Выпадкі сексуальных дамаганняў сярод дзяцей у дзіцячых садках растуць.
Гэта была загаловак у Bild у снежні 2024 года: Зарэгістраваныя напады ў Паўночнай Рэйн-Вестфаліі:
Новыя шакавальныя лічбы гвалту ў дзіцячых садках:
Амаль 2000 выпадкаў нанясення цялесных пашкоджанняў ++ Сексуальныя напады павялічыліся больш чым удвая
Газета NW Nachrichten паведаміла 13 верасня гэтага года: значна больш гвалту ў дзіцячых садах Паўночнага
Рэйн-Вестфаліі – фізічныя напады і сексуальны гвалт
З 2022 года колькасць зарэгістраваных выпадкаў павялічылася больш чым удвая.
У Паўночным Рэйн-Вестфаліі колькасць выпадкаў сексуальнага гвалту, здзейсненага дзецьмі, амаль патроілася.
13.09.2025] Гэта ўсяго толькі дзве рэпрэзентатыўныя загалоўкі з федэральнай зямлі Паўночны Рэйн-Вестфлія.
Гэты небяспечны ход развіцця не з'яўляецца выпадковасцю:
З жніўня 2024 года кожнае дзіцячае садкі абавязана прадставіць так званую «канцэпцыю абароны ад гвалту».
Многія ўстановы таксама інтэгруюць канцэпцыі сэксуальнай адукацыі ў гэтым кантэксце.
«Пакоі для даследавання цела», «утульныя куткі» і падобныя аб'екты не з'яўляюцца рэдкасцю.
Тэндэнцыі, якія прасоўваюцца як адукацыйна каштоўныя, паходзяць са стандартаў САА па сексуальнай адукацыі ў Еўропе.
Змест гэтых стандартаў выклікае глыбокую занепакоенасць.
Для дзяцей ва ўзросце ад 0 да 4 гадоў рэкамендуецца наступнае: «Задавальненне і жаданне дакранацца да ўласнага цела,
мастурбацыя ў раннім дзяцінстве» або «пажадлівыя перажыванні, фізічная блізкасць як частка жыцця чалавека».
- звязана з гэтым набыццё сексуальных навыкаў праз так званыя «гульні ў доктара».
Дзецям 4-6 гадоў варта «гаварыць на сэксуальныя тэмы»!
Гэта таксама абмяркоўвалася тут і там у СМІ, але без раскрыцця вельмі праблематычнага зместу плана па інфільтрацыі педафілаў.
Французкі сацыёлаг Тыбо Керлірзін з арганізацыі па абароне дзяцей «Маман Луўз» вывучаў крыніцы навуковых
рэкамендацый стандартаў СААЗ і наткнуўся на аўтараў з лабісцкіх груп, якія адкрыта падтрымліваюць педафілію.
Сярод іх ёсць людзі, якія публікаваліся ў педафільскіх часопісах і глыбока ўкаранёныя ў гэтых колах.
У адукацыйнай брашуры «Die schleichende Pädophilisierung» («Слізкая педафілізацыя»), апублікаванай
арганізацыяй па абароне дзяцей «Demo für alle», гаворыцца:
Сексуалізаваная дзіцячыня — гэта Эльдарада для педафілаў.
Аднак сэксуалізацыя падсцерагае не толькі ў цёмных кутках інтэрнэту, але і ў на першы погляд
абароненых прасторах, такіх як школы і дзіцячыя садкі.
«Tatort Kita» — гэта заклік да ўсіх бацькоў, педагогаў, супрацоўнікаў службаў па справах непаўналетніх і
іншых прадстаўнікоў сістэмы правасуддзя спыніць гэтае дзяржаўнае падрыўванне дабрабыту дзяцей.
Каб абараніць нашых дзяцей: калі ласка, падзяліцеся гэтым важным паведамленнем!
Найперш вялікі дзякуй акцыйнаму альянсу DemoFürAlle!
ТРЭЙЛЕР
«Ну, тэрмін "канцэпцыя сексуальнай адукацыі" ніколі не згадваўся.»
Гэта трывожныя паведамленні.
«Гэты: "Дзяржаўнае ўпраўленне па справах непаўналетніх спыняе запланаванае месца для фізічнага даследавання ў дзіцячым садзе"»
І колькасць расце.
«Вось тады я пачала задавацца пытаннем, ці сапраўды гэтая канцэпцыя такая ўжо добрая».
Што адбываецца ў нашых дзіцячых садках?
«Людзі — сэксуальныя істоты з самага пачатку.»
«Доктарскія гульні з'яўляюцца часткай нармальнага развіцця дзіцяці. Незалежна ад
таго, ці падабаецца ім дотык ці сама гульня».
У гэтым фільме мы пакажам, як вельмі праблемная тэндэнцыя ў сексуальнай адукацыі замацавалася ў уплывовых арганізацыях.
«Вось тая злавесная матрыца.»
«Яна раскрыла тое, што павінны ведаць усе бацькі і ўсе палітычныя лідары.»
Іх мэта: новая прастора дзіцячай сексуалізацыі.
Але які ўплыў гэта аказвае на самых маленькіх дзяцей?
«Потым, у гэтых утульных кутках, адбываюцца рэчы, якія мы нават не маглі ўявіць у сваіх найгоршых
кашмарах, рэчы, якія дзеці робяць адно аднаму».
«Гэта ўжо злоўжыванне.»
"Так!"
"Насамрэч, я злая на сябе, што не адразу выказалася на тым бацькоўскім сходзе і не
сказала: 'Не, я не хачу гэтага для свайго дзіцяці'."
Пытанні, якія насамрэч з'яўляюцца справай дзяржаўных абвінаваўцаў і службаў па справах
непаўналетніх, павінны стаць нормай у дзіцячых садках.
Месца злачынства: дзіцячы садок. Атака прабуджальнікаў на нашу дзетку.
Гэта тэндэнцыя, якая працягваецца ўжо дзесяцігоддзямі: сэксуалізацыя заходніх грамадстваў.
Усё больш і больш, хутчэй і хутчэй, усё больш бунтарскіх і ўсё часцей накіраваных на дзяцей.
Насамрэч сёння яна павінна была чытаць для дзяцей у гарадской бібліятэцы Баргтехайд: «Драг-квін Вев Нуар».
«Але гэта, вядома, яшчэ адзін знак таго, наколькі важнай з'яўляецца такая адукацыйная праца, якую мы таксама праводзім».
Бо толькі калі мы актыўна супрацоўнічаем з дзіцячымі садкамі, школамі і прафесійна-тэхнічнымі вучылішчамі,
мы можам сапраўды дасягнуць поспеху ў адукацыі людзей.
Даследаваць? Чым?
«У чэрвені яна хоча аб'яднацца з дрэг-кінгам Эрыкам Бігкліт...»
Мюнхен, падобныя выявы, адна тэма:
«... арганізаваць чытанне для дзяцей ва ўзросце ад 4 гадоў і старэй.»
Тэндэнцыя да ўсё больш ранняй сексуалізацыі — гэта не нямецкая з'ява.
Тарэўеха, Іспанія: Маленькія дзеці танцуюць у касцюмах прастытутак на гей-парадзе.
Педафілія на адкрытай вуліцы.
Ці ўвогуле месца дзецям на гей-парадах?
Відаць, так і ёсць ва Уроцлаве, Польшча.
У Лондане Парад Прайда цяпер ёсць уласны сямейны і дзіцячы сектар.
Брытанскі адукацыйны выдавец Twinkl такім чынам прапагандуе радужную праграму («роўныя правы для ўсіх»).
І гэта выклікала немалое абурэнне ў ЗША:
«Мы прыйдзем па вашых дзяцей», — скандавалі ўдзельнікі гей-прайда ў Нью-Ёрку.
Усё гэта было проста непаразуменнем, запэўнілі ўсе ініцыятары.
Слоган быў вырваны з кантэксту.
Сапраўды?
Франкфурт-на-Майне, ліпень 2025:
Гэта Дзень Крыстафер-стрыт, ці, хутчэй, Дні.
Тое, што пачалося як гей-прайд, цяпер стала чатырохдзённым мерапрыемствам на беразе ракі
Майн, і дзеці тут таксама асабліва вітаюцца.
Так званы CSD Mile рэкламуе ўласную моладзевую і сямейную зону.
«Ідэальна, каб дзеці праявілі сваю творчасць на поўную», — па словах арганізатараў.
«Нарэшце, прастора для нашых маленькіх гасцей», — пішуць яны ў Instagram.
Выснова: Каруселі і надзіманыя замкі побач з феціш-стэндамі.
Радужныя аднарогі сустракаюць радужную ідэалогію.
Гейы ў скураных строях побач з маленькімі дзецьмі — нібыта гэта абсалютна натуральна на
мерапрыемстве, скіраваным на поўную сексуалізацыю дарослых.
Няма крытыкі, усе ўдзельнічаюць.
Але хоць толькі нешматлікія бацькі добраахвотна прыводзяць сюды сваіх дзяцей, ёсць іншыя месцы,
куды павінны прыводзіць сваіх дзяцей усе бацькі.
У многіх месцах сэксуалізацыя ў школах ужо з'яўляецца звычайнай з'явай.
