[Seksueel geweld tegen kinderen in kinderdagverblijven neemt toe.
Dit was de kop van Bild in december 2024: Geregistreerde mishandelingen in NRW: Nieuwe
schokkende cijfers over geweld in kinderdagverblijven:
Bijna 2000 aanrandingen ++ Seksueel geweld meer dan verdubbeld
Het NW Nachrichten berichtte op 13 september van dit jaar: Aanzienlijk meer geweld in
kinderdagverblijven NRW - mishandeling en seksueel geweld
Sinds 2022 is het aantal gemelde gevallen meer dan verdubbeld.
In Noordrijn-Westfalen is het aantal gevallen van seksueel geweld door kinderen bijna verdrievoudigd.
13.09.2025] Dit zijn slechts twee representatieve krantenkoppen uit de deelstaat Noordrijn-Westfalen.
Deze gevaarlijke ontwikkeling is geen toeval:
Sinds augustus 2024 is elk kinderdagverblijf verplicht om een zogenaamd "geweldbeschermingsconcept" in te dienen.
Veel voorzieningen integreren in deze context ook concepten voor seksuele opvoeding.
"Lichaamsverkenningskamers", "gezellige hoekjes" en dergelijke zijn niet ongewoon.
De trends die verkocht worden als educatief waardevol komen uit de WHO-normen voor seksuele voorlichting in Europa.
De inhoud van deze normen is zeer verontrustend.
Voor kinderen van 0 tot 4 jaar raden we aan: "Plezier en verlangen om je eigen lichaam aan te raken,
vroegkinderlijke masturbatie" of "Plezierige ervaringen, fysieke nabijheid als onderdeel van het menselijk leven".
- geassocieerd met het aanleren van seksuele vaardigheden via zogenaamde "dokter spelletjes".
4- tot 6-jarigen moeten "praten over seksuele onderwerpen"!
Dit is ook her en der besproken in de publieke media zonder echter de uiterst problematische agenda
van pedofiele infiltratie erachter te onthullen.
De Franse sociaal wetenschapper Thibault Kerlirzin van de kinderbeschermingsorganisatie "Mamans Louves" onderzocht de
bronnen voor de wetenschappelijke aanbevelingen van de WHO-normen en stuitte op auteurs van
lobbygroepen die openlijk tegen pedofilie zijn.
Onder hen zijn mensen die in pedofiele bladen hebben gepubliceerd en diep geworteld zijn in deze milieus.
De educatieve brochure "Die schleichende Pädophilisierung" van de kinderbeschermingsorganisatie Demo für alle staten:
"Geseksualiseerde kinderen zijn een eldorado voor pedofielen.
Seksualisering ligt echter niet alleen op de loer op duistere pagina's op internet, maar ook in schijnbaar
beschermde ruimtes zoals scholen en kinderdagverblijven."
"Tatort Kita" is een oproep aan alle ouders, opvoeders, medewerkers van jeugdzorgbureaus en de rest van het
rechtssysteem om een einde te maken aan deze door de staat gesponsorde bedreiging van het welzijn van kinderen.
Om onze kinderen te beschermen: vertel meer over dit belangrijke programma!
Bovenal veel dank aan de DemoFürAlle!
AANHANGWAGEN
"Dus de term seksuele opvoeding werd nooit genoemd."
Dit zijn verontrustende berichten.
"Deze: 'Staatsbureau jeugdzorg stopt geplande ruimte voor lichaamsverkenning in kinderdagverblijf'"
En het worden er steeds meer.
"Daardoor vroeg ik me af of het concept wel zo goed was."
Wat gebeurt er in onze kinderdagverblijven?
"Mensen zijn vanaf het allereerste begin seksuele wezens."
"Dokterspelletjes horen bij de normale ontwikkeling van kinderen. Of ze nu genieten van de aanraking of het spel of niet."
In deze film laten we zien hoe een zeer problematische stroming in seksuele voorlichting
invloedrijke organisaties heeft overgenomen.
"Er is die beruchte matrix."
"Ze heeft dingen aan het licht gebracht die alle ouders en alle politieke leiders moeten weten."
Hun doel: Een nieuwe dimensie van seksualisering van kinderen.
Maar wat doet dat met de allerkleinsten?
"Dan gebeuren er veel dingen in deze gezellige hoekjes waar we in onze nachtmerries niet
eens van dromen, dingen die kinderen samen doen."
"Dit is al misbruik."
"Ja!"
"Ik ben eigenlijk boos op mezelf dat ik op die ouderavond niet meteen heb geroepen en
gezegd: 'Nee, dat wil ik niet voor mijn kind'."
Dingen die eigenlijk meer een zaak zijn voor openbare aanklagers en jeugdzorgbureaus worden de norm in kinderdagverblijven.
Plaats delict kinderdagverblijf. De gruwelijke aanval op onze kinderen.
Het is al tientallen jaren een trend: de seksualisering van westerse samenlevingen.
Steeds meer, steeds sneller, steeds rebelser en steeds vaker gericht op kinderen.
Ze zou vandaag eigenlijk een lezing houden voor kinderen in de openbare bibliotheek van Bargteheide: "Dragqueen Veuve Noire".
"Maar dat geeft natuurlijk ook aan hoe belangrijk deze vorm van educatief werk dat we doen is.
Want alleen als we echt actief naar kinderdagverblijven, scholen en beroepsopleidingen gaan, zullen we
er daadwerkelijk in slagen om mensen op te leiden."
Opruimen? Met wat?
"In juni wil ze samen met drag king Eric Bigclit ..."
München, soortgelijke foto's, hetzelfde onderwerp:
"... een lezing organiseren voor kinderen vanaf 4 jaar."
De trend naar steeds vroegere seksualisering is geen Duits fenomeen.
Torrevieja, Spanje: Jonge kinderen in prostitutiekostuum dansen tijdens een gay parade.
Pedofilie op straat.
Horen kinderen eigenlijk wel thuis bij homoparades?
In Wroclaw, Polen, blijkbaar al.
In Londen heeft de Pride-parade nu zijn eigen gezins- en kindergedeelte.
Op deze manier romantiseert de Britse educatieve uitgeverij "twinkl" de regenboogagenda ("gelijke rechten voor iedereen").
En dit zorgde voor opschudding in de VS:
"We krijgen jullie kinderen wel," scandeerden deelnemers aan een homoparade in New York.
Het was allemaal een misverstand, sussen de initiatiefnemers.
De slogan was uit zijn verband gerukt.
Echt waar?
Frankfurt am Main, juli 2025:
Het is "Christopher Street Day", of eigenlijk "Days".
Wat begon als een gay parade is nu een vierdaags evenement aan de oevers van de Main en
ook kinderen zijn hier nadrukkelijk welkom.
De zogenaamde CSD Mile adverteert met een eigen jeugd- en gezinsruimte.
Perfect voor kinderen om zich creatief uit te leven," zeggen de organisatoren.
'Eindelijk ruimte voor onze kleine gasten', schrijven ze op Instagram.
Ergo: draaimolens en springkastelen naast fetisjkraampjes.
Regenboog eenhoorns ontmoeten regenboog ideologie.
Homo's in leren outfits naast kleine kinderen - vanzelfsprekend op een evenement dat zich
richt op de totale seksualisering van volwassenen.
Er is geen kritiek, iedereen doet mee.
Maar terwijl slechts een paar ouders hun kinderen daar vrijwillig naartoe brengen, zijn er andere plaatsen
waar alle ouders hun kinderen naartoe moeten brengen.
Seksualisering is op veel scholen al aan de orde van de dag.
Maar dat is nog niet alles.
Nu begint het ook in kinderdagverblijven.
Wat doet dat met kinderen?
Wat zijn de gevaren en wat zijn de belangen van de ouders?
We hebben maanden onderzoek gedaan voor deze film, experts ontmoet, netwerken geanalyseerd en
verontrustende achtergrondinformatie gevonden.
Hier presenteren we het resultaat.
Dingen die alle ouders zouden moeten weten - en sowieso alle politici.
