Haurren zaintza-zentroetan haurren arteko sexu-erasoak ugaritzen ari dira.
Hau izan zen Bild egunkarian 2024ko abenduan agertu zen titularra: Ipar Renania-Westfaliako eraso erregistratuak: Haur zaintza
zentroetako indarkeriari buruzko zenbaki berri harrigarriak:
Ia 2.000 lesio-kasu ++ Sexu-erasoek bikoiztu baino gehiago egin dute
NW Nachrichten egunkariak aurten irailaren 13an jakinarazi zuenez: North Rhine-Westphaliako haurtzaindegiak indarkeria nabarmen
handiagoa jasaten ari dira – eraso fisikoak eta sexu-abusua.
2022tik aurrera, jakinarazitako kasuen kopurua bikoiztu baino gehiago egin da.
Renania-Iparraldeko Westfalian, haurrek egindako sexu-indarkeria kasuak ia hirukoiztu egin dira.
13.09.2025] Hauek Ipar Renania-Westfaliako estatu federaleko bi titular ordezkari besterik ez dira.
Garapen arriskutsu hau ez da kasualitatea:
2024ko abuztutik aurrera, haurtzaindegi guztiek derrigorrez aurkeztu behar izan dute
deituriko "indarkeriaren prebentziorako kontzeptua".
Instituzio askok ere testuinguru honetan sexu-hezkuntzako kontzeptuak integratzen dituzte.
"Gorputz esploratzeko gelak", "atsegin txokoak" eta antzeko instalazioak ez dira arraroak.
Hezkuntzarako baliotsutzat merkaturatzen diren joerak Europan sexu-hezkuntzarako
Munduko Osasun Erakundearen estandarretatik datoz.
Estandar hauen edukia oso kezkagarria da.
0 eta 4 urte bitarteko haurrentzat, honakoak gomendatzen dira: "Plazera eta gorputz propioa ukitzeko desioa,
haurtzaroko masturbazioa" edo "gogotsu esperientziak, bizitza humanoaren parte gisa fisiko intimitaterik".
Honekin lotuta, hain deitutako "mediku-jokoen" bidez sexu-trebetasunak eskuratzea dago.
4 eta 6 urte bitartekoek sexu gaietaz hitz egin beharko lukete!
Hau ere hedabide publikoetan hemen eta han eztabaidatu zen, baina atzean zegoen pedofiloen
infiltrazioaren agenda oso problematikoa agerian utzi gabe.
Frantziako gizarte-zientzialari Thibault Kerlirzin, haurren babeserako Mamans Louves erakundeko kidea, Osasunaren Mundu
Erakundearen estandarretarako gomendio zientifikoen iturriak aztertu zituen eta lobi-taldeetako, pedofiliaren
aldeko jarrera irekia duten egileekin topo egin zuen.
Haien artean daude pedofiloentzako aldizkarietan argitaratu duten pertsonak eta zirkulu horietan sakonki sustraituta daudenak.
Demo für alle haurren babeserako erakundeak argitaratutako "Die schleichende Pädophilisierung" (Pedo­filizazioaren
pixkanakako hedatzea) izeneko heziketa-brotsura honela dio:
Sexualizatutako haurrak pedofiloentzako paradisua dira.
Hala ere, sexualizazioa ez da soilik Interneteko izkin ilunetan ezkutatzen, baita eskolak eta
haurtzaindegiak bezalako babestuta diruditen espazioetan ere.
"Tatort Kita" deia da guraso, hezitzaile, gazteen ongizate bulegoko langile eta justizia-sistemako gainerako guztiei, haurren
ongizatea estatuaren babespean arriskuan jartzea gelditzeko.
Gure haurrak babesteko: Mesedez, zabaldu mezu garrantzitsu hau!
Eskerrik asko, batez ere, DemoFürAlle ekintza-elkarteari!
TRAILER
"Beraz, 'sexu-hezkuntzaren kontzeptua' terminoa ez zen inoiz aipatu."
Hauek dira kezkagarriak diren txostenak.
"Hau: 'Estatuko Gazteen Ongizate Bulegoak haurtzaindegi batean fisikoki esploratzeko aurreikusitako gunea geldiarazi du'"
Eta kopurua handitzen ari da.
"Orduan hasi nintzen pentsatzen ea kontzeptua benetan hain ona zen."
Zer gertatzen ari da gure haurtzaindegietan?
"Gizakiak hasieratik sexualak diren izakiak dira."
"Mediku-jokoak haurren garapen normala osatzen dute, ukitzea gustuko duten ala ez."
Filma honetan erakutsiko dugu nola sexu-hezkuntzan oso arazo handiko joera batek
eragin handiko erakundeetan indarra hartu duen.
"Hara, infamea den matrize hori."
"Guraso guztiek eta buruzagi politiko guztiek jakin beharreko gauzak argira atera ditu."
Haien helburua: haurren sexualizazioaren dimentsio berri bat.
Baina zer eragin du honek haur txikienengan?
"Orduan, mota guztietako gauzak gertatzen dira txoko eroso hauetan, gure amesgaizto okerrenetan ere irudika ezin
genitzakeen gauzak, haurrek elkarri egiten dizkioten gauzak."
"Hori jada gehiegikeria da."
"Bai!"
"Egia esan, haserre nago neure buruarekin, gurasoen bileran berehala ez nintzelako altxatu eta
'Ez, hori ez dut nahi nire seme-alabentzat' esan."
Egiaz fiskaltza publikoentzat eta gazteen ongizate bulegoentzat egokiagoak diren gaiak
haurtzaindegi zentroetan ohiko bihurtuko dira.
Krimen-gunea: haurtzaindegi. Gure haurren aurkako woke erasoa.
Hamarkadetan zehar iraun duen joera bat da: mendebaldeko gizarteen sexualizazioa.
Gero eta gehiago, gero eta azkarrago, gero eta matxinatuago eta gero eta gehiago haurrei zuzenduta.
Egiaz, gaur Bargteheideko udal liburutegian haurrentzako irakurketa saio bat eskaini behar zuen: "Drag Queen Veuve Noire".
"Baina hori, noski, beste seinale bat da nolako garrantzia duen halako hezkuntza-lana, guk ere egiten duguna."
Zeren bakarrik haurtzaindegi, eskol eta lanbide-heziketa zentroekin modu aktiboan inplikatuta
gaudenean lor dezakegu benetan jendea heztea.
Ikerketa? Zerarekin?
"Ekainean, drag king Eric Bigclit-ekin taldea osatu nahi du..."
Munichen, irudi antzekoak, gai bera:
"... 4 urteko eta gorako haurrentzako irakurketa saio bat antolatu."
Gero eta lehenago sexualizatzearen joera ez da fenomeno alemaniarra.
Torrevieja, Espainia: Haur txikiak prostitutaren jantzietan dantzan ari dira gay paradan.
Pedofilia kale zabalean.
Haurrak gayen harrotasun-martxetan egon behar al dute?
Dirudienez, hala da Wrocławen, Polonian.
Londresen, Pride Paradeak orain bere familia eta haurrentzako gunea du.
Erresuma Batuko hezkuntza argitaletxe Twinklek honela goratzen du ortzadar-agenda ("denontzako eskubide berdinak").
Eta honek AEBetan nahiko zalaparta sortu zuen:
"Zuen seme-alabengana gatoz," oihukatu zuten New Yorkeko gay harrotasun martxan parte hartu zutenek.
Denak oker-ulertze hutsa besterik ez zela izan ziurtatu zuten ekintzaileek denei.
Leloa testuingurutik kanpo atera zuten.
Benetan?
Frankfurt am Main, 2025eko uztaila:
Christopher Street Eguna da, edo hobeto esanda, egunak.
Gay harrotasun martxa gisa hasi zena orain Main ibaiaren ertzean lau eguneko ekitaldi bihurtu da,
eta hemen haurrak ere bereziki ongi etorriak dira.
CSD Mile deiturikoak bere gazte eta familia eremua iragartzen du.
Antolatzaileen arabera, haurrentzat ezin hobea da beren sormena askatasunez hedatzea.
'Azkenik, gure gonbidatu txikientzako lekua,' idazten dute Instagramen.
Beraz: karuselak eta puzgarriak fetis-postuen ondoan.
Iragazki-koloreko unibertsalak iragazki-ideologiari egiten diote topo.
Larruzko jantzitako gayak haur txikien ondoan – helduen sexualizazio osoan zentratutako
ekitaldi batean guztiz naturala balitz bezala.
Ez dago kritikarik, denek parte hartzen dute.
Baina hemen guraso gutxi batzuek bakarrik borondatez ekartzen dituzte beren seme-alabak, beste leku batzuk daude
non guraso guztiek beren seme-alabak eraman behar dituzten.
Leku askotan, eskoletan jada sexualizazioa ohikoa da.
Baina hori ez da guztia.
Orain haurtzaindegi zentroetan ere hasi da.
Zer eragin du honek haurretan?