Але гэта яшчэ не ўсё.
Цяпер гэта пачынаецца і ў дзіцячых садках.
Які ўплыў гэта аказвае на дзяцей?
Якія рызыкі існуюць і што наконт інтарэсаў бацькоў?
Для гэтага фільма мы месяцамі даследавалі, сустракаліся з экспертамі, аналізавалі сеткі і
выявілі некаторую трывожную даведную інфармацыю.
Тут мы прадстаўляем вынік.
Што павінны ведаць усе бацькі – і ўсе палітыкі ў любым выпадку.
«Гэта праблема, якая, відавочна, усё больш турбуе бацькоў: ранняя сэксуалізацыя іх дзяцей, цяпер нават у дзіцячых садках».
«Так, гэта абсалютна вар'яцтва.»
Пра гэта паведамляюць усе газеты.
Дзяржаўны офіс па справах моладзі адмяняе запланаванае месца для фізічнага развіцця ў дзіцячым садзе.
Гэта было ў Гановеры.
У нас тут, у Браўншвейгу, такое: гуляюць у доктара ў дзіцячым садзе.
Дзіцячы садок разглядае прастору для сэксуальных гульняў.
У Керпене: мастурбацыя і гульні ў доктара.
Ну паўсюль, і нават у каталіцкіх дзіцячых садках.
Каталіцкі дзіцячы садок адмяняе скандальныя мерапрыемствы, звязаныя з гульнямі «ў доктара», — у Кёльне.
І ў Швейцарыі такое таксама ёсць: пакоі для гульняў у доктара — звычайная справа ў швейцарскіх дзіцячых садах.
"Гэта таксама тое, што мы перажылі з 'Ініцыятывай бацькоўскага дзеяння'."
Мы атрымліваем усё больш лістоў ад занепакоеных бацькоў, якія звяртаюцца да нас і кажуць, што такі тып сексуальнай адукацыі або
сексуальнага выхавання становіцца празмерным у дзіцячых садах.
Гэта вар'іруецца ад паказу кніг да нападаў, якія адбываюцца сярод аднагодкаў або дзяцей.
Ёсць некаторыя рэчы, якія прыцягваюць вашу ўвагу і якія сапраўды вельмі, вельмі непакояць.
Гэта трывожныя навіны.
Усё гэта надзвычай стрэсавае і надзвычай асабістае для пацярпелых , таму нешмат хто хоча пра гэта гаварыць на камеру .
Керсцін Крамер дамовілася сустрэцца з парай бацькоў, якія пагадзіліся зрабіць менавіта гэта.
Па іх просьбе мы не раскрыем месца жыхарства або асобу пацярпелых.
Усё, што мы можам сказаць, гэта тое, што наша падарожжа вядзе нас у невялікі горад дзесьці ў Баварыі.
І гісторыя пачынаецца даволі неэфектна з размовы дзвюх маці ў дзіцячым садзе.
«І яна расказала мне пра сваіх сыноў, якія дома шчыра смяяліся з нашай дачкі, а
дакладней — з перажыванняў, якія яны перажылі разам.
І сыны сказалі, што наша дачка засунула палец у дупу, чым яны займаюцца ўвесь дзень дома.
Але дачка згаданай маці памятае гэта зусім інакш.
«Тады я спытала яе пра гэта наўпрост. Што гэта было?»
Ці праўда тое, што сказала Мама?
Так, матуля, гэта праўда, але ўсё было зусім не так, як яна табе расказала.
Увогуле не так было, калі хлопцы знялі з мяне штаны.
Выбачайце, што гэта?
А потым яна сказала, што гэтыя хлопцы сцягнулі з яе штаны, як сцвярджаецца, некалькі разоў, а
не адзін раз, і што гэта адбывалася рэгулярна.
Так, яны звязаліся з намі, і я ўжо раней размаўляла з ёй па тэлефоне, а потым падчас размовы яна таксама згадала, што
яе дачку некалькі разоў сэксуальна дамагаліся два хлопцы.
Такім чынам, мы тут гаворым пра дзяцей.
Месца злачынства: лясны дзіцячы садок з экалагічным ухілам.
Сярод іншага, на адкрытай прасторы была труба, у якую дзеці маглі прапаўзці.
«На дварэ ёсць труба, тунэль, дзе можна схавацца.»
Тое, што не бачна звонку.
«Калі ты не глядзіш на гэта наўпрост.»
Менавіта тут, відавочна, адбыліся напады.
Так, і пазней высветлілася, што хлопцы прымусілі яе распрануцца перад імі, зняць штаны і ўставіць сабе штосьці ў ягадзіцы.
Магчыма, хлопцы таксама запускалі пальцы ёй у зад.
Улічваючы ўзрост дзяцей, дакладна невядома, што менавіта адбылося.
Але відавочна, што нешта адбылося, і прытым нешта сур'ёзнае.
"Насамрэч, у той час наша дачка мела траўмы ў вобласці геніталій.
І я сапраўды пайшла да педыятра спытаць: Што гэта? Што мне рабіць? Як гэта?
Яна паглядзела на гэта, яна заўважыла гэта, яна не магла нічога сказаць.
І яна таксама сказала, што калі дзіця пра гэта не гаворыць, мне не варта далей дапытвацца, каб не ўскладніць магчымую траўму.
Аднак яшчэ больш дзіўна тое, як установа адрэагавала на інцыдэнт.
«Усё гэта ўсяго толькі гісторыя, якую мая дачка ўсё роўна прыдумала.
І калі ў іх будуць пытанні наконт сэксуальнасці, мы гэта ўдакладнім.
Мяне таксама здзівіла тое, што, як маці — ці як бацька, — мы хочам зрабіць гэта самі, а не абавязкова атрымаць ад установы.
І я таксама згадаў ёй, што хацеў бы пабачыць канцэпцыю абароны.
Так, так, у нас ёсць адзін – нам таксама трэба мець таго.
Але мне яго так і не далі.
Яны не хацелі, каб я туды зазіраў.
І пазней гэта высветлілася, пасля таго як маці таксама паспрабавала пагаварыць з кіраўніцтвам дзіцячага садка.
І ўсё было перададзена дзіцяці.
Згодна з прынцыпам, што ўсё гэта толькі ўяўленне.
Але пазней высветлілася, што яшчэ адно дзіця сутыкнулася з тым жа — з тымі ж хлопцамі.
"І мы можам радавацца, што даведаліся пра гэта адносна рана, бо тады мы змаглі адрэагаваць неадкладна."
Ну, я кажу «мы», але ж гэта вы адрэагавалі, так, вы з гэтым справіліся.
Мы змаглі неадкладна падзейнічаць, каб абараніць наша дзіця.
У той другой сям'і яны даведаліся вельмі позна.
Дачка цяпер ходзіць у іншы дзіцячы садок.
Ці пацярпела дзіця ад гэтых падзей псіхічна, стане вядома толькі ў далёкай будучыні.
Адно пэўна: як бы цяжка ні было падрабязна ўзнавіць, што насамрэч адбываецца ў такіх «пешчуральных пячорах»
у дзіцячых садках, наступствы могуць быць сур'ёзнымі.
І гэта без усялякіх гульняў у доктара ці чагосьці падобнага.
"Таксама не было ніякай каюты для даследаванняў у прамым сэнсе гэтага слова.
Дзетак проста пакінулі адных.
Але ў гэтым і заключаецца сутнасць.
Менавіта гэта і прадугледжана канцэпцыямі сексуальнай адукацыі ў дзіцячых садках.
Прызнаецца, што дзеці даследуюць адно аднаго без нагляду, дакранаюцца да геніталій адно
аднаго і ўводзяць прадметы ў целавыя адтуліны.
Ніхто не заўважае.
І дзеці таксама ў такім узросце, калі яны не заўсёды адкрыта гэта выказваюць.
«Ці гэта супадзенне?»
Што насамрэч кажуць на гэты конт эксперты, якія знаёмыя з дзіцячай псіхалогіяй і гвалтам?
У нас ёсць цікавы кантакт у Нойбрандэнбургу. Гэта сямейная пара.
Яны абодва псіхатэрапеўты, якія працуюць з дзецьмі і падлеткамі, таму давайце паглядзім, што яны пра гэта кажуць.
Такім чынам, мы зноў ідзём у турнэ. Гэтым разам у Нойбрандэнбург.
Ан'я і Раман Гёбеке запрашаюць нас у сваю практыку.
Звычайна тут клапоцяцца пра сваіх пацыентаў.
Псіхатэрапеўты і паводзінскія тэрапеўты, напрыклад, дапамагаюць дзецям і падлеткам пераадолець траўмы або трывожныя расстройствы.
«Такім чынам, паводніцкая тэрапія адбываецца тут, у гэтым пакоі.»
Да гэтага Роман Гёбеке некалькі гадоў працаваў у дзіцячых садках.
У сваёй прафесійнай дзейнасці ён заўсёды клапаціўся пра дабрабыт дзяцей.
"Бацькі, натуральна, з'яўляюцца часткай гэтага.
Яны ўжо ўлічаны ў заяўцы, і ёсць гэтыя гадзіны адказнай асобы.
Гэта азначае, што нам патрэбна прастора для дзяцей і бацькоў.
Але тут увага надаецца наймалодшым.
