ဆွစ်ဇလန် သို့မဟုတ် ဂျာမနီကဲ့သို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကို ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့သည့်
နိုင်ငံများနှင့် မတူဘဲ၊ အနည်းဆုံး ၂၀၂၀ အထိ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုရှိ ပြည်နယ်အားလုံးတွင် ကလေးများအတွက် တချို့
ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းများကို တာဝန်ပြု၍ ဆောင်ရွက်ခဲ့ရသည်။
မီဒီယာအစီရင်ခံချက်များအရ ဖလိုရီဒါပြည်နယ်သည် ယခုအခါ ပြည်သူ့ကျောင်းများတွင် ကလေးများအတွက်
ကာကွယ်ဆေးထိုးရန် လိုအပ်ချက်များကို ဖျက်သိမ်းနေပါသည်။
"သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီလုံးဝမှားယွင်းပြီး၊ အထက်တန်းမြတ်နိုးမှုနဲ့ ကျွန်စနစ်စိတ်ဓာတ်နဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်" ဟု ဒေသဆိုင်ရာ
ကျန်းမာရေးအာဏာပိုင် ဥက္ကဋ္ဌ Joseph Lapado က NZZ သတင်းစာ တွင် ဖော်ပြထားသည့် ဆောင်းပါးအရ ပြောကြားခဲ့သည်။
ဖလိုရီဒါရှိ အဆိုပြုချက်သည် ကျန်းမာရေးဝန်ကြီး Robert F. Kennedy Junior ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော
မူဝါဒပြောင်းလဲမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ သူသည် ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးများကို ပိုမိုမေးခွန်းထုတ်နေသည်။
WHO ကတော့ တစ်ဖက်မှာ ဂျာမနီနဲ့ ဆွစ်ဇလန်အပါအဝင် တချို့နိုင်ငံတွေမှာ ကာကွယ်ဆေးထိုးနှုန်းနည်းနည်းကျဆင်းနေခြင်းကြောင့်
ဒေသတွင်း မီးစေ့ရောဂါနဲ့ ဝူပင်းကော့ဖ်ကပ်ရောဂါ ပေါက်ကွဲမှုများ ပိုမိုဖြစ်ပွားနိုင်ခြေရှိကြောင်း သတိပေးထားသည်။
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုမှ ဥရောပသို့ ရောဂါပိုးများ တိုက်ရိုက်ကူးစက်ပျံ့နှံ့ခြင်းကို တားဆီးရန် ဒီမှာ
ကာကွယ်ဆေးထိုးနှံမှုနှုန်းများကို အမြင့်ထားထားရမည်။ ဒီကြောက်ရွံ့စေသော လှုံ့ဆော်မှုကတော့ အသစ်မဟုတ်ပါဘူး။
ဥပမာအားဖြင့် တစ်ဆယ်နှစ်ကျော်က သတင်းမဂ္ဂဇင်း Der Spiegel က "မီးလိပ်ရောဂါသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကြောက်ဆုံးနှင့်
အန္တရာယ်ဆုံး ရောဂါတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်" ဟု ရေးသားခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကာကွယ်ဆေးထိုးပြီးနောက်၊ ကလေးဘဝက ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ထားတဲ့ ရောဂါကြောက်ရွံ့မှုကိုတော့ မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။
ယခု ဂျာမနီတွင် ဗိုင်းရပ်စ်များသည် ထပ်မံကူးစက်ပြန့်ပွားနေပြီဖြစ်သည် – ကာကွယ်ဆေးပင်ပန်းမှုနှင့် မမှန်ကန်သောသတင်းအချက်အလက်များကြောင့်
နောက်ကျစွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အကျိုးဆက်တစ်ခုအဖြစ်။
အစပိုင်းတွင် ကိုးကားထားသည့် NZZ ဆောင်းပါးအရ "အခြေခံမရှိသော ကာကွယ်ဆေးဆန့်ကျင်ယူဆချက်များကို တိုက်ဖျက်ရန်
အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ရိုးသားစွာ ပညာပေးခြင်းဖြစ်သည်"။
Kla.TV သည် အစီအစဉ်များစွာတွင် ပြသခဲ့သလို NZZ အပါအဝင် လူသိများသော မီဒီယာများသည် အထူးသဖြင့် ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းဆိုင်ရာတွင်
ရိုးသားမှန်ကန်သော သတင်းအချက်အလက် မပေးကြကြောင်း ပြသခဲ့သည်။
Kla.TV ကို တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းမှာ မီဒီယာများသည် လွတ်လပ်စွာ သတင်းထုတ်ပြန်ရန် တာဝန်ကို ပိုမိုမကျေမနပ်နေကြခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဒီအကြောင်းကြောင့် Kla.TV သည် သင့်အတွက် ဤကိစ္စကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့သည်။
ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းမှာ မီးလိပ်ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကြောင့် လူသန်းပေါင်းများစွာကို
ပြင်းထန်သောရောဂါနှင့် သေဆုံးမှုမှ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာ ဟုတ်ပါသလား။
ယနေ့မှာ မီးဇီးကဲ့သို့ ကူးစက်ရောဂါတွေဟာ ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကြောင့် အန္တရာယ်မရှိတော့တာလား?
