Seksuele aanrandings onder kinders in dagsorgsentrums neem toe.
Dit was die opskrif in Bild in Desember 2024: Geregistreerde aanvalle in Noord-Ryn-Wesfale: Nuwe
skokkende syfers oor geweld in dagopvang sentrums:
Byna 2 000 gevalle van liggaamlike besering ++ Seksuele aanvalle het meer as verdubbel
Die koerant NW Nachrichten het op 13 September vanjaar berig: Beduidend meer geweld in Noord-Ryn-Wesfale-kleuterskole
– fisiese aanranding en seksuele misbruik
Sedert 2022 het die aantal gerapporteerde gevalle meer as verdubbel.
In Noord-Ryn-Wesfale het die gevalle van seksuele geweld wat deur kinders gepleeg is, byna verdrievoudig.
13.09.2025] Dit is net twee voorbeelde van opskrifte uit die federale staat Noord-Ryn-Wesfale.
Hierdie gevaarlike ontwikkeling is geen toeval nie:
Sedert Augustus 2024 is elke kleuterskool verplig om 'n sogenaamde "geweldbeskermingskonsep" voor te lê.
Baie instellings integreer ook geslagsopvoedingskonsepte in hierdie konteks.
"Liggaamsverkenningskamers", "knus hoekies" en soortgelyke fasiliteite is nie ongewoon nie.
Die tendense, wat as opvoedkundig waardevol bemark word, spruit voort uit die WGO-standaarde vir seksuele opvoeding in Europa.
Die inhoud van hierdie standaarde is uiters ontstellend.
Vir kinders van 0 tot 4 jaar word die volgende aanbeveel: "Plesier en begeerte om jou eie liggaam aan te raak,
vroeë kinderjare masturbasie" of "wellustige ervarings, fisiese intimiteit as deel van die menslike lewe".
- hiermee geassosieer is die verkryging van seksuele vaardighede deur sogenaamde "dokter-speelgoed".
4- tot 6-jariges moet oor seksuele onderwerpe praat!
Dit is ook hier en daar in die openbare media bespreek, maar sonder om die uiters problematieke
agenda van pedofiele infiltrasie daaragter te openbaar.
Franse maatskaplike wetenskaplike Thibault Kerlirzin van die kinderbeskermingsorganisasie Mamans Louves het bronne ondersoek
vir die wetenskaplike aanbevelings van WGO-standaarde en het op outeurs van lobbygroepe afgekom wat openlik pedofilie ondersteun.
Onder hulle is mense wat in pedofiele tydskrifte gepubliseer het en diep in hierdie kringe verweef is.
Die opvoedkundige brosjure "Die schleichende Pädophilisierung" (Die sluipendepedofilisering) deur
die kinderbeskermingsorganisasie Demo für alle stel:
Geseksualiseerde kinders is 'n paradys vir pedofiele.
Sekstualisering loer egter nie net in donker hoeke van die internet nie, maar ook in skynbaar
beskermde ruimtes soos skole en kleuterskole.
"Tatort Kita" is 'n oproep aan alle ouers, opvoeders, personeel van die jeugwelsynskantoor en die res van die
regstelsel om hierdie deur die staat gesponsorde in gevaar stel van kinders se welsyn te stop.
Om ons kinders te beskerm: Deel asseblief hierdie belangrike boodskap!
'n Groot dank gaan veral uit aan die aksie-alliansie DemoFürAlle!
AANHANGER
"Wel, die term 'seksuele opvoedingskonsep' is nooit genoem nie."
Dit is ontstellende berigte.
"Hierdie een: 'Staatsjeugwelstandsbeampte stop beplande ruimte vir fisiese verkenning in 'n dagversorgingsentrum'"
En daar is al hoe meer van hulle.
"Dit was toe ek begin wonder het of die konsep regtig so goed was."
Wat gaan aan in ons kweekhuise?
"Mense is van die heel begin af seksuele wesens."
"Dokterspeletjies is deel van normale kinderontwikkeling. Of hulle nou van die aanraking of die spel hou of nie."
In hierdie film sal ons wys hoe 'n hoogs problematieke tendens in seksuele opvoeding voet aan
die grond gekry het in invloedryke organisasies.
"Daar is daardie berugte matriks."
"Sy het dinge aan die lig gebring wat alle ouers en alle politieke leiers moet weet."
Hul doel: 'n nuwe dimensie van die seksuele bespeuring van kinders.
Maar wat doen dit met die kleintjies?
"Dan gebeur allerhande dinge in hierdie knus hoekies wat ons nie eens in ons ergste nagmerries kon
voorstel nie, dinge wat kinders met mekaar doen."
"Dit is reeds 'n misbruik."
"Ja!"
"Eintlik is ek kwaad vir myself dat ek nie onmiddellik by daardie ouersaand opgetree en gesê
het: 'Nee, ek wil dit nie vir my kind hê nie.'"
Sake wat eintlik meer 'n saak is vir openbare aanklaers en jeugwelsynkantore, gaan die norm in dagsorgsentrums word.
Misdaadtoneel: kleuterskool. Die woke-aanval op ons kinders.
Dit is 'n tendens wat al dekades lank voortduur: die seksualisering van Westerse samelewings.
Meer en meer, vinniger en vinniger, meer en meer rebels, en toenemend op kinders gerig.
Sy moes eintlik vandag 'n voorleesessie vir kinders by die Bargteheide-munisipale biblioteek hou: "Drag Queen Veuve Noire".
"Maar dit is natuurlik nog 'n teken van hoe belangrik hierdie soort opvoedkundige werk is, wat ons ook doen."
Want slegs wanneer ons aktief met kleuterskole, skole en beroepsopleidingskolleges saamwerk,
kan ons werklik daarin slaag om mense op te voed.
Ondersoek? Met wat?
"In Junie wil sy saamwerk met dragkoning Eric Bigclit..."
München, soortgelyke beelde, dieselfde onderwerp:
"... organiseer 'n voorleesessie vir kinders van 4 jaar en ouer."
Die neiging tot al hoe vroeër seksueleisering is nie 'n Duitse verskynsel nie.
Torrevieja, Spanje: Klein kinders dans in prostitute-kostuums by 'n gayparade.
Pedofilie in die oop straat.
Hoort kinders eintlik by gay-trotsparades?
Skynbaar is dit so in Wrocław, Pole.
In Londen het die Pride-parade nou sy eie gesins- en kinderarea.
Die Britse opvoedkundige uitgewer Twinkl glorifiseer op hierdie wyse die reënboogagenda ("gelyke regte vir almal").
En dit het nogal 'n opskudding in die VSA veroorsaak:
"Ons kom vir julle kinders," het deelnemers in 'n gay-trotsparade in New York geskree.
Dit was alles net 'n misverstand, het die inisiators almal gerusgestel.
Die slagspreuk is uit konteks geneem.
Regtig?
Frankfurt am Main, Julie 2025:
Dit is Christopher Straatdag, of eerder Dae.
Wat begin het as 'n gay-trotsparade, het nou 'n vierdaagse geleentheid op die oewers van die
Mainrivier geword, en kinders is hier ook uitdruklik welkom.
Die sogenaamde CSD-myl adverteer sy eie jeug- en gesinsarea.
'Perfek vir kinders om hul kreatiwiteit te laat wild loop,' volgens die organiseerders.
'Uiteindelik ruimte vir ons klein gaste,' skryf hulle op Instagram.
Ergo: Karussels en springkastele langs fetisjstalletjies.
Reënboog-eenhorings ontmoet reënboogideologie.
Homoseksuele mense in leerklere langs klein kinders – asof dit heeltemal natuurlik is by 'n geleentheid
wat fokus op die totale seksualisering van volwassenes.
Daar is geen kritiek nie, almal neem deel.
Maar al neem net 'n paar ouers vrywilliglik hul kinders hierheen, is daar ander plekke waar alle ouers hul kinders moet neem.
In baie plekke is seksueleisering reeds alledaags in skole.
Maar dit is nie alles nie.
Nou begin dit ook in dagsorgsentrums.
Watter uitwerking het dit op kinders?
Wat is die betrokke risiko's en wat van die belange van ouers?
Vir hierdie film het ons maande spandeer aan navorsing, kenners ontmoet, netwerke ontleed
en ontstellende agtergrondinligting onthul.