"Deze vroegtijdige seksualisering van hun kinderen, nu zelfs in crèches, is een kwestie die duidelijk steeds meer ouders raakt."
"Ja, dat is helemaal te gek.
Allerlei kranten berichten erover.
Deze: Staatsbureau voor jeugdzorg stopt geplande ruimte voor lichaamsverkenning in kinderdagverblijf.
Dat was in Hannover.
Dat hebben we hier in Braunschweig: dokterspelletjes op de kleuterschool.
Je hebt hier: Kinderdagverblijf denkt aan ruimte voor seksuele spelletjes.
In Kerpen: Masturbatie en dokterspelletjes.
Dus overal en je hebt dat zelfs in katholieke kinderdagverblijven.
Katholiek kinderdagverblijf annuleert schandalige evenementen over doktertje spelen - in Keulen.
En Zwitserland heeft het ook: kamers om doktertje te spelen zijn normaal in Zwitserse kinderdagverblijven.
"Dat is ook een ervaring die we hebben met het "Initiative Elternaktion".
We krijgen steeds meer brieven van ongeruste ouders die ons vertellen dat dit soort seksuele
voorlichting in kinderdagverblijven uit de hand loopt.
Het varieert van: er worden boeken getoond - tot: er vinden aanrandingen plaats tussen leeftijdsgenoten of kinderen.
Er schiet me veel te binnen dat echt heel, heel zorgwekkend is."
Het is verontrustend nieuws.
Dit alles is extreem stressvol, extreem persoonlijk voor de betrokkenen , daarom willen
niet veel mensen erover praten voor de camera .
Kerstin Kramer heeft een afspraak met een paar ouders die hebben toegezegd om precies dat te doen.
Op hun verzoek maken we de verblijfplaats en identiteit van de betrokken personen niet bekend.
Onze reis brengt ons naar een klein stadje ergens in Beieren.
En het verhaal begint nogal onspectaculair met een gesprek tussen twee moeders op de kleuterschool.
"En ze vertelde me over haar zonen, die thuis hartelijk lachten om onze dochter, of liever om wat ze samen hadden meegemaakt.
En de zonen zeiden dat onze dochter haar vinger in haar kont stak, wat ze thuis de hele dag doen."
Maar de dochter van de betreffende moeder herinnert het zich heel anders.
"Toen heb ik haar er rechtstreeks op aangesproken. Wat is er gebeurd?
Is het wel waar wat mijn moeder me vertelde?
Ja, mam, dat is waar, maar het was helemaal niet zoals ze je vertelde.
Het was helemaal niet alsof de jongens mijn broek uittrokken.
Pardon, wat is er?
En toen zei ze dat ja, deze jongens haar broek hadden uitgetrokken en naar verluidt meerdere keren,
niet slechts één keer, dat het regelmatig gebeurde."
Ja, ze namen contact met ons op en ik had haar al eerder aan de telefoon gesproken en toen vertelde ze me in
het gesprek ook dat haar dochter meerdere keren seksueel was misbruikt door twee jongens.
We hebben het hier dus over kinderen.
De plaats delict: een boskleuterschool met een ecologische focus.
In de open ruimte was er onder andere een pijp waar de kinderen in konden kruipen.
"Er is een pijp buiten, een tunnel, waar je je ook kunt verstoppen."
Wat van buitenaf niet zichtbaar is.
"Als je niet recht naar binnen kijkt."
Dit is blijkbaar waar de aanvallen plaatsvonden.
Ja, en later bleek dat de jongens haar gedwongen hadden om haar broek voor hen uit te trekken en dingen in haar kont te steken.
De jongens kunnen ook hun vingers in haar kont hebben gestoken.
Wat er precies is gebeurd blijft onduidelijk gezien de leeftijd van de kinderen.
Maar het is duidelijk dat er iets is gebeurd, en iets ernstigs ook.
"In feite had onze dochter in die tijd verwondingen in het genitale gebied.
En ik ben naar de kinderarts gegaan om het haar te laten zien: Wat is het? Wat moet ik doen? Hoe ziet het eruit?
Ze keek ernaar, ze merkte het op, ze kon niets zeggen.
En ze zei ook dat als er niets van het kind komt, dat ik er dan geen vervolg aan moet geven, zodat
ik het trauma niet vererger als ze dat al heeft."
Des te opmerkelijker is echter hoe de organisatie op het incident reageerde.
"Het is toch allemaal maar het verhaal van mijn dochter.
En als ze vragen hebben over seksualiteit, leggen we ze uit.
Wat ik me ook afvroeg, want als moeder - of vader - wil ik het zelf doen en het niet per se van het instituut krijgen.
En ik heb ze ook verteld dat ik graag het beschermingsconcept wil zien.
Ja, ja, die hebben we - die moeten we ook hebben.
Maar ik heb het nooit gekregen.
Ze wilden niet dat ik daar naar binnen keek."
En later kwam het uit nadat de moeder probeerde te praten met de leiding van het kinderdagverblijf.
En alles werd op het kind afgeschoven.
Volgens het principe zit het allemaal in je hoofd.
En later bleek dat een ander kind hetzelfde had meegemaakt - met dezelfde jongens.
"En we hebben geluk dat we er relatief vroeg achter kwamen, want we konden meteen reageren.
Dus ik zeg wij, maar jij reageerde, ja, jij beheerste het.
We konden onmiddellijk handelen om ons kind te beschermen.
In deze andere familie kwamen ze er pas heel laat achter."
De dochter gaat nu naar een ander kinderdagverblijf.
Of het kind getraumatiseerd is door de gebeurtenissen zal pas in de verre toekomst duidelijk worden.
Eén ding is zeker: hoe moeilijk het ook is om in detail te reconstrueren wat er echt gebeurt in zulke "knuffelgrotten"
in kinderdagverblijven, de gevolgen kunnen ernstig zijn.
En zelfs zonder doktertje te spelen of iets dergelijks.
"Er was ook geen verkenningsruimte in de ware zin van het woord.
De kinderen werden gewoon met rust gelaten."
Maar dat is precies het punt.
Dit is precies wat er in de concepten voor seksuele voorlichting van de kinderdagverblijven staat.
Kinderen mogen elkaar zonder toezicht verkennen, hun geslachtsdelen aanraken en dingen in elkaars openingen steken.
Niemand merkt het.
En de kinderen zijn ook op een leeftijd waarop ze dit niet per se openlijk communiceren.
"Ja, is dat toeval?
Wat zeggen experts die bekend zijn met kinderpsychologie en -misbruik hier eigenlijk over?
We hebben een interessant contact in Neubrandenburg. Het is een getrouwd stel.
Ze zijn allebei kinder- en jeugdpsychotherapeuten en we zullen zien wat zij erover te zeggen hebben."
Dus we gaan weer op tournee. Deze keer naar Neubrandenburg.
Anja en Roman Göbeke heten ons welkom in hun praktijk.
Normaal gesproken verzorgen ze hun patiënten hier.
De psychotherapeut en gedragstherapeut helpen kinderen en jongeren bijvoorbeeld om trauma's of angststoornissen te overwinnen.
"Dit is dus de kamer waar gedragstherapie plaatsvindt."
Daarvoor werkte Roman Göbeke enkele jaren in kinderdagverblijven.
Beroepshalve heeft hij zich altijd beziggehouden met het welzijn van kinderen.
"De ouders maken er natuurlijk deel van uit.
Er wordt al rekening mee gehouden in de aanvraag en er zijn deze referentie-persoonsuren.
Dat betekent dat we ruimte nodig hebben voor kinderen en ouders."
Maar de jongsten staan hier centraal.
Dit geldt ook voor het werkgebied van Anja Göbeke.
"Dit is dus de ruimte voor dieptepsychologie en speltherapie.
Hij is wat groter dan de andere kamer omdat ik hier ook genoeg speelgoed nodig heb."
Kortom: jullie kennen allebei kinderen en hun psyche.
Ze behandelen ook regelmatig slachtoffers van misbruik.
We willen weten wat Anja en Roman Göbeke te zeggen hebben over de trend naar steeds vroegere seksualisering.