ယခင် ၁၃၀ နှစ်အတွင်း မီးစေ့ရောဂါကြောင့် သေဆုံးမှုနှုန်းများကို ကြည့်ကြရအောင်။
CDC (ရောဂါထိန်းချုပ်ရေးနှင့် ကာကွယ်ရေးဗဟိုဌာန) ဝက်ဘ်ဆိုဒ်တွင် သမိုင်းစာရွက်များက ၁၈၈၀ ခုနှစ်မှစ၍
သေဆုံးမှုအကြောင်းအမျိုးမျိုးအတွက် သေဆုံးနှုန်းများကို ပြသထားသည်။
အဲဒီအချိန်မှာ မီးစွဲရောဂါကြောင့် သေဆုံးနှုန်းမှာ လူဦးရေ ၁၀၀,၀၀၀ ဦးလျှင် ၄၁.၄ ဦး သေဆုံးခဲ့သည်။
ဒီဒေတာသည် ထိုအချိန်က ပရပ်ရှားကို ရည်ညွှန်းသည်။
၁၈၉၀ ခုနှစ်တွင် သေဆုံးနှုန်းသည် လူဦးရေ ၁၀၀,၀၀၀ ဦးလျှင် ၄၀.၆ ဦးအထိ အနည်းငယ်ကျဆင်းခဲ့သည်။
တစ်ဆယ်နှစ်အကြာတွင် လူဦးရေတစ်သိန်းလျှင် သေဆုံးသူအရေအတွက်သည် ၂၃ မှ ၃၁ အတွင်း လှုပ်ရှားခဲ့သည်။
အပြည့်အစုံအရ တစ်နှစ်လျှင် ကလေးနာရောဂါကြောင့် သေဆုံးသူ ၁၀,၀၀၀ ကျော်ရှိခဲ့သည်။ ယခုတော့
နောက်ဆုံးရ အချက်အလက်များသို့ ပြောင်းကြည့်ကြပါစို့။
1994 ခုနှစ်ထုတ်ဝေသော "bga publications" မှာ ဂျာမန်အင်ပါယာတွင် 1924 မှ 1938 ခုနှစ်အထိ
မီးလိပ်ရောဂါကြောင့် သေဆုံးမှုနှုန်းများကို ဖော်ပြထားသည်။
၁၉၂၅ ခုနှစ်တွင် လူဦးရေ တစ်သိန်းလျှင် ၁၁ ဦးသည် မီးစေ့ရောဂါကြောင့် သေဆုံးခဲ့ပြီး၊ ၁၉၃၀ ခုနှစ်တွင် ၄.၆ ဦးသာ၊ ၁၉၃၅
ခုနှစ်တွင် လူဦးရေ တစ်သိန်းလျှင် ၂.၅ ဦးသာ သေဆုံးခဲ့သည်။
ဂျာမနီ ဖက်ဒရယ်သမ္မတနိုင်ငံ၏ ဒေသဆိုင်ရာ ဒေတာများကို ၁၉၅၀ ခုနှစ်မှစ၍ ရရှိနိုင်ပါသည်။ ထိုနှစ်တွင် လူ
၁၀၀,၀၀၀ ဦးလျှင် ၀.၈ ဦးသည် မီးစဲရောဂါကြောင့် သေဆုံးခဲ့သည်။
၁၉၆၀ ခုနှစ်တွင် ၀.၂၉ ပဲရှိခဲ့ပြီး၊ ၁၉၇၀ ခုနှစ်တွင် ၀.၁၃ ပဲရှိခဲ့သည်။
တစ်သိန်းလျှင် 0.13 သည် ၁၈၈၀ ခုနှစ်က လူဦးရေတစ်သိန်းလျှင် ၄၀ ကျော်ရှိခဲ့သည့် သေဆုံးနှုန်း၏ သုံးရာပုံတစ်ပုံထက်လည်း နည်းပါးသည်။
သို့မဟုတ် တခြားနည်းဖြင့် ပြောရရင်၊ ၁၉၇၀ ခုနှစ်တွင် ဂျာမနီနိုင်ငံ၌ မီးလိပ်ရောဂါကြောင့် သေဆုံးသူ
၁၀,၀၀၀ ကျော်ရှိခဲ့သော်လည်း၊ သေဆုံးသူ ၇၉ ဦးသာရှိခဲ့သည်။
တခြားပြောရရင်၊ ဂျာမနီနိုင်ငံမှာ မီးလိပ်ရောဂါကြောင့် သေဆုံးမှုဟာ ၁၈၈၀ မှ ၁၉၇၀ အတွင်း ခန့်မှန်း၍ ၉၉.၇ ရာခိုင်နှုန်း
