailangan nating tandaan sa kasaysayan na ang iniisip ng lahat ay hindi totoo:
Sana ay magkaroon ng reporma sa pera sa lalong madaling panahon, para matanggal ko na ang aking mga utang.
Ang kabaligtaran ang totoo. Mayroon tayong mga batas sa muling pagtataya ng utang, ibig sabihin, ang isyu ng
kita mula sa spekulasyon sa mortgage at ang isyu ng buwis sa spekulasyon ng kita sa kredito.
Iyon ay humigit-kumulang 50 porsyento, dahil ang mga ari-arian ay kinokonbert nang iba kaysa sa purong halagang salapi.
At siyempre hindi ito naaangkop sa estado at sa mga bangko, ngunit ipinapatupad ito sa ganitong
paraan sa mga kumpanya at sa atin bilang mga mamamayan.
Ang mga batas ay nananatiling may bisa, at ito nga ang mga pangunahing isyu para sa akin sa larangan ng mga
sistemang pananalapi, na dapat na rin nating tugunan ngayon.
At kung makakakuha tayo ng isang salaping may o walang pamantayan ng ginto... Marahil ay ipapakilala rin natin ang isang
nababaluktot na pamantayan ng ginto, na nangangahulugang tanging isang tiyak na porsyento ng pandaigdigang suplay
ng pera ang sinusuportahan ng mga konkretong ari-arian.
Kung ginto man, pilak, o iba pa ay hindi pa tiyak, ngunit matibay ang aking paniniwala na kailangan natin ng isang uri ng ugnayang
nakabatay sa tunay na pagganap ng ekonomiya, at kailangan din nating lumayo mula sa kasalukuyang
sistemang pang-ekonomiya na nakatuon lamang sa paglago.
Marahil maaari rin itong ipakita sa isang makasaysayang konteksto.
Sa aking persepsyon, at ito ay talagang mababaw lamang pagdating sa pananalapi, may ilang kapangyarihan sa
likod ng eksena na nagplano ng sistemang ito sa isang punto.
Dinala tayo nito sa Jekyll Island noong 1913, nang ginawa ang desisyon na itatag ang Federal Reserve sa pamamagitan ng isang
uri ng kudeta ng pamahalaan noon – lahat ng mga mambabatas ay nasa bakasyon para sa Pasko at ang mga
senador ay naka-leave. Pagkatapos ay itinulak ang buong usapin sa tulong ng iilang pinili.
Mayroon ding ideyang kumakalat na may ilang kritiko ng sistemang ito sa Titanic, at sila rin ay tinanggal sa ganoong paraan.
May mga kapangyarihan sa likod ng eksena, na hindi ko pa mabanggit sa puntong ito, na sinadya bang itatag ang sistemang
ito sa paraang tayo ay nahahati dahil sa magkakaibang pananaw, at sa gayon ay natatakpan ang tunay na may hawak ng kapangyarihan?
Marahil maaari mong bahagyang isaalang-alang ang ideya.
Oo, oo, una sa lahat, nakakaramdam ako ng kaunting pagkabahala dahil, mula sa pananaw na pinansyal at
pang-ekonomiya, medyo magulo ang nagawa rito na marahil ay kailangang ayusin nang kaunti.
Kaya maraming bagay ang pinagsama-sama – implasyon, depresasyon, paglago ng ekonomiya, mga krisis – lahat ay inihagis sa
iisang palayok na para bang iisa lang ang sanhi, implasyon o depresasyon o kung ano pa man, pero hindi naman talaga ganoon.
Sa halip, ang dapat nating kilalanin ay tuwing may manipulatibong pakikialam, isang panig ang
nakikinabang at ang isa naman ay napapahamak. Lohikal iyon.
Kung tataasin ko ang halagang salapi para sa isang partikular na tao, deflasyon, magkakaroon ng problema ang
ibang nanghiram ng pera na kailangang magbayad pabalik ng mas mataas na tunay na halaga.
Ngayon ay napupunta tayo sa usapin ng Jekyll Island at iba pa.
Ito mismo ang hindi dapat mangyari mula sa pananaw ng mga mamamayan.
Ibig sabihin, isang maliit na grupo, isang kartel, ang nagsasama-sama at nagsasabi, "Kukunin namin ang pahintulot, at
kami lamang ang makakakuha ng pahintulot, na lumikha ng pera," at hindi lamang binibigyan tayo ng estado ng
pahintulot, kundi pinipilit din nito ang lahat na tanggapin na kami lamang ang maaaring lumikha ng pera.
Parang kapag may kahon ako ng mga voucher sa isang party, ako ang makakapagpasya kung sino ang makakakuha ng alin sa mga voucher.
Nakakakuha ng mga voucher nang libre ang mga kaibigan at kakilala ko; basta nakukuha lang nila iyon, at may iba namang nagbabayad
nang kaunti para rito. At kapag sa huli ay nauubos na ang alak o kung ano pa man, binibigyan ko ang iba ng maraming
voucher para sa iba pang bagay, dahil alam kong wala na silang makukuha rito dahil halos tapos na ang alak o ang party.
At iyan ang gulo. Ang mga bangkero na nagpulong sa Jekyll Island ang lumikha ng posibilidad na ito.
At sinabi rin nila na dahil tayo lang ang may pera at hinihikayat na natin ang estado na gamitin lamang ang ating pera para sa mga
layuning pang-ekonomiya at sa esensya ay alisin ang ginto sa sirkulasyon, palagi tayong
ililigtas ng estado at palagi itong aasa sa atin.
At iyan ang tunay na gulo. Ang nangyari rito ay pinalaya ang mga lumilikha ng pera, ang mga bangkero na nagtipon doon, mula sa
panganib na kailangan nilang managot para rito sa anumang paraan.
At noong 1971, idineklara ni Nixon na ang Estados Unidos ay nagkalugi at sinabi, "Makinig kayo, niloko namin kayo, hindi
namin kayang tuparin, lumikha kami ng mas maraming pera kaysa sa dapat naming mayroon, at hindi namin maibibigay ang
ginto, kaya pansamantala kong ihihiwalay ang dolyar sa ginto."
Iyon lang ang ginawa niya, nagdeklara siya ng pagkabangkarote.
At mula sa insolvensiyang ito, sinabi ng mga tao – ngayon wala na akong anumang pananagutan, ngayon ang pribadong kartel ng mga
bangkero sa New York ay maaaring kumita ng kahit gaano karaming pera ang gusto nila, wala na silang anumang panganib. Dahil
hindi na nila kailangang magbigay ng anumang kapalit, wala!
Maaari kang magpatuloy na mag-print ng mga resibo, gaya ng sa cash register ng resibo...
Ibig sabihin, kung gusto na ng mga tao ngayon na umuwi at sabihin, sa kahon ng mga voucher... "Ibalik ninyo sa akin ang
aking mga euro o dolyar na ibinigay namin sa inyo," sasabihin mo, "Hindi, hindi, nakasulat
dito na mga voucher lang ang ibabalik sa iyo."
Maaari mong dalhin ang resibo mo, at bibigyan kita ng bago.
Sabi niya, bilang biro, alam ko ba kung magkakaroon ng isa pang party sa susunod na taon? Makikita
natin, hindi natin alam, pwede mo na itong dalhin.
At iyan nga ang kaguluhan! At ang ginto ay talagang nagpoprotekta laban dito. May iba pang mga bagay na makakaprotekta
rin laban dito. Ngunit ang ginto ay palaging napatunayang lubos na mapagkakatiwalaan sa buong kasaysayan.
At hindi kailanman nabigo ng ginto ang tiwala sa buong kasaysayan.
At iyon ay simpleng isang pang-advertising na argumento na maaaring muling gamitin ang ginto upang maibalik
ang pangunahing tiwala sa salapi sa simula pa lamang.
Kakatapos lang itong wasakin gamit ang kasalukuyang mga salapi.
Dapat nating punahin ang katotohanang pinamumunuan ng mga tao ang ibang tao. Iyan ang tunay na isyu.
At ang masasabi natin tungkol sa tila pag-lehitimo ng US Federal Reserve ay ang paraan ng paglikha ng batas sa mundo ngayon.