Hier stel ons die resultaat voor.
Dinge wat alle ouers moet weet – en tog alle politici.
"Dit is 'n kwessie wat duidelik al hoe meer ouers bekommer: die vroeë seksuele vorming
van hul kinders, nou selfs in kleuterskole."
"Ja, dit is heeltemal mal."
Alle soorte koerante berig daaroor.
Hier: Staatlike Jeugwelstands kantoor stop beplande ruimte vir fisiese verkenning in die kleuterskool.
Dit was in Hannover.
Ons het dit hier in Braunschweig: doktertjie speel in die kleuterskool.
Jy het hier: Kleuterskool oorweeg ruimte vir seksuele speletjies.
In Kerpen: Masturbasie en dokterspeletjies.
So oral, en jy het dit selfs in Katolieke kleuterskole.
Katolieke kleuterskool kanselleer skandalige gebeure met speel dokter – in Keulen.
En Switserland het dit ook: kamers om doktertjie te speel is normaal in Switserse kleuterskole.
"Dit is ook iets wat ons met die 'Ouers se Aksie-inisiatief' ervaar het."
Ons ontvang al hoe meer briewe van bekommerde ouers wat ons kontak om te sê dat hierdie tipe seksuele
opvoeding of seksuele instruksie in kleuterskole oormatig raak.
Dit wissel van boeke wat gewys word tot aanvalle wat tussen eweknieë of kinders plaasvind.
Daar is 'n paar dinge wat jou aandag trek en wat regtig baie, baie kommerwekkend is.
Dit is ontstellende nuus.
Dit alles is uiters stresvol en uiters persoonlik vir diegene wat geraak is , wat die rede is
waarom nie baie mense daaroor op kamera wil praat nie .
Kerstin Kramer het gereël om 'n paar ouers te ontmoet wat ingestem het om presies dit te doen.
Op hul versoek sal ons nie die woonplek of identiteit van die betrokke persone bekendmaak nie.
Alles wat ons kan sê, is dat ons reis ons na 'n klein dorpie êrens in Beiere neem.
En die storie begin nogal onspektakulêr met 'n gesprek tussen twee moeders by die kleuterskool.
"En sy het vir my vertel van haar seuns, wat by die huis hartlik gelag het oor ons dogter, of
eerder oor die ervarings wat hulle gedeel het."
En die seuns het gesê dat ons dogter haar vinger in haar agtersteek gesit het, wat
hulle die hele dag lank by die huis doen.
Maar die dogter van die betrokke moeder onthou dit heeltemal anders.
"Toe het ek haar direk daaroor gevra. Wat was dit?"
Is wat Mamma vir my gesê het regtig waar?
Ja, Mamma, dis waar, maar dit was glad nie soos sy vir jou vertel het nie.
Dit was glad nie so toe die seuns my broek afgehaal het nie.
Verskoon my, wat is dit?
En toe het sy gesê dat hierdie seuns haar broek afgetrek het, na bewering verskeie kere, nie
net een keer nie, en dat dit gereeld gebeur het.
Ja, hulle het ons gekontak, en ek het reeds voorheen met haar per telefoon gepraat, en toe het sy ook tydens
die gesprek genoem dat haar dogter verskeie kere deur twee seuns seksueel aangerand is.
So ons praat hier oor kinders.
Die misdaadtoneel: 'n omgewingsvriendelike boskwekery.
Onder andere was daar 'n pyp in die oop ruimte waarin die kinders kon inkruip.
"Daar is een buite op die terrein, 'n pyp, 'n tonnel, waar jy kan wegkruip."
Wat nie van buite gesien kan word nie.
"As jy nie regstreeks daarin kyk nie."
Dit is waar die aanvalle blykbaar plaasgevind het.
Ja, en later het dit geblyk dat die seuns haar gedwing en geforseer het om haar broek voor hulle
uit te trek en dinge in haar agterstewe te sit.
Dit is moontlik dat die seuns ook hul vingers in haar agterstewe gesit het.
Gegewe die kinders se ouderdom bly presies wat gebeur het onduidelik.
Maar dit is duidelik dat iets gebeur het, en iets ernstigs boonop.
"In werklikheid het ons dogter gedurende daardie tyd beserings in haar genitale area gehad."
En ek het eintlik na die pediater gegaan om te vra: Wat is dit? Wat moet ek doen? Hoe is dit?
Sy het daarna gekyk, sy het dit opgemerk, sy kon niks sê nie.
En sy het ook gesê dat as die kind nie daaroor praat nie, ek nie verder moet navraag doen nie,
sodat ek enige trauma wat sy mag hê nie vererger nie.
Wat egter nog meer merkwaardig is, is hoe die instelling op die voorval gereageer het.
"Dit is tog net 'n storie wat my dogter maar uitgedink het."
En as hulle enige vrae oor seksualiteit het, sal ons dit verduidelik.
Wat my ook laat wonder het, was dat ons as moeders – of as vaders – dit self wil doen en nie
noodwendig van die instelling wil ontvang nie.
En ek het ook vir haar genoem dat ek die beskermingskonsep graag wil sien.
Ja, ja, ons het een – ons moet dit ook hê.
Maar dit is nooit aan my gegee nie.
Hulle wou nie hê ek moes daarin kyk nie.
En later het dit na vore gekom, nadat die moeder ook probeer het om met die bestuur van die kleuterskool te praat.
En alles is aan die kind oorgedra.
Volgens die beginsel dat dit alles net verbeelding is.
Maar later het dit geblyk dat nog 'n kind dieselfde ervaar het – met dieselfde seuns.
"En ons kan bly wees dat ons dit redelik vroeg uitgevind het, want toe kon ons onmiddellik reageer."
Wel, ek sê 'ons', maar jy het gereageer, ja, jy het dit bemeester.
Ons kon onmiddellik optree om ons kind te beskerm.
In hierdie ander familie het hulle dit baie laat uitgevind.
Die dogter woon nou 'n ander kleuterskool by.
Of die kind deur die gebeure getraumatiseer is, sal eers in die verre toekoms duidelik word.
Een ding is seker: hoe moeilik dit ook al mag wees om in detail te rekonstrueer wat werklik in sulke knuffelholes
in dagsorgsentrums gebeur, kan die gevolge ernstig wees.
En dit is sonder enige dokterspeletjies of iets soos dit.
"Daar was ook geen verkenningkamer in die ware sin van die woord nie."
Die kinders is eenvoudig net alleen gelaat.
Maar dit is presies die punt.
Dit is presies wat in die seksuele opvoedingskonsepte van die dagopvang sentrums uiteengesit word.
Daar word aanvaar dat kinders mekaar ongesuperiseer sal verken, mekaar se geslagsdele sal
aanraak en voorwerpe in hul openinge sal inbring.
Niemand neem dit opmerk nie.
En die kinders is ook op 'n ouderdom waar hulle nie noodwendig hieroor so openlik kommunikeer nie.
"Is dit 'n toeval?"
Wat sê kenners wat vertroud is met kindersielkunde en misbruik eintlik hieroor?
Ons het 'n interessante kontak in Neubrandenburg. Hulle is 'n getroude paartjie.
Hulle is albei kinder- en adolessentpsigoterapeute, so kom ons kyk wat hulle daaroor te sê het.
So gaan ons weer op toer. Hierdie keer na Neubrandenburg.
Anja en Roman Göbeke verwelkom ons by hul praktyk.
Normaalweg sorg hulle hier vir hul pasiënte.
Psigoterapeute en gedragsterapeute help kinders en adolessente om trauma of angsversteurings te oorkom, byvoorbeeld.
"So, gedrags terapie vind hier in hierdie kamer plaas."
Voor dit het Roman Göbeke vir verskeie jare in kweekhuise gewerk.
Professioneel het sy werk nog altyd oor die welsyn van kinders gegaan.
"Ouers is natuurlik deel hiervan."
Hierdie word reeds in die aansoek in ag geneem, en daar is hierdie verwysingspersoonsure.
Dit beteken dat ons ruimte nodig het vir kinders en ouers.
Maar die jongste is hier die fokus.
Dit geld ook vir Anja Göbeke se werkgebied.
"So, dit is die kamer vir dieptepsigologie en spelterapie."
Dit is 'n bietjie groter as die ander kamer omdat ek hier ook genoeg speelgoed nodig het.