Zein arrisku daude eta gurasoen interesak nola geratzen dira?
Filmarako hilabeteak eman genituen ikerketan, adituekin bilduz eta sareak aztertuz, eta atzeko planoan
kezka sortzen duten zenbait informazio aurkitu genituen.
Hemen aurkezten dugu emaitza.
Guraso guztiek jakin beharko lituzketen gauzak – eta, bestalde, politikari guztiek ere.
"Hau da gero eta guraso gehiagori kezka sortzen dion gaia: haien seme-alaben sexuizazio
goiztiarra, orain haurtzaindegi batzuetan ere."
"Bai, guztiz zoroa da."
Egunkari mota guztiek horri buruz ari dira informatzen.
Hemen: Estatuaren Gazteen Ongizate Bulegoak haurtzaindegian fisikoki esploratzeko aurreikusitako espazioa geldiarazi du.
Hori Hanoverren zen.
Hona hemen Braunschweig-en hau: haurtzaindegian mediku-jokoa.
Hemen duzu: Haurreskolak jolas sexualetarako espazioa kontuan hartzen du.
Kerpenen: Masturbazioa eta mediku-jokoak.
Beraz, nonahi dago, eta baita eliza katolikoaren haurtzaindegietan ere.
Kölneko katoliko haurtzaindegia doktore-jokoa barne hartzen zuten eskandalagarri ekitaldiak bertan behera utzi ditu.
Eta Suitzan ere badago: doktore-jokoetarako gelak ohikoak dira Suitzako haurtzaindegi-etxeetan.
"Hau ere 'Gurasoen Ekintza Ekimena'rekin esperimentatu dugun zerbait da."
Zaindu-etxeetan sexu-hezkuntza edo sexu-irakaskuntza mota hau gehiegizkoa bihurtzen ari dela esanez, gero eta
gehiago kezkatuta dauden gurasoek gutunak bidaltzen dizkigute.
Hau liburuak erakusteko ekintzetatik hasi eta adin berekoen edo haurren arteko erasoetaraino doa.
Arreta deitzen duten gauza batzuk daude, eta benetan oso, oso kezkagarriak dira.
Hau albiste kezkagarria da.
Hau guztia oso estresagarria eta oso pertsonala da eraginduentzat , eta horregatik ez dira asko
kameraren aurrean horri buruz hitz egin nahi dutenak .
Kerstin Kramerrek bi gurasorekin elkartzea antolatu du, eta haiek horretarako ados geratu dira.
Haien eskaerari jarraituz, ez dugu kaltetuen bizilekua edo nortasuna argitaratuko.
Esan dezakegun bakarra da gure bidaia Bavariako nonbait dagoen herri txiki batera eramaten gaituela.
Eta istorioa oso xume hasten da haur eskolako bi amaren arteko elkarrizketa batekin.
"Eta bere semeak kontatu zizkidan, etxean bihotz-bihotzez barre egin zuten gure alabari
buruz, edo hobeto esanda, elkarrekin bizitakoaz."
Eta semeek esan zuten gure alabak hatza ipurdian sartu zuela, etxean egun osoan egiten dutena.
Baina aipatutako amaren alabak oso bestelako moduan gogoratzen du.
"Orduan zuzenean galdetu nion horri buruz. Zer zen?"
Mumik esan zidan hori egia al da?
Bai, ama, hori egia da, baina ez zen batere hark esan bezala.
Mutikoek nire prakak kendu zituztenean, ez zen batere horrela izan.
Barkatu, zer da hori?
Eta gero esan zuen mutil hauek bere prakak jaistea leporatu ziotela, ez behin bakarrik,
hainbat aldiz, eta hori maiz gertatzen zela.
Bai, gurekin harremanetan jarri ziren, eta nik jada telefonoz hitz egin nuen harekin aurretik, eta elkarrizketan esan zidan bere
alaba bi mutilek hainbat aldiz sexu-erasoak jasan zizkiotela.
Beraz, hemen haurrei buruz ari gara.
Delituaren eszena: baso-eskolako haurtzaindegi ekologikoa.
Beste gauza batzuen artean, espazio irekian haurrek barrura sartu eta murgil zitezkeen hodi bat zegoen.
"Kanpoan, lursailaren barruan, hodi bat, tunel bat dago, non ezkutatu zaitezkeen."
Kanpotik ikusi ezin dena.
"Ez baduzu zuzenean begiratzen."
Hemen gertatu ziren, dirudienez, erasoak.
Bai, eta gero jakin zen mutikoek berari indarrez eta mehatxuz prakak kentzera behartu
eta gauzak ipurdian sartzera behartu zutela.
Gizonek ere beren hatzak bere ipurdian sartu zituztela posible da.
Haurren adina kontuan hartuta, zehazki zer gertatu zen oraindik ez dago argi.
Baina argi dago zerbait gertatu dela, eta gainera zerbait larria.
"Gure alabak, egia esan, garai hartan genitalen eremuan zauriak izan zituen."
Eta egia esan, pediatrarengana joan nintzen jakiteko: Zer da? Zer egin behar dut? Nolakoa da?
Hura begiratu zuen, ohartu zen, ezer ezin zuen esan.
Eta gainera esan zuen, haurra horretaz hitz egiten ez badu, ez nintzela gai hori sakondu
behar, izan dezakeen trauma bat okerrera ez dadin.
Hala ere, are harrigarriagoa da erakundeak gertakariari nola erantzun zion.
"Dena istorio bat besterik ez da, nire alabak asmatu zuena, besterik ez."
Eta sexuari buruzko galderarik badute, hori argituko dugu.
Gainera, pentsarazi zidan ama edo aita gisa hori geuk egin nahi dugula eta ez dugula derrigorrez instituzioetatik jaso nahi.
Eta nik ere berari esan nion babes-kontzeptua ikusi nahi nuela.
Bai, bai, bat daukagu – hori ere behar dugu.
Baina inoiz ez zidaten eman.
Ez zuten nahi han begiratzea.
Eta gero jakin zen, amak haurtzaindegiko zuzendaritzarekin ere hitz egin nahian saiatu ondoren.
Eta dena haurrari pasatu zitzaion.
Dena irudimena besterik ez dela dioen printzipioaren arabera.
Baina gero jakin zen beste haur batek gauza bera bizi izan zuela – mutiko berberekin.
"Eta pozik gaude nahiko goiz jakin genuelako, izan ere, orduan berehala erreakzionatu ahal izan genuen."
Ba, 'guk' esaten dut, baina zuk erreakzionatu zenuen, bai, menperatu egin zenuen.
Gure haurra babesteko berehala jardun ahal izan genuen.
Beste familia honetan, oso berandu jakin zuten.
Alaba orain beste haurtzaindegi batera joaten da.
Haurrak gertakariek traumatizatuta egon den ala ez bakarrik etorkizun urrunean argituko da.
Gauza bat da ziurra: haurtzaindegi zentroetako halako "amaguneetan" benetan zer gertatzen den xehetasunez berreraikitzea
zenbat eta zailagoa izan, ondorioak larriak izan daitezke.
Eta hori guztia doktore-joko edo antzeko ezer gabe.
"Egiazko esanahian ere ez zegoen esploraziorako gelarik."
Haurrak soilik bakarrik utzi zituzten.
Baina hori da, hain zuzen ere, puntua.
Hau da zehazki haurtzaindegi zentroetako sexu-heziketa kontzeptuetan jasotzen dena.
Onartzen da haurrek elkar esploratuko dutela zaintzarik gabe, elkarren genitaliak ukituko dituztela
eta objektuak beren orifizioetan sartuko dituztela.
Inork ez du ohartzen.
Eta haurrak ere adin batean daude, non ezin duten beti modu irekian komunikatu.
"Hori kasualitatea al da?"
Haurrien psikologia eta tratu txarren inguruan adituak direnek, egiaz, zer diote honi buruz?
Neubrandenburg-en harreman interesgarri bat dugu. Ezkondu bikote bat dira.
Biek haurren eta nerabeen psikoterapeutak dira, beraz, ikus dezagun zer dioten horri buruz.
Beraz, berriro bira egingo dugu. Oraingoan Neubrandenburgera.
Anjak eta Roman Göbekek ongietorria ematen digute beren praktikara.
Normalean, hemen beren pazienteak zaintzen dituzte.
Psikoterapeutek eta jokabide-terapeutek, adibidez, laguntzen diete haurrei eta nerabeei
trauma edo antsietate-nahasmenduak gainditzen.
"Beraz, portaera-terapia hemen, gela honetan egiten da."
Horren aurretik, Roman Göbeke hainbat urtez haurtzaindegiatan lan egin zuen.
Profesionalki, bere lana beti haurren ongizateari buruzkoa izan da.
"Gurasoak naturalki honen parte dira."
Hauek jada aplikazioan kontuan hartu dira, eta erreferentzia-pertsona ordu hauek daude.
Honek esan nahi du haurrentzako eta gurasoentzako espazio behar dugula.
