[Οι σεξουαλικές επιθέσεις μεταξύ παιδιών σε παιδικούς σταθμούς αυξάνονται.
Αυτός ήταν ο τίτλος της Bild τον Δεκέμβριο του 2024: Καταγεγραμμένες επιθέσεις στη NRW: Νέα
στοιχεία-σοκ για τη βία στους παιδικούς σταθμούς:
Σχεδόν 2000 επιθέσεις ++ Οι σεξουαλικές επιθέσεις υπερδιπλασιάστηκαν
Η NW Nachrichten ανέφερε στις 13 Σεπτεμβρίου του τρέχοντος έτους: Σημαντικά περισσότερη βία στους
παιδικούς σταθμούς της NRW - επίθεση και σεξουαλική επίθεση
Από το 2022, ο αριθμός των αναφερόμενων περιπτώσεων έχει υπερδιπλασιαστεί.
Στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, οι περιπτώσεις σεξουαλικής βίας από παιδιά έχουν σχεδόν τριπλασιαστεί.
13.09.2025] Αυτοί είναι μόνο δύο αντιπροσωπευτικοί τίτλοι από το ομόσπονδο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας.
Αυτή η επικίνδυνη εξέλιξη δεν είναι τυχαία:
Από τον Αύγουστο του 2024, κάθε παιδικός σταθμός υποχρεούται να υποβάλει το λεγόμενο "σχέδιο προστασίας από τη βία".
Πολλές εγκαταστάσεις ενσωματώνουν επίσης έννοιες σεξουαλικής αγωγής σε αυτό το πλαίσιο.
"Δωμάτια εξερεύνησης του σώματος", "άνετες γωνιές" και άλλα παρόμοια δεν είναι ασυνήθιστα.
Οι τάσεις που πωλούνται ως εκπαιδευτικά πολύτιμες προέρχονται από τα πρότυπα του ΠΟΥ για τη σεξουαλική αγωγή στην Ευρώπη.
Το περιεχόμενο αυτών των προτύπων είναι άκρως ανησυχητικό.
Για παιδιά ηλικίας 0 έως 4 ετών, συνιστούμε: "Ευχαρίστηση και επιθυμία να αγγίζεις το σώμα σου, πρώιμος
παιδικός αυνανισμός" ή "Ευχάριστες εμπειρίες, σωματική εγγύτητα ως μέρος της ανθρώπινης ζωής"
- συνδέεται με την απόκτηση σεξουαλικών δεξιοτήτων μέσω των λεγόμενων "παιχνιδιών γιατρού".
Τα παιδιά ηλικίας 4 έως 6 ετών πρέπει να "μιλούν για σεξουαλικά θέματα"!
Αυτό έχει επίσης συζητηθεί εδώ και εκεί στα δημόσια μέσα ενημέρωσης χωρίς, ωστόσο, να αποκαλύπτεται η άκρως προβληματική
ατζέντα της παιδοφιλικής διείσδυσης που κρύβεται πίσω από αυτό.
Ο Γάλλος κοινωνικός επιστήμονας Thibault Kerlirzin από την οργάνωση προστασίας των παιδιών "Mamans Louves" διερεύνησε τις
πηγές για τις επιστημονικές συστάσεις των προτύπων του ΠΟΥ και έπεσε πάνω σε συγγραφείς από ομάδες
πίεσης που αντιτίθενται ανοιχτά στην παιδοφιλία.
Ανάμεσά τους είναι άνθρωποι που έχουν δημοσιεύσει σε περιοδικά παιδεραστίας και είναι βαθιά ριζωμένοι σε αυτά τα περιβάλλοντα.
Το εκπαιδευτικό φυλλάδιο "Die schleichende Pädophilisierung" της οργάνωσης για την προστασία των παιδιών Demo für alle αναφέρει:
"Τα σεξουαλικοποιημένα παιδιά είναι ένα Ελντοράντο για τους παιδόφιλους.
Ωστόσο, η σεξουαλικοποίηση δεν παραμονεύει μόνο σε σκοτεινές σελίδες στο διαδίκτυο, αλλά και σε φαινομενικά
προστατευμένους χώρους όπως τα σχολεία και οι παιδικοί σταθμοί".
Το "Tatort Kita" είναι μια έκκληση προς όλους τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς, τους υπαλλήλους των γραφείων πρόνοιας νέων
και το υπόλοιπο σύστημα δικαιοσύνης να σταματήσουν αυτή την κρατικά υποστηριζόμενη διακινδύνευση της ευημερίας των παιδιών.
Για την προστασία των παιδιών μας: διαδώστε το σημαντικό αυτό πρόγραμμα!
Πάνω απ 'όλα, πολλές ευχαριστίες στο DemoFürAlle!
ΡΥΜΟΥΛΚΟΎΜΕΝΟ
"Έτσι, ο όρος σεξουαλική αγωγή δεν αναφέρθηκε ποτέ."
Πρόκειται για ανησυχητικές αναφορές.
"Αυτό εδώ: "Η κρατική υπηρεσία πρόνοιας για τη νεολαία σταματάει την προγραμματισμένη αίθουσα
για εξερεύνηση του σώματος στον παιδικό σταθμό"
Και υπάρχουν όλο και περισσότεροι.
"Αυτό με έκανε να αναρωτηθώ αν η ιδέα ήταν τόσο καλή".
Τι συμβαίνει στους παιδικούς σταθμούς μας;
"Οι άνθρωποι είναι σεξουαλικά όντα από την αρχή".
"Τα παιχνίδια του γιατρού είναι μέρος της φυσιολογικής ανάπτυξης των παιδιών. Είτε τους
αρέσει το άγγιγμα ή το παιχνίδι είτε όχι".
Σε αυτή την ταινία θα δείξουμε πώς ένα εξαιρετικά προβληματικό ρεύμα στη σεξουαλική
εκπαίδευση έχει καταλάβει οργανισμούς με μεγάλη επιρροή.
"Υπάρχει αυτή η διαβόητη μήτρα."
"Έφερε στο φως πράγματα που όλοι οι γονείς και όλοι οι πολιτικοί ηγέτες πρέπει να γνωρίζουν".
Στόχος τους: Μια νέα διάσταση της σεξουαλικοποίησης των παιδιών.
Αλλά τι κάνει αυτό στα πιο μικρά παιδιά;
"Τότε συμβαίνουν πολλά πράγματα σε αυτές τις φιλόξενες γωνιές που δεν ονειρευόμαστε ούτε στους
εφιάλτες μας, πράγματα που κάνουν τα παιδιά μαζί".
"Αυτό είναι ήδη κατάχρηση."
"Ναι!"
"Είμαι πραγματικά ενοχλημένη με τον εαυτό μου που δεν φώναξα αμέσως σε εκείνη τη βραδιά γονέων και
δεν είπα: "Όχι, δεν το θέλω αυτό για το παιδί μου"".
Πράγματα που στην πραγματικότητα είναι περισσότερο υπόθεση των εισαγγελέων και των γραφείων πρόνοιας νέων
πρόκειται να γίνουν ο κανόνας στα κέντρα ημερήσιας φροντίδας.
Κέντρο ημερήσιας φροντίδας στον τόπο του εγκλήματος. Η ξυπνητή επίθεση στα παιδιά μας.
Είναι μια τάση δεκαετιών: η σεξουαλικοποίηση των δυτικών κοινωνιών.
Όλο και περισσότερα, όλο και πιο γρήγορα, όλο και πιο επαναστατικά και όλο και πιο συχνά απευθύνονται σε παιδιά.
Υποτίθεται ότι θα διάβαζε σήμερα για παιδιά στη δημόσια βιβλιοθήκη του Bargteheide: "Dragqueen Veuve Noire".
"Αλλά φυσικά αυτό είναι επίσης ένα σημάδι του πόσο σημαντική είναι αυτή η μορφή εκπαιδευτικού έργου που επιτελούμε.
Διότι μόνο αν πάμε πραγματικά ενεργά στους παιδικούς σταθμούς, στα σχολεία και στις επαγγελματικές σχολές θα
καταφέρουμε πραγματικά να εκπαιδεύσουμε τους ανθρώπους".
Ξεκαθαρίστε; Με τι;
"Τον Ιούνιο, θέλει να συναντήσει τον βασιλιά drag Eric Bigclit ..."
Μόναχο, παρόμοιες εικόνες, ίδιο θέμα:
"... οργανώστε μια ανάγνωση για παιδιά ηλικίας 4 ετών και άνω."
Η τάση για ολοένα και πιο πρώιμη σεξουαλικοποίηση δεν είναι γερμανικό φαινόμενο.
Torrevieja, Ισπανία: Παιδιά με στολές ιερόδουλων χορεύουν σε παρέλαση ομοφυλοφίλων.
Παιδοφιλία στο δρόμο.
Ανήκουν τα παιδιά στις παρελάσεις των γκέι;
Στο Βρότσλαβ της Πολωνίας, προφανώς ήδη.
Στο Λονδίνο, η παρέλαση υπερηφάνειας διαθέτει πλέον τη δική της οικογενειακή και παιδική περιοχή.
Με αυτόν τον τρόπο, ο βρετανικός εκπαιδευτικός εκδοτικός οίκος "twinkl" ρομαντικοποιεί την ατζέντα
του ουράνιου τόξου ("ίσα δικαιώματα για όλους").
Και αυτό προκάλεσε αναστάτωση στις ΗΠΑ:
"Θα πάρουμε τα παιδιά σας", φώναζαν οι συμμετέχοντες σε παρέλαση ομοφυλοφίλων στη Νέα Υόρκη.
Όλα ήταν απλώς μια παρεξήγηση, διαβεβαίωσαν οι εμπνευστές.
Το σύνθημα είχε αφαιρεθεί από τα συμφραζόμενα.
Αλήθεια;
Φρανκφούρτη, Ιούλιος 2025:
Είναι η "Christopher Street Day", ή μάλλον "Days".
Αυτό που ξεκίνησε ως παρέλαση ομοφυλοφίλων είναι πλέον ένα τετραήμερο γεγονός στις όχθες του Μάιν
και τα παιδιά είναι επίσης ρητά ευπρόσδεκτα εδώ.
Το λεγόμενο CSD Mile διαφημίζεται με το δικό του χώρο για τη νεολαία και την οικογένεια.
"Ιδανικό για τα παιδιά να ξεδώσουν δημιουργικά", λένε οι διοργανωτές.
"Επιτέλους χώρος για τους μικρούς μας καλεσμένους" γράφουν στο Instagram.
Ergo: καρουζέλ και φουσκωτά κάστρα δίπλα σε πάγκους με φετίχ.
Οι μονόκεροι του ουράνιου τόξου συναντούν την ιδεολογία του ουράνιου τόξου.
Ομοφυλόφιλοι με δερμάτινα ρούχα δίπλα σε μικρά παιδιά - όπως είναι φυσικό σε μια εκδήλωση που
επικεντρώνεται στην πλήρη σεξουαλικοποίηση των ενηλίκων.
Δεν υπάρχει κριτική, όλοι συμμετέχουν.
Αλλά ενώ μόνο λίγοι γονείς πηγαίνουν τα παιδιά τους εκεί εθελοντικά, υπάρχουν άλλα μέρη όπου
όλοι οι γονείς πρέπει να πάνε τα παιδιά τους.
Η σεξουαλικοποίηση είναι ήδη στην ημερήσια διάταξη σε πολλά σχολεία.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.
Τώρα αρχίζει και στους παιδικούς σταθμούς.
Τι κάνει αυτό στα παιδιά;
Ποιοι είναι οι κίνδυνοι και ποια τα συμφέροντα των γονέων;
Περάσαμε μήνες ερευνώντας για αυτή την ταινία, συναντήσαμε ειδικούς, αναλύσαμε δίκτυα και
συναντήσαμε κάποιες ανησυχητικές πληροφορίες.