Kortliks: julle ken albei kinders en hul sielkunde.
Hulle behandel ook gereeld slagoffers van misbruik.
Ons wil weet wat Anja en Roman Göbeke dink oor die neiging tot al hoe vroeër seksueleisering.
"Ek dink seksualiteit is iets wat in volwasse emosionaliteit en volwasse verhoudings geïntegreer moet word."
Dit is dus nie iets wat in isolasie beskou kan word nie, maar behoort regtig geïntegreer te word.
En dit behoort ook die geval te wees dat die kinders reeds hul geslagsidentifikasie voltooi het.
Ja, wel, dit sou op die vroegste iewers gedurende die puberteit wees.
So jy is nog steeds besig om jou identiteit, insluitend jou genderidentiteit, te vind.
En dit moet voltooi wees voordat enige seksuele handelinge werklik plaasvind.
Alles anders sou voortydig wees, aangesien kinders daardeur oorweldig sou word.
En omdat seksualiteit dan iets sou wees wat in hierdie konteks geïsoleer is en nog nie geïntegreer is nie.
"Wel, ek het kinders nog altyd so ervaar en het ook opgemerk dat hulle reeds geïnteresseerd is in die
feit dat daar twee verskillende soorte mense is."
Maar dit is beperk tot waarneming en persepsie: daar is mense wat anders lyk en van 'n ander geslag as ek is.
En dit definieer min of meer die omvang van 'n kind se nuuskierigheid.
"Wanneer dink jy kinders begin 'n gevoel van skaamte ontwikkel?"
En wat gebeur wanneer dit ontwrig, beskaam of onderdruk word?
"Wel, eerstens kan ek baie duidelike gedrag by kinders waarneem wanneer hulle na die toilet gaan.
Die kinders eis gereeld dat die toilet sluitbaar moet wees.
Dit beteken dat hulle 'n natuurlike neiging het om afstand te neem van daardie plek.
Ek kan dus reeds waarneem dat op daardie ouderdom – kleuterskoolouderdom begin gewoonlik op drie-jarige ouderdom –
'n gevoel van skaamte en 'n behoefte om grense te stel, om fisiese grense as veilig te beskou, baie duidelik teenwoordig is.
"Dit is ook so dat as 'n kind 'n goeie gehegtheid ontwikkel het, dit tussen vreemdelinge en bekende mense kan onderskei."
Dit is 'n teken van 'n goeie band.
En dan raak kinders ook op 'n sekere ouderdom, omtrent 8 maande oud, skaam rondom vreemdelinge.
Dit is 'n goeie teken, want dit wys dat dit tussen vreemdelinge en bekende mense kan onderskei.
En natuurlik, sodra 'n kind in staat is om tussen vreemdelinge en bekende mense te onderskei, wil
hulle dalk nie deur vreemdelinge aangeraak word nie.
Dit wil 'n sekere afstand handhaaf en wil beslis nie in sy private dele aangeraak word nie.
Ja, dit is iets wat 'n kind gewoonlik sou verwerp as hulle gesond ontwikkel het.
En gehegtheidsversteurings, byvoorbeeld, word presies gekenmerk deur die feit dat kinders dit nie kan doen nie.
Hulle kan eenvoudig nie tussen vreemdelinge en bekende mense onderskei nie en sal prakties op 'n afstandbeperkte wyse optree.
"En kontak maak met enigiemand wat jy wil."
"Om in aanraking te kom of selfs saam met enigiemand te gaan en dalk nie hierdie vrees te wys nie, maar dit
is presies die teken van 'n mislukte ontwikkeling en dat geen gesonde band gevorm is nie."
"Dit is natuurlik heeltemal in stryd met wat in hierdie konsepte van seksualiteit altyd beweer word."
Daar is altyd so 'n fokus op sogenaamde onderwys.
Maar daar word nooit enige melding gemaak van toewyding nie.
"Dit is ook gepas dat dit altyd dieselfde kenners is wat 'n stem kry."
Hierdie sluit byvoorbeeld Uwe Sielert, Jörg Maiwald en Stefan Timmermanns in. Van ander hoor mens min.
"Daar is baie ander stemme daar buite."
Byvoorbeeld, Professor Christian Schubert, wat 'n dokter en sielkundige by die Universiteitshospitaal in Innsbruck is.
"Ons volgende stop: Innsbruck in Oostenryk."
Hier ontmoet ons 'n wetenskaplike, universiteitsprofessor en sielkundige wat ook as 'n kritikus van
verskeie aspekte van moderne medisyne beskou word, wat hy as ongewenste ontwikkelings beskou.
Om 'n holistiese siening van liggaam, verstand en siel in te neem, is sy kernstelling,
wat hy ook in hierdie niefiksieboek bevorder.
Eerstens wil ons weet: sou hy aan die begin van sy loopbaan gedink het dat hierdie ontwikkeling, wat
nou in kleuterskole duidelik is, moontlik sou wees?
"Ja, maar sou jy gedink het dat ons dan sou praat oor knus hoekies en selfverkenningskamers in kleuterskole?"
Waar moet kinders hul seksuele begeerte ontdek?
"Nee, beslis nie!"
Ten minste behoort hulle nie hul seksuele begeerte te ontdek nie; dit is nog ver van wat ek kon voorstel.
"Ek het hier 'n aanhaling van Professor Jörg Maiwald, wat 'n ereprofessor vir kinderseregte en kinderbeskerming
is, en hy skryf in die koerant 'Kindheit' (Kindheid):
Die idee dat kinders kan opgroei sonder om deur seksuele gevoelens, gedagtes en optrede belas te word, is 'n
fantasie wat ver van die werklikheid af is, doen hulle geen geregtigheid nie en kan hulle selfs benadeel.
"Ja, ek het 'n duidelike standpunt hieroor."
Ek neem aan, ek bedoel — ek is beïnvloed deur die psigoanalise, moet ek sê — dus is ek 'n psigodinamiese psigoterapeut, 'n mediese
psigoterapeut — wat natuurlik ook oop is vir psigoanalitiese oorwegings rakende die psigoseksuele ontwikkeling van 'n kind.
Natuurlik is daar iets wat daar ontwikkel, daaroor is daar geen twyfel nie.
Maar vir my is ander aspekte eenvoudig belangriker wanneer dit by kindersontwikkeling kom.
En dit gaan oor hegte bandvorming, oor veilige hegte bandvorming, oor 'n gesonde, hartlike en veilige tuiste.
Dit is die belangrikste ding, dit is 'n fondament wat 'n kind nodig het, wat elke persoon nodig het,
en dit is wat ek van gesonde ontwikkeling verwag.
Ek is 'n duidelike kritikus van hierdie seksuele offensief wat gevoer word.
Waar aangeneem word dat seksuele energie in kinders bestaan – selfs baie vroeg ná geboorte.
En dat jy baie vroeg seker maak dat hierdie seksuele energie behoorlik kan ontwikkel.
"Seksuele energie is een van daardie kernverhale wat al dekades lank rondgegooi word as deel van hierdie seksuele offensief."
"Ja, dis reg, ek het dit ook opgemerk, byvoorbeeld by Uwe Sielert, die 'seksuele opvoedingsguru'."
In sy "Inleiding tot Seksuele Opvoeding" verwys hy reeds na libido as 'n lewensenergie wat 'n mens sterk maak teen frustrasie.
Of in 'n lesing wat deur Stefan Timmermanns in 2013 gegee is.
Hy praat ook oor seksuele lewensenergie, wat kinders reeds het.
"Mense is van die heel begin af seksuele wesens."
Seksuele opvoeding het 'n positiewe uitwerking op kinders, omdat seksualiteit 'n lewenskrag is.
"Dr. Stefan Timmermanns, een van die bekendste verteenwoordigers van hierdie tak van seksuele opvoeding."
Sy lesing meer as tien jaar gelede lyk soos 'n bloudruk vir wat nou sy weg vind na al hoe meer dagsorgsentrums.
Op hierdie tekskassie het Timmermans die argumente gelys vir wat hy seks-positiewe opvoeding noem.
Byvoorbeeld: 'Die ontdekking van jou eie grense as 'n grondslag vir die respek vir ander'.
Maar beteken dit nie dat jy hierdie grense doelbewus moet oorskry om dit te ontdek nie?
Luister en wees verbaas!