Baina hemen gazteena da arreta-gunea.
Hau ere Anja Göbekeren lan-eremuari aplikagarria da.
"Beraz, hau da sakoneko psikologiarako eta jolas-terapiarako gela."
Beste gela baino pixka bat handiagoa da, hemen ere nahikoa jostailu behar ditudalako.
Laburbilduz: biok ezagutzen dituzue haurrak eta haien psikologia.
Era berean, tratu txarren biktimak ere maiz tratatzen dituzte.
Gure asmoa da Anja eta Roman Göbekek gero eta lehenago sexualizatzearen joerari buruz zer iritzi duten jakitea.
"Uste dut sexualitatea helduen emozionaltasunean eta harreman helduetan integratu beharreko zerbait dela."
Beraz, hau ez da isolatuta ikus daitekeen zerbait, baizik eta benetan integratu beharko litzateke.
Eta, halaber, haurrek jada beren genero-identifikazioa osatuta izan beharko lukete.
Bai, ba, hori nerabezaroan, goizenean, noizbait izango litzateke.
Beraz, oraindik oso bilatzen ari zara zure nortasuna, baita zure genero-nortasuna ere.
Eta hori benetako sexu-ekintzak gertatu baino lehen bete behar da.
Beste edozer goiztiarra litzateke, haurrak horrek gaindituko lituzkeelako.
Eta, horregatik, sexualitatea testuinguru honetan isolatuta egongo litzateke eta oraindik ez litzateke integratuta.
"Beno, beti modu honetan bizi izan ditut haurrak eta, gainera, ohartu naiz jada
interesatuta daudela bi pertsona mota desberdin daudela."
Baina hori behaketa eta pertzepzioara mugatzen da: itxura desberdina duten eta niregandik
genero desberdinekoak diren pertsonak daude.
Eta horrek ia-ia definitzen du haur baten jakin-minaren eremua.
"Zein adin inguruan uste duzu haurrek lotsa-sentsazioa garatzen hasten diren?"
Eta zer gertatzen da nahasten, lotsarazten edo zapaltzen denean?
"Bada, batetik, argi ikus dezaket haurrek komunera joaten direnean portaera jakin bat dutela."
Haurrak maiz eskatzen dute komunari giltzaz itxiera izatea.
Horrek esan nahi du toki hartatik urruntzeko joera naturala dutela.
Beraz, jada ikus dezaket adin horretan – haurtzaindegi-adina normalean hiru urterekin hasten denean – lotsa-sentimendua
eta mugak ezartzeko beharra, baita muga fisikoak seguruak direla hautemateko beharra ere, oso argi dagoela.
"Gainera, haur batek atxikimendu ona garatu badu, ezezagunen eta ezagunen arteko aldea bereiz dezake."
Hori lotura on baten seinale da.
Eta ondoren, haurrak ere lotsati bihurtzen dira ezezagunen aurrean adin jakin batean, zortzi hilabeteko inguruan.
Hori seinale ona da, izan ere, ezezagunen eta ezagunen arteko aldea bereizteko gai dela erakusten duelako.
Eta, noski, haur batek ezezagunen eta ezagunen arteko aldea bereizteko gai denean,
agian ez du nahi ezezagunek ukitu diezaioten.
Distantzia jakin bat mantendu nahi du eta, zalantzarik gabe, bere atal pribatuetan ukitu nahi ez du.
Bai, hori da haur batek normalean baztertuko lukeena, osasuntsu garatu bada.
Eta atxikimendu-nahasteak, adibidez, zehazki ezaugarritzen dira haurrek hori egin ezin izateagatik.
Beraz, ezin dute ezezagunen eta ezagunen arteko aldea bereizi, eta praktikan
distantzia-nahasmendua duten pertsonak bezala jokatzen dute.
"Eta nahi duzun edonorekin harremanetan jar zaitez."
"Norbaitekin harremanetan jartzea edo are harekin bat egitea eta agian beldur hori erakutsi ez izana, baina
hori da, hain zuzen, garapen huts baten seinalea eta ez dela lotura osasuntsurik sortu."
"Hau, noski, guztiz kontra doa beti sexu-kontzeptu hauetan aldarrikatzen denarekin."
Beti dago hainbeste arreta deituriko hezkuntzan.
Baina konpromisoari buruzko aipamenik inoiz ez da egiten.
"Era berean, egokia da beti aditu berberak ahotsa izatea."
Haien artean daude, adibidez, Uwe Sielert, Jörg Maiwald eta Stefan Timmermanns. Besteengandik gutxi entzuten da.
"Beste ahots asko daude han."
Adibidez, Innsbruckeko Unibertsitate Ospitalean mediku eta psikologo den Christian Schubert irakaslea.
"Gure hurrengo geldialdia: Austriako Innsbruck."
Hemen zientzialari, unibertsitateko irakasle eta psikologo batekin topo egiten dugu; hark medikuntza
modernoaren hainbat alderdi kritikatzat jotzen ditu, garapen desiragaitz gisa ikusten dituelako.
Gorputzaren, adimenaren eta arimaren ikuspegi holistikoa hartzea da bere oinarrizko tesia, eta
hori ere sustatzen du liburu ez-fikzio honetan.
Lehenik eta behin, jakin nahi dugu: bere karreraren hasieran, orain haurtzaindegi guztietan nabaritzen den
garapen hau posible izango zela pentsatuko ote zuen?
"Bai, baina pentsatuko zenuke orduan haurtzaindegietan txoko eroso eta auto-esploraziorako gelak aipatuko genituzkeela?"
Beraz, non aurkitu beharko lukete haurrek beren desio sexuala?
"Ez, erabat ez!"
Gutxienez, beren desio sexuala ez lukete aurkitu behar; hori nire irudimenean egon zitekeenetik oso urrun dago.
"Hemen dut Jörg Maiwald irakaslearen aipu bat; haurren eskubide eta haurren babeserako ohorezko irakaslea
da, eta 'Kindheit' (Haurtzaroa) egunkarian idazten du:"
Haurrak sexu-sentimendu, pentsamendu eta ekintzekin kargarik gabe haz daitezkeela pentsatzea errealitatetik oso
urrun dagoen fantasia bat da, haiei justiziarik egiten ez diena eta, gainera, kalte egin diezaiokeena.
"Bai, gai honi buruz jarrera argi bat daukat."
Uste dut, esan nahi dudana da — esan behar da, psikoanalisiaren eraginez nago — beraz, ni psikodinamikako psikoterapeuta naiz,
mediku psikoterapeuta — eta, jakina, haur baten psikosexual garapenari buruzko psikoanalisi-ikuspegiei ere irekita nago.
Jakina, han zerbait garatzen ari da, eta hori zalantzarik gabe da.
Baina niretzat, haurren garapenari dagokionez, beste alderdi batzuk besterik gabe garrantzitsuagoak dira.
Eta hori loturari buruzkoa da, lotura seguruari buruzkoa, etxe osasuntsu, bihotz bero eta seguru bati buruzkoa.
Hori da garrantzitsuena: haur batek behar duen oinarria, pertsona orok behar duen oinarria,
eta hori espero dut garapen osasuntsu batetik.
Sexualizazioaren aurkako ofentsiba honen kritiko garbia naiz.
Non suposatzen den haurrengan energia sexuala dagoela – jaiotzaren ondoren oso goiztiar ere.
Eta hasieratik ziurtatu behar duzu energia sexual honek egoki garatu daitekeela.
"Energia sexuala hamarkadetan zehar ofentsiba sexualizazio honen parte gisa zabaldu den narrazio nagusietako bat da."
"Bai, hala da, nik ere hori nabaritu nuen, adibidez Uwe Sielert-ekin, 'sexu-hezkuntzako guru' gisa."
Bere "Sexu Hezkuntzaren Sarrera" lanean, jada libidina bizitza-energia gisa aipatzen du,
frustrazioaren aurka sendo bihurtzen duena.
Edo Stefan Timmermannsek 2013an emandako hitzaldi batean.
Haurrak jada duten bizitza sexualerako energiaz ere hitz egiten du.
"Gizakiak hasieratik sexualak diren izakiak dira."
Sexu-hezkuntzak haurretan eragin positiboa du, zeren eta sexualitatea bizitzako indarra baita.
"Dr. Stefan Timmermanns, sexu-hezkuntzaren adar honetako ordezkari ezagunenetako bat."
Duela hamar urte baino gehiago eman zuen hitzaldia gaur egun gero eta haurtzaindegi gehiagotan
sartzen ari denaren gida-plan baten modukoa dirudi.
Testu-panel honetan, Timmermansek bere "sexu-positiboa" deitzen dion hezkuntzaren aldeko argumentuak zerrendatu zituen.
Adibidez: 'Norberaren mugak ezagutzea besteak errespetatzeko oinarria gisa'.
Baina ez al du horrek esan nahi mugak nahita zeharkatu behar dituzula haiek aurkitzeko?
Entzun eta harritu zaitez!