Εδώ παρουσιάζουμε το αποτέλεσμα.
Πράγματα που πρέπει να γνωρίζουν όλοι οι γονείς - και όλοι οι πολιτικοί ούτως ή άλλως.
"Αυτή η πρώιμη σεξουαλικοποίηση των παιδιών τους, τώρα ακόμη και στους παιδικούς σταθμούς, είναι ένα θέμα
που προφανώς επηρεάζει όλο και περισσότερους γονείς".
"Ναι, αυτό είναι εντελώς τρελό.
Όλα τα είδη των εφημερίδων αναφέρονται σε αυτό.
Αυτό εδώ: Κρατικό Γραφείο Ευημερίας Νέων σταματά το προγραμματισμένο δωμάτιο για
εξερεύνηση του σώματος στους παιδικούς σταθμούς.
Αυτό έγινε στο Ανόβερο.
Το έχουμε εδώ στο Braunschweig: παιχνίδια γιατρών στο νηπιαγωγείο.
Έχετε εδώ: Παιδικός σταθμός σκέφτεται δωμάτιο για σεξουαλικά παιχνίδια.
In Kerpen: Αυνανισμός και παιχνίδια γιατρού.
Έτσι, παντού και αυτό συμβαίνει ακόμη και στους καθολικούς παιδικούς σταθμούς.
Καθολικός παιδικός σταθμός ακυρώνει σκανδαλώδεις εκδηλώσεις για τα παιχνίδια των γιατρών - στην Κολωνία.
Και η Ελβετία το έχει επίσης: τα δωμάτια για το παιχνίδι του γιατρού είναι φυσιολογικά στους ελβετικούς παιδικούς σταθμούς.
"Αυτή είναι επίσης μια εμπειρία που έχουμε με την "Πρωτοβουλία Elternaktion".
Λαμβάνουμε όλο και περισσότερες επιστολές από ανήσυχους γονείς που μας λένε ότι αυτό το είδος σεξουαλικής
αγωγής έχει ξεφύγει από τον έλεγχο των παιδικών σταθμών.
Κυμαίνεται από το: παρουσιάζονται βιβλία - έως το: οι επιθέσεις λαμβάνουν χώρα μεταξύ συνομηλίκων ή παιδιών.
Υπάρχουν πολλά που μου έρχονται στο μυαλό που είναι πραγματικά πολύ, πολύ ανησυχητικά".
Είναι ανησυχητική είδηση.
Όλο αυτό είναι εξαιρετικά αγχωτικό, εξαιρετικά προσωπικό για τους επηρεαζόμενους , γι' αυτό και δεν
θέλουν πολλοί άνθρωποι να μιλήσουν γι' αυτό στην κάμερα .
Η Kerstin Kramer έχει ένα ραντεβού με δύο γονείς που έχουν συμφωνήσει να κάνουν ακριβώς αυτό.
Κατόπιν αιτήματός τους, δεν αποκαλύπτουμε τον τόπο διαμονής και την ταυτότητα των ενδιαφερόμενων προσώπων.
Το ταξίδι μας οδηγεί σε μια μικρή πόλη κάπου στη Βαυαρία.
Και η ιστορία ξεκινάει εντελώς αδιαφανώς με μια συζήτηση μεταξύ δύο μητέρων στο νηπιαγωγείο.
"Και μου μίλησε για τους γιους της, οι οποίοι γελούσαν από καρδιάς στο σπίτι για την κόρη μας, ή μάλλον για όσα είχαν ζήσει μαζί.
Και οι γιοι είπαν ότι η κόρη μας έχωσε το δάχτυλό της στον πισινό της, κάτι που κάνουν όλη μέρα στο σπίτι".
Αλλά η κόρη της εν λόγω μητέρας το θυμάται πολύ διαφορετικά.
"Τότε της μίλησα απευθείας γι' αυτό. Τι συνέβη;
Είναι αλήθεια αυτό που μου είπε η μαμά μου;
Ναι, μαμά, αυτό είναι αλήθεια, αλλά δεν ήταν καθόλου όπως σου είπε.
Δεν ήταν καθόλου σαν τα αγόρια να μου έβγαλαν το παντελόνι.
Με συγχωρείτε, τι είναι;
Και τότε είπε ότι ναι, αυτά τα αγόρια της έβγαλαν το παντελόνι και φέρεται να το έβγαλαν αρκετές
φορές, όχι μόνο μια φορά, ότι συνέβαινε τακτικά".
Ναι, επικοινώνησαν μαζί μας, και είχα ήδη μιλήσει μαζί της στο τηλέφωνο εκ των προτέρων και στη συνέχεια μου
είπε επίσης στη συνομιλία ότι η κόρη της είχε υποστεί σεξουαλική επίθεση αρκετές φορές από δύο αγόρια.
Μιλάμε λοιπόν για παιδιά εδώ.
Ο τόπος του εγκλήματος: Ένα δασικό νηπιαγωγείο με οικολογική εστίαση.
Στον ανοιχτό χώρο υπήρχε, μεταξύ άλλων, ένας σωλήνας στον οποίο τα παιδιά μπορούσαν να μπουσουλάνε.
"Υπάρχει ένας σωλήνας έξω, ένα τούνελ, όπου μπορείτε επίσης να κρυφτείτε".
Αυτό που δεν φαίνεται από έξω.
"Αν δεν κοιτάξεις κατευθείαν μέσα."
Προφανώς εδώ έγιναν οι επιθέσεις.
Ναι, και αργότερα αποκαλύφθηκε ότι τα αγόρια την ανάγκασαν και την εξανάγκασαν να βγάλει το παντελόνι της
μπροστά τους και να βάλει πράγματα στον πισινό της.
Τα αγόρια μπορεί επίσης να έχουν βάλει τα δάχτυλά τους στον πισινό της.
Το τι ακριβώς συνέβη παραμένει ασαφές δεδομένης της ηλικίας των παιδιών.
Αλλά είναι σαφές ότι κάτι έχει συμβεί, και μάλιστα κάτι σοβαρό.
"Στην πραγματικότητα, η κόρη μας είχε τραύματα στην περιοχή των γεννητικών οργάνων κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Και πήγα στην παιδίατρο για να της το δείξω: Τι είναι αυτό; Τι πρέπει να κάνω; Πώς είναι;
Το κοίταξε, το παρατήρησε, δεν μπορούσε να πει τίποτα.
Και είπε επίσης ότι αν δεν βγει τίποτα από το παιδί, τότε δεν πρέπει να το παρακολουθήσω
για να μην βαθύνω το τραύμα, αν έχει κάποιο".
Το πιο αξιοσημείωτο, ωστόσο, είναι ο τρόπος με τον οποίο ο οργανισμός αντέδρασε στο περιστατικό.
"Έτσι κι αλλιώς όλα αυτά είναι απλώς η ιστορία της κόρης μου.
Και αν έχουν ερωτήσεις σχετικά με τη σεξουαλικότητα, τις διευκρινίζουμε.
Πράγμα που με έκανε επίσης να αναρωτηθώ, επειδή ως μαμά - ή μπαμπάς - θέλουμε να το κάνουμε μόνοι
μας και όχι απαραίτητα να το πάρουμε από το ίδρυμα.
Και τους είπα επίσης ότι θα ήθελα να δω την έννοια της προστασίας.
Ναι, ναι, έχουμε ένα - πρέπει να το έχουμε κι εμείς.
Αλλά δεν μου δόθηκε ποτέ.
Δεν ήθελαν να κοιτάξω εκεί μέσα".
Και αργότερα βγήκε στην επιφάνεια αφού η μητέρα προσπάθησε να μιλήσει στη διεύθυνση του παιδικού σταθμού.
Και τα πάντα μεταφέρθηκαν στο παιδί.
Σύμφωνα με την αρχή, όλα είναι στο μυαλό σας.
Και αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ένα άλλο παιδί είχε βιώσει το ίδιο πράγμα - με τα ίδια αγόρια.
"Και είμαστε τυχεροί που το μάθαμε σχετικά νωρίς, γιατί μπορέσαμε να αντιδράσουμε αμέσως.
Έτσι λέω εμείς, αλλά εσείς αντιδράσατε, ναι, το κατακτήσατε.
Ήμασταν σε θέση να δράσουμε άμεσα για να προστατεύσουμε το παιδί μας.
Σε αυτή την άλλη οικογένεια, το ανακάλυψαν πολύ αργά".
Η κόρη πηγαίνει τώρα σε άλλο παιδικό σταθμό.
Το κατά πόσον το παιδί υπέστη τραύματα από τα γεγονότα θα αποσαφηνιστεί μόνο στο απώτερο μέλλον.
Ένα πράγμα είναι βέβαιο: όσο δύσκολο και αν είναι να ανασυνθέσει κανείς με λεπτομέρειες τι πραγματικά συμβαίνει
σε τέτοιες "χαδιάρικες σπηλιές" σε παιδικούς σταθμούς, οι συνέπειες μπορεί να είναι σοβαρές.
Ακόμα και χωρίς να παριστάνει τον γιατρό ή κάτι τέτοιο.
"Δεν υπήρχε επίσης δωμάτιο εξερεύνησης με την πραγματική έννοια της λέξης.
Τα παιδιά απλά αφέθηκαν μόνα τους".
Αλλά αυτό ακριβώς είναι το θέμα.
Αυτό ακριβώς περιλαμβάνεται στις έννοιες της σεξουαλικής αγωγής των παιδικών σταθμών.
Είναι αποδεκτό για τα παιδιά να εξερευνούν το ένα το άλλο χωρίς επίβλεψη, να αγγίζουν τα γεννητικά τους
όργανα και να βάζουν πράγματα στα στόμια του άλλου.
Κανείς δεν το προσέχει.
Και τα παιδιά είναι επίσης σε μια ηλικία που δεν το επικοινωνούν απαραίτητα ανοιχτά.
"Ναι, είναι αυτό σύμπτωση;
Τι λένε στην πραγματικότητα οι ειδικοί που είναι εξοικειωμένοι με την παιδική ψυχολογία και την κακοποίηση σχετικά με αυτό;
Έχουμε μια ενδιαφέρουσα επαφή στο Neubrandenburg. Είναι ένα παντρεμένο ζευγάρι.
Είναι και οι δύο ψυχοθεραπευτές παιδιών και εφήβων και θα δούμε τι έχουν να πουν γι' αυτό".
Θα πάμε λοιπόν πάλι σε περιοδεία. Αυτή τη φορά στο Neubrandenburg.
Η Anja και ο Roman Göbeke μας καλωσορίζουν στο ιατρείο τους.
Συνήθως φροντίζουν τους ασθενείς τους εδώ.
Ο ψυχοθεραπευτής και ο θεραπευτής συμπεριφοράς βοηθούν τα παιδιά και τους νέους να ξεπεράσουν το
τραύμα ή τις αγχώδεις διαταραχές, για παράδειγμα.
"Αυτό είναι λοιπόν το δωμάτιο όπου γίνεται η συμπεριφορική θεραπεία".
Πριν από αυτό, ο Roman Göbeke εργάστηκε για αρκετά χρόνια σε παιδικούς σταθμούς.
Επαγγελματικά, ασχολήθηκε πάντα με την ευημερία των παιδιών.
"Οι γονείς είναι μέρος αυτού, φυσικά.
Λαμβάνονται ήδη υπόψη στην εφαρμογή και υπάρχουν αυτές οι ώρες αναφοράς.
Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε χώρο για παιδιά και γονείς".
Αλλά οι νεότεροι βρίσκονται στο επίκεντρο εδώ.
Αυτό ισχύει και για τον τομέα εργασίας της Anja Göbeke.