ကျဆင်းခဲ့ပြီး၊ တစ်ခါမှ ကာကွယ်ဆေး မထိုးဘဲဖြစ်ခဲ့တာပါ။
ဂျာမနီတွင် ပထမဆုံး မီးစေ့ကာကွယ်ဆေးထိုးနှံခြင်းကို ၁၉၇၀ ပြည့်နှစ်အစောပိုင်းအထိ မပြုလုပ်ခဲ့ပါ။
ဒီဆောင်းပါးအစမှာ Der Spiegel မှ ကိုးကားထားတဲ့ "ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကြောင့် မီးလိပ်ရောဂါကျဆင်းခြင်းဖြစ်သည်" ဆိုတဲ့
ထုတ်ပြန်ချက်ဟာ ထို့ကြောင့် ထင်ရှားစွာ မှားယွင်းနေပါသည်။
၁၉၆၂ ခုနှစ်အထိ မီးလိပ်ရောဂါသည် ထင်ရှားစွာ အန္တရာယ်မရှိတော့အထိ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုအချိန် ဖက်ဒရယ်ကျန်းမာရေးဦးစီးဌာန ဒုဥက္ကဋ္ဌနှင့်
Robert Koch အင်စတီကျဉ် ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သူ ပါမောက္ခ ဂျော်ဂ် ဟင်နဘာ့ဂ်က ဖက်ဒရယ်ကျန်းမာရေးဂျာနယ်တွင် အောက်ပါအတိုင်း ရေးသားခဲ့သည်။
ယခုအခါ မီးလိပ်ရောဂါကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကို အကြံပြုရန် မသင့်ပါ။ မီးလိပ်ရောဂါသည် ကုသနိုင်သည့် အလွန်ရှားပါးသော အခြေအနေများတွင်သာ
အန္တရာယ်ရှိသောကြောင့် လူထုကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကို မထောက်ခံပါ။
သို့သော်လည်း ဂျာမနီနိုင်ငံသည် ၁၉၇၀ ပြည့်နှစ်အစောပိုင်းတွင် မီးလိပ်ရောဂါကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကို စတင်ခဲ့သည်။
ပရော်ဖက်ဆာ ဟင်နဘာ့ဂ်သည် ယခု STIKO အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ သုံးသပ်ချက်မှ ကိုယ်ကို ဝေးကွာစေလို၍ အခြား STIKO
အဖွဲ့ဝင်များနှင့်အတူ ကာကွယ်ဆေးထိုးအကြံပြုချက်ကို ထောက်ခံခဲ့သည်။
ဤအစီအစဉ်၏ စာရေးသူသည် ဖက်ဒရယ် ကျန်းမာရေးဝန်ကြီးဌာန (BMG) ထံ မေးမြန်းခဲ့သည်။
"ဖက်ဒရယ်ကျန်းမာရေးဝန်ကြီးဌာနမှာ ကလေးရောင်ရောဂါကာကွယ်ဆေး မမိတ်ဆက်ခင်ကတည်းက ကလေးရောင်ရောဂါကြောင့်
သေဆုံးမှု ၉၉ ရာခိုင်နှုန်း လျော့နည်းသွားခြင်း၏ အကြောင်းရင်းများအပေါ် ဘယ်လိုသတင်းအချက်အလက်များ ရှိပါသလဲ?"