Om hulself en ander te verken, is belangrike leerervarings vir kinders, en vandag se kinders is meer geneig om
hierdie ervarings in 'n kleuterskool as by die huis te hê.
Statisties gesproke is daar hoogstens nog een broer of suster tuis, en dit is presies hierdie balansering of toetsing van
grense, die aanvaarding van grense — ek wil nie daar aangeraak word nie, ek hou nie
daarvan nie, of ek hou daarvan, ek dink dis lekker.
Hulle kan dit beter leer in 'n groter groep kinders as wanneer hulle net een broer of suster
tuis het, en dit nog boonop altyd dieselfde een is.
Kortliks, omdat ouers nie sou toelaat dat hul kinders hul broers en susters se grense van beskeidenheid
verken nie, behoort dit in dagopvang sentrums te gebeur.
Alles om beweerde seksuele energie te bevorder.
As 'n kind se seksuele ontwikkeling ondersteun en aangemoedig word, bevoordeel dit hul persoonlikheidsontwikkeling, byvoorbeeld
in die vorming van hul eie individuele geslagsidentiteit.
Maar is dit regtig nodig vir die ontwikkeling van jong kinders?
Wel, ek sien in die streng sin geen behoefte daaraan nie.
So, vir my is dit fundamenteel twyfelagtig om kinders se aandag op die genitale area te vestig.
Omdat hulle nou soveel geleenthede het om plesier te ervaar. En waarom moet ek dit erotiseer?
Dit maak dus nie sin in daardie stadium van ontwikkeling nie, want dit is ook nie produktief nie.
Wel, ek het dit, ek het nie 'n neurobiologiese ekwivalent daarvoor nie.
Ek het geen hormonale of endokriene ontwikkeling wat daarmee ooreenstem nie.
En daarom het ek geen intrapsigiese raamwerk waarin ek seksualiteit in die sin van plesier kan integreer nie.
En dit is dus logies dat hierdie seksualisering buitensporige eise aan die kind se psige stel.
Ek dink nie dit is nodig vir ontwikkeling nie.
Ek bedoel, as jy na psigoanalise kyk, is die kind, die baba, die pasgebore baba aan die begin in 'n orale fase.
Dan tree hy in, die kind tree 'n anale fase in.
Dit gaan oor potjie-opleiding en so aan, die weerspannige fase en so aan, dit val in daardie kategorie.
En die genitale fase kom eers heel aan die einde, by adolessente.
En tussenin is daar steeds 'n latensiefase.
En almal is sekerlik hiermee vertroud: gedurende die latensiefase word meisies en seuns altyd
as "julle seuns" en "julle meisies" aangespreek.
Hulle het absoluut geen belangstelling in seksuele kontak op hierdie ouderdom nie, inteendeel.
Hulle verwerp dit ten sterkste.
Meisies verkies om onder meisies te wees en seuns onder seuns, ja.
Wel, ek glo dat daar so iets soos organiese ontwikkeling by mense is.
En ek dink dat dit inderdaad die geval kan wees dat daar 'n soort seksualiteit is wat ver verwyder
is van hoe ons as volwassenes na seksualiteit kyk.
Dit beteken dus dat ek baie, baie krities sou wees oor volwassenes wat dit op hulself neem om kinders se seksualiteit te oordeel.
Dit is waar dit vir my begin.
Maar dit is presies wat gebeur.
'n Al hoe meer geseksualiseerde volwasse samelewing projekteer sy perspektief op die gedrag van jong kinders.
Dit was ook die geval met Timmermans in sy 2013-lesing:
Omdat seksualiteit 'n lewensenergie is, 'n lewensenergie, 'n lewensenergie.
Dit was toe ons storie begin het.
Vanaf 2014 af het ons die strate betree om te protesteer teen opvoedkundige planne wat die
seksuele offensief, veral in skole, ingestel het.
In 2016 het Junge Freiheit 'n onderhoud gevoer met seksoloog Jakob Pastöter, destyds en nou president van die Duitse
Vereniging vir Sosiaalwetenskaplike Navorsing oor Seksualiteit, aan die kantlyn van ons simposium in Stuttgart.
Selfs destyds het hy gekla:
Aan die een kant is dit inderdaad waar dat die DGSS al sowat 15 jaar lank die inhoud van wat ek
"staatsgesubsidieerde seksuele opvoeding" noem, teëstaan.
Dit hou verband met die feit dat dit al sowat 15 jaar, en waarskynlik langer, duidelik is dat diegene wat by
geslagsopvoeding betrokke is, wat aan die een kant befondsing van die staat ontvang, maar aan die ander kant ook
hul publikasies deur die staat versprei kry, 'n baie eenzijdige siening van geslagsopvoeding het.
Die resultaat lyk soos volg, byvoorbeeld:
"Sina en Tim speel dokter", gepubliseer deur Zartbitter e.V., geborg deur die Stad Keulen en die Staat Noord-Ryn-Wesfale.
Een van die vele organisasies wat seksuele bespeeling in kleuterskole bevorder.
Ek wil baie liewer dokter speel.
O nee.
Dokter, kom nou, Tim, jy kan die ma wees en ook die baba hê.
O, reg, hm, dan dokter.
Dokterspeelgoed is deel van normale kinderontwikkeling.
Met ouderdomsgepaste nuuskierigheid en onpartydigheid ondersoek selfs baie jong meisies en seuns hul geslagsdele.
Hulle geniet dit om hulle aan te raak en in te wring en om tedere aanrakinge met ander kinders uit te ruil.
Neem jou temperatuur.
Doktertjie speel is deel van normale kinderontwikkeling.
Of hulle nou die aanraking of die spel geniet of nie.
Om mekaar te verken, om naak te wees te geniet, die begeerte om te kyk en deur ander gekyk te word.
Maar ook kinders se masturbasie, wat baie onsekerheid onder volwassenes veroorsaak.
Dit gaan oor liefde en gevoelens en streel en soen en meisievriende en doktertjie speel en
hoe ons families wat bekommerd is, kan gerusstel.
En dit is nie alles nie.
Die spoor van hierdie agenda lei ons selfs verder, na die hoogste vlak.
Dit is presies wat in die WGO-standaarde vir seksuele opvoeding in Europa vermeld word.
Ja, daar is hierdie berugte matriks, en vir nul tot vierjariges, onder die opskrif kennis, plesier en
begeerte, staan daar om jou eie liggaam aan te raak.
Vroeë kinderjare masturbasie of genotvolle ervarings van fisiese intimiteit as deel van die menslike lewe.
Wat vaardighede betref, beteken dit om jou eie behoeftes, begeertes en grense uit te
druk, byvoorbeeld in die "dokter-speletjie".
En vier- tot sesjariges word dan toegelaat om seksuele onderwerpe te hanteer.
Hulle moet oor seksuele onderwerpe praat.
Dit is die politieke kern van die seksueleiseringsoffensief, gepubliseer deur die WGO in noue samewerking met die
Federale Sentrum vir Gesondheidsopvoeding, of kortweg BZgA.
Organisasies wat vir baie burgers betroubaar mag voorkom, maar hierdie ouderdomsmatrys lyk nie betroubaar nie.
As 'n mediese professionele persoon kan ek heel duidelik sê dat ek 'n probleem het met diagnostiese stelsels wat
ononderskeidelik toegepas word sonder om noukeurig te kyk, met skematiserings, met sjablone, met reëls.
Asof almal dieselfde was.
Asof daar sekere patrone, ouderdomstrukture was. Jy het Matrix van die WGO genoem.
So waar sekere ouderdomsgroepe behandel word, so om te sê.
Vanaf dan af is dit goed om dit te doen.
Nee, hierdie wese is uiters individueel, uiters kompleks, leef in 'n baie spesifieke psigososiale konteks en, in ooreenstemming
met sy organiese ontwikkeling, sal dit op 'n stadium, as mens dit sensitief genoeg waarneem en aandag daaraan gee, vrae vra.
En ek sal net so lank by my kind wag en niks haastig aanpak of op hom afdwing nie.
Maar dit is presies wat hier gebeur.
Die oplegging van 'n hoogs twyfelagtige sjabloon, , sonder enige wetenskaplike bewyse, oor 'n hele kontinent.
En dit geld nie net vir Duitsland nie, maar vir die hele Europa.