"Αυτό είναι λοιπόν το δωμάτιο για την ψυχολογία βάθους και την παιγνιοθεραπεία.
Είναι λίγο μεγαλύτερο από το άλλο δωμάτιο, γιατί χρειάζομαι και εδώ αρκετά παιχνίδια".
Εν ολίγοις: γνωρίζετε και οι δύο τα παιδιά και τον ψυχισμό τους.
Περιθάλπουν επίσης τακτικά θύματα κακοποίησης.
Θέλουμε να μάθουμε τι έχουν να πουν η Anja και ο Roman Göbeke σχετικά με την τάση για ολοένα και πιο πρώιμη σεξουαλικοποίηση.
"Νομίζω ότι η σεξουαλικότητα είναι κάτι που πρέπει να ενσωματωθεί σε μια ενήλικη
συναισθηματικότητα και μια ώριμη δραστηριότητα σχέσεων.
Επομένως, αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να εξεταστεί μεμονωμένα, αλλά θα πρέπει πραγματικά να ενσωματωθεί.
Και θα πρέπει επίσης να ισχύει ότι τα παιδιά έχουν ήδη οριστικοποιήσει τον προσδιορισμό του φύλου τους.
Ναι, άρα το νωρίτερο κατά τη διάρκεια της εφηβείας.
Επομένως, είστε ακόμα σε μεγάλο βαθμό σε αναζήτηση της ταυτότητάς σας, συμπεριλαμβανομένης της ταυτότητας φύλου σας.
Και αυτό θα πρέπει να ολοκληρωθεί πριν από οποιαδήποτε σεξουαλική δραστηριότητα.
Οτιδήποτε άλλο θα ήταν πρόωρο, διότι τα παιδιά θα ήταν συγκλονισμένα.
Και επειδή η σεξουαλικότητα θα ήταν τότε κάτι απομονωμένο μέσα σε αυτό το πλαίσιο και όχι ακόμη ολοκληρωμένο".
"Πάντα βίωνα και παρατηρούσα τα παιδιά να ενδιαφέρονται για το γεγονός ότι υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων.
Αλλά αυτό περιορίζεται στην παρατήρηση και την αντίληψη: Υπάρχουν άνθρωποι που μοιάζουν
διαφορετικοί και έχουν διαφορετικό φύλο από μένα.
Και με αυτό, ο ορίζοντας της περιέργειας ενός παιδιού είναι πραγματικά καθορισμένος".
"Κατά τη γνώμη σας, πότε αρχίζει να αναπτύσσεται η αίσθηση της ντροπής στα παιδιά;
Και τι συμβαίνει όταν διαταράσσεται, ντρέπεται ή καταπιέζεται;
"Από τη μία πλευρά, μπορώ να παρατηρήσω πολύ καθαρά τη συμπεριφορά των παιδιών όταν πηγαίνουν στην τουαλέτα.
Τα παιδιά απαιτούν τακτικά να κλειδώνει η τουαλέτα.
Με άλλα λόγια, έχουν μια φυσική παρόρμηση να ξεχωρίζουν.
Μπορώ λοιπόν ήδη να δω ότι σε αυτή την ηλικία - η ηλικία του νηπιαγωγείου αρχίζει συνήθως στην ηλικία των 3 ετών - το αίσθημα
της ντροπής και η ανάγκη να ορίσει κανείς τον εαυτό του, να αντιληφθεί τα όρια του
σώματος ως ασφαλή, είναι πολύ καθαρά παρόντα".
"Είναι επίσης γεγονός ότι όταν ένα παιδί έχει αναπτύξει ένα καλό δεσμό, διακρίνει μεταξύ ξένων και οικείων ανθρώπων.
Αυτό είναι σημάδι ενός καλού δεσμού.
Και τότε ένα παιδί γίνεται επίσης ξένο σε μια ορισμένη ηλικία, γύρω στους 8 μήνες.
Αυτό είναι ένα καλό σημάδι γιατί δείχνει ότι μπορεί να διακρίνει μεταξύ ξένων και οικείων ανθρώπων.
Και φυσικά, αν ένα παιδί μπορεί να καταλάβει τη διαφορά, μπορεί να μην θέλει να το αγγίζουν ξένοι ή άγνωστοι άνθρωποι.
Θέλει να κρατάει μια ορισμένη απόσταση και σίγουρα δεν θέλει να το αγγίζουν στα προσωπικά του μέρη.
Ναι, αυτό είναι κάτι που ένα παιδί θα απέρριπτε, συνήθως αν έχει ολοκληρώσει μια υγιή ανάπτυξη.
Και οι διαταραχές προσκόλλησης, για παράδειγμα, χαρακτηρίζονται από το γεγονός ότι τα παιδιά δεν είναι σε θέση να το κάνουν αυτό.
Έτσι, δεν μπορούν να διακρίνουν μεταξύ ξένων και οικείων ανθρώπων και πρακτικά θα
συμπεριφέρονται με τρόπο "μειωμένης απόστασης""."
"Και να έρχεστε σε επαφή με τυχαίους ανθρώπους".
"Το να έρχεται σε επαφή ή ακόμα και να πηγαίνει μαζί με τυχαίους ανθρώπους και ίσως να μην δείχνει αυτό το φόβο,
αλλά αυτό είναι ένα σημάδι αποτυχημένης ανάπτυξης και ότι δεν έχει δημιουργηθεί ένας υγιής δεσμός".
"Αυτό φυσικά έρχεται σε πλήρη αντίθεση με αυτό που πάντα υποστηρίζεται σε αυτές τις σεξουαλικές αντιλήψεις.
Το επίκεντρο είναι πάντα η λεγόμενη εκπαίδευση.
Αλλά ποτέ δεν γίνεται λόγος για δέσμευση".
"Είναι επίσης σωστό να έχουν πάντα τον λόγο οι ίδιοι ειδικοί.
Πρόκειται, για παράδειγμα, για τους Uwe Sielert, Jörg Maiwald και Stefan Timmermanns. Για τους υπόλοιπους δεν ακούς πολλά".
"Αλλά υπάρχουν αρκετές άλλες φωνές.
Για παράδειγμα, ο καθηγητής Christian Schubert, ο οποίος είναι γιατρός και ψυχολόγος
στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Ίνσμπρουκ".
"Η επόμενη στάση μας: το Ίνσμπρουκ στην Αυστρία.
Εδώ συναντάμε έναν επιστήμονα, καθηγητή πανεπιστημίου και ψυχολόγο, ο οποίος είναι επίσης επικριτής διαφόρων -κατά
την άποψή του ανεπιθύμητων- εξελίξεων στη σύγχρονη ιατρική.
Η ολιστική θεώρηση του σώματος, του νου και της ψυχής είναι η βασική του θέση, την οποία
προωθεί και σε αυτό το μη μυθοπλαστικό βιβλίο.
Πρώτον, θέλουμε να μάθουμε: Θα πίστευε ότι αυτή η εξέλιξη, η οποία είναι πλέον εμφανής στους παιδικούς
σταθμούς, θα ήταν δυνατή στην αρχή της καριέρας του;"
"Ναι, αλλά θα πιστεύατε ότι θα μιλούσαμε για άνετες σπηλιές και δωμάτια αυτοεξερεύνησης σε παιδικούς σταθμούς;
Πού θα πρέπει λοιπόν τα παιδιά να ανακαλύψουν τη σεξουαλική τους επιθυμία;"
"Όχι, σίγουρα όχι!
Οπότε τουλάχιστον όχι να ανακαλύψουν τη σεξουαλική τους επιθυμία, αυτό απέχει πολύ από αυτό που θα μπορούσα να φανταστώ".
"Έχω ένα απόσπασμα από τον καθηγητή Jörg Maiwald, ο οποίος είναι επίτιμος καθηγητής για τα δικαιώματα των παιδιών και την
προστασία των παιδιών, και γράφει στην εφημερίδα "Kindheit":
Η ιδέα ότι τα παιδιά μπορούν να μεγαλώσουν απαλλαγμένα από σεξουαλικά συναισθήματα, σκέψεις και
πράξεις είναι μια μη ρεαλιστική μυθοπλασία που τα αδικεί και μπορεί ακόμη και να τα βλάψει".
"Ναι, έχω σαφή θέση σε αυτό.
Υποθέτω, εννοώ - πρέπει να πω ότι είμαι ψυχαναλυτικά επηρεασμένος - είμαι ψυχοδυναμικός ψυχοθεραπευτής, ιατρικός ψυχοθεραπευτής -
ο οποίος φυσικά είναι επίσης αρκετά ανοιχτός σε ψυχαναλυτικές εκτιμήσεις σχετικά με την ψυχοσεξουαλική ανάπτυξη ενός παιδιού.
Φυσικά υπάρχει κάτι που εξελίσσεται, δεν υπάρχει αμφιβολία γι' αυτό.
Αλλά για μένα, υπάρχουν απλά άλλες πτυχές που βρίσκονται στο επίκεντρο όταν πρόκειται για την ανάπτυξη των παιδιών.
Και έχει να κάνει με το δέσιμο, έχει να κάνει με την ασφαλή προσκόλληση, έχει να κάνει με ένα υγιές, ζεστό και ασφαλές σπίτι.
Αυτό είναι το πρώτο και το κυριότερο, αυτή είναι η βάση που χρειάζεται ένα παιδί, που χρειάζεται κάθε
άνθρωπος, και αυτό περιμένω από την υγιή ανάπτυξη.
Είμαι σαφής επικριτής αυτής της επίθεσης σεξουαλικοποίησης που επιδιώκεται.
Όπου θεωρείται ότι υπάρχει σεξουαλική ενέργεια στα παιδιά - πολύ νωρίς μετά τη γέννηση.
Και ότι φροντίζετε σε πολύ πρώιμο στάδιο ώστε αυτή η σεξουαλική ενέργεια να μπορεί να αναπτυχθεί ανάλογα".
"Η σεξουαλική ενέργεια είναι μία από τις βασικές αφηγήσεις που έχουν περάσει από το χωριό εδώ και
δεκαετίες ως μέρος αυτής της επίθεσης σεξουαλικοποίησης".
"Ναι, σωστά, το παρατήρησα κι εγώ αυτό, με τον Uwe Sielert, τον "Πάπα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης".
Στην "Εισαγωγή στη Σεξουαλική Αγωγή", μιλάει επίσης για τη λίμπιντο ως ζωτική ενέργεια
που παρέχει δύναμη ενάντια στην απογοήτευση.
Ή σε μια διάλεξη του Stefan Timmermanns το 2013.
Μιλάει επίσης για την ενέργεια της σεξουαλικής ζωής που θα έχουν ήδη τα παιδιά".
"Οι άνθρωποι είναι σεξουαλικά όντα από την αρχή.
Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση έχει θετική επίδραση στα παιδιά, διότι η σεξουαλικότητα είναι μια ενέργεια ζωής".
"Ο γιατρός Stefan Timmermanns, ένας από τους πιο γνωστούς εκπροσώπους αυτού του κλάδου της σεξουαλικής αγωγής.
Η παρουσίασή του πριν από περισσότερα από 10 χρόνια μοιάζει με το σχέδιο για αυτό που τώρα βρίσκει το
δρόμο του σε όλο και περισσότερους παιδικούς σταθμούς.
Σε αυτό το πάνελ κειμένου, ο Timmermans απαρίθμησε τα επιχειρήματα υπέρ αυτού που αποκαλεί εκπαίδευση φιλική προς το σεξ.
Για παράδειγμα: "Ανακαλύπτοντας τα δικά σας όρια ως βάση για να σέβεστε τους άλλους".
Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να περάσετε σκόπιμα αυτά τα όρια για να τα ανακαλύψετε;
Ακούστε και εκπλαγείτε!