"Ik denk dat seksualiteit iets is dat geïntegreerd moet worden in een volwassen
emotionaliteit en een volwassen relatieactiviteit.
Dit is dus niet iets dat op zichzelf staat, maar echt geïntegreerd moet worden.
En het zou ook zo moeten zijn dat de kinderen hun geslachtsbepaling al hebben afgerond.
Ja, dus dat is op zijn vroegst ergens in de puberteit.
Je bent dus nog steeds op zoek naar je identiteit, inclusief je genderidentiteit.
En dit moet worden afgerond voordat er daadwerkelijk seksuele activiteit plaatsvindt.
Al het andere zou voorbarig zijn omdat kinderen dan overweldigd zouden worden.
En omdat seksualiteit dan iets geïsoleerds zou zijn binnen dit kader en nog niet geïntegreerd."
"Ik heb altijd ervaren en geobserveerd dat kinderen geïnteresseerd zijn in het feit dat er twee soorten mensen zijn.
Maar dat is beperkt tot waarneming en de perceptie van: Er zijn mensen die er anders uitzien en een ander geslacht hebben dan ik.
En daarmee is de horizon van de nieuwsgierigheid van een kind eigenlijk gezet."
"Wanneer begint volgens u het schaamtegevoel zich te ontwikkelen bij kinderen?
En wat gebeurt er als het verstoord, beschaamd of onderdrukt wordt?
"Aan de ene kant kan ik heel duidelijk het gedrag van kinderen observeren als ze naar het toilet gaan.
De kinderen eisen regelmatig dat het toilet afsluitbaar is.
Met andere woorden, ze hebben een natuurlijke drang om zich te onderscheiden.
Ik kan dus al zien dat op die leeftijd - de kleuterschoolleeftijd begint meestal op 3-jarige leeftijd - het gevoel van schaamte
en de behoefte om zichzelf te definiëren, om lichaamsgrenzen als veilig te ervaren, heel duidelijk aanwezig is."
"Het is ook zo dat wanneer een kind een goede gehechtheid heeft ontwikkeld, het
onderscheid maakt tussen vreemden en vertrouwde mensen.
Dat is een teken van een goede band.
En een kind wordt ook een vreemde op een bepaalde leeftijd, rond de 8 maanden.
Dit is een goed teken omdat het laat zien dat het onderscheid kan maken tussen vreemden en bekende mensen.
En natuurlijk, als een kind het verschil kan zien, wil het niet worden aangeraakt door vreemden of onbekende mensen.
Het wil een zekere afstand bewaren en wil zeker niet in zijn private delen aangeraakt worden.
Ja, dit is iets dat een kind zou afwijzen, meestal als het een gezonde ontwikkeling heeft doorgemaakt.
En hechtingsstoornissen worden bijvoorbeeld gekenmerkt door het feit dat kinderen hier niet toe in staat zijn.
Ze kunnen dus geen onderscheid maken tussen vreemden en bekenden en zouden zich praktisch
op een 'afstandsbeperkende' manier gedragen."
"En kom in contact met willekeurige mensen."
"In contact gaan of zelfs meegaan met willekeurige mensen en misschien deze angst niet tonen, maar dat is een teken van een
mislukte ontwikkeling en dat er geen gezonde band is gevormd."
"Dit is natuurlijk volledig in tegenspraak met wat er altijd wordt beweerd in deze seksuele concepten.
De focus ligt altijd op zogenaamd onderwijs.
Maar er is nooit sprake van een verbintenis."
"Het is ook passend dat altijd dezelfde experts aan het woord komen.
Dit zijn bijvoorbeeld Uwe Sielert, Jörg Maiwald en Stefan Timmermanns. Over anderen hoor je niet veel."
"Maar er zijn genoeg andere stemmen.
Bijvoorbeeld professor Christian Schubert, die arts en psycholoog is aan het universiteitsziekenhuis in Innsbruck."
"Onze volgende stop: Innsbruck in Oostenrijk.
Hier ontmoeten we een wetenschapper, universiteitsprofessor en psycholoog die ook kritiek heeft op verschillende - in
zijn ogen ongewenste - ontwikkelingen in de moderne geneeskunde.
Een holistische kijk op lichaam, geest en ziel is zijn kernthese, die hij ook in dit non-fictie boek uitdraagt.
Ten eerste willen we weten: Zou hij deze ontwikkeling, die nu zichtbaar is in kinderdagverblijven, aan het
begin van zijn carrière voor mogelijk hebben gehouden?"
"Ja, maar had je gedacht dat we het over gezellige grotten en zelfontdekkingsruimtes in kinderdagverblijven zouden hebben?
Waar moeten kinderen dan hun seksuele verlangens ontdekken?"
"Nee, zeker niet!
Dus in ieder geval niet om hun seksuele verlangens te ontdekken, dat is ver verwijderd van wat ik me zou kunnen voorstellen."
"Ik heb hier een citaat van professor Jörg Maiwald, die ereprofessor is voor kinderrechten en
kinderbescherming, en hij schrijft in de krant "Kindheit":
Het idee dat kinderen onbelemmerd kunnen opgroeien met seksuele gevoelens, gedachten en handelingen is een onrealistische fictie
die hen geen recht doet en hen zelfs schade kan berokkenen."
"Ja, ik heb daar een duidelijk standpunt over.
Ik neem aan, ik bedoel - ik heb een psychoanalytische achtergrond, dat moet gezegd worden - dat ik een psychodynamisch
psychotherapeut ben, een medisch psychotherapeut - die natuurlijk open staat voor psychoanalytische
overwegingen over de psychoseksuele ontwikkeling van een kind.
Natuurlijk is er iets in ontwikkeling, dat staat buiten kijf.
Maar voor mij zijn er gewoon andere aspecten die centraal staan als het gaat om de ontwikkeling van kinderen.
En het gaat om hechting, het gaat om een veilige hechting, het gaat om een gezond, warm en veilig thuis.
Dat komt op de eerste plaats, dat is een basis die een kind nodig heeft, die ieder mens nodig heeft, en
dat is wat ik verwacht van een gezonde ontwikkeling.
Ik heb duidelijke kritiek op dit seksualiseringsoffensief dat wordt voortgezet.
Waar wordt aangenomen dat er een seksuele energie in kinderen zit - al heel vroeg na de geboorte.
En dat je er in een heel vroeg stadium voor zorgt dat deze seksuele energie zich dienovereenkomstig kan ontwikkelen."
"Seksuele energie is een van die kernverhalen die decennialang door het dorp zijn gejaagd
als onderdeel van dit seksualiseringsoffensief."
"Ja, dat klopt, dat heb ik ook gemerkt, met Uwe Sielert, de "paus van de seksuele voorlichting".
In zijn "Inleiding tot seksuele voorlichting" spreekt hij ook over libido als een vitale
energie die zich versterkt tegen frustratie.
Of in een lezing van Stefan Timmermanns uit 2013.
Hij heeft het ook over de seksuele levensenergie die kinderen al zouden hebben."
"Mensen zijn vanaf het allereerste begin seksuele wezens.
Seksuele voorlichting heeft een positief effect op kinderen, omdat seksualiteit een levensenergie is."
"Dokter Stefan Timmermanns, een van de bekendste vertegenwoordigers van deze tak van seksuele voorlichting.
Zijn presentatie van meer dan 10 jaar geleden lijkt de blauwdruk voor wat nu zijn weg vindt naar steeds meer kinderdagverblijven.
In dit tekstpanel somde Timmermans de argumenten op voor wat hij seksvriendelijke opvoeding noemt.
Bijvoorbeeld: 'Je eigen grenzen ontdekken als basis voor het respecteren van anderen'.
Maar betekent dat niet dat je deze grenzen opzettelijk moet overschrijden om ze te ontdekken?
Luister en sta versteld!
Jezelf en anderen verkennen is een belangrijke leerervaring voor kinderen en kinderen doen
dit tegenwoordig vaker op de crèche dan thuis.
