Kekerasan seksual ing antarane bocah-bocah ing pusat pangreksan saya mundhak.
Iki judhul ing Bild ing Desember 2024: Serangan sing kadhaptar ing North Rhine-Westphalia: Angka anyar sing
nggegirisi babagan kekerasan ing pusat pangreksan bocah:
Kira-kira 2.000 kasus cilaka badan ++ Kekerasan seksual mundhak luwih saka kaping pindho
Koran NW Nachrichten nglaporake tanggal 13 September taun iki: Kekerasan ing taman kanak-kanak North Rhine-Westphalia
saya tambah akeh – serangan fisik lan pelecehan seksual
Wiwit taun 2022, cacahing kasus sing dilaporake wis luwih saka kaping pindho.
Ing North Rhine-Westphalia, kasus kekerasan seksual sing ditindakake déning bocah-bocah meh kaping telu.
13.09.2025] Iki mung loro irah-irahan warta wakil saka negara bagian federal North Rhine-Westphalia.
Pangembangan sing mbebayani iki ora kebetulan:
Wiwit Agustus 2024, saben taman kanak-kanak diwajibake nyedhiyakake sing diarani "konsep perlindungan saka kekerasan".
Akeh lembaga uga nggabungake konsep pendidikan seks ing konteks iki.
"Kamar eksplorasi awak", "sudut nyaman" lan fasilitas sing padha ora arang ditemokake.
Tren-tren sing dipasarake minangka duwé nilai edukatif asalé saka standar WHO kanggo pendidikan seks ing Éropah.
Isiné standar-standar iki banget ngganggu.
Kanggo bocah umur 0 nganti 4 taun, disaranake ing ngisor iki: "Seneng lan kepinginan kanggo nyentuh awak dhéwé,
masturbasi ing masa kanak-kanak awal" utawa "pengalaman birahi, keintiman fisik minangka bagéan saka urip manungsa".
Sing ana gandhèngané karo iki yaiku pangolahan katrampilan seksual liwat sing diarani "dolanan dokter".
Bocah umur 4 nganti 6 taun kudu ngomong babagan topik seksual!
Iki uga wis dibahas ing kéné lan ing kono ing media umum, nanging tanpa mbukakake agenda
infiltrasi paedofil sing banget bermasalah ing mburine.
Ahli sosial Prancis Thibault Kerlirzin saka organisasi perlindungan anak Mamans Louves mriksa sumber rekomendasi
ilmiah kanggo standar WHO lan nemokake panulis saka kelompok lobi sing kanthi terang-terangan ndhukung pedofilia.
Antarane ana wong-wong sing wis nerbitake ing majalah paedofil lan wis jero mlebu ing lingkaran-lingkaran iki.
Brosur pendidikan "Die schleichende Pädophilisierung" (Paedofilisasi sing nyusup) saka
organisasi perlindungan anak Demo für alle nyatakake:
Bocah-bocah sing diseksualake iku Eldorado kanggo paedofil.
Nanging, seksualisasi ora mung ngintip ing pojok peteng internet, nanging uga ana ing papan-papan
sing katon aman kaya sekolah lan taman kanak-kanak.
"Tatort Kita" iku ajakan marang kabèh wong tuwa, pendidik, staf kantor kesejahteraan pemuda, lan sakabèhé sistem
kaadilan supaya mandhegake bebaya marang kesejahteraan bocah sing disponsori déning negara iki.
Kanggo nglindhungi anak-anak kita: Monggo sebarke pesen penting iki!
Matur nuwun sanget dhisik marang aliansi aksi DemoFürAlle!
TRAILER
"Ya, istilah 'konsep pendidikan seks' ora tau kasebut."
Iki laporan sing ngganggu.
"Iki: 'Kantor Kesejahteraan Pemuda Negara Mandhegake Ruang sing Direncanakake kanggo Eksplorasi Fisik ing TK'"
Lan nomeré saya mundhak.
"Wektu kuwi aku wiwit mikir apa konsepé pancen apik banget."
Apa sing kedadeyan ing taman penitang kita?
"Manungsa iku makhluk seksual wiwit wiwitan."
"Dolanan dokter iku pérangan saka perkembangan bocah normal. Apa padha seneng karo tutul-tutulan utawa dolanané utawa ora."
Ing film iki, kita bakal nuduhake carane tren pendidikan seks sing banget bermasalah wis nyekel
pangkalan ing organisasi-organisasi berpengaruh.
"Ana matriks sing misuwur ala kuwi."
"Dheweke wis mbukak prakara-prakara sing kudu dingerteni kabeh wong tuwa lan kabeh pamimpin politik."
Tujuane: dimensi anyar saka seksualisasi bocah.
Nanging apa pengaruhe iki marang anak-anak sing paling cilik?
"Banjur, ing pojok-pojok sing nyaman iki, kedadeyan sing ora bisa kita bayangake sanajan ing ngimpi paling awon,
kedadeyan sing ditindakake bocah-bocah marang siji lan sijine."
"Iku wis dadi penyalahgunaan."
"Ya!"
"Sejatine, aku nesu marang awak dhewe amarga ora langsung ngomong ing wengi kopertuan wong tuwa kuwi lan
ngomong, 'Ora, aku ora kepengin kuwi kanggo anakku.'"
Bab-bab sing saktenane luwih dadi wewenang jaksa umum lan kantor kesejahteraan pemuda bakal dadi norma ing pusat pangreksan.
TKP: taman kanak-kanak. Serangan woke marang anak-anak kita.
Iki minangka tren sing wis lumaku puluhan taun: seksualisasi masyarakat Kulon.
Luwih lan luwih, luwih cepet lan luwih cepet, luwih lan luwih mbangkang, lan saya ditujokake marang bocah-bocah.
Dheweke sejatine kudune maca buku kanggo bocah-bocah ing perpustakaan kutha
Bargteheide dina iki: "Drag Queen Veuve Noire".
"Nanging kuwi mesthi wae minangka pratandha liya sepira wigatine pakaryan pendhidhikan kaya ngene iki, sing uga kita lakoni."
Amarga mung nalika kita melu aktif karo taman kanak-kanak, sekolah, lan perguruan
vokasional, kita pancen bisa kasil ngedidik wong.
Nyelidiki? Kanthi apa?
"Ing wulan Juni, dheweke kepengin kerja bareng karo drag king Eric Bigclit..."
Munich, gambar sing padha, topik sing padha:
"... ngatur sesi maca kanggo bocah umur 4 taun lan luwih."
Tren marang seksualisasi sing saya awal ora mung fenomena ing Jerman.
Torrevieja, Spanyol: Bocah cilik nari nganggo kostum pelacur ing pawai gay.
Paedofilia ing dalan sing kebuka.
Apa bocah-bocah pancen pantes melu pawai kebanggaan gay?
Katoné mangkono ing Wrocław, Polandia.
Ing London, Pride Parade saiki nduwèni area kanggo kulawarga lan bocah-bocah.
Penerbit pendidikan Inggris Twinkl ngagungake agenda pelangi ("hak sing padha kanggo kabeh wong") kaya ngene.
Lan iki nyebabake geger gedhe ing Amerika Serikat:
"Kita bakal teka njupuk anak-anakmu," ujare para peserta ing pawai kebanggaan gay ing New York.
Kabeh mau mung salah paham, panggerak ngendika marang kabeh wong.
Slogan kuwi wis dijupuk metu saka konteks.
Tenan?
Frankfurt am Main, Juli 2025:
Iki Dina Christopher Street, utawa luwih tepaté Dina-dina.
Apa sing diwiwiti minangka pawai kebanggaan gay saiki wis dadi acara patang dina ing pinggir Kali Main,
lan bocah-bocah uga pancen diparingi sambutan ing kene.
Sing diarani CSD Mile ngiklanake area kanggo para mudha lan kulawarga.
'Sampurna kanggo bocah-bocah supaya bisa ngeculake kreativitasé tanpa wates,' miturut panitia.
Akhire, ana papan kanggo tamu cilik kita, tulisane ing Instagram.
Ergo: Komidi putar lan kastil mlumpat ing jejere stan fetis.
Unicorn pelangi ketemu ideologi pelangi.
Wong gay nganggo busana kulit jejere bocah cilik – kaya-kaya iku lumrah banget ing sawijining acara
sing fokus marang seksualisasi total wong diwasa.
Ora ana kritik, kabeh padha melu.
Nanging sanajan mung sawetara wong tuwa sing kanthi sukarela nggawa anak-anake menyang kene, ana
panggonan liya sing kabèh wong tuwa kudu nggawa anak-anake.
Ing pirang-pirang panggonan, seksualisasi wis lumrah ing sekolah-sekolah.
Nanging kuwi durung kabeh.
Saiki uga wis diwiwiti ing pusat pangreksan bocah.
Apa pengaruhe iki marang bocah-bocah?
Apa waé risiko sing ana lan piye karo kapentingan wong tuwa?