Mayroon tayong maringal na sistemang legal.
Oo, ang batas ay simpleng nilikha ng isang iilang grupo, na nagsasabing ngayon ay sapilitan na ang pag-init.
At siyempre hindi ako masaya tungkol dito kung hindi na angkop ang aking sistema ng pag-init.
Oo, at ganoon nga talaga noon. Ipinuwersa sa amin ang euro nang hindi kami nabigyan ng pagkakataong tutol. Sa
madaling salita, ito ay ipinataw na batas. At ang ipinataw na batas ay hindi makatarungan.
Ang batas ay napagkakasunduan ng mga nagkakasundong partido, at ang mga kasunduan o kontratang ito ay naglalaman ng probisyon na
isinasaalang-alang ang lahat ng panig sa kontrata, na ang pahintulot ay ibinibigay nang kusang-loob at hindi, gaya ng
nangyari noon at gaya ng pinayagan nating mangyari ngayon, na ipinapataw ang batas sa mga tao ng isang iilang grupo.
Kaya sino ang maglalabas ng mas mahusay at mas patas na salapi sa hinaharap? Malamang hindi
ito ang ECB, hindi ba? Erich, ano sa tingin mo?
Oo, hindi talaga, dahil kahit sa kasalukuyang sistemang pananalapi na walang pamantayan ng ginto, nakadepende tayo sa
iilang makapangyarihang tao na tinatawag kong NWOlites – hindi lang ang mga elite, kundi pati ang Bagong Pandaigdig na Kaayusan
at ang mga elite, ang mga kapangyarihan sa likod ng eksena.
Ang mga NWOlites ang kumokontrol sa paglikha ng pera ngayon at tinutukoy rin nila ang direksyon ng geopolitika, ang Grupo ng
Ikatlo, at ang patakaran sa paglilisensya ng mga bangko sentral.
Hindi ito mga independiyenteng sentral na bangko; pribado silang lahat. Nagmula ito pa sa Bank of England, sa aking paniniwala
noong 1792, nang ipinasa ng pamahalaang Britanya ang kapangyarihang maglabas ng sarili
nitong salapi sa mga pribadong indibidwal.
Kaya't nagsimula pa ito nang mas matagal. At kung kailangan natin ang ECB o ang FED, kailangan lang
talaga natin ng matatag na sistema ng kabayaran.
Tinatawag lang natin itong sistemang pinansyal o sistemang monetarya o sistemang salapi; kailangan lang
natin ng prinsipyo ng salapi o pagsasaayos ng pagganap.
Maaari mo nang gawin iyon ngayon gamit ang perang walang patnubay, pati na rin ang may patnubay, ngunit
tungkol sa estadong ginto, upang sandaling balikan ito,
Naalala ko ang Imperyong Romano, kung saan nakakuha ako ng sadyang ginawang kasuotan ng lalaki kapalit ng
isang onsa ng ginto, katulad ng tunika, sandalyang katad, korona ng laurel, at pulang laso.
At ngayon, sa isang onsa ng ginto, maaari rin akong makakuha ng isang sadyang gawa, de-kalidad na
amerikana para sa lalaki na may kasamang disenteng sapatos.
Kaya ang ginto ay palaging may pareho lang na halaga; pera lamang ang tumataas o bumababa ang halaga.
Kaya ang ideya na ang ginto ay magdodoble, dumami nang sampung beses o kahit isang daang beses, o na ganoon din ang mangyayari
sa pilak at iba pang mga metal, ay isang ganap na ilusyon.
Ang mga fiat na salapi mismo ang sa huli ay nawalan ng makabuluhang halaga nitong mga nakaraang panahon, at naniniwala
ako na kung mayroon tayong tunay na estado na tunay na inaalala ang kapakanan ng mga mamamayan, maaari nitong,
sa aking palagay, gastusin ang pera gamit ang isang wasto, patas, at makatarungang sistema.
Iyon ay tiyak na isang posibilidad, ngunit sa kabilang banda, ang sangkatauhan ay, gaya ng sinabi mo, napaka-malikhain kaya palagi
tayong nakakahanap ng mga solusyon, at may mga solusyon diyan.
Kaya, bilang paghahanda sa tanong mo, Robert, sino ang gumagastos nang tama ng pera? O para saan natin ito ginagamit?
May mga halimbawa nito. Hayaan ang mga sistema na magkumpetensya sa isa't isa at hayaan ang mga tao na magpasya.
At dito tayo napupunta sa sistemang sa tingin ko ay malapit nang ipatupad.
Mayroon tayong agarang mga problema sa sistemang pinansyal.
Mayroon tayong mga hindi pagkakapantay-pantay na lumitaw dahil linoko ang mga tao, dahil inakala nilang maaari
silang magpautang o lumikha ng pera nang walang panganib.
Maaari silang magpamigay ng mga pautang sa Ukraine, at walang magtatanong kung paano
mababayaran ang pera; gagawa na lang sila ng mas marami.
At ngayon, maaaring kailanganin nang isulat bilang hindi na mababayaran ang mga pondong ito dahil ang nangutang na tumanggap
ng pera ay simpleng nagsasabing, "Hindi ko na ito mababayaran."
Nangyayari ito kasalukuyan sa 20,000 na kumpanya bawat taon at higit pa, sa Alemanya lamang.
Maliit na halaga, mas malaking halaga, hindi natin alam, ngunit lumilikha ito ng mga puwang.
At ngayon ay may problema na tayo sa talaan ng balanse ng bangko dahil umaasa sila na babalik ang pera, ang negosyanteng XYZ na
ngayon ay bangkarote na, o ang may utang na pumasok sa personal na pagkabangkarote, o ang Ukraine na hindi nagbabayad pabalik,
marahil ang Pransya rin sa lalong madaling panahon na hindi rin makabayad pabalik, at iba pa... Hindi
na tama ang kanilang talaan ng balanse ng bangko.
Kung wala na silang equity, na itinatala naman sa panig ng mga pananagutan, dahil kapag nawala ang kanilang mga asset sa panig
ng mga asset – sapagkat ang perang inaasahan pa nilang matatanggap mula sa kabilang partido ay isang asset para sa
kanila, ngunit para sa bangko – kailangan nilang kumilos.
Ang parehong bagay ay nalalapat sa mga bangko sentral, at maaaring lumabas ang mga bangko sentral sa sitwasyon nang
elegante sa pamamagitan ng muling pagtataya ng nag-iisang maaring tasahin na item sa kanilang talaan ng balanse, iyon ay ginto.
Ano ang imumungkahi mo, ano ang iyong perpektong pananaw para sa isang sistemang salapi sa
hinaharap na magdudulot ng kapayapaan at aksyon?
Maaaring panoorin ng sinuman ang pelikulang "The Miracle of Wörgl". Napakagandang pelikula ito, at napaka-totoo rin.
Alam ko ang kuwento ng Wörgl, at tunay na napaka-totoo kung paano biglang nailabas ng isang sistemang walang
interes ang isang maliit na komunidad sa Wörgl mula sa pandaigdigang krisis pang-ekonomiya.
Daang-daang iba pang mga komunidad ang nais sumali, hanggang sa napigilan ang lahat ng ito sa pamamagitan ng puwersa.
Sa huli, nakasalalay lahat sa mga antas ng interes. Ang isang sistemang may interes ay laging humahantong sa digmaan.
Sinulat ni Prof. Gustav Ruhland ito 150 taon na ang nakalipas sa kanyang aklat na "System of Political Economy".
Sinulat niya na ang digmaan ay paraan ng mga mayayaman para kumita ng pera.
Sinasabi rin niya na hangga't may kapitalismong nakabatay sa interes, laging magkakaroon ng digmaan.
Simple lang: awtomatikong humahantong ang mga interest rate sa eksponensyal na pagkalubog sa utang, at sa huli ay
nagdudulot ito ng digmaan kung saan nag-aaway ang mga bansa.
Mas masahol pa ito sa pamantayan ng ginto, dahil sa huli ay tungkol na lang talaga ito sa ginto.
Hindi sa isang konstanteng suplay ng pera, dahil hindi ito magiging eksponensyal...