Statistisch gezien is er hooguit één andere broer of zus thuis en het is dit balanceren of grenzen testen, grenzen
accepteren - ik wil niet aangeraakt worden, ik vind dat niet leuk of ik vind dat leuk, ik denk dat dat leuk is.
Ze kunnen dit beter leren in een grotere groep kinderen dan wanneer ze maar één broertje
thuis hebben en dan ook nog altijd dezelfde.
Kortom, omdat ouders niet zouden toestaan dat hun kinderen de schaamgrenzen van hun broers en zussen
verkennen, zou dit in kinderdagverblijven moeten gebeuren.
Allemaal om de vermeende seksuele energie te bevorderen.
Als de seksuele ontwikkeling van een kind wordt begeleid en ondersteund, komt dit ten goede aan hun
persoonlijkheidsontwikkeling, bijvoorbeeld de vorming van hun eigen individuele genderidentiteit.
Maar is dit echt nodig voor de ontwikkeling van kleine kinderen?
Nou, ik zie geen noodzaak in strikte zin.
Voor mij is het dus fundamenteel twijfelachtig om de aandacht van kinderen op het genitale gebied te vestigen.
Omdat ze zoveel mogelijkheden hebben om plezier te beleven. En waarom zou ik dat erotiseren?
Dus dat heeft geen zin op die ontwikkelingsleeftijd, omdat het ook niet productief is.
Ik heb er geen neurobiologisch equivalent voor.
Ik heb geen hormonale of endocriene ontwikkeling die hiermee overeenkomt.
En dus heb ik geen intrapsychisch kader waarin ik seksualiteit kan integreren in de zin van plezier krijgen.
En dus is het duidelijk dat deze seksualisering te veel is voor de psyche van het kind.
Ik denk niet dat het nodig is voor ontwikkeling.
Ik bedoel, als je naar de psychoanalyse kijkt, zit het kind, de baby, de zuigeling in het begin in een orale fase.
Dan komt hij binnen, het kind komt in een anale fase.
Het gaat allemaal over de zindelijkheid opvoeding enzovoort, de uitdagende fase enzovoort, valt eronder.
En de genitale fase komt helemaal aan het einde, bij adolescenten.
En er zit nog steeds een latentiefase tussen.
En ik weet zeker dat iedereen weet dat meisjes en jongens in de latentiefase altijd zeggen: "you boys", "you girls".
Ze hebben helemaal geen interesse in seksueel contact op deze leeftijd, integendeel.
Sterker nog, ze bestrijden het heel sterk.
Meisjes zijn liever onder meisjes en jongens onder jongens, ja.
Dus ik geloof dat er een organische ontwikkeling van een mens is.
En ik denk dat er inderdaad al vroeg een soort seksualiteit kan zijn, maar die staat ver af van de manier
waarop wij als volwassenen naar seksualiteit kijken.
Met andere woorden, ik zou zeer, zeer kritisch staan tegenover volwassenen die oordelen over de seksualiteit van kinderen.
Daar begint het voor mij.
Maar dat is precies wat er gebeurt.
Een steeds meer geseksualiseerde samenleving van volwassenen projecteert haar perspectief op het gedrag van kleine kinderen.
Dit was ook het geval voor Timmermans in zijn lezing in 2013:
Omdat seksualiteit een levensenergie is, een levensenergie, een levensenergie.
Ons verhaal begon toen ook.
Vanaf 2014 gingen we de straat op tegen onderwijsplannen die het seksualiseringsoffensief introduceerden, vooral op scholen.
In 2016 hield Junge Freiheit in de marge van ons symposium in Stuttgart een interview met de seksuoloog Jakob
Pastöter, toen en nu voorzitter van de Duitse vereniging voor sociaal-wetenschappelijk seksueel onderzoek.
Hij was daar toen al aan het klagen:
Aan de ene kant is de DGSS eigenlijk al ongeveer 15 jaar tegen de inhoud van wat ik "door de
staat gesponsorde seksuele voorlichting" noem.
Dit heeft te maken met het feit dat het al zo'n 15 jaar, waarschijnlijk langer, duidelijk is dat degenen die betrokken
zijn bij seksuele voorlichting, die enerzijds geld ontvangen van de staat, maar anderzijds ook publicaties
ontvangen die door de staat worden verspreid, een zeer eenzijdige kijk hebben op seksuele voorlichting.
Het resultaat ziet er bijvoorbeeld zo uit:
"Sina und Tim spielen Doktor", uitgegeven door Zartbitter e.V., gefinancierd door de stad Keulen en de deelstaat NRW.
Een van de vele organisaties die seksualisering in kinderdagverblijven promoten.
Ik heb veel meer zin om doktertje te spelen.
Oh nee.
Dokter, kom op Tim, je kunt ook de moeder zijn en de baby krijgen.
Nou ja, dokter dan.
Dokterspelletjes horen bij de normale ontwikkeling van kinderen.
Zelfs heel jonge meisjes en jongens onderzoeken hun genitaliën met een leeftijdsadequate nieuwsgierigheid en onpartijdigheid.
Ze genieten ervan om ze aan te raken en te wrijven en om tedere aanrakingen uit te wisselen met andere kinderen.
Neem een temperatuur op.
Dokterspelletjes maken deel uit van de normale ontwikkeling van kinderen.
Of ze de aanraking of het spel nu leuk vinden of niet.
Elkaar verkennen, genieten van naakt zijn, het plezier om je voor anderen uit te sloven.
Maar ook kinderlijke masturbatie, die vaak leidt tot onzekerheid bij volwassenen.
Het gaat over liefde en gevoelens en knuffelen en kussen en vriendinnen en dokterspelletjes en
hoe we families die overstuur zijn kunnen kalmeren.
En dat is nog niet alles.
Het spoor van deze agenda leidt ons nog verder naar het allerhoogste niveau.
Dit is precies wat de WHO-normen voor seksuele voorlichting in Europa zeggen.
Ja, er is die beruchte matrix en voor nul- tot vierjarigen staat er onder het kopje kennis,
plezier en verlangen om hun eigen lichaam aan te raken.
Vroegkinderlijke masturbatie of de plezierige ervaring van lichamelijke nabijheid als onderdeel van het menselijk leven.
In het geval van competenties ligt de nadruk op het uitdrukken van de eigen behoeften, wensen en
grenzen, bijvoorbeeld in het "doktertje spelen".
En de vier- tot zesjarigen mogen dan seksuele onderwerpen behandelen.
Ze moeten praten over seksuele onderwerpen.
Dit is de politieke kern van de seksualiseringscampagne, gepubliceerd door de WHO in nauwe samenwerking met
het Federaal Centrum voor Gezondheidsopvoeding (BZgA).
Organisaties die voor veel burgers misschien achtenswaardig lijken, maar deze leeftijdsmatrix lijkt niet achtenswaardig.
Als arts kan ik duidelijk zeggen dat ik een probleem heb met diagnosesystemen die over iedereen worden
uitgestort zonder er goed naar te kijken, met schematisatie, met sjablonen, met regels.
Alsof iedereen hetzelfde is.
Alsof er bepaalde schema's, leeftijdsstructuren zijn. Je noemde de matrix van de WHO.
Met andere woorden, waar bepaalde leeftijdsgroepen worden behandeld.
Vanaf dat moment is het goed dat je het al doet.
Nee, dit wezen is zeer individueel, zeer complex, leeft in een zeer specifieke psychosociale context en zal op een bepaald
moment in zijn organische ontwikkeling vragen stellen als je er gevoelig genoeg naar kijkt en er aandacht aan besteedt.
En ik wacht net zo lang met het kind en zal niet met iets komen en het hem opleggen.
Maar dat is precies wat hier gebeurt.
Het opleggen van een zeer dubieus sjabloon zonder enig wetenschappelijk bewijs, over een heel continent.
En dat geldt niet alleen voor Duitsland, maar voor heel Europa.
In Frankrijk is er een organisatie die "Mamans Louves" heet, zij hebben ook naar de WHO-normen gekeken en een onderzoek
laten uitvoeren dat spectaculaire resultaten heeft laten zien.