BMG ကဆိုသည်မှာ "ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းတွင် မီးစေ့ရောဂါတိုက်ဖျက်ရေးတွင် ထင်ရှားစွာ တိုးတက်မှုရရှိခဲ့ခြင်းမှာ အကျယ်တဝင့်
ကာကွယ်ဆေးထိုးအစီအစဉ်ကြီးများမှတဆင့်သာ ဖြစ်ပါသည်" ဖြစ်ပါသည်။
ကမ္ဘာ့ကျန်းမာရေးအဖွဲ့ (WHO) အဆိုအရ၊ ၂၀၀၀ ခုနှစ်မှ ၂၀၁၆ ခုနှစ်အထိ မီးစေ့ရောဂါကြောင့် သေဆုံးသူအရေအတွက်သည်
၅၅၀,၀၀၀ မှ ၈၉,၇၈၀ သို့ ၈၄ ရာခိုင်နှုန်း လျော့နည်းခဲ့သည်။
ထိုကာလအတွင်း ကလေးနာကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကြောင့် ခန့်မှန်း၍ ၂၀.၄ သန်းခန့် သေဆုံးမှုများကို ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။
ဒီလိုလုပ်ရာတွင် BMG သည် ဆေးဝါးလုပ်ငန်း၏ ပုံမှန်ပရိုပဂန်ဒါများကို ထပ်မံထုတ်ပြောခဲ့သော်လည်း မေးထားသည့် မေးခွန်းကို
မဖြေကြားခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် အစီအစဉ်ရေးသားသူက နောက်ထပ်မေးမြန်းရာ ဖက်ဒရယ်ကျန်းမာရေးဝန်ကြီးဌာနက အောက်ပါအတိုင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။
"ကပ်ရောဂါအမျိုးမျိုးကြောင့် သေဆုံးနှုန်းသည် ကျယ်ပြန့်စွာ ကာကွယ်ဆေးထိုးအစီအစဉ်များ မစတင်မီကတည်းကပင် အဓိကအားဖြင့်
လူနေမှုအဆင့်တိုးတက်လာခြင်းနှင့် အာဟာရအခြေအနေကောင်းမွန်လာခြင်း၊ သန့်ရှင်းရေး (အထူးသဖြင့် သောက်သုံးရေပေးဝေမှုနှင့်
အညစ်အကြေးစွန့်ပစ်မှု) တိုးတက်လာခြင်းတို့ကြောင့် သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည်။ ကူးစက်မှုထိန်းချုပ်ရေးအတွက်
သီးကွပ်ခြင်းနှင့် ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းခြင်းကဲ့သို့သော ပစ်မှတ်ထားသည့် အစီအစဉ်များနှင့် ဆေးဝါးအသုံးပြုခြင်းတို့သည်
ကြီးမားသော ကာကွယ်ဆေးထိုးအစီအစဉ်များ မစတင်မီကတည်းက ထိရောက်စွာ လျော့နည်းခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ကပ်ရောဂါများ၏ ထိခိုက်မှုသည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်း၊ စက်မှုတိုးတက်ပြီးသား နိုင်ငံများနှင့်
ဂျာမနီတွင်လည်း လျော့နည်းသွားပါသည်။ ဂျာမနီရှိ မီးစိမ်းရောဂါအခြေအနေတွင်လည်း ဤအတိုင်း ဖြစ်ပါသည်။
ထို့ကြောင့် ကလေးရောင်ကာကွယ်ဆေး မမိတ်ဆက်ခင်ကတည်းကပင် ကလေးရောင်ရောဂါသည် အန္တရာယ်မဖြစ်တော့ကြောင်း၊