Hindi maaaring manatiling pareho ang suplay ng pera dahil lumalago ang ekonomiya at
kailangang iangkop ang suplay ng pera sa ekonomiya.
Iyon mismo ang nagdudulot ng krisis. Iyon mismo ang nagdudulot ng krisis. Iyon ang problema.
Kakita lang natin mula sa halimbawa ng Scotland at Great Britain na hindi ito ang kaso.
Ngunit maraming halimbawa kung saan ito ay nagdulot ng krisis at digmaan.
Lalo na kaugnay ng pandaigdigang krisis pang-ekonomiya na sinundan ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig –
hindi ito pagkakataon na sunud-sunod na nangyari ang mga pangyayaring ito nang napakabilis.
Kaya ang Estados Unidos ay nasa pandaigdigang krisis pang-ekonomiya hanggang 1939. Sa pamamagitan lamang ng pag-armas
sa Ikalawang Digmaang Pandaigdig sila nakalabas dito; kung hindi, hanggang ngayon ay nasa
pandaigdigang krisis pang-ekonomiya pa rin sila.
Hindi ka makakalabas sa ganitong krisis na dulot ng pagbagsak ng presyo nang walang digmaan.
At kaya, magpapatuloy ang mga bagay gaya ng dati.
Magkakaroon ng deflasyon, at pagkatapos ay darating ang dakilang digmaan – mawawasak ang lahat at pagkatapos ay muling itatayo.
Mangyayari muli ito. Nakikita ko ang Ikatlong Digmaang Pandaigdig na paparating, gaya ng
pagdating ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig.
Ang pamamaraan ay eksaktong pareho sa mayroon tayo ngayon.
Ngayon ay lumilikha ng isang napakalaking bula ng haka-haka.
Hinihikayat ang mga tao sa kasakiman: kailangan mong bumili ng mga bahagi at mag-invest, dapat gumana ang pera at
kayong lahat ay magiging mayaman, o iyan ang kanilang pangako.
At kung sumabog ito tulad ng nangyari noong 1929, magkakaroon tayo ng eksaktong parehong
sunud-sunod ng mga pangyayari tulad ng noong panahong iyon.
Maaari mo bang simulan sa pamamagitan ng maikling pagbubuod kung paano mo inaasahan ang isang mas mabuting Europa?
Sa kasiyahan, Ginoong Magnet. Una sa lahat, maraming salamat sa paanyaya – ikinagagalak kong narito.
Isang malaking karangalan para sa akin na narito sa kung naniniwala akong ito ang Ikalawang
Alternative Forum, ang Ikalawang Alternative WEF.
Ang Alemanya ay dapat ituring na bahagi ng isang unyon ng mga soberanong estadong Europeo.
Ipinagtatanggol namin ang isang modelo. Ipinagtatanggol namin ang isang modelo ng mga malaya at soberanong estado-bansa, sa
madaling salita, ang tinatawag na Europa ng mga bansang-ama.
At kami ay naninindigan para sa mga reporma, lubos na para sa pagbuwag sa halimaw na burukratikong ito, na personal na
nagpapaalala sa akin ng mas malalim sa mga labi ng Unyong Sobyet, at para sa pagbabalik ng European Union sa kanyang pinakapuso.
At makakamit lamang iyon sa pamamagitan ng pagbabawas ng burukrasya, sa pamamagitan ng pag-alis sa sampu-sampung libong
burukrata at kawani ng pamahalaan na nananamantala sa mga tao at nagpapatupad ng mga
pagbabawal sa mga negosyo at pribadong mamimili.
Ito ay ganap na salungat sa ideya ng malayang kompetisyon, malayang negosyo, at mga sibil na
kalayaan. Ngunit marahil ay darating tayo diyan sandali pa.
Saan na ang pamahalaang ito sa ilalim ng kakila-kilabot na Chancellor Friedrich Merz, na itinuturing kong
lubos na walang kakayahan, isang lubos na walang kakayahang tauhan na patuloy na sinisira ang bansang ito?
Hindi naman ito komplikado.
Ang presyo ng enerhiya namin ay masyadong mataas. Natatalo kami sa pandaigdigang kumpetisyon saanman.
Ang gulugod namin ay ang industriya ng sasakyan, ang makina ng pagsunog.
Narito na naman tayo sa pagbabawal ng makina ng pagsunog sa antas ng EU. Pero sinusuportahan ito ng
pamahalaang Aleman, kaya wala talagang nangyayari!
Pagkatapos, nariyan ang Regulasyon sa Enerhiya ng Gusali. Sa tingin namin, maganda rin iyon.
At kung saka't magsimulang pasabugin ng CSU ang mga planta ng kuryenteng nukleyar sa Bavaria.
Kailangan mong isipin ito, parang isang mabagsik na bagyo.
Ito ay isang bagyong makina, isang bagyong teknolohiya sa ating bansa.
Sa kasaysayan, naaalala ko rito ang nag-iisang kampanya ni Mao Zedong sa komunistang Tsina.
May isang tao noon, si Mao, na nagsabi, "Ganito ito gagawin," at sinunod naman ng lahat at ginawa rin ito.
Susi na salita: napakalaking pag-usad. Ano ang naiiba sa Alemanya ngayon, ano ang ginagawa doon?
Bilyon-bilyong pounds na halaga ng mga nakapirming ari-arian ay basta na lang pinapasabog pagkatapos ng
depresasyon, at tuluyang nasisira nang hindi na mababawi.
Ang mga gumaganang planta ng kuryenteng nuklear, na sa totoo lang ay may carbon-neutral na bakas, ay sinisira, at ang isang
industriyalisadong bansa tulad ng Alemanya ay nakadepende sa pabago-bagong suplay ng
kuryente na may napakataas na presyo ng enerhiya.
Ang kahinaang ito ng mga nababagong enerhiya ay dati nang pinunan ng murang gas mula sa Russia.
Kaya, ibinabalik ako niyan sa tanong tungkol sa Europa.
Ano ba ang kumokontrol sa mga pinuno ng Europa para manghimasok nang husto, labanan ang Russia, na hindi na
kinakatawan ang ating pambansang interes kundi nasisira pa?
Dahil may dalawang bagay na kailangan nating maunawaan. Hindi tayo maaaring makipagdigma sa Europa nang wala ang Russia, iyan
ang isang bagay, at ang isa pa ay hindi kompetitibo ang ating ekonomiya nang wala ang natural
gas ng Russia – napakasimple lang ng pagkalkula.
Maaaring maging pagkakataon para sa mga nasa kapangyarihan ang digitalisasyon. Hindi bababa rito, tinalakay dito ngayon na ang
digital na pera ng bangko sentral, na naka-link sa digital na pagkakakilanlan, ay magiging isang anyo ng pang-aapi
laban sa mga mamamayan at pati na rin sa mga grupong oposisyon.
Siyempre, at iyon ang dahilan kung bakit ito gusto ng mga tao. Ibig kong sabihin, magkakaugnay lahat ito.
Talagang kumbinsido ako na pulitika ang nakita natin noong panahon ng mga hakbang laban sa coronavirus, na ito ay isang
pagsubok, isang paunang pagsasanay para sa mas malaking bagay.
Sinubok nang lubos na maingat ang mga sistema upang malaman kung hanggang saan maaaring isakatuparan ang mga hakbang ng pang-uusig
para limitahan ang mga karapatang sibil at kung hanggang saan susunod ang mga tao rito sa pamamagitan
ng manipulasyon, agitasyon, at propaganda sa media.
Lahat ng ito ay bahagi ng isang kampanyang pampulitika at pang-media upang tuluyang wasakin ang mga tao gamit ang
isa sa pinakamalalaking kasinungalingan na kailanman nasabi.
Ito ay eksaktong pareho ang mekanismo gaya ng takot sa pagbabago ng klima.
Kaya, ngayon ay ganito na: oh, ngayon kailangan na nating subaybayan ang mga mamamayan! Diretsong
papasok tayo sa isang estadong pangmamanman. Bakit?
Oo, ayaw mong magkaroon ng anumang hindi kanais-nais na mamamayan! Gusto mong maging tulad ng 1984 ni George
Orwell – kitang-kita mo ito – kung saan lumilikha ng isang panlabas, imahinasyong kaaway at minomonitor ang mga tao.