Ons buurland Frankrijk is zich ook bewust van het probleem van seksualisering op steeds jongere leeftijd.
Ook daar, gedreven door progressieve krachten.
Regine Schäfer heeft een video-interview geregeld met Christelle Comet, lid van de organisatie "Mamans Louves".
U hebt intensief gewerkt aan de WHO-normen voor Europa.
Met het oog op de misstanden die we op nationaal niveau hebben waargenomen, wilden we graag weten welke zogenaamde
wetenschappelijke literatuur de basis vormt voor wat er landelijk op onze scholen moet worden geïmplementeerd?
Het resultaat is deze studie van zestig pagina's, gepubliceerd in 2024.
Ze heeft dingen aan het licht gebracht die alle ouders en alle politieke leiders moeten weten, tenminste degenen voor
wie het welzijn van kinderen de hoogste prioriteit heeft.
En daar draait het voor ons allemaal om: het belang van het kind en de rechten van de ouders respecteren.
Thibault Kerlirzin, de auteur van het onderzoek, legt uit wat er precies bedoeld wordt.
Het bleek dat de WHO-normen gemaakt waren door een groep experts die erg bevooroordeeld waren.
Dit komt omdat bijna al deze experts behoren tot structuren die deel uitmaken van een uitloper
van de internationale Plant Parenthood Federation.
Ze lijken daarom eerder activisten dan wetenschappers.
En de vraag rijst waarom.
Wie heeft er belang bij deze ontwikkeling?
Thibault kwam een verontrustend deel van het antwoord tegen in de bibliografie van de WHO-normen.
De bibliografie heeft verschillende bijlagen en al bij bijlage A vond ik 3 voorstanders van pedocriminaliteit.
Het middelpunt en tegelijkertijd het zwakke punt van het document is echter te vinden in de wetenschappelijke
literatuur over de psychoseksuele ontwikkeling van kinderen.
Onder de ongeveer 50 referenties vond ik er 15 die ofwel voorstander of voorstander zijn van
vroegtijdige seksuele opvoeding of zelfs pedocriminaliteit.
Je zult zien dat hier ook mensen bij zitten die lid zijn van lobbygroepen die openlijk tegen pedofilie zijn.
Ze noemen het intergenerationele relaties.
Onder hen zijn mensen die hebben gepubliceerd in openlijk pedofiele tijdschriften.
De aansluitingen worden getoond in deze animatie op de website van "Mamans Louves".
Thibault heeft de WHO-experts in 3 groepen verdeeld:
Groen voor niet te verwerpen, geel voor twijfelachtig, rood voor de cirkels die duidelijk voorstander zijn van zeer vroeg
seksueel contact tussen kinderen of zelfs pedocriminaliteit.
Een Duitse link naar pedocriminele kringen - Gunter Schmidt.
Hij werkte bijvoorbeeld samen met een zekere Volkmar Sigusch.
En Sigusch had beweerd dat seksualiteit in de kindertijd niet alleen een plezier was, maar een noodzaak.
Hij werkte voor het tijdschrift "Archives of Sexual Behavior", dat vandaag de dag nog steeds
bestaat en werd opgericht door Richard Green.
Richard Green was een voorstander van pedofilie en hij was bevriend met Thomas O'Carroll.
Hij was op zijn beurt de oprichter en voorzitter van een organisatie genaamd "Paedophile Information
Exchange" - een uitwisselingsplatform voor pedofielen.
Deze groep was erg controversieel en riep op tot het legaliseren van seksueel contact tussen volwassenen en kinderen.
Hoe pedofielen links infiltreerden en de strijd voor burgerrechten kaapten, de Guardian berichtte in 2014 over de activiteiten
van de Paedophile Information Exchange in de jaren '70.
Er waren ook pogingen om pedofilie te legaliseren in Duits links, vooral in de beweging van 1968.
of de Duitse studie- en werkgroep "Pedofilie", waarvan Helmut Kentler korte tijd deel uitmaakte van het bestuur.
Hij wordt op zijn beurt beschouwd als de grondlegger van deze tak van seksuele voorlichting.
We hebben zijn pedofiele activiteiten uitgebreid behandeld in onze documentaire "KentlerGate".
Kentler werd in Duitsland gevolgd door Uwe Sielert, Volker Siegusch en Gunter Schmidt.
De laatste schreef bijvoorbeeld in zijn voorwoord bij het boek "Male Intergenerational Intimacy" in het begin van de jaren 1990:
"Er zijn succesvolle pedofiele relaties die het kind helpen en aanmoedigen."
Hij voegde eraan toe: "Het dreigement om alle pedofiele handelingen strafbaar te stellen is
onrechtvaardig en moet worden afgeschaft, omdat het discriminatie en vervolging van een minderheid inhoudt."
Ernst Bornemann drukte zich net zo duidelijk uit in zijn boek "Das Geschlechtsleben des Kindes", waarin hij beweerde:
"Pedoseksuele, niet-gewelddadige seksuele handelingen hoeven niet per se negatieve gevolgen te hebben voor het kind."
Hij komt ook voor in de WHO-normen als referentie met zijn boek:
"Kindergezichten van volwassenheid", waarin hij de vermeende seksualiteit van kinderen onder de 8 jaar behandelde.
De kernverklaring van het boek is: "dat mensen seksuele wezens zijn vanaf het moment van conceptie.
Dit uit zich op vele manieren bij kinderen - in hun spel, hun rijke fantasie, hun behoefte aan aanraking en hun masturbatie.
Dit is precies wat de basis wordt van steeds meer concepten voor kinderdagverblijven via de BZGA en de WHO.
Ernst Bornemann en Gunter Schmidt - twee van de vele voorbeelden die laten zien dat de WHO-normen niet alleen gebaseerd
zijn op een zeer eenzijdige benadering door deskundigen, maar soms ook diep geworteld zijn in pedofiele milieus.
En dit zou de basis moeten zijn voor de opvoeding van onze kinderen?
Ja, dus deze pedofiele verwikkelingen verbazen ons helemaal niet, want de voorvader van al deze
seksuele voorlichting die wordt bepleit was Helmut Kentler.
En Helmut Kentler was een activist voor pedofilie en hij was eigenlijk ook een misbruiker.
Hij werd vervolgens veroordeeld voor kindermisbruik en zijn leerling was Uwe Silert.
En het werk van Uwe Silert bij BZGA speelde een belangrijke rol bij het vaststellen van de
WHO-normen voor seksuele voorlichting in Europa.
Precies, en deze hebben op hun beurt weer een directe invloed op de onderwijsplannen van
de afzonderlijke deelstaten hier in Duitsland.
Bijna elke deelstaat, met uitzondering van Bremen, heeft een zogenaamd opvoedingsplan - oriëntatieplan, dat
rechtstreeks bepaalt hoe seksuele voorlichting in kinderdagverblijven moet plaatsvinden en wat het moet omvatten.
En het onderwijsplan van Berlijn bevat precies deze dingen, die we vervolgens terugvinden
in de concepten voor seksuele voorlichting:
"Even later worden je eigen genitaliën ontdekt en intensief verkend."
"Seksuele nieuwsgierigheid is net zo goed een onderdeel van een gezonde mentale en fysieke ontwikkeling als genieten
van gevoelens van plezier in je eigen lichaam," zegt Berlin.
Of in Noordrijn-Westfalen betekent dat:
"De uitwisseling van tederheid, elkaar aanraken, de informele en nieuwsgierige verkenning van het lichaam
is nodig om een ego-identiteit op te bouwen en je bewust te worden van je geslacht.
Dit gebeurt meestal op een speelse, intuïtieve en onbewuste manier. Kinderen van kinderdagverblijven!
Tot zover de theorie. Maar wat betekenen dergelijke concepten in de praktijk voor de betrokkenen?
Twee moeders, die allebei anoniem willen blijven, vertellen ons hoe dit allemaal in hun kinderdagverblijf terecht is gekomen.
De 1e casus speelt zich af in een faciliteit van de Volkssolidarität in Saksen-Anhalt.
Dit is de eerste keer dat ik hoor van een seksuele opvoedingsconcept uit alternatieve media.