In Frankryk is daar 'n organisasie genaamd "Mamans Louves" (Moederwolwe), wat ook die WGO-standaarde ondersoek het en
'n studie inisieer het wat spektakulêre resultate getoon het.
Ons buurland Frankryk is ook vertroud met die probleem van al hoe vroeër seksueleisering.
Daar ook, aangedryf deur progressiewe kragte.
Regine Schäfer het 'n video-onderhoud gereël met Christelle Comet, wat by die organisasie
"Mamans Louves" behoort, wat vertaal as "Wolfmoeders".
Jy het die WGO-standaarde vir Europa deeglik bestudeer.
In die lig van die tekortkominge wat ons op nasionale vlak waargeneem het, wou ons weet watter sogenaamde
wetenskaplike literatuur die grondslag vorm vir wat in ons skole landwyd geïmplementeer moet word.
Die resultaat is hierdie sestig bladsy lange studie, wat in 2024 gepubliseer is.
Sy het dinge aan die lig gebring wat alle ouers en alle politieke leiers moet weet, ten minste dié
vir wie die welsyn van kinders 'n topprioriteit is.
En dit is wat vir ons saak maak: respek vir die welsyn van die kind en die ouerlike reg om hul kinders op te voed.
Thibault Kerlirzin, die outeur van die studie, verduidelik presies wat dit beteken.
Daar het geblyk dat die WGO-standaarde deur 'n groep kenners opgestel is wat baie bevooroordeeld was.
Dit is omdat feitlik al hierdie kenners behoort tot strukture wat geaffilieer is met die
Internasionale Federasie vir Plantouerskap.
Hulle lyk dus meer na aktiviste as na wetenskaplikes.
En dit vra die vraag waarom.
Wie het belang by hierdie ontwikkeling?
Thibault het op 'n ontstellende deel van die antwoord in die bibliografie van die WGO-standaarde afgekom.
Die bibliografie het verskeie byvoegsels, en ek het reeds drie voorstanders van paedokriminaliteit in Byvoegsel A gevind.
Die kern en terselfdertyd die swak punt van die dokument kan egter in die wetenskaplike literatuur oor
die psigosexuele ontwikkeling van kinders gevind word.
Onder die ongeveer 50 verwysings het ek 15 gevind wat geklassifiseer kan word as voorstanders of ondersteuners
van vroeë seksuele opvoeding of selfs pedofiele misdade.
Jy sal sien dat dit mense insluit wat tot lobbygroepe behoort wat openlik pedofilie ondersteun.
Hulle noem dit intergenerasie-verhoudings.
Onder hulle is mense wat in openlik pedofiele tydskrifte gepubliseer het.
Die verbindings word in hierdie animasie op die Mamans Louves-webwerf getoon.
Ten einde het Thibault die WGO-eksperte in drie groepe verdeel:
Groen vir onskadelik, geel vir twyfelagtig, rooi vir kringe wat duidelik baie vroeë seksuele kontak
met kinders of selfs pedofiele misdade bevorder.
'n Duitse skakel na pedofiele kringe — Gunter Schmidt.
Byvoorbeeld het hy saamgewerk met 'n sekere Volkmar Sigusch.
En Sigusch het beweer dat kinderseksualiteit nie net 'n bron van plesier was nie, maar ook 'n noodsaaklikheid.
Hy het vir die joernaal Archives of Sexual Behaviour gewerk, wat vandag nog bestaan en deur Richard Green gestig is.
Richard Green was 'n voorstander van pedofilie en hy was 'n vriend van Thomas O'Carroll.
Hy was op sy beurt die stigter en voorsitter van 'n organisasie genaamd die Paedofielinligtingsuitruiling —
'n platform vir paedofiele om inligting uit te ruil.
Hierdie groep was uiters kontroversieel en het gepleit vir die wettiging van seksuele kontak tussen volwassenes en kinders.
Hoe pedofiele die linkse vleuel geïnfiltreer en die stryd vir burgerregte gekaap het, het die Britse
Guardian in 2014 berig oor die aktiwiteite van die Paedophile Information Exchange in die 1970's.
Selfs binne die Duitse linkerflank, veral die 1968-beweging, was daar destyds pogings om pedofilie te legaliseer.
Bekende voorbeelde: Groenparty-politikus Daniel Cohn-Bendit, die Groenparty se federale werkgroep "Homoseksuele, Pederaste en
Transseksuele" of die Duitse studie- en werkgroep "Pedofilie", waarvan die kuratorium kortliks Helmut Kentler ingesluit het.
Hy word op sy beurt beskou as die stigtersvader van hierdie spesifieke tak van geslagsopvoeding.
Ons het in ons dokumentêr "KentlerGate" in detail sy pedofiele aktiwiteite behandel.
Kentler is in hierdie land opgevolg deur Uwe Sielert, Volker Siegusch en Gunter Schmidt.
Byvoorbeeld, in sy voorwoord by die boek Male Intergenerational Intimacy in die vroeë 1990's, het Letzter geskryf:
Daar is suksesvolle pedofiele verhoudings wat die kind help en aanmoedig.
Hy het voortgegaan: "Die dreigement om alle pedofiele handelinge deur die wet strafbaar te maak, is onregverdig
en behoort afgeskaf te word, aangesien dit diskriminasie en vervolging van 'n minderheid behels."
Ernst Bornemann het homself net so duidelik uitgedruk in sy boek Das Geschlechtsleben des Kindes (Die
seksuele lewe van kinders), waarin hy beweer het:
Paedoseksuele, nie-gewelddadige seksuele handelinge het nie noodwendig negatiewe gevolge vir die kind nie.
Hy verskyn ook in die WGO-standaarde as 'n verwysing, naamlik met sy boek:
Kinders se Gesigte van Volwasseheid, waarin hy die beweerde seksualiteit van agtjariges behandel het.
Die kernboodskap van die boek is dat mense seksuele wesens is vanaf die oomblik van bevrugting.
Dit manifesteer hom by kinders op baie maniere — in hul speletjies, hul ryk verbeelding,
hul behoefte aan aanraking en hul masturbasie.
Dit is presies wat die basis word vir al hoe meer kleuterskoolkonsepte via die BZGA en die WGO.
Ernst Bornemann en Gunter Schmidt — twee van verskeie voorbeelde wat toon dat WGO-standaarde nie net op 'n baie
eenzijdige siening van kenners gebaseer is nie, maar soms diep gewortel is in pedofiele kringe.
En dit moet die basis wees vir die opvoeding van ons kinders?
Ja, wel, hierdie pedofiele verweefdhede verras ons regtig glad nie, want die voorvader van hierdie hele
seksopvoedingsprogram wat bevorder word, was Helmut Kentler.
En Helmut Kentler was 'n aktivis vir pedofilie en hy was inderdaad ook 'n misbruiker.
Hy is daarna skuldig bevind aan kindermishandeling, en sy leerling was Uwe Silert.
En Uwe Silert het op sy beurt 'n sleutelrol gespeel in die vorming van WGO-standaarde vir
seksuele opvoeding in Europa deur sy werk by die BZGA.
Presies, en hierdie het op hul beurt 'n direkte impak op die opvoedkundige planne van die
afsonderlike federale state hier in Duitsland.
Byna elke federale staat, met die uitsondering van Bremen, het 'n sogenaamde opvoedingsplan — 'n oriënteringsplan wat
direk spesifiseer hoe seksuele opvoeding in dagopvang sentrums aangebied moet word en wat dit moet insluit.
En die Berlynse opleidingsplan sluit presies hierdie dinge in, wat ons dan in die geslagsopvoedingskonsepte aantref, naamlik:
'n Bietjie later ontdek kinders hul eie geslagsdele en verken dit intensief.
"Seksuele nuuskierigheid is net so 'n deel van gesonde geestelike en fisiese ontwikkeling as om aangename
sensasies in jou eie liggaam te geniet," sê Berlin.
Of in Noord-Ryn-Wesfale beteken dit:
Die uitruil van genegenheid, mekaar aanraak en die informele en nuuskierige verkenning van die liggaam is
noodsaaklik om 'n gevoel van selfidentiteit te ontwikkel en bewus te raak van jou geslag.
Dit gebeur gewoonlik intuïtief en natuurlik deur spel. Kleuters!
Dit is die teorie. Maar wat beteken sulke konsepte in praktiese terme vir diegene wat geraak word?