Napakainteresante rin si Aldous Huxley, gayundin si Ray Bradbury, sa kanyang aklat na Fahrenheit 451 – mga kahanga-hangang
aklat na naglalarawan ng isang dystopian na larawan ng hinaharap, na masasabi kong patungo tayo rito nang buong bilis.
Sa gabi, nananaginip si Von der Leyen na mababasa niya ang aming mga mensahe, kaya nababasa na rin ang lahat ng sa akin, at sa
tingin ko pati na rin ang sa iyo. Medyo hindi komportable, pero ang ganda sana kung hindi na tayo makakabayad nang cash
– sa totoo lang, wala na sa inyo rito ang makakabayad nang cash – dahil sa ganoong paraan, makokontrol kayo.
At ngayon, ganito ang punto: kung hindi ka sasayaw ayon sa tugtugin ng mga nasa kapangyarihan, kung sinabi mo noong panahon
ng pandemya ng coronavirus, "Uy, hindi ako magpapabakuna," ano sa tingin mo ang mangyayari kung mayroon na silang paraan
para gawin iyon, tulad ni Söder sa Bavaria, o tulad ni Lauterbach, ano ang gagawin nila sa mga hindi nagpabakuna...
Na-block ang mga account, saka puwede ka nang matulog sa ilalim ng tulay, dahil ang digital euro ay hindi
hihigit sa isang paraan ng pampulitikang panunupil.
Kung ikaw ay isang dissidente, maaari kang i-block at kunin ang iyong mga ari-arian; maaari lamang
itong kumpiskahin kung elektronikong umiiral lamang.
Iyan ang pinakapunto sa huli! Narinig lang namin ang kabilang panel na pinag-uusapan ang
ari-arian, wala nang ari-arian ng Kanluran.
Ang isa ay nagsasabing gusto niyang bumili ng ari-arian, ang isa naman ay nagpapayo na huwag.
Sang-ayon din ako sa huli, kung saan malinaw kong sinasabi na sinumang bumibili ng ari-arian
ngayon ay napapailalim sa sapilitang pag-mortgage.
Nakita natin kung gaano kabilis itong maaaring mangyari sa Alemanya sa pamamagitan ng Batas
sa Pagpapantay ng Pabigat noong dekada 1950.
Magkakaroon ng sapilitang mortgage dito, kaya mababayaran mo rin iyon, at iyon lang ang lahat ng pondo.
Pagkatapos ay ipatutupad din ang pagbabawal sa ginto; ang mga pagbabawal sa ginto ay paunang
hakbang bago ipatupad ang mga kontrol sa kapital.
Kung magpapatuloy ang pagbagsak ng euro, at mangyayari nga. Nabubuhay lamang ang euro dahil sa mga pagbili ng suporta ng mga
bangko sentral, partikular ng mga dayuhang bangko sentral, na nagbebenta ng kanilang sariling mga
salapi, ang malalakas na salapi, laban sa euro.
Kailangan pa rin nilang tanggapin ang kalat na ito, lahat ng malambot na salapi. At
pagkatapos ay magkakaroon ng pagbabawal sa ginto.
Ibig sabihin, nakita natin ito sa paghahanda para sa Unang Digmaang Pandaigdig at sa panahon ng Unang Digmaang Pandaigdig,
sa pamamagitan ng mga bono ng digmaan at palitan para sa ginto.
Ngunit pagkatapos ay hindi na nila magawa iyon, kaya hindi na ito mapapalitan, at may kinalaman ito sa katotohanang
hindi na makalalayo ang mga tao sa mga pambansang salapi.
At iyan ang dahilan kung bakit gusto ng mga tao ang digital euro.
Alam namin na ito ay walang halagang salapi, ito ay fiat na pera, elektronikong lamang, at gusto nilang magpataw ng presyon sa
mga tao upang hindi na nila maipahayag ang kanilang mga opinyon.
Pagkatapos ay maa-freeze ang kanilang mga account. At sa kabilang banda, hindi na nila makakawala sa perang fiat na ito.
Ang spectrum na ito sa pagitan ng kaliwa at kanan ay hindi na talaga ang isyu, o hindi man lang ang isyu sa ngayon.
Ang isyu ng ating panahon ay sa katunayan ang tensyon sa pagitan ng kalayaan at panunupil ng estado.
Iyon na talaga! Para sa akin lang.
At alam ko palagi kung ano ang susunod, oh oo, ibig kong sabihin, bakit AfD, bakit nila sinasabi iyon,
kami ang mga right-winger dito at lahat ng ganoon.
Oo, konserbatibo rin ako sa kanang pakpak, pero kailangan mong laging magtakda ng prayoridad.
At ang personal kong prayoridad ay magsikap na tiyakin na tayo ay tutol sa isang mapang-aping estado
upang mapanatili ang ating mga sibil na kalayaan.
Iyon mismo ang nag-udyok sa akin na pumasok sa pulitika.
Iyon ang dahilan kung bakit ako nakaupo rito ngayon.
Hindi ko ito malilimutan habambuhay.
At ang lahat ng mga walang pakundangan sa paggamit ng salitang 'giyera' ay dapat pumunta sa ganoong linya ng harapan.
Dapat nilang makita kung ano ang nangyayari doon sa mga direktang nasa unahang linya, pati na rin sa mga nasa likuran.
Hindi iyon maisip, at napaka-irresponsable pang isipin na simulan muli ang ganoong bagay.
Kapag iginuhit mo ang larawang ito ng isang perpektong Europa, saan ka unang magsisimula?
Dapat umalis ang EU. Iyon ang aking ganap na kahilingan.
Sa paglipas ng mga taon, sa pamamagitan ng mga kasunduan at mga krisis, itinatag ng EU ang sarili bilang isang puwersang
sumasakop sa Europa at, sa aking pananaw, sinasakop nito ang kontinenteng ito sa isang malupit at awtoritaryong paraan,
pinipigilan ang mga kultura nito, pinipigilan ang kalayaan, pinipigilan ang kalayaan sa pagpapahayag – at
ibinabalik ang kontinenteng ito sa kung saan talaga nais ng EU na iligtas ito, ibig sabihin, sa mga guho ng digmaan.
At iyan mismo ang patutunguhan ng EU sa Europa muli. At dapat itong pawalang-bisa.
Ito ay isang abstrak na konstruksyon na wala nang kinalaman sa Europa.
Isang malamig na pangkat ng mga burukrata na marahil ay hindi na alam kung ano ang nangyayari sa Europa, maliban sa
Brussels, sa kanilang mga enklaba, sa kanilang mga bula.
Iyon ang magiging unang kahilingan ko, at hindi ako magpapalubag.
Dahil hindi mo mababago ang EU na ito; sa kasong ito, kailangan mong lubusang buwagin ang sistema.
Ang malaking tanong ay kung ano ang mangyayari rito, ngunit tiyak na gaganda pa ito.
At sumuko ang mga bansang Europeo sa mga utos ng European Union sa loob ng maraming dekada.
At inakusahan ko ang ating mga pulitiko ng pagtataksil, ng pagtaksil sa mga mamamayan ng Europa, dahil ipinagbili
nila tayo at tinaksilan tayo, para sa anumang interes.
Ang Europa ay tunay ngang kuta ng kasamaan sa kasalukuyan.
Ito ang lugar kung saan nagmumula ang lahat ng kasamaan. Hindi maaaring baguhin ang Europa.
Ang Europang ito na nakikita natin ngayon ay dapat talagang tuluyang mawala.
Sa ganitong aspekto, hindi ako masigasig na tagasuporta ng Europa, ang halimaw na burukratiko, ang estrukturang
paternalistikong nakatuon sa sarili, na nakikita ko bilang isang proyektong imperyalista ng
Estados Unidos na ipinataw sa mga estado ng Europa.
Maayos na pinlano, kahanga-hangang inihanda – sasabihin ko pa ng kaunti tungkol diyan
sandali, kapag nagkaroon ako ng pagkakataon.
Kaya hindi ako isang masigasig na Europeo. Hindi talaga, hindi ka maaaring maging isa.