Het ging er meer om dat zulke concepten diep in het zuiden van Duitsland bestaan en ik was eigenlijk verbaasd of
geschokt dat zoiets bestond en dacht altijd bij mezelf:
Oh naar ons - naar dit dorpsdagverblijf - dus zover zal het nooit komen of het zal niet zover komen.
Maar verre van dat. Op een dag worden op een ouderavond nieuwe concepten voor het
kinderdagverblijf aangekondigd - zonder ze uit te leggen.
Meer informatie is te vinden op een informatiebord.
Op een gegeven moment was ik op dit informatiebord en las ik over dit seksuele
opvoedingsconcept naast ruimteconcepten of geweldconcepten.
En ik luisterde aandachtig en vroeg onze ouderraad om de zaak te onderzoeken.
En dat is wat ze deden.
En alleen op deze manier wordt de inhoud van het concept bekend - namelijk precies wat wordt aanbevolen door de WHO en BZGA.
En let wel, dit alles moest blijkbaar in het geheim worden geïntroduceerd, zonder de ouders erbij te betrekken.
Dus de term seksuele voorlichting werd nooit genoemd.
Ik lees dat alleen op dit forum - tussen hele kleine haakjes.
Ik denk dat zo'n belangrijk onderwerp een rondschrijvende e-mail waard zou zijn geweest, of een
ouderavond, of zelfs een informatiebrief of iets dergelijks.
Omdat dat belangrijk is.
Immers - dingen waren transparanter in het 2e geval.
Dit speelt zich af in een kinderdagverblijf in Nedersaksen.
We hadden regelmatig ouderavonden en we maakten altijd kennis met iets nieuws.
En toen - die avond - vertelden de leiding van het kinderdagverblijf en de leerkrachten ons dat
er een nieuw concept was en dat kinderen veel opener moesten zijn over hun seksualiteit.
En dat we daarom in de kleuterschool een hoekje inrichten waar de kinderen alleen kunnen zijn -
en waar in principe bijna alles is toegestaan.
Dus de zogenaamde dokter spelletjes - je zou niet te veel ingrijpen.
Maar de kinderen zouden te horen krijgen waar de grenzen liggen.
Ze zeiden: ja, je mag daar naakt zijn, je mag jezelf aanraken en ja - je mag jezelf ontdekken en ook de
anderen - dus zowel jongens als meisjes - zo door elkaar.
En ja, maar ik dacht op de een of andere manier dat we ons kind anders opvoedden.
Daar blijft het niet bij.
Maar het liep anders.
Dus ik kwam 's ochtends - ik bracht onze jongste zoon naar het kinderdagverblijf en toen vroeg een
lerares of ik 's middags een praatje wilde komen maken.
Er zou een incident zijn geweest.
En toen ging ik 's middags een praatje maken.
Het hoofd van het kinderdagverblijf en een lerares zaten daar.
En wat hebben ze je verteld over wat er gebeurd is?
Ja, en toen zeiden ze: Onze zoon hield zich niet aan de regels.
Het was waarschijnlijk niet in deze hoek, maar in de badkamer.
Hij zou het "nee" van een ander kind niet hebben geaccepteerd en het hebben aangeraakt.
En dat zouden we niet gewild hebben.
En toen was ik op de een of andere manier eerst helemaal perplex en dacht: kan dit echt?
En toen zei ik dat ik met mijn zoon zou praten.
Nou, hij heeft me er niets over verteld.
En toen sprak u er met uw zoon over?
Precies.
Ik nam hem meteen mee - het was al ophaaltijd.
Toen gingen we rustig thuis zitten en ik vroeg hem gewoon: "Vertel me eens, wat is daar gebeurd?
En toen werd hij heel klein en keek onder zich en zei: Mam, ik heb niets gedaan.
Ik heb hem toen ook verteld waar hij van beschuldigd werd.
Hij zegt: Ja, dat weet ik, maar ik heb het andere kind niet aangeraakt.
Er was helemaal niets.
Maar nu was het getuigenis tegen getuigenis.
Mijn zoon was plotseling een overtreder.
Hij zou een kind hebben aangeraakt en dat wilde het niet.
En dat bleef op de een of andere manier in de kamer - het kon niet worden opgehelderd.
En dat is een fundamenteel probleem.
Het is ook duidelijk in gevallen van vermoedelijk misbruik door volwassenen, zoals
beschreven in dit verslag van de Hessischer Rundfunk.
Een pedoseksuele dader die met jonge kinderen werkt, heeft een zeer laag risico om ontdekt te worden,
volgens slachtofferadvocaat Ulrich Warnke van de Witte Ring.
De reden hiervoor is dat er een wijdverspreide aanname is in de rechterlijke macht dat de verklaringen van
kinderen jonger dan 4 jaar niet geldig zijn in de rechtszaal.
De reden: kinderen kunnen zich niet zo goed herinneren als volwassenen en hun uitspraken kunnen
suggestief beïnvloed worden door ouders en andere volwassenen.
Gezien de pedocriminele verbanden die de WHO-experts hebben aangetoond, is dit meer dan alleen stof tot nadenken.
Dus hun getuigenis is niet geldig in de rechtszaal.
En het probleem is ook dat wanneer we te maken hebben met misbruik onder kinderen, het
uiteindelijk getuigenis tegen getuigenis is.
Een moeder beschreef het heel indrukwekkend.
Haar zoon is de vermeende dader, tussen aanhalingstekens, en natuurlijk gelooft ze haar kind.
Seksueel geweld tussen kinderen wordt blijkbaar ook aangemoedigd door dergelijke concepten en kan niet eens worden opgeruimd.
En hij herinnert het zich, hoewel het vele jaren geleden is, nog steeds en hij schaamt zich voor de hele zaak,
hoewel hij volhoudt dat hij het helemaal niet gedaan heeft.
Kunnen kleine kinderen überhaupt daders zijn of is die term hier verboden?
Zijn beide kinderen niet het slachtoffer van verkeerde randvoorwaarden waarvoor volwassenen verantwoordelijk zijn?
Wel, er wordt een wereld gecreëerd.
Kinderen worden kunstmatig ergens in getransporteerd en gedwongen, waar ze terechtkomen in een seksualiteit die - naar
mijn mening - kunstmatig is, d.w.z. niet organisch gegroeid, zoals het normaal gesproken uiteindelijk zou plaatsvinden.
Zoals ik al zei, nogmaals, op basis van een goede band en een gezonde ontwikkeling zal een gezonde
seksualiteit zich op een gegeven moment organisch ontwikkelen.
Dat is de manier.
Er is hier al heel vroeg sprake van inmenging in een mensenleven dat niets te maken heeft met seksualiteit in deze vorm.
En dan kan het natuurlijk in een ontwikkeling worden gebracht die niet gezond is en die
uiteindelijk misschien geen grenzen kan accepteren.
En dan kunnen schaamte, walging en het natuurlijke immuunsysteem zich ook niet goed
ontwikkelen. En dat opent natuurlijk de deur naar misbruik.
Dus aan het eind van de dag zou ik me heel goed kunnen voorstellen dat dit eigenlijk tot precies het tegenovergestelde
leidt van wat degenen die nu denken dat ze de seksualiteit van kinderen op jonge leeftijd moeten bevorderen zodat ze zich
ook op jonge leeftijd kunnen onderscheiden, ik zou zeggen dat het precies het tegenovergestelde is van wat er gebeurt.
En dat is nu zelfs statistisch duidelijk, in ieder geval in Noordrijn-Westfalen.
Daar kwam naar buiten dat het aantal seksuele aanrandingen onder kinderen in
kinderdagverblijven de afgelopen jaren dramatisch is gestegen.
De huidige misdaadstatistieken van de politie laten ook een enorme stijging zien, terwijl de cijfers voor bijvoorbeeld
kleine diefstallen, wat meer typisch kindergedrag zou zijn, door de jaren heen min of meer gelijk zijn gebleven.
