Փոքր տարիքի երեխաների խնամքի կենտրոններում սեռական ոտնձգությունները աճում են։
Սա 2024 թվականի դեկտեմբերին Bild-ում հրապարակված վերնագիրն էր՝ Հյուսիսային Ռայն-Վեստֆալիայում գրանցված
հարձակումներ. մանկապարտեզներում բռնության նոր ցնցող տվյալներ:
Մոտավորապես 2000 մարմնական վնասվածքների դեպք ++ սեռական հարձակումների դեպքերը կրկնապատկվել են
NW Nachrichten թերթը այս տարվա սեպտեմբերի 13-ին հաղորդել է. Հյուսիսային Ռայն-Վեստֆալիայի
մանկապարտեզներում բռնության դեպքերը զգալիորեն աճել են՝ ֆիզիկական հարձակման և սեռական բռնության դեպքերով։
2022 թվականից ի վեր հաղորդված դեպքերի թիվը ավելի քան կրկնապատկվել է։
Հյուսիսային Ռայն-Վեստֆալիայում երեխաների կողմից կատարված սեռական բռնության դեպքերը գրեթե եռապատկվել են։
Սրանք պարզապես երկու ներկայացուցչական վերնագրեր են Հյուսիսային Ռայն-Վեստֆալիա ֆեդերալ նահանգից։
Այս վտանգավոր զարգացումը պատահական չէ։
2024 թվականի օգոստոսից ի վեր յուրաքանչյուր մանկապարտեզ պարտավոր է ներկայացնել այն, ինչը
կոչվում է «բռնությունից պաշտպանության հայեցակարգ»։
Շատ հաստատություններ նույնպես այս համատեքստում ինտեգրում են սեռական կրթության հասկացությունները։
«Մարմնի ուսումնասիրության սենյակներ», «հարմարավետ անկյուններ» և նմանատիպ հարմարություններ հազվադեպ չեն։
Թրենդները, որոնք շուկայարկվում են որպես կրթական արժեք ունեցող, ծագում են Եվրոպայում սեռական կրթության վերաբերյալ Առողջապահության
համաշխարհային կազմակերպության (ԱՀԿ) ստանդարտներից։
Այս ստանդարտների բովանդակությունը չափազանց անհանգստացնող է։
0–4 տարեկան երեխաների համար առաջարկվում է հետևյալը՝ «Մարմնի սեփական մասերին դիպչելու հաճույք և ցանկություն, մանկության
վաղ շրջանի մաստուրբացիա» կամ «եռանդուն փորձառություններ, ֆիզիկական մտերմություն որպես մարդկային կյանքի մի մաս»։
- դրանով կապված է սեռական հմտությունների ձեռքբերումը, այսպես կոչված «բժիշկի խաղերի» միջոցով։
4-ից 6 տարեկանները պետք է «խոսեն սեռական թեմաների մասին»։
Սա նույնպես քննարկվել է հանրային լրատվամիջոցներում այստեղ-այնտեղ, սակայն առանց բացահայտելու դրա ետևում թաքնված
պեդոֆիլների ներթափանցման չափազանց խնդրահարույց օրակարգը։
Ֆրանսիացի սոցիալական գիտնական Թիբո Քերլիրզինը, ով աշխատում է երեխաների պաշտպանությամբ զբաղվող «Մաման Լուվես»
կազմակերպությունում, ուսումնասիրել է Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության ստանդարտների գիտական
առաջարկությունների աղբյուրները և հայտնաբերել է լոբբիստական խմբերի հեղինակների, որոնք բացահայտ աջակցում են պեդոֆիլիային։
Նրանց մեջ կան մարդիկ, որոնք պեդոֆիլային ամսագրերում են հրապարակել և խորը արմատներ են գցել այդ շրջանակներում։
Երեխաների պաշտպանությամբ զբաղվող «Demo für alle» կազմակերպության «Die schleichende Pädophilisierung»
(«Թաքնված պեդոֆիլիզացիան») կրթական բրոշյուրում նշվում է՝
Սեռականացված երեխաները պեդոֆիլների համար դրախտ են։
Սակայն սեռականացումը թաքնված է ոչ միայն ինտերնետի մութ անկյուններում, այլև, թվում է, պաշտպանված
միջավայրերում, ինչպիսիք են դպրոցներն ու մանկապարտեզները։
«Tatort Kita»-ը կոչ է բոլոր ծնողներին, կրթիչներին, երիտասարդական բարեկեցության գրասենյակի աշխատակիցներին և արդարադատության
համակարգի մյուս բոլոր ներկայացուցիչներին՝ դադարեցնելու պետական հովանավորությամբ երեխաների բարեկեցության վտանգումը։
Մեր երեխաներին պաշտպանելու համար՝ խնդրում ենք տարածել այս կարևոր հաղորդագրությունը։
Մեծ շնորհակալություն առաջին հերթին «DemoFürAlle» գործողությունների դաշինքին։
Թրեյլեր
«Լավ, «սեռական կրթության հասկացություն» տերմինը երբեք չի հիշատակվել։»
Սրանք անհանգստացնող զեկույցներ են։
«Սա՝ «Պետական երիտասարդական բարեկեցության գրասենյակը դադարեցնում է մանկապարտեզում
ֆիզիկական հետազոտության համար նախատեսված տարածքը»»
Եվ թիվը աճում է։
«Այդ ժամանակ ես սկսեցի մտածել՝ արդյոք այդ գաղափարը իսկապես այդքան լավ էր»
Ի՞նչ է կատարվում մեր մանկապարտեզներում?
«Մարդիկ սեռական էակներ են հենց սկզբից»
«Բժիշկի խաղերը նորմալ մանկության զարգացման մի մասն են՝ անկախ նրանից՝ երեխաները հաճույք ստանում են շոշափումից, թե՞ խաղից։»
Այս ֆիլմում մենք ցույց կտանք, թե ինչպես սեռական կրթության մեջ խիստ խնդրահարույց մի միտում
արմատ է գցել ազդեցիկ կազմակերպություններում։
«Ահա այդ անբարո մատրիցը»
«Նա բացահայտել է այնպիսի բաներ, որոնք պետք է իմանան բոլոր ծնողներն ու բոլոր քաղաքական առաջնորդները»
Նրանց նպատակը՝ երեխաների սեռականացման նոր չափ.
Բայց ինչ ազդեցություն ունի սա ամենափոքր երեխաների վրա?
«Այնուհետև այս հարմարավետ անկյուններում տեղի են ունենում ամենատարբեր բաներ, որոնք մենք անգամ մեր ամենավատ
մղձավանջներում չէինք կարող պատկերացնել՝ այնպիսի բաներ, որ երեխաները միմյանց նկատմամբ անում են։»
«Դա արդեն չարաշահում է։»
«Այո!»
«Իրականում ես նյարդայնացած եմ ինքս ինձ վրա, որ ծնողների հանդիպման ժամանակ անմիջապես
չասացի՝ "Ոչ, ես դա չեմ ուզում իմ երեխայի համար"։»
Իրականում ավելի շատ հանրային դատախազությունների և երիտասարդական բարեկեցության գրասենյակների իրավասության
տակ գտնվող հարցերը դառնում են մանկապարտեզներում նորմ։
Հանցանքի վայր՝ մանկապարտեզ։ Մեր երեխաների դեմ արթնացածների հարձակումը։
Սա մի տենդ է, որը տևում է տասնամյակներ՝ արևմտյան հասարակությունների սեռականացումը։
Ավելի ու ավելի, ավելի ու ավելի արագ, ավելի ու ավելի ապստամբական և ավելի ու ավելի ուղղված երեխաների վրա։
Նա իրականում պետք է այսօր Բարգթեհայդեի քաղաքային գրադարանում երեխաների համար ընթերցում անցկացներ՝ «Դրագ Քուին Վյու Նուար»։
«Բայց դա, իհարկե, ևս մեկ նշան է, թե որքան կարևոր է այսպիսի կրթական աշխատանքը, որը մենք նույնպես անում ենք։»
Քանի որ միայն երբ մենք ակտիվորեն ներգրավված ենք մանկապարտեզների, դպրոցների և մասնագիտական քոլեջների հետ, կարող
ենք իսկապես հաջողության հասնել մարդկանց կրթության գործում։
Հետաքննել՞ Ինչով՞
«Հունիսին նա ցանկանում է միավորել ուժերը դրաг-քինգ Էրիկ Բիգկլիտի հետ…»
Մյունխեն, նման պատկերներ, նույն թեման։
«… կազմակերպել ընթերցում 4 տարեկան և ավելի մեծ երեխաների համար»
Առավել վաղ սեռականացման միտումը գերմանական երևույթ չէ։
Տորրեվիեխա, Իսպանիա: Փոքր երեխաներ պարում են պոռնիկների հագուստներով գեյ-շքերթում։
Պեդոֆիլիա բաց փողոցում։
Արդյո՞ք երեխաները ընդհանրապես տեղ ունեն գեյ պրայդի երթերում։
Պարզվում է, որ Վրոցլավում, Պոլշայում նույնպես այդպես է։
Լոնդոնում «Պրայդ» շքերթը այժմ ունի իր սեփական ընտանեկան և մանկական գոտի։
Բրիտանական կրթական հրատարակիչ Twinkl-ը այս կերպ փառաբանում է գունագեղ անձրևանոցի
օրակարգը («բոլորի համար հավասար իրավունքներ»):
Եվ սա ԱՄՆ-ում բավականին մեծ աղմուկ բարձրացրեց։
«Մենք գալիս ենք ձեր երեխաների համար», վանկարկում էին Նյու Յորքում անցկացված գեյ պրայդի երթի մասնակիցները։
Ամեն ինչ ընդամենը մի անհասկացություն էր, հանգստացրին նախաձեռնողները։
Սլոգանը հանվել էր համատեքստից։
Իրոք՞
Ֆրանկֆուրտ-ամ-Մայն, 2025 թ. հուլիս:
Սա Քրիստոֆեր փողոցի օրն է, կամ ավելի ճիշտ՝ օրեր։
Այն, ինչ սկսվեց որպես գեյերի հպարտության երթ, վերջերս դարձել է Մեյն գետի ափերին անցկացվող չորսօրյա
միջոցառում, և այստեղ երեխաները նույնպես հատուկ ողջունվում են։
Այն, ինչը կոչվում է CSD Mile, գովազդում է իր սեփական երիտասարդական և ընտանեկան գոտին։
«Իդեալական է երեխաների համար՝ ստեղծագործաբար հանգստանալու համար», ըստ կազմակերպիչների։
Վերջապես, տեղ մեր փոքրիկ հյուրերի համար, գրում են նրանք Instagram-ում։
Արդյունքում՝ կարուսելներ և ցատկող ամրոցներ ֆետիշի կրպակների կողքին։
Գունավոր միակոռնները հանդիպում են գունավոր իդեոլոգիային։
Դերձակ հագուստով գեյեր փոքր երեխաների կողքին՝ կարծես դա լիովին բնական է մի միջոցառման ժամանակ, որը
ամբողջությամբ նվիրված է մեծահասակների սեռականացմանը։
Քննադատություն չկա, բոլորը մասնակցում են։
Բայց եթե միայն մի քանի ծնողներ կամավոր են իրենց երեխաներին այստեղ բերում, կան այլ վայրեր, որտեղ
բոլոր ծնողները պարտավոր են իրենց երեխաներին բերել։
Շատ վայրերում դպրոցներում սեռականացումը արդեն սովորական է։
Բայց դա դեռ ամենը չէ։
Հիմա դա սկսվում է նաև մանկապարտեզներում։
Սա ինչ ազդեցություն ունի երեխաների վրա?