Talagang walang masabi na mabuti tungkol sa huwad na parlamentarismo na itinatanghal sa harap ng ating mga mata.
Ito ay isang yugto ng kawalan.
Kung titignan mo ang mga talumpati, may dalawang minuto o tatlong minuto ang mga mambabatas, at pagkatapos ay pinapatay ang
mikropono, lalo na kung sasabihin nila ang isang bagay na hindi tumutugma sa opinyon ni Ms. von der Leyen, na sa ngayon ay
abala sa kanyang isipan sa mga plano ng intelihensiya ng EU.
Makikita mo ang lahat sa kanya, mababasa mo sa kanyang mga mata ang mga totalitaryong kaisipang dumaraan sa kanyang isipan.
Hindi ito ang Europa na ninanais ng sinuman, lalo na ako.
Hindi ko maisip kung anong uri ng mga tao ang gugustuhin ng ganitong uri ng Europa, maliban sa mga taong interesado lamang sa
kapangyarihan at imperyalistang ambisyon, sa paghahanda para sa mga bagong digmaan o kahit man lang sa pagbuo ng
anumang uri ng kakayahang militar. Hindi iyan ang aking Europa.
Madali ko lang masagot iyon para sa sarili ko: isara agad ang lahat ng awtoridad ng EU, nang buo at walang kapalit.
Lahat ng opisyal na Europeo ay tinanggal, nang buo at walang kapalit. Hindi natin kailangan ang burukrasyang ito.
At naniniwala ako na tayo rito sa podium na ito ay nagkakamali – at ito ay isang pangkalahatang puna na nais kong ituon sa ating
mga sarili – sa pagkahumaling sa propagandang nabanggit ko kanina sa pamamagitan ng pag-aakalang
maaaring mabago ang Europang ito, ang EU na ito.
Ang EU ay kasing imposible na baguhin gaya ng isang lubos na okupadong hotel na kailangang ayusin.
Hindi iyon posible; hindi tayo makapagpabago ng kahit ano rito.
Maaari lamang natin itong tuluyang pawalang-bisa at tunay na pawalang-bisa nang walang kapalit!
Hindi kailangan ng mga mamamayan ang alinman dito, dahil wala sa mga ito ang nag-aambag sa buhay, kalayaan, o pag-aari.
Ito ang mga halagang nakataya.
Ang EU ay hindi nagpabuti ng anumang bagay sa anumang makabuluhang antas, kundi ginawang mas mahirap ang lahat.
Serge, nakaupo ka sa tabi mismo ni Martin Sellner.
Kapag nakaupo ka rito sa podium kasama siya at inaasahang pag-uusapan mo siya tungkol sa remigrasyon, hindi ka ba
natatakot kay Martin, na inaakusahan na gustong agad na i-remigrate ang lahat ng taong may iba't ibang kulay ng balat?
Dito sa Prague, sa Czechya, hindi talaga, dahil pareho kaming dayuhan doon sa ngayon. Kaya hindi niya ako mapapaalis.
(...) Lalo na pagdating sa mga paksa tulad ng pulitika, patakaran sa mga refugee, remigrasyon at integrasyon,
naniniwala ako na si Martin Sellner ay tinatrato nang hindi patas sa loob ng maraming taon.
Oo, sinumang medyo mahusay magbasa at nakikinig nang mabuti... at ang binatang ito ay talagang kaakit-akit, masasabi ngang guwapo,
kaya hindi lang siya matatas magsalita, guwapo rin siya – hindi, pero malinaw ang kanyang mga ideya, ang kanyang mga iniisip.
Martin, nakasulat ka ng isang aklat tungkol sa remigrasyon na madalas na binabanggit at madalas na pinag-uusapan.
Ang iyong mga teorya ay nagpasiklab ng mainit na pagtatalo.
Sila rin ay naging paksa ng talakayan sa mga pagdinig para sa pagbabawal ng "Compact".
Ang pag-uusap tungkol sa pagpapauwi sa mga dayuhan ay halos parang paglalakad sa legal na lubid nitong mga araw.
Ano ang iyong mga pangunahing argumento? Narito ang isang maikling buod.
Maaari kong pag-usapan ito nang malawig, maaari akong magsulat ng isang buong aklat tungkol dito, at sa katunayan ay nakasulat ko
na nga ito, na dahil sa CORRECTIV at sa lungsod ng Potsdam ay naging bestseller – kaya sa kanilang
demonisasyon, sa kanilang pagtatangkang patayin ang terminong ito, ay nagawa nila itong malaki.
Sa kasalukuyan, ginagamit ito ni Trump, ginagamit ito ni Musk, mula sa Chega sa Portugal hanggang sa
Lega sa Italya. At ano ang mga pangunahing prinsipyo?
Sa esensya, ito ay simpleng pagbabalik sa normal na patakaran sa migrasyon. Ipinahihiwatig nito ang pagbabalik-tira.
Dahil hindi pa nga natin alam kung ano ang nangyari mula pa noong 2015.
Ipinakita sa atin ng kaliwang pakpak ang isang lubos na walang katuturang debate, ito ay: Ilegal ba ang iligal na migrasyon?
Siyempre ilegal ito. Ano ang nangyayari sa ilegal na migrasyon?
Siyempre, kailangan niyang umuwi. Tuldok, malinaw na malinaw iyon.
Ang pagtalakay nito sa loob ng sampung taon ay ganap na walang katuturan. At ginagawang normal ng remigrasyon ang debate.
Wakas ng pagsalakay, itigil ang pagkahumaling sa asylum, isang Fortress Europe.
Pabor ako sa paglikha ng mga lugar at sentro ng pagtanggap sa Hilagang Aprika kung saan maaaring mabuhay ang mga
tao nang may dignidad at kaligtasan, matuto ng isang hanapbuhay, ngunit hindi makapunta sa Europa.
Ang legal at ilegal na pamalit na migrasyon ay dapat magwakas.
Kailangan natin ng isang malugod na kultura para sa ating mga anak at sa ating mga pamilya.
At kailangan ding magkaroon ng presyur sa mga parallel na lipunan upang makibagay. Itigil ang Islamisasyon.
Ito ang prinsipyo sa likod ng aking panukalang remigrasyon, na nakabatay sa boluntaryong pakikilahok, mga alok sa halip
na sapilitan, at sa pakikipagtulungan ng lokal na suporta.
Napag-usapan natin kanina na kailangan may mga prospect sa lokal na antas.
At kung aalisin natin ang lahat ng mga doktor sa Syria at Nigeria, natural na darating sa atin ang mga tao.
Dapat tayong lumikha ng mga oportunidad sa lokal na antas, magbigay ng tulong sa lokal na antas, ngunit ipaliwanag
nang malinaw na walang paraan para makapasok sa Europa.
At pagkatapos, hindi sa loob ng dalawang taon, hindi rin sa loob ng tatlong taon, kundi sa loob ng 15, 20, 30
taon, magiging mas Aleman ang Alemanya kaysa sa ngayon. At iyan, sa madaling sabi, ay remigrasyon.
Nagtungo kami sa mga kalye ng Berlin.
Kumuha ako ng magandang clipboard, lumapit sa mga dumaraan at sinabi, "Tatanggap ka ba ng isang migrante sa iyong bahay?"
Puno ang mga bodega, puno ang mga apartment.
Maaari mo bang gawin para sa komunidad ang isang bagay at tanggapin ang mga migrante? – Oo, oo, gagawin talaga namin iyon!
At saka inilabas ko si Feroz Khan mula sa sulok at sinabi, "Nariyan siya. Maaari mo na siyang dalhin agad!"
At saka: "Hindi, hindi, hindi, wala kaming puwang!"
Siyempre, gusto naming gumamit ng katatawanan para ituro ang katotohanan na palaging sinasabi ng Alemanya at ng
lipunan, "May espasyo kami, may espasyo kami, kaya naming tanggapin ang lahat." Hindi, wala kaming espasyo.
At malinaw na nabigo ang buong patakarang ito sa migrasyon.
At gayon pa man, paulit-ulit nang sinasabi na maaari nating tanggapin ang sinuman, mag-iintegrate sila.