Bere burua eta besteak esploratzea haurrentzat ikaskuntza-esperientzia garrantzitsuak dira, eta
gaur egungo haurrek esperientzia horiek etxean baino haurtzaindegi batean izateko aukera handiagoa dute.
Estatistikoki esanda, etxean gehienez beste anaia edo arreba bat dago, eta zehazki hori da oreka bilatzea edo mugak probatzea,
mugak onartzea — ez nahi dut han ukitzea, hori ez zait gustatzen, edo hori gustatzen zait, eta uste dut atsegina dela.
Hau hobeto ikasi dezakete haurren talde handiago batean, etxean anai-arreba bakarra izatearen
aldean, eta, gainera, beti berbera izatearen aldean.
Laburbilduz, gurasoek ez luketelako beren seme-alabei anai-arreben dotoreziaren mugak esploratzen uzten,
hau haurtzaindegi zentroetan gertatu beharko litzateke.
Ustezko energia sexuala sustatzeko dena.
Haur baten garapen sexuala babestu eta bultzatzen bada, horrek bere garapen pertsonalari mesede egiten dio,
adibidez bere genero-identitate indibidualaren osaketan.
Baina hori benetan beharrezkoa al da haur txikien garapenerako?
Beno, ez dut ikusten zentzu zorrotzean inolako beharrik.
Beraz, niretzat oinarrizko zalantza da haurren arreta genitalen eremura erakartzea.
Orain plazeraz gozatzeko aukera hainbeste dutelako. Eta zergatik erotizatu behar dut hori?
Beraz, garapenaren fase horretan ez du zentzurik, ez baita produktiboa ere.
Ba, badut, baina horretarako ez dut neurobiologikoki baliokiderik.
Ez dut horri dagokion garapen hormonalerik edo endokrinoarik.
Eta, beraz, ez dut barne-psikiko marko egokirik, plazerra lortzeko sexu-orientazioa integratzeko.
Beraz, arrazionala da sexualizazio honek haurraren psikeari eskakizun gehiegirik jartzen diola.
Ez dut uste garapenerako beharrezkoa denik.
Esan nahi dudana da, psikoanalisiari begiratuta, haurra, txikia eta umetxoa hasieran aho-fasean dagoela.
Orduan sartzen da, haurra fase anal batean sartzen da.
Komunera ohitzeko entrenamenduari eta abarrei buruzkoa da, errebeldia-faseari eta
abarrei buruzkoa; kategoria horretan sartzen da.
Eta genital fasea nerabezaroan, oso amaieran dator.
Eta bien bitartean oraindik atzerapen-fase bat dago.
Eta denek ziur aski ezagutzen dute hau: latentzia-fasean, neskak eta mutilak beti "zuek
mutilok" eta "zuek neskak" deitzen zaizkie.
Adin honetan ez dute inolako interesa sexu-harremanetan, alderantziz baizik.
Hori gogor baztertzen dute.
Neskek neskekin egotea nahiago dute, eta mutilek mutilekin egotea nahiago dute, bai.
Ba, uste dut gizakietan garapen organikoa deitutako zerbait badagoela.
Eta uste dut egia izan daitekeela badaudela sexu-orientazio mota batzuk, gure helduok
sexuari buruz dugun ikuspegitik oso urrun daudenak.
Beraz, horrek esan nahi du oso, oso kritiko izango nintzela helduek haurren
sexualitatea epaitzeko ardura beren gain hartzearekin.
Hortxe hasten zait niretzat.
Baina hori da zehazki gertatzen ari dena.
Sexualizazio gero eta handiagoa duen helduen gizarteak bere ikuspegia proiektatzen du haur txikien jokabidean.
Hau ere gertatu zen Timmermansen 2013ko hitzaldian:
Sexualitatea bizitza-energia bat delako, bizitza-energia bat, bizitza-energia bat.
Orduan hasi zen gure istorioa.
2014tik aurrera kalera atera ginen hezkuntza-planen aurka protestatzera, plan horiek, bereziki
eskoletan, sexualizazioaren ofentsiba ezarri baitzuten.
2016an, Junge Freiheit-ek sexologo Jakob Pastöter-ekin elkarrizketa bat egin zuen, orduan eta orain Alemaniako
Gizarte Zientzietako Sexu Ikerketa Elkarteko presidentea denarekin, Stuttgarterako gure sinposioaren alboan.
Garai hartan ere, kexu egin zen:
Alde batetik, egia da DGSS-ek (Alemaniako Ahots Zientzia eta Ahoskera Entrenamendurako Elkartea) nire "estatuaren
babespean dagoen sexu-hezkuntza" deitzen dudanaren edukia 15 urte inguru daramatzala aurkako jarrera hartuta.
Hau lotuta dago 15 urte inguru, agian gehiago, argi dagoela sexu-hezkuntzan parte hartzen dutenek, alde batetik estatuaren
diru-laguntzak jasotzen dituztenek eta bestetik euren argitalpenak estatuak banatzen dizkienek,
sexu-hezkuntzari buruz ikuspegi oso alde bakarrekoa dutela.
Emaitza honela ikusten da, adibidez:
"Sina eta Tim doktore-jokoan", Zartbitter e.V.-k argitaratua, Kolonia Hiria eta
Renania Ipar-Mendebaldeko Lurraldearen babesean.
Haurtzaindegi-etxeetan sexualizazioa sustatzen duten erakunde askoren artean bat.
Askoz nahiago nuke mediku jolastea.
Ai ez.
Doktore, zatoz, Tim, zuk ama izan zaitezke eta haurra ere izan dezakezu.
Ah, bai, mm, eta gero doktorea.
Doktore-jokoak haurren garapen normala osatzen dute.
Adinari dagokion jakin-min eta objektibotasunarekin, oso gazte diren neskek eta mutilek ere beren genitaliak aztertzen dituzte.
Haiek ukitu eta igurtzi egitea gustatzen zaie, eta beste haurrekin ukitu leunak trukatu.
Neurtu zure tenperatura.
Mediku-jokoa haurtzaroaren garapen normala osatzen duen zatia da.
Ukipena ala jokoa gustuko duten ala ez.
Elkar esploratzea, biluzik egoteaz gozatu, besteek ikusteko eta ikusiko gaituzteneko desioa.
Baina baita haurren masturazioa ere, helduen artean zalantza asko sortzen duena.
Maitasunari eta sentimenduei, laztantzei eta musuei, neskalagunei eta mediku-jokoari buruzkoa da, eta
nola lasaitu ditzakegun kezkatuta dauden familiengai.
Eta hori ez da guztia.
Agenda honen arrastoak are urrunago eramaten gaitu, maila gorenera.
Hori da zehazki Europan sexu-hezkuntzarako WHOren estandarretan jasotzen dena.
Bai, badago matrix infame hau, eta zero eta lau urte bitartekoentzat, jakintza, plazer eta
desiraren izenburupean, bere gorputza ukitzea esaten du.
Haurtzaro goiztiarreko masturbazioa edo gorputz-intimitateko plazer-esperientziak gizakiaren bizitzaren zati gisa.
Gaitasunen aldetik, honek norberaren beharrak, desioak eta mugak adieraztea esan nahi du, adibidez "mediku jokoan".
Eta lau eta sei urte bitarteko haurrei orduan gai sexualak jorratzeko baimena ematen zaie.
Haiek sexu gaietaz hitz egin beharko lukete.
Hau da sexu-sexualizazioaren ofentsibaren muin politikoa, Osasunaren Mundu Erakundeak Osasun Hezkuntzarako Federal
Zentroarekin, edo laburbilduz BZgA, elkarlanean argitaratua.
Herritar askorentzat ospe ona diruditen erakundeak, baina adin-matrize honek ez du ospe ona diruditenik.
Medikuntza-profesional gisa, argi esan dezaket arazoa dudala diagnostiko-sistemekin, zeinak bereizketarik
gabe aplikatzen diren, arretaz begiratu gabe, eskema-egiturekin, txantiloi-ereduekin eta arauekin.
Denak berdinak balira bezala.
Patroi jakin batzuk, adin-egiturak balira bezala. WHO-tik Matrix aipatu zenuen.
Beraz, adin-talde jakin batzuk, esateko moduan, tratatzen direnean.
Orduz geroztik, hori egitea ona da.
Ez, izaki hau oso banakakoa eta oso konplexua da, oso testuinguru psikososial zehatz batean bizi da eta, bere garapen
organikoaren arabera, noizbait, nahikoa sentikortasunez behatu eta arreta jarriz gero, galderak egiten hasiko da.
Eta nire seme-alabarekin berdin itxarongo dut, ez dut ezer presaka egingo eta ez diot ezer inposatuko.
Baina hemen zehazki hori gertatzen ari da.
Oso zalantzazko eredu bat ezartzea, inolako ebidentzia zientifikorik gabe, kontinente oso batean zehar.
Eta hori ez da soilik Alemaniari aplikagarria, baizik eta Europa osoari.