Welnu, wanneer kinderen dergelijke aanvallen meemaken, moet ik ervan uitgaan dat ze emotioneel
overweldigd en, in het ergste geval, getraumatiseerd zijn.
En als we deze verbanden nu kennen uit de traumatologie, dan hebben we het over een sterke behoefte aan herhaling, d.w.z. een
sterke behoefte om de triggerende gebeurtenissen te herbeleven.
Je moet het je voorstellen als een kettingreactie.
Als ik een bepaald aantal kinderen heb die omschreven kunnen worden als getroffen en ze krijgen geen
therapeutische ondersteuning of dit trauma wordt niet opgelost.
Vervolgens geven ze deze traumatische ervaringen door aan andere kinderen.
En dat verklaart, tenminste tot op zekere hoogte, deze statistische ontwikkeling.
Dat wordt ook ondersteund door de media.
Ik bedoel, als je het je herinnert, was het vroeger zo dat inhoud die te maken had met
seksualiteit deel uitmaakte van het avondprogramma.
Maar kinderen hebben er tegenwoordig gemakkelijk toegang toe.
En het is praktisch geen enkel probleem voor kinderen om zulke scènes te zien in films of computerspelletjes of wat dan ook.
En dat is natuurlijk problematisch als de pedagogische concepten hetzelfde pad volgen en de kinderen eigenlijk
bij elke stap worden aangemoedigd om seksueel te zijn.
Dat heeft helemaal niets te maken met de vrije wil van het kind.
Als je het steeds weer ziet in de media, als je het steeds weer hoort en ook op de kleuterschool te horen krijgt,
bijvoorbeeld: "Waarom gaan jullie niet op onderzoek uit?
En als je seksueel actief wordt, is dat niet iets wat het kind zelf beslist. Het wordt beslist voor het kind.
Dat zou het moeten doen.
Die kant gaat het op.
En dan heb ik ook nog groepsdruk die moeilijk te weerstaan is voor het kind.
En als je dan ook nog vreemden stuurt die uiteindelijk niets te maken hebben met psycho-neurotische ontwikkeling, met
psychologie, met psychotherapie, met psychodiagnostiek, dus bijvoorbeeld kleutertantes, die helemaal niet getraind zijn om
hier gevoelig op te reageren, welke kinderen worden dan naar deze knuffelhoekjes gestuurd, waar komen die dan eigenlijk vandaan?
Wat hebben ze thuis eigenlijk ervaren?
Kan het zijn dat een van hen, de jongen of het meisje, thuis op jonge leeftijd werd geconfronteerd met een zieke seksualiteit
en misschien al ervaringen met misbruik heeft gehad?
Ik leg dus twee kinderen over elkaar heen die al een persoonlijkheid aan het ontwikkelen zijn, die al hun eerste
ervaringen met conflicten hebben gehad en zich misschien ook aan het ontwikkelen zijn tot een conflictueuze
persoonlijkheid, namelijk een persoonlijkheid die gemakkelijker misbruikt wordt. Een andere die gemakkelijker misbruikt wordt.
En als twee van hen bij elkaar komen - ik heb het nu over macht, ik heb het over mishandeling, dan gebeuren er in deze knusse
hoekjes een heleboel dingen waar we in onze nachtmerries over wat kinderen elkaar aandoen niet eens van zouden dromen.
Toch zijn deze concepten gerechtvaardigd met misbruikpreventie van alles.
Natuurlijk gaat het er bij seksuele voorlichting ook om dat kinderen in gevaarlijke situaties hulp kunnen krijgen, zich
tot iemand kunnen wenden en een taal hebben om dat te doen.
De AWO, een van de grootste exploitanten van kinderdagverblijven in Duitsland, publiceert zelfs zijn versie van de WHO-agenda
in een brochure genaamd "Beschermingsconcepten tegen seksueel misbruik van kinderen en jongeren in voorzieningen en diensten".
En daarin lezen we wat we maar al te goed kennen van Kentler tot Timmermanns . .
[En het worden er steeds meer.
Ja, hier staat bijvoorbeeld in een concept van een kinderdagverblijf uit Nedersaksen:
"Lichaamsverkenningsspelletjes, vaak dokterspelletjes genoemd, zijn een van de meest voorkomende en
bekendste uitingsvormen van seksualiteit bij kinderen.
Om grensovertredingen te voorkomen, is het belangrijk dat ouders en ook pedagogisch medewerkers en specialisten in faciliteiten
de volgende regels voor lichaamsverkenningsspelletjes steeds opnieuw met de kinderen bespreken.
1. vrijwilligheid - willen alle betrokken kinderen het spel spelen?
2. Je kunt op elk moment stop zeggen. Nee betekent nee!
3. niemand is gewond.
4. er wordt niets in lichaamsopeningen gestoken.
5. Gelijke leeftijd: het leeftijdsverschil mag niet zo groot zijn dat er geen machtsongelijkheid ontstaat.
6. hulp kan op elk moment worden ingeroepen. Hulp vragen is niet klagen."
Nou, dit zijn typische regels en als ik erover nadenk, als je kinderen deze regels de
hele tijd vertelt, krijgen ze het idee al.
Ja, zeker! Als je deze termen introduceert, laat je de kinderen eerst inzien dat er zoiets
bestaat en ga je daarna verder op onderzoek uit.
En dat is eigenlijk helemaal niet nodig voor de kinderen.
Als het zich niet uit zichzelf ontwikkelt, maar alleen door deze impuls.
De ironie van dit alles is dat geen van deze seksuele voorlichtingsconcepten eigenlijk
verplicht zou zijn voor kinderdagverblijven.
Zo klinkt het altijd, maar zo is het helemaal niet.
Het enige waartoe ze verplicht zijn, is om tussen 2021 en 2024 een concept voor geweldbescherming te hebben als
gevolg van deze Wet op de versterking van kind en jeugd.
Elk kinderdagverblijf moet hierover beschikken om een exploitatievergunning te krijgen of te kunnen behouden.
En als onderdeel van dit concept om geweld te voorkomen, implementeren ze nu al deze seksuele opvoedingsconcepten.
En alles loopt door elkaar.
De preventieconcepten zijn bedoeld om te voorkomen dat volwassenen misdrijven tegen kinderen plegen en om seksueel misbruik van
kinderen door volwassenen in openbare instellingen te voorkomen.
Tegelijkertijd zeggen ze, nou, om te voorkomen dat kinderen misbruikt worden, creëren we seksuele
opvoedingsconcepten zodat de kinderen dingen kunnen benoemen.
Maar dat heeft helemaal geen invloed op de kinderen.
Je moet de volwassenen aanspreken om seksueel misbruik te voorkomen.
Wel, ik denk dat in een situatie waar een kind NEE moet zeggen om niet blootgesteld te worden aan
misbruik door andere kinderen, dat al misbruik is.
Ja, daar is over nagedacht.
Als we spelen, doen we anderen geen pijn. Nee, nee.
Zeg je STOP ... - Ja, ik weet het. - ...dan stoppen we, dat is goed.
... Kunnen kinderen überhaupt nee zeggen of worden hier ook volwassenen op kleine kinderen geprojecteerd?
"Ik zou gewoon zeggen dat het niet werkt.
Natuurlijk moet kinderen worden verteld dat je lichaam van jou is en dat niemand je mag aanraken als jij dat niet wilt.
Dat moet en zou je kinderen moeten vertellen.
Je kunt gewoon niet verwachten dat ze dat kunnen.
Niet op die leeftijd, niet op de kleuterschool, dat kunnen ze echt niet.
Dat kunnen ze pas later in hun puberteit - en veel van hen kunnen het dan ook nog niet,
ja. Dus je moet ook leren om NEE te zeggen.
Maar je kunt niet van kinderen in de kleuterklas verwachten dat ze dat kunnen.
Dat is het begin van leren dat ik mezelf kan onderscheiden - maar ik zal dat zeker pas veel later kunnen."