Kanggo film iki, kita ngentekake sasi-sasi kanggo nindakake riset, ketemu karo para ahli, nganalisa jaringan, lan
nemokake sawetara informasi latar mburi sing nguwatirake.
Ing kene kita nampilake asilé.
Bab-bab sing kudu dingerteni kabeh wong tuwa – lan kabeh politisi uga.
"Iki masalah sing cetha saya nggatekake para wong tuwa: seksualisasi dini anak-anake, saiki malah ing taman kanak-kanak."
"Ya, kuwi pancen edan tenan."
Kabèh jinis koran padha nglaporaké bab iki.
Ing kéné: Kantor Kesejahteraan Pemuda Negara mandhegake papan sing wis direncanakake
kanggo eksplorasi fisik ing taman kanak-kanak.
Iku ana ing Hanover.
Ing Braunschweig kene ana dolanan dokter ing taman kanak-kanak.
Ing kéné ana: Nursery nimbang papan kanggo dolanan seksual.
Ing Kerpen: Onani lan dolanan dokter.
Dadi ing endi-endi, malah ana ing taman kanak-kanak Katolik.
Taman kanak-kanak Katolik mbatalake acara skandal sing nglibataké dolanan dadi dokter – ing Cologne.
Lan ing Swiss uga ana: kamar dolanan dokter iku lumrah ing taman kanak-kanak Swiss.
"Iki uga sawijining bab sing wis kita alami karo 'Parents' Action Initiative'."
Kita saya nampa akeh layang saka wong tuwa sing prihatin sing ngubungi kita kanggo ngandhani yen jinis pendidikan seks
utawa instruksi seks iki saya kakehan ing taman kanak-kanak.
Iki kalebu wiwit saka pameran buku nganti serangan sing kedadeyan ing antarane kanca-kanca utawa bocah-bocah.
Ana sawetara bab sing narik perhatianmu sing pancen banget nguwatirake.
Iki kabar sing nguwatirake.
Kabeh iki banget nggawe stres lan banget pribadi kanggo wong-wong sing kena pengaruh , mulané ora
akèh wong sing gelem ngomong bab iki ing kamera
Kerstin Kramer wis ngatur ketemu karo sawetara wong tuwa sing wis sarujuk nindakake kuwi.
Miturut panjaluké, kita ora bakal mbukak panggonan dunung utawa identitas wong-wong sing kena pengaruh.
Sing bisa kita kandhakake mung yèn lelampahan kita nggawa kita menyang kutha cilik ing sawijining panggonan ing Bavaria.
Lan crita diwiwiti kanthi prasaja banget liwat obrolan antarane loro ibu ing TK.
Lan dheweke nyritakake marang aku babagan putra-putrane, sing padha ngguyu sepenuh ati ing omah babagan putri kita, utawa
luwih tepaté babagan apa sing wis padha dialami bebarengan.
Lan para putra kandha yen putri kita nyelupake drijine ing bokonge, sing ditindakake sedina muput ing omah.
Nanging putri saka ibu sing dimaksud kelingan kuwi kanthi cara sing beda banget.
Banjur aku takon langsung marang dheweke bab kuwi. Apa kuwi?
Apa sing diomongake Ibu marang aku pancen bener?
Inggih, Bu, pancen bener, nanging ora kaya sing diandharaké marang sampeyan.
Ora kaya ngono babar pisan nalika bocah lanang nyopot celonone aku.
Nyuwun pangapunten, apa iku?
Lan banjur dheweke kandha yen bocah-bocah lanang kuwi wis narik mudhun celonone, konon pirang-pirang
kaping, ora mung sapisan, lan kuwi kelakon kanthi rutin.
Ya, padha ngubungi kita, lan aku wis tau ngomong karo dheweke liwat telpon sadurunge, banjur dheweke uga nyebutake
sajrone obrolan yen putrine wis kaping pirang-pirang ngalami kekerasan seksual saka loro bocah lanang.
Dadi kita lagi ngomongake bab bocah-bocah ing kene.
Adegan kejahatan: taman kanak-kanak ing alas kanthi fokus ekologis.
Antarane liyane, ana pipa ing papan mbukak sing bisa dirayapi bocah-bocah.
"Ana siji ing njaba ing pekarangan, pipa, terowongan, ing ngendi kowe bisa ndhelik."
Apa sing ora bisa dideleng saka njaba.
"Yen kowe ora ndeleng langsung marang iku."
Ing kene serangan kasebut katoné kelakon.
Ya, lan mengko kabukten yen bocah-bocah lanang kuwi wis maksa lan ngancam dheweke supaya nglepas
celonone ing ngarepe lan masang barang ing bokonge.
Bisa uga bocah lanang kuwi uga nyelehake drijine ing bokonge.
Amarga umur bocah-bocah, persis apa sing kelakon isih durung cetha.
Nanging cetha yèn ana sing wis kelakon, lan kuwi serius.
"Sejatine, putri kita pancen ngalami tatu ing wilayah kelamin nalika semana."
Lan aku pancen menyang dhokter anak kanggo takon: Iki apa? Aku kudu apa? Koyok apa rasane?
Dheweke ndeleng iku, dheweke nyadari iku, dheweke ora bisa ngomong apa-apa.
Lan dheweke uga kandha yen bocah iku ora ngomong bab kuwi, aku ora kena meksa supaya
ora nambah parah trauma sing bisa wae dialami.
Nanging, sing luwih nggumunake yaiku kepiye lembaga nanggapi kedadeyan kasebut.
"Kabeh iki mung crita sing digawe anakku wadon."
Lan yen padha duwe pitakon babagan seksualitas, kita bakal nerangake.
Sing uga nggawe aku gumun yaiku, minangka ibu – utawa minangka bapak – kita kepengin nindakake kuwi
dhéwé lan ora mesthi kepengin entuk saka lembaga.
Lan aku uga nyebut marang dheweke yen aku kepengin ndeleng konsep perlindungan.
Ya, ya, kita duwe siji – kita uga kudu duwe kuwi.
Nanging iku ora tau diwenehake marang aku.
Padha ora pengin aku ndelok ing kana.
Lan mengko kabukten, sawisé ibuné uga nyoba ngomong karo manajemen taman kanak-kanak.
Lan kabèh iku diwarisaké marang bocah.
Miturut prinsip manawa kabèh mung imajinasi.
Nanging mengko kabukten yèn ana bocah liyané sing wis ngalami kahanan sing padha – karo bocah lanang sing padha.
"Lan kita bisa seneng amarga kita ngerti lumayan awal, amarga banjur kita bisa langsung nanggapi."
Ya, aku ngomong 'kita', nanging kowe nanggapi, ya, kowe wis nguwasani.
Kita bisa tumindak langsung kanggo nglindhungi anak kita.
Ing kulawarga liyane iki, padha ngerti banget telat.
Putrine saiki mlebu taman kanak-kanak sing beda.
Apa bocah iku wis ngalami trauma amarga kedadeyan mau mung bakal cetha mengko ing mangsa ngarep sing adoh.
Siji bab sing mesthi: sanajan angel banget kanggo mbangun maneh kanthi rinci apa sing sejatine kelakon ing "guwa
nggendong" kaya ngono ing pusat pangasuhan, akibaté bisa serius.
Lan kuwi tanpa dolanan dokter utawa apa wae kaya ngono.
"Uga ora ana kamar eksplorasi ing teges sejati tembung kasebut."
Bocah-bocah mau mung ditinggal dewekan.
Nanging kuwi pancen intine.
Iki pancen sing wis dirancang ing konsep pendidikan seks ing pusat pangreksan anak.
Wong nampa yèn bocah-bocah bakal njelajah siji lan sijiné tanpa diawasi, nyentuh organ kelamin siji lan
sijiné, lan nyelupaké barang-barang menyang bolongan awaké.
Ora ana sing nyadari.
Lan bocah-bocah uga ana ing umur sing ora mesthi padha ngomong iki kanthi terbuka.
"Apa kuwi kebetulan?"
Apa sing saktenane diomongake para ahli sing paham psikologi bocah lan kekerasan babagan iki?
Kita duwe kontak sing menarik ing Neubrandenburg. Padha pasangan sing wis omah-omah.
Padha psikoterapis bocah lan remaja, mula ayo padha deleng apa sing arep diomongake babagan iki.
Dadi kita bakal tur maneh. Wektu iki menyang Neubrandenburg.
Anja lan Roman Göbeke ngucapake sugeng rawuh marang kita ing praktiké.
Biasane, dheweke ngopeni pasien-pasiené ing kéné.
Psikoterapis lan terapis prilaku mbantu bocah-bocah lan remaja ngatasi trauma utawa gangguan kecemasan, umpama.
"Dadi, terapi prilaku dilakoni ing kene ing kamar iki."
Sadurunge kuwi, Roman Göbeke wis makarya ing taman kanak-kanak sawetara taun.
Sacara profesional, pakaryané tansah nggatekake kesejahteraan bocah-bocah.
"Wong tuwa mesthi dadi bagéan saka iku."
Iki wis diétung ing aplikasi, lan ana jam wong referensi iki.
