Naabot na natin ang huling punto sa ating adyenda.
May kaugnayan ito sa Prague Declaration. Stefan, ano ang nasa likod nito?
Batay sa mga mungkahi mula sa malawak na hanay ng mga kalahok noong nakaraang taon, nagpasya kami na kung
pagsasamahin namin ang aming mga puwersa dito at ayusin ang aming mga pagsisikap, dapat din itong gawin nang opisyal.
At iyon ang dahilan kung bakit namin binuo ang "Deklarasyon ng Prague" para sa kapayapaan, kung saan
nais din naming mangako na ipagtanggol ang kapayapaan.
At ngayon ay magpapatuloy tayo sa huling rurok na ito.
At para sa layuning iyon, nais naming imbitahan sa entablado ang isang ginang na magsasalita ng
ilang salita tungkol sa Prague Declaration na ito.
Kilala ninyo siya, pinahahalagahan ninyo siya, oo, minamahal ninyo siya. Isang mainit na pagtanggap kay Beate Bahner.
Ang mundo ay nasa kaguluhan dahil sa loob ng maraming taon ay nahulog ito mula sa
isang estado ng pagkabigla patungo sa susunod.
Ang pinakamalupit na pagkabigla nitong mga nakaraang taon ay ang nakakagulat na pagtatanghal ng
coronavirus ng isang walang-prinsipyong kartel ng coronavirus.
Sadyang ikinalat nito ang takot at teror sa populasyon, nagtatag ng bagong sistemang totalitaryan ng
pagbabakuna at kontrol sa kalusugan, at nagkakahalaga sa Alemanya ng kabuuang 440 bilyong euro.
Sa loob ng maraming taon, hinarap tayo sa pagkabigla sa diumano'y sakuna sa klima.
Nagdudulot din ito ng pangunahing kawalang-katiyakan, lalo na para sa mga kabataan, at kasabay nito ay nagbubunsod ng
napakalaking pasanin pinansyal sa mga negosyo at mamamayan, na muli'y nakikinabang ang isang
hindi nakikitang, kaduda-dudang kartel ng klima.
Agad na sinundan ng pagkabigla dulot ng banta ng digmaan ang drama ng coronavirus.
Kasabay nito ang isang hindi kapani-paniwalang kampanyang propaganda ng digmaan na may isang panig at
primitibong pagdemonyo sa Russia at sa pamunuan nito.
Muli, nangangahulugan ito ng paggasta na sumisira sa estado para sa Alemanya.
Dahil ang NATO at ang kartel ng digmaan sa likod nito ay hindi nahiya na hilingin na italaga ng mga kasapi
nito ang nakakagulat na 5% ng kanilang kabuuang panloob na produkto para sa depensa at sandatahan.
Kasama ang naipong interes, ubusin nito ang buong taunang badyet ng Alemanya, kaya wala nang pera para sa iba pa.
Sa huli, pipiga at sisirain nito sa pananalapi ang mga bansang Europeo at ang kanilang mga mamamayan, dahil ang mga hindi
napapanatiling gastusin ay magdudulot ng mabilis na pagbagsak ng ekonomiya at lipunan ng ating mga bansa at ng
mabilis na paghihirap ng malalaking bahagi ng populasyon.
Muling ipatutupad ang sapilitang serbisyo militar.
Ibig sabihin nito, hindi lamang ang mga propesyonal na sundalo kundi pati na rin ang mga Aleman na lalaki ang naglalagay ng
kanilang buhay at sa gayon ng kanilang kinabukasan sa panganib sa isang ganap na walang katuturan at walang pag-asa na digmaan.
Halos hindi maisip ang pag-unlad na ito.
At gayon pa man, sinusuportahan muli ng nakararami, lalo na ng mga Aleman, ang lahat ng ito.
Sa ikatlong pagkakataon sa loob ng 110 taon, hindi tinututulan ng nakararami sa mga Aleman ang
mga sigaw ng digmaan ng mga pulitiko at ng media.
Sa kabaligtaran, muli, ang nakararami sa mga Aleman ay bumoto para sa mga partidong kusang-loob nilang inamin
na hinahatid sila sa kapahamakan nang bukas ang mga mata.
Muli, hindi napagtatanto ng nakararami sa mga Aleman kung paano sila sinasamantala ng walang-prinsipyong propaganda upang
paglingkuran ang interes ng mga dayuhang kapangyarihan at ng mga bilyonaryong kumikita, at kung
paano sila itinapon sa mga pating upang kainin.