Гэта таксама датычыцца сферы дзейнасці Анкі Гёбеке.
«Такім чынам, гэта пакой для глыбіннай псіхалогіі і гульнятэрапіі.
Гэтая пакой крыху большая за іншую, бо мне тут таксама патрэбна дастаткова цацак.
Карацей кажучы: вы абодва ведаеце дзяцей і іх псіхіку.
Яны таксама рэгулярна лечаць ахвяр гвалту.
Мы хочам даведацца, што Ан'я і Раман Гёбеке думаюць пра тэндэнцыю да ўсё больш ранняй сексуалізацыі.
"Я думаю, што сэксуальнасць — гэта тое, што трэба інтэграваць у эмацыянальнасць дарослага чалавека і сталыя адносіны.
Такім чынам, гэта тое, што нельга разглядаць паасобку, а трэба сапраўды інтэграваць.
Таксама павінна быць так, што дзеці ўжо завяршылі сваю гендарную ідэнтыфікацыю.
Так, ну, то было б раней за ўсё ў падлеткавым узросце.
Такім чынам, вы ўсё яшчэ вельмі шукаеце сваю ідэнтычнасць, у тым ліку гендарную ідэнтычнасць.
І гэта павінна быць зроблена да таго, як адбудуцца любыя палавыя акты.
Усё іншае было б заўчасна, бо дзеці б гэтым перагрузіліся.
І таму што сэксуальнасць у гэтым кантэксце была б тады нечым ізаляваным і яшчэ не інтэграваным.
"Ну, я заўсёды ўспрымаў дзяцей менавіта так і таксама заўважаў, што іх ужо цікавіць той
факт, што існуюць два розныя тыпы людзей."
Але гэта абмяжоўваецца назіраннем і ўспрыманнем: ёсць людзі, якія выглядаюць інакш і маюць іншую гендарную прыналежнасць, чым я.
І гэта, па сутнасці, вызначае межы дзіцячай цікаўнасці.
«Калі, на вашу думку, у дзяцей пачынае развівацца пачуццё сораму?»
І што адбываецца, калі яго парушаюць, прыгнятаюць ці стрымліваюць?
"Ну, па-першае, я магу назіраць вельмі выразнае паводзінне ў дзяцей, калі яны ходзяць у туалет.
Дзеці рэгулярна патрабуюць, каб туалет быў на замку.
Гэта азначае, што ў іх ёсць натуральны імпульс аддаляцца ад таго месца.
Такім чынам, я ўжо магу назіраць, што ў тым узросце — а ўзрост дзіцячага садка звычайна пачынаецца з трох гадоў —
пачуццё сораму і патрэба ўстанаўліваць межы, успрымаць фізічныя межы як бяспечныя, вельмі выразна прысутнічаюць.
"Таксама бывае, што калі дзіця сфарміравала добрую прывязанасць, то яно можа адрозніваць незнаёмцаў ад знаёмых людзей.
Гэта прыкмета добрай сувязі.
І потым дзеці таксама становяцца сарамлівымі з чужымі ў пэўным узросце, каля 8 месяцаў.
Гэта добры знак, бо гэта паказвае, што ён можа адрозніваць незнаёмцаў ад знаёмых людзей.
І, вядома, як толькі дзіця зможа адрозніваць незнаёмцаў ад знаёмых людзей, яно можа не хацець, каб яго дакраналіся незнаёмцы.
Яно хоча захоўваць пэўную адлегласць і, безумоўна, не хоча, каб яму дакраналіся да інтымных месцаў.
Так, гэта тое, што дзіця звычайна адхіліла б, калі б яно развівалася нармальна.
І парушэнні прывязанасці, напрыклад, менавіта тым і характарызуюцца, што дзеці не ў стане гэтага рабіць.
Таму яны проста не могуць адрозніваць незнаёмцаў ад знаёмых людзей і паводзяць сябе
практычна як людзі з парушэннем адчування адлегласці.
"І звяжыся з кім заўгодна."
"Усталяваць кантакт ці нават пайсці на сувязь з кім-небудзь і, магчыма, не паказваць гэтага страху, але
менавіта гэта і ёсць прыкмета няўдалага развіцця і таго, што не сфарміравалася здаровай сувязі."
«Гэта, вядома, цалкам супярэчыць таму, што заўсёды сцвярджаецца ў гэтых канцэпцыях сэксуальнасці.
Заўсёды такі акцэнт робіцца на так званай адукацыі.
Але ніколі не згадваецца пра адданасць.
"Таксама дарэчна, што заўсёды слова даюць адным і тым жа экспертам."
Напрыклад, сярод іх Уве Зільерт, Ёрг Майвальд і Штэфан Ціммерманс. Пра іншых чутно мала.
«Ёсць шмат іншых галасоў там».
Напрыклад, прафесар Крысціян Шуберт, які з'яўляецца доктарам і псіхолагам ва Універсітэцкай бальніцы ў Інсбруку.
«Наш наступны прыпынак: Інсбрук у Аўстрыі.»
Тут мы сустракаем навукоўца, прафесара ўніверсітэта і псіхолага, які таксама лічыцца крытыкам розных аспектаў
сучаснай медыцыны, разглядаючы іх як непажаданыя тэндэнцыі.
Цэласны погляд на цела, розум і душу — яго галоўны тэзіс, які ён таксама прасоўвае ў гэтай публіцыстычнай кнізе.
Найперш, мы хочам даведацца: ці ўяўляў ён на пачатку сваёй кар'еры, што гэтая тэндэнцыя, якая
цяпер відавочная ў дзіцячых садах, стане магчымай?
«Так, але ці падумалі б вы, што мы потым будзем гаварыць пра ўтульныя куткі і пакоі для самапазнання ў дзіцячых садках?]
Дык дзе дзеці павінны адкрыць для сябе сваю сексуальную жаданасць?
«Не, дакладна не!»
Прынамсі, яны не павінны адкрываць для сябе сваю сексуальную жаданасць; гэта яшчэ далёка ад таго, што я мог сабе ўявіць.
«У мяне тут ёсць цытата прафесара Ёрга Майвальда, ганаровага прафесара па правах дзіцяці і абароне
дзяцей, і ён піша ў газеце "Kindheit" (Дзяцінства):»
Ідэя, што дзеці могуць вырасці, не абцяжараныя сексуальнымі пачуццямі, думкамі і дзеяннямі, — гэта
фантазія, далёкая ад рэальнасці, якая не робіць ім справядлівасці і нават можа прынесці ім шкоду.
«Так, у мяне ёсць выразная пазіцыя на гэты конт.
Я мяркую, я маю на ўвазе — трэба сказаць, на мяне ўплывае псіхааналіз — таму я псіхадынамічны псіхатэрапеўт, медыцынскі
псіхатэрапеўт, які, вядома ж, таксама адкрыты для псіхааналітычных разваг адносна псіхасексуальнага развіцця дзіцяці.
Вядома, там нешта развіваецца, у гэтым няма сумневаў.
Але для мяне, калі гаворка ідзе пра развіццё дзіцяці, іншыя аспекты проста важнейшыя.
І гэта ўсё пра сувязь, пра трывалую сувязь, пра здаровы, цёплы і бяспечны дом.
Гэта самае важнае, гэта той падмурак, які патрэбны дзіцяці, кожнаму чалавеку, і
менавіта гэтага я чакаю ад здаровага развіцця.
Я рашуча крытыкую гэтую кампанію па сэксуалізацыі, якая праводзіцца.
Дзе мяркуецца, што сэксуальная энергія існуе ў дзяцей – нават вельмі рана пасля нараджэння.
І вы робіце ўсё, каб вельмі рана пераканацца, што гэтая сэксуальная энергія можа развівацца належным чынам.
«Сексуальная энергія — адзін з тых ключавых наратываў, якімі дзесяцігоддзямі кідаліся ў рамках гэтай афенсівы сексуалізацыі».
«Так, гэта правільна, я таксама заўважыла гэта, напрыклад, у выпадку з Уве Зільертам, "гуру сэксуальнай адукацыі"».
У сваім «Уводзіні ў палавое выхаванне» ён ужо называе лібіда жыццёвай энергіяй, якая робіць
чалавека моцным у барацьбе з расчараваннямі.
Або ў лекцыі, прачытанай Штэфанам Ціммермансам у 2013 годзе.
Ён таксама гаворыць пра энергію сексуальнага жыцця, якой ужо валодаюць дзеці.
«Людзі — сэксуальныя істоты з самага пачатку.
Сексуальная адукацыя станоўча ўплывае на дзяцей, таму што сэксуальнасць — гэта жыццёвая сіла.
«Доктар Штэфан Ціммерманс, адзін з самых вядомых прадстаўнікоў гэтай галіны сэксуальнай адукацыі.
Яго лекцыя, прачытаная больш за 10 гадоў таму, здаецца праектам таго, што цяпер знаходзіць сваё
адлюстраванне ў усё большай колькасці дзіцячых садкоў.
На гэтым тэкставым панэлі Тымерманс пералічыў аргументы на карысць таго, што ён называе сексопазітыўнай адукацыяй.
Напрыклад: «Адкрыццё ўласных межаў як аснова павагі да іншых».
Але хіба гэта не азначае, што вам трэба наўмысна перасякаць гэтыя межы, каб іх адкрыць?