Hindi, hindi lahat ay mag-iintegrate dito. At gusto naming ituon ang pansin dito.
At napaka-interesante makita kung paano tumugon ang mga tao.
Kaya, una sa lahat, oo, tiyak na sasali ako.
At pagkatapos ay dumating nga si Feroz na nakasuot ng magandang dyaket at astig na sumbrero: "Hi, nandito na ako!"
At agad-agad sinabi ng isang tao, "Hindi, hindi iyon gagana, hindi iyon gagana!"
Sa tingin mo, gaano kalaki ang panganib na ang Islamisasyon sa Alemanya o Austria ay
magdudulot ng karagdagang mga pag-atakeng terorista?
Oo, makikita natin na sa mga nakaraang taon ay wala na tayo ng ganitong malawakang pag-atake tulad ng dati, o kahit maraming
pagtatangka, kundi lumipat na ito nang pangunahin sa mga pag-atakeng kutsilyo, kung saan sinisikap ng media na
ipakita ito bilang isang taong may sakit sa pag-iisip, na para bang walang ideolohiyang nasa likod nito.
At napakahalaga, napakahalaga na bigyang-diin at ituon ang pansin sa kung bakit ginagawa ito ng mga taong ito.
Ito ay isang napakahalagang aspeto, dahil ang media sa partikular ay sinusubukang itago ito, upang maaliw ang populasyon at hindi
natin malaman ang pinagmulan, na ito ay simpleng isang ideolohiya, ang politikal na Islam, Islamismo, isang ideolohiyang
naglalayong i-Islamisa hindi lamang ang Alemanya at Austria, kundi pati na rin ang buong Europa, at na ang adyendang
ito ay masigasig na isinusulong sa iba't ibang antas, gamit ang iba't ibang pamamaraan, kabilang ang terorismo.
At ang ibig kong sabihin – makikita natin ito sa Pasko kahit papaano – nakikita na natin na pinapalakas na ang lahat ng mga
hakbang sa seguridad at ang malungkot na tanawin ng mga pamilihan sa Pasko na kailangang lubos na bantayan para
makaramdam ng medyo kaligtasan ang mga karaniwang mamamayan – dahil, siyempre, walang tunay na seguridad.
Sasabihin ko na dapat nating itigil muna ang pagsusulong ng adyendang ito na pumasok sa bansa
nang walang mga dokumento sa paglalakbay o visa.
Titigil na kami sa panggugulo sa mga tao, dahil kahit bilang isang taong kitang-kitang may maitim na balat na
nakikipag-usap sa isang may napakagaan na kulay ng balat...
… Hindi naman ako ganoon ka-minimal ang pigmentasyon …
Tama, tama, kailangan kong sabihin nang malinaw: paano nakakarating ang mga migrante sa Alemanya, sa Europa?
Oo, hindi sila nakatayo sa ating mga hangganan na may mga tangke at sinasabing, buksan ninyo ang hangganan o barilin namin kayo.
Oo, sinadya silang payagang makapasok sa Europa, payagang makapasok sa Alemanya; inakit sila.
Nasa Demokratikong Republika ng Congo ako dalawang linggo lang ang nakalipas, at mayroon ding mga network ng
pag-smuggle doon na eksaktong alam kung magkano ang benepisyo para sa bata sa Alemanya, kung ano ang aasahan, at iba pa.
Mayroon akong napakasimpleng solusyon sa buong krisis sa asylum at migrasyon.
Naniniwala ako na mabilis lang itong matatapos kung itatayo lang ang mga sentro ng
kanlungan sa tabi mismo ng mga villa ng mga politiko.
Mabilis lang iyon masosolusyonan, pero biro pa man.
Ito ay simpleng unang hakbang, isang pagbabaliktad ng mga salik na nagtutulak at humihila.
Tama ka nga, gaya ng sinabi mo, dapat itigil ang lahat ng insentibo para dumating dito ang mga
tao. Ibig kong sabihin, nasaan na ba tayo, please?
May mga taong pumupunta sa Libya mula sa Bangladesh at nagbabayad sa mga smuggler para makarating sa Europa – wala itong kinalaman
sa pagtakas sa kanilang bansa, ito ay migrasyong pang-ekonomiya dahil nag-aalok kami rito ng mga
insentibo. Siyempre, kailangan silang umalis kaagad.
Ang mga ilegal na imigrante na pumapasok dito nang ilegal ay dapat ding umalis.
At nangangahulugan iyon, siyempre, ng lahat ng mga taong ilegal na pumasok sa bansa. Sinumang
makapapasok nang ilegal ay maaari ring umalis nang legal.
Nakakatawa rin talaga ito sa akin – ang mga komunidad ng kaliwang pakpak: "Walang magagawa tayo tungkol sa malawakang
migrasyon, kailangan nating buksan ang mga hangganan."
Siyempre, nangangahulugan iyon na milyon-milyon ang darating dito.
Ngunit para sa bawat indibidwal na ipapa-deport, parang umaakyat sa Mount Everest.
Kinakailangan ang mga simple at malinaw na solusyon.
Mula pa noong 1945, patuloy tayong nabubuhay sa kulturang ito ng pagkakasala. Oo. Tayo bilang mga Aleman ang dapat sisihin.
Kailangan nating tanggapin ang mga tao dahil tungkulin natin ito.
Wala tayong obligasyong iyon! Hindi rin natin kailangang tumanggap ng kahit sino.
Maaari nating tanggapin ang mga taong nangangailangan, na nagsasama, na nagpapasalamat din sa paghahanap ng pangalawang
tahanan dito. At bilang kapalit, ipinapakita nila sa atin:
Salamat sa pagtanggap sa akin, makikisama ako rito!
At kung ikaw mismo, gaya ko halimbawa, ay may kasaysayan sa pamilya, kabilang ang mga migrante na dumating sa Alemanya, na
doon natutong magsalita ng wika, na kinailangang magtrabaho, na hindi binigyan ng kahit ano nang libre...
Binigyan sila ng napakaliit na apartment, kung saan anim sa kanila ang natutulog sa isang silid.
Nagpursige silang umangat at mahal pa rin nila at iginagalang ang bansang ito. At hindi nangyayari iyon ngayon.
At masasabi ko lang na nagmumula ito sa kulturang ito ng pagkakasala, at kailangan nating lumayo rito.
Hindi tungkulin namin na tanggapin ang lahat dito, at tiyak na hindi rin naming tungkulin na iligtas ang mundo.
At ang aming unang insentibo ay sabihin na kung ikaw ay nagpapasalamat para dito, kung ipapakita mo sa
amin na ikaw ay nakikisama, tatanggapin ka naming buong-loob. At iyon ay isang mabuting bagay.
Ngunit talagang maraming tao na hindi nagsasama-sama rito.
At itinuturing ko iyon na isang napakalaking trahedya.
At ako, ang "itim na bomber" mula sa Congo, "Leopardo", oo, nais kong ipamahagi ang aking tapang sa mga Aleman, upang sabihin
sa kanila na huwag matakot. Ang takot ay isang masamang kasama.
Dumating ako sa Europa bilang batang refugee mula sa Demokratikong Republika ng Congo, nakahanap ako ng aking daan, at
natutong mahalin ang inyong bansa. Aleman ang aking mga anak.
Handa na ako ngayon na magtulungan sa iyo upang maisagawa ang misyong ito.
At iyan ang nais kong ipaglaban sa kampanya sa susunod na taon.
Napakaganda, Stefan Magnet, host ng kaganapang ito, na masasabi nating napakalaki – ang
ikalawang Alternative WEF ay naganap na dito sa Prague.
Natapos na ang mga panel, maraming talakayan, at isang kamangha-manghang dami ng
napakahalaga at magagandang kontak ang nagawa rito.
Kamusta ka? Nasiyahan ka ba sa resulta?
Higit pa sa nasisiyahan ako, dahil napakaganda ng kinalabasan ng lahat.
Walang malalaking insidente, walang nakagambalang kilos.
Dumating ang lahat ng tagapagsalita, nagbigay ng kanilang mga talumpati, at nagkasundo nang payapa at magiliw sa isa't isa.