Որոնք են ներգրավված ռիսկերը, իսկ ծնողների շահերը ինչպե՞ս են։
Այս ֆիլմի համար մենք ամիսներ շարունակ հետազոտություններ անցկացրինք, փորձագետների հետ հանդիպեցինք, ցանցերը վերլուծեցինք
և բացահայտեցինք մի շարք մտահոգիչ ֆոնային տեղեկություններ։
Այստեղ մենք ներկայացնում ենք արդյունքը։
Այն, ինչ պետք է իմանան բոլոր ծնողները – և, ի վերջո, բոլոր քաղաքական գործիչները։
«Սա խնդիր է, որը ակնհայտորեն ավելի ու ավելի շատ ծնողների է անհանգստացնում՝ իրենց երեխաների վաղ
սեռականացումը, այժմ նույնիսկ մանկապարտեզներում»
«Այո, դա ամբողջովին խելագարություն է։»
Բոլոր տեսակի թերթերն են դրա մասին հաղորդում։
Այստեղ՝ Պետական Երիտասարդական Բարեկեցության Գրասենյակը դադարեցնում է մանկապարտեզում
ֆիզիկական ուսումնասիրության համար նախատեսված տարածքը։
Դա Հանովերում էր։
Մենք Բրունշվիգում ունենք այսպիսի բան՝ մանկապարտեզում բժիշկ-բժիշկ խաղալը։
Այստեղ դուք ունեք՝ մանկապարտեզը դիտարկում է տարածք սեռական խաղերի համար։
Քերպենում՝ մաստուրբացիա և բժիշկների խաղեր։
Այսպիսով, ամենուրեք, և նույնիսկ կաթոլիկ մանկապարտեզներում կա։
Կաթոլիկ մանկապարտեզը չեղարկում է խաղային բժիշկ-հիվանդ խաղերով ուղեկցվող սկանդալային միջոցառումները Քյոլնում։
Շվեյցարիայում էլ կա դա. Շվեյցարական մանկապարտեզներում բժիշկ խաղալու սենյակները սովորական են։
«Սա նույնպես մի բան է, որը մենք փորձել ենք «Ծնողների Գործողության Ինիցիատիվա»-ի շրջանակներում։»
Մենք ստանում ենք ավելի ու ավելի շատ նամակներ անհանգստացած ծնողներից, որոնք դիմում են մեզ՝ նշելով, որ
մանկապարտեզներում այսպիսի սեռական կրթությունն ու սեռական իրազեկումը դառնում են չափազանցված։
Սա ընդգրկում է գրքերի ցուցադրումից մինչև հասակակիցների կամ երեխաների միջև տեղի ունեցող հարձակումներ։
Կան որոշ բաներ, որոնք ձեր ուշադրությանն են արժանանում և որոնք իսկապես շատ, շատ մտահոգիչ են։
Սա անհանգստացնող լուր է։
Այս ամենը չափազանց սթրեսային և չափազանց անձնական է տուժածների համար , և դրա համար շատերը
չեն ցանկանում դրա մասին խոսել տեսախցիկի առջև .
Քերստին Քրամերը հանդիպում է կազմակերպել մի զույգի հետ, որոնք համաձայնել են հենց դա անել։
Նրանց խնդրանքով մենք չենք հրապարակելու տուժածների բնակության վայրը կամ ինքնությունը։
Մենք միայն կարող ենք ասել, որ մեր ճանապարհորդությունը մեզ տանում է Բավարիայի մի փոքր քաղաք։
Եվ պատմությունը բավական անշքեղ կերպով սկսվում է մանկապարտեզում երկու մայրերի զրույցով։
«Եվ նա պատմեց ինձ իր որդիների մասին, որոնք տանը սրտանց ծիծաղում էին մեր դստեր վրա, կամ, ավելի
ճիշտ, նրանց համատեղ ապրած փորձառությունների վրա։»
Եվ որդիները ասացին, որ մեր դուստրը մատը դրեց իր հետույքի մեջ, ինչը նրանք ամբողջ օրը տանը անում են։
Բայց տվյալ մոր դուստրը դա շատ այլ կերպ է հիշում։
«Այնուհետև ես նրան ուղղակիորեն հարցրի դրա մասին։ Դա ի՞նչ էր։»
Իսկ այն, ինչ մայրիկը ինձ ասաց, իսկապես ճիշտ է՞
Այո, մայրիկ, դա ճիշտ է, բայց դա ընդհանրապես այնպես չէր, ինչպես նա քեզ ասաց։
Երբ տղաները հանեցին իմ տաբատները, դա ընդհանրապես այդպես չէր։
Ներեցեք, ինչ է դա?
Եվ հետո նա ասաց, որ այդ տղաները իբր մի քանի անգամ, ոչ միայն մեկ անգամ, իջեցրել են իր տաբատը, և որ դա տեղի էր ունենում պարբերաբար։
Այո, նրանք կապվեցին մեզ հետ, և ես արդեն նախապես հեռախոսով խոսել էի նրա հետ, և հետո զրույցի ընթացքում նա ինձ ասաց, որ իր դստերը
երկու տղաներ մի քանի անգամ սեռական ոտնձգության են ենթարկել։
Այսինքն՝ այստեղ մենք խոսում ենք երեխաների մասին։
Հանցագործության վայրը՝ էկոլոգիապես մաքուր անտառային տնկարան։
Մյուս բաների մեջ բաց տարածքում կար մի խողովակ, որի մեջ երեխաները կարող էին սողալ։
«Դրսում, տարածքում կա մեկը՝ մի խողովակ, մի թունել, որտեղ կարող ես թաքնվել։»
Այն, ինչը չի երևում արտաքինից։
«Եթե դու դրան ուղղակիորեն չնայես.»
Այստեղ են, ըստ երևույթին, տեղի ունեցել հարձակումները։
Այո, և հետո պարզվեց, որ տղաները նրան ստիպել և հարկադրել էին հանել իր տաբատը նրանց առջև և իր հետույքի մեջ առարկաներ դնել։
Հնարավոր է, որ տղաներն էլ իրենց մատները նրա հետույքի մեջ են դրել։
Երեխաների տարիքը հաշվի առնելով՝ ճիշտն այն է, թե ինչ է տեղի ունեցել, դեռևս պարզ չէ։
Բայց ակնհայտ է, որ ինչ-որ բան է տեղի ունեցել, և դա լուրջ բան է։
"Իրականում մեր դստեր սեռական շրջանում այդ ժամանակ վնասվածքներ կային։"
Ես իսկապես գնացի մանկաբույժի մոտ՝ հարցնելու. Դա ի՞նչ է: Ի՞նչ պետք է անեմ: Դա ինչպիսի՞ն է:
Նա նայեց դրան, նկատեց այն, բայց ոչինչ չէր կարող ասել։
Նա նաև ասաց, որ եթե երեխան դրա մասին չի խոսում, ես չպետք է ավելի խորանամ, որպեսզի չխորացնեմ նրա հնարավոր տրավման։
Սակայն ավելի զարմանալի է, թե ինչպես արձագանքեց հաստատությունը միջադեպին։
«Դա ընդամենը մի պատմություն է, որը իմ դուստրը միևնույնն է հորինել։»
Եվ եթե նրանց սեռականության վերաբերյալ որևէ հարց լինի, մենք դա կհստակեցնենք։
Ինձ նաև զարմացրեց այն, որ որպես մայր՝ կամ որպես հայր՝ մենք ցանկանում ենք դա ինքներս անել և
պարտադիր չէ, որ ստանանք այն հաստատությունից։
Ես նրան նաև ասացի, որ կցանկանայի տեսնել պաշտպանության հասկացությունը։
Այո, այո, մենք ունենք մեկը – մեզ նույնպես պետք է ունենալ այն։
Բայց ինձ երբեք չտրվեց։
Նրանք չէին ուզում, որ ես ներս նայեմ։
Եվ հետո պարզ դարձավ, երբ մայրը նույնպես փորձեց խոսել մանկապարտեզի ղեկավարության հետ։
Եվ ամեն ինչ փոխանցվեց երեխային։
Ըստ այն սկզբունքի, որ ամեն ինչ ընդամենը երևակայություն է։
Բայց հետո պարզվեց, որ մեկ այլ երեխա նույնպես նույն տղաների հետ նույնը էր ապրել։
«Եվ մենք կարող ենք ուրախ լինել, որ բավական վաղ պարզեցինք, քանի որ այդ դեպքում կարողացանք անմիջապես արձագանքել։»
Լավ, ես ասում եմ «մենք», բայց դու արձագանքեցիր, այո, դու տիրապետեցիր դրան։
Մենք կարողացանք անմիջապես գործել՝ մեր երեխային պաշտպանելու համար։
Այս մյուս ընտանիքում նրանք շատ ուշ իմացան։
Դուստրը այժմ հաճախում է այլ մանկապարտեզ։
Արդյոք երեխան այդ իրադարձություններից տրավմա է ստացել, պարզ կդառնա միայն հեռավոր ապագայում։
Մեկ բան հստակ է. որքան էլ դժվար լինի մանրամասն վերականգնել, թե իրականում ինչ է կատարվում նման «հարմարավետ անկյուններում»
մանկապարտեզներում, հետևանքները կարող են լուրջ լինել։
Եվ դա առանց որևէ բժիշկի խաղերի կամ նման որևէ բանի։
«Բառի իսկական իմաստով հետազոտական սենյակ նույնպես չկար։»
Երեխաներին պարզապես թողեցին միայնակ։
Բայց հենց դա է կետը։
Սա հենց այն է, ինչը արտացոլված է մանկապարտեզների սեռական կրթության հայեցակարգերում։
Ընդունվում է, որ երեխաները առանց հսկողության կբացահայտեն միմյանց, կհպվեն միմյանց սեռական
օրգաններին և օբյեկտներ կդնեն իրենց անցքերի մեջ։
Ոչ ոք չի նկատում։
Եվ երեխաներն էլ այն տարիքում են, երբ դա պարտադիր չէ, որ բացահայտորեն արտահայտեն։
«Դա պատահականությո՞ւն է?»
Իրականում ինչ են ասում երեխաների հոգեբանության և բռնության հարցերով փորձագետները այս մասին?