Iki ateges kita butuh papan kanggo bocah-bocah lan wong tuwa.
Nanging sing paling enom dadi fokus ing kene.
Iki uga ditrapake ing bidang karya Anja Göbeke.
"Dadi, iki kamar kanggo psikologi jero lan terapi dolanan."
Iki rada luwih gedhé tinimbang kamar liyané amarga aku uga butuh dolanan sing cukup ing kéné.
Sacara ringkes: kowe loro padha ngerti bocah-bocah lan psikisné.
Padha uga kerep ngobati korban kekerasan.
Kita pengin ngerti apa sing dipikirake Anja lan Roman Göbeke babagan tren seksualisasi sing saya awal.
"Aku mikir yèn seksualitas iku sawijining bab sing kuduné digabungaké menyang
emosionalitas wong diwasa lan sesambetan sing mateng."
Dadi iki dudu bab sing bisa dideleng kanthi kapisah, nanging saktenane kudu digabungake.
Lan uga kudune bocah-bocah wis ngrampungake identifikasi gendere.
Ya, ya, kuwi paling awal bakal kedadeyan nalika pubertas.
Dadi kowe isih tenan nggoleki jati dirimu, kalebu jati diri gendermu.
Lan kuwi kudu rampung sadurunge ana tumindak seksual sing sejatine kelakon.
Yen liyane bakal kakehan, amarga bocah-bocah bakal kewalahan.
Lan amarga seksualitas banjur bakal dadi bab sing kapisah ing konteks iki lan durung terpadu.
"Ya, aku tansah ndeleng bocah-bocah lan ngamatake dheweke kanthi cara sing nggawe dheweke wis kasengsem
karo kasunyatan manawa ana loro jinis wong sing beda."
Nanging kuwi winates mung kanggo pengamatan lan persepsi: ana wong-wong sing katon béda
lan nduwé jinis kelamin sing béda karo aku.
Lan kuwi meh nemtokake watesan rasa penasaran bocah.
"Miturut panjenengan, kapan bocah-bocah wiwit ngembangaké rasa isin?"
Lan apa sing kelakon nalika iku diganggu, direndhahake, utawa ditindhes?
"Ya, sepisanan, aku bisa ngamatake prilaku sing cetha banget ing bocah-bocah nalika padha menyang jamban."
Bocah-bocah asring nuntut supaya jamban bisa dikunci.
Iku ateges padha nduwé dorongan alamiah kanggo adoh saka panggonan kuwi.
Dadi aku wis bisa ngamatake yèn ing umur kuwi – umur sekolah TK biasané diwiwiti nalika umur telu taun – rasa
isin lan kabutuhan kanggo netepaké wates, kanggo nganggep wates fisik iku aman, wis cetha banget ana.
"Uga bener yen bocah wis ngembangake ikatan sing apik, dheweke bisa mbedakake antarane wong
sing durung dikenal lan wong sing wis dikenal."
Iku pratandha ikatan sing apik.
Lan banjur bocah-bocah uga dadi isin nalika ana wong liya ing umur watara 8 wulan.
Iku pratandha sing apik, amarga nuduhake yen bisa mbedakake antarane wong sing durung dikenal lan wong sing wis dikenal.
Lan mesthi wae, sawise bocah bisa mbedakake antarane wong liyo lan wong sing wis dikenal, bisa
uga dheweke ora kepengin disentuh dening wong liyo.
Iku kepengin njaga jarak tartamtu lan mesthi ora kepengin disentuh ing panggonan pribadine.
Ya, kuwi biasane bakal ditolak bocah, yen dheweke wis tuwuh kanthi sehat.
Lan gangguan ikatan, umpama, ditandhani kanthi cetha amarga bocah-bocah ora bisa nindakake iki.
Dadi dheweke pancen ora bisa mbedakake antarane wong sing durung dikenal lan wong sing wis dikenal,
lan tumindake meh kaya wong sing gangguan jarak.
"Lan hubungi sapa waé sing kowe senengi."
"Nyoba nyambung utawa malah melu karo sapa wae lan mbok menawa ora nuduhake wedi iki, nanging kuwi persis
dadi pratandha yèn pangembangan gagal lan yèn ora ana ikatan sing sehat sing kabentuk."
"Iki mesthi wae pancen bertentangan karo apa sing tansah diaku ing konsep-konsep seksualitas iki."
Tansah ana fokus banget marang sing diarani pendidikan.
Nanging ora tau ana sebutan babagan komitmen.
"Uga pantes yèn mesthi para ahli sing padha waé sing diwènèhi swara."
Iki kalebu Uwe Sielert, Jörg Maiwald, lan Stefan Timmermanns, umpama. Saka wong liya meh ora ana krungu.
"Ana akèh swara liyané ing kana.
Contone, Profesor Christian Schubert, sing dadi dhokter lan psikolog ing Rumah Sakit Universitas ing Innsbruck.
"Panggenan sabanjure: Innsbruck ing Austria."
Ing kéné kita ketemu karo sawijining ilmuwan, profesor universitas, lan psikolog sing uga dianggep minangka
kritikus saka manéka aspek kedokteran modhèren sing dianggep minangka pangembangan sing ora dikarepake.
Ndeleng sacara holistik marang awak, pikiran, lan jiwa iku inti tesisé, sing uga dipromosikaké ing buku non-fiksi iki.
Sepisan, kita pengin ngerti: apa dheweke bakal mikir yèn pangembangan iki, sing saiki wis cetha ing
taman kanak-kanak, bisa kelakon nalika wiwitan kariré?
"Ya, nanging apa kowe bakal nyangka yèn kita banjur bakal ngomongaké babagan pojok santai sing nyaman
lan kamar eksplorasi diri ing taman kanak-kanak?"
Dadi, ing endi bocah-bocah kudu nemokake kepinginan seksualé?
"Ora, mesthi ora!"
Paling ora, padha ora kena nemokake kepinginan seksualé; kuwi adoh banget saka apa sing bisa tak bayangake.
"Aku duwe kéné kutipan saka Profesor Jörg Maiwald, sing dadi profesor kehormatan babagan hak anak lan perlindungan
anak, lan dhèwèké nulis ing koran 'Kindheit' (Bocah):"
Gagasan manawa bocah-bocah bisa gedhe tanpa beban rasa seksual, pikiran, lan tumindak iku mung fantasi sing
adoh banget saka kasunyatan, ora adil kanggo dheweke, lan malah bisa nglarani dheweke.
"Ya, aku nduwé posisi sing cetha babagan iki."
Aku kira, maksudku — aku kapengaruh dening psikoanalisis, kudu diomongake — mula aku psikoterapis psikodinamik,
psikoterapis medis — sing mesthi uga mbukak marang pertimbangan psikoanalitik babagan pangembangan psikoseksual bocah.
Mesthi ana sing lagi berkembang ing kana, ora ana pitakon bab kuwi.
Nanging kanggo aku, aspek liyane luwih penting nalika ngrembug pangembangan bocah.
Lan kuwi bab ikatan, bab ikatan sing aman, bab omah sing sehat, anget atiné, lan aman.
Iku sing paling penting, iku dhasar sing dibutuhake bocah, sing dibutuhake saben wong, lan
kuwi sing takarepake saka pangembangan sing sehat.
Aku pancèn kritis marang serangan seksualisasi sing saiki ditindakake.
Ing ngendi dianggep yèn energi seksual ana ing bocah-bocah – malah ora suwe sawisé lair.
Lan sampeyan mesthekake wiwit awal banget manawa energi seksual iki bisa berkembang kanthi tepat.
"Energi seksual iku salah siji saka narasi inti sing wis diomong-omongaké suwéné puluhan taun
minangka bagéan saka serangan seksualisasi iki."
"Ya, bener, aku uga nyadari kuwi, contone karo Uwe Sielert, 'guru pendidikan seks'."
Ing "Pambuka Pendidikan Seksual", dhèwèké wis nyebut libido minangka energi urip sing ndadèkaké wong kuwat nglawan kuciwa.
Utawa ing ceramah sing diwenehake dening Stefan Timmermanns ing taun 2013.
Dheweke uga ngomong babagan energi urip seksual, sing wis diduwèni bocah-bocah.
"Manungsa iku makhluk seksual wiwit wiwitan."
Pendidikan seks nduwèni pangaruh positif marang bocah-bocah, amarga seksualitas iku daya urip.
"Dr. Stefan Timmermanns, salah siji wakil sing paling misuwur saka cabang pendidikan seks iki."
Kuliahé luwih saka sepuluh taun kepungkur katon kaya cetak biru kanggo apa sing saiki saya akèh mlebu ing pusat pangreksan bocah.
Ing panel teks iki, Timmermans nyathet argumentasi kanggo apa sing diarani pendhidhikan seks-positif.
Contone: 'Nemokake watesan dhéwé minangka dhasar kanggo ngajeni wong liya'.
Nanging apa kuwi ora ateges kowe kudu kanthi sengaja nglanggar wates-wates iki supaya bisa nemokake?