Twee moeders, wat albei anoniem wil bly, beskryf hoe dit alles by hul kleuterskool tot stand gekom het.
Die eerste geval speel af in 'n fasiliteit wat deur die liefdadigheidsorganisasie
Volkssolidarität in Sakse-Anhalt bestuur word.
Ek het eers van 'n seksopvoedingskonsep gehoor deur alternatiewe media.
Dit het meer gegaan oor die feit dat sulke konsepte in die diep suide van Duitsland bestaan, en ek was eintlik verras of
geskok dat so iets bestaan, maar ek het altyd by myself gedink:
O, wat ons betref — in hierdie dorpspeuterklas — wel, dit sal nooit gebeur nie, of ten minste sal dit nie so ver kom nie.
Maar dit is allesbehalwe so. Eendag word nuwe konsepte vir die kleuterspeelkamer by 'n
ouersaand aangekondig — sonder om dit te verduidelik.
Meer gedetailleerde inligting kan op 'n inligtingsbord gevind word.
Op 'n stadium was ek by hierdie inligtingsbord en het ek gelees oor hierdie seksuele opvoedingskonsep langs
ruimtelike konsepte en geweldskonsepte, dat dit bestaan.
Ek het wakker geword en ons ouersraad gevra om die saak te ondersoek.
En dit is wat hulle gedoen het.
En slegs op hierdie manier sal die inhoud van die konsep bekend raak — naamlik presies wat deur die WGO en BZGA aanbeveel word.
En let wel, dit alles moes blykbaar heimlik bekendgestel word, sonder die ouers se medewete.
Wel, die term 'seksuele opvoedingskonsep' is nooit genoem nie.
Ek het dit net op hierdie bord gelees — in baie klein letters tussen hakies.
Ek dink so 'n belangrike onderwerp sou die moeite werd gewees het om 'n rondmail, 'n ouersaand, of
selfs 'n inligtingsbrief of iets soortgelyks te stuur.
Want dit is 'n belangrike saak.
Ten minste was die tweede geval meer deursigtig.
Dit speel af in 'n kleuterskool in Nedersaksen.
Ons het gereelde ouersavonde gehad en ons is altyd aan iets nuuts bekendgestel.
En toe — daardie aand het die kleuterskoolbestuur en die onderwysers vir ons gesê dat daar 'n nuwe konsep is en
dat kinders baie meer oop moet wees oor hul seksualiteit.
En daarom het hulle 'n hoek in die kleuterskool opgerig waar die kinders op hul eie kon wees
— en waar, basies, byna enigiets toegelaat is.
So die sogenaamde dokterspeletjies — mens sou daar ook nie regtig ingryp nie.
Die kinders sou egter vertel word waar die grense is.
Daar is toe gesê dat jy wel kaal kon wees, mekaar kon aanraak en ja — jouself en ander kon verken —
beide seuns en meisies — saam in 'n gemengde groep.
En ja, maar ek het iewers gedink ons het ons kind anders grootgemaak.
Dit gaan glad nie daar ophou nie.
Maar dinge het anders uitgewerk.
So het ek in die oggend aangekom — ek het ons jongste seun na die kleuterskool geneem en toe het 'n kleuterskoolonderwyseres
my gevra of ek in die middag vir 'n geselsie kon inkom.
Daar het 'n voorval plaasgevind.
En dan gaan ek vanmiddag na die onderhoud.
Die hoof van die kleuterskool en 'n kleuterskoolonderwyser het daar gesit.
En wat het hulle jou vertel het daar gebeur?
Ja, en toe het hulle gesê dat ons seun nie die reëls gevolg het nie.
Dit het waarskynlik nie in hierdie spesifieke hoek gebeur nie, maar in die badkamer.
Hy sou nie 'n ander kind se 'nee' aanvaar het nie en sou hulle aangeraak het.
Maar dit sou nie wenslik gewees het nie.
En toe was ek aanvanklik heeltemal verbysterd en het ek gedink: kan dit regtig waar wees?
En toe het ek net gesê ek sal met my seun praat.
Wel, hy het my niks daaroor vertel nie.
En toe het jy dit met jou seun bespreek?
Presies.
Ek het hom dadelik saamgeneem — dit was reeds tyd om hom op te tel.
Toe het ons stil by die huis gaan sit en ek het hom net gevra: Vertel my, wat het daar gebeur?
En toe het hy op een of ander manier baie, baie klein geword, het hy na onder gekyk en gesê: Mamma, ek het glad niks gedoen nie.
Ek het hom toe vertel waarvan hy beskuldig is.
Hy sê: Ja, ek weet, maar ek het nie die ander kind aangeraak nie.
Daar was absoluut niks.
Maar nou was dit een persoon se woord teen 'n ander se woord.
My seun was skielik 'n dader.
Daar word beweer dat hy 'n kind aangeraak het, en die kind wou dit nie hê nie.
En dit het net onopgelos gebly — dit kon nie geklarifiseer word nie.
En dit is 'n fundamentele probleem.
Dit is ook duidelik in vermoedelike gevalle van misbruik deur volwassenes, soos in
hierdie verslag deur Hessischer Rundfunk beskryf.
'n Pedofiel wat met jong kinders werk, het 'n baie lae risiko om ontdek te word, volgens
slagofferadvokaat Ulrich Warnke van die White Ring.
Dit is omdat daar in die regstelsel 'n wydverspreide aanname is dat verklarings wat deur kinders jonger as
vier jaar afgelê word, nie in die hof geldig is nie.
Die redenasie: kinders kan nie dinge so goed onthou soos volwassenes nie, en hul verklarings kan
beïnvloed word deur hul ouers en ander volwassenes.
Dit is 'n omstandigheid wat meer as net 'n oomblik van nadenke vereis, in die lig van die reeds
onthulde pedofiele verbindings van WGO-eksperte.
Dus is hul verklarings nie in die hof geldig nie.
En die probleem is ook dat waar ons misbruik onder kinders het, dit uiteindelik neerkom op een persoon se woord teen 'n ander se.
Een moeder het dit baie lewendig beskryf.
Haar seun is die beweerde dader, in aanhalingstekens, en natuurlik glo sy haar kind.
Sulke konsepte blyk ook seksuele aanvalle onder kinders aan te moedig, wat dan nie eens ondersoek kan word nie.
En hy onthou dit, al was dit baie jare gelede; hy onthou dit eintlik tot vandag toe en is skaam oor die hele
saak, alhoewel hy volhou dat hy dit nie gedoen het nie.
Kan jong kinders selfs dader wees, of is die term onvanpas in hierdie konteks?
Is albei kinders nie slagoffers van ongunstige omstandighede waarvoor volwassenes verantwoordelik is nie?
Wel, 'n wêreld word geskep.
Kinders word kunsmatig in iets ingedra en daarop toegepas, waar hulle dan beland in wat ek sou beskryf as 'n
kunsmatige seksualiteit, dit wil sê een wat nie organies ontwikkel het soos gewoonlik die geval sou wees nie.
Soos ek gesê het, sal gesonde seksualiteit op grond van 'n goeie band en gesonde ontwikkeling uiteindelik organies ontwikkel.
Dit is die pad.
Hier vind inmenging baie, baie vroeg in 'n menslike lewe plaas wat niks met seksualiteit in hierdie vorm te doen het nie.
En dan kan dit natuurlik ook op 'n ongesonde wyse ontwikkel word en uiteindelik dalk nie grense kan aanvaar nie.
En dan mag skaamte, afkeer en die natuurlike immuunstelsel ook nie behoorlik ontwikkel nie.
En dit maak natuurlik die deur oop vir misbruik.
So uiteindelik kan ek my goed voorstel dat dit eintlik tot die presiese teenoorgestelde lei van wat dié wat nou glo dat kinders
se seksualiteit van 'n vroeë ouderdom af aangemoedig moet word sodat hulle vroeg grense kan stel, hoop.
Ek sou sê dat die presiese teenoorgestelde gebeur.
En dit is nou selfs statisties duidelik, ten minste in Noordryn-Wesfale.
Daar het na vore gekom dat die aantal van seksuele aanvalle onder kinders in dagsorgsentrums
in die afgelope jare dramaties toegeneem het.