Слухайце і здзіўляйцеся!
Даследаванне сябе і іншых — важны вопыт для дзяцей, і сённяшнія дзеці часцей атрымліваюць гэты вопыт у дзіцячым садзе, чым дома.
Статыстычна кажучы, дома, як правіла, ёсць яшчэ адзін брат ці сястра, і менавіта гэтае балансаванне або выпрабаванне межаў,
прыняцце межаў — я не хачу, каб мяне туды чапалі, мне гэта не падабаецца, або мне гэта падабаецца, я думаю, што гэта добра.
Яны могуць навучыцца гэтаму лепш у большай групе дзяцей, чым калі дома ў іх ёсць толькі адзін
брат ці сястра, ды яшчэ і заўсёды адзін і той жа.
Карацей кажучы, паколькі бацькі не дазваляюць сваім дзецям даследаваць межы стрыманасці сваіх братоў
і сясцёр, гэта павінна адбывацца ў дзіцячых садках.
Усё для развіцця меркаванай сексуальнай энергіі.
Калі сэксуальны развіццё дзіцяці падтрымліваецца і заахвочваецца, гэта спрыяе яго асабістаму развіццю, напрыклад, у
фарміраванні ўласнай індывідуальнай гендарнай ідэнтычнасці.
Але ці сапраўды гэта неабходна для развіцця маленькіх дзяцей?
Ну, я не бачу ніякай патрэбы ў гэтым у строгім сэнсе.
Такім чынам, для мяне карэнным чынам сумнеўна прыцягваць увагу дзяцей да геніталій.
Таму што цяпер у іх так шмат магчымасцей атрымаць асалоду. І навошта мне гэта эратызаваць?
Таму гэта не мае сэнсу на гэтай стадыі распрацоўкі, бо гэта таксама непрадуктыўна.
Ну, у мяне гэта ёсць, але ў мяне няма для гэтага нейрабіялагічнага эквівалента.
У мяне няма ніякіх гарманальных або эндакрынных парушэнняў, якія б адпавядалі гэтаму.
Такім чынам, у мяне няма інтрапсіхічнага каркаса, у якім я мог бы інтэграваць сэксуальнасць у сэнсе атрымання задавальнення.
Такім чынам, лагічна выказаць здагадку, што гэтая сэксуалізацыя ставіць празмерныя патрабаванні да дзіцячай псіхікі.
Я не думаю, што гэта неабходна для развіцця.
Я маю на ўвазе, калі паглядзець на псіхааналіз, то дзіця, немаўля, малыш спачатку знаходзіцца ў аральнай фазе.
Тады ён уваходзіць, дзіця ўваходзіць у анальную фазу.
Гэта пра выхаванне ў туалеце і гэтак далей, пра фазу непаслушлівасці і гэтак далей, гэта ўпісваецца ў гэтую катэгорыю.
А генітальная фаза наступае зусім у канцы, у падлеткавым узросце.
І паміж імі ўсё яшчэ ёсць фаза затрымкі.
І кожны, напэўна, знаёмы з гэтым: падчас латентнай фазы дзяўчынак і хлопчыкаў заўсёды называюць «вы, хлопчыкі» і «вы, дзяўчынкі».
У гэтым узросце яны абсалютна не зацікаўленыя ў сэксуальным кантакце, наадварот.
Яны рашуча адмаўляюцца ад гэтага.
Дзяўчаты аддаюць перавагу быць сярод дзяўчат, а хлопцы — сярод хлопцаў, так.
Ну, я лічу, што ў людзей існуе такая рэч, як арганічнае развіццё.
І я думаю, што сапраўды можа быць такая сэксуальнасць, якая значна адрозніваецца ад
таго, як мы, дарослыя, успрымаем сэксуальнасць.
Такім чынам, гэта азначае, што я быў бы вельмі, вельмі крытычны да дарослых, якія на свой розум асуджаюць дзіцячую сексуальнасць.
Вось адкуль для мяне пачынаецца.
Але менавіта гэта і адбываецца.
Усё больш сексуалізаванае дарослае грамадства праецыруе свой погляд на паводзіны маленькіх дзяцей.
Тое ж самае было і з Тымермансам у яго лекцыі 2013 года:
Таму што сэксуальнасць — гэта жыццёвая энергія, жыццёвая энергія, жыццёвая энергія.
Вось калі пачалася наша гісторыя.
З 2014 года мы выйшлі на вуліцы, каб пратэставаць супраць адукацыйных планаў, якія
ўводзілі наступ сексуалізацыі, асабліва ў школах.
У 2016 годзе газета «Junge Freiheit» узяла інтэрв'ю ў сэксалога Якаба Пастётэра, тагачаснага і цяперашняга прэзідэнта
Нямецкага таварыства сацыяльна-навуковых даследаванняў у галіне сэксалогіі, на палях нашага сімпозіума ў Штутгарце.
Ужо тады ён наракаў:
З аднаго боку, сапраўды, DGSS ужо каля 15 гадоў выступае супраць зместу таго, што я называю
«сексуальнай адукацыяй, якая фінансуецца дзяржавай».
Гэта звязана з тым, што прыкладна 15 гадоў, а магчыма і даўжэй, відавочна, што тыя, хто займаецца сексуальнай адукацыяй, з аднаго
боку атрымліваюць фінансаванне ад дзяржавы, а з другога — іх публікацыі таксама распаўсюджваюцца дзяржавай,
маюць вельмі аднабаковы погляд на сексуальную адукацыю.
Вынік выглядае прыкладна так:
«Сіна і Цім гуляюць у доктара», выдадзена Zartbitter e.V. пры спансаванні горада Кёльн і зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія.
Адна з многіх арганізацый, якія прасоўваюць сексуалізацыю ў дзіцячых садах.
Я б значна лепей пагуляў у доктара.
О не.
Доктар, ну, Тім, ты можаш быць мамай і нарадзіць дзіця.
О, так, гм, тады доктар.
Гульні ў доктара з'яўляюцца часткай нармальнага дзіцячага развіцця.
З узростава абумоўленай цікаўнасцю і бесстароннасцю нават вельмі маленькія дзяўчынкі і хлопчыкі даследуюць свае геніталіі.
Яны любяць дакранацца да іх і пашчыпваць іх, а таксама абменьвацца пяшчотнымі дакрананнямі з іншымі дзецьмі.
Вымяр'це сваю тэмпературу.
Гульні ў доктара з'яўляюцца часткай нармальнага развіцця дзіцяці.
Ці падабаецца ім дотык ці гульня, ці не.
Даследуючы адно аднаго, атрымліваючы асалоду ад нагаты, жаданне глядзець і быць убачанымі іншымі.
Але таксама і дзіцячая мастурбацыя, якая выклікае шмат неўпэўненасці сярод дарослых.
Гэта пра каханне і пачуцці, пра лашкi і пацалункі, пра сябровак і гульні «ў доктара», і пра
тое, як мы можам супакоіць занепакоеныя сем'і.
І гэта яшчэ не ўсё.
След гэтай праграмы вядзе нас яшчэ далей, на найвышэйшы ўзровень.
Менавіта гэта і сцвярджаецца ў стандартах СААЗ па сексуальнай адукацыі ў Еўропе.
Так, існуе гэтая скандальная матрыца, і для дзяцей ад нуля да чатырох гадоў пад загалоўкам «веды, задавальненне
і жаданне» там напісана: дакранацца да ўласнага цела.
Мастурбацыя ў ранням дзяцінстве або прыемныя перажыванні фізічнай блізкасці як частка жыцця чалавека.
Што тычыцца навыкаў, гэта азначае выказванне ўласных патрэб, жаданняў і межаў, напрыклад, у «гульні ў доктара».
А дзецям чатырох-шасці гадоў ужо дазваляецца займацца сэксуальнымі тэмамі.
Яны павінны размаўляць на сэксуальныя тэмы.
Гэта палітычны ядро наступлення па сэксуалізацыі, апублікаванае СААЗ у цеснай супрацоўніцтве з
Федэральным цэнтрам аховы здароўя, або, скарочана, BZgA.
Арганізацыі, якія могуць здавацца надзейнымі для многіх грамадзян, але гэтая ўзроставая матрыца не выглядае надзейнай.
Як медыцынскі работнік, я магу даволі выразна сказаць, што ў мяне ёсць праблема з дыягнастычнымі сістэмамі, якія
прымяняюцца без разбору, без уважлівага вывучэння, са схематызацыямі, з шаблонамі, з правіламі.
Нібы ўсе аднолькавыя.
Нібыта існуюць пэўныя мадэлі, узроставыя структуры. Вы згадвалі «Матрикс» ад СААЗ.
Такім чынам, дзе, так бы мовіць, разглядаюцца пэўныя ўзроставыя групы.
З таго часу варта так рабіць.
Не, гэтае быццё вельмі індывідуальнае, вельмі складанае, жыве ў вельмі пэўным псіхасацыяльным кантэксце і, адпаведна са
сваім арганічным развіццём, у нейкі момант, калі назіраць і ўспрымаць з дастатковай чуласцю, пачне задаваць пытанні.
І я буду чакаць гэтак жа доўга са сваім дзіцем і нічога загадзя не прыдумляць і не навязваць яму.