Rungokna lan kagetna!
Njelajah awaké dhéwé lan wong liya iku pengalaman sinau sing penting kanggo bocah-bocah, lan bocah-bocah
saiki luwih kamungkinan ngalami pengalaman iki ing taman kanak-kanak tinimbang ing omah.
Miturut statistik, ing omah paling akèh ana siji sedulur liyane, lan persis babagan ngimbangi utawa nguji wates, nampa
wates — aku ora pengin disentuh ing kana, aku ora seneng kuwi, utawa aku seneng kuwi, aku mikir kuwi apik.
Bocah-bocah mau bisa sinau iki luwih apik ing klompok bocah sing luwih akèh tinimbang yèn ing omah mung
ana siji sedulur, lan mesthi waé sedulur sing padha.
Sacara ringkes, amarga wong tuwa ora ngidini anak-anake njelajah watesan kesusilaan saka
sedulure, iki kudune kelakon ing pusat pangreksan anak.
Kabeh kanggo nyengkuyung energi seksual sing diduga.
Yen pangembangan seksual bocah didhukung lan diyakinke, iki migunani kanggo pangembangan pribadine,
contone ing pambentukan identitas gender pribadine.
Nanging apa kuwi pancen perlu kanggo pangembangan bocah cilik?
Ya, aku ora weruh ana kabutuhan kanggo kuwi ing teges sing ketat.
Dadi, kanggo aku, pancen diraguhi yèn narik perhatian bocah marang wilayah kelamin.
Amarga saiki padha nduwé akèh kesempatan kanggo ngrasakaké kesenengan. Lan kenapa aku kudu ngerotisisasi kuwi?
Dadi kuwi ora masuk akal ing tahap pangembangan kuwi, amarga uga ora produktif.
Ya, aku wis nduwé, nanging aku ora nduwé padanan neurobiologisé.
Aku ora duwe pangembangan hormonal utawa endokrin sing cocog karo iki.
Mula aku ora duwe kerangka intrapsikis sing bisa nggabungake seksualitas kanthi tujuan entuk kesenengan.
Mula saka iku, pantes yèn seksualisasi iki nempatake tuntutan sing kakehan marang jiwa bocah.
Aku ora mikir iki perlu kanggo pangembangan.
Maksudku, yen kowe ndeleng psikoanalisis, mula bocah cilik, bayi, lan bayi anyar sepisanan ana ing fase oral.
Banjur dheweke mlebu, bocah mlebu fase anal.
Bab latihan jamban lan sapiturute, fase nentang lan sapiturute, kabeh mau muat ing kana.
Lan fase genital teka ing pungkasan banget, ing para remaja.
Lan ing antarané isih ana fase latensi.
Lan mesthi wae kabeh wis padha ngerti iki: nalika fase laten, bocah wadon lan bocah lanang tansah
diarani "kowe bocah lanang" lan "kowe bocah wadon".
Padha pancen ora kasengsem babagan kontak seksual ing umur iki, malah kosok baline.
Padha banget nolak kuwi.
Para cah wadon luwih seneng ana ing antarané cah wadon, lan para cah lanang ana ing antarané cah lanang, ya.
Ya, aku pracaya manawa ana pangembangan organik ing manungsa.
Lan aku mikir menawa pancen bisa uga ana sawijining jinis seksualitas sing adoh banget saka
cara kita minangka wong diwasa ndeleng seksualitas.
Dadi, kuwi ateges aku bakal banget-banget kritis marang wong diwasa sing njupuk hak kanggo ngadili seksualitas bocah-bocah.
Mangkono wiwitané kanggo aku.
Nanging kuwi pancen sing kedadeyan.
Masyarakat diwasa sing saya seksualisasi ngproyeksikake pandangane marang prilaku bocah cilik.
Iki uga kedadeyan karo Timmermans ing ceramahé taun 2013:
Amarga seksualitas iku energi urip, energi urip, energi urip.
Wektu kuwi crita kita diwiwiti.
Wiwit taun 2014, kita padha metu menyang dalan kanggo protes marang rencana pendidikan sing ngenalake
ofensif seksualisasi, utamane ing sekolah-sekolah.
Ing taun 2016, Junge Freiheit nindakake wawancara karo seksolog Jakob Pastöter, sing wektu kuwi lan saiki dadi
presiden German Society for Social Scientific Sexual Research, ing pinggir simposium kita ing Stuttgart.
Sanajan nalika semana, dhèwèké ngeluh:
Ing sisih siji, pancen bener yèn DGSS wis nentang isi apa sing tak sebut "pendidikan seks sing disponsori negara" watara 15 taun.
Iki ana gandhèngané karo kasunyatan yèn watara 15 taun, mbok menawa luwih suwe, wis cetha yèn wong-wong sing melu ing
pendidikan seks, sing ing siji sisih nampa dana saka negara nanging ing sisih liyané publikasiné uga disebarake déning negara,
nduwèni pandangan sing banget sepihak babagan pendidikan seks.
Asilé katon kaya ngene, umpamané:
"Sina lan Tim dolanan dokter", diterbitake dening Zartbitter e.V., disponsori dening Kutha
Cologne lan Negara Bagian North Rhine-Westphalia.
Salah siji saka akèh organisasi sing nyengkuyung seksualisasi ing taman kanak-kanak.
Aku luwih seneng dolanan dokter.
Aduh ora.
Dokter, ayo, Tim, kowe isa dadi ibu lan uga ngopeni bayi.
Oh, ya, eh, banjur Dokter.
Dolanan dokter iku bagéan saka perkembangan bocah sing normal.
Kanthi rasa penasaran sing cocog karo umuré lan tanpa pilih kasih, bocah wadon lan bocah lanang
sing isih cilik banget uga mriksa alat kelaminé.
Padha seneng nyentuh lan ngusap-ngusap awaké dhéwé lan ijolan tutul alus karo bocah-bocah liyané.
Ukura suhu awakmu.
Main dokter iku bagéan saka perkembangan bocah sing normal.
Apa padha seneng tutulane utawa dolane utawa ora.
Njajahi siji lan sijine, seneng dadi telanjang, kepinginan kanggo ndeleng lan dideleng dening wong liya.
Nanging uga masturbasi bocah, sing nyebabake akèh keraguan ing kalangan wong diwasa.
Iki babagan katresnan lan perasaan, ngelus-ngelus lan nyium, pacar-pacar lan dolanan dadi dokter, lan
carane kita bisa nglipur ati kulawarga sing kuwatir.
Lan kuwi durung kabeh.
Jejak saka agenda iki nuntun kita luwih adoh, menyang tingkat paling dhuwur.
Kuwi pancen sing kasebut ing standar WHO babagan pendidikan seks ing Éropah.
Ya, ana matriks sing misuwur ala iki, lan kanggo bocah umur nol nganti patang taun, ing sangisore irah-irahan kawruh,
kesenengan, lan kepinginan, ditulis supaya nyentuh awak dhéwé.
Masturbasi nalika isih cilik utawa pengalaman nikmat saka keintiman fisik minangka bagéan saka urip manungsa.
Ing babagan katrampilan, iki ateges ngungkapake kabutuhan, kepinginan, lan watesan dhéwé, contoné ing "main dokter".
Lan bocah umur patang nganti enem taun banjur diijini ngrembug topik-topik seksual.
Padha kudu ngomong babagan topik seksual.
Iki inti politik saka serangan seksualisasi, diterbitake dening WHO kanthi kerja sama sing raket karo Federal
Centre for Health Education, utawa sing disingkat BZgA.
Organisasi-organisasi sing bisa katon kredibel kanggo akèh warga, nanging matriks umur iki ora katon kredibel.
Minangka profesional medis, aku bisa ngomong kanthi cetha manawa aku duwe masalah karo sistem diagnostik sing
ditrapake sembarangan tanpa ndeleng kanthi teliti, nganggo skematisasi, nganggo cithakan, nganggo aturan.
Kaya-kaya kabèh padha.
Kaya ana pola-pola tartamtu, struktur umur. Sampeyan nyebutake Matrix saka WHO.
Dadi ing ngendi klompok umur tartamtu diurusi, bisa diomongake.
Wiwit wektu kuwi, becik nindakake kuwi.
Ora, makhluk iki pancen unik banget, rumit banget, manggon ing konteks psikososial sing pancen khusus lan, manut pangrembakan
organike, bakal ing sawijining wektu, yen ana sing ngamatake lan merhatiin kanthi cukup sensitif, miwiti takon pitakon.
Lan aku bakal ngenteni sak suwene kuwi karo anakku lan ora bakal buru-buru apa-apa lan meksa marang dheweke.
Nanging kuwi pancen sing kedadeyan ing kene.
Penerapan pola sing banget diraguhi, tanpa bukti ilmiah, ing saindenging sak kontinen.
Lan kuwi ora mung ditrapake ing Jerman, nanging uga kanggo saindenging Éropah.