Η εξερεύνηση του εαυτού μας και των άλλων είναι σημαντική μαθησιακή εμπειρία για τα παιδιά και τα παιδιά σήμερα είναι πιο
πιθανό να το κάνουν αυτό στον παιδικό σταθμό παρά στο σπίτι.
Στατιστικά, υπάρχει το πολύ ένα άλλο αδελφάκι στο σπίτι και είναι αυτή η εξισορρόπηση ή η δοκιμή των ορίων, η
αποδοχή των ορίων - δεν θέλω να με αγγίζουν, δεν μου αρέσει αυτό ή μου αρέσει αυτό, νομίζω ότι είναι ωραίο.
Μπορούν να το μάθουν αυτό καλύτερα σε μια μεγαλύτερη ομάδα παιδιών από ό,τι αν έχουν μόνο
έναν αδελφό στο σπίτι και μάλιστα πάντα τον ίδιο.
Εν ολίγοις, επειδή οι γονείς δεν θα επέτρεπαν στα παιδιά τους να εξερευνήσουν τα ηβικά όρια των αδελφών τους, αυτό
υποτίθεται ότι πρέπει να συμβαίνει στους παιδικούς σταθμούς.
Όλα αυτά για την προώθηση της υποτιθέμενης σεξουαλικής ενέργειας.
Εάν η σεξουαλική ανάπτυξη ενός παιδιού συνοδεύεται και υποστηρίζεται, αυτό ωφελεί την ανάπτυξη της
προσωπικότητάς του, για παράδειγμα τη διαμόρφωση της δικής του ατομικής ταυτότητας φύλου.
Αλλά είναι αυτό πραγματικά απαραίτητο για την ανάπτυξη των μικρών παιδιών;
Λοιπόν, δεν βλέπω καμία ανάγκη με την αυστηρή έννοια του όρου.
Έτσι, για μένα είναι θεμελιωδώς αμφισβητήσιμο να τραβάμε την προσοχή των παιδιών στην περιοχή των γεννητικών οργάνων.
Επειδή έχουν τόσες πολλές ευκαιρίες να κερδίσουν ευχαρίστηση. Και γιατί να το ερωτοποιήσω αυτό;
Έτσι, αυτό δεν έχει νόημα σε αυτή την αναπτυξιακή ηλικία, επειδή δεν είναι ούτε παραγωγικό.
Λοιπόν, δεν έχω κανένα νευροβιολογικό ισοδύναμο γι' αυτό.
Δεν έχω καμία ορμονική, καμία ενδοκρινική εξέλιξη που να αντιστοιχεί σε αυτό.
Και έτσι δεν έχω ένα ενδοψυχικό πλαίσιο στο οποίο μπορώ να ενσωματώσω τη
σεξουαλικότητα με την έννοια της απόκτησης ευχαρίστησης.
Και έτσι είναι προφανές ότι αυτή η σεξουαλικοποίηση είναι υπερβολική για τον ψυχισμό του παιδιού.
Δεν νομίζω ότι είναι απαραίτητο για την ανάπτυξη.
Θέλω να πω, αν κοιτάξετε την ψυχανάλυση, το παιδί, το μωρό, το βρέφος βρίσκεται στην αρχή σε μια στοματική φάση.
Τότε μπαίνει, το παιδί μπαίνει σε μια πρωκτική φάση.
Πρόκειται για την εκπαίδευση στην καθαριότητα και ούτω καθεξής, η προκλητική φάση και ούτω καθεξής, εμπίπτει σε αυτήν.
Και η γεννητική φάση έρχεται στο τέλος, στους εφήβους.
Και υπάρχει ακόμα μια φάση καθυστέρησης στο ενδιάμεσο.
Και είμαι σίγουρος ότι όλοι γνωρίζουν ότι στη φάση της λανθάνουσας κατάστασης, τα κορίτσια και τα
αγόρια λένε πάντα: "εσείς αγόρια", "εσείς κορίτσια".
Δεν ενδιαφέρονται καθόλου για σεξουαλική επαφή σε αυτή την ηλικία, αντιθέτως.
Στην πραγματικότητα, το καταπολεμούν αρκετά έντονα.
Τα κορίτσια θα προτιμούσαν να είναι μόνο μεταξύ κοριτσιών και τα αγόρια μεταξύ αγοριών, ναι.
Πιστεύω λοιπόν ότι υπάρχει μια οργανική ανάπτυξη του ανθρώπου.
Και νομίζω ότι μπορεί πράγματι να υπάρχει ένα είδος σεξουαλικότητας από νωρίς, αλλά απέχει πολύ από τον
τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τη σεξουαλικότητα ως ενήλικες.
Με άλλα λόγια, θα έβλεπα πολύ, πολύ κριτικά τους ενήλικες που κρίνουν τη σεξουαλικότητα των παιδιών.
Από εκεί ξεκινάει για μένα.
Αλλά αυτό ακριβώς συμβαίνει.
Μια ολοένα και πιο σεξουαλικοποιημένη κοινωνία ενηλίκων προβάλλει την οπτική της στη συμπεριφορά των μικρών παιδιών.
Αυτό συνέβη και για τον Τίμερμανς στη διάλεξή του το 2013:
Επειδή η σεξουαλικότητα είναι μια ενέργεια ζωής, μια ενέργεια ζωής, μια ενέργεια ζωής.
Η δική μας ιστορία ξεκίνησε επίσης εκείνη την εποχή.
Από το 2014, βγήκαμε στους δρόμους ενάντια στα εκπαιδευτικά σχέδια που εισήγαγαν την
επίθεση σεξουαλικοποίησης, ιδίως στα σχολεία.
Το 2016, η Junge Freiheit διεξήγαγε μια συνέντευξη με τον σεξολόγο Jakob Pastöter, τότε και τώρα πρόεδρο της
Γερμανικής Εταιρείας για τη Σεξουαλική Έρευνα στις Κοινωνικές Επιστήμες, στο περιθώριο του συμποσίου μας στη Στουτγάρδη.
Εκείνη την εποχή είχε ήδη παραπονεθεί:
Από τη μία πλευρά, η DGSS αντιτίθεται στο περιεχόμενο αυτού που εγώ ονομάζω "κρατικά χρηματοδοτούμενη
σεξουαλική εκπαίδευση" εδώ και περίπου 15 χρόνια.
Αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι είναι σαφές εδώ και περίπου 15 χρόνια, ίσως και περισσότερο, ότι οι εμπλεκόμενοι στη
σεξουαλική αγωγή, οι οποίοι αφενός λαμβάνουν χρηματοδότηση από το κράτος, αλλά αφετέρου λαμβάνουν και εκδόσεις
που διανέμονται από το κράτος, έχουν μια πολύ μονόπλευρη άποψη για τη σεξουαλική αγωγή.
Το αποτέλεσμα είναι για παράδειγμα το εξής:
"Sina und Tim spielen Doktor", που εκδόθηκε από τον Zartbitter e.V., με χρηματοδότηση
της πόλης της Κολωνίας και του κρατιδίου NRW.
Μία από τις πολλές οργανώσεις που προωθούν τη σεξουαλικοποίηση στους παιδικούς σταθμούς.
Έχω πολύ περισσότερη διάθεση να παίξω το γιατρό.
Ωχ, όχι.
Γιατρέ, έλα τώρα Τιμ, μπορείς να είσαι η μαμά και να κάνεις και το μωρό.
Ωραία, γιατρέ τότε.
Τα παιχνίδια γιατρού είναι μέρος της φυσιολογικής ανάπτυξης των παιδιών.
Ακόμη και τα πολύ μικρά κορίτσια και αγόρια εξετάζουν τα γεννητικά τους όργανα με την κατάλληλη
για την ηλικία τους περιέργεια και αμεροληψία.
Απολαμβάνουν να τα αγγίζουν και να τα τρίβουν και να ανταλλάσσουν τρυφερά αγγίγματα με άλλα παιδιά.
Πάρτε θερμοκρασία.
Τα παιχνίδια του γιατρού αποτελούν μέρος της φυσιολογικής ανάπτυξης του παιδιού.
Είτε απολαμβάνουν το άγγιγμα ή το παιχνίδι είτε όχι.
Εξερευνώντας ο ένας τον άλλον, απολαμβάνοντας τη γύμνια, την ευχαρίστηση της επίδειξης μπροστά σε άλλους.
Αλλά και ο παιδαριώδης αυνανισμός, ο οποίος συχνά οδηγεί σε ανασφάλεια στους ενήλικες.
Πρόκειται για αγάπη και συναισθήματα και αγκαλιές και φιλιά και φίλες και παιχνίδια με γιατρούς και πώς
μπορούμε να ηρεμήσουμε τις οικογένειες που είναι αναστατωμένες.
Και δεν είναι μόνο αυτό.
Τα ίχνη αυτής της ατζέντας μας οδηγούν ακόμη πιο μακριά, στο υψηλότερο επίπεδο.
Αυτό ακριβώς λένε τα πρότυπα του ΠΟΥ για τη σεξουαλική αγωγή στην Ευρώπη.
Ναι, υπάρχει αυτός ο περιβόητος πίνακας και για τα παιδιά ηλικίας από μηδέν έως τεσσάρων ετών λέει υπό τον τίτλο της γνώσης,
της ευχαρίστησης και της επιθυμίας να αγγίξουν το σώμα τους.
Ο πρώιμος παιδικός αυνανισμός ή η ευχάριστη εμπειρία της σωματικής εγγύτητας ως μέρος της ανθρώπινης ζωής.
Στην περίπτωση των δεξιοτήτων, η έμφαση δίνεται στη συνέχεια στην έκφραση των δικών μας αναγκών, επιθυμιών
και ορίων, για παράδειγμα στο "παιχνίδι του γιατρού".
Και τα παιδιά ηλικίας τεσσάρων έως έξι ετών επιτρέπεται στη συνέχεια να ασχοληθούν με σεξουαλικά θέματα.
Θα πρέπει να μιλούν για σεξουαλικά θέματα.
Αυτός είναι ο πολιτικός πυρήνας της εκστρατείας σεξουαλικοποίησης, που δημοσιεύθηκε από τον ΠΟΥ σε στενή συνεργασία
με το Ομοσπονδιακό Κέντρο Αγωγής Υγείας, ή εν συντομία BZgA.
Οργανισμοί που μπορεί να φαίνονται αξιόπιστοι σε πολλούς πολίτες, αλλά αυτός ο ηλικιακός πίνακας δεν φαίνεται αξιόπιστος.
Ως γιατρός, μπορώ να πω ξεκάθαρα ότι έχω πρόβλημα με τα διαγνωστικά συστήματα που χύνεται σε όλους χωρίς να τα
εξετάζουν προσεκτικά, με σχηματοποίηση, με πρότυπα, με κανόνες.
Λες και όλοι ήταν ίδιοι.
Λες και υπάρχουν συγκεκριμένα σχήματα, ηλικιακές δομές. Αναφέρατε τον πίνακα του ΠΟΥ.
Με άλλα λόγια, πού αντιμετωπίζονται ορισμένες ηλικιακές ομάδες, για να το πω έτσι.
Από εκεί και πέρα, είναι καλό που το κάνετε ήδη.
Όχι, αυτό το ον είναι εξαιρετικά ατομικό, εξαιρετικά πολύπλοκο, ζει σε ένα πολύ συγκεκριμένο ψυχοκοινωνικό πλαίσιο και κάποια
στιγμή, αν το κοιτάξετε με αρκετή ευαισθησία και του δώσετε προσοχή, θα θέσει ερωτήματα σύμφωνα με την οργανική του ανάπτυξη.
Και περιμένω εξίσου πολύ με το παιδί και δεν θα σκεφτώ τίποτα και δεν θα του το επιβάλω.
Αλλά αυτό ακριβώς συμβαίνει εδώ.