Але менавіта гэта і адбываецца тут.
Навязванне вельмі сумнеўнага шаблона без якіх-небудзь навуковых доказаў па ўсім кантыненце.
І гэта датычыцца не толькі Германіі, але і ўсёй Еўропы.
У Францыі існуе арганізацыя пад назвай «Маман Луў» (Мацяры-воўкі), якая таксама вывучала стандарты СААЗ і
замовіла даследаванне, што паказала ашаламляльныя вынікі.
Наша суседка Францыя таксама знаёмая з праблемай усё больш ранняй сексуалізацыі.
І там таксама, падштурхоўваемыя прагрэсіўнымі сіламі.
Рэжынэ Шэфер арганізавала відэаінтэрв'ю з Крыстэль Камет, якая належыць да арганізацыі
«Mamans Louves», што перакладаецца як «Воўчыцы-маці».
Вы глыбока вывучылі стандарты СААЗ для Еўропы.
Улічваючы недахопы, якія мы назіралі на нацыянальным узроўні, мы хацелі даведацца, якая так званая навуковая
літаратура ляжыць у аснове таго, што павінна ўкараняцца ў нашых школах па ўсёй краіне.
Вынікам з'яўляецца гэтае шасцідзесяцістаронкавае даследаванне, якое было апублікавана ў 2024 годзе.
Яна раскрыла тое, што павінны ведаць усе бацькі і ўсе палітычныя лідары, прынамсі тыя, для каго
дабрабыт дзяцей з'яўляецца галоўным прыярытэтам.
І ў гэтым для нас заключаецца самае галоўнае: павага да дабрабыту дзіцяці і права бацькоў на выхаванне сваіх дзяцей.
Тыбо Керлірзін, аўтар даследавання, дакладна тлумачыць, што гэта азначае.
Высветлілася, што стандарты СААЗ былі распрацаваны групай экспертаў, якія былі вельмі прадузятымі.
Гэта таму, што практычна ўсе гэтыя эксперты належаць да структур, якія звязаны з Міжнароднай федэрацыяй «Планаванае бацькоўства».
Таму яны выглядаюць хутчэй як актывісты, а не навукоўцы.
І гэта ставіць пытанне, чаму.
Хто зацікаўлены ў гэтым развіцці?
Тыбо наткнуўся на трывожную частку адказу ў бібліяграфіі стандартаў СААЗ.
Бібліяграфія мае некалькі дадаткаў, і я ўжо знайшоў трох прыхільнікаў педакраміналітэту ў Дадатку А.
Аднак ядро і, у той жа час, слабое месца дакумента можна знайсці ў навуковай літаратуры па псіхасексуальным развіцці дзяцей.
Сярод прыкладна 50 спасылак я знайшоў 15, якія можна класіфікаваць як прыхільнікаў або падтрымлівальнікаў ранняга
сексуальнага выхавання ці нават педафільскіх злачынстваў.
Вы ўбачыце, што гэта ўключае людзей, якія належалі да лабісцкіх груп, што адкрыта падтрымліваюць педафілію.
Яны гэта называюць міжпакаленневымі адносінамі.
Сярод іх ёсць людзі, якія публікаваліся ў адкрыта педафільскіх часопісах.
Сувязі паказаны ў гэтай анімацыі на сайце Mamans Louves.
З гэтай мэтай Тыбо падзяліў экспертаў СААЗ на тры групы:
Зялёны — значыць бясшкодна, жоўты — сумніўна, чырвоны — для колаў, якія відавочна выступаюць за вельмі
ранні сексуальны кантакт з дзецьмі ці нават за педафілію.
Нямецкая сувязь з педафільскімі коламі — Гантэр Шміт.
Напрыклад, ён супрацоўнічаў з пэўным Волькмарам Зігушам.
І Сігуш сцвярджаў, што дзіцячая сексуальнасць была не толькі крыніцай задавальнення, але і неабходнасцю.
Ён працаваў для часопіса «Архівы сэксуальнай паводзіны», які існуе і па сённяшні дзень і быў заснаваны Рычардам Грынам.
Рычард Грын быў прыхільнікам педафіліі і сябрам Томаса О'Кэрала.
Ён, у сваю чаргу, быў заснавальнікам і старшынёй арганізацыі пад назвай «Педафільскі інфармацыйны абмен»
— платформы для абмену інфармацыяй паміж педафіламі.
Гэтая група выклікала шмат спрэчак і заклікала да легалізацыі сэксуальных кантактаў паміж дарослымі і дзецьмі.
Як педафілы праніклі ў левыя колы і захапілі барацьбу за грамадзянскія правы, паведамляла брытанская
газета The Guardian у 2014 годзе пра дзейнасць Абмену інфармацыяй педафілаў у 1970-х гадах.
Нават у нямецкай левай апазіцыі, асабліва ў руху 1968 года, у той час ішлі спробы легалізаваць педафілію.
Вядомыя прыклады: палітык з Партыі зялёных Даніэль Кон-Бендзіт, федэральная рабочая група Партыі зялёных «Гейі, педарасты і
трансвестыты» або нямецкая даследчая і рабочая група «Педафілія», у склад папячыцельскага
савета якой на кароткі час уваходзіў Хельмут Кентлер.
Ён, у сваю чаргу, лічыцца заснавальнікам менавіта гэтай галіны сэксуальнай адукацыі.
Мы падрабязна разгледзелі яго педафільскую дзейнасць у нашым дакументальным фільме «КентлерГейт».
У гэтай краіне справу Кентлера працягнулі Уве Зілер, Фолькер Зігуш і Гантэр Шміт.
Напрыклад, у сваім прадмове да кнігі «Мужчынская міжпакаленневая інтымнасць» пачатку 1990-х гадоў Летцэр напісаў:
Існуюць паспяховыя педафілічныя адносіны, якія дапамагаюць і заахвочваюць дзіця.
Ён працягнуў: «Пагроза зрабіць усе педафілійскія дзеянні каранымі па законе з'яўляецца несправядлівай і павінна быць скасавана,
бо яна прадугледжвае дыскрымінацыю і пераслед меншасці».
Эрнст Борнеманн выказаўся гэтак жа выразна ў сваёй кнізе «Das Geschlechtsleben des Kindes»
(«Сексуальнае жыццё дзяцей»), у якой ён сцвярджаў:
Педасексуальныя ненасільныя сэксуальныя дзеянні не абавязкова маюць негатыўных наступстваў для дзіцяці.
Ён таксама згадваецца ў стандартах СААЗ як даведкавая крыніца, а менавіта ў сваёй кнізе:
«Дзіцячыя абліччы сталасці», у якім ён разглядаў меркаваную сексуальнасць 8-гадовых дзяцей.
Галоўная ідэя кнігі ў тым, што людзі з'яўляюцца сексуальнымі істотамі з моманту зачацця.
У дзяцей гэта праяўляецца рознымі спосабамі — у іх гульнях, багатай фантазіі, патрэбе ў дотыках і мастурбацыі.
Менавіта гэта і становіцца асновай для ўсё большай колькасці канцэпцый дзіцячых садоў праз BZGA і СААЗ.
Эрнст Борнеман і Ганс Шміт — два з некалькіх прыкладаў, якія паказваюць, што стандарты СААЗ не толькі
грунтуюцца на вельмі аднабаковым поглядзе экспертаў, але часам глыбока ўкаранёныя ў педафільскіх колах.
І гэта павінна быць асновай для выхавання нашых дзяцей?
Так, ну, гэтыя педафільскія сувязі нас насамрэч зусім не здзіўляюць, бо прабацькам усёй гэтай праграмы
сексуальнай адукацыі, якую прасоўваюць, быў Гермут Кентлер.
А Гермут Кентлер быў актывістам педафіліі, і ён сапраўды таксама быў гвалтаўніком.
Пазней яго прызналі вінаватым у жорсткім абыходжанні з дзіцём, а яго вучнем быў Уве Сілер.
І Уве Зілер, у сваю чаргу, адыграў ключавую ролю ў распрацоўцы стандартаў СААЗ у галіне
сексуальнай адукацыі ў Еўропе праз сваю працу ў BZGA.
Менавіта так, і яны, у сваю чаргу, маюць непасрэдны ўплыў на адукацыйныя планы асобных федэральных зямель тут, у Германіі.
Амаль кожная федэральная зямля, за выключэннем Брэмена, мае так званы адукацыйны план — арыенціровачны план, які
прама вызначае, як павінна праводзіцца палавое выхаванне ў дзіцячых садках і што яно павінна ўключаць.
І Берлінскі план адукацыі ўключае менавіта гэтыя рэчы, якія мы потым знаходзім у канцэпцыях сексуальнай адукацыі, а менавіта:
Крыху пазней дзеці адкрываюць для сябе ўласныя геніталіі і інтэнсіўна іх даследуюць.
«Сексуальная цікаўнасць — не менш важная частка здаровага псіхічнага і фізічнага развіцця, чым атрыманне
асалоды ад прыемных адчуванняў у ўласным целе», — кажа Берлін.
А ў Паўночным Рэйн-Вестфаліі гэта азначае:
Абмен пяшчотай, дакрананні адно да аднаго і нефармальнае, цікаўнае даследаванне ўласнага цела неабходныя для ўсталявання пачуцця
ўласнай ідэнтычнасці і ўсведамлення сваёй гендарнай ідэнтычнасці.