Frantzian "Mamans Louves" (Ama Otsoak) izeneko erakunde bat dago, eta erakunde horrek Osasunaren Mundu Erakundearen
estandarrak ere aztertu ditu eta ikerketa bat enkargatu du, emaitza ikusgarriak erakutsi dituena.
Gure auzokide Frantziak ere gero eta lehenago gertatzen den sexualizazioaren arazoa ondo ezagutzen du.
Han ere, indar progresistek bultzatuta aurrera.
Regine Schäferrek Christelle Cometekin bideo-elkarrizketa bat antolatu du; Cometek "Mamans Louves" izeneko erakundean
parte hartzen du, eta izen hori "Ame Lupoak" gisa itzultzen da.
Europako Osasunaren Mundu Erakundearen estandarrak sakon aztertu dituzu.
Maila nazionalean antzeman ditugun hutsuneak kontuan hartuta, jakin nahi genuen zein deituriko literatura zientifikoek osatzen
duten oinarri gure eskoletan herrialde osoan ezarri beharrekoari.
Emaitza hau da: 2024an argitaratutako 60 orrialdeko ikerketa hau.
Guraso guztiek eta buruzagi politiko guztiek jakin beharreko gauzak argira atera ditu,
gutxienez haurren ongizatea lehentasun nagusia dutenek.
Eta hori da guretzat garrantzitsua: haurraren ongizatearekiko errespetua eta gurasoek
beren seme-alabak hezteko duten eskubidea.
Thibault Kerlirzin, ikerketaren egileak, zehazki zer esan nahi duen azaltzen du.
Agerian geratu zen WHOren estandarrak oso aurreiritziz josita zeuden aditu-talde batek prestatu zituela.
Hori dela eta, ia aditu guztiak nazioarteko Landareen Gurasotasun Federazioarekin lotutako egituretan daude.
Beraz, zientzialariak baino aktibistak dirudite.
Eta horrek zergatik den galdera sortzen du.
Nork du interesik garapen honetan?
Thibault-ek WHOren estandarren bibliografian erantzunaren zatirik kezkagarria aurkitu zuen.
Bibliografiak hainbat eranskari ditu, eta A eranskinean jada pedofilia-delituaren hiru defendatzaile aurkitu ditut.
Hala ere, dokumentuaren muina eta, aldi berean, ahulgunea haurren psikosexual garapenari
buruzko literatura zientifikoan aurki daiteke.
Ia 50 erreferentzien artean, 15 aurkitu nituen, goiztiarreko sexu-hezkuntzaren edo baita pedofiloen
delituen aldeko edo defendatzaile gisa sailka daitezkeenak.
Ikusten duzuenez, honek pedofiliaren aldeko jarrera irekia duten lobi-taldeetako kideak barne hartzen ditu.
Intergenerazional harremanak deitzen diote.
Haien artean daude irekita pedofiloentzako aldizkarietan argitaratu duten pertsonak.
Loturak Mamans Louves webgunean dagoen animazio honetan erakusten dira.
Helburu horretarako, Thibault-ek WHOko adituak hiru taldetan banatu zituen:
Berdea kaltegabea adierazteko, horia zalantzazkoa adierazteko, gorria, berriz, haurrei oso goiztiar
sexu-harremanak argi eta garbi bultzatzen dizkieten edo pedofilia-delituak babesten dituzten zirkuluetarako.
Alemaniako lotura pedofiloen zirkuluetara — Gunter Schmidt.
Adibidez, Volkmar Sigusch izeneko batekin lankidetzan aritu zen.
Eta Siguschek aldarrikatu zuen haurtzaroko sexualitatea ez zela plazer-iturri bat bakarrik, baizik eta beharrezkotasun bat ere.
Richard Greenek sortu eta gaur egun ere existitzen den Archives of Sexual Behaviour aldizkarirako lan egin zuen.
Richard Green pedofiliaren aldekoa zen eta Thomas O'Carrollen laguna zen.
Hark, bere aldetik, Paedophile Information Exchange izeneko erakunde baten sortzaile eta lehendakaria izan
zen — pedofiloek informazioa trukatzeko plataforma bat.
Talde hau oso eztabaidagarria zen eta helduen eta haurren arteko harreman sexualaren legezkartzea eskatu zuen.
Nola infiltratu ziren pedofiloek ezkerrean eta nola bahitu zuten giza eskubideen aldeko borroka, 2014an The Guardian
britainiarrak 1970eko hamarkadako Pedofiloen Informazio Truke Elkartearen jardueren inguruan jakinarazi zuenez.
Alemaniako ezkerrean ere, batez ere 1968ko mugimenduan, garai hartan pedofilia legeztatzeko ahaleginak izan ziren.
Adibide ezagunak: Alderdi Berdeko politikaria Daniel Cohn-Bendit, Alderdi Berdeko "Gayak, Pedofiloak eta Transseksualak" izeneko
lan-talde federalekoa edo Alemaniako "Pedofilia" ikerketa eta lan-taldea, bere
zaindari-batzordean laburki Helmut Kentler izan zuena.
Hark, berriz, sexu-hezkuntzaren adar honen sortzaile-aita gisa hartzen da.
Gure "KentlerGate" dokumentalean bere pedofilia-jarduerak xehetasunez jorratu genituen.
Kentleri jarraipena eman zioten herrialde honetan Uwe Sielert, Volker Siegusch eta Gunter Schmidt-ek.
Adibidez, 1990eko hamarkadaren hasieran argitaratutako Male Intergenerational Intimacy liburuaren
hitzaurrea idatzi zuenean, Letzterrek honela idatzi zuen:
Haurrari laguntzen eta animatzen dioten pedofiloen arteko harreman arrakastatsuak daude.
Hark jarraitu zuen: "Pederasta-ekintza guztiak lege bidez zigortzeko mehatxua injustua da eta ezabatu
beharko litzateke, gutxiengo baten diskriminazioa eta jazarpenarekin lotuta baitago."
Ernst Bornemann-ek bere Das Geschlechtsleben des Kindes (Haurraren Sexu Bizitza) liburuan modu berean
argi adierazi zuen, non honakoa aldarrikatu zuen:
Pedosexualitateko, indarkeriarik gabeko sexu-ekintzek ez dute derrigorrez ondorio negatiborik haurrarentzat.
Halaber, WHOren estandarretan erreferentzia gisa agertzen da, bere liburuarekin, hain zuzen:
Haurtzaroko Heldutasun Aurpegiak, non zortzi urteko haurren ustezko sexualitateari buruz arduratu zen.
Liburuaren mezu nagusia da gizakiak kontzepziotik hasi eta sexual izakiak direla.
Hau haurretan modu askotan agertzen da — euren jokoetan, euren irudimen aberatsean, ukimen-beharrean eta masturbazioan.
Hau da, hain zuzen ere, BZGA eta OMS bidez gero eta haurtzaindegi kontzeptu gehiagorentzako oinarria bihurtzen ari dena.
Ernst Bornemann eta Gunter Schmidt — hainbat adibideetako bi, erakusten dutenak WHOren estandarrak ez daudela soilik
adituen ikuspegi oso alde bakarrean oinarrituta, baizik eta batzuetan pedofiloen zirkuluetan sakonki sustraituta daudela.
Eta hori gure seme-alabak hezteko oinarria izango dela?
Bai, ba, pedofiloen inplikazio hauek ez gaituzte batere harritzen, izan ere, sustatzen ari den sexu-heziketa
programa oso honen aitzindaria Helmut Kentler baitzen.
Eta Helmut Kentler pedofiliaren aldeko aktibista izan zen, eta, egia esan, abusu egile ere bai.
Ondoren haurren abusuagatik kondenatu zuten, eta bere ikaslea Uwe Silert izan zen.
Eta, bere aldetik, Uwe Silert-ek BZGAko bere lanaren bitartez Europako sexu-hezkuntzarako Munduko Osasun
Erakundearen estandarrak osatzen laguntzeko papera jokatu du.
Zehazki, eta hauek, berriz, Alemaniako estatu federal bakoitzaren hezkuntza-planetan eragin zuzena dute.
Ia estatu federal guztiek, Bremen izan ezik, deituriko hezkuntza-plan bat dute — orientazio-plan bat, zeinak
zuzenean zehazten baitu nola gauzatu behar den sexu-hezkuntza haur-zaintza zentroetan eta zer eduki behar duen.
Eta Berlinen hezkuntza-planak zehazki gauza hauek jasotzen ditu, eta horiek, ondoren,
sexu-hezkuntzako kontzeptuetan aurkitzen ditugu, hain zuzen ere:
Pixka bat geroago, haurrek beren genitaliak aurkitzen dituzte eta intentsiboki esploratzen dituzte.
"Sexu-jakinmina osasuntsu garapen mental eta fisikoaren zati bat da, norberaren gorputzean
plazer-sentsazioak gozatzearen antzera", dio Berlin-ek.