Η επιβολή ενός πολύ αμφίβολου προτύπου χωρίς καμία επιστημονική απόδειξη, σε μια ολόκληρη ήπειρο.
Και αυτό δεν ισχύει μόνο για τη Γερμανία , αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη.
Στη Γαλλία υπάρχει μια οργάνωση που ονομάζεται "Mamans Louves", η οποία επίσης εξέτασε τα πρότυπα του ΠΟΥ και
ανέθεσε μια μελέτη που έδειξε θεαματικά αποτελέσματα.
Η γειτονική μας χώρα, η Γαλλία, έχει επίσης επίγνωση του προβλήματος της σεξουαλικοποίησης σε όλο και μικρότερη ηλικία.
Και εκεί, με γνώμονα τις προοδευτικές δυνάμεις.
Η Regine Schäfer κανόνισε μια συνέντευξη μέσω βίντεο με την Christelle Comet, μέλος της οργάνωσης "Mamans Louves".
Έχετε εργαστεί εντατικά για τα πρότυπα του ΠΟΥ για την Ευρώπη.
Λαμβάνοντας υπόψη τις καταχρήσεις που έχουμε παρατηρήσει σε εθνικό επίπεδο, θέλαμε να μάθουμε ποια είναι η λεγόμενη
επιστημονική βιβλιογραφία που αποτελεί τη βάση των όσων πρόκειται να εφαρμοστούν στα σχολεία μας σε εθνικό επίπεδο;
Το αποτέλεσμα είναι αυτή η μελέτη εξήντα σελίδων που δημοσιεύεται το 2024.
Έφερε στο φως πράγματα που πρέπει να γνωρίζουν όλοι οι γονείς και όλοι οι πολιτικοί ηγέτες, τουλάχιστον εκείνοι για τους
οποίους η ευημερία των παιδιών αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα.
Και αυτό είναι το ζητούμενο για εμάς: ο σεβασμός του συμφέροντος του παιδιού και των γονικών δικαιωμάτων.
Ο Thibault Kerlirzin, ο συγγραφέας της μελέτης, εξηγεί τι ακριβώς εννοείται.
Αποδείχθηκε ότι τα πρότυπα του ΠΟΥ δημιουργήθηκαν από μια ομάδα εμπειρογνωμόνων που ήταν πολύ προκατειλημμένοι.
Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι πρακτικά όλοι αυτοί οι εμπειρογνώμονες ανήκουν σε δομές που ανήκουν σε
παρακλάδι της διεθνούς Ομοσπονδίας Φυτικής Γονιμότητας.
Ως εκ τούτου, φαίνεται να είναι ακτιβιστές και όχι επιστήμονες.
Και τίθεται το ερώτημα γιατί.
Ποιος έχει συμφέρον από αυτή την εξέλιξη;
Ο Thibault βρήκε ένα ανησυχητικό μέρος της απάντησης στη βιβλιογραφία των προτύπων του ΠΟΥ.
Η βιβλιογραφία έχει πολλά παραρτήματα και ήδη στο παράρτημα Α βρήκα 3 υποστηρικτές της παιδοκρατίας.
Ωστόσο, το επίκεντρο και ταυτόχρονα το αδύνατο σημείο του εγγράφου βρίσκεται στην επιστημονική
βιβλιογραφία για την ψυχοσεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών.
Μεταξύ των 50 περίπου αναφορών βρήκα 15 που είτε είναι υπέρμαχοι είτε υποστηρικτές της πρώιμης
σεξουαλικής αγωγής ή ακόμη και της παιδοκρατίας.
Θα δείτε ότι σε αυτούς περιλαμβάνονται και άτομα που ανήκουν σε ομάδες πίεσης που αντιτίθενται ανοιχτά στην παιδοφιλία.
Το ονομάζουν σχέσεις μεταξύ γενεών.
Ανάμεσά τους είναι άνθρωποι που έχουν δημοσιεύσει σε ανοιχτά παιδόφιλα περιοδικά.
Οι συνδέσεις παρουσιάζονται σε αυτό το κινούμενο σχέδιο στην ιστοσελίδα του "Mamans Louves".
Ο Thibault χώρισε τους εμπειρογνώμονες του ΠΟΥ σε 3 ομάδες:
Πράσινο για το μη επιλήψιμο, κίτρινο για το αμφισβητήσιμο, κόκκινο για τους κύκλους που τάσσονται σαφώς υπέρ της πολύ πρώιμης
σεξουαλικής επαφής μεταξύ παιδιών ή ακόμη και της παιδεραστίας.
Ένας γερμανικός σύνδεσμος με παιδοκτόνους κύκλους - Gunter Schmidt.
Συνεργάστηκε με κάποιον Volkmar Sigusch, για παράδειγμα.
Και ο Sigusch είχε υποστηρίξει ότι η παιδική σεξουαλικότητα δεν ήταν απλώς μια απόλαυση, αλλά μια αναγκαιότητα.
Εργάστηκε για το περιοδικό "Archives of Sexual Behavior", το οποίο υπάρχει ακόμη και σήμερα και ιδρύθηκε από τον Richard Green.
Ο Richard Green ήταν υπέρμαχος της παιδοφιλίας και φίλος του Thomas O'Carroll.
Αυτός με τη σειρά του ήταν ο ιδρυτής και πρόεδρος μιας οργάνωσης που ονομάζεται "Paedophile Information Exchange"
- μια πλατφόρμα ανταλλαγής πληροφοριών για παιδόφιλους.
Η ομάδα αυτή ήταν πολύ αμφιλεγόμενη και ζήτησε τη νομιμοποίηση της σεξουαλικής επαφής μεταξύ ενηλίκων και παιδιών.
Πώς οι παιδόφιλοι διείσδυσαν στην Αριστερά και κατέλαβαν τον αγώνα για τα πολιτικά δικαιώματα, ανέφερε το 2014
ο Guardian σχετικά με τις δραστηριότητες του Paedophile Information Exchange στη δεκαετία του 1970.
Υπήρξαν επίσης προσπάθειες νομιμοποίησης της παιδοφιλίας στη γερμανική αριστερά, ιδίως στο κίνημα του 1968.
ή η γερμανική ομάδα μελέτης και εργασίας "Παιδοφιλία", στο διοικητικό συμβούλιο της
οποίας συμμετείχε για λίγο ο Helmut Kentler.
Αυτός, με τη σειρά του, θεωρείται ο ιδρυτής αυτού του κλάδου της σεξουαλικής αγωγής.
Ασχοληθήκαμε λεπτομερώς με τις παιδοφιλικές του δραστηριότητες στο ντοκιμαντέρ μας "KentlerGate".
Τον Kentler ακολούθησαν στη Γερμανία οι Uwe Sielert, Volker Siegusch και Gunter Schmidt.
Ο τελευταίος, για παράδειγμα, έγραψε στον πρόλογό του στο βιβλίο "Male Intergenerational
Intimacy" στις αρχές της δεκαετίας του 1990:
"Υπάρχουν επιτυχημένες παιδοφιλικές σχέσεις που βοηθούν και ενθαρρύνουν το παιδί".
Και πρόσθεσε: "Η απειλή να γίνουν όλες οι παιδεραστικές πράξεις ποινικά κολάσιμες είναι άδικη και πρέπει να καταργηθεί,
καθώς συνεπάγεται διακρίσεις και διώξεις μιας μειονότητας".
Ο Ernst Bornemann εκφράστηκε εξίσου ξεκάθαρα στο βιβλίο του "Das Geschlechtsleben des Kindes", στο οποίο υποστήριξε:
"Οι παιδοσεξουαλικές, μη βίαιες σεξουαλικές πράξεις δεν είναι απαραίτητο να έχουν αρνητικές συνέπειες για το παιδί".
Εμφανίζεται επίσης στα πρότυπα του ΠΟΥ ως αναφορά, συγκεκριμένα με το βιβλίο του:
"Childhood Faces of maturity", στο οποίο ασχολήθηκε με την υποτιθέμενη σεξουαλικότητα των παιδιών κάτω των 8 ετών.
Η βασική δήλωση του βιβλίου είναι: "ότι οι άνθρωποι είναι σεξουαλικά όντα από τη στιγμή της σύλληψης.
Αυτό εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους στα παιδιά - στο παιχνίδι τους, στην πλούσια φαντασία τους,
στην ανάγκη τους για άγγιγμα και στον αυνανισμό τους.
Αυτό ακριβώς γίνεται η βάση όλο και περισσότερων αντιλήψεων για τους παιδικούς σταθμούς μέσω της BZGA και του ΠΟΥ.
Ernst Bornemann και Gunter Schmidt - δύο από τα πολλά παραδείγματα που δείχνουν ότι τα πρότυπα του ΠΟΥ δεν βασίζονται
μόνο σε μια πολύ μονόπλευρη προσέγγιση από ειδικούς, αλλά είναι επίσης μερικές φορές βαθιά ριζωμένα σε παιδοφιλικά περιβάλλοντα.
Και αυτό υποτίθεται ότι είναι η βάση για την εκπαίδευση των παιδιών μας;
Ναι, οπότε αυτές οι παιδοφιλικές εμπλοκές δεν μας εκπλήσσουν καθόλου, επειδή ο πρόγονος όλης αυτής της
σεξουαλικής αγωγής που υποστηρίζεται ήταν ο Χέλμουτ Κέντλερ.
Και ο Χέλμουτ Κέντλερ ήταν ακτιβιστής υπέρ της παιδοφιλίας και στην πραγματικότητα ήταν επίσης θύτης.
Στη συνέχεια καταδικάστηκε για κακοποίηση ανηλίκων και μαθητής του ήταν ο Uwe Silert.
Και το έργο του Uwe Silert στο BZGA συνέβαλε καθοριστικά στον καθορισμό των προτύπων του
ΠΟΥ για τη σεξουαλική εκπαίδευση στην Ευρώπη.
Ακριβώς, και αυτά με τη σειρά τους έχουν άμεσο αντίκτυπο στα εκπαιδευτικά σχέδια των
επιμέρους ομόσπονδων κρατιδίων εδώ στη Γερμανία.
Σχεδόν όλα τα ομόσπονδα κρατίδια, με εξαίρεση τη Βρέμη, διαθέτουν το λεγόμενο σχέδιο εκπαίδευσης - σχέδιο προσανατολισμού, το
οποίο καθορίζει άμεσα πώς πρέπει να γίνεται η σεξουαλική αγωγή στους παιδικούς σταθμούς και τι πρέπει να περιλαμβάνει.
Και το εκπαιδευτικό σχέδιο του Βερολίνου περιέχει ακριβώς αυτά τα πράγματα, τα οποία στη
συνέχεια βρίσκουμε στις έννοιες της σεξουαλικής αγωγής:
"Λίγο αργότερα, τα δικά σας γεννητικά όργανα ανακαλύπτονται και εξερευνώνται εντατικά".
"Η σεξουαλική περιέργεια είναι εξίσου μέρος της υγιούς ψυχικής και σωματικής ανάπτυξης με την απόλαυση των
συναισθημάτων ευχαρίστησης στο σώμα σας", λέει ο Berlin.
Ή στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία αυτό σημαίνει:
"Η ανταλλαγή τρυφερότητας, το άγγιγμα του άλλου, η ανεπίσημη και περίεργη εξερεύνηση του σώματος είναι
απαραίτητη για να οικοδομήσει κανείς την ταυτότητα του εγώ του και να αποκτήσει επίγνωση του φύλου του.
Αυτό γίνεται συνήθως με παιγνιώδη, διαισθητικό και μη συνειδητό τρόπο. Παιδιά παιδικών σταθμών!
Αυτά για τη θεωρία. Αλλά τι σημαίνουν αυτές οι έννοιες στην πράξη για τους θιγόμενους;
Δύο μητέρες, οι οποίες επιθυμούν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους, μας λένε πώς όλα αυτά βρέθηκαν στον παιδικό τους σταθμό.