Huidige polisie-misdaadtalstatieke toon ook 'n groot toename, terwyl die syfers vir klein diefstal,
byvoorbeeld, wat meer tipiese gedrag vir kinders is, oor die jare min of meer dieselfde gebly het.
Wel, wanneer kinders so 'n misbruik ervaar, moet ek aanvaar dat hulle emosioneel oorweldig
is en, in die ergste geval, getraumatiseer is.
En as jy vertroud is met hierdie verband in traumatologie, praat ons van 'n sterk behoefte aan herhaling, d.w.s.
'n sterk behoefte om die ontlokkende gebeure te herhaal.
Jy moet dit as 'n kettingreaksie voorstel.
As ek 'n sekere aantal kinders het wat as geraak beskryf kan word en hulle ontvang nie terapeutiese
ondersteuning nie, of hierdie trauma word nie opgelos nie.
Dan sal hulle hierdie traumatiese ervarings aan ander kinders oordra.
En dit verklaar, ten minste tot 'n mate, hierdie statistiese ontwikkeling.
Dit word ook deur die media ondersteun.
Ek bedoel, as jy terugdink, was dit voorheen so dat inhoud wat oor seksualiteit gegaan het, in die aandprogram hoort.
Maar kinders vandag het maklike toegang daartoe.
En dit is prakties glad nie 'n probleem vir kinders om sulke tonele in films of rekenaarspeletjies of wat ook al te kyk nie.
En dit is natuurlik problematies wanneer opvoedkundige konsepte dieselfde pad volg en
seksualiteit by elke draai aktief aan kinders bevorder word.
Dit het glad niks met die kind se vrye wil te doen nie.
Wanneer jy dit oor en oor in die media sien, wanneer jy dit weer en weer hoor en dit ook by die
kleuterskool gesê word, byvoorbeeld: "Kom, verken julleself."
En wanneer jy seksueel aktief word, is dit nie meer iets wat die kind self besluit nie. In
plaas daarvan word dit vir die kind besluit.
Dit behoort dit te doen.
Dit is die rigting waarin ons beweeg.
En dan ervaar ek groepdruk waaraan die kind moeilik weerstand kan bied.
En wanneer jy daarby vreemdelinge voeg wat uiteindelik niks met psigo-neurotiese ontwikkeling, sielkunde, psigoterapie of
psigodiagnostiek te doen het nie, soos kleuterskooloppassers byvoorbeeld, wat nie in hierdie konteks opgelei is om
sensitief te reageer nie, watter kinders na hierdie knus hoekies gestuur word, en waar kom hulle eintlik vandaan?
Wat het hulle eintlik tuis ervaar?
Kan dit wees dat die seun, of selfs die meisie, reeds op 'n vroeë ouderdom by die huis met ongesonde
seksualiteit gekonfronteer is en dalk selfs misbruik ervaar het?
Ek laat dus twee kinders saam wat reeds persoonlikhede ontwikkel, wat reeds hul eerste konflikervarings gehad het en wat ook in
konflikpersoonlikhede kan ontwikkel, naamlik persoonlikhede wat makliker misbruik kan
word. Nog een wat makliker misbruik kan word.
En wanneer twee van hulle bymekaarkom — ek praat van mag, ek praat van misbruik — gebeur daar baie dinge in daardie
knus hoekies wat ons nie eens in ons ergste nagmerries kon voorstel nie, dinge wat kinders met mekaar doen.
Nietemin word hierdie konsepte op grond van misbruikvoorkoming geregverdig, van alle dinge.
Natuurlik gaan seksuele opvoeding ook oor om te verseker dat kinders in gevaarlike situasies in staat is om hulp te
soek, na iemand toe te wend en die taal te hê om dit te doen.
Die AWO, een van Duitsland se grootste verskaffers van kinderopvang, het selfs sy eie weergawe van die WGO-agenda in 'n
brosjure met die titel "Beskermingskonsepte teen seksuele misbruik van kinders en
jongmense in instellings en dienste" gepubliseer.
En daarin lees ons wat vir ons al te bekend is, van Kentler tot Timmermanns .
En daar is al hoe meer van hulle.
Ja, hier in 'n kleuterskoolkonsep uit Nedersaksen, byvoorbeeld, staan daar:
Liggaamsverkenningspele, dikwels na verwys as dokterspele, is een van die mees algemene en
bekendste uitdrukkingsvorme van kinderseksualiteit.
Om grensoverstappings te voorkom, is dit belangrik dat ouers, opvoedkundige assistente en professionele persone
in instellings herhaaldelik die volgende reëls vir fisiese verkenning-speletjies met kinders bespreek.
1. Vrywillige deelname — wil alle deelnemers die spel speel?
2. Jy kan te eniger tyd sê stop. Nee beteken nee!
3. Niemand sal benadeel word nie.
4. Niks word in liggaamsopeninge ingevoeg nie.
5. Gelykwaardige ouderdom: Die ouderdomsverskil moet nie te groot wees nie, sodat daar geen magstewewig is nie.
6. Hulp kan te eniger tyd gesoek word. Om hulp te vra is nie kletserig nie.
Wel, dit is tipiese reëls, en wanneer ek my voorstel om kinders voortdurend sulke reëls te vertel, is dit
juis dit wat hulle in die eerste plek die idee gee.
Ja, beslis! Wanneer jy hierdie konsepte bekendstel, laat jy eers die kinders sien dat sulke dinge
bestaan en moedig hulle dan aan om verder te ondersoek.
En dit is basies heeltemal onnodig vir die kinders.
As dit nie op sy eie ontwikkel nie, maar slegs deur hierdie aansporing.
Die ironie van die hele saak is dat, in wese, geen van hierdie seksuele opvoedkundige konsepte
verpligtend sou wees vir dagversorgingsentrums nie.
Dit klink altyd so, maar dit is glad nie so nie.
Die enigste ding wat hulle verplig was om te doen, was om deur hierdie Wet op Kinders- en Jeugbemagtiging
2021 tot 2024 'n geweldbeskermingskonsep te verskaf.
Elke kleuterskool moet dit hê om 'n bedryfslisensie te verkry of te behou.
En as deel van hierdie geweldsbeskermingskonsep implementeer hulle nou almal hierdie geslagsopvoedingskonsepte.
En alles raak deurmekaar.
Die voorkomskonsepte dien om te verseker dat volwassenes kinders nie misbruik nie en om seksuele misbruik van
kinders deur volwassenes in openbare instellings te voorkom.
Terselfdertyd sê mense: wel, om te verhoed dat kinders misbruik word, ontwikkel ons konsepte vir
geslagsopvoeding sodat kinders dinge kan benoem.
Maar dit raak die kinders glad nie.
Jy moet volwassenes aanspreek om seksuele misbruik te voorkom.
Wel, ek dink dat in 'n situasie waar 'n kind NEE moet sê om te verhoed dat hy of sy aan mishandelende gedrag deur
ander kinders onderwerp word, dit reeds mishandeling is.
Ja, dit is in ag geneem.
Wanneer ons speel, doen ons ander nie seer nie. Nee, nee.
As jy sê STOP... - Ja, ek weet. - ...dan sal ons stop, dis goed.
… Kan kinders selfs nee sê, of word volwasse gedrag hier ook op jong kinders geprojekteer?
"Ek sou net sê dat dit nie werk nie."
Natuurlik moet jy vir kinders sê dat hul liggame aan hulle behoort en dat niemand hulle mag
aanraak as hulle nie aangeraak wil word nie.
Dit moet en behoort aan kinders gekommunikeer te word.
Mens mag net nie verwag dat hulle dit sal kan doen nie.
Nie op daardie ouderdom nie, nie op kleuterskool-ouderdom nie, hulle kan dit beslis nie doen nie.
Hulle kan dit later in hul tienerjare doen – en baie van hulle kan dit steeds nie doen nie, ja. Jy moet ook leer om NEE te sê.
Maar jy kan nie van kleuters verwag om dit te kan doen nie.
Dit is die begin van leer dat ek grense kan stel – maar ek sal eers baie, baie later in staat wees om dit te doen, dit is seker.
Ja, kom ons wees duidelik:
'n Nisgebied van seksuele opvoeding met duidelike skakels na pedofilie is oorgeneem deur invloedryke organisasies wat dit
gebruik om van bo af 'n uiters problematieke agenda deur te druk, met die doel om dinge wat letterlik 'n saak
is vir aanklaers en jeugwelsynskantore deel te maak van die alledaagse lewe in kleuterskole.