Гэта звычайна адбываецца інтуітыўна і натуральна праз гульню. Дзеці дашкольнага ўзросту!
Гэта тэорыя. Але што на практыцы азначаюць такія канцэпцыі для тых, каго гэта закранае?
Дзве маці, якія абедзве жадаюць застацца ананімнымі, апісваюць, як усё гэта адбылося ў іх дзіцячым садзе.
Першы выпадак адбываецца ў ўстанове, якую вядзе арганізацыя «Фолькссолідарытэт» у Саксоніі-Анхальт.
Я ўпершыню пачула пра канцэпцыю сексуальнай адукацыі з альтэрнатыўных СМІ.
Справа была хутчэй у тым, што такія канцэпцыі існуюць на глыбокім поўдні Германіі, і я быў здзіўлены ці, насамрэч,
шакаваны, што такое ўвогуле існуе, але я заўсёды думаў пра сябе:
О, а што да нас — у гэтай вясковай дзіцячым садзе — ну, гэтага ніколі не здарыцца, ці, прынамсі, да гэтага не дойдзе.
Але гэта зусім не так. Аднойчы на бацькоўскім сходзе аб'яўляюць новыя канцэпцыі для дзіцячага пакоя — не тлумачачы іх.
Больш падрабязную інфармацыю можна знайсці на інфармацыйнай дошцы.
У нейкі момант я была ля гэтай інфармацыйнай дошкі і прачытала пра гэтую канцэпцыю сексуальнай адукацыі
побач з канцэпцыямі прасторы і гвалту, што яна існуе.
Я апамятаўся і папрасіў савет бацькоў разабрацца ў гэтай справе.
І вось што яны зрабілі.
І толькі такім чынам стане вядомым змест канцэпцыі — а менавіта, што дакладна рэкамендуецца СААЗ і BZGA.
І, ведайце, усё гэта, відаць, планавалася ўвесці таемна, без ведама бацькоў.
Ну, тэрмін «канцэпцыя сексуальнай адукацыі» ніколі не згадваўся.
Я прачытаў гэта толькі на гэтым форуме — вельмі дробным шрыфтам у дужках.
Я думаю, што такая важная тэма заслугоўвала б рассылкі па электроннай пошце, або сустрэчы з бацькамі, або
нават інфармацыйнага ліста ці чаго-небудзь падобнага.
Таму што гэта важная справа.
Прынамсі другі выпадак быў больш празрыстым.
Гэта адбываецца ў дзіцячым садзе ў Нижняй Саксоніі.
У нас былі рэгулярныя бацькоўскія сходы, і нам заўсёды прадстаўлялі нешта новае.
І потым — у той вечар кіраўніцтва дзіцячага садка і выхавальнікі сказалі нам, што існуе новая канцэпцыя і што дзеці
павінны быць значна больш адкрытымі наконт сваёй сексуальнасці.
Вось чаму яны ладзілі куток у дзіцячым пакоі, дзе дзеці маглі быць адны — і дзе, па сутнасці, дазвалялася амаль усё.
Такім чынам, так званыя гульні «доктар» — і туды насамрэч не ўмяшаешся.
Аднак дзецям казалі б, дзе праходзяць межы.
Тады казалі, што так, вы можаце быць голымі, дакранацца адно да аднаго і так — разам
даследаваць сябе і іншых — і хлопцаў, і дзяўчат.
І так, але я неяк думаў, што мы выхоўвалі наша дзіця па-іншаму.
Гэта зусім не спыніцца.
Але ўсё аказалася інакш.
Так я прыйшла раніцай — адвяла нашага малодшага сына ў дзіцячы садок, і потым настаўніца
папрасіла мяне завітаць на размову ў другой палове дня.
Адбыўся інцыдэнт.
А потым сёння ўдзень я іду на сумоўе.
Загадчык дзіцячага садка і выхавальнік сядзелі там.
А што яны вам сказалі, што там здарылася?
Так, а потым яны сказалі, што наш сын не выконваў правілы.
Хутчэй за ўсё, гэта адбылося не ў гэтым канкрэтным куце, а ў ваннай.
Ён не прыняў бы адмова «не» іншага дзіцяці і дакрануўся б да яго.
Але гэта было б непажаданым.
І спачатку я быў цалкам збянтэжаны і падумаў: ці можа гэта быць праўдай?
І тады я проста сказаў, што пагавару са сваім сынам.
Ну, ён мне пра гэта нічога не расказаў.
А потым вы абмеркавалі гэта са сваім сынам?
Менавіта.
Я адразу ж забраў яго з сабой — ужо быў час забіраць.
Потым мы ціхенька селі дома, і я проста спытаў яго: «Скажы мне, што там здарылася?»
І тады ён неяк стаў вельмі-вельмі маленькім, паглядзеў уніз і сказаў: «Мама, я зусім нічога не рабіў».
Потым я яму сказаў, у чым яго абвінавачвалі.
Ён кажа: Так, я ведаю, але я не чапаў другое дзіця.
Нічога не было абсалютна.
Але цяпер гэта былі словы аднаго чалавека супраць слоў іншага.
Мой сын раптам стаў злачынцам.
Меркавана, ён дакрануўся да дзіцяці, а дзіцяці гэтага не хацелася.
І гэта неяк засталося нявырашаным — гэтага не магло быць удакладнена.
І гэта фундаментальная праблема.
Гэта таксама відавочна ў выпадках, калі ёсць падазрэнні на злоўжыванні з боку дарослых, як
апісана ў гэтай справаздачы «Хесішэр Рундфунк».
Педафіл, які працуе з маленькімі дзецьмі, мае вельмі нізкі рызыка быць выкрытым, па словах
адваката пацярпелага Ульрыха Варнке з «Белага кольца».
Гэта таму, што ў сістэме правасуддзя пануе распаўсюджанае меркаванне, што паказанні дзяцей ва
ўзросце да 4 гадоў не маюць юрыдычнай сілы ў судзе.
Абгрунтаванне: дзеці не могуць успамінаць рэчы гэтак жа, як дарослыя, і на іх
сведчанні могуць уплываць бацькі і іншыя дарослыя.
Гэта абставіна выклікае не проста задуманасць, улічваючы выяўленыя сувязі з педафіламі ў экспертаў СААЗ.
Такім чынам, іх сведчанні ў судзе не маюць сілы.
І праблема таксама ў тым, што калі маецца здзек над дзецьмі, у рэшце рэшт усё зводзіцца да
сведчання аднаго чалавека супраць сведчання іншага.
Адна маці апісала гэта вельмі яскрава.
Яе сын — меркаваны злачынца, у двукоссі, і, вядома, яна верыць свайму дзіцяці.
Такія канцэпцыі, здаецца, таксама заахвочваюць сэксуальныя напады сярод дзяцей, якія потым нават не могуць быць расследаваны.
І ён памятае, хоць гэта было шмат гадоў таму, ён сапраўды памятае гэта дагэтуль і сораміцца
ўсяго гэтага, хоць і сцвярджае, што гэтага не рабіў.
Ці могуць маленькія дзеці ўвогуле быць злачынцамі, ці сам гэты тэрмін недарэчны ў гэтым кантэксце?
Хіба абодва дзеці не ахвяры няспрыяльных абставін, за якія адказныя дарослыя?
Ну, ствараецца свет.
Дзетак штучна ўводзяць у пэўны стан і навязваюць яго, у выніку чаго яны трапляюць у тое, што я б апісаў як
штучную сексуальнасць, г.зн. такую, што не развілася арганічна, як гэта звычайна бывае.
Як я ўжо казаў, яшчэ раз, на аснове добрых узаемаадносін і здаровага развіцця, здаровая
сэксуальнасць у канчатковым выніку развіецца арганічна.
Вось так.
Тут умяшанне адбываецца вельмі, вельмі рана ў жыцці чалавека, якое не мае нічога агульнага з сексуальнасцю ў гэтай форме.
І потым, вядома, ён таксама можа развівацца нездаровым чынам, і ў выніку можа не прымаць межы.
А потым, магчыма, сорам, агідا і натуральная імунная сістэма таксама не будуць належным чынам
развівацца. І гэта, вядома ж, адчыняе дзверы для злоўжыванняў.
Такім чынам, у канчатковым выніку я цалкам магу ўявіць, што гэта насамрэч прыводзіць да зусім адваротнага таго, чаго спадзяюцца
тыя, хто цяпер лічыць, што дзіцячую сексуальнасць варта заахвочваць з ранняга ўзросту, каб дзеці маглі рана вызначыць
для сябе межы. Я б сказаў, што насамрэч адбываецца наадварот.
І гэта цяпер нават статыстычна відавочна, прынамсі ў Паўночным Рэйн-Вестфаліі.
Высветлілася, што колькасць сексуальных нападаў сярод дзяцей у дзіцячых садках рэзка ўзрасла ў апошнія гады.
Статыстыка злачыннасці паліцыі таксама паказвае велізарны рост, у той час як паказчыкі крадзяжу дробязяў, напрыклад,
што з'яўляецца больш тыповым паводзінамі для дзяцей, за гады засталіся прыкладна на тым жа ўзроўні.