Ing Prancis ana organisasi sing diarani "Mamans Louves" (Ibu Serigala), sing uga wis nliti standar WHO lan
nyewa panaliten sing wis nuduhaké asil sing spektakuler.
Tetanggan kita Prancis uga wis ngerti masalah seksualisasi sing saya awal.
Ing kana uga, digerakake maju dening kekuwatan progresif.
Regine Schäfer wis ngatur wawancara video karo Christelle Comet, sing kalebu ing organisasi
"Mamans Louves", sing artiné "Ibu Serigala".
Sampeyan wis sinau kanthi jero standar WHO kanggo Éropa.
Amarga ana kekurangan sing wis kita deleng ing tingkat nasional, kita kepengin ngerti literatur ilmiah sing
diarani kuwi dadi dhasar kanggo apa sing bakal ditrapake ing sekolah-sekolah kita ing saindenging negara.
Asilé yaiku panaliten enem puluh kaca iki, sing diterbitaké ing taun 2024.
Dheweke wis mbukak prakara-prakara sing kudu dingerteni kabeh wong tuwa lan kabeh pamimpin politik, paling ora
kanggo wong-wong sing ngutamakake kesejahteraan bocah.
Lan kuwi sing penting kanggo kita: ngajeni kesejahteraan bocah lan hak wong tuwa kanggo ngopeni anak-anake.
Thibault Kerlirzin, panulis panaliten, nerangake persis apa tegese iki.
Ternyata standar WHO disusun déning klompok ahli sing banget bias.
Iki amarga meh kabèh para ahli iki kalebu ing struktur sing kagandhèng karo Federasi Internasional Orang Tua Tumbuhan.
Mulane padha katon minangka aktivis tinimbang ilmuwan.
Lan kuwi ngangkat pitakon kenapa.
Sapa sing duwe kapentingan ing pangembangan iki?
Thibault nemokake bagean sing ngganggu ing bibliografi Standar WHO.
Bibliografi iki nduwèni pirang-pirang lampiran, lan aku wis nemokaké telung pendukung paedokriminalitas ing Lampiran A.
Nanging inti lan ing wektu sing padha titik ringkih dokumen iki bisa ditemokake ing literatur
ilmiah babagan pangembangan psikoseksual bocah-bocah.
Antarane watara 50 referensi, aku nemokake 15 sing bisa diklasifikasikake dadi panyengkuyung utawa pendukung
pendidikan seks wiwitan utawa malah kejahatan pedofil.
Sampeyan bakal weruh manawa iki kalebu wong-wong sing tau dadi anggota kelompok lobi sing
kanthi terang-terangan ndhukung paedofilia.
Padha nyebut iku hubungan antargenerasi.
Antarane ana wong-wong sing wis nerbitake ing majalah-majalah pedofil sing kabuka.
Sambungan kasebut ditampilake ing animasi iki ing situs web Mamans Louves.
Kanggo tujuan iki, Thibault mbagi para ahli WHO dadi telung klompok:
Ijo kanggo ora mbebayani, kuning kanggo sing diraguhi, abang kanggo bunderan sing cetha nyengkuyung kontak seksual
bocah cilik banget wiwit awal utawa malah kejahatan pedofil.
Hubungan Jerman karo lingkaran paedofil — Gunter Schmidt.
Contone, dheweke kerja bareng karo Volkmar Sigusch.
Lan Sigusch wis ngaku yèn seksualitas nalika isih cilik ora mung dadi sumber kesenengan, nanging uga dadi kabutuhan.
Dheweke makarya kanggo jurnal Archives of Sexual Behaviour, sing isih ana nganti saiki lan diadegaké déning Richard Green.
Richard Green iku panyengkuyung paedofilia lan kanca Thomas O'Carroll.
Dheweke banjur dadi pangadeg lan ketua organisasi sing dijenengi Paedophile Information Exchange —
sawijining platform kanggo para pedofil tukar informasi.
Klompok iki banget kontroversial lan nuntut legalisasi kontak seksual antarane wong diwasa lan bocah.
Kepiye para paedofil nyusup menyang pihak kiwa lan nyandera perjuangan hak-hak sipil, miturut laporan The
British Guardian ing taun 2014 babagan kegiyatan Paedophile Information Exchange ing taun 1970-an.
Sanajan ing kalangan kiwa Jerman, utamane gerakan taun 1968, ana upaya ing wektu kuwi kanggo nglegalake paedofilia.
Conto sing misuwur: politikus Partai Ijo Daniel Cohn-Bendit, kelompok kerja federal Partai Ijo "Gays, Pederasts and
Transsexuals" utawa studi lan kelompok kerja Jerman "Paedophilia", sing déwan pangayomané sakedhap kalebu Helmut Kentler.
Dheweke banjur dianggep minangka bapak pangadeg cabang pendidikan seks iki.
Kita wis ngrembug kanthi rinci kegiatane pedofil ing dokumenter kita "KentlerGate".
Kentler diterusaké ing negara iki déning Uwe Sielert, Volker Siegusch, lan Gunter Schmidt.
Ing pangantarane ing buku Male Intergenerational Intimacy ing awal taun 1990-an, umpama, Letzter nulis:
Ana hubungan pedofil sing sukses sing mbantu lan nyemangati bocah.
Dheweke nerusake: "Ancaman supaya kabèh tumindak paedofil diukum miturut hukum iku ora adil lan kuduné dibusak, amarga
iku nglibatake diskriminasi lan penindasan marang minoritas."
Ernst Bornemann nyatakake dhéwé kanthi cetha ing bukuné Das Geschlechtsleben des Kindes
(Urip Seksual Bocah), ing ngendi dhèwèké ngaku:
Paedoseksual, tumindak seksual tanpa kekerasan ora mesthi nduwèni akibat negatif kanggo bocah.
Dheweke uga katon ing standar WHO minangka referensi, yaiku karo bukune:
Wajah-Wajah Kedewasaan Ing Masa Kanak-Kanak, ing ngendi dhèwèké ngrembug babagan seksualitas sing diduga saka bocah umur 8 taun.
Pesen pokok saka buku iki yaiku manawa manungsa iku makhluk seksual wiwit saka konsepsi.
Iki katon ing bocah-bocah kanthi pirang-pirang cara — ing dolanané, imajinasi sing
sugih, kabutuhan kanggo nyentuh, lan masturbasi.
Iki pancen dadi dhasar kanggo luwih akèh konsep taman kanak-kanak liwat BZGA lan WHO.
Ernst Bornemann lan Gunter Schmidt — loro saka sawetara conto sing nuduhake manawa standar WHO ora mung
adhedhasar pandangan para ahli sing banget sepihak, nanging kadhangkala uga jero akare ing kalangan pedofil.
Lan kuwi konon dadi dhasar kanggo ngopeni anak-anak kita?
Ya, ya, keterlibatan pedofil iki pancen ora ngagetake kita babar pisan, amarga leluhur saka sakabehe program
pendidikan seks sing dipromosikake iki yaiku Helmut Kentler.
Lan Helmut Kentler iku aktivis paedofilia lan pancen uga panyalahguna.
Dheweke banjur divonis amarga nyiksa bocah, lan muridé yaiku Uwe Silert.
Lan Uwe Silert, gilirane, wis nduweni peran kunci ing mbentuk standar WHO babagan
pendidikan seks ing Eropa liwat karyane ing BZGA.
Pancen, lan iki banjur nduwèni pangaruh langsung marang rencana pendhidhikan saka saben
negara bagian federal ing kéné ing Jerman.
Kajaba Bremen, meh saben negara bagian federal nduwèni sing diarani rencana pendidikan — rencana orientasi sing
kanthi cetha nemtokake carané pendidikan seks kudu dilaksanakake ing pusat pangreksan anak lan apa waé sing kudu kalebu.
Lan rencana pendidikan Berlin kalebu persis bab-bab iki, sing banjur kita temokake ing konsep-konsep pendidikan seks, yaiku:
Sawisé sethithik, bocah-bocah nemokaké alat kelaminé dhéwé lan njelajah kanthi intensif.
"Kepinginan seksual iku padha wigatine karo pangembangan mental lan fisik sing sehat, kaya seneng ngrasakake
sensasi sing nyenengake ing awak dhéwé," ujare Berlin.
Utawa ing North Rhine-Westphalia, tegese:
Tukar-menukar katresnan, nyentuh siji lan sijine, lan njelajah awak kanthi santai lan penasaran iku perlu kanggo mbangun
rasa identitas dhiri lan dadi sadar marang jenderé dhéwé.
Iki biasane kelakon kanthi intuisi lan alamiah liwat dolanan. Bocah TK!
Kuwi teori. Nanging apa tegese konsep-konsep kaya ngono ing praktik kanggo wong-wong sing kena pengaruh?
Loro ibu, sing loro-lorone kepengin tetep anonim, nerangake kepiye kabeh iki kelakon ing taman kanak-kanaké.
Kasus pisanan dumadi ing sawijining fasilitas sing dikelola déning badan amal Volkssolidarität ing Saxony-Anhalt.
Aku pisanan krungu babagan konsep pendidikan seks saka media alternatif.