Edo Renania Iparralde-Westfalian, horrek esan nahi du:
Maitasunezko trukaketa, elkar ukitzea eta gorputzaren esplorazio informal eta jakin-minzalea beharrezkoak dira
norberaren nortasun-sentsazioa eraikitzeko eta norberaren generoaz kontzientzia hartzeko.
Hau normalean modu jostagarrian, intuitiboan eta murrizketarik gabekoan gertatzen da. Haur eskolako haurrak!
Teoria horrek nahikoa da. Baina kontzeptu horiek zer esan nahi dute praktikan eraginduentzat?
Bi ama, biak anonimo izatea nahi dutenak, deskribatzen dute nola gertatu zen hau guztia haien haurtzaindegian.
Lehen kasua Saxonia-Anhalt-eko Volkssolidarität ongintzako erakundeak kudeatzen duen zentro batean gertatzen da.
Lehenengoz sexu-hezkuntza kontzeptu bati buruz alternatiba hedabideetatik entzun nuen.
Gehienbat Alemaniako hegoalde sakonean halako kontzeptuak daudela zen, eta, egia esan, harritu edo txunditu egin ninduen halako
zerbait existitzeak, baina beti pentsatu nuen neure buruari:
Eta guri dagokionez — herri honetako haurtzaindegian — ba, hori inoiz ez da gertatuko,
edo, gutxienez, horretara ez gara iritsiko.
Baina horretatik oso urrun gaude. Egun batean, haurtzaindegirako kontzeptu berriak
iragarri zituzten gurasoen bileran — azaldu gabe.
Informazio zehatzagoa informazio-taula batean aurki daiteke.
Noizbait informazio-taula batean egon nintzen eta espazio-kontzeptuekin eta indarkeria-kontzeptuekin batera
sexu-hezkuntza-kontzeptu honen existentziaz irakurri nuen.
Konturatu nintzen eta gure gurasoen kontseiluari gai hori aztertzeko eskatu nion.
Eta hori egin zuten.
Eta modu honetan bakarrik jakingo da kontzeptuaren edukia — hau da, zehazki, WHOk eta BZGAk gomendatzen dutena.
Eta kontuan izan, dirudienez, hau guztia gurasoen jakintza gabe sekretuan aurkeztu nahi zuten.
Ba, 'sexu-hezkuntzaren kontzeptua' terminoa ez zen inoiz aipatu.
Hori bakarrik irakurri nuen foro honetan — parentesi artean oso letra txikitan.
Uste dut gai hain garrantzitsu batek merezi izan zuela posta elektroniko zirkular bat bidaltzea,
gurasoen bilera bat egitea edo, gutxienez, informazio-gutun bat edo antzeko zerbait bidaltzea.
Zeren hori garrantzitsua delako.
Gutxienez bigarren kasua gardenagoa zen.
Hau Behe-Saxonian dagoen haurtzaindegi batean gertatzen da.
Gurasoentzako bilerak maiz izaten genituen eta beti zerbait berrirekin ezagutzen gintuzten.
Eta gero — arratsalde hartan, haurtzaindegiko zuzendaritzak eta irakasleek esan ziguten kontzeptu berri bat
zegoela eta haurrek beren sexualitateari dagokionez askoz irekigarriagoak izan behar zutela.
Eta horregatik haur-gelan txoko bat prestatzen zuten, haurrek bakarrik egon zitezen — eta,
oinarrizkoan, ia edozer egiteko baimena zuten.
Beraz, deituriko doktore-jokoetan ere ez litzateke benetan esku hartuko.
Hala ere, haurrei esango litzaieke non dauden mugak.
Orduan esan zen baietz, biluzik egon zintezkeela, elkar ukitu zintezkeela eta bai — zure burua eta besteak — bai mutilak bai
neskak — talde misto batean elkarrekin esploratu zintezkeela.
Eta bai, baina nolabait pentsatu nuen gure seme-alaba bestela hezi genuela.
Hori batere ez da bertan geldituko.
Baina gauzak bestelakoak izan ziren.
Goizean iritsi nintzen — gure seme txikiena haurtzaindegira eraman nuen, eta gero haurtzaindegiko irakasle batek
arratsaldean solasaldi baterako etor nezakeen galdetu zidan.
Gertakari bat izan zen.
Eta gero arratsaldean elkarrizketara noa.
Haurreskolako zuzendaria eta haurreskolako irakasle bat han eserita zeuden.
Eta zer kontatu zizuten han gertatu zela?
Bai, eta gero esan zuten gure semeak ez zituela arauak jarraitu.
Agian ez zen gertatu txoko honetan, baizik eta bainugelan.
Ez zuen beste haur baten "ez"a onartuko eta ukituko zituen.
Baina hori ez zen desiragarria izango.
Eta hasieran guztiz harrituta geratu nintzen eta pentsatu nuen: hau benetan egia al da?
Eta gero, besterik gabe esan nuen nire semeari hitz egingo niola.
Ba, ez zidan horri buruz ezer esan.
Eta gero zure semearekin eztabaidatu zenuen?
Zehazki.
Berehala eraman nuen berarekin — jada berari jasotzeko ordua zen.
Ondoren etxean isilpean eseri ginen eta nik soilik galdetu nion: Kontatu iezadazu, zer gertatu zen han?
Eta orduan nolabait oso-oso txiki bihurtu zen, behera begiratu eta esan zuen: "Ama, nik ezer ere ez dut egin."
Ondoren esan nion zer egotzi zioten.
Esaten du: Bai, badakit, baina beste haurra ez nuen ukitu.
Ez zegoen ezer ere.
Baina orain pertsona baten hitza beste baten hitzaren aurka zegoen.
Nire semea bat-batean egile bihurtu zen.
Lehenetsi da haur bati ukitu izana, eta haurra hori nahi ez zuen.
Eta nolabait konpondu gabe geratu zen — argitu ezin izan zen.
Eta hori arazo oinarrizkoa da.
Hau ere argi ikusten da helduek egindako tratu txarren susmagarri diren kasuetan, Hessischer
Rundfunk-ek egindako txosten honetan deskribatzen den bezala.
Haur txikiekin lan egiten duen pedofilo batek oso arrisku txikia du atxilotua izateko, White
Ring-eko biktimen abokatu Ulrich Warnkek azaldu duenez.
Hori justizia-sistemak zabalduta duen uste baten ondorioz da: lau urtetik beherako
haurren adierazpenak epaitegian baliogabeak direla.
Arrazoibidea: haurrek ezin dituzte gauzak helduentzako moduan gogoratu, eta euren
adierazpenak gurasoek eta beste helduek eragin ditzakete.
Egoera honek, agerian geratu diren WHOko adituen pedofilia-loturak kontuan hartuta,
pentsarazteko baino askoz gehiago eskatzen duen egoera da.
Beraz, euren adierazpenek ez dute epaitegian balio.
Eta arazoa da, gainera, haurren arteko abusu kasuetan, azken finean pertsona baten
hitza beste baten hitzaren aurka geratzen dela.
Ama batek oso bizi-bizi deskribatu zuen.
Bere semea da egotzitako egile, komatxo artean, eta, noski, bere semeari sinesten dio.
Kontzeptu horiek haurren artean sexu-erasoak sustatzen dituztela dirudi, eta ondoren ezin dira ikertu ere.
Eta gogoratzen du, nahiz eta urte asko igaro izan diren; egiaz, gaur egunera arte gogoratzen du eta guztiaz
lotsatzen da, nahiz eta berak ukatu egiten duen egin izana.
Haur txikiak egile izan daitezke, edo testuinguru honetan terminoa desegokia al da?
Ez al dira bi haurrak helduen erantzukizuneko egoera desegokien biktimak?
Ba, mundu bat sortzen ari da.
Haurrak modu artifizialean zerbaitetara garraiatzen eta bertan inposatzen dituzte, eta horren ondorioz, nik artifizialeko
sexualitate gisa deskribatuko nukeen egoera batean amaitzen dira; hau da, normalean gertatuko litzatekeen
moduan modu organikoan garatu ez den sexualitate batean.
Esan dudan bezala, berriro ere, harreman on baten eta garapen osasuntsu baten oinarriari esker, azkenean
modu naturalean garatuko da sexualitate osasuntsua.
Hori da bidea.
Hemen, interferentzia gizakiaren bizitzan oso, oso goiz gertatzen da, eta bizitza horrek ez du
inolako zerikusirik forma honetako sexualitatearekin.
Eta, noski, osasungabe den moduan ere garatu daiteke, eta azken batean mugak onartzeko gai ez izan daiteke.
Eta ondoren, agian lotsa, gorrotoa eta sistema immunologiko naturala ere ez dira behar bezala
garatuko. Eta horrek, noski, abusuari atea irekitzen dio.
Azken finean, oso ondo irudika nezake hau benetan haurren sexualitatea adin txikitatik sustatu behar dela uste dutenek
—helburua hasieratik muga egokiak ezartzea delarik— espero dutenaren guztiz kontrakoa eragingo duela.