Mahirap talunin sa pagpapanggap ang pagdaraos ng Araw ng Paggunita, na muling ipinagdiwang noong Nobyembre bilang
pag-alala sa mga biktima ng dalawang digmaang pandaigdig at tiraniya, na dinaluhan nina Friedrich
Merz, Julia Klöckner, Stephan Harbarth at iba pa.
Ang sumusunod na seremonya ng pag-alala ay binasa doon:
Ngayon, ginugunita natin ang mga biktima ng karahasan at digmaan, mga bata, kababaihan at kalalakihan mula sa lahat ng bansa.
Ginugunita namin ang mga sundalong namatay sa mga digmaang pandaigdig, ang mga taong nawalan ng buhay dahil sa
mga kilos ng digmaan o pagkatapos bilang mga bihag, bilang mga taong napilitang lumikas at mga refugee.
Ginugunita natin ang mga pinag-uusig at pinatay dahil kabilang sila sa ibang lahi, itinuturing na iba ang kanilang lahi,
kabilang sa isang minorya—halimbawa dahil sa kanilang kasarian o pagkakakilanlang sekswal—o ang kanilang buhay ay itinuring
na hindi karapat-dapat mabuhay dahil sa sakit o kapansanan.
Ginugunita natin ang mga nawalan ng buhay dahil sinuway nila ang tiraniya at ang mga namatay dahil nanindigan sila
sa kanilang mga paniniwala o sa kanilang pananampalataya.
Ikinakalungkot namin ang mga biktima ng mga digmaan at digmaang sibil ng ating panahon, ang mga biktima ng terorismo at
pampulitikang pag-uusig, at ang mga sundalo ng Sandatahang Lakas ng Alemanya, mga pulis, at iba pang tauhan ng
mga serbisyong pang-emergency na nasawi sa ibang bansa.
Ngayon, ginugunita rin natin ang mga naging biktima ng poot at karahasan sa ating bansa.
Ginugunita namin ang mga biktima ng terorismo at ekstremismo, anti-Semitismo at rasismo sa ating bansa.
Nagdadalamhati kami kasama ang lahat ng nagdurusa, para sa mga yumao, at nararamdaman namin ang kanilang sakit.
Ngunit ang ating mga buhay ay minarkahan ng pag-asa para sa pagkakasundo ng mga tao, at ang ating responsibilidad ay
itaguyod ang kapayapaan sa ating bansa at sa buong mundo.
Chancellor Merz, Pangulo ng Bundestag Klöckner, paano nababagay ang mga marangal at malalim na salitang ito sa
inyong paghihikayat ng digmaan at sa hindi mailarawang Bundeswehr at propaganda ng digmaan sa mga paaralan?
Paano naaangkop ang paggunita sa mga yumao na ito sa bagong buzzword ng dekada na paulit-ulit
ninyong binabanggit, ang diumano'y kakayahang militar?
Talaga bang nakalimutan na sila, lahat ng ating mga magulang at mga lolo't lola na kinailangang masaksihan ang mga karumal-dumal
na pangyayari noong huling digmaan at na hindi kailanman susuporta sa iyong hindi maisip na mga pantasya sa digmaan?
Talaga bang nakalimutan na kung gaano kalupit ang ginawa ng mga Nazi Aleman laban sa Unyong Sobyet noong Ikalawang
Digmaang Pandaigdig, na nagdulot ng pagkamatay ng hindi mabilang na milyong tao, karamihan sa kanila ay sibilyan?
Talaga bang nakalimutan na ang muling pagsasama ng Alemanya, na hindi sana naging posible kung
walang pahintulot ng mga Ruso at ng sambayanang Ruso?
Nakakalimutan na ba ang pagtatatag ng UN eksaktong 80 taon na ang nakalipas, makalipas lamang ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig?
Kalimutan ang layunin ng UN, na bilang isang pandaigdigang samahan ng halos lahat ng estado, ay
nakatuon sa kapayapaan sa mundo, gaya ng sumusunod:
Kami, ang mga mamamayan ng Mga Nagkakaisang Bansa, na determinado na iligtas ang mga susunod na henerasyon mula sa salot ng
digmaan, na dalawang beses sa ating buhay ay nagdulot ng hindi masukat na dalamhati sa sangkatauhan, ay
nagpasya na magtulungan sa pagtupad ng mga layuning ito.