Iki luwih babagan kasunyatan manawa konsep kaya ngono ana ing kidul jero Jerman, lan aku kaget utawa kaget banget, sakjane,
manawa barang kaya ngono ana, nanging aku tansah mikir ing atiku:
Oh, bab kita — ing taman kanak-kanak ing desa iki — ya, kuwi ora bakal kelakon, utawa paling ora ora bakal tekan kono.
Nanging adoh saka kuwi. Sawijining dina, konsep anyar kanggo papan dolanan bocah diumumake ing acara wong tuwa — tanpa nerangake.
Informasi sing luwih rinci bisa ditemokake ing papan informasi.
Ing sawijining wektu, aku ana ing papan informasi iki lan maca babagan konsep pendidikan seks iki bareng
karo konsep ruang lan konsep kekerasan, manawa iku ana.
Aku dadi waspada lan njaluk marang dewan wong tuwa supaya nyelidiki prakara iki.
Lan kuwi sing padha lakoni.
Lan mung kanthi cara iki isi saka konsep bakal dingerteni — yaiku persis apa sing disaranake dening WHO lan BZGA.
Lan élinga, kabèh iki kabaré arep dikenalké sacara rahasia, tanpa kawruh wong tuwa.
Ya, istilah 'konsep pendidikan seks' ora tau kasebut.
Aku mung maca kuwi ing papan iki — nganggo aksara cilik banget ing kurung.
Aku mikir topik sing penting kaya ngono mesthine pantes dikirim liwat email keliling, utawa diadani wengi kopertasi
karo wong tuwa, utawa malah surat informasi utawa sing padha.
Amarga iku prakara sing penting.
Paling ora kasus kapindho luwih transparan.
Iki dumadi ing taman kanak-kanak ing Lower Saxony.
Kita kerep nganakake wengi rembugan wong tuwa lan tansah dikenalké marang bab anyar.
Lan banjur — ing sonten kuwi, manajemen taman kanak-kanak lan para guru ngandhani kita yèn ana konsep anyar lan
yèn bocah-bocah kudu luwih mbukak babagan seksualitasé.
Lan mulane padha nyetel pojokan ing taman kanak-kanak supaya bocah-bocah bisa mandhiri
— lan ing kana, saktenane meh kabèh diijini.
Dadi sing diarani dolanan dokter — kene uga ora bakal mlebu campur.
Nanging bocah-bocah bakal diandhani ngendi wates-watesé.
Banjur diomongake yen ya, kowe diijini telanjang, kowe diijini nyentuh siji lan sijine, lan ya — njelajah
awakmu dhewe lan uga awak wong liya — loro-lorone, lanang lan wadon — bebarengan ing klompok campuran.
Lan ya, nanging aku kok mikir yen kita wis ngopeni anak kita kanthi cara sing beda.
Iku ora bakal mandheg ing kana babar pisan.
Nanging kahanané dadi béda.
Dadi aku teka esuk — aku nganter anak lanang bungsu menyang taman kanak-kanak, banjur ana guru
sing takon apa aku bisa teka sore kanggo ngobrol.
Ana kedadeyan.
Lan banjur aku arep menyang wawancara sore iki.
Kepala taman kanak-kanak lan sawijining guru taman kanak-kanak padha lungguh ing kana.
Lan apa sing padha kandha marang kowe apa sing kelakon ing kana?
Ya, banjur padha kandha yen anak lanang kita ora netepi aturan.
Mbok menawa ora kelakon ing pojok iki, nanging ing kamar mandi.
Dheweke ora bakal nampa 'ora' saka bocah liyane lan mesthi bakal nyentuh bocah kuwi.
Nanging kuwi ora bakal dikarepake.
Lan banjur aku ing wiwitan pancen bingung banget lan mikir, apa iki pancen bener?
Lan banjur aku mung ngomong yen aku bakal ngomong karo anakku.
Ya, dheweke ora ngandhani aku apa-apa babagan iku.
Lan banjur kowe mbahas iku karo anakmu?
Persis.
Aku langsung nggawa dheweke — wis wayahe dijupuk.
Banjur kita lungguh meneng ing omah lan aku mung takon marang dheweke: Critakna, apa sing kelakon ing kana?
Lan banjur dheweke dadi cilik banget, ora ngerti kepiye, banjur ndeleng mudhun lan kandha: "Mami, aku ora nindakake apa-apa bab."
Banjur aku ngandhani dhèwèké apa sing dituduhaké marang dhèwèké.
Dheweke kandha: Ya, aku ngerti, nanging aku ora nyentuh bocah liyane.
Ora ana apa-apa sakabehe.
Nanging saiki mung tembung siji wong nglawan tembung wong liyane.
Putraku dumadakan dadi pelaku.
Dheweke dituduh wis nyentuh bocah, lan bocah kuwi ora kepengin kuwi.
Lan kuwi entah kepiye tetep ora rampung — ora bisa dijlentrehake.
Lan kuwi masalah dhasar.
Iki uga katon ing kasus sing diduga penyalahgunaan déning wong diwasa, kaya sing
diterangake ing laporan iki saka Hessischer Rundfunk.
Pedofil sing makarya karo bocah-bocah cilik nduwé risiko banget sithik kanggo ketahuan, miturut
pengacara korban Ulrich Warnke saka White Ring.
Iki amarga ana anggapan sing nyebar ing sistem kaadilan manawa pernyataan sing digawe dening
bocah umur kurang saka 4 taun ora sah ing pengadilan.
Alasane: bocah ora bisa éling bab-bab kaya wong diwasa lan omongané bisa dipengaruhi
déning wong tuwané lan wong diwasa liyané.
Iki kahanan sing ora mung mbutuhake mandheg sedhela kanggo mikir, nanging uga amarga ana
sambungan pedofil saka para ahli WHO sing wis kabuka.
Dadi pernyataane ora sah ing pangadilan.
Lan masalahé uga yaiku nalika ana kekerasan antarané bocah-bocah, pungkasane mung kecap siji wong nglawan kecap wong liyané.
Siji ibu nerangake iku kanthi cetha banget.
Putrané iku sing diduga dadi pelaku, ana ing tanda petik, lan mesthi waé dhèwèké pracaya marang anaké.
Konsep kaya ngene uga katon nyengkuyung serangan seksual marang bocah-bocah, sing banjur ora bisa ditliti.
Lan dhèwèké kelingan, sanajan wis pirang-pirang taun kepungkur, dhèwèké pancèn isih kelingan nganti saiki lan isin karo kabèh
kuwi, sanajan dhèwèké tetep ngakoni yèn dhèwèké ora nindakake.
Apa bocah cilik bisa dadi pelaku, utawa istilah kuwi ora cocog ing konteks iki?
Apa loro bocah kuwi ora korban kahanan sing ora nguntungake sing dadi tanggung jawab wong diwasa?
Ya, sawijining donya lagi digawe.
Bocah-bocah kanthi buatan digawa mlebu ing sawijining kahanan lan dipaksakake, nganti pungkasané padha mlebu ing apa
sing tak sebutake minangka seksualitas buatan, yaiku sing ora berkembang sacara organik kaya biasané.
Kaya sing wis tak kandhakake maneh, adhedhasar ikatan sing apik lan pangembangan sing sehat, seksualitas
sing sehat bakal pungkasane berkembang kanthi alami.
Mangkono carane.
Ing kene, gangguan dumadi banget, banget awal ing urip manungsa sing ora ana gandhengane karo seksualitas ing wangun iki.
Lan banjur, mesthi wae, uga bisa dikembangaké kanthi cara sing ora séhat lan pungkasane bisa uga ora bisa nampa watesan.
Lan banjur mbok menawa rasa isin, jijik, lan sistem kekebalan alami uga ora berkembang kanthi bener.
Lan kuwi mesthi mbukak lawang kanggo penyalahgunaan.
Dadi pungkasané, aku bisa mbayangaké yèn iki saktenané malah nuntun marang asil sing kebalikan saka sing diarepaké wong-wong
sing saiki pracaya yèn seksualitas bocah kudu diajak wiwit isih cilik supaya bisa netepaké wates wiwit awal.
Aku bakal ngomong yèn sing kebalikan sing lagi kelakon.
Lan iki saiki malah wis cetha sacara statistik, paling ora ing North Rhine-Westphalia.
Ternyata jumlah serangan seksual ing antarane bocah-bocah ing pusat pangreksan mundhak
kanthi dramatis ing taun-taun pungkasan iki.
Statistik kejahatan polisi saiki uga nuduhake kenaikan gedhe, dene angka kanggo maling cilik, contone, sing luwih khas
tumindak bocah-bocah, isih meh padha sajrone pirang-pirang taun.
Nah, nalika bocah-bocah ngalami panganiayaan kaya ngono, aku kudu nganggep yèn padha kewalahan sacara
emosional lan, ing kasus paling parah, traumatis.