Nik esango nuke, ordea, kontrakoa gertatzen ari dela.
Eta hau orain estatistikoki ere nabarmena da, gutxienez Renania Iparralde-Westfalian.
Agerian geratu da haur-zaintzako zentroetako haurren artean sexu-eraso kopurua nabarmen igo dela azken urteotan.
Poliziaren krimen-estatistika egungoek ere gorakada handia erakusten dute, bitartean lapurreta txikien
kopurua, adibidez, haurrentzat ohikoagoa den portaera izanik, urteetan zehar ia aldatu gabe mantendu da.
Ba, haurrek halako tratu txarrak jasaten dituztenean, uste dut emozionalki gainezka daudela eta,
kasu okerrenean, traumatizatuta geratzen direla.
Eta traumatologiako lotura hauekin ezaguna bazara, errepikapen beharrizun sendoaz ari gara, hau da,
gertakari eragileak berriro bizitzeko beharrizun sendoaz.
Kate-erreakzio gisa irudikatu behar duzu.
Eragindakoak direla deskriba daitezkeen haur kopuru jakin bat badut eta ez badute laguntza
terapeutikorik jasotzen edo trauma hori konpondu gabe badago.
Ondoren, esperientzia traumatiko hauek beste haurrei pasako dizkiete.
Eta horrek, gutxienez neurri batean, garapen estatistiko hau azaltzen du.
Hau ere hedabideek babesten dute.
Esan nahi dudana da, atzera begiratuta, sexuari lotutako edukia arratsaldeko programan egoten zela.
Baina gaur egungo haurrek erraz eskuratzeko aukera dute.
Eta praktikan, haurrei ez zaie inolako arazorik filmetan, ordenagailu-jokoetan edo
bestelako edozein gauzatan halako eszenak ikustea.
Eta hori, noski, arazoa da hezkuntza-kontzeptuek bide bera jarraitzen dutenean eta
haurrei etengabe sexu-jarduera sustatzen zaienean.
Hori ez du haurraren borondate librearekin zerikusirik.
Komunikabideetan behin eta berriro ikusten duzunean, behin eta berriro entzuten duzunean, eta, adibidez, haur eskolan
ere esaten dutenean: "Atera zaitezte, esploratu zeuen burua."
Eta sexu-jarduera hasten duzunean, ez da haurra berak erabakitzen duen zerbait. Horren ordez, haurrarentzat erabakitzen da.
Hori egin beharko luke.
Hori da guk hartzen ari garen norabidea.
Eta gero, haurra erresistitzeko zaila den talde-presioa daukat.
Eta horri gehitzen diozunean azken batean psiko-neurotiko garapenarekin, psikologiarekin, psikoterapiarekin edo
psikodiagnostikarekin zerikusirik ez duten ezezagunak—adibidez, testuinguru honetan modu sentikorrean erreakzionatzeko
prestakuntzarik ez duten haurtzaindegiko zaintzaileak—, zein haur bidaltzen dituzte
txoko eroso horietara, eta nondik datoz benetan?
Etxean benetan zer bizi izan zuten?
Agian mutikoa, edo baita neska ere, etxean adin txikian osasungabea zen sexualitate baten
aurrean egon ziren, eta agian abusua ere jasan zuten?
Beraz, bi haur elkarrekin uzten ditut, jada nortasunak garatzen ari direnak, lehendabiziko gatazka-esperientziak bizi izan
dituztenak eta gatazkatsu pertsonalitate bihur daitezkeenak, hau da, errazago abusatzen diren
pertsonalitateak. Beste bat errazago abusatzen dena.
Eta haien biak elkartzen direnean — botereaz eta abusuz ari naiz — orduan gauza asko gertatzen dira txoko eroso
horietan, gure amesgaizto okerrenetan ere irudika ezin genitzakeen gauzak, haurrek elkarri egiten dizkioten gauzak.
Hala ere, kontzeptu hauek, gauza guztien gainetik, abusuaren prebentzioaren izenean justifikatzen dira.
Noski, sexu-hezkuntzak ere badu helburu egoera arriskutsuetan dauden haurrak laguntza eskatzea, norbaitengana
jotzea eta hori egiteko hizkuntza izatea bermatzea.
AWO, Alemaniako haurzaintza-zerbitzu handienetako bat, WHOren egitarauaren bere bertsioa ere argitaratu du
"Erakunde eta zerbitzuetan haurren eta gazteen sexu-abusuen aurkako babes-kontzeptuak" izeneko liburuxkan.
Eta bertan irakurtzen dugu guretzat gehiegi ezaguna dena, Kentleretik Timmermannseraino .
Eta gero eta gehiago dira.
Bai, hemen, adibidez, Behe-Saxoniako haurtzaindegi kontzeptu batean, honela dio:
Gorputzaren esplorazio-jokoak, askotan mediku-jokoak deitzen zaizkieneak, haurtzaroko sexualitatearen
adierazpen modurik ohikoenetako eta ezagunenetako bat dira.
Mugak gainditzearen urraketak saihesteko, garrantzitsua da gurasoek, hezkuntza-laguntzaileek eta erakundeetako
profesionalek haurrekin jolas fisikoen esploraziorako honako arau hauek behin eta berriro eztabaidatzea.
1. Parte-hartze boluntarioa — parte-hartzaile guztiek jokoan jolastu nahi dute?
2. Edozein unetan gelditu dezakezu. Ez da ez!
3. Inor ez da kaltetuko.
4. Gorputzaren orifizioetan ez da ezer sartzen.
5. Adin antzekoa: Adin-diferentzia ez da handiegia izan behar, botere-desorekarik ez egon dadin.
6. Laguntza edozein unetan eskatu daiteke. Laguntza eskatzea ez da txantxari egitea.
Ba, horiek arau tipikoak dira, eta etengabe haurrei halako arauak esaten ari naizela irudikatzen
dudanean, zehazki hori da hasieran ideia ematen diena.
Bai, zalantzarik gabe! Kontzeptu hauek aurkezten dituzunean, lehenik haurrak halako gauzak daudela ikusarazten
dituzu, eta ondoren gehiago ikertzeko animatzen dituzu.
Eta hori oinarrizkoan guztiz beharrezkoa ez da haurrentzat.
Bere kabuz garatu ezean, bultzada honen bidez bakarrik.
Gauza guztien ironia da, oinarrizkoan, haurtzaindegientzat sexu-heziketa kontzeptu
hauetako bat ere ez litzateke derrigorrezkoa.
Beti horrela dirudi, baina batere ez da hala.
Haiek egin beharreko bakarra zen 2021-2024ko Haurren eta Gazteen Ahalduntze Lege honen bidez
indarkeriaren aurkako babes-kontzeptu bat eskaintzea.
Haurtzaindegi bakoitzak hau izan behar du jarduteko lizentzia lortzeko edo mantentzeko.
Eta indarkeria-prebentzio kontzeptu honen barruan, orain denek sexu-hezkuntzako kontzeptu hauek ezartzen ari dira.
Eta dena nahasten da.
Prebentzio kontzeptuek helduek haurrak ez tratu txarrak jasateko bermatzen dute eta erakunde publikoetan
helduek haurren aurkako sexu-abusuak saihesten dituzte.
Era berean, jendeak dioenez, haurrak abusutik babesteko, sexu-hezkuntzako kontzeptuak
garatzen ditugu, haurrek gauzei izena eman dezaten.
Baina horrek ez die haurrei batere eragiten.
Sexu-abusua saihesteko helduei zuzentu behar diezu.
Ba, uste dut haur batek beste haurren tratu txarrei menperatuta ez egoteko 'EZ' esan
behar duen egoera bat jada tratu txarra dela.
Bai, hori kontuan hartu da.
Jolas egiten dugunean, ez diegu besteei minik egiten. Ez, ez.
STOP esaten baduzu... - Bai, badakit. - ...orduan geldituko gara, ondo dago.
… Haurriek ere 'ez' esan dezakete, ala hemen ere helduen portaera proiektatzen zaie haur txikiei?
"Sinpleki esango nuke ez duela funtzionatzen."
Jakina, haurrei esan behar diezu beren gorputzak berenak direla eta inork ezin diela ukitu nahi ez badute.
Hau da haurrei esan behar zaien eta esan beharko litzaiekeen zerbait.
Ez da beharrezkoa haiek hori egin ahal izango dutela espero izatea.
Ez adin horretan, ez haur eskolako adinean, ezin dute hori egin.
Hori nerabezaroaren ondoren egin dezakete – eta askok oraindik ezin dute hori egin, bai.
Beraz, zuk ere 'EZ' esaten ikasi behar duzu.
Baina ezin duzu haurtzaindegiko adineko haurrek hori egiteko gai izango direla espero.
Hori da mugak ezarri ditzakedala ikasteko hasiera – baina hori askoz geroago bakarrik egingo dut, ziur.