အဓိကအားဖြင့် ဘဝအခြေအနေများ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပါသည်။
ဤကိစ္စသည် ဂျာမနီအတွက်သာမက ချမ်းသာပြီး စက်မှုတိုးတက်သော နိုင်ငံအားလုံးအတွက်လည်း သက်ဆိုင်ပါသည်။
စာရေးဆရာနှင့် ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကို ဝေဖန်သူ ဝေါလ်ဖရန် ကလင်ဂဲလ်သည် တရားဝင်စာရင်းအင်းများစွာကို အသုံးပြုကာ သူ၏
"ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်း – အချက်အလက်များ" ဟုခေါ်သော စာအုပ် ၅ အုပ်တွဲတွင် ဤအကြောင်းကို အသေးစိတ် သက်သေပြထားသည်။
ကလေးရောင်ကာကွယ်ဆေးများတွင် အကျိုးသက်ရောက်မှုတစ်ခုခုရှိခဲ့ပါက၊ ကလေးရောင်ကာကွယ်ရေးအစီအစဉ်များ၏
အောင်မြင်မှုကိုလည်း သေဆုံးမှုစာရင်းများတွင် ထင်ဟပ်ရမည်။
ဒီမှာ သင်သည် Baden-Württemberg ပြည်နယ်ကျန်းမာရေးရုံးမှ ထုတ်ဝေသော "၂၀၀၈/၀၉ ခုနှစ် ဘက်ဒင်-ဝတ်တန်ဘာ့ဂ်ပြည်နယ်ရှိ
စတုတ္ထတန်းကျောင်းသားများအကြား ကာကွယ်ဆေးထိုးနှံမှုနှုန်းနှင့် မီးလိပ်ရောင်၊ မမ်ပ်စ်၊ ရူဘဲလာနှင့် TBE ရောဂါများဆိုင်ရာ
ကိုယ်ခံကာကွယ်မှု" စာတမ်းမှ ပုံဇယားတစ်ခုကို မြင်နိုင်ပါသည်။
ဤဇယားသည် ၁၉၅၀ ခုနှစ်မှ ၁၉၇၀ မတိုင်ခင်ကာလအစောပိုင်းတွင် ကာကွယ်ဆေးထိုးနှံခြင်း စတင်သည့်အထိ
မီးလိပ်ရောဂါကြောင့် သေဆုံးနှုန်း အလွန်အမင်းကျဆင်းခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် ၁၉၈၉ ခုနှစ်အထိ ထပ်မံကျဆင်းသွားကြောင်း ပြသသည်။
ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်ကြည့်ပါ။ ၁၉၇၃ ခုနှစ်တွင် ကာကွယ်ဆေးထိုးနှံခြင်း စတင်မိတ်ဆက်ချိန်မှစ၍
ကျဆင်းမှု ပိုမိုမြန်ဆန်လာတာကို သင်မြင်ပါသလား။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ဥပဒေရှင်နှင့် ရူပဗေဒပညာရှင် Clifford Miller ၏ ကိုးကားချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်ပါသည်။ သူက
ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းတစ်ခုတည်းကြောင့် စက်မှုတိုးတက်ပြီးသားနိုင်ငံများတွင် မီးလိပ်ကပ်ကဲ့သို့သော
ကူးစက်ရောဂါများ လျော့နည်းလာကြောင်း မကြာခဏ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောဆိုကြသည့် အဆိုကို ဆေးကုမ္ပဏီများ၏
ထူးချွန်သော ပရိုပဂန်ဒါ မဟာဗျူဟာတစ်ခုအဖြစ် ဖော်ထုတ်ပြထားပါသည်။