Ну, калі дзеці сутыкаюцца з такім злоўжываннем, я мушу мяркуець, што яны эмацыйна
перагружаныя і, у найгоршым выпадку, траўмаваныя.
І калі вы знаёмыя з гэтымі сувязямі ў траўматалогіі, то мы гаворым пра моцную патрэбу ў паўторы,
г.зн. моцную патрэбу перажыць зноў трыгерныя падзеі.
Вам трэба ўявіць гэта як ланцуговую рэакцыю.
Калі ў мяне ёсць пэўная колькасць дзяцей, якіх можна апісаць як пацярпелых, і яны не атрымліваюць
тэрапеўтычнай падтрымкі або гэтая траўма не вырашана.
Тады яны перададуць гэтыя траўматычныя перажыванні іншым дзецям.
І гэта тлумачыць, прынамсі ў пэўнай ступені, гэтую статыстычную тэндэнцыю.
Гэта таксама падтрымліваецца СМІ.
Я маю на ўвазе, калі ўспомніць, раней кантэнт, звязаны са сэксуальнасцю, павінен быў быць у вечарняй праграме.
Але сённяшнія дзеці маюць да яго лёгкі доступ.
І для дзяцей практычна зусім не праблема глядзець такія сцэны ў фільмах, камп'ютарных гульнях ці яшчэ чаго-небудзь.
І гэта, вядома, праблематычна, калі адукацыйныя канцэпцыі ідуць тым жа шляхам, а
сэксуальнасць актыўна прасоўваецца дзецям на кожным кроку.
Гэта зусім не мае ніякага дачынення да свабоднай волі дзіцяці.
Калі вы бачыце гэта зноў і зноў у СМІ, калі чуеце гэта раз-пораз, і, напрыклад, гэта таксама
кажуць у дзіцячым садзе: «Нумо, даследуйце сябе».
А калі дзіця становіцца палаво актыўным, гэта ўжо не тое, што яно вырашае самастойна. Замест гэтага, гэта вырашаецца за дзіця.
Гэта павінна так працаваць.
У гэтым кірунку мы рухаемся.
І потым на мяне цісне група, супраць якой дзіцяці цяжка выстаяць.
І калі да гэтага дадаць яшчэ і незнаёмцаў, якія ў канчатковым выніку не маюць ніякага дачынення да псіханеўратычнага развіцця,
псіхалогіі, псіхатэрапіі ці псіхадыягностыкі, напрыклад, выхавальніц дзіцячых садкоў, якія не навучаны ў
гэтым кантэксце адчувальна рэагаваць, — якіх дзяцей адпраўляюць у гэтыя ўтульныя куткі і адкуль яны насамрэч?
Што яны насамрэч перажылі дома?
Ці магчыма, што хлопчык, а можа, і дзяўчынка, з ранняга ўзросту сутыкаліся дома з нездаровай
сэксуальнасцю і, магчыма, нават зазналі гвалт?
Такім чынам, я пакідаю двух дзяцей разам, у якіх ужо фарміруюцца характары, якія ўжо мелі свой першы канфліктны досвед і якія
таксама могуць ператварыцца ў канфліктныя асобы, то-бок асобы, якія больш лёгка паддаюцца злоўжыванням.
Яшчэ адна, якая больш лёгка паддаецца злоўжыванням.
А калі двое з іх збіраюцца разам — я кажу пра ўладу, я кажу пра гвалт — тады ў тых утульных кутках адбываецца шмат
такога, чаго мы нават не маглі ўявіць у сваіх найгоршых кашмарах, — таго, што дзеці робяць адно аднаму.
Тым не менш, гэтыя канцэпцыі абгрунтоўваюцца, між іншым, з пункту гледжання прадухілення злоўжыванняў.
Вядома, сэксуальная адукацыя таксама заключаецца ў тым, каб забяспечыць, каб дзеці ў небяспечных сітуацыях
маглі звярнуцца па дапамогу, звярнуцца да каго-небудзь і мець для гэтага неабходны слоўнікавы запас.
AWO, адна з найбуйнейшых у Германіі арганізацый па доглядзе за дзецьмі, нават апублікавала свой варыянт парадку дня
СААЗ у брашуры пад назвай «Канцэпцыі абароны ад сексуальнай эксплуатацыі дзяцей і моладзі ў установах і службах».
І ў ім мы чытаем тое, што нам занадта добра знаёма, ад Кентлера да Ціммерманса .
І іх становіцца ўсё больш і больш.
Так, тут, у канцэпцыі дзіцячага садка з Ніжняй Саксоніі, напрыклад, гаворыцца:
Гульні з даследаваннем уласнага цела, якія часта называюць гульнямі ў доктара, з'яўляюцца адной з самых
распаўсюджаных і вядомых форм праявы дзіцячай сэксуальнасці.
Каб прадухіліць парушэнні межаў, важна, каб бацькі, памочнікі педагогаў і спецыялісты ўстаноў неаднаразова
абмяркоўвалі з дзецьмі наступныя правілы фізічных гульняў.
1. Добраахвотнае ўдзельніцтва — ці хочуць усе ўдзельнікі гуляць у гульню?
2. Вы можаце спыніць у любы момант. Не — значыць не!
3. Нікому не будзе шкоды.
4. Нічога не ўводзіцца ў целавыя адтуліны.
5. Падобны ўзрост: Розніца ва ўзросце не павінна быць занадта вялікай, каб не было дысбалансу сіл.
6. Дапамогу можна шукаць у любы час. Зварот па дапамогу — гэта не наязджанне.
Ну, гэта тыповыя правілы, і калі я ўяўляю, як увесь час паўтараць дзецям такія правілы,
менавіта гэта і дае ім гэтую думку ў першую чаргу.
Так, безумоўна! Калі вы знаёміце дзяцей з гэтымі паняццямі, спачатку вы даяце ім зразумець, што такія
рэчы існуюць, а потым заахвочваеце іх далей даследаваць.
І гэта для дзяцей па сутнасці зусім не неабходна.
Калі гэта не развіваецца само па сабе, а толькі праз гэты імпульс.
Іронія ўсяго гэтага ў тым, што, па сутнасці, ніводная з гэтых канцэпцый сексуальнай
адукацыі не будзе абавязковай для дзіцячых садоў.
Заўсёды так гучыць, але насамрэч зусім не так.
Адзінае, што яны былі абавязаны зрабіць, — гэта забяспечыць канцэпцыю абароны ад гвалту праз гэты Закон аб пашырэнні
правоў і магчымасцей дзяцей і моладзі на 2021–2024 гады.
Кожны дзіцячы садок павінен мець гэта, каб атрымаць або захаваць ліцэнзію на дзейнасць.
І ў рамках гэтай канцэпцыі абароны ад гвалту яны цяпер усе ўкараняюць гэтыя канцэпцыі сексуальнай адукацыі.
І ўсё змешваецца.
Канцэпцыі прафілактыкі накіраваны на тое, каб дарослыя не здзекаваліся над дзецьмі і каб прадухіліць сэксуальны
гвалт над дзецьмі з боку дарослых у дзяржаўных установах.
У той жа час, кажуць людзі, каб прадухіліць гвалт над дзецьмі, мы распрацоўваем канцэпцыі сексуальнай
адукацыі, каб дзеці маглі называць рэчы іх сапраўднымі імёнамі.
Але гэта зусім не ўплывае на дзяцей.
Вы павінны звярнуцца да дарослых, каб прадухіліць сэксуальны гвалт.
Ну, я думаю, што ў сітуацыі, калі дзіця вымушана сказаць «НЕ», каб пазбегнуць абразлівага стаўлення
з боку іншых дзяцей, гэта ўжо з'яўляецца гвалтам.
Так, гэта было ўлічана.
Калі мы гуляем, мы не ранім іншых. Не, не.
Калі ты скажаш «СТОП»... - Так, я ведаю. - ...тады мы спынімся, усё ў парадку.
… Ці могуць дзеці наогул сказаць «не», ці тут таксама на маленькіх дзяцей пераносяцца паводзіны дарослых?
"Я б проста сказала, што гэта не працуе.
Вядома, трэба расказваць дзецям, што іх цела належыць ім, і што ніхто не мае права да іх дакранацца, калі яны самі не хочуць.
Гэта неабходна і трэба данесці да дзяцей.
Проста нельга чакаць, што яны змогуць гэта зрабіць.
У такім узросце, у садок, яны гэтага дакладна не могуць зрабіць.
Яны змогуць зрабіць гэта пазней у падлеткавым узросце — і многія з іх дагэтуль гэтага не могуць,
так. Таму вам таксама трэба навучыцца казаць «НЕ».
Але нельга чакаць, што дзеці дашкольнага ўзросту змогуць гэта зрабіць.
Гэта пачатак таго, каб я навучыўся ставіць межы, — але я дакладна змагу зрабіць гэта толькі значна пазней.
Так, будзем дакладнымі:
Асобная галіна сексуальнай адукацыі, якая мае відавочную сувязь з педафіліяй, была захоплена ўплывовымі арганізацыямі, якія
выкарыстоўваюць яе, каб навязаць зверху вельмі праблематычную праграму, мэтай якой з'яўляецца ўключэнне ў штодзённае
жыццё дзіцячых садкоў рэчаў, што літаральна ўваходзяць у кампетэнцыю пракуратуры і службаў па апецы над непаўналетнімі.