Մենք Նոյբրանդենբուրգում ունենք հետաքրքիր կոնտակտ։ Նրանք ամուսնական զույգ են։
Նրանք երկուսն էլ մանկական և դեռահասների հոգեթերապևտներ են, եկեք տեսնենք, թե նրանք ինչ են ասում դրա մասին։
Այսպիսով, մենք կրկին շրջագայության ենք գնում։ Այս անգամ՝ Նոյբրանդենբուրգ։
Անյա և Ռոման Գյոբեկեն մեզ ողջունում են իրենց պրակտիկայում։
Սովորաբար այստեղ նրանք հոգ են տանում իրենց հիվանդների մասին։
Օրինակ, հոգեթերապևտներն ու վարքային թերապևտները օգնում են երեխաներին և դեռահասներին
հաղթահարել տրավման կամ անհանգստության խանգարումները։
«Այսպիսով, վարքային թերապիան տեղի է ունենում այստեղ՝ այս սենյակում։»
Դրանից առաջ Ռոման Գյոբեկեն մի քանի տարի աշխատել է մանկատներում։
Մասնագիտական առումով նրա աշխատանքը միշտ երեխաների բարօրության մասին է եղել։
«Ծնողները բնականաբար դրա մի մասն են»
Սրանք արդեն հաշվի են առնվել դիմումում, և կան այս հղումային անձի ժամերը։
Սա նշանակում է, որ մեզ անհրաժեշտ է տարածք երեխաների և ծնողների համար։
Բայց այստեղ ուշադրության կենտրոնում ամենափոքրերն են։
Սա նույնպես վերաբերում է Անյա Գյոբեկեի աշխատանքային ոլորտին։
«Այսպիսով, սա խորքային հոգեբանության և խաղային թերապիայի սենյակն է։»
Այն մի փոքր ավելի մեծ է, քան մյուս սենյակը, որովհետև ինձ այստեղ նույնպես բավարար խաղալիքներ են պետք։
Կարճ ասած՝ դուք երկուսդ էլ գիտեք երեխաներին և նրանց հոգեբանությունը։
Նրանք նաև պարբերաբար բուժում են բռնության զոհերին։
Մենք ուզում ենք իմանալ, թե Անյա և Ռոման Գյոբեկեն ինչ են մտածում ավելի ու ավելի վաղ սեռականացման միտման մասին։
«Ես կարծում եմ, որ սեռականությունը պետք է ինտեգրվի մեծահասակների էմոցիոնալության մեջ և հասուն հարաբերություններում։»
Այսպիսով, սա չի կարելի դիտարկել առանձին; այն իսկապես պետք է ինտեգրվի։
Եվ պետք է նաև այդպես լինի, որ երեխաները արդեն ավարտած լինեն իրենց սեռային ինքնորոշումը։
Այո, լավ, դա առնվազն դեռահասության շրջանում կլիներ։
Այսինքն՝ դու դեռևս շատ ես փնտրում քո ինքնությունը, այդ թվում՝ քո սեռային ինքնությունը։
Եվ դա պետք է ավարտվի մինչև որևէ սեռական ակտ իրականում տեղի ունենա։
Ամեն այլ բան վաղաժամ կլիներ, քանի որ դա երեխաներին ճնշելու էր։
Եվ քանի որ սեռականությունը այդ համատեքստում կլիներ առանձնացված և դեռևս ինտեգրված չէր լինի։
«Լավ, ես միշտ երեխաներին այսպես եմ ընկալել և նկատել եմ, որ նրանք արդեն հետաքրքրված են այն
փաստով, որ գոյություն ունեն երկու տարբեր մարդիկ։»
Բայց դա սահմանափակվում է միայն դիտարկմամբ և ընկալմամբ։ Կան մարդիկ, ովքեր արտաքինով տարբեր են և սեռով իմից տարբեր են։
Եվ դա, փաստորեն, սահմանում է երեխայի հետաքրքրասիրության շրջանակը։
«Ըստ ձեզ, երբ են երեխաները սկսում զարգացնել ամոթի զգացում?»
Եվ ի՞նչ է լինում, երբ այն խանգարվում, ամաչեցվում կամ ճնշվում է?
«Լավ, առաջին հերթին, ես կարող եմ նկատել երեխաների շատ հստակ վարքագիծը, երբ նրանք գնում են զուգարան։»
Երեխաները պարբերաբար պահանջում են, որ զուգարանը հնարավոր լինի կողպել։
Դա նշանակում է, որ նրանք բնազդաբար ձգտում են հեռանալ այդ վայրից։
Այսպիսով, ես արդեն նկատում եմ, որ այդ տարիքում՝ մանկապարտեզային տարիքը սովորաբար սկսվում է երեք տարեկանից, ամոթի
զգացումն ու սահմաններ սահմանելու, ֆիզիկական սահմանները անվտանգ ընկալելու անհրաժեշտությունը շատ հստակ առկա են։
«Իրականում ճիշտ է նաև, որ երբ երեխան ձևավորել է լավ կապ, նա կարող է տարբերել անծանոթներին և ծանոթ մարդկանց։»
Դա լավ կապի նշան է։
Եվ հետո երեխաները նույնպես որոշակի տարիքում՝ մոտ 8 ամսական հասակում, օտարների մոտ ամաչկոտ են դառնում։
Դա լավ նշան է, որովհետև ցույց է տալիս, որ այն կարող է տարբերել անծանոթներին և ծանոթ մարդկանց։
Եվ, իհարկե, երբ երեխան կարող է տարբերել անծանոթներին և ծանոթ մարդկանց, նա կարող է չցանկանալ, որ անծանոթները նրան դիպչեն։
Այն ցանկանում է պահպանել որոշակի հեռավորություն և, անշուշտ, չի ցանկանում, որ դիպչեն նրա անձնական մասերին։
Այո, դա այն է, ինչը երեխան սովորաբար կմերժեր, եթե նա առողջորեն զարգացած լիներ։
Իսկ կցման խանգարումները, օրինակ, հենց դրանով են բնորոշվում, որ երեխաները չեն կարողանում դա անել։
Ուստի նրանք պարզապես չեն կարողանում տարբերել անծանոթներին և ծանոթ մարդկանց և գործնականում
վարքագծում են «առաջացած հեռավորության խանգարում» ունենալով։
«Եվ կապ հաստատիր ցանկացածի հետ, ում ուզում ես։»
«Հաղորդակցվելը կամ անգամ շփվելը որևէ մեկի հետ և, գուցե, վախը չցուցադրելը, սակայն հենց դա է վկայում
ձախողված զարգացման մասին և որ առողջ կապ չի ձևավորվել։»
«Սա, իհարկե, ամբողջությամբ հակասում է սեռականության այս հասկացությունների մեջ միշտ պնդվողին։»
Միշտ էլ այդպես կոչված կրթության վրա է այդքան ուշադրություն դարձվում։
Բայց երբեք չի հիշատակվում պարտավորվածության մասին։
«Նաև տեղին է, որ միշտ նույն փորձագետներն են, որոնց ձայն են տալիս։»
Օրինակ՝ դրանց թվում են Ուվե Զիլերտը, Յորգ Մայվալդը և Ստեֆան Թիմմերմանսը։ Մյուսներից քիչ է լսվում։
«Այնտեղ բազմաթիվ այլ ձայներ կան։»
Օրինակ՝ պրոֆեսոր Քրիստիան Շուբերտը, ով Ինսբրուքի համալսարանական հիվանդանոցում բժիշկ և հոգեբան է։
«Մեր հաջորդ կանգառը՝ Ավստրիայի Ինսբրուք»։
Այստեղ մենք հանդիպում ենք գիտնականի, համալսարանի պրոֆեսորի և հոգեբանի, որը նաև համարվում է ժամանակակից
բժշկության տարբեր ասպեկտների քննադատ, քանի որ դրանք նա դիտարկում է որպես ոչ ցանկալի զարգացումներ։
Մարմնի, մտքի և հոգու համապարփակ դիտարկումը նրա հիմնական թեզն է, որը նա նաև առաջ է մղում այս ոչ գեղարվեստական գրքում։
Նախ և առաջ, մենք ուզում ենք իմանալ՝ արդյոք նա իր կարիերայի սկզբում կմտածեր, որ
մանկապարտեզներում այժմ ակնհայտ այս զարգացումը հնարավոր է:
«Այո, բայց կմտածեի՞ր, որ հետո մենք կխոսեինք մանկապարտեզներում հարմարավետ անկյունների և ինքնաճանաչման սենյակների մասին?»
Ուր պետք է երեխաները բացահայտեն իրենց սեռական ցանկությունը?
«Ոչ, անշուշտ ոչ!»
Գոնե նրանք չպետք է բացահայտեն իրենց սեռական ցանկությունը; դա շատ հեռու է այն բանից, ինչ ես կարող էի պատկերացնել։
«Ես այստեղ ունեմ մեջբերում պրոֆեսոր Յորգ Մայվալդից, ով պատվավոր պրոֆեսոր է երեխաների իրավունքների և երեխաների պաշտպանության
ոլորտում, և նա գրում է «Kindheit» («Երեխություն») թերթում:»
Մտքերը, թե երեխաները կարող են մեծանալ առանց սեռական զգացմունքների, մտքերի և գործողությունների բեռի, ֆանտազիա
է, որը շատ հեռու է իրականությունից, չի անում նրանց նկատմամբ արդարություն և նույնիսկ կարող է վնաս պատճառել նրանց։
«Այո, ես այս հարցում հստակ դիրքորոշում ունեմ։»
Ես ենթադրում եմ, այսինքն՝ ասեմ, որ ինձ վրա մեծ ազդեցություն է ունեցել հոգեբանական վերլուծությունը, ուստի ես հոգեդինամիկ
հոգեթերապևտ եմ, բժշկական հոգեթերապևտ, ով, իհարկե, նույնպես շատ բաց է հոգեբանական վերլուծության
տեսակետների նկատմամբ՝ երեխայի հոգե-սեռական զարգացման հարցերում։
Իհարկե այնտեղ ինչ-որ բան է զարգանում, դրա վերաբերյալ հարց չկա։
Բայց իմ համար երեխայի զարգացման հարցում այլ ասպեկտներ պարզապես ավելի կարևոր են։
Եվ դա վերաբերում է կապին, դա վերաբերում է ապահով կապին, դա վերաբերում է առողջ, ջերմ և ապահով տան։
Դա ամենակարևորն է, դա այն հիմքն է, որը անհրաժեշտ է երեխային, որը անհրաժեշտ է յուրաքանչյուր
մարդու, և հենց դա եմ ես ակնկալում առողջ զարգացումից։
Ես հստակ քննադատում եմ իրականացվող սեռայնացման այս հարձակումը։
Որտեղ ենթադրվում է, որ երեխաների մոտ գոյություն ունի սեռական էներգիա՝ անգամ ծնվելուց շատ շուտ հետո։
Եվ դուք վաղ փուլում համոզվեք, որ այս սեռական էներգիան կարող է պատշաճ կերպով զարգանալ։
«Սեռական էներգիան այն հիմնական պատմություններից մեկն է, որը տասնամյակներ շարունակ
շրջանառվում է այս սեռականացման հարձակման շրջանակներում։»
«Այո, ճիշտ է, ես էլ նկատեցի դա, օրինակ՝ Ուվե Զիլերտի՝ «սեռական կրթության գուրուի» դեպքում։»
Իր «Սեռական կրթության ներածություն» գրքում նա արդեն խոսում է լիբիդոյի մասին որպես կյանքի
էներգիայի, որը ձեզ ուժեղ է դարձնում հիասթափության դեմ։
Կամ Ստեֆան Թիմմերմանսի 2013 թվականին տված դասախոսությունում։
Նա նաև խոսում է սեռական կյանքի էներգիայի մասին, որը երեխաները արդեն ունեն։
«Մարդիկ սեռական էակներ են հենց սկզբից»
Սեռական կրթությունը դրական ազդեցություն ունի երեխաների վրա, քանի որ սեռականությունը կյանքի ուժն է։
«Դոկտոր Ստեֆան Թիմմերմանսը սեռական կրթության այս ճյուղի ամենահայտնի ներկայացուցիչներից մեկն է։»
Ավելի քան տասը տարի առաջ նրա դասախոսությունը կարծես ուղեցույց լիներ այն բանի համար, ինչը այժմ
ավելի ու ավելի շատ մանկապարտեզներում է ներդրվում։
Այս տեքստային վահանակում Թիմմերմանսը թվարկել է այն փաստարկները, որոնք, իր կարծիքով, հիմնավորում են սեռ-դրական կրթությունը։
Օրինակ՝ «Իր սեփական սահմանները բացահայտելը որպես ուրիշների հարգելու հիմք»։
Բայց չէ՞ որ դա նշանակում է, որ դուք պետք է դիտավորյալ անցնեք այդ սահմանները՝ դրանք բացահայտելու համար։
Լսեք և զարմանացեք!