Lan yen sampeyan wis kenal karo sambungan-sambungan iki saka traumatologi, mula kita lagi ngomongake babagan kabutuhan
sing kuat kanggo mbaleni, yaiku kabutuhan sing kuat kanggo nglakoni maneh kedadeyan-kedadeyan sing nyebabake trauma.
Kowe kudu mbayangake iki kaya reaksi berantai.
Yen aku duwe sawetara bocah sing bisa dianggep kena pengaruh lan padha ora nampa
dhukungan terapeutik utawa trauma iki ora rampung.
Banjur padha bakal nerusaké pengalaman traumatik iki marang bocah-bocah liyané.
Lan kuwi nerangake, paling ora ing sawetawis, pangembangan statistik iki.
Iki uga didhukung dening media.
Maksudku, yen kowe kelingan, biyen konten sing ana gandhengane karo seksualitas mung ana ing program sore.
Nanging bocah-bocah saiki gampang ngakses iku.
Lan kuwi meh ora dadi masalah babar pisan kanggo bocah-bocah nonton adegan kaya ngono ing film, game komputer, utawa apa wae.
Lan kuwi mesthi dadi masalah nalika konsep-konsep pendidikan padha ngetutake dalan sing padha lan seksualitas
sacara aktif diajakake marang bocah-bocah ing saben giliran.
Iku ora ana gandhèngané karo karsa bébasé bocah iku.
Nalika kowe weruh bola-bali ing media, nalika kowe krungu bola-bali lan uga diomongake
ing TK, contone, "Ayo, jelajahi awakmu dhéwé."
Lan nalika kowe dadi aktif sacara seksual, iku ora maneh dadi bab sing diputusake déning
bocah. Nanging, iku diputusake kanggo bocah.
Iku kuduné nindakake kuwi.
Iku arah sing lagi kita tuju.
Lan banjur aku ngalami tekanan kelompok sing angel ditolak dening bocah.
Lan nalika sampeyan nambahake wong-wong liya sing sejatine ora ana gandhengane karo pangembangan psiko-neurotik, psikologi,
psikoterapi utawa psikodiagnostik, kaya perawat taman kanak-kanak, umpama, sing ora dilatih ing konteks iki kanggo
nanggapi kanthi sensitif, bocah-bocah sing dikirim menyang pojok-pojok nyaman iki, lan saka ngendi sejatine padha asalé?
Apa sing saktenane padha alami ing omah?
Apa bisa bocah lanang, utawa malah bocah wadon, wis diadhepi seksualitas sing ora sehat ing omah
nalika isih cilik, lan bisa uga wis ngalami kekerasan?
Dadi aku ninggalake loro bocah bebarengan sing wis wiwit ngembangake pribadine, sing wis nate ngalami pengalaman konflik
kapisan lan uga bisa ngrembaka dadi pribadine sing konfliktual, yaiku pribadine sing luwih gampang
disalahgunakake. Siji maneh sing luwih gampang disalahgunakake.
Lan nalika loro saka wong-wong mau padha kumpul — aku ngomong babagan kuwasa, aku ngomong babagan panyalahgunaan — banjur akèh
kedadeyan ing pojok-pojok nyaman kuwi sing ora bisa kita bayangaké sanajan ing ngimpi elek kita, bab-bab
sing ditindakake bocah-bocah marang siji lan sijiné.
Nanging, konsep-konsep iki dianggep bener adhedhasar alasan pencegahan panyalahgunaan, saka kabeh bab.
Mesthi wae, pendidikan seks uga babagan njamin manawa bocah-bocah ing kahanan mbebayani bisa golek pitulungan,
nyedhaki wong liya lan nduwèni basa kanggo nindakake kuwi.
AWO, salah siji panyedhiya pangreksan anak paling gedhé ing Jerman, malah wis nerbitaké versi agendha WHO ing brosur
sing judhulé "Konsep Perlindhungan Nglawan Pelecehan Seksual marang Bocah lan Remaja ing Lembaga lan Layanan".
Lan ing kono kita maca apa sing wis banget akrab kanggo kita, saka Kentler nganti Timmermanns .
Lan wong-wong kuwi saya tambah akeh.
Ya, ing kéné ing konsep taman kanak-kanak saka Lower Saxony, umpamané, kéné kandha:
Permainan njelajah awak, sing asring diarani dolanan dokter, iku salah siji wujud ekspresi
seksualitas bocah-bocah sing paling umum lan misuwur.
Supaya ora ana pelanggaran wates, penting banget yen wong tuwa, asisten pendhidhikan, lan para profesional ing
lembaga bola-bali mbahas aturan-aturan ing ngisor iki kanggo dolanan eksplorasi fisik karo bocah-bocah.
1. Partisipasi sukarela — apa kabeh peserta kepengin main game?
2. Sampeyan bisa ngomong mandheg kapan wae. Ora ya ora!
3. Ora ana siji wae sing bakal cilaka.
4. Ora ana apa-apa sing dilebokake ing lubang awak.
5. Umur sing padha: Bedane umur ora kena gedhe banget supaya ora ana ketimpangan daya.
6. Pitulungan bisa dijaluk kapan wae. Njaluk pitulungan iku dudu ngadu-ngadu.
Ya, kuwi aturan-aturan sing lumrah, lan nalika aku mbayangake terus-terusan ngandhani bocah-bocah aturan kaya ngono,
kuwi persis sing maringi gagasan marang dheweke wiwitané.
Ya, mesthi! Nalika sampeyan ngenalake konsep-konsep iki, sampeyan sepisanan nggawe bocah-bocah weruh yèn barang kaya ngono
iku ana, banjur nyengkuyung supaya padha nyelidiki luwih jero.
Lan kuwi saktenane ora perlu banget kanggo bocah-bocah.
Yen ora berkembang kanthi dhewe, nanging mung liwat dorongan iki.
Ironi saka kabèh iki yaiku, sakjatiné, ora ana siji waé saka konsep pendidikan seks
iki sing wajib kanggo pusat pangreksan anak.
Tansah muni kaya ngono, nanging sejatine ora kaya ngono.
Siji-sijine sing kudu ditindakake mung nyedhiyakake konsep perlindungan saka kekerasan liwat Undhang-Undhang
Pemberdayaan Anak lan Remaja 2021 nganti 2024 iki.
Saben nurseri kudu nduwèni iki supaya bisa entuk utawa njaga lisensi operasi.
Lan minangka bagéan saka konsep perlindungan kekerasan iki, saiki kabèh padha ngetrapaké konsep pendidikan seks iki.
Lan kabeh dadi campur aduk.
Konsep-konsep pencegahan iki gunane kanggo njamin supaya wong diwasa ora nyiksa bocah-bocah lan kanggo nyegah pelecehan
seksual marang bocah-bocah dening wong diwasa ing lembaga umum.
Ing wektu sing padha, wong-wong kandha, ya, kanggo nyegah bocah-bocah supaya ora disalahgunakake, kita ngembangake konsep
pendidikan seks supaya bocah-bocah bisa nyebut jeneng-jenengé.
Nanging kuwi ora mengaruhi bocah-bocah babar pisan.
Kowe kudu ngomong karo wong diwasa supaya nyegah pelecehan seksual.
Ya, aku mikir yen ing kahanan nalika bocah kudu ngomong ORA kanggo nyingkiri supaya ora kena prilaku
kasar saka bocah liyane, kuwi wis kalebu kekerasan.
Ya, kuwi wis digatekake.
Nalika kita dolanan, kita ora nglarani wong liya. Ora, ora.
Yen kowe ngomong STOP... - Ya, aku ngerti. - ...mangka kita bakal mandheg, ora apa-apa.
… Apa bocah-bocah bisa ngomong ora, utawa prilaku wong diwasa uga dipaksakake marang bocah cilik ing kene?
"Aku mung bakal ngomong yèn kuwi ora bisa digunakaké."
Mesthi wae, kowe kudu ngandhani bocah-bocah yèn awaké dhéwé iku kagungané dhéwé lan ora ana
sing oleh nyentuh yèn dhèwèké ora gelem disentuh.
Iki kudu lan kuduné diparingi kabar marang bocah-bocah.
Wong pancen ora kena ngarep-arep yèn padha bisa nindakake kuwi.
Ora ing umur kuwi, ora ing umur TK, mesthi ora bisa nindakake kuwi.
Padha bisa nindakake kuwi mengko nalika isih remaja – lan akèh saka wong-wong mau isih durung bisa
nindakake kuwi, ya. Mula kowe uga kudu sinau ngomong ORA.
Nanging kowe ora bisa ngarep-arep bocah-bocah umur TK bisa nindakake kuwi.
Iku wiwitan sinau yen aku bisa netepake watesan – nanging aku mung bakal bisa nindakake kuwi mengko banget, mesthi.
Ya, ayo cetha:
Area khusus pendidikan seks sing ana gandhèngané cetha karo paedofilia wis dikuwasani déning organisasi-organisasi
berpengaruh, sing nggunakake kuwi kanggo meksa agenda sing banget bermasalah saka ndhuwur, kanthi tujuan supaya perkara-perkara
sing sejatine dadi wewenang jaksa lan kantor kesejahteraan pemuda dadi bagéan saka urip saben dina ing taman kanak-kanak.