"ဂဏန်းများကို ထပ်ခါထပ်ခါ အလွန်အကျွံ တိုးမြှင့်ပြောဆိုခြင်းကြောင့်၊ ၁၉၅၀ နှင့် ၁၉၆၀ ပြည့်နှစ်များက
စစ်ပြီးခေတ်ကာလအတွင်း ဆေးဝါးကုမ္ပဏီများသည် အနောက်တိုင်းကမ္ဘာတွင် ရောဂါဖြစ်ပွားနှုန်းများ အလျင်အမြန် ကျဆင်းနေခြင်းကိုသာ
ကြည့်ရှုခဲ့ကြောင်း ကျွန်ုပ်အတွက် ပိုမိုရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။
ဤသည်မှာ လူထုကာကွယ်ဆေးထိုးအစီအစဉ်များကို မိတ်ဆက်ရန် အမြတ်အစွန်းများစွာ ရရှိနိုင်သည့်
စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူတို့ကသာ အနိုင်ရမည်။
နှစ်ရာစုကြာ ရောဂါစာရင်းအချက်အလက်များအရ ရောဂါဖြစ်ပွားနှုန်းများသည် အလွန်ထင်ရှားစွာ ကျဆင်းခဲ့ပြီး ၁၉၄၀
ပြီးနောက်တွင်လည်း နိမ့်ကျသော အဆင့်၌ ဆက်လက်ကျဆင်းခဲ့သည်။
ဒါကတော့ တောင်ဆင်းဘက်မှာ အားကောင်းတဲ့ နောက်လေတိုက်နေတဲ့ အခြေအနေမှာ ဘောလုံးကစားနေရသလိုပဲ၊
တစ်ခြေတည်းသာရှိတဲ့ အသင်းတစ်အသင်းနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နေရတာပဲ။
သူတို့ (ဆေးဝါးကုမ္ပဏီများ) သည် သူတို့၏ ကာကွယ်ဆေးများကို ရောဂါများမှ
ကမ္ဘာ့ကယ်တင်သူများအဖြစ် ဂုဏ်ပြုခံရမည်ဟု သေချာသိရှိထားခဲ့ရမည်။
သူတို့လည်း သိခဲ့ကြမှာပါ၊ တစ်ယောက်ယောက် အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားမလုပ်ရင် ဒီအခွင့်အရေးဟာ ပျောက်ကွယ်သွားမယ်ဆိုတာ၊
အကြောင်းကတော့ ၂၀ရာစုကုန်အထိ ရောဂါဖြစ်ပွားမှုနှုန်းနဲ့ သေဆုံးမှုနှုန်းတွေဟာ ယခုထက်ပိုပြီး နည်းပါးသွားမှာဖြစ်လို့ပါ။
ဆေးဝါးလုပ်ငန်းက ထုတ်လွှင့်နေတဲ့ ဒီပရိုပဂန်ဒါနည်းလမ်းကို နိုင်ငံရေးသမားတွေနဲ့ မီဒီယာတွေက
ဖုံးကွယ်ထားတာကို အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုမှာတင်မက ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးမှာလည်း သိရှိပြီး ဖော်ထုတ်ဖို့ အချိန်ပြည့်ပြီ!
ထို့ကြောင့် ဤအချက်အလက်များကို သင့်ဆရာဝန်၊ အာဏာပိုင်များ၊ ရုံးများ၊ အလုပ်ဖော်များ၊ မိတ်ဆွေများနှင့် မိတ်ဆက်သူများအား တင်ပြပါ။
ဥပမာအားဖြင့် ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်က ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကြောင့် မီးလိပ်ရောင်ကဲ့သို့သော ကူးစက်ရောဂါများ လျော့နည်းသွားကြောင်း
ထပ်မံဆိုပါက တည်းဖြတ်ရေးမှူးထံ စာတစ်စောင်ရေးပါ။