Իրենք և ուրիշները ուսումնասիրելը երեխաների համար կարևոր ուսուցողական փորձառություններ են, և այսօրվա
երեխաները ավելի հավանական է, որ այդ փորձառությունները ձեռք բերեն մանկապարտեզում, քան տանը։
Վիճակագրականորեն տանը առավելագույնը մեկ այլ եղբայր կամ քույր է լինում, և հենց սա է սահմանների հավասարակշռումը կամ փորձարկումը,
սահմանների ընդունումը — ես չեմ ուզում, որ այնտեղ ինձ դիպչեն, ինձ դա չի դուր գալիս, կամ ինձ
դա դուր է գալիս, ես կարծում եմ, որ դա լավ է։
Նրանք սա ավելի լավ կարող են սովորել ավելի մեծ երեխաների խմբում, քան եթե տանը ունենան միայն
մեկ եղբայր կամ քույր, և դեռ այն էլ՝ միշտ նույնը։
Կարճ ասած, քանի որ ծնողները չեն թույլատրի իրենց երեխաներին ուսումնասիրել իրենց եղբայրների ու քույրերի պարկեշտության
սահմանները, սա պետք է տեղի ունենա մանկապարտեզներում։
Ամեն ինչ՝ իբրև սեռական էներգիան խթանելու համար։
Մարմնի, զգայարանների և սահմանների հետ կապված փորձառությունները խմբում ավելի հեշտ են, քան ընտանիքում։ Դոկտոր Ստեֆան Թիմմերմանս
Եթե երեխայի սեռական զարգացումը աջակցվում և խրախուսվում է, դա նպաստում է նրա անձնական զարգացմանը,
օրինակ՝ սեփական անհատական սեռային ինքնության ձևավորմանը։
Բայց արդյո՞ք դա իսկապես անհրաժեշտ է փոքր երեխաների զարգացման համար?
Լավ, խիստ իմաստով ես դրա կարիքը չեմ տեսնում։
Իմ համար հիմնարարորեն կասկածելի է երեխաների ուշադրությունը սեռական օրգանների վրա սևեռելը։
Քանի որ նրանք այժմ ունեն այնքան շատ հնարավորություններ հաճույք ստանալու։ Իսկ ինչո՞ւ ես դա էռոտիզացնեմ։
Այդ զարգացման փուլում դա իմաստ չունի, քանի որ դա նույնպես արդյունավետ չէ։
Լավ, ես դա ունեմ, բայց դրա համար նեյրաբիոլոգիական համարժեք չունեմ։
Ես չունեմ այսինքն համապատասխան հորմոնալ կամ էնդոկրին զարգացում։
Ուստի ես չունեմ ներհոգեկան այնպիսի շրջանակ, որի մեջ կարողանայի ինտեգրել սեռականությունը հաճույք ստանալու իմաստով։
Ուստի տրամաբանական է, որ այս սեռականացումը չափազանց մեծ պահանջներ է դնում երեխայի հոգեբանության վրա։
Ես չեմ կարծում, որ դա անհրաժեշտ է զարգացման համար։
Ես նկատի ունեմ, եթե դիտարկենք հոգեբանական վերլուծությունը, ապա երեխան, նորածինը, մանկանը սկզբում գտնվում է բերանային փուլում։
Այնուհետև նա մտնում է, երեխան մտնում է անալ փուլ։
Այն վերաբերում է զուգարանային դաստիարակությանը և այլն, անհնազանդության փուլին և այլն, այն պատկանում է այդ կատեգորիային։
Եվ գենիտալ փուլը գալիս է միայն վերջում՝ դեռահասների շրջանում։
Եվ դրանց միջև դեռևս առկա է ուշացման փուլ։
Եվ բոլորը անշուշտ ծանոթ են այսինքն՝ լատենցիայի փուլում աղջիկներին ու տղաներին միշտ դիմում են «դուք, տղաներ» և «դուք, աղջիկներ»։
Այս տարիքում նրանք սեռական շփման նկատմամբ ամբողջովին անտարբեր են, ընդհակառակը։
Նրանք դա կտրականապես մերժում են։
Աղջիկները նախընտրում են լինել աղջիկների մեջ, իսկ տղաները՝ տղաների մեջ, այո։
Լավ, ես հավատում եմ, որ մարդկանց մեջ գոյություն ունի օրգանական զարգացում։
Եվ ես կարծում եմ, որ, հավանաբար, գոյություն ունի սեռականության մի տեսակ, որը շատ հեռու է նրանից, թե ինչպես
մենք՝ որպես մեծահասակներ, պատկերացնում ենք սեռականությունը։
Այսպիսով, ես կասեի, որ չափազանց, չափազանց քննադատական եմ մեծահասակների նկատմամբ, որոնք իրենց վրա
են վերցնում երեխաների սեռականության դատողությունը։
Դա է այն կետը, որտեղ ինձ համար ամեն ինչ սկսվում է։
Բայց հենց դա է տեղի ունենում։
Ավելացող սեռականացված մեծահասակների հասարակությունը իր տեսանկյունը պարտադրում է փոքր երեխաների վարքագծին։
Սա նույնպես վերաբերում էր Թիմմերմանսին նրա 2013 թ. դասախոսության մեջ։
Քանի որ սեռականությունը կյանքի էներգիա է, կյանքի էներգիա է, կյանքի էներգիա է։
Այդ ժամանակ սկսվեց մեր պատմությունը։
2014 թվականից սկսած մենք դուրս եկանք փողոցներ՝ բողոքելու կրթական այն ծրագրերի դեմ, որոնք,
հատկապես դպրոցներում, սեռականացման ալիք էին բերում։
2016 թվականին «Junge Freiheit»-ը մեր Շտուտգարտի սիմպոզիումի շրջանակներում սեքսոլոգ Յակոբ Պաստյոթերի հետ, ով այն ժամանակ և
այժմ Գերմանիայի սոցիալական գիտական սեռաբանական հետազոտությունների հասարակության նախագահն է, անցկացրեց հարցազրույց։
Նույնիսկ այն ժամանակ նա ափսոսանքով ասում էր։
Մի կողմից, իսկապես ճիշտ է, որ DGSS-ը (Գերմանական խոսքի գիտության և խոսքի ուսուցման ընկերություն) մոտ 15 տարի է,
ինչ դեմ է այն բովանդակությանը, որը ես անվանում եմ «պետական հովանավորությամբ սեռական կրթություն»:
Սա կապված է այն փաստի հետ, որ մոտ 15 տարի, հավանաբար ավելի երկար, պարզ է եղել, որ սեռական կրթությամբ զբաղվողները, որոնք մի կողմից
ստանում են պետության ֆինանսավորում, իսկ մյուս կողմից՝ պետության կողմից են բաշխվում իրենց հրատարակությունները,
ունեն սեռական կրթության շատ միակողմանի տեսակետ։
Արդյունքը, օրինակ, այսպիսին է։
«Սինան և Թիմը խաղում են բժիշկ», հրատարակվել է Zartbitter e.V. կողմից, հովանավորությամբ՝ Քյոլնի
քաղաքի և Հյուսիսային Ռեյն-Վեստֆալիայի երկրամասի։
Մանկապարտեզներում սեռականացման խթանման բազմաթիվ կազմակերպություններից մեկը։
Ես շատ ավելի նախընտրում եմ բժիշկ խաղալ։
Օ՛ ոչ։
Բժիշկ, արի՛, Թիմ, դու կարող ես մայրը լինել և երեխային ունենալ։
Օ, ճիշտն է, հմմ, ապա դոկտոր։
Բժիշկ խաղալը նորմալ մանկական զարգացման մի մասն է։
Տարիքին համապատասխան հետաքրքրասիրությամբ և անաչառությամբ անգամ շատ փոքր աղջիկներն ու
տղաները ուսումնասիրում են իրենց սեռական օրգանները։
Նրանք սիրում են դրանց դիպչելն ու շփելը և մյուս երեխաների հետ նուրբ շոշափումներ փոխանակելը։
Չափիր քո ջերմությունը։
Բժիշկի խաղերը նորմալ մանկության զարգացման մի մասն են։
Անկախ նրանից՝ նրանք վայելո՞ւմ են շփումը, թե՞ խաղը։
Մեկը մյուսին ուսումնասիրելով, մերկ լինելու հաճույքով, ուրիշների կողմից դիտվելու և նրանց դիտելու ցանկությամբ։
Բայց նաև երեխաների մաստուրբացիան, որը մեծահասակների շրջանում առաջացնում է մեծ անորոշություն։
Սա սիրո, զգացմունքների, փայփայելու, համբուրելու, ընկերուհիների, բժիշկ-խաղերի մասին է և այն մասին, թե
ինչպես կարող ենք հանգստացնել անհանգստացած ընտանիքներին։
Եվ դա դեռ ամենը չէ։
Այս օրակարգի հետքը մեզ ավելի հեռու է տանում՝ մինչև ամենաբարձր մակարդակ։
Դա հենց այն է, ինչ նշվում է Եվրոպայում սեռական կրթության վերաբերյալ Առողջապահության
համաշխարհային կազմակերպության ստանդարտներում։
Այո, գոյություն ունի այս անբարո մատրիցը, և զրոյից մինչև չորս տարեկանների համար, «Գիտելիք, հաճույք և
ցանկություն» վերնագրի տակ նշվում է սեփական մարմինը դիպչել։
Մանկության վաղ շրջանում մաստուրբացիան կամ ֆիզիկական մտերմության հաճելի փորձառությունները որպես մարդկային կյանքի մի մաս։
Հմտությունների առումով սա նշանակում է արտահայտել սեփական կարիքները, ցանկությունները
և սահմանները, օրինակ՝ «բժիշկների խաղում»։
Եվ չորսից վեց տարեկան երեխաներին թույլատրվում է զբաղվել սեռական թեմաներով։
Նրանք պետք է խոսեն սեռական թեմաների մասին։
Սա սեռականացման հարձակման քաղաքական միջուկն է, որը հրապարակվել է Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության
(WHO) կողմից՝ սերտ համագործակցությամբ Դաշնային Առողջապահական Կրթության Կենտրոնի (BZgA) հետ։
Կազմակերպություններ, որոնք շատ քաղաքացիների համար կարող են հեղինակավոր թվալ, սակայն այս տարիքային մատրիցը հեղինակավոր չէ։
Որպես բժշկական մասնագետ՝ կարող եմ հստակ ասել, որ ինձ մոտ խնդիր կա այն ախտորոշիչ համակարգերի հետ, որոնք կիրառվում
են անխտիր՝ առանց մանրակրկիտ ուսումնասիրության, սխեմատիզացիաների, ձևանմուշների և կանոնների միջոցով։
Կարծես թե բոլորը նույնն էին։
Ինչ-որ նախորոշված օրինաչափություններ, տարիքային կառուցվածքներ կարծես լինեին։ Դուք նշեցիք Մատրիցը՝ ԱՀԿ-ից։
Այսպիսով, որտեղ, կարելի է ասել, որոշ տարիքային խմբեր են քննարկվում։
Այդուհետև լավ է դա անել։
Ոչ, այս արարածը չափազանց անհատական և չափազանց բարդ է, ապրում է շատ հատուկ հոգեբանական-սոցիալական համատեքստում և, իր
օրգանական զարգացման համաձայն, մի օր, եթե դիտարկես ու բավականաչափ զգայուն ուշադրություն դարձնես, հարցեր կհարցնի։
Ես իմ երեխայի հետ նույնքան ժամանակ կսպասեմ և ոչինչ նախապես չեմ հորինի ու չեմ պարտադրի նրան։
Բայց հենց դա է այստեղ տեղի ունենում։
Շատ կասկածելի մի օրինաչափի՝ «Բոլոր մարդիկ ծնվում են սեռական էակներ և պետք է զարգացնեն իրենց սեռական ներուժը այս կամ այն ձևով»,
պարտադրումը ամբողջ մայրցամաքում առանց որևէ գիտական ապացույցի։
Եվ դա վերաբերում է ոչ միայն Գերմանիային, այլև ամբողջ Եվրոպային։
Ֆրանսիայում գործում է «Մաման Լուվ» (Մայր գայլեր) անվանումով մի կազմակերպություն, որը նույնպես ուսումնասիրել է Առողջապահության
համաշխարհային կազմակերպության (ԱՀԿ) ստանդարտները և պատվիրել է մի հետազոտություն, որը ցույց է տվել շքեղ արդյունքներ։