Ja, laten we even wachten:
Een niche van seksuele voorlichting met duidelijke banden met pedofilie heeft invloedrijke organisaties bezet en gebruikt ze om
van bovenaf een zeer problematische agenda door te drukken, waarmee dingen die eigenlijk een zaak zijn voor openbare
aanklagers en bureaus voor jeugdzorg deel gaan uitmaken van het dagelijks leven in kinderdagverblijven - letterlijk.
"Het Staatsbureau voor jeugdzorg in Nedersaksen heeft een "lichaamsverkenningskamer" in een dagverblijf
van de Arbeiderswelzijnsvereniging Hannover stopgezet.
Het onderwijsconcept werd door het Ministerie van Onderwijs gecategoriseerd als een gevaar voor het welzijn van het kind".
De opwinding was groot in 2023, alsof het allemaal zo'n verrassing was.
.
En sommige linkse media hebben deze agenda lang gesteund.
De "woke zeitgeist" dreigt nu echter de overhand te krijgen in de media, zoals te zien is
in dit regionale SAT-rapport van april 2025:
"Dokterspelletjes of lichamelijke exploratie in de kinderkamer, masturbatie ..."
Nedersaksen weer, hetzelfde als in Hannover.
Maar in plaats van het te verbieden, verdedigt de minister van Cultuur het concept nu met alle halve waarheden
en onwaarheden die we hier aan het licht hebben gebracht.
"Elke instelling is verplicht om in haar concepten vast te leggen hoe om te gaan met de ontwikkeling van kinderen en dus ook de
ontdekking van hun eigen lichaam, omdat dit cruciaal is om kinderen uiteindelijk te beschermen tegen aanrandingen - en deze
zijn gebaseerd op educatieve en wetenschappelijke normen en worden daarom nauwlettend in de gaten gehouden
en beoordeeld door het staatsbureau voor jeugdzorg."
"Als je maar één passage uit het concept neemt, zeggen de verantwoordelijken in
Bramsche, kan dat al snel tot misverstanden leiden."
Misverstanden? Helemaal niet!
Het is door de staat gesponsorde bedreiging van kinderen, gedreven door linkse ideologen in de media en de politiek.
[Naast mythes als misbruikpreventie en wetenschappelijke nauwkeurigheid is er nog een andere juridische hefboom.
Dit is ook te zien in Timmermann 2013: de vermeende rechten van het kind.
"Natuurlijk ook het recht op een positieve en individuele ontwikkeling van seksualiteit voor de kinderen ..."
In een notendop: Omdat kinderen recht hebben op seksuele voorlichting, wat hun ouders hen voortdurend ontzeggen,
moet de staat ingrijpen om dit vermeende recht af te dwingen.
En daarom is dit, vanuit het oogpunt van deze ideologie, het ideaal: seksualiteit als kind versus seksualiteit als volwassene.
Iedereen die ontkent dat kinderen kinderen zijn en ze herinterpreteert als seksuele wezens kan deze ontwikkeling
toejuichen, maar moet zich afvragen of het toeval kan zijn dat deze ontwikkeling is ontstaan in
gebieden waar kinderen niets meer zijn dan dat:
Voorwerpen van seksueel verlangen van pedofiele volwassenen.
En toch: ingebed in de alomtegenwoordige "diversiteitsmanie" wordt het zonder terughoudendheid uitgevoerd -
met zo'n kracht dat zelfs aan de conservatieve kant bijna geen politicus het durft tegen te spreken.
"We hebben deze studie verspreid onder alle leden van het Europees Parlement.
We hadden een lijst van 700 mensen en helaas hebben slechts 3 van deze 700 mensen gereageerd.
Tot op heden is er niets gedaan om de geloofwaardigheid van dit document in twijfel te trekken.
Dit laat zien hoe geïnteresseerd politici tegenwoordig zijn in kinderbescherming.
Mensen praten over veel onderwerpen, maar het gaat zelden over de kinderen."
"Gezien het feit dat zowel de expertgroep als de gebruikte bronnen tendentieus zijn, ben ik van mening dat het
vasthouden aan dit soort seksuele voorlichting dient om kinderen volledig in hun natuur te verdelen.
En als ze kinderen vanaf het begin laten wennen aan het hebben van seksuele relaties of seksualiteit zien als iets wat je eet
als snoep, als een consumptiegoed, als ze gewend zijn om steeds wisselende partners te hebben, dan rijst de vraag
wanneer deze persoon zal besluiten om bijvoorbeeld een gezin te stichten en stabiele relaties aan te gaan?"
Dat is precies wat veel ouders voelen. Dat is precies waarom er verzet is en het is het waard.
Samen met andere ouders wist de moeder uit Saksen-Anhalt de invoering van het concept in
haar kinderdagverblijf voorlopig tegen te houden.
"In het algemeen stoorde het me dat er überhaupt een concept voor seksuele voorlichting bestaat, omdat voor
mij de begrippen seksualiteit en kindertijd niet samengaan. Ze sluiten elkaar uit."
De moeder uit Nedersaksen heeft daarentegen spijt dat ze niet meteen heeft geprotesteerd.
"Ik ben eigenlijk boos op mezelf dat ik op die ouderavond niet meteen heb geroepen en
gezegd: Nee, dat wil ik niet voor mijn kind!
Ik raad iedereen aan om veel beter te kijken naar het concept van de kleuterschool waar ik mijn
kind naar toe stuur, zodat het goed verzorgd wordt.
En als zo'n geseksualiseerd pedagogisch concept verschijnt, raad ik iedereen aan om NEE te zeggen.
En als de kleuterschool hier niet mee stopt, zou ik eigenlijk adviseren om het kind ergens
anders heen te brengen, hem mee naar buiten te nemen!
Omdat ik geloof - en ik kan dit na zoveel jaren aan mijn zoon zien - dat hij het niet vergeten is.
En ik weet niet hoeveel last hij zal hebben van deze eerste seksuele ervaring als hij in de puberteit komt.
Dat kan ik nog niet eens voorzien."
"Als men zich voorstelt dat dit regelmatig en normaal gebeurt tijdens de puberteit, dan zou men ook moeten kunnen
bewijzen waarom dit onder bepaalde aannames te laat komt en misschien zelfs ongunstige ontwikkelingsprocessen bevordert.
Maar hier is geen bewijs voor.
Dus waarom zou ik de seksuele impulsen in de kinderfase zetten als kinderen dat niet nodig hebben voor een gezonde ontwikkeling?
Dus als dit ontbreekt, heeft nog niemand bewezen dat kinderen zich dan abnormaal of opvallend ontwikkelen.
We hebben echter een toename gezien in seksueel geweld sinds deze methoden populair werden en dit verband is duidelijk.
Maar het omgekeerde kan ik niet bewijzen."
"Conclusie: Deze concepten bieden echt een leidraad voor aanrandingen en een echte
seksualisering - vanaf het allereerste begin."
"Daarnaast is het de eigen verantwoordelijkheid van de ouders om hun kinderen in deze zaken te onderwijzen en
alle vragen te beantwoorden die ze op die leeftijd hebben.
Het is tenslotte niet de focus van de kinderen dat ze ongevraagd voortdurend met seksualiteit bezig zijn.
"Ja, en het gaat er ook om dat ouders echt waakzaam zijn.
De ouders moeten echt opletten en het hun laten zien."
"Deze seksuele voorlichtingsconcepten voor kinderdagverblijven moeten weg.
Dat hoort niet thuis in een kinderdagverblijf. Kinderen hebben dat niet nodig.
De kinderen hebben behoefte aan binding en niet aan seksuele voorlichting. Dit is waanzin!"
Word ook actief.
Deel deze film, informeer je omgeving, verspreid informatiemateriaal.
Laat anderen zien wat er gebeurt.
Omdat dit een aberratie is waar onze samenleving niet snel genoeg van af kan stappen.
En uiteindelijk is het aan ons, de ouders.
Wij zijn het laatste bastion tegen seksualisering en de woke aanval op onze kinderen op: "Plaats delict kinderdagverblijf
(De wange aanval op onze kinderen)" Een filmproject van "Demo for all".
Als je ons werk wilt steunen, ontvangen we graag je donatie.
En vergeet je niet te abonneren op het kanaal en de nieuwsbrief.