Η 1η υπόθεση λαμβάνει χώρα σε μια εγκατάσταση της οργάνωσης Volkssolidarität στη Σαξονία-Άνχαλτ.
Είναι η πρώτη φορά που ακούω για μια ιδέα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης από εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης.
Ήταν περισσότερο για το γεγονός ότι τέτοιες έννοιες υπάρχουν βαθιά στο νότο της Γερμανίας και πραγματικά εξεπλάγην ή σοκαρίστηκα
που υπήρχε κάτι τέτοιο και πάντα σκεφτόμουν τον εαυτό μου:
Ω σε εμάς - σε αυτό το παιδικό σταθμό του χωριού - έτσι δεν θα φτάσει ποτέ σε αυτό το σημείο ή δεν θα φτάσει τόσο μακριά.
Αλλά κάθε άλλο. Μια μέρα, σε μια βραδιά γονέων ανακοινώνονται νέες αντιλήψεις για τον παιδικό σταθμό - χωρίς να τις εξηγούν.
Περισσότερες λεπτομέρειες μπορείτε να βρείτε σε έναν πίνακα πληροφοριών.
Κάποια στιγμή βρέθηκα σε αυτόν τον πίνακα πληροφοριών και διάβασα για αυτή την έννοια της σεξουαλικής
αγωγής μαζί με τις έννοιες του δωματίου ή της βίας.
Και το έμαθα αυτό και ζήτησα από το συμβούλιο γονέων μας να εξετάσει το θέμα.
Και αυτό έκαναν.
Και μόνο με αυτόν τον τρόπο γίνεται γνωστό το περιεχόμενο της έννοιας - δηλαδή τι ακριβώς συνιστά ο ΠΟΥ και η BZGA.
Και να θυμάστε, όλα αυτά υποτίθεται ότι έπρεπε να εισαχθούν μυστικά, παρακάμπτοντας τους γονείς.
Έτσι, ο όρος σεξουαλική αγωγή δεν αναφέρθηκε ποτέ.
Αυτό το διάβασα μόνο σε αυτό το φόρουμ - σε πολύ μικρές αγκύλες.
Νομίζω ότι ένα τόσο σημαντικό θέμα θα άξιζε ένα εγκύκλιο ηλεκτρονικό μήνυμα, ή μια βραδιά γονέων, ή
ακόμη και μια ενημερωτική επιστολή ή κάτι τέτοιο.
Γιατί αυτό είναι σημαντικό.
Εξάλλου - τα πράγματα ήταν πιο διαφανή στη 2η περίπτωση.
Αυτό διαδραματίζεται σε ένα κέντρο ημερήσιας φροντίδας στην Κάτω Σαξονία.
Είχαμε τακτικές βραδιές γονέων και πάντα γνωρίζαμε κάτι καινούργιο.
Και τότε - εκείνο το βράδυ - η διεύθυνση του παιδικού σταθμού και οι δάσκαλοι μας είπαν ότι υπήρχε μια νέα
αντίληψη και ότι τα παιδιά έπρεπε να είναι πολύ πιο ανοιχτά για τη σεξουαλικότητά τους.
Και ότι γι' αυτό το λόγο θα δημιουργήσουμε μια γωνιά στο νηπιαγωγείο όπου τα παιδιά μπορούν να είναι μόνα
τους - και όπου, βασικά, επιτρέπονται σχεδόν τα πάντα.
Έτσι, τα λεγόμενα παιχνίδια του γιατρού - δεν θα παρεμβαίνατε πάρα πολύ.
Αλλά τα παιδιά θα πρέπει να ενημερώνονται για το πού βρίσκονται τα όρια.
Είπαν, ναι, μπορείς να είσαι γυμνή εκεί, μπορείς να αγγίζεις τον εαυτό σου και ναι - μπορείς να εξερευνήσεις
τον εαυτό σου και τους άλλους - έτσι και τα αγόρια και τα κορίτσια - έτσι αναμειγνύονται μαζί.
Και ναι, αλλά κατά κάποιο τρόπο πίστευα ότι ανατρέφαμε το παιδί μας διαφορετικά.
Δεν θα σταματήσει καθόλου εκεί.
Αλλά τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά.
Ήρθα λοιπόν το πρωί - πήγα τον μικρότερο γιο μας στον παιδικό σταθμό και στη συνέχεια μια δασκάλα με ρώτησε
αν θα μπορούσα να έρθω για μια κουβέντα το απόγευμα.
Θα είχε συμβεί κάποιο περιστατικό.
Και μετά πήγα για μια κουβέντα το απόγευμα.
Εκεί καθόταν η προϊσταμένη του παιδικού σταθμού και μια δασκάλα.
Και τι σας είπαν για το τι συνέβη;
Ναι, και τότε είπαν: Ο γιος μας δεν ακολούθησε τους κανόνες.
Μάλλον δεν ήταν σε αυτή τη συγκεκριμένη γωνιά, αλλά στο μπάνιο.
Δεν θα δεχόταν το "όχι" ενός άλλου παιδιού και θα το άγγιζε.
Και αυτό δεν θα ήταν αυτό που θέλαμε.
Και τότε ήμουν κάπως εντελώς μπερδεμένος στην αρχή και σκέφτηκα, μπορεί αυτό να είναι αλήθεια;
Και μετά είπα ότι θα μιλήσω στον γιο μου.
Λοιπόν, δεν μου είπε τίποτα γι' αυτό.
Και μετά μιλήσατε στον γιο σας γι' αυτό;
Ακριβώς.
Τον πήρα αμέσως μαζί μου - ήταν ήδη ώρα παραλαβής.
Στη συνέχεια καθίσαμε ήσυχα στο σπίτι και τον ρώτησα απλά: "Πες μου, τι συνέβη εκεί;
Και τότε έγινε κάπως πολύ μικρός και κοίταξε από κάτω του και είπε: Μαμά, δεν έχω κάνει τίποτα.
Στη συνέχεια, του είπα επίσης για ποιο πράγμα τον κατηγορούσαν.
Λέει: Ναι, το ξέρω, αλλά δεν άγγιξα το άλλο παιδί.
Δεν υπήρχε τίποτα απολύτως.
Αλλά τώρα ήταν μαρτυρία εναντίον μαρτυρίας.
Ο γιος μου έγινε ξαφνικά παραβάτης.
Λέγεται ότι άγγιξε κάποιο παιδί και αυτό δεν το ήθελε.
Και αυτό με κάποιο τρόπο παρέμεινε στο δωμάτιο - δεν μπορούσε να διευκρινιστεί.
Και αυτό είναι ένα θεμελιώδες πρόβλημα.
Είναι επίσης εμφανής σε περιπτώσεις ύποπτης κακοποίησης από ενήλικες, όπως περιγράφεται
σε αυτό το ρεπορτάζ της Hessischer Rundfunk.
Ένας παιδεραστής που εργάζεται με μικρά παιδιά έχει πολύ μικρό κίνδυνο να εντοπιστεί, λέει ο
συνήγορος των θυμάτων Ulrich Warnke από το Λευκό Δαχτυλίδι.
Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι υπάρχει μια ευρέως διαδεδομένη παραδοχή στο δικαστικό σώμα ότι οι
καταθέσεις παιδιών κάτω των 4 ετών δεν ισχύουν στο δικαστήριο.
Ο λόγος: τα παιδιά δεν μπορούν να θυμηθούν όπως οι ενήλικες και οι δηλώσεις τους θα μπορούσαν να
επηρεαστούν υπονοητικά από τους γονείς και άλλους ενήλικες.
Λαμβάνοντας υπόψη τις παιδοκεντρικές συνδέσεις που έδειξαν οι εμπειρογνώμονες του ΠΟΥ, αυτό
είναι κάτι περισσότερο από απλή τροφή για σκέψη.
Επομένως, η μαρτυρία τους δεν ισχύει στο δικαστήριο.
Και το πρόβλημα είναι επίσης ότι όταν έχουμε κακοποίηση μεταξύ των παιδιών, στο τέλος είναι μαρτυρία εναντίον μαρτυρίας.
Μια μητέρα το περιέγραψε πολύ εντυπωσιακά.
Ο γιος της είναι ο φερόμενος ως δράστης, σε εισαγωγικά, και φυσικά πιστεύει το παιδί της.
Οι σεξουαλικές επιθέσεις μεταξύ παιδιών προφανώς ενθαρρύνονται επίσης από τέτοιες
αντιλήψεις και δεν μπορούν καν να διαλευκανθούν.
Και θυμάται, αν και ήταν πριν από πολλά χρόνια, το θυμάται ακόμα και σήμερα και ντρέπεται για το όλο
θέμα, αν και υποστηρίζει ότι δεν το έκανε καθόλου.
Μπορούν τα μικρά παιδιά να είναι καθόλου δράστες ή απαγορεύεται ο όρος εδώ;
Δεν είναι και τα δύο παιδιά θύματα των λανθασμένων συνθηκών πλαισίου για τις οποίες ευθύνονται οι ενήλικες;
Λοιπόν, ένας κόσμος δημιουργείται.
Τα παιδιά μεταφέρονται τεχνητά σε κάτι και εξαναγκάζονται σε αυτό, όπου καταλήγουν σε μια σεξουαλικότητα που
είναι -κατά τη γνώμη μου- τεχνητή, δηλαδή όχι οργανικά αναπτυγμένη, όπως θα γινόταν κανονικά στο τέλος.
Όπως είπα, και πάλι, στη βάση ενός καλού δεσμού και μιας υγιούς ανάπτυξης, μια υγιής
σεξουαλικότητα θα αναπτυχθεί οργανικά κάποια στιγμή.
Αυτός είναι ο τρόπος.
Υπάρχει παρέμβαση εδώ, πολύ νωρίς, σε μια ανθρώπινη ζωή που δεν έχει καμία σχέση με τη σεξουαλικότητα αυτής της μορφής.
Και στη συνέχεια, φυσικά, μπορεί να μεταφερθεί σε μια ανάπτυξη που δεν είναι υγιής και που
τελικά μπορεί να μην είναι σε θέση να δεχτεί όρια.
Και τότε η ντροπή, η αηδία και το φυσικό ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να μην αναπτύσσονται καλά.
Και αυτό, φυσικά, ανοίγει την πόρτα στην κακοποίηση.
Έτσι, στο τέλος της ημέρας, θα μπορούσα κάλλιστα να φανταστώ ότι αυτό στην πραγματικότητα οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο από αυτό που
εκείνοι που τώρα πιστεύουν ότι πρέπει να προωθήσουν τη σεξουαλικότητα των παιδιών σε νεαρή ηλικία, ώστε να
μπορέσουν να ξεχωρίσουν και οι ίδιοι σε νεαρή ηλικία, θα έλεγα ότι είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που συμβαίνει.
Και αυτό είναι πλέον ακόμη και στατιστικά εμφανές, τουλάχιστον στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία.
Εκεί έγινε γνωστό ότι ο αριθμός των σεξουαλικών επιθέσεων μεταξύ παιδιών σε παιδικούς
σταθμούς έχει αυξηθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια.
Οι τρέχουσες στατιστικές της αστυνομίας για την εγκληματικότητα δείχνουν επίσης μια τεράστια αύξηση, ενώ τα στοιχεία για τις
μικροκλοπές, για παράδειγμα, που θα ήταν πιο τυπική συμπεριφορά των παιδιών, έχουν
παραμείνει λίγο πολύ τα ίδια όλα αυτά τα χρόνια.
Λοιπόν, όταν τα παιδιά υφίστανται τέτοιες επιθέσεις, πρέπει να υποθέσω ότι είναι συναισθηματικά
καταβεβλημένα και, στη χειρότερη περίπτωση, τραυματισμένα.