May kontrobersiya sa entablado, siyempre, na iyon ang gusto natin. Mabuti iyon – mas maganda kaysa noong unang taon.
At lubos akong naibsan nang makumpleto namin ito, sa pinakatotoong kahulugan ng salita.
At ako ay labis na mapagkumbaba at mapagpasalamat na mayroon tayong napakaraming mahusay na kontribyutor at mahusay na kasosyo
sa media na nag-uulat dito nang magkakaiba at buong dedikasyon.
Talagang napakasaya ako na nagkaroon tayo ng pagkakataong magsama-sama dito at na naihatid natin ito
nang napakaganda sa ikalawang pagkakataon na ngayon.
Maganda, napakaganda. Stefan, kasama sa iyong slogan ang pariralang: "Mula sa kritisismo tungo sa lakas."
Maaari mo bang ipaliwanag nang kaunti ang salitang 'kapangyarihan', upang maunawaan namin kung
anong uri ng kapangyarihan ang tinutukoy mo rito?
Oo, sinabi ko rin sa aking pangwakas na pahayag na ito ay tungkol sa pagsasama-sama ng ating kalooban.
Kapag nagkasundo tayong ituloy ang isang layunin, kapag nais nating isulong ang isang sama-samang adhikain, maaari
tayong magkaroon ng LAKAS. At iyan ang mahalaga sa atin.
Ito ay tungkol sa pag-uusap ukol sa mga konkretong solusyon at konkretong ideya, at pagtatakda ng mga
layunin na maaari nating pagsikapan nang magkakasama.
At ang pinagsasaluhan at maayos na organisadong kalooban ay kayang gumalaw ng mga bundok.
Nakita natin ito noong COVID-19, kung saan daan-daang libo, at sa huli ay milyong-milyong tao ang nagsabi, ayaw naming
pilitin sa gene therapy, ayaw naming magpabakuna, gusto namin ng pisikal na integridad, gusto namin ng kalayaan.
At dahil dito, lumago ang protesta at naging makapangyarihan, na may paglabag sibil na nagaganap saanman.
At ngayon ay nais naming walang digmaan sa Europa.
Ayaw naming pagsamantalahan para kina Ursula von der Leyen o Jens Spahn o kung ano man ang tawag sa mga taong-puppet na ito.
Hindi namin nais maakit sa asul na bandila na may bituin ng European Union; sa halip, gaya ng sa coronavirus, nais naming
mamuhay nang may sariling pagpapasya at kalayaan at hindi pahintulutan ang mga pulitikong ito na itulak tayo sa digmaan.
Iyon ang karaniwang kalooban na nais naming ipahayag dito.
At sa tingin ko ay matagumpay itong nakamit, at ipinapakita rin nito sa mga manonood sa bahay na tayo ay nagkakasundo.
Hindi namin gusto ang digmaan; ngayon ay nagsasama-sama kami upang pigilan ito sa darating na taon.
Napakabuti. At pinagsama-sama mo rin ang iba't ibang uri ng tao upang talakayin ang paksang ito.
Paano mapipigilan ang posibleng digmaan sa Europa?
Pakiramdam mo ba na may mga konkretong susunod na hakbang na lumitaw para sa inyo
bilang mga eksperto mula sa iba't ibang larangan?
Marami talaga kaming natutunan doon.
At sa katunayan, isang malinaw na kinalabasan ng simulasyon at ng talakayan ng panel ay dapat,
siyempre, tawagin ang digmaan sa tunay nitong pangalan.
Ito ay isang krimen, ito ay pangit, ito ay mabagsik, ito ay madugo.
Kailangan mong ipakita ang mga larawan, kailangan mong ipakita ang mga emosyon.
Hindi abstrakto ang digmaan; hindi ito nagaganap sa Gaza o sa Syria.
Hindi, siya ang pumupunta sa atin at dapat tayong mamatay para rito, dapat tayong dumugo para rito.
Kailangan naming isakripisyo ang aming bituka at mga braso sa harapan ng labanan at pati na rin sa bahay.
Kapag bumagsak ang mabibigat na sandata ng malawakang pagkawasak, maaapektuhan nito ang ating tinubuang-bayan.
Pagkatapos ay maaapektuhan din nito ang mga matatanda, na nagsasabing, "Hindi ko na kailangang pumunta sa harapan."
Ngunit nawawalan ka ng mga apo na lalaki at apo na babae, dahil dapat ding kunin ang mga babae sa diwa ng pagkakapantay-pantay.
At dumarating din ang digmaan sa ating mga tahanan; palagi na itong nangyayari.
Noong 1945, nagdusa rin ang mga matatanda dahil sa mga pambobomba, pagpapatalsik, at paglapastangan.
Kaya maaapektuhan nito ang lahat. Pangit ang digmaan, hindi natin kailangan ng isa pang madugong digmaan sa Europa.
Kaya makikita ninyo na napakalapit sa puso ninyo ang paksang ito, at napakahalaga na maiparating ninyo iyon sa
mga manonood, pati na rin sa lahat ng inyong dinala rito.
Mahusay na trabaho. Muli, binabati rin namin kayo sa kaganapang ito.
Lubos kaming nagagalak na iulat ito at susummarisin din namin ang mga panel.
Marahil para sa manonood, kapag nakita nila na may mga eksperto, mga taong may impluwensya.
Talagang pinagsama-sama mo ang lahat, mula sa mga influencer hanggang sa mga kandidato para sa chancellor.
Ang galing niyan. Kailangan mong ikwento sa akin kung paano mo ginawa iyon habang umiinom
ng beer balang araw. Pero talaga, mahusay ka.
Ang tanong ngayon ay, ano ang sasabihin mo sa manonood? Kung magsalita ka lang sa silid kung
saan sila nakaupo ngayon, na nanonood sa iyo.
Ano ang maaaring gawin ng bawat indibidwal nang personal upang maiwasan ang posibleng digmaan?
Oo, matibay ang aking paniniwala na tayo ay nagbibigay lamang ng tulak.
Nais naming ipakita na maraming personalidad na pamilyar na sa mga manonood mula sa pandemya ng coronavirus at iba pang mga
programa mula sa iba't ibang uri ng produkto ng media – kung saan may tiwala ang mga tao – ay nagsasama-sama kami laban sa digmaan.
Ginagawa namin ito. Nangunguna kami. Kinukuha namin ang responsibilidad.
Mag-aalok kami ng malawak na hanay ng mga pagkakataon kung saan maaari ring makilahok ang mga
manonood, at ang ilan dito ay madaling salihan.
Ganap naming nauunawaan na hindi lahat ay makapagtatag ng isang telebisyon channel tulad ng Kla.TV o AUF1.
Hindi lahat ay kayang mag-organisa ng isang mega-demonstrasyon na may daan-daang libong tao o maging
isang abogado na sumusulat ng matatalinong reklamo.
Ngunit lahat ay maaaring gumawa ng isang bagay. Lahat ay maaaring magpamigay ng mga polyeto.
Oo, lahat ay maaaring magdikit ng mga sticker.
Malinaw na mailalahad ng bawat isa kung ano ang nakataya ngayon sa kanilang mga kamag-anak at pamilya, sa
trabaho, o sa mesa ng kanilang mga karaniwang kausap.
Oo, nais ng mga nasa kapangyarihan na itago ang kanilang mga krimen sa pamamagitan ng pagsisimula ng digmaan.
At gusto nilang samantalahin tayo, gaya ng dati.
Tayo na ngayon ang mga piyesa sa tabla ng chess.
Dapat silang patayin nang walang awa. At kailangan nating sabihin: Hindi!
At bawat manonood ay dapat tanungin ang sarili: Ano ang magagawa ko? Gusto ko bang tumayo sa unahan?
Malamang hindi. Oo, hindi maraming tao ang gustong iyon.
Siguro maaari ko itong pag-usapan sa aking mga kaibigan. Oo, baka ayoko rin gawin iyon?
Pagkatapos ay lihim kong ipinamimigay ang mga polyeto tuwing gabi o nagkakabit ako ng mga sticker sa isang lugar.