Kantor Kesejahteraan Pemuda Negara ing Lower Saxony wis nutup 'ruang eksplorasi awak' ing pusat pangreksan anak sing
dikelola déning Asosiasi Kesejahteraan Pekerja ing Hanover.
Konsep pendhidhikan kasebut diklasifikasikake déning Kementerian Pendidikan lan Kabudayan
minangka ngancam kesejahteraan bocah-bocah.
Ana geger gedhe ing taun 2023, kaya kabeh mau dadi kaget banget.
Nanging sejatine, iki pancen sing kedadeyan ing kabèh panti asuhan kita.
Lan sawetara media sayap kiwa wis ndhukung agenda iki suwé.
Nanging, "woke zeitgeist" saiki ngancam bakal nguwasani media, kaya sing bisa dideleng ing laporan regional SAT saka April 2025:
"Dolanan dokter utawa eksplorasi fisik ing taman kanak-kanak, masturbasi..."
Saxonia Ngandhap maneh, padha kaya ing Hanover.
Nanging tinimbang nglarang, menteri kabudayan saiki malah mbela konsep kasebut nganggo kabèh setengah
bebener lan goroh sing wis kita temokaké ing kéné.
"Saben lembaga wajib netepake ing konsepé carané ngadhepi pangembangan bocah lan uga panemuan marang awaké dhéwé, amarga
iki penting banget kanggo pungkasané nglindhungi bocah saka kekerasan - lan iki adhedhasar standar pendhidhikan
lan ilmiah lan mulane diawasi lan ditinjau kanthi teliti dening Kantor Kesejahteraan Pemuda Negara."
"Yen kowe njupuk mung siji potongan saka konteks, kaya sing diomongake wong-wong sing tanggung jawab ing
Bramsche, kuwi bisa kanthi cepet nyebabake salah paham."
Kesalahpahaman? Ora pisan!
Iki panyalahgunaan bocah sing disponsori negara, sing dipromosikaké déning ideolog sayap
kiwa sing kebak napsu ing media lan politik.
Saliyane mitos kaya pencegahan penyalahgunaan lan ketelitian ilmiah, ana faktor liya sing melu peran: daya hukum.
Iki uga bisa diamati ing Timmermann 2013: hak-hak sing diduga diduwèni bocah-bocah.
"Mesthi wae, iki uga kalebu hak kanggo pangembangan positif lan individu saka seksualitas bocah..."
Sacara ringkes: amarga bocah-bocah nduwé hak kanggo pendidikan seks, sing terus-terusan ditolak déning wong tuwané, negara
kudu melu campur kanggo ngetrapake hak sing dianggep kuwi.
Lan mulane, saka sudut pandang ideologi iki, iki sing ideal: seksualitas bocah cilik versus seksualitas wong diwasa.
Wong-wong sing nolak bocah-bocah hak masa kanak-kanake lan nerjemahake dadi makhluk seksual bisa uga nampani perkembangan
iki, nanging kudu takon marang awake dhewe apa iki mung kebetulan manawa asalé saka
panggonan ing ngendi bocah-bocah ora luwih saka kuwi:
Benda-benda sing dadi kepinginan seksual kanggo wong diwasa pedofil.
Nanging, sing kapacak ing 'gandrung keragaman' sing nyebar ing endi-endi, iki dipaksakake kanthi
terang-terangan – kanthi kekuwatan nganti ing pihak konservatif meh ora ana politisi sing wani mbantah.
"Kita wis nyebarake panaliten iki marang kabeh anggota Parlemen Éropa."
Kita nduwé dhaptar 700 wong, lan sayangé mung 3 saka 700 wong mau sing mangsuli.
Nganti saiki, durung ana tumindak kanggo ngetokake kredibilitas dokumen iki.
Iki nuduhaké sepira gedhéné minaté para politikus marang perlindungan bocah saiki.
Akeh topik sing dibahas, nanging arang banget sing nyakup bocah-bocah.
"Amarga klompok ahli lan sumber-sumber sing digunakake padha bias, aku yakin yen nerusake jinis pendidikan seks kaya ngene
iki malah misahake bocah-bocah sacara tuntas ing hakikaté."
Lan yen padha nggawe bocah-bocah kebiasaan melu hubungan seksual wiwit awal, utawa ndeleng seksualitas kaya panganan manis sing
bisa dikonsumsi, yaiku minangka barang konsumen, yen padha kebiasaan gonta-ganti pasangan terus-terusan, mula
muncul pitakon kapan wong iki bakal mutusake, contone, miwiti kulawarga lan mlebu ing hubungan sing stabil?
Kuwi pancen persis krasa akèh wong tuwa. Kuwi pancen persis sebabe ana perlawanan, lan iku pantes.
Ibu saka Saxony-Anhalt, bebarengan karo wong tuwa liyane, bisa mandhegake pambuka konsep
kasebut ing taman kanak-kanaké kanggo saiki.
Sacara umum, aku keganggu amarga ana konsep pendidikan seks, amarga kanggo aku istilah seksualitas lan masa
kanak-kanak ora bisa bareng. Keduane ora bisa dipadu.
Ibune saka Lower Saxony, ing sisih liya, nyesel ora langsung protes marang iku.
"Sejatine aku nesu marang awak dhewe amarga ora langsung ngomong ing wengi wong tuwa kuwi lan
kandha: Ora, aku ora kepengin kuwi kanggo anakku!"
Aku nyaranake marang kabeh wong supaya luwih merhatiin konsep sing ditrapake ing taman kanak-kanak sing
tak kirimi anakku, supaya anakku dirawat kanthi becik.
Lan nalika konsep pendidikan sing di-seksualisasi kaya ngono muncul, aku nyaranake kabeh wong supaya ngomong ORA.
Lan yen taman bocah ora mandhegake iki, aku sejatine nyaranake kowe ngirim anakmu menyang panggonan liya, supaya dijupuk metu!
Amarga aku pracaya – lan aku bisa weruh iki ing anakku sawisé pirang-pirang taun – yèn dhèwèké durung lali.
Lan aku ora ngerti sepira dheweke bakal nandhang sangsara saka pengalaman seksual pisanan iki nalika dheweke tekan pubertas.
Aku durung bisa ngomong.
"Yen ana sing mbayangake manawa iki kelakon kanthi rutin lan lumrah nalika pubertas, mula uga kudu bisa mbuktekake
sebabe, miturut sawetara anggapan, iki wis kasep banget lan malah bisa nyurung proses pangembangan sing ora nguntungake."
Nanging ora ana bukti kanggo kuwi.
Dadi kenapa aku kudu nyetel dorongan seksual nalika isih bocah, yen bocah-bocah ora butuh iki kanggo tuwuh kembang sing sehat?
Dadi yen kuwi ora ana, durung ana sing bisa mbuktekake manawa bocah-bocah bakal
berkembang kanthi ora normal utawa kanthi cetha.
Nanging, kita wis weruh ana kenaikan kasus kekerasan seksual wiwit cara-cara kaya ngono dadi lumrah, lan korelasi iki cetha.
Nanging aku ora bisa mbuktekake kosok baline iki.
"Kesimpulan: Konsep-konsep iki pancen menehi pandhuan babagan carane nindakake kekerasan seksual lan
nyengkuyung seksualisasi sejati – wiwit yuswa isih enom banget."
"Kajaba iku, dadi tanggung jawab dhasar wong tuwa kanggo ngedidik anak-anake babagan prakara iki lan
mangsuli pitakon apa wae sing bisa muncul ing umur kuwi."
Ora dadi fokus perhatian bocah-bocah kanggo tansah mikir bab seksualitas tanpa ditakoni.
"Ya, lan uga babagan wong tuwa sing pancen kudu waspada."
Wong tuwa pancen kudu ngetutake iki lan diparingi demonstrasi.
Konsep-konsep pendidikan seks kanggo pusat pangreksan anak iki kudu dibubarake.
Iku ora ana panggonané ing taman kanak-kanak. Bocah-bocah ora butuh kuwi.
Bocah-bocah butuh ikatan, dudu pendidikan seks. Iki edan!
Melu uga.
Sebarake film iki, kabari kanca-kanca lan kulawarga, lan sebarake bahan informasi.
Tuduhna marang wong liya apa sing kedadeyan.
Amarga iku pilihan sing salah sing ora bisa cepet-cepet ditinggalake déning masyarakat kita.
Lan ing pungkasané, gumantung marang kita, para wong tuwa.
Kita minangka benteng pungkasan nglawan seksualisasi lan serangan woke marang anak-anak kita ing: "Crime Scene Daycare Centre"
(Serangan woke marang anak-anak kita) Proyek film saka "Demo für alle" (Demo kanggo Kabeh)
Yen sampeyan kepengin ndhukung karya kita, kita bakal matur nuwun sanget kanggo sumbangan sampeyan.
Lan aja lali langganan saluran lan buletin kita.