Մեր հարևան Ֆրանսիան նույնպես ծանոթ է ավելի ու ավելի վաղ սեռականացման խնդրին։
Այնտեղ նույնպես առաջ մղված էին առաջադեմ ուժերի կողմից։
Ռեգինե Շեֆերը կազմակերպել է տեսազրույց Քրիստել Կոմեթի հետ, ով պատկանում է «Mamans Louves» կազմակերպությանը,
որի անվանումը թարգմանվում է որպես «Գայլ մայրեր»։
Դուք խորությամբ ուսումնասիրել եք Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության Եվրոպայի ստանդարտները։
Ազգային մակարդակում նկատված թերությունների հաշվառմամբ մենք ցանկանում էինք իմանալ, թե որ կոչված գիտական
գրականությունն է հանդիսանում մեր դպրոցներում ամբողջ երկրով մեկ իրականացվելիք ծրագրերի հիմք։
Արդյունքը այս վաթսուն էջանոց ուսումնասիրությունն է, որը հրապարակվել է 2024 թվականին։
Նա բացահայտել է այնպիսի բաներ, որոնք պետք է իմանան բոլոր ծնողներն ու բոլոր քաղաքական առաջնորդները, առնվազն նրանք,
որոնց համար երեխաների բարօրությունը գերակա առաջնահերթություն է։
Եվ ահա ինչն է մեզ համար կարևոր՝ երեխայի բարեկեցության նկատմամբ հարգանքը և ծնողական իրավունքը՝ իրենց երեխաներին դաստիարակելու։
Թիբո Քերլիրզին, ուսումնասիրության հեղինակը, հստակ բացատրում է, թե ինչ է դա նշանակում։
Պարզվեց, որ Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության ստանդարտները մշակվել են շատ կողմնակալ փորձագետների խմբի կողմից։
Սա պայմանավորված է նրանով, որ գրեթե բոլոր այս փորձագետները պատկանում են միջազգային Բույսերի
ծնողականության ֆեդերացիայի հետ կապ ունեցող կառույցներին։
Ուստի նրանք ավելի շուտ ակտիվիստներ են, քան գիտնականներ։
Եվ դա առաջ է բերում հարց՝ թե ինչու։
Ովքե՞ր են հետաքրքրված այս զարգացմամբ։
Թիբոը հանդիպեց պատասխանի անհանգստացնող մի հատվածին՝ Համաշխարհային առողջապահական կազմակերպության ստանդարտների բիբլիոգրաֆիայում։
Բիբլիոգրաֆիան ունի մի քանի հավելված, և ես արդեն գտել եմ երեք պեդոկրիմինալության կողմնակիցներ Ա հավելվածում։
Այնուամենայնիվ, փաստաթղթի էությունն ու միևնույն ժամանակ թույլ կողմը կարելի է գտնել երեխաների հոգեբանական-սեռական
զարգացման վերաբերյալ գիտական գրականությունում։
Մոտավորապես 50 հղումների մեջ ես գտա 15-ը, որոնք կարելի է դասակարգել որպես վաղ սեռական կրթության կամ նույնիսկ
պեդոֆիլական հանցագործությունների կողմնակիցներ կամ աջակիցներ։
Դուք կտեսնեք, որ սա ներառում է մարդկանց, որոնք պատկանել են լոբբիստական խմբերին, որոնք բացահայտ աջակցում են պեդոֆիլիային։
Դրանք կոչվում են սերնդային հարաբերություններ։
Նրանց մեջ կան մարդիկ, որոնք հրապարակել են բացահայտ պեդոֆիլ ամսագրերում։
Կապերը ցուցադրված են այս անիմացիայում Mamans Louves կայքում։
Այս նպատակով Թիբոը բաժանեց Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության փորձագետներին երեք խմբի:
Կանաչ՝ անվնաս, դեղին՝ կասկածելի, կարմիր՝ շրջանակների համար, որոնք ակնհայտորեն առաջ են քաշում երեխաների շատ վաղ
սեռական շփումը կամ նույնիսկ պեդոֆիլ հանցագործությունը։
Պեդոֆիլների շրջանակների գերմանական կապը — Գունթեր Շմիդտ։
Օրինակ, նա համագործակցել է մի որոշ Վոլկմար Սիգուշի հետ։
Եվ Սիգուշը պնդել էր, որ մանկության սեռականությունը ոչ միայն հաճույքի աղբյուր է, այլև անհրաժեշտություն։
Նա աշխատել է «Archives of Sexual Behaviour» ամսագրում, որը գոյություն ունի մինչ օրս և հիմնադրվել է Ռիչարդ Գրինի կողմից։
Ռիչարդ Գրինը պեդոֆիլիայի կողմնակից էր և Թոմաս Օ'Քերոլի ընկերն էր։
Նա, իր հերթին, «Պեդոֆիլների տեղեկատվական փոխանակում» կոչվող կազմակերպության հիմնադիրն ու նախագահն էր՝
պեդոֆիլների համար տեղեկատվություն փոխանակելու հարթակ։
Այս խումբը չափազանց վիճահարույց էր և կոչ էր անում օրինականացնել մեծահասակների և երեխաների միջև սեռական շփումը։
Ինչպես պեդոֆիլները ներթափանցեցին ձախերի շարքերը և գրավեցին քաղաքացիական իրավունքների համար մղվող պայքարը, 2014 թվականին «The
Guardian»-ը հաղորդեց 1970-ականներին գործող Պեդոֆիլների Տեղեկատվական Փոխանակման
(Paedophile Information Exchange) գործունեության մասին։
Նույնիսկ գերմանական ձախերի շրջանում, հատկապես 1968-ի շարժման ժամանակ, այդ շրջանում եղել են փորձեր պեդոֆիլիան օրինականացնելու։
Հայտնի օրինակներ՝ Ցանցակցական կուսակցության քաղաքական գործիչ Դանիել Կոն-Բենդիտը, Ցանցակցական կուսակցության ֆեդերալ
աշխատանքային խումբը «Գեյեր, պեդերաստներ և տրանսսեքսուալներ» կամ գերմանական «Պեդոֆիլիա» հետազոտական և
աշխատանքային խումբը, որի հոգաբարձուների խորհրդում կարճ ժամանակով ընդգրկված էր Հելմութ Քենթլերը։
Նա, իր հերթին, համարվում է սեռական կրթության հենց այս ճյուղի հիմնադիր հայրը։
Մենք մանրամասն անդրադարձել ենք նրա պեդոֆիլային գործունեությանը մեր «KentlerGate» փաստագրական ֆիլմում։
Այս երկրում Քենթլերին հաջորդեցին Ուվե Զիլերտը, Վոլկեր Զիգուշը և Գյունթեր Շմիդտը։
Օրինակ, 1990-ականների սկզբին հրատարակված «Տղամարդկանց միջգենացիոն մտերմություն» գրքի իր նախաբանում Լեցտերն գրել է՝
Կան հաջողված պեդոֆիլային հարաբերություններ, որոնք օգնում և խրախուսում են երեխային։
Նա շարունակեց. «Բոլոր պեդոֆիլական գործողությունները օրենքով քրեական պատասխանատվության ենթարկելու սպառնալիքը
անարդար է և պետք է վերացվի, քանի որ դա ենթադրում է փոքրամասնության նկատմամբ խտրականություն և հետապնդում»:
Էռնստ Բորնեմանը իր «Դաս գեշլեքտսլեբեն դես կինդես» («Երեխաների սեռական կյանքը») գրքում նույնքան հստակ արտահայտվեց, որտեղ պնդեց՝
Պեդոսեքսուալ, ոչ բռնի սեռական գործողությունները պարտադիր չեն, որ երեխայի համար բացասական հետևանքներ ունենան։
Նա նաև նշվում է Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության (WHO) ստանդարտներում որպես հղում, մասնավորապես իր գրքի միջոցով:
Մանկության հասուն դեմքեր, որտեղ նա անդրադարձել է 8-ամյա երեխաների ենթադրյալ սեռականությանը։
Գրքի հիմնական ուղերձը այն է, որ մարդիկ սեռական էակներ են հղիացման պահից։
Սա երեխաների մոտ դրսևորվում է բազմաթիվ ձևերով՝ նրանց խաղերում, հարուստ երևակայության մեջ, շոշափման կարիքով և մաստուրբացիայով։
Սա հենց այն է, ինչը BZGA-ի և ԱՀԿ-ի միջոցով դառնում է ավելի ու ավելի շատ մանկապարտեզային կոնցեպտների հիմք։
Էռնստ Բորնեմանն ու Գյունթեր Շմիդտը՝ մի քանի օրինակներից երկուսն են, որոնք ցույց են տալիս, որ Առողջապահության համաշխարհային
կազմակերպության ստանդարտները ոչ միայն հիմնված են փորձագետների շատ միակողմանի տեսակետների վրա, այլ
երբեմն խորը արմատներ ունեն պեդոֆիլական շրջանակներում։
Եվ դա պետք է լինի մեր երեխաներին դաստիարակելու հիմքը՞
Այո, այս պեդոֆիլային ներգրավվածությունները մեզ ընդհանրապես չեն զարմացնում, քանի որ այս ամբողջ սեռական կրթության
ծրագրի, որը խրախուսվում է, նախահայրը Հելմութ Քենթլերն էր։
Հելմութ Քենթլերը պեդոֆիլիայի աջակից էր, և նա իսկապես նաև բռնարար էր։
Նրան հետագայում դատապարտեցին երեխայի նկատմամբ բռնության համար, և նրա աշակերտը Ուվե Սիլերտն էր։
Իսկ Ուվե Սիլերտը, իր հերթին, BZGA-ում իր աշխատանքի շնորհիվ կարևոր դեր է խաղացել Եվրոպայում սեռական կրթության
վերաբերյալ Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության (WHO) ստանդարտների մշակման գործում։
Իրոք, և դրանք, իրենց հերթին, ուղղակիորեն ազդում են Գերմանիայում առանձին ֆեդերալ նահանգների կրթական ծրագրերի վրա։
Բրեմենը բացառությամբ՝ գրեթե բոլոր ֆեդերալ երկրներում կա կոչված «կրթական պլան»՝ կողմնորոշման պլան, որը ուղղակիորեն
սահմանում է, թե ինչպես պետք է իրականացվի սեռական կրթությունը մանկապարտեզներում և ինչ պետք է ներառի։
Եվ Բեռլինի կրթական պլանը ներառում է հենց այս բաները, որոնք մենք հետո գտնում ենք սեռական կրթության հայեցակարգերում, այն է՝
Մի փոքր անց երեխաները հայտնաբերում են իրենց սեռական օրգանները և ինտենսիվորեն ուսումնասիրում դրանք։
«Սեռական հետաքրքրասիրությունը նույնքան առողջ մտավոր և ֆիզիկական զարգացման մի մասն է, որքան սեփական մարմնի
հաճելի զգացողություններից վայելելը», – ասում է Բեռլինը։
Կամ Հյուսիսային Ռայն-Վեստֆալիայում, դա նշանակում է՝
Սիրո փոխանակումը, միմյանց դիպչելը և մարմնի ոչ պաշտոնական ու հետաքրքրասեր ուսումնասիրությունը անհրաժեշտ են ինքնության
զգացում ձևավորելու և սեփական սեռի գիտակցության հասնելու համար։
Սա սովորաբար ինտուիտիվ և բնական կերպով տեղի է ունենում խաղի միջոցով։ Մանկապարտեզի երեխաներ։
Դա տեսությունն է։ Բայց ինչպե՞ս են նման հասկացությունները գործնականում ընկալվում տուժածների համար։
Երկու մայրեր, որոնք երկուսն էլ ցանկանում են մնալ անանուն, պատմում են, թե ինչպես է այս ամենը ծագել իրենց մանկապարտեզում։
Առաջին դեպքը տեղի է ունենում Սաքսոնիա-Անհալթում Volkssolidarität բարեգործական կազմակերպության կողմից ղեկավարվող հաստատությունում։
Ես առաջին անգամ սեռական կրթության մի գաղափարի մասին լսեցի այլընտրանքային լրատվամիջոցներից։