"Дзяржаўны ўпраўленне па справах моладзі Ніжняй Саксоніі закрыла «пакой для даследавання цела» ў дзіцячым садку, якім кіруе
Асацыяцыя работнікаў па сацыяльным забеспячэнні ў Ганноверы.
Міністэрства адукацыі і культуры класіфікавала адукацыйную канцэпцыю як такую, што ставіць пад пагрозу дабрабыт дзяцей.
У 2023 годзе было вялікае ажыўленне, быццам усё гэта стала такім сюрпрызам.
Але насамрэч менавіта гэта і адбываецца ва ўсіх нашых дзіцячых садках.
А некаторыя левыя СМІ ўжо даўно падтрымліваюць гэты парадак дня.
Аднак «вок-зайтгейст» цяпер пагражае дамінаваць у СМІ, пра што сведчыць гэты рэгіянальны
справаздачны выпуск SAT за красавік 2025 года:
«Доктарскія гульні або фізічнае даследаванне ў дзіцячым садзе, мастурбацыя...»
Ніжняя Саксонія зноў, тое ж, што і ў Ганноверы.
Але замест таго, каб забараніць яго, міністр культуры цяпер абараняе гэтую канцэпцыю з усімі
паўпраўдамі і непраўдамі, якія мы тут выкрылі.
"Кожная ўстанова абавязана вызначыць у сваіх канцэпцыях, як яна падыходзіць да развіцця дзіцяці і, такім чынам, таксама да
спазнання ўласнага цела, таму што гэта мае вырашальнае значэнне, каб у канчатковым выніку абараніць дзяцей ад злоўжыванняў - і
гэтыя заснаваныя на адукацыйных і навуковых стандартах і таму знаходзяцца пад пільным наглядам і
праверкай Дзяржаўнага ўпраўлення па справах моладзі."
«Калі ўзяць хоць адзін урывак з кантэксту, скажам, адказных у Брамшэ, гэта можа хутка прывесці да непаразуменняў».
Нязразуменні? Ні ў якім разе!
Гэта дзяржаўная падтрымка пастаноўкі дзяцей у небяспеку, , якую прасоўваюць левыя ідэолагі ў СМІ і палітыцы.
Акрамя міфаў, такіх як прадухіленне злоўжыванняў і навуковая строгасць, існуе яшчэ адзін фактар: юрыдычны рычаг.
Гэта таксама можна назіраць у Тіммерман 2013: меркаваныя правы дзяцей.
«Вядома, гэта таксама ўключае права на станоўчае і індывідуальнае развіццё сэксуальнасці для дзяцей...»
Карацей кажучы: паколькі дзеці маюць права на палавое выхаванне, якое іх бацькі пастаянна адмаўляюць ім, дзяржава павінна
ўмяшацца, каб забяспечыць рэалізацыю гэтага меркаванага права.
І таму, з пункту гледжання гэтай ідэалогіі, гэта ідэал: дзіцячая супраць дарослай сексуальнасці.
Тыя, хто пазбаўляе дзяцей дзяцінства і пераасэнсоўвае іх як сексуальных істот, могуць вітаць гэтыя падзеі, але
павінны спытаць сябе, ці можа быць выпадковасцю тое, што яны пачаліся ў месцах, дзе дзеці — не больш за тое:
Аб'екты сексуальнага жадання для дарослых педафілаў.
І ўсё ж, уплецены ў паўсюдную «манію разнастайнасці», ён нахабна прасоўваецца — з такой сілай, што нават сярод кансерватараў
амаль ніводзін палітык не адважваецца выказацца супраць.
"Мы распаўсюдзілі гэтае даследаванне сярод усіх членаў Еўрапейскага парламента."
У нас быў спіс з 700 чалавек, і, на жаль, адказалі толькі 3 з іх.
На сённяшні дзень не прымалася ніякіх мер для аспрэчвання даверу да гэтага дакумента.
Гэта паказвае, наколькі палітыкі зацікаўлены ў абароне дзяцей у нашы дні.
Абмяркоўваецца шмат тэм, але рэдка яны тычацца дзяцей.
"Улічваючы, што і экспертная група, і выкарыстаныя крыніцы прадузятыя, я лічу, што працягванне такога тыпу сэксуальнай
адукацыі служыць для поўнага падзялення дзяцей у іх сутнасці.
І калі дзяцей з самага пачатку прывучаюць да палавых сувязяў або да ўспрымання сэксуальнасці як нечага, што спажываецца, як
цукеркі, г.зн. як тавару для спажывання, калі іх прывучаюць да пастаяннай змены партнёраў, то ўзнікае
пытанне: калі гэты чалавек вырашыць, напрыклад, стварыць сям'ю і ўступіць у стабільныя адносіны?
Менавіта так адчуваюць многія бацькі. Менавіта таму існуе супраціў, і ён вартая справы.
Маці з Саксоніі-Анхальт разам з іншымі бацькамі пакуль што змагла спыніць укараненне гэтай канцэпцыі ў сваім дзіцячым садзе.
"Увогуле, мяне турбавала сама наяўнасць канцэпцыі сэксуальнай адукацыі, таму што для мяне тэрміны «сэксуальнасць» і
«дзяцінства» несумяшчальныя. Яны выключаюць адно аднаго."
Маці з Ніжняй Саксоніі, з іншага боку, шкадуе, што не пратэставала супраць гэтага адразу.
«Насамрэч, я злуюся на сябе, што не адразу выказалася на тым бацькоўскім сходзе і не
сказала: "Не, я не хачу гэтага для свайго дзіцяці!"»
Я б параіла ўсім больш уважліва прыгледзецца да канцэпцыі дзіцячага садка, у які я аддаю сваё дзіця,
каб быць упэўненымі, што пра яго добра клапоцяцца.
І калі з'яўляецца такая сэксуалізаваная адукацыйная канцэпцыя, я б параіў усім сказаць «НЕ».
І калі дзіцячы садок гэтага не спыніць, я б вам настойліва параіў забраць адтуль ваша дзіця і аддаць яго куды-небудзь яшчэ!
Бо я веру — і я бачу гэта ў свайго сына пасля столькіх гадоў — што ён не забыў.
І я не ведаю, наколькі ён можа пакутаваць ад гэтага першага сексуальнага досведу, калі наступіць палавая сталасць.
Я яшчэ не магу сказаць.
«Калі ўявіць, што гэта адбываецца рэгулярна і нармальна падчас пубертату, тады таксама трэба было б даказаць, чаму
пры пэўных дапушчэннях гэта ўжо занадта позна і, магчыма, нават спрыяе неспрыяльным працэсам развіцця».
Але няма ніякіх доказаў гэтаму.
Дык навошта мне выпрацоўваць сэксуальныя імпульсы ў дзяцінстве, калі дзецям гэта не патрэбна для нармальнага развіцця?
Такім чынам, калі гэтага няма, ніхто яшчэ не даказаў, што дзеці будуць развівацца ненармальна або з прыкметнымі адхіленнямі.
Аднак мы назіраем рост сэксуальных нападаў з таго часу, як такія метады сталі звычайнай з'явай, і гэтая сувязь відавочная.
Але я не магу даказаць адваротнае.
"Выснова: Гэтыя канцэпцыі сапраўды даюць рэкамендацыі, як здзяйсняць сексуальны гвалт і садзейнічаць
сапраўднай сексуалізацыі – з вельмі ранняга ўзросту."
«Акрамя таго, асноўны абавязак бацькоў — навучыць сваіх дзяцей гэтым пытанням і адказваць на любыя
пытанні, якія могуць узнікнуць у іх у гэтым узросце.
Пастаянна думаць пра сексуальнасць без пытанняў — не з'яўляецца аб'ектам увагі дзяцей.
«Так, і таксама гаворка ідзе пра тое, каб бацькі былі сапраўды пільнымі.
Бацькам сапраўды трэба сачыць за гэтым і каб ім гэта дэманстравалі.
«Гэтыя канцэпцыі палавога выхавання для дзіцячых садкоў павінны быць скасаваныя.»
Гэта не для дзіцячага пакоя. Дзецям гэта не патрэбна.
Дзецям патрэбна збліжэнне, а не сэкс-адукацыя. Гэта вар'яцтва!
Далучайцеся і вы.
Падзяліцеся гэтым фільмам, паведаміце сваім сябрам і родным, распаўсюджвайце інфармацыйныя матэрыялы.
Пакажыце іншым, што адбываецца.
Таму што гэта памылковы паварот, ад якога наша грамадства не можа адмовіцца дастаткова хутка.
І ўрэшце, усё вырашаем мы, бацькі.
Мы — апошні бастыён супраць сексуалізацыі і «воксаванай» атакі на нашых дзяцей па адрасе: «Дзіцячы садок "Месца злачынства"».
(Воўкі нападаюць на нашых дзяцей) Кінапраект «Demo für alle» (Дэманстрацыя за ўсіх).
Калі вы хочаце падтрымаць нашу працу, мы будзем удзячныя за ваш ахвяраванні.
І не забудзьцеся падпісацца на наш канал і рассылку.