Ginoong Chancellor, Ginang Pangulo ng Bundestag, nais kong magalang na ipunto na ipinagbabawal ang propaganda ng digmaan sa
ilalim ng Artikulo 20 ng Pandaigdigang Kasunduan sa Mga Karapatang Sibil at Pulitikal, gayundin
ang anumang paghihikayat sa pagkapoot at karahasan.
Nais ko ring ipaalala sa iyo na ang kasunduang ito ay bahagi na ng batas Aleman mula pa noong 1973.
Tulad ng inyong alam, ang paghahanda para sa isang digmaang agresibo ay labag sa konstitusyon ayon sa Artikulo 26 ng Batas
Pundamental ng Alemanya at, higit pa rito, ay isang seryosong krimen ayon sa Seksyon 13 ng Batas sa Pandaigdigang
Kriminal na Batas, na parusahan ng habambuhay na pagkakakulong.
Ang Seksyon 80a ng Kodigo Penal ay nagpataw na ng mabibigat na parusa para sa paghihikayat sa agresyon.
Talaga bang nakalimutan na sila, o sinadya bang itapon sila sa labas ng barko pabor sa isang napakalaking makinarya ng digmaan
at industriya ng digmaan – ang mga pamantayan ng batas, katwiran, karaniwang pang-unawa, etika at moralidad bilang hindi
mapapalitang pundasyon para sa isang patas, mapayapa at malayang buhay at mapagkapatid na pamumuhay dito sa ating planeta?
Sa anumang kaso, kami rito at ang milyong-milyong kapwa mamamayan sa Alemanya, Austria, at sa buong Europa ay
lubos na naaalala kung ano ang tama, etikal, at moral.
At naaalala rin natin ang mga dakilang tinig ng babala mula sa nakaraang siglo, gaya ng manggagamot, teologo,
musikero, at humanista na si Albert Schweitzer, na iginawad sa kanya ang Nobel Peace Prize nang may mabuting dahilan.
Binigyang-buod ni Albert Schweitzer ang karunungan ng kanyang buhay sa ganitong paraan:
Itinuturing ko ang tinatawag kong paggalang sa buhay bilang ang pinakamataas na pananaw na gumagabay sa direksyon ng aking buhay.
Sa pamamagitan nito, ibig kong sabihin na ang lahat ng buhay ay isang misteryoso at mahalagang bagay sa sarili
nito, na tinatrato natin nang may habag at empatiya hangga't tayo ay nagiging mga nilalang na nag-iisip.
Ang mga nabibighani sa malalim na paggalang sa buhay ay nakakaalam na ang kabutihan ay nasa pagpapanatili at
pagtataguyod ng buhay, at ang kasamaan ay nasa pagkasira at pagwasak ng buhay, pisikal man o espirituwal.
Para sa dakilang pacifista na si Albert Schweitzer, na ang kanyang ika-150 kaarawan at ika-60 anibersaryo ng kanyang
kamatayan ay hindi pinansin ng halos lahat ng midya noong 2025, ang etika ay ang walang hangganang
responsibilidad para sa lahat ng buhay na nilalang.
Ang etika na ito ay sinusunod din ng Prague Declaration 2025, na nais kong basahin sa inyo sa pagtatapos ng
makapangyarihang alternatibong WEF na ito dito sa Prague, at na pipirmahan nating magkakasama ng lahat ng naroroon.
Deklarasyon ng Prague 2025: LAHAT PARA SA KAPAYAPAAN.
Sa panahon ng pandemya ng coronavirus, nasaksihan natin ang pagsuspinde ng mga sibil at karapatang pantao, ang
pagbalewala sa pisikal na integridad, ang paghihigpit sa mga personal na kalayaan, at ang pagkawasak ng kabuhayan.
Ang isang digmaan sa Europa ay magdudulot ng maraming beses na mas maraming pagdurusa.
Upang mapanatili ang ating dangal bilang tao, ang ating pagpapasya para sa sarili, at ang ating kalayaan, ang
pinaka-madalian at pinakamahalagang tungkulin sa kasalukuyan ay pigilan ang digmaan, sa loob man o sa labas.
Nasasaksihan natin kung paanong nagiging magaspang ang wika, nababaluktot ang katotohanan, at
itinuturing na makatuwiran ang karahasan bilang paraan ng paghahangad ng mga interes sa politika.