Kapag bumalik ang simbahan at sasabihin na kalayaan ang pagbabakuna, kalayaan ang digmaan, saka ako maglalagay
ng sticker sa pintuan ng simbahan na may nakasulat: Hindi sa digmaan! Oo sa kapayapaan! – kahit ano pa man.
O kaya makakapag-donate ako. Makakatulong ako.
Maaari akong maging isang multiplikador. Maaari kong i-download ang mga programa at i-upload muli
ang mga ito upang makaiwas sa panlipunang sensura.
Mayroong isang libong posibilidad. Dapat isaalang-alang ng bawat isa kung ano ang kanilang maiaambag.
Kung tayo'y mananatili lamang at hindi kikilos sa darating na taong 2026, na maaari pa ring gumawa ng aksyon, dahil
pagkatapos ay higpitan nila ang kontrol at hindi na magkakaroon ng maraming pagkakataon para sa mapayapang pagtutol.
Ang mga hindi kumilos ngayon ay mamaya kailangang harapin ang tanong kung bakit hindi sila kumilos nang hindi na ito posible.
Ngayon na ang oras para kumilos! Ang aktibismo ay nangangahulugang maging aktibo, at ngayon ay dapat nang maging
aktibo ang bawat isa sa anumang paraan para sa kapayapaan.
Ang malakas na pahayag iyan! Maraming salamat sa panayam na ito, sa buong kaganapan, at nananalangin kami para sa iyo at
susuportahan ka namin sa buong programa upang matiyak na tunay na mapangalagaan ang kapayapaan na ito. Salamat.
Live dito sa ikalawang A-WEF. Nasa live na tayo kasama si Elias Sasek.
At Elias, nandito ka na kahapon, dumating ka nang mas maaga.
Pinagdebatehan ninyo ang napakahalagang mga isyu doon sa isang medyo mas maliit na grupo, sa isang saradong
bilog na hindi namin naa-access... Pwede ba naming itanong kung ano ang pinag-usapan ninyo doon?
Mayroon ka bang halimbawa? Maaari mo ba kaming sabihan ng isang bagay na maaaring naipasyahan kahapon?
Lubos kaming interesado na malaman.
Oo, napaka-interesante ng mga talakayan kahapon.
At tiyak din na nagkasundo kami sa isang punto:
Ano ang isa sa pinakamalalaking banta sa kasalukuyan, kabilang na ang sa kilusang para sa kalayaan,
sa ating sistema ng edukasyon, at sa malayang media?
At napagkasunduan namin na malinaw na ito ay shadow banning, na ang mga AI algorithm ay simpleng sinisira ang lahat ng aming
ipinapaskil sa internet sa kanilang mga rating at hindi na ito ipinapadala, artipisyal na nililimitahan ang abot nito.
At laban sa panukat na ito – gaya ng nakita nating lahat – ang tanging mahalaga ay ang pagtutulungan, ang magkakasamang
pagsisikap, ang pag-iwan sa ating sariling ego, at ang sabayang pagbasag sa bula na ito o sa shadow banning na ito.
At napansin kong napaka-interesante na nagkasundo rin kami, halimbawa sa mga pinagsamang kampanya, na maghanda ng mas maraming
dokumento sa format na A4 kaysa sa teksto, upang mai-print ito ng mga tao at sila mismo ang maging mga tagapamahagi.
Kaya nakikita natin na nagsasara ang bilog, bumabalik tayo sa analogo, sa offline.
Ngayon ay malayo na tayo sa Kla.TV Offline.
Ang ginagawa namin sa S&G sa loob ng maraming taon, gaya ng pagpi-print ng mga bagay nang mag-isa, pamamahagi nito, at
pagtatayo ng mga network ng pamamahagi, ay napakasikat din.
At naniniwala ako na patuloy itong lalago nang malaki sa mga darating na taon at ito ay isang napakagandang
kampanya o solusyon para labanan ang shadow banning, dahil pinipigilan nito ang saklaw sa digital.
Napakahanga! Ang sinumang nakakakilala sa iyo ay alam na kasalukuyan mong pinamamahalaan ang lahat sa IT
department ng Kla.TV at ikaw din ang nag-set up nito.
Nagkaroon ka na naman ng isa na namang napakamatinding taon, na may mas maraming bagong pag-unlad – kakabanggit mo lang, ang
Kla.TV Offline, ang sistema ay naka-set up na at tumatakbo na, na isa ring paraan ng
pag-uugnayan nang hindi nakadepende sa internet.
Gumagana ba iyon? Mayroon ka na bang anumang puna para sa mga manonood?
Oo, kamangha-mangha ito. Kamakailan lang ay gumawa kami ng ulat at sinuri ang counter, at
ngayon ay may mahigit 40 bansa nang nakikilahok.
Kamangha-mangha kung gaano ito ka-dinamiko, at ngayong gabi rito ay ilang beses din akong tinanong tungkol sa proyektong ito.
Sa kabutihang-palad, nangunguna kami sa pagpapataas ng kamalayan, at may ilan na nagbabalak mag-alok ng katulad na mga proyekto.
At lahat ng ito ay uunlad, ngunit gaya ng sabi nila, ang offline ang bagong organic.
Mananaig ito o dapat itong mananaig.
At makikita mo sa mga pag-uusap na ang personal na pagkikita ay ganap na naiiba kaysa sa mga
virtual na pagpupulong na naganap noong nakaraang taon.
May mainit na atmospera, magkatuwang na pag-unawa, at ang pagkaunawa na magkakasama
lamang tayo makakalagpas sa panahong ito.
Napakaganda! Oo, iyan lang ang tanging paraan para gawin ito, at tiyak na hindi madaling paniwalaan ng lahat na ang lahat ng
iyong itinayo para dito ay patuloy na tumatakbo nang offline kasama ang lahat ng mga produkto at nananatiling walang bayad.
O ano ang naging puna? Napapansin ko ang mga taong hindi makapaniwala, hindi maisip ito.
Oo, napakahirap talagang isipin kung hindi mo alam, kung hindi mo alam kung paano kami nagtutulungan at kung ano ang nagpapasigla
sa amin, ang aming pangako – kung hindi mo iyon alam.
Sinabi ko na ipinamimigay namin ang hard drive upang hikayatin ang mga tao at himukin silang ipasa ito sa dalawang iba pa.
Hindi maisip iyon, hindi rin namin maisip.
Isang bagay lang ang dapat gawin: kailangan mong pumunta at makita kami, makipag-network sa amin nang lokal, at makilala kami.
At nabubuksan ang mga ganap na bagong mundo!
At malaki ang simpatiya ko sa mga tao kapag sinasabi mo sa kanila ang mga bagay na ito,
na para bang galing sila sa ibang planeta.
Pero dapat talagang makilala tayo ng mga tao, dumalaw sila.
At umiiral nga ang bagong mundong ito na walang pera, kung saan hindi pera ang pokus, kundi ang mga taong
buong-pusong nakatuon sa pagbibigay nito sa kanilang mga kapitbahay at sa pagsuporta sa kanila.
At ikinagagalak ko ang bawat pag-unlad sa ganitong direksyon na nagaganap at magaganap sa eksena ng libreng edukasyon.
Natatangi iyon. Sa totoo lang, hindi ko pa nga nakita ang mga produktong ganito sa
"Welt mit Geld" – na nag-aalok sila ng ganito.
Paulit-ulit mong iniaalok ang mga produktong ito sa iba pa, at tinutulungan mo ring matiyak na
makikinabang mula rito ang buong kilusang pang-edukasyon.
Talagang napakahusay iyan.
Maraming salamat sa lahat ng iyong pagsisikap, sa iyong dedikasyon, at sa oras na inilaan mo.
Alam kong hinahanap ka saan man, at ikalulugod kong pakawalan ka muli sandali lang.
Salamat, at kung maaari akong tumulong sa anumang paraan at magtulungan tayo upang makagawa ng
pagbabago, tiyak na magiging sulit ang bawat pagsisikap!
Nasa iyo na, Elias, hey!
"May mga selula ng paglaban sa lahat ng komunidad."
Kung hindi ito umiiral, hindi ito magiging posible.
Makipag-ugnayan sa iyong rehiyonal na koponan ng Kla.TV: www.kla.tv/vernetzung