Και αν τώρα γνωρίζουμε αυτές τις συνδέσεις από την τραυματολογία, τότε μιλάμε για μια έντονη ανάγκη επανάληψης, δηλαδή
για μια έντονη ανάγκη επαναφοράς των γεγονότων που πυροδοτούν.
Πρέπει να το φανταστείτε ως αλυσιδωτή αντίδραση.
Αν έχω έναν ορισμένο αριθμό παιδιών που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως επηρεασμένα και δεν λαμβάνουν
θεραπευτική υποστήριξη ή αυτό το τραύμα δεν επιλύεται.
Στη συνέχεια θα μεταδώσουν αυτές τις τραυματικές εμπειρίες σε άλλα παιδιά.
Και αυτό εξηγεί, τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό, αυτή τη στατιστική εξέλιξη.
Αυτό υποστηρίζεται και από τα μέσα ενημέρωσης.
Θέλω να πω, αν θυμάστε, παλαιότερα το περιεχόμενο που είχε σχέση με τη σεξουαλικότητα ήταν μέρος του βραδινού προγράμματος.
Αλλά τα παιδιά σήμερα έχουν εύκολη πρόσβαση σε αυτό.
Και δεν είναι σχεδόν καθόλου πρόβλημα για τα παιδιά να παρακολουθούν τέτοιες σκηνές σε
ταινίες ή παιχνίδια στον υπολογιστή ή οτιδήποτε άλλο.
Και αυτό είναι βέβαια προβληματικό όταν οι παιδαγωγικές αντιλήψεις που ακολουθούν την ίδια πορεία και τα παιδιά ενθαρρύνονται
στην πραγματικότητα να είναι σεξουαλικά σε κάθε ευκαιρία.
Αυτό δεν έχει καμία σχέση με την ελεύθερη βούληση του παιδιού.
Όταν το βλέπετε ξανά και ξανά στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όταν το ακούτε ξανά και ξανά και σας λένε επίσης στο νηπιαγωγείο,
για παράδειγμα: "Γιατί δεν εξερευνάτε τον εαυτό σας;
Και αν γίνετε σεξουαλικά ενεργοί, δεν είναι κάτι που το παιδί αποφασίζει μόνο του. Αποφασίζεται για το παιδί.
Θα πρέπει να το κάνει αυτό.
Αυτή είναι η κατεύθυνση προς την οποία κινείται.
Και μετά έχω την πίεση των συνομηλίκων στην οποία είναι δύσκολο να αντισταθεί το παιδί.
Και αν στη συνέχεια στέλνετε και αγνώστους που τελικά δεν έχουν καμία σχέση με την ψυχο-νευρολογική ανάπτυξη, με την ψυχολογία,
με την ψυχοθεραπεία, με την ψυχοδιαγνωστική, δηλαδή θείες παιδικών σταθμών, για παράδειγμα, οι οποίες δεν είναι καθόλου
εκπαιδευμένες να αντιδρούν με ευαισθησία σε αυτό, ποια παιδιά στέλνονται σε αυτές τις χαδιάρικες
γωνιές, από πού προέρχονται στην πραγματικότητα;
Τι βίωσαν στην πραγματικότητα στο σπίτι τους;
Μήπως κάποιος από αυτούς, το αγόρι ή το κορίτσι, ήρθε αντιμέτωπος με μια αρρωστημένη σεξουαλικότητα στο σπίτι σε
νεαρή ηλικία και μπορεί να είχε ήδη εμπειρίες κακοποίησης;
Έτσι, βάζω δύο παιδιά το ένα πάνω στο άλλο, τα οποία ήδη αναπτύσσουν προσωπικότητες, τα οποία έχουν ήδη βιώσει τις πρώτες
τους εμπειρίες σύγκρουσης και ίσως επίσης αναπτύσσονται σε μια συγκρουσιακή προσωπικότητα, δηλαδή σε μια προσωπικότητα που
κακοποιείται πιο εύκολα. Ένα άλλο που κακοποιείται πιο εύκολα.
Και όταν δύο από αυτούς βρεθούν μαζί - μιλάω για εξουσία τώρα, μιλάω για επίθεση, τότε συμβαίνουν πολλά πράγματα σε
αυτές τις φιλόξενες γωνιές που δεν θα τα φανταζόμασταν ούτε στους εφιάλτες μας για το τι κάνουν τα παιδιά μεταξύ τους.
Ωστόσο, αυτές οι έννοιες δικαιολογούνται με την πρόληψη της κατάχρησης όλων των πραγμάτων.
Φυσικά, η σεξουαλική αγωγή έχει επίσης να κάνει με τη διασφάλιση ότι τα παιδιά που βρίσκονται σε επικίνδυνες
καταστάσεις είναι σε θέση να ζητήσουν βοήθεια, να απευθυνθούν σε κάποιον και να έχουν μια γλώσσα για να το κάνουν.
Η AWO, ένας από τους μεγαλύτερους φορείς εκμετάλλευσης παιδικών σταθμών στη Γερμανία, δημοσιεύει ακόμη και τη δική της εκδοχή της
ατζέντας του ΠΟΥ σε ένα φυλλάδιο με τίτλο "Έννοιες προστασίας κατά της σεξουαλικής κακοποίησης
παιδιών και νέων σε εγκαταστάσεις και υπηρεσίες".
Και σε αυτό διαβάζουμε αυτό που μας είναι πολύ γνωστό από τον Kentler μέχρι τον Timmermanns .
[Και υπάρχουν όλο και περισσότεροι από αυτούς.
Ναι, εδώ, σε μια ιδέα για παιδικό σταθμό από την Κάτω Σαξονία, για παράδειγμα, λέει:
"Τα παιχνίδια εξερεύνησης του σώματος, που συχνά αποκαλούνται και παιχνίδια γιατρού, είναι μια από τις πιο συνηθισμένες
και γνωστές μορφές έκφρασης της σεξουαλικότητας των παιδιών.
Για να αποφευχθούν οι παραβιάσεις των ορίων, είναι σημαντικό οι γονείς, αλλά και οι εκπαιδευτικοί βοηθοί και οι ειδικοί στις
εγκαταστάσεις να συζητούν ξανά και ξανά με τα παιδιά τους ακόλουθους κανόνες για τα παιχνίδια εξερεύνησης του σώματος.
1. Εθελοντικότητα - θέλουν όλα τα εμπλεκόμενα παιδιά να παίξουν;
2. μπορείτε να πείτε stop ανά πάσα στιγμή. Όχι σημαίνει όχι!
3. κανείς δεν τραυματίζεται.
4. Τίποτα δεν εισάγεται στα στόμια του σώματος.
5. παρόμοια ηλικία: η διαφορά ηλικίας δεν πρέπει να είναι τόσο μεγάλη ώστε να μην υπάρχει ανισορροπία ισχύος.
6. βοήθεια μπορεί να ζητηθεί ανά πάσα στιγμή. Το να ζητάτε βοήθεια δεν είναι κουτσομπολιό".
Λοιπόν, αυτοί είναι τυπικοί κανόνες και όταν το σκέφτομαι, αν λέτε στα παιδιά αυτούς τους
κανόνες συνέχεια, θα τους καταλάβουν εξ αρχής.
Ναι, σίγουρα! Όταν εισάγεις αυτούς τους όρους, πρώτα κάνεις τα παιδιά να δουν ότι υπάρχει
κάτι τέτοιο και μετά να το ερευνήσουν περαιτέρω.
Και αυτό είναι βασικά εντελώς περιττό για τα παιδιά.
Αν δεν αναπτυχθεί από μόνη της, αλλά μόνο μέσω αυτής της παρόρμησης.
Η ειρωνεία της όλης υπόθεσης είναι ότι καμία από αυτές τις έννοιες της σεξουαλικής αγωγής δεν θα ήταν στην
πραγματικότητα υποχρεωτική για τους παιδικούς σταθμούς.
Πάντα έτσι ακούγεται, αλλά δεν είναι καθόλου έτσι.
Το μόνο πράγμα που υποχρεώθηκαν να κάνουν είναι να εφαρμόσουν μια έννοια προστασίας από τη βία μεταξύ 2021 και 2024, ως αποτέλεσμα
αυτού του νόμου για την ενίσχυση των παιδιών και των νέων.
Κάθε βρεφονηπιακός σταθμός πρέπει να το διαθέτει προκειμένου να λάβει άδεια λειτουργίας ή να είναι σε θέση να τη διατηρήσει.
Και στο πλαίσιο αυτής της έννοιας της προστασίας από τη βία, εφαρμόζουν τώρα όλες αυτές τις έννοιες της σεξουαλικής αγωγής.
Και όλα είναι μπερδεμένα.
Οι έννοιες της πρόληψης αποσκοπούν στην αποτροπή της διάπραξης εγκλημάτων από ενήλικες σε βάρος παιδιών και στην πρόληψη της
σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών από ενήλικες σε δημόσια ιδρύματα.
Ταυτόχρονα, λένε, λοιπόν, για να αποτρέψουμε την κακοποίηση των παιδιών, δημιουργούμε έννοιες σεξουαλικής
αγωγής, ώστε τα παιδιά να μπορούν να ονομάζουν πράγματα.
Αλλά αυτό δεν επηρεάζει καθόλου τα παιδιά.
Πρέπει να απευθυνθείτε στους ενήλικες για να αποτρέψετε τη σεξουαλική κακοποίηση.
Λοιπόν, νομίζω ότι στην περίπτωση που ένα παιδί πρέπει να πει ΟΧΙ για να μην εκτεθεί σε κακοποιητική
συμπεριφορά από άλλα παιδιά, αυτό είναι ήδη κακοποίηση.
Ναι, έχει μελετηθεί.
Όταν παίζουμε, δεν κάνουμε κακό στους άλλους. Όχι, όχι.
Λέτε STOP ... - Ναι, το ξέρω. - ...τότε θα σταματήσουμε, δεν πειράζει.
... Μπορούν τα παιδιά να λένε καθόλου όχι ή προβάλλονται και εδώ οι ενήλικες στα μικρά παιδιά;
"Θα έλεγα απλώς ότι δεν λειτουργεί.
Φυσικά, τα παιδιά πρέπει να ενημερώνονται ότι το σώμα σας ανήκει σε εσάς και ότι κανείς δεν
επιτρέπεται να σας αγγίζει αν δεν το θέλετε.
Αυτό πρέπει και πρέπει να το λέτε στα παιδιά.
Δεν μπορείτε να περιμένετε από αυτούς να είναι σε θέση να το κάνουν αυτό.
Όχι σε αυτή την ηλικία, όχι στην ηλικία του νηπιαγωγείου, δεν υπάρχει περίπτωση να μπορούν να το κάνουν αυτό.
Θα μπορέσουν να το κάνουν αυτό αργότερα στην εφηβεία - και πολλοί από αυτούς δεν θα είναι σε θέση να το κάνουν ούτε
τότε, ναι. Επομένως, πρέπει επίσης να μάθετε να λέτε ΟΧΙ.
Αλλά δεν μπορείτε να περιμένετε από τα παιδιά της ηλικίας του νηπιαγωγείου να είναι σε θέση να το κάνουν αυτό.
Αυτή είναι η αρχή για να μάθω ότι μπορώ να ξεχωρίσω - αλλά σίγουρα δεν θα μπορέσω να το κάνω αυτό μέχρι πολύ αργότερα".