Die Staatsjeugwelstandsbeampte in Nedersakse het 'n liggaamsverkenningskamer in 'n dagopvangentrum wat deur die
Werkerswelstandsvereniging in Hannover bestuur word, gesluit.
Die opvoedkundige konsep is deur die Ministerie van Onderwys en Kultuursake geklassifiseer
as 'n bedreiging vir die welsyn van kinders.
Daar was groot opgewondenheid in 2023 asof dit alles so 'n verrassing was.
Maar in werklikheid is dit presies wat in al ons kleuterskole gebeur.
En sommige linkse media-uitlate ondersteun hierdie agenda al lank.
Die "woke-gees van die tyd" dreig egter nou om in die media die oorhand te kry, soos gesien kan
word in hierdie SAT-streekverslag van April 2025:
"Dokterspeletjies of fisiese verkenning in die kleuterskool, masturbasie..."
Nedersaksen weer, dieselfde as in Hannover.
Maar in plaas daarvan om dit te verbied, verdedig die minister van kultuur nou die konsep met al die
halwe waarhede en onwaarhede wat ons hier ontbloot het.
"Elke instelling is verplig om in sy konsepte te definieer hoe dit omgaan met kinderontwikkeling en dus ook die ontdekking van
hul eie liggame, want dit is noodsaaklik om kinders uiteindelik teen misbruik te beskerm - en dit is gebaseer op opvoedkundige
en wetenskaplike standaarde en word daarom noukeurig deur die Staatsjeugwelstandsbeampte kantoor gemonitor en hersien."
"As jy net een gedeelte uit konteks haal, sê diegene wat in Bramsche verantwoordelik
is, kan dit vinnig tot misverstande lei."
Misverstande? Glad nie!
Dit is staatsgesubsidieerde kinders in gevaar stel, bevorder deur linkse ideoloë in die media en politiek.
Mites soos misbruikvoorkoming en wetenskaplike strengheid word aangevul deur 'n ander, 'n regs hefboom.
Dit kan ook in Timmermann 2013 waargeneem word: die beweerde regte van kinders.
"Natuurlik sluit dit ook die reg op 'n positiewe en individuele ontwikkeling van seksualiteit vir kinders in..."
Kortliks: omdat kinders 'n reg op seksuele opvoeding het, wat hul ouers voortdurend aan hulle ontneem, moet
die staat ingryp om hierdie beweerde reg af te dwing.
En daarom is dit, vanuit die perspektief van hierdie ideologie, die ideaal: infantiele teenoor volwasse seksualiteit.
Diegene wat kinders hul kinderjare ontneem en hulle herinterpreteer as seksuele wesens, mag hierdie ontwikkeling
verwelkom, maar moet hulself afvra of dit 'n toeval kan wees dat dit ontstaan het in plekke waar kinders niks meer as dit is nie:
Voorwerpe van seksuele begeerte vir pedofiele volwassenes.
En tog, ingebed in die alomteenwoordige "diversiteitswaansin", word dit onbeskaamd deurgevoer – met so 'n krag dat selfs aan die
konserwatiewe kant byna geen politikus dit waag om te verset nie.
"Ons het hierdie studie aan alle lede van die Europese Parlement versprei."
Ons het 'n lys van 700 mense gehad, en ongelukkig het slegs 3 van daardie 700 mense gereageer.
Tot dusver is geen stap onderneem om die geloofwaardigheid van hierdie dokument in twyfel te trek nie.
Dit wys hoeveel belangstelling politici deesdae in kinderbeskerming het.
Baie onderwerpe word bespreek, maar selde gaan dit oor kinders.
"Aangesien beide die kundegroep en die bronne wat gebruik is, bevooroordeeld is, glo ek dat die voortsetting van hierdie
tipe seksuele opvoeding kinders in hul wese heeltemal verdeel."
En as hulle kinders van die begin af gewoond maak om in seksuele verhoudings betrokke te raak, of om seksualiteit as iets te
beskou wat soos lekkers verbruik moet word, dit wil sê as 'n verbruiksgoeder, en as hulle gewoond raak daaraan om voortdurend
van maat te verander, dan ontstaan die vraag wanneer hierdie persoon byvoorbeeld sal besluit om 'n
gesin te begin en in stabiele verhoudings te tree?
Dit is presies hoe baie ouers voel. Dit is presies waarom daar weerstand is, en dit is die moeite werd.
Die moeder uit Sakse-Anhalt kon, saam met ander ouers, die bekendstelling van die konsep by haar kleuterskool vir eers stop.
"Oor die algemeen het dit my gepla dat daar in die eerste plek 'n konsep van seksuele opvoeding bestaan, want
vir my gaan die terme seksualiteit en kinderjare nie saam nie. Hulle is wedersyds uitsluitend."
Die moeder uit Nedersaksen betreur aan die ander kant dat sy nie dadelik daarteen geprotesteer het nie.
"Eintlik is ek kwaad vir myself dat ek nie onmiddellik by daardie ouersaand opgetree en gesê
het: Nee, ek wil dit nie vir my kind hê nie!"
Ek sal almal aanraai om die konsep wat deur die kleuterskool wat ek vir my kind kies, nader te
beskou om te verseker dat my kind goed versorg word.
En wanneer so 'n seksuele opvoedkundige konsep na vore kom, sou ek almal aanraai om NEE te sê.
En as die kleuterskool dit nie stop nie, sal ek jou eintlik aanraai om jou kind êrens
anders heen te stuur, om hulle daaruit te haal!
Want ek glo – en ek kan dit ná soveel jare in my seun sien – dat hy nie vergeet het nie.
En ek weet nie hoeveel hy dalk sal ly aan hierdie eerste seksuele ervaring wanneer hy puberteit bereik nie.
Ek kan nog nie sê nie.
"As mens jou voorstel dat dit gereeld en normaal tydens puberteit voorkom, sou mens ook moes kan bewys waarom
dit, onder sekere aannames, te laat is en dalk selfs ongunstige ontwikkelingsprosesse bevorder."
Maar daar is geen bewyse daarvoor nie.
Waarom moet ek seksuele impulse in die kinderjare vestig as kinders dit nie vir gesonde ontwikkeling nodig het nie?
As dit dus ontbreek, het nog niemand bewys dat kinders abnormaal of opvallend sal ontwikkel nie.
Ons het egter 'n toename in seksuele aanvalle gesien sedert sulke metodes algemeen geword het, en hierdie korrelasie is duidelik.
Maar ek kan nie die omgekeerde hiervan bewys nie.
"Gevolgtrekking: Hierdie konsepte bied werklik leiding oor hoe om seksuele aanranding te pleeg en egte
seksueleisering te bevorder – vanaf 'n baie jong ouderdom."
"Daarbenewens is dit die ouers se fundamentele verantwoordelikheid om hul kinders oor hierdie sake op te voed en om
enige vrae wat hulle op daardie ouderdom mag hê, te beantwoord."
Dit is nie kinders se fokus om voortdurend oor seksualiteit te dink sonder dat hulle daarna gevra word nie.
"Ja, en dit gaan ook oor ouers wat regtig waaksaam is."
Ouers moet regtig hiermee tred hou en dit vir hulle gedemonstreer kry.
"Hierdie seksuele opvoedkundige konsepte vir dagversorgingsentrums moet afgeskaf word."
Dit het geen plek in 'n kleuterskool nie. Kinders het dit nie nodig nie.
Kinders het hegte band nodig, nie seksuele opvoeding nie. Dit is malheid!
Betrokke raak ook.
Deel hierdie film, inlig jou vriende en familie, versprei inligtingsmateriaal.
Wys ander wat aan die gebeur is.
Want dit is 'n verkeerde draai wat ons samelewing nie vinnig genoeg kan verlaat nie.
En uiteindelik lê dit by ons, die ouers.
Ons is die laaste bolwerk teen seksualisering en die woke-aanval op ons kinders by: "Misdaadtoneel-nagskool"
(Die woke-aanval op ons kinders) 'n filmprojek deur "Demo für alle" (Demo for All).
As u ons werk wil ondersteun, sal ons u donasie waardeer.
En moenie vergeet om in te teken op ons kanaal en nuusbrief nie.