Այն ավելի շատ վերաբերում էր այն փաստին, որ նման հասկացություններ գոյություն ունեն Գերմանիայի խորը հարավում, և ես,
անկեղծ ասած, զարմացած կամ ցնցված էի, որ նման բան գոյություն ունի, բայց ես միշտ մտածում էի ինքս ինձ հետ՝
Օ, ինչ վերաբերում է մեզ՝ այս գյուղի մանկապարտեզում, դե, դա երբեք չի պատահի, կամ գոնե դրան չի հասնի։
Բայց դրանից շատ հեռու է։ Մի օր ծնողների հանդիպման ժամանակ հայտարարվում են
մանկապարտեզի նոր գաղափարներ՝ առանց դրանց բացատրության։
Ավելի մանրամասն տեղեկություններ կարելի է գտնել տեղեկատվական տախտակում։
Մի պահ ես կանգնած էի այս տեղեկատվական տախտակի մոտ և կարդացի սեռական կրթության այս հայեցակարգի մասին՝ տարածական և
բռնության հայեցակարգերի կողքին, որ այն գոյություն ունի։
Ես զգոնացա և խնդրեցի մեր ծնողական խորհրդին ուսումնասիրել հարցը։
Եվ նրանք հենց դա արեցին։
Եվ միայն այսպես կերպ կհայտնի դառնա հասկացության բովանդակությունը՝ այն, ինչը հստակ խորհուրդ են տալիս ԱՀԿ-ն և BZGA-ն։
Եվ նկատի ունեցեք, որ, ըստ երևույթին, այս ամենը պետք է գաղտնի ներդրվեր՝ առանց ծնողների իմացության։
Լավ, «սեռական կրթության հայեցակարգ» տերմինը երբեք չի հիշատակվել։
Ես դա միայն այս ֆորումում կարդացի՝ փակագծերում շատ փոքր տառերով։
Ես կարծում եմ, որ նման կարևոր թեմայի համար արժեր ուղարկել պտտվող էլեկտրոնային նամակ, կամ կազմակերպել ծնողների
հանդիպում, կամ նույնիսկ տեղեկատվական նամակ կամ նման որևէ բան։
Քանի որ դա կարևոր հարց է։
Գոնե երկրորդ դեպքը ավելի թափանցիկ էր։
Սա տեղի է ունենում Լոեր Սաքսոնիայում գտնվող մանկապարտեզում։
Մենք պարբերաբար ունեինք ծնողական հանդիպումներ, և մեզ միշտ ինչ-որ նոր բան էին ներկայացնում։
Եվ հետո՝ այդ երեկո մանկապարտեզի ղեկավարությունն ու ուսուցիչները մեզ ասացին, որ կա նոր մոտեցում և որ երեխաները
պետք է շատ ավելի բաց լինեն իրենց սեռականության հարցում։
Եվ հենց դրա համար նրանք մանկասենյակում կազմակերպում էին մի անկյուն, որտեղ երեխաները կարող էին մնալ միայնակ —
և որտեղ, ըստ էության, գրեթե ամեն ինչ թույլատրվում էր։
Այսպես կոչված «բժիշկի խաղեր» — այնտեղ էլ իրականում միջամտություն չի լինի։
Այնուամենայնիվ, երեխաներին կհայտնեին, թե որտեղ են սահմանները։
Այն ժամանակ ասվում էր, որ այո, դուք կարող եք մերկ լինել, կարող եք միմյանց դիպչել և այո՝ միասին ուսումնասիրել ձեր
սեփական մարմինը և մյուսներին՝ թե՛ տղաներին, թե՛ աղջիկներին։
Այո, բայց ինչ-որ կերպ ես կարծում էի, որ մենք մեր երեխային այլ կերպ ենք դաստիարակել։
Դա ընդհանրապես չի դադարի։
Բայց ամեն ինչ այլ կերպ ստացվեց։
Այսպիսով, ես առավոտյան ժամանեցի — տարա մեր ամենափոքր որդուն մանկապարտեզ, և հետո ուսուցիչը
խնդրեց, թե արդյոք կարող եմ ցերեկին գալ զրուցելու։
Տեղի էր ունեցել միջադեպ։
Եվ հետո այսօր կեսօրին ես գնում եմ հարցազրույցի։
Մանկապարտեզի տնօրենը և մանկապարտեզի ուսուցիչը նստած էին այնտեղ։
Իսկ նրանք քեզ ի՞նչ պատմեցին այնտեղ տեղի ունեցածի մասին։
Այո, և հետո նրանք ասացին, որ մեր որդին չի հետևել կանոններին։
Դա, հավանաբար, տեղի չի ունեցել հենց այս անկյունում, այլ լոգասենյակում։
Նա չէր ընդունի մեկ այլ երեխայի «ոչ»-ը և կդիպչեր նրան։
Բայց դա ցանկալի չէր լինի։
Եվ սկզբում ես լիովին շփոթված էի և մտածեցի՝ արդյոք սա իսկապես կարող է ճշմարտ լինել։
Եվ հետո ես պարզապես ասացի, որ կխոսեմ իմ որդու հետ։
Լավ, նա ինձ դրա մասին ոչինչ չասաց։
Իսկ հետո դու դրա մասին քննարկե՞լ ես քո որդու հետ։
ճիշտն է։
Ես նրան անմիջապես հետս տարա — արդեն ժամանակն էր նրան վերցնելու։
Այնուհետև տանը լուռ նստեցինք, և ես պարզապես հարցրի նրան. «Պատմիր, այնտեղ ինչ եղավ?»
Եվ հետո նա ինչ-որ կերպ շատ-շատ փոքրացավ, նայեց ներքև ու ասաց. «Մամ, ես ընդհանրապես ոչինչ չեմ արել»:
Այնուհետև ես նրան ասացի, թե ինչի մեջ էր մեղադրվում։
Նա ասում է՝ Այո, գիտեմ, բայց ես մյուս երեխային չեմ դիպչել։
Ամբողջովին ոչինչ չկար։
Բայց հիմա դա մեկի խոսքն էր մյուսի դեմ։
Իմ որդին հանկարծ դարձավ հանցագործ։
Նրան մեղադրում են, որ նա դիպել է երեխային, և երեխան դա չէր ուզում։
Եվ ինչ-որ կերպ դա մնաց չլուծված — հնարավոր չեղավ պարզաբանել։
Եվ դա հիմնարար խնդիր է։
Սա նույնպես ակնհայտ է մեծահասակների կողմից ենթադրյալ չարաշահման դեպքերում, ինչպես
նկարագրված է Հեսսիշեր Ռունդֆունկի այս զեկույցում։
Երիտասարդ երեխաների հետ աշխատող պեդոֆիլը շատ ցածր ռիսկ ունի բացահայտվելու, ըստ «White Ring»-ի զոհերի փաստաբան Ուլրիխ Վառնկեի։
Սա պայմանավորված է նրանով, որ արդարադատության համակարգում լայնորեն ընդունված է այն ենթադրությունը, որ չորս տարեկանից փոքր
երեխաների հայտարարությունները դատարանում չեն ճանաչվում վավերական։
Պատճառաբանությունն այն է, որ երեխաները չեն կարող հիշել բաները նույն կերպ, ինչպես մեծահասակները, և նրանց հայտարարությունները
կարող են ազդվել ծնողների և այլ մեծահասակների կողմից։
Սա այնպիսի հանգամանք է, որը, հաշվի առնելով բացահայտված ԱՀԿ փորձագետների պեդոֆիլային
կապերը, ավելի քան պարզապես մտածելու առիթ է տալիս։
Այսպիսով, նրանց հայտարարությունները դատարանում ուժ չունեն։
Եվ խնդիրն այն է, որ երբ երեխաների միջև լինում է չարաշահում, վերջիվերջո ամեն ինչ հանգում է մեկ մարդու խոսքին մյուսի դեմ։
Մի մայրը դա շատ վառ նկարագրեց։
Նրա որդին, մեջբերման նշանների մեջ, ենթադրյալ հանցագործն է, և, իհարկե, նա հավատում է իր որդուն։
Այսպիսի հասկացությունները, կարծես, խրախուսում են երեխաների միջև սեռական ոտնձգությունները, որոնք հետո անգամ հնարավոր չէ քննարկել։
Եվ նա հիշում է, թեև դա եղել է շատ տարիներ առաջ, նա մինչ օրս հիշում է դա և ամաչում է ամբողջ
պատմությունից, թեև պնդում է, որ ինքը դա չի արել։
Կարո՞ղ են փոքր երեխաները ընդհանրապես լինել հանցագործներ, թե՞ այս համատեքստում ինքնին անպարկեշտ է այդ տերմինը։
Արդյո՞ք երկուսն էլ երեխաները անբարենպաստ հանգամանքների զոհեր չեն, որոնց համար մեծահասակներն են պատասխանատու։
Լավ, աշխարհ է ստեղծվում։
Երեխաներին արհեստականորեն տեղափոխում են ինչ-որ բանի մեջ և նրանց վրա պարտադրում, որի արդյունքում նրանք հայտնվում են
այնպիսի արհեստական սեռականության մեջ, այսինքն՝ այնպիսի, որը բնականոն զարգացման ընթացքում օրգանական կերպով չի ձևավորվել։
Ինչպես ասացի, կրկին՝ լավ կապի և առողջ զարգացման հիմքի վրա առողջ սեռականությունը ի վերջո օրգանական կերպով կզարգանա։
Դա է ճանապարհը։
Այստեղ միջամտությունը տեղի է ունենում մարդու կյանքի շատ, շատ վաղ շրջանում, որը այս ձևով սեռականության հետ որևէ առնչություն չունի։
Եվ հետո, իհարկե, այն կարող է նաև զարգանալ ոչ առողջ ձևով, և վերջիվերջո կարող է չկարողանալ ընդունել սահմաններ։
Եվ հետո, գուցե ամոթը, զզվանքը և բնական իմունային համակարգը նույնպես ճիշտ չզարգանան։
Եվ դա, իհարկե, բացում է չարաշահման դուռը։
Վերջիվերջո, ես լավ պատկերացնում եմ, որ սա իրականում հանգեցնում է հենց հակառակ արդյունքի այն մարդկանց ակնկալածից, ովքեր այժմ
կարծում են, որ երեխաների սեռականությունը պետք է խրախուսվի վաղ տարիքից, որպեսզի նրանք վաղ շրջանում սահմաններ
սահմանեն։ Ես կասեի, որ իրականում հակառակն է տեղի ունենում։
Եվ սա այժմ նույնիսկ վիճակագրորեն ակնհայտ է, առնվազն Հյուսիսային Ռայն-Վեստֆալիայում։
Պարզվեց, որ մանկապարտեզներում երեխաների շրջանում սեռական ոտնձգությունների թիվը վերջին տարիներին զգալիորեն աճել է։
Ոստիկանության հանցագործությունների ընթացիկ վիճակագրությունը նույնպես ցույց է տալիս ահռելի աճ, մինչդեռ, օրինակ, մանր
գողությունների ցուցանիշները, որոնք ավելի բնորոշ են երեխաների վարքագծին, տարիների ընթացքում գրեթե նույնն են մնացել։
Լավ, երբ երեխաները նման բռնության են ենթարկվում, ես ստիպված եմ ենթադրել, որ նրանք էմոցիոնալ
առումով ճնշված են և, վատագույն դեպքում, տրավմացված։
Եթե դուք ծանոթ եք տրավմատոլոգիայի այս կապերին, ապա խոսքը գնում է կրկնության ուժեղ անհրաժեշտության մասին, այսինքն՝
խթանող իրադարձությունները կրկին վերապրելու ուժեղ պահանջի մասին։
Դուք պետք է պատկերացնեք այն որպես շղթայական ռեակցիա։
Եթե ես ունեմ որոշակի թվով երեխաներ, որոնք կարելի է բնութագրել որպես տուժած, և նրանք չեն ստանում
թերապևտիկ աջակցություն կամ այս տրավման չի լուծվում։
Այնուհետև նրանք այս տրավմատիկ փորձառությունները կփոխանցեն մյուս երեխաներին։
Եվ դա, առնվազն որոշ չափով, բացատրում է այս վիճակագրական զարգացումը։
Սա նույնպես աջակցվում է լրատվամիջոցների կողմից։
Ես նկատի ունեմ, եթե հետ նայեք, նախկինում սեռականության հետ կապված բովանդակությունը նախատեսված էր երեկոյան ծրագրի համար։
Բայց այսօր երեխաները դրան հեշտությամբ հասանելիություն ունեն։
Եվ երեխաների համար ֆիլմերում, համակարգչային խաղերում կամ որևէ այլ տեղ նման տեսարաններ դիտելը գրեթե ոչ մի խնդիր չէ։
Եվ դա, իհարկե, խնդիր է, երբ կրթական գաղափարները նույն ճանապարհով են ընթանում, և սեռականությունը յուրաքանչյուր