Ναι, ας περιμένουμε:
Μια εξειδικευμένη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση με προφανείς δεσμούς με την παιδοφιλία έχει καταλάβει σημαίνουσες οργανώσεις και τις
χρησιμοποιεί για να προωθήσει μια άκρως προβληματική ατζέντα από πάνω προς τα κάτω, με την οποία πράγματα που στην πραγματικότητα
αποτελούν υπόθεση των εισαγγελέων και των γραφείων πρόνοιας νέων πρόκειται να γίνουν μέρος της
καθημερινότητας στους παιδικούς σταθμούς - κυριολεκτικά.
"Το κρατικό γραφείο πρόνοιας νέων στην Κάτω Σαξονία σταμάτησε ένα "δωμάτιο εξερεύνησης σώματος" σε ένα κέντρο ημερήσιας φροντίδας
που λειτουργεί από την Ένωση Πρόνοιας Εργαζομένων του Ανόβερου.
Η εκπαιδευτική αντίληψη κατηγοριοποιήθηκε από το Υπουργείο Παιδείας ως επικίνδυνη για την ευημερία του παιδιού".
Ο ενθουσιασμός ήταν μεγάλος το 2023, σαν να ήταν όλα τόσο ξαφνικά.
Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό ακριβώς συμβαίνει σε όλους τους παιδικούς σταθμούς μας.
Και ορισμένα αριστερά μέσα ενημέρωσης υποστηρίζουν εδώ και καιρό αυτή την ατζέντα.
Ωστόσο, το "woke zeitgeist" απειλεί πλέον να επικρατήσει στα μέσα ενημέρωσης, όπως φαίνεται σε αυτό το
περιφερειακό ρεπορτάζ της SAT από τον Απρίλιο του 2025:
"Παιχνίδια γιατρού ή σωματική εξερεύνηση στο παιδικό δωμάτιο, αυνανισμός ..."
Κάτω Σαξονία και πάλι, όπως και στο Ανόβερο.
Αλλά αντί να το απαγορεύσει, ο Υπουργός Πολιτισμού υπερασπίζεται τώρα την ιδέα με όλες τις
μισές αλήθειες και αναλήθειες που αποκαλύψαμε εδώ.
"Κάθε ίδρυμα είναι υποχρεωμένο να ορίσει στις αντιλήψεις του πώς θα αντιμετωπίσει την ανάπτυξη των παιδιών και συνεπώς και την
ανακάλυψη του σώματός τους, διότι αυτό είναι κρίσιμο για την τελική προστασία των παιδιών από επιθέσεις - και αυτά βασίζονται
σε εκπαιδευτικά και επιστημονικά πρότυπα και επομένως παρακολουθούνται και ελέγχονται
στενά από την κρατική υπηρεσία νεότητας".
"Αν πάρετε μόνο ένα απόσπασμα από την έννοια, λένε οι υπεύθυνοι του Bramsche, μπορεί γρήγορα να οδηγήσει σε παρεξηγήσεις".
Παρεξηγήσεις; Καθόλου!
Πρόκειται για κρατικά υποστηριζόμενη διακινδύνευση παιδιών, που καθοδηγείται από αριστερούς
ιδεολόγους στα μέσα ενημέρωσης και στην πολιτική.
[Εκτός από μύθους όπως η πρόληψη της κατάχρησης και η επιστημονική αυστηρότητα, υπάρχει και ένας άλλος νομικός μοχλός.
Αυτό μπορεί να παρατηρηθεί και στο Timmermann 2013: τα υποτιθέμενα δικαιώματα του παιδιού.
"Φυσικά και το δικαίωμα στη θετική και ατομική ανάπτυξη της σεξουαλικότητας των παιδιών..."
Με λίγα λόγια: Επειδή τα παιδιά έχουν δικαίωμα στη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, το οποίο οι γονείς τους
συνεχώς τους αρνούνται, το κράτος πρέπει να παρέμβει για να επιβάλει αυτό το υποτιθέμενο δικαίωμα.
Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, από την άποψη αυτής της ιδεολογίας, αυτό είναι το
ιδανικό: η παιδική έναντι της ενήλικης σεξουαλικότητας.
Όποιος αρνείται ότι τα παιδιά είναι παιδιά και τα ερμηνεύει εκ νέου ως σεξουαλικά όντα, μπορεί να καλωσορίσει αυτή την εξέλιξη,
αλλά πρέπει να δεχτεί το ερώτημα αν μπορεί να είναι σύμπτωση το γεγονός ότι προήλθε από περιοχές
όπου τα παιδιά δεν είναι τίποτα περισσότερο από αυτό:
Αντικείμενα σεξουαλικής επιθυμίας ενηλίκων παιδόφιλων.
Και όμως: ενσωματωμένη στην πανταχού παρούσα "μανία της διαφορετικότητας", πραγματοποιείται χωρίς περιορισμούς -
με τέτοια δύναμη που ακόμη και από τη συντηρητική πλευρά, σχεδόν κανένας πολιτικός δεν τολμά να της αντιταχθεί.
"Διανείμαμε αυτή τη μελέτη σε όλα τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Είχαμε έναν κατάλογο 700 ατόμων και δυστυχώς μόνο 3 από αυτά τα 700 άτομα απάντησαν.
Μέχρι σήμερα, δεν έχει γίνει τίποτα για να αμφισβητηθεί η αξιοπιστία αυτού του εγγράφου.
Αυτό δείχνει πόσο ενδιαφέρονται οι πολιτικοί για την προστασία των παιδιών στις μέρες μας.
Οι άνθρωποι μιλούν για πολλά θέματα, αλλά σπάνια για τα παιδιά".
"Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι τόσο η ομάδα εμπειρογνωμόνων όσο και οι πηγές που χρησιμοποιήθηκαν είναι μεροληπτικές,
πιστεύω ότι η προσκόλληση σε αυτό το είδος σεξουαλικής αγωγής εξυπηρετεί την πλήρη διαίρεση των παιδιών στη φύση τους.
Και αν συνηθίσουν τα παιδιά να έχουν σεξουαλικές σχέσεις από την αρχή ή αν βλέπουν τη σεξουαλικότητα ως κάτι που τρως σαν γλυκά,
σαν καταναλωτικό αγαθό, αν συνηθίζουν να έχουν συνεχώς εναλλασσόμενους συντρόφους, τότε τίθεται το ερώτημα
πότε αυτό το άτομο θα αποφασίσει, για παράδειγμα, να κάνει οικογένεια και να συνάψει σταθερές σχέσεις;"
Αυτό ακριβώς αισθάνονται πολλοί γονείς. Γι' αυτό ακριβώς υπάρχει αντίσταση και αξίζει τον κόπο.
Μαζί με άλλους γονείς, η μητέρα από τη Σαξονία-Άνχαλτ κατάφερε να σταματήσει προς το παρόν
την εισαγωγή της έννοιας στον παιδικό σταθμό της.
"Γενικά, με ενοχλεί το γεγονός ότι υπάρχει μια έννοια σεξουαλικής αγωγής, διότι για μένα οι όροι σεξουαλικότητα και
παιδική ηλικία δεν ταιριάζουν. Είναι αμοιβαία αποκλειόμενοι".
Η μητέρα από την Κάτω Σαξονία, από την άλλη πλευρά, μετανιώνει που δεν διαμαρτυρήθηκε αμέσως.
"Είμαι πραγματικά ενοχλημένη με τον εαυτό μου που δεν φώναξα αμέσως σε εκείνη τη βραδιά γονέων και
δεν είπα: Όχι, δεν το θέλω αυτό για το παιδί μου!
Θα συμβούλευα όλους να εξετάσουν πολύ πιο προσεκτικά την έννοια του παιδικού σταθμού στον οποίο
στέλνω το παιδί μου, ώστε να είναι καλά φροντισμένο.
Και αν εμφανιστεί μια τέτοια σεξουαλικοποιημένη παιδαγωγική αντίληψη, θα συμβούλευα όλους να πουν ΟΧΙ.
Και αν ο παιδικός σταθμός δεν το σταματήσει αυτό, θα συμβούλευα πραγματικά να δώσετε το παιδί κάπου αλλού, να το βγάλετε έξω!
Επειδή πιστεύω - και το βλέπω στον γιο μου μετά από τόσα χρόνια - ότι δεν έχει ξεχάσει.
Και δεν ξέρω πόσο μπορεί να υποφέρει από αυτή την πρώτη σεξουαλική εμπειρία όταν φτάσει στην εφηβεία.
Δεν μπορώ καν να το προβλέψω αυτό ακόμα".
"Αν φανταστεί κανείς ότι αυτό συμβαίνει τακτικά και φυσιολογικά κατά την εφηβεία, τότε θα πρέπει επίσης να είναι σε θέση να
αποδείξει γιατί αυτό είναι πολύ αργά υπό ορισμένες προϋποθέσεις και ίσως ακόμη και να προωθεί δυσμενείς αναπτυξιακές διαδικασίες.
Αλλά δεν υπάρχει καμία απόδειξη γι' αυτό.
Γιατί λοιπόν να θέσω τις σεξουαλικές παρορμήσεις στη φάση της παιδικής ηλικίας, αν τα παιδιά δεν
το χρειάζονται αυτό για την υγιή ανάπτυξή τους;
Έτσι, αν αυτό λείπει, κανείς δεν έχει ακόμη αποδείξει ότι τα παιδιά αναπτύσσονται στη συνέχεια ανώμαλα ή εμφανώς.
Ωστόσο, έχουμε παρατηρήσει αύξηση των σεξουαλικών επιθέσεων από τότε που οι μέθοδοι αυτές
έγιναν δημοφιλείς και αυτή η σύνδεση είναι εμφανής.
Αλλά δεν μπορώ να αποδείξω το αντίθετο".
"Συμπέρασμα: Αυτές οι έννοιες παρέχουν πραγματικά καθοδήγηση για επιθέσεις και πραγματική σεξουαλικοποίηση - από την αρχή."
"Επιπλέον, είναι ευθύνη των ίδιων των γονέων να εκπαιδεύουν τα παιδιά τους σε αυτά τα θέματα και να απαντούν σε
τυχόν ερωτήσεις που μπορεί να έχουν σε αυτή την ηλικία.
Εξάλλου, δεν είναι στο επίκεντρο της προσοχής των παιδιών το γεγονός ότι ασχολούνται συνεχώς
με τη σεξουαλικότητα χωρίς να τους το ζητούν.
"Ναι, και έχει επίσης να κάνει με την επαγρύπνηση των γονέων.
Οι γονείς πρέπει πραγματικά να είναι σε επιφυλακή και να τους το δείξουν".
"Αυτές οι έννοιες σεξουαλικής αγωγής για τα κέντρα ημερήσιας φροντίδας πρέπει να καταργηθούν.
Αυτό δεν έχει θέση σε έναν παιδικό σταθμό. Τα παιδιά δεν το χρειάζονται αυτό.
Τα παιδιά χρειάζονται δεσμούς και όχι σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Αυτό είναι τρέλα!"
Γίνε και εσύ ενεργός.
Μοιραστείτε αυτή την ταινία, ενημερώστε το περιβάλλον σας, διανείμετε ενημερωτικό υλικό.
Δείξτε στους άλλους τι συμβαίνει.
Επειδή πρόκειται για μια παρεκτροπή που η κοινωνία μας δεν μπορεί να εγκαταλείψει αρκετά γρήγορα.
Και στο τέλος, αυτό εξαρτάται από εμάς, τους γονείς.
Είμαστε το τελευταίο προπύργιο ενάντια στη σεξουαλικοποίηση και την επίθεση που δέχονται τα παιδιά
μας: "Κέντρο ημερήσιας φροντίδας σε τόπο εγκλήματος
(The woke attack on our children)" Ένα κινηματογραφικό έργο του "Demo for all".
Αν θέλετε να στηρίξετε το έργο μας, θα χαρούμε πολύ να λάβουμε τη δωρεά σας.
Και μην ξεχάσετε να εγγραφείτε στο κανάλι και στο ενημερωτικό δελτίο.