At alam natin na walang digmaan ang maaaring magsimula nang walang katahimikan ng marami, at walang
kapayapaan nang walang tapang ng mga indibidwal.
Dapat ang 2026 ang taon kung kailan tayo, bilang mga mamamayan, magulang, kaibigan, at kapitbahay, ay
titindig, hindi laban sa sinuman, kundi para sa kapayapaan.
Kami, ang mga lumagda sa deklarasyong ito, ay buong pananagutan sa harap ng kasaysayan na taimtim na ipinapahayag na kami ay
walang kondisyong tutol sa digmaan sa Europa, tinatanggihan namin ang karahasan bilang paraan upang makamit ang mga layuning
pampulitika o pantao, at aktibong magkampanya kami para sa isang makapangyarihang kilusang pangkapayapaan sa taong 2026.
Nagsisimula ang kapayapaan sa loob natin, ngunit hindi ito nananatili sa atin. Lumalago ito kapag isinasabuhay natin ito.
Kaya't sabay nating sinasabi ngayon: Hindi na muling digmaan, hindi na muling katahimikan – lahat para sa kapayapaan!
Lahat para sa kapayapaan.
Mga ginoo at ginang, mga minamahal kong kaibigan, ngayong araw, dito, sa espesyal na lugar na ito at sa makabuluhang
sandaling ito, wala nang mas nakakapuno sa akin kundi ang magpadala ng matibay na senyales kasama ninyong lahat.
Isang tanda ng pag-asa, pananagutan, at matibay na determinasyon na lumikha ng mas mapayapang mundo.
Sa labis na kagalakan at malalim na pasasalamat, binabalik-tanaw ko ang mga masinsing talakayan, mga
nakaka-inspire na kontribusyon, at iba't ibang pananaw na bumuo sa ikalawang alternatibong WEF na ito.
Ngayon, tayo'y nagkaroon ng kaunting paglapit sa isa't isa, lampas sa mga hangganan, lampas sa mga ideolohiya, lampas sa mga
personal na pagkakaiba, na pinagbubuklod ng iisang paninindigan na ang kapayapaan ay hindi isang kalagayang ipinagkakaloob
sa atin, kundi isang tungkuling dapat nating aktibong hubugin.
Kaya labis akong ipinagmamalaki na ngayon ay sama-sama nating pinipirmahan ang Prague
Declaration 2025 Lahat para sa Kapayapaan.
Ang deklarasyong ito ay higit pa sa isang dokumento. Ito ay isang pangako!
Isang pangako sa ating sarili, sa ating kapwa, at sa mga susunod na henerasyon.
Isang pangako na nag-uutos sa atin na magpatuloy sa pag-iisip, magpatuloy sa pagkilos, at huwag kailanman
sumuko sa pagtatanggol at pagpapagana ng kapayapaan.
Hubugin natin ang sandaling ito nang magkakasama – nang kitang-kita, makapangyarihan, at nagkakaisa.
Ukraine-Russia, Israel-Gaza, USA-Iran. Nasa bingit ba tayo ng Ikatlong Digmaang Pandaigdig?
Sa digmaan, ang katotohanan ang unang nasasakripisyo, at kasama nito ang tunay na historiograpiya.
Habang ang mga pamahalaang Europeo ay nag-iinvest ng walang limitasyong halaga sa mga sandata at kagamitan pandigma,
inilantad ng Kla.TV ang mga tagapaghasik ng digmaan at ang kanilang mapanlinlang na mga
pamamaraan sa mahigit 25,000 na mga pagsasahimpapawid.
Tiyakin ang tunay na historiograpiya bago ito muling mapanlilinlang.
Paano? I-click ang link sa paglalarawan ng video www.kla.tv/2plus ngayon at makuha ang iyong LIBRENG arkibo ng
kasaysayan na nagkakahalaga ng isang bilyong Swiss franc!
Punan ang form ngayon at makakatanggap ka ng eksklusibong LIBRENG hard drive nang direkta mula sa iyong
rehiyonal na kinatawan ng Kla.TV! Talagang LIBRE? Oo naman!
Ang tanging "presyo" ay ang iyong pagtulong na kopyahin ang natatanging makasaysayang arkibong ito at ipasa ito sa dalawang
iba pang kontak nang libre. Iligtas ang mundo kasama namin!