քայլափոխի ակտիվորեն խրախուսվում է երեխաների շրջանում։
Դա երեխայի ազատ կամքի հետ ընդհանրապես կապ չունի։
Երբ դու դա բազմիցս տեսնում ես լրատվամիջոցներում, երբ դա անընդհատ լսում ես, և, օրինակ, մանկապարտեզում
նույնպես ասում են՝ «Գնացեք, ուսումնասիրեք ինքներդ ձեզ»։
Եվ երբ դու սեռականապես ակտիվ ես դառնում, դա այլևս այն բանն չէ, որը երեխան ինքն է որոշում։ Փոխարենը դա երեխայի համար են որոշում։
Դա պետք է այդպես լինի։
Դա այն ուղղությունն է, որով մենք գնում ենք։
Եվ հետո ես ունեմ խմբային ճնշում, որի դեմ երեխային դժվար է դիմադրել։
Եվ երբ դրան ավելացնում ես օտար մարդկանց, որոնք վերջիվերջո ոչ մի առնչություն չունեն հոգեբանական-նյարդո-նևրոզային զարգացման,
հոգեբանության, հոգեթերապիայի կամ հոգեբանական ախտորոշման հետ, օրինակ՝ մանկապարտեզի դայակներին, որոնք այս համատեքստում չեն
ստացել պատշաճ պատրաստություն զգայուն արձագանքելու համար, ո՞ր երեխաներն են ուղարկվում այդ
հարմարավետ անկյունները և իրականում որտե՞ղից են նրանք։
Նրանք տանը իրականում ինչ՞ն էին զգացել։
Կարո՞ղ է, որ տղան, կամ նույնիսկ աղջիկը, վաղ տարիքից տանը առերեսվել են անառողջ սեռականության հետ
և նույնիսկ կարող են լինել բռնության ենթարկված։
Այսպիսով, ես թողնում եմ երկու երեխային միասին, որոնք արդեն ձևավորում են իրենց անհատականությունները, որոնք արդեն ունեցել են
իրենց առաջին հակամարտության փորձերը և որոնք կարող են նաև վերաճել հակամարտային անհատականությունների, այսինքն՝
ավելի հեշտությամբ չարաշահվող անհատականությունների։ Մեկ այլ, որը ավելի հեշտությամբ չարաշահվում է։
Եվ երբ նրանցից երկուսը միասին են լինում — ես խոսում եմ իշխանության և չարաշահման մասին — այդ հարմարավետ անկյուններում
տեղի են ունենում բազմաթիվ բաներ, որոնք մենք անգամ մեր ամենավատ մղձավանջներում չէինք կարող պատկերացնել՝
այն բաները, որ երեխաները միմյանց նկատմամբ անում են։
Այնուամենայնիվ, այս հասկացությունները հիմնավորվում են չարաշահման կանխարգելման հիմքով, ինչքան էլ տարօրինակ լինի։
Իհարկե, սեռական կրթությունը նաև վերաբերում է երեխաներին վտանգավոր իրավիճակներում օգնություն փնտրել, դիմել
ինչ-որ մեկին և ունենալ դրա համար անհրաժեշտ բառապաշարը։
AWO-ն, Գերմանիայի խոշորագույն մանկական խնամքի մատակարարներից մեկը, նույնիսկ հրապարակել է իր տարբերակը՝ Առողջապահության
համաշխարհային կազմակերպության օրակարգի իր տարբերակը «Հաստատություններում և ծառայություններում
երեխաների և երիտասարդների սեռական չարաշահման դեմ պաշտպանության հայեցակարգեր» վերնագրով բրոշյուրում։
Եվ դրա մեջ մենք կարդում ենք այն, ինչ մեզ շատ ծանոթ է՝ Քենթլերից մինչև Թիմմերմաններ
Եվ նրանց թիվը օրեցօր ավելանում է։
Այո, օրինակ՝ այստեղ, Ստորին Սաքսոնիայից մի մանկապարտեզային հայեցակարգում, ասվում է՝
Մարմնի ուսումնասիրության խաղերը, որոնք հաճախ կոչվում են «բժիշկի խաղեր», մանկության սեռականության
արտահայտման ամենատարածված և ամենահայտնի ձևերից մեկն են։
Սահմանների խախտումները կանխելու համար կարևոր է, որ ծնողները, կրթական օգնականները և հաստատությունների
մասնագետները երեխաների հետ բազմիցս քննարկեն ֆիզիկական ուսումնասիրության խաղերի հետևյալ կանոնները։
1. Իրական կամավոր մասնակցություն — արդյո՞ք բոլոր մասնակիցները ցանկանում են խաղալ խաղը։
2. Դուք կարող եք ցանկացած պահի ասել «դադար»: Ոչը նշանակում է ոչ:
3. Ոչ ոք չի տուժի։
4. Մարմնի անցքերի մեջ ոչինչ չի մտցվում։
5. Նման տարիք. տարիքային տարբերությունը չպետք է չափազանց մեծ լինի, որպեսզի չլինի ուժային անհավասարակշռություն։
6. Օգնություն կարելի է խնդրել ցանկացած պահի։ Օգնություն խնդրելը դավադիրություն չէ։
Լավ, դրանք սովորական կանոններ են, և երբ ես պատկերացնում եմ, որ անընդհատ երեխաներին նման կանոններ եմ
ասում, հենց դա է նրանց առաջին հերթին այդ գաղափարը տալիս։
Այո, անշուշտ։ Երբ ներկայացնում եք այս հասկացությունները, նախ երեխաներին ցույց եք տալիս, որ նման բաներ գոյություն
ունեն, ապա խրախուսում եք նրանց ավելի խորությամբ ուսումնասիրել։
Եվ դա երեխաների համար հիմնականում ամբողջությամբ անպետք է։
Եթե դա ինքնուրույն չի զարգանում, այլ միայն այս խթանման միջոցով։
Ամբողջ այս իրավիճակի իռոնիան այն է, որ, ըստ էության, այս սեռական կրթության գաղափարներից ոչ
մեկը պարտադիր չի լինի մանկապարտեզների համար։
Այդպես է հնչում, բայց իրականում այդպես չէ։
Միակ բանը, որ նրանք պարտավոր էին անել, այս 2021–2024 թվականների Երեխաների և երիտասարդների հզորացման մասին օրենքի
միջոցով բռնությունից պաշտպանության հայեցակարգ ապահովելն էր։
Յուրաքանչյուր մանկապարտեզ պետք է ունենա սա՝ շահագործման լիցենզիա ստանալու կամ պահպանելու համար։
Եվ որպես այս բռնությունից պաշտպանության հայեցակարգի մի մաս, նրանք այժմ բոլորը կիրառում են սեռական կրթության այս հայեցակարգերը։
Եվ ամեն ինչ խառնվում է։
Պաշտպանության հայեցակարգերը ծառայում են ապահովելու, որ մեծահասակները չչարաշահեն երեխաներին և կանխելու
հասարակական հաստատություններում մեծահասակների կողմից երեխաների նկատմամբ սեռական բռնության գործողությունները։
Միևնույն ժամանակ մարդիկ ասում են՝ երեխաներին չարաշահմանց պաշտպանելու համար մենք մշակում ենք սեռական կրթության
հայեցակարգեր, որպեսզի երեխաները կարողանան անվանել իրերը։
Բայց դա երեխաների վրա ընդհանրապես չի ազդում։
Սեռական բռնության կանխարգելման համար դուք պետք է դիմեք մեծահասակներին։
Լավ, ես կարծում եմ, որ այն իրավիճակում, երբ երեխային ստիպում են ասել «ՈՉ»՝ այլ երեխաների կողմից բռնության
ենթարկվելուց խուսափելու համար, դա արդեն բռնություն է։
Այո, դա հաշվի է առնվել։
Երբ մենք խաղում ենք, մենք ուրիշներին չենք վնասում։ Ոչ, ոչ։
Եթե դու ասես «ԴԱԴԱՐԵՑՆԵԼ»... - Այո, գիտեմ։ - ...ապա մենք կդադարենք, դա նորմալ է։
… Կարո՞ղ են երեխաները ընդհանրապես «ոչ» ասել, թե՞ այստեղ նույնպես մեծահասակների վարքագիծն է պարտադրվում փոքր երեխաներին։
«Ես պարզապես կասեի, որ դա չի աշխատում։»
Իհարկե, պետք է ասել երեխաներին, որ իրենց մարմինները իրենցն են և որ ոչ ոք իրավունք չունի
դիպչել նրանց, եթե նրանք չեն ցանկանում դիպչվեն։
Սա պետք է և պետք է հաղորդվի երեխաներին։
Պարզապես չի կարելի ակնկալել, որ նրանք կկարողանան դա անել։
Այդ տարիքում, մանկապարտեզի տարիքում, նրանք անշուշտ չեն կարող դա անել։
Նրանք դա կարող են անել ավելի ուշ՝ դեռահասության տարիներին, և նրանցից շատերը դեռևս չեն կարողանում դա
անել, այո։ Ուստի դուք նույնպես պետք է սովորեք ասել «ՈՉ»։
Բայց դուք չեք կարող ակնկալել, որ մանկապարտեզի տարիքի երեխաները դա կարողանան անել։
Սա այն ուսուցման սկիզբն է, որ ես կարող եմ սահմաններ դնել, բայց դա կարող եմ անել միայն շատ ավելի ուշ, անշուշտ։
Այո, եկեք հստակ լինենք:
Սեռական կրթության մի նեղ ոլորտ, որը ակնհայտ կապեր ունի պեդոֆիլիայի հետ, գրավվել է ազդեցիկ կազմակերպությունների կողմից,
որոնք վերևից պարտադրում են չափազանց խնդրահարույց օրակարգ՝ նպատակ ունենալով մանկապարտեզներում դարձնել դատախազների և
երիտասարդական բարեկեցության ծառայությունների իրավասության տակ գտնվող հարցերը առօրյա կյանքի մի մաս։
«Ստորին Սաքսոնիայի Պետական Երիտասարդական Բարեկեցության Գրասենյակը փակել է Հանովերում Աշխատավորների
Բարեկեցության Ասոցիացիայի կողմից ղեկավարվող մանկապարտեզում գործող «մարմնի ուսումնասիրության սենյակը»։»
Կրթության և մշակույթի նախարարությունը կրթական հայեցակարգը դասակարգեց որպես երեխաների բարեկեցությանը վտանգ սպառնացող։
2023 թվականին մեծ հուզմունք առաջացավ , կարծես թե դա բոլորովին անակնկալ լիներ։
Բայց իրականում հենց սա է տեղի ունենում մեր բոլոր մանկապարտեզներում։
Եվ որոշ ձախակողմյան լրատվամիջոցներ երկար ժամանակ աջակցել են այս օրակարգին։
Այնուամենայնիվ, «վոկ» ժամանակաշրջանի ոգին այժմ սպառնում է գերիշխել լրատվամիջոցներում, ինչպես երևում
է 2025 թ. ապրիլի SAT տարածաշրջանային զեկույցում:
«Բժիշկի խաղեր կամ մանկական սենյակում ֆիզիկական զննություն, մաստուրբացիա…»
Ստորին Սաքսոնիա կրկին, ինչպես Հանովերում։
Բայց դրա արգելման փոխարեն մշակույթի նախարարը այժմ պաշտպանում է այդ գաղափարը բոլոր այն կիսաճշմարտություններով
և ստերով, որոնք մենք այստեղ բացահայտել ենք։
«Յուրաքանչյուր հաստատություն պարտավոր է իր հայեցակարգերում սահմանել, թե ինչպես է մոտենում երեխայի զարգացմանը և, հետևաբար,
նաև իրենց սեփական մարմինների բացահայտմանը, քանի որ սա վճռորոշ է վերջնական արդյունքում երեխաներին չարաշահումներից պաշտպանելու
համար - և դրանք հիմնված են կրթական և գիտական չափանիշների վրա և, հետևաբար, խիստ վերահսկվում և վերանայվում են
Պետական Երիտասարդական Բարեկեցության Գրասենյակի կողմից։
«Եթե համատեքստից հանեք միայն մեկ հատված, ասենք՝ Բրամշեում պատասխանատուները, դա կարող է արագ հանգեցնել անհասկացությունների։»
Սխալ հասկացողություններ՞ Անհնար է!