Bai, argi izan dezagun:
Sexu-hezkuntzako arlo espezifiko bat, pedofiliarekin lotura argia duena, eragin handiko erakundeek hartu dute, eta goitik agenda
oso problematikoa inposatzeko erabiltzen ari dira, haurtzaindegiak eguneroko bizitzan prokuradoreen eta gazteen
ongizate-bulegoen ardurapeko gaiak sartzea helburu hartuta.
"Behe-Saxoniako Gazteen Ongizate Publikoaren Bulegoak Hanoverreko Langileen Ongizate Elkarteak kudeatzen duen haurzaintza-zentro
batean 'gorputzaren esplorazio-gela' bat itxi du."
Hezkuntza kontzeptua Hezkuntza eta Kultura Gaietarako Ministerioak haurren ongizatea arriskuan jartzen zuela sailkatu zuen.
2023an zirrara handia izan zen, dena hain harritzekoa balitz bezala.
Baina egiaz, hau da gure haurtzaindegi guztietan gertatzen ari dena.
Eta ezkerreko hedabide batzuek agenda hau aspalditik babesten ari dira.
Hala ere, "woke zeitgeist"-a orain hedabideetan nagusituko dela mehatxatzen ari da, 2025eko apirileko
SAT eskualde-txosten honetan ikus daitekeen bezala:
"Mediku-jokoak edo haurtzaindegiko azterketa fisikoa, masturbazioa..."
Behe-Saxonia berriro, Hanoverren bezalaxe.
Baina debekatu beharrean, kultura ministroak orain kontzeptua defendatzen du hemen
agerian utzi ditugun erdi-egia eta gezur guztiekin.
"Erakunde bakoitzak bere kontzeptuetan definitu behar du nola kudeatzen duen haurren garapena eta, beraz, beren gorputzak
deskubritzea ere, azken batean haurrak abusutik babesteko funtsezkoa delako - eta horiek hezkuntza- eta
zientzia-irizpideetan oinarrituta daude eta, beraz, Estatuaren Gazteen Ongizate
Bulegoak estu-estu zaintzen eta berrikusten ditu.
"Testuingurutik pasarte bat bakarrik ateratzen baduzu, Bramscheren arduradunek diotenez, azkar gaizkiulertzeak sor daitezke."
Gaizkiulertzeak? Ez batere!
Estatuak babestutako haurren arriskuan jartzea da, , hedabide eta politikako ezkerreko ideologoek sustatua.
Abusua prebenitzeko eta zientzia-arduraztasun bezalako mitoetaz gain, beste faktore bat dago jokoan: lege-eragina.
Hau ere ikus daiteke Timmermannen 2013ko lanean: haurren ustezko eskubideak.
"Jakina, honek haurren sexualitatearen garapen positibo eta indibidualerako eskubidea ere barne hartzen du..."
Laburbilduz: haurrek sexu-hezkuntzarako eskubidea dutenez, eta gurasoek etengabe ukatu egiten dietenez,
estatuak esku hartu behar du eskubide hori bermatzeko.
Eta horregatik, ideologia honen ikuspegitik, hau da egokiena: haurtzaroko sexualitatea helduen sexualitatearen aurka.
Haurriei haurtzaroa ukatu eta izaki sexual gisa berrinterpretatzen dietenek agian ongi etorria emango diote
garapen honi, baina galdetu beharko diote ea kasualitatea izan daitekeen, jatorria haurrak
horretaz harago ezer ez diren lekuetan izan izana:
Pedofilo helduentzako desio sexualeko objektuak.
Eta hala ere, nonahi dagoen "aniztasunaren zoroaldi"an txertatuta, lotsarik gabe bultzatzen ari da – hain
indarrez, ezen kontserbadoreen aldetik ere ia inork ez baitu ausartzen desadostasunik adieraztera.
"Ikerketa hau Europako Parlamentuko kide guztiei banatu diegu."
700 pertsonen zerrenda bat genuen, eta, zoritxarrez, 700 pertsona horietatik soilik 3k erantzun zuten.
Orain arte, dokumentu honen sinesgarritasuna zalantzan jartzeko ekintzarik ez da egin.
Honek erakusten du gaur egun politikariek haurren babesarekiko duten interesa.
Gai asko eztabaidatzen dira, baina gutxitan umeei buruzkoak izaten dira.
Aditu-taldea eta erabilitako iturriak biak aurreiritziz josita daudela kontuan hartuta, uste dut
sexu-hezkuntza mota honekin jarraitzeak haurrak beren esentzian erabat banatzea eragiten duela.
Eta haurrak adin txikitatik sexu-harremanetan aritzera ohitzen badituzte, edo sexualitatea gozoki moduan kontsumitu beharreko
kontsumo-ondasun gisa ikustera, eta etengabe bazkideak aldatzen ohitzen badituzte, orduan galdera sortzen da:
noiz erabakiko du pertsona honek, adibidez, familia bat sortzea eta harreman egonkorrak izatea?
Hori da guraso askok sentitzen dutena. Hori da, hain zuzen, erresistentzia dagoen arrazoia, eta merezi du.
Saxonia-Anhalt-eko ama batek, beste guraso batzuekin batera, behin-behinean bere
haurtzaindegian kontzeptuaren ezarpena geldiarazi zuen.
"Orokorrean esanda, hasieratik sexu-hezkuntzaren kontzeptu bat egoteak kezkatzen ninduen, niretzat sexualitatea eta
haurtzaroa ez direlako bateragarriak. Elkar baztertzen dute."
Behe-Saxoniako amak, bestalde, damutzen du berehala protesta egin ez izana.
"Egia esan, haserre nago neure buruarekin gurasoen bileran berehala hitz egin ez nuelako eta ez nuelako
esan: 'Ez, hori ez dut nahi nire seme-alabentzat!'"
Denoi aholkatuko nieke nire haurra bidaltzen ari naizen haurtzaindegian jarraitzen duten kontzeptua askoz hurbilagotik
aztertzea, haurrak ondo zaintzen dituztela ziurtatzeko.
Eta halako sexu-kargatutako hezkuntza-kontzeptu bat agertzen denean, denei NO esatea aholkatuko nieke.
Eta haurtzaindegiak hau geldiarazten ez badu, egia esan, aholkatuko nizuke zure haurra
bertatik ateratzea eta beste leku batera bidaltzea!
Uste dudalako – eta urte askoren ondoren hori ikusten dut nire semearengan – ez duela ahaztu.
Eta ez dakit zenbat sufrituko duen lehen sexu-esperientzia honekin nerabezaroa iristean.
Oraindik ezin dut esan.
"Puberitatean zehar hau modu erregularrean eta normaltasunez gertatzen dela irudikatzen badugu, orduan, zenbait
hipotesi eginda, zergatik den berandu eta agian garapen-prozesu desegokiak sustatzen dituen ere frogatu beharko genuke."
Baina horretarako ez dago ebidentziarik.
Beraz, zergatik jarri beharko nituzke haurtzaroko sexu-impultsoak, haurrek osasuntsu garatzeko hori behar ez badute?
Beraz, hori falta bada, oraindik inork ez du frogatu haurrek modu anormal edo nabarmen batean garatuko direnik.
Hala ere, halako metodoak ohikoak bihurtu zirenetik sexu-erasoen gorakada ikusi dugu, eta korrelazio hori nabarmena da.
Baina honen alderantzizkoa ezin dut frogatu.
"Ondorioa: Kontzeptu hauek benetan gida ematen dute nola sexu-erasoak egin eta benetako
sexualizazioa sustatu – oso adin txikitatik."
Gainera, gurasoen ardura oinarrizkoa da seme-alabak gai hauen inguruan heztea eta adin
horretan izan ditzaketen galdera guztiak erantzutea.
Ez da haurren arreta etengabe sexualitateari buruz pentsatzera bideratzea, inork galdetu gabe.
"Bai, eta gurasoek benetan adi egon behar dute."
Gurasoek benetan jarraitu behar dute honekin eta hori beraiei erakutsi behar zaie.
"Haurtzaindegi zentroetarako sexu-heziketa kontzeptu hauek indargabetu behar dira."
Haurren gelan ez du tokirik. Haurrek hori ez dute behar.
Haurrak lotura behar dute, ez sexu-hezkuntza. Hau zoroa da!
Zuk ere parte hartu.
Partekatu film hau, jakinarazi zure lagunei eta familiari, banatu informazio-materiala.
Eman besteei gertatzen ari dena ikusteko aukera.
Zeren eta hori gure gizarteak ezin duena nahikoa azkar baztertu, bide okerra baita.
Eta azken finean, guri, gurasooi, dagokigu.
Gure seme-alaben aurkako sexualizazioari eta woke erasoari aurre egiteko azken
gotorlekua gara hemen: "Crime Scene Daycare Centre"
(Gure haurren aurkako woke erasoa) "Demo für alle" (Demo for All) egitasmoaren film-proiektua.
Gure lana babestu nahi baduzu, zure dohaintzagatik eskertuta egongo gara.
Eta ez ahaztu gure kanalera eta buletinera harpidetu.