Սա պետական հովանավորությամբ իրականացվող երեխայի վտանգման, ձև է, որը լրատվամիջոցներում և քաղաքականության
մեջ ձախակողմյան գաղափարախոսների կողմից խրախուսվում է։
Բռնության կանխարգելման և գիտական խիստ պահանջկոտության նման առասպելներից բացի գործում է ևս մեկ գործոն՝ իրավական լծակ։
Սա կարելի է նկատել նաև Թիմմերման 2013-ում՝ երեխաների ենթադրյալ իրավունքները։
«Իհարկե, սա ներառում է նաև երեխաների սեռականության դրական և անհատական զարգացման իրավունքը...»
Կարճ ասած՝ քանի որ երեխաները սեռական կրթության իրավունք ունեն, որը նրանց ծնողները շարունակաբար մերժում են, պետությունը
պետք է միջամտի՝ այդ ենթադրյալ իրավունքը կիրառելու համար։
Եվ հենց դրա համար, այս գաղափարախոսության տեսանկյունից, սա իդեալն է՝ մանկական սեռականություն ընդդեմ մեծահասակների սեռականության։
Ովքեր երեխաներից խլում են նրանց մանկությունը և վերահասկացնում նրանց որպես սեռական էակներ, կարող են ողջունել այս զարգացումը,
սակայն պետք է ինքնե­րին հարցնեն՝ արդյոք պատահական է, որ այն ծագել է այնպիսի վայրերում, որտեղ երեխաները ոչինչ ավելին չեն, քան դա:
Պեդոֆիլ մեծահասակների սեռական ցանկության օբյեկտներ
Եվ այնուամենայնիվ, ամենուրեք տարածված «բազմազանության մոլուցքի» մեջ ներդրված՝ այն անթաքույց ու անխնա առաջ է մղվում՝
այնքան ուժգին, որ անգամ պահպանողական ճամբարում գրեթե ոչ մի քաղաքական գործիչ չի համարձակվում դրան հակադրվել։
«Մենք այս ուսումնասիրությունը բաժանել ենք Եվրոպական խորհրդարանի բոլոր անդամներին։»
Մեզ մոտ կար 700 մարդու ցուցակ, և, ցավոք, նրանցից միայն 3-ը պատասխանեցին։
Մինչ օրս որևէ քայլ չի ձեռնարկվել այս փաստաթղթի հավաստիությունը կասկածի տակ դնելու համար։
Սա ցույց է տալիս, թե քաղաքական գործիչները այս օրերին որքան են հետաքրքրված երեխաների պաշտպանությամբ։
Շատ թեմաներ են քննարկվում, սակայն դրանք հազվադեպ են վերաբերում երեխաներին։
«Հաշվի առնելով, որ թե՛ փորձագետների խումբը, թե՛ օգտագործված աղբյուրները կողմնակալ են, ես կարծում եմ, որ
այսպիսի սեռական կրթության շարունակությունը ծառայում է երեխաներին իրենց էությամբ ամբողջությամբ բաժանելուն։»
Եվ եթե նրանք սկզբից երեխաներին սովորեցնեն սեռական հարաբերություններ ունենալ կամ սեռականությունը դիտարկել որպես
քաղցրավենիքի պես սպառվող ապրանք, եթե նրանք սովորեն անընդհատ փոխել զուգընկերներին, ապա առաջ է գալիս հարցը՝ երբ է այդ մարդը, օրինակ,
որոշելու ընտանիք կազմել և մտնել կայուն հարաբերությունների մեջ։
Դա հենց այնպես են զգում շատ ծնողներ։ Դա հենց դրա համար է, որ կա դիմադրություն, և դա արժանի է։
Սաքսոնիա-Անհալթից մայրը, մի շարք այլ ծնողների հետ միասին, ժամանակավորապես կարողացավ կասեցնել
այդ հասկացության ներդրումը իր մանկապարտեզում։
«Ընդհանուր առմամբ, ինձ անհանգստացնում էր այն փաստը, որ առկա է սեռական կրթության հասկացությունը, որովհետև ինձ
համար սեռականություն և մանկություն տերմինները միասին չեն համատեղվում։ Դրանք միմյանց բացառում են։»
Մյուս կողմից՝ Ստորին Սաքսոնիայից եկած մայրը զղջում է, որ անմիջապես չի բողոքարկել դրա դեմ։
«Իրականում ես զայրացած եմ ինքս ինձ վրա, որ ծնողների հանդիպման ժամանակ անմիջապես չխոսեցի ու
չասացի՝ «Ոչ, ես դա չեմ ուզում իմ երեխայի համար»։»
Ես խորհուրդ կտայի բոլորին ավելի ուշադիր ուսումնասիրել այն մանկապարտեզի մոտեցումը, որտեղ ուղարկում եմ իմ
երեխային, որպեսզի համոզվեն, որ նրա մասին լավ հոգ են տանում։
Եվ երբ ի հայտ է գալիս նման սեռականացված կրթական գաղափար, ես խորհուրդ կտայի բոլորին ասել «ՈՉ»։
Եթե մանկապարտեզը սա չդադարեցնի, ես անկեղծորեն խորհուրդ կտայի ձեզ այնտեղից հանել ձեր երեխային և ուղարկել նրան այլուր։
Քանի որ ես հավատում եմ — և տարիներ անց դա տեսնում եմ իմ որդում — որ նա չի մոռացել։
Ես չգիտեմ, թե որքան կարող է նա տառապել այս առաջին սեռական փորձից, երբ հասունանա։
Ես դեռ չեմ կարող ասել։
«Եթե պատկերացնենք, որ սա պուբերտայի ընթացքում կանոնավոր և բնականոն կերպով տեղի է ունենում, ապա պետք է կարողանանք ապացուցել,
թե ինչու որոշ ենթադրությունների դեպքում դա արդեն ուշ է և, հնարավոր է, նույնիսկ նպաստում է անբարենպաստ զարգացման գործընթացների։»
Բայց դրա համար որևէ ապացույց չկա։
Ուրեմն ինչո՞ւ պետք է մանկության տարիներին սեռական ցանկություններ ձևավորեմ, եթե երեխաներին դա առողջ զարգացման համար անհրաժեշտ չէ։
Այսպիսով, եթե դա բացակայում է, դեռ ոչ ոք չի ապացուցել, որ երեխաները կզարգանան աննորմալ կամ ակնառու ձևով։
Այնուամենայնիվ, երբ նման մեթոդները դարձան սովորական, մենք նկատել ենք սեռական
ոտնձգությունների աճ, և այս փոխկապակցվածությունը ակնհայտ է։
Բայց ես չեմ կարող ապացուցել դրա հակառակը։
«Եզրակացություն: Այս հասկացությունները իսկապես ուղեցույց են տալիս, թե ինչպես կատարել սեռական
ոտնձգություն և խթանել իսկական սեռականացումը՝ շատ փոքր տարիքից»
«Բացի այդ, ծնողների հիմնարար պատասխանատվությունն է իրենց երեխաներին այս հարցերի շուրջ կրթել և
այդ տարիքում նրանց ցանկացած հարցի պատասխանել։»
Երեխաների ուշադրության կենտրոնը չի պետք է մշտապես սեռականության մասին մտածելը առանց դրա հարցման։
«Այո, և սա նաև վերաբերում է ծնողների իսկապես զգոն լինելուն։»
Ծնողները իսկապես պետք է հետևեն այսինքն և դրա ցուցադրումը նրանց համար կազմակերպվի։
«Այս սեռական կրթության հայեցակարգերը մանկապարտեզներում պետք է վերացվեն։»
Դա մանկապարտեզում տեղ չունի։ Երեխաներին դա պետք չէ։
Երեխաներին անհրաժեշտ է մտերմություն, ոչ թե սեռական կրթություն։ Սա խելագարություն է։
Դուք նույնպես մասնակցեք։
Կիսվեք այս ֆիլմով, տեղեկացրեք ձեր ընկերներին և ընտանիքին, բաժանեք տեղեկատվական նյութեր։
Ցույց տվեք մյուսներին, թե ինչ է կատարվում։
Քանի որ սա սխալ ուղի է, որից մեր հասարակությունը չի կարող բավական արագ հրաժարվել։
Վերջիվերջո, ամեն ինչ կախված է մեզանից՝ ծնողներից։
Մենք վերջին բաստիոնն ենք մեր երեխաների սեռականացման և «վոկ» հարձակման դեմ՝ «Հանցագործության վայրի մանկապարտեզ»
(Արթնացածների հարձակումը մեր երեխաների վրա) «Demo für alle» (Demo for All) ֆիլմի նախագիծ։
Եթե ցանկանում եք աջակցել մեր աշխատանքին, մենք երախտապարտ կլինենք ձեր նվիրատվության համար։
Եվ մի մոռացեք բաժանորդագրվել մեր ալիքին և լուրագրին։