Rośnie liczba napaści na tle seksualnym wśród dzieci w ośrodkach opieki dziennej.
Tak brzmiał nagłówek Bilda w grudniu 2024 r.: Zarejestrowane napaści w NRW: Nowe szokujące dane
dotyczące przemocy w ośrodkach opieki dziennej:
Prawie 2000 przypadków obrażeń ciała ++ Liczba napaści seksualnych wzrosła ponad dwukrotnie
W dniu 13 września bieżącego roku gazeta NW Nachrichten doniosła: Znaczny wzrost przemocy w przedszkolach w Nadrenii
Północnej-Westfalii – przemocy fizycznej i napaści seksualnych.
Od 2022 r. liczba zgłoszonych przypadków wzrosła ponad dwukrotnie.
W Nadrenii Północnej-Westfalii liczba przypadków przemocy seksualnej ze strony dzieci wzrosła prawie trzykrotnie.
.To tylko dwa reprezentatywne nagłówki z kraju związkowego Nadrenii Północnej-Westfalii.
Ten niebezpieczny rozwój nie jest przypadkowy:
Od sierpnia 2024 r. każdy żłobek jest zobowiązany do przedstawienia tak zwanej "koncepcji ochrony przed przemocą".
Wiele placówek integruje również koncepcje edukacji seksualnej w tym kontekście.
„Pomieszczenia do odkrywania ciała”, „kąciki do przytulania” i podobne rozwiązania nie są rzadkością.
Trendy sprzedawane jako wartościowe edukacyjnie wywodzą się ze standardów WHO dotyczących edukacji seksualnej w Europie.
Treść tych standardów jest wysoce niepokojąca.
Dla dzieci w wieku od 0 do 4 lat zalecamy: "Przyjemność i pragnienie dotykania własnego ciała, masturbacja
we wczesnym dzieciństwie" lub "Przyjemne doświadczenia, bliskość fizyczna jako część ludzkiego życia".
- związane z nabywaniem umiejętności seksualnych poprzez tak zwane "gry lekarskie".
Dzieci w wieku od 4 do 6 lat powinny "rozmawiać na tematy seksualne"!
Było to również omawiane tu i ówdzie w mediach publicznych, jednak bez ujawnienia wysoce problematycznego
programu infiltracji pedofilskiej, który się za tym kryje.
Francuski badacz społeczny Thibault Kerlirzin z organizacji ochrony dzieci "Mamans Louves" zbadał źródła zaleceń
naukowych standardów WHO i natknął się na autorów z grup lobbystycznych, które otwarcie sprzeciwiają się pedofilii.
Wśród nich są osoby, które publikowały w czasopismach pedofilskich i są głęboko zakorzenione w tych środowiskach.
Broszura edukacyjna "Die schleichende Pädophilisierung" organizacji ochrony dzieci Demo für alle stwierdza:
"Seksualizacja dzieci to eldorado dla pedofilów.
Seksualizacja czai się jednak nie tylko na ciemnych stronach w Internecie, ale także w pozornie
chronionych przestrzeniach, takich jak szkoły i przedszkola".
„Miejsce przestępstwa przedszkole” to apel do wszystkich rodziców, wychowawców, pracowników urzędów do spraw
młodzieży i reszty wymiaru sprawiedliwości o powstrzymanie tego sponsorowanego przez państwo zagrożenia dla dobra dzieci.
Aby chronić nasze dzieci: rozpowszechniaj informacje o tym ważnym programie!
Przede wszystkim wielkie podziękowania należą się DemoFürAlle!
ZWIASTUN
"Tak więc pojęcie edukacji seksualnej nigdy nie zostało wspomniane".
To są niepokojące doniesienia.
„To tutaj: „Krajowy Urząd ds. Młodzieży wstrzymuje planowane utworzenie przestrzeni do odkrywania ciała w przedszkolu”.
I będzie ich coraz więcej.
"To sprawiło, że zaczęłam się zastanawiać, czy koncepcja jest tak dobra".
Co się dzieje w naszych ośrodkach opieki dziennej?
Dr Stefan Timmermans] "Ludzie są istotami seksualnymi od samego początku".
"Zabawy w doktora są częścią normalnego rozwoju dziecka. Niezależnie od tego, czy lubią dotyk, zabawę, czy nie."
W tym filmie pokażemy, jak bardzo problematyczny nurt w edukacji seksualnej przejął wpływowe organizacje.
"Istnieje ta niesławna matryca".
"Ujawniła rzeczy, o których powinni wiedzieć wszyscy rodzice i wszyscy przywódcy polityczni".
Ich cel: nowy wymiar seksualizacji dzieci.
Ale co to robi z najmłodszymi dziećmi?
"Wtedy w tych przytulnych zakątkach dzieje się wiele rzeczy, o których nawet nie śnimy w
naszych koszmarach, rzeczy, które dzieci robią razem".
"To już jest nadużycie".
"Tak!"
"Tak naprawdę jestem na siebie zła, że nie krzyknęłam od razu na tym wieczorze dla rodziców i nie
powiedziałam: "Nie, nie chcę tego dla mojego dziecka"".
Rzeczy, które w rzeczywistości są bardziej sprawą dla prokuratorów i Urzędów ds. Młodzieży,
mają stać się normą w ośrodkach przedszkolnych.
Przedszkole z miejscem przestępstwa. Atak na nasze dzieci.
To trend od dziesięcioleci: seksualizacja zachodnich społeczeństw.
Coraz więcej, coraz szybciej, coraz bardziej buntowniczo i coraz częściej skierowane na dzieci.
Miała dziś czytać dla dzieci w bibliotece publicznej w Bargteheide: "Dragqueen Veuve Noire".
Ale oczywiście jest to również znak, jak ważna jest ta forma pracy edukacyjnej, którą wykonujemy.
Ponieważ tylko wtedy, gdy naprawdę aktywnie pójdziemy do przedszkoli, szkół i szkół
zawodowych, uda nam się rzeczywiście kształcić ludzi".
Wykształcić? Czym?
"W czerwcu chce dołączyć do drag king Eric Bigclit ..."
Monachium, podobne zdjęcia, ten sam temat:
"... organizuje czytanie dla dzieci w wieku 4 lat i starszych".
Tendencja do coraz wcześniejszej seksualizacji nie jest zjawiskiem niemieckim.
Torrevieja, Hiszpania: Małe dzieci w kostiumach prostytutek tańczą na paradzie gejów.
Pedofilia na ulicy.
Czy dzieci w ogóle powinny brać udział w paradach gejowskich?
Najwyraźniej już we Wrocławiu.
W Londynie parada Pride ma teraz własną strefę rodzinną i dziecięcą.
W ten sposób brytyjski wydawca edukacyjny "twinkl" romantyzuje tęczową agendę ("równe prawa dla wszystkich").
Wywołało to poruszenie w USA:
"Dorwiemy wasze dzieci" - skandowali uczestnicy parady gejów w Nowym Jorku.
To było tylko nieporozumienie - uspokajali inicjatorzy.
Hasło zostało wyrwane z kontekstu.
Naprawdę?
Frankfurt nad Menem, lipiec 2025 r:
To "Christopher Street Day", a raczej "Days".
To, co zaczęło się jako parada gejów, jest teraz czterodniowym wydarzeniem nad brzegiem
rzeki Main, a dzieci są tu również mile widziane.
Tak zwana CSD Mile reklamuje się własną strefą młodzieżową i rodzinną.
"Idealne dla dzieci, aby kreatywnie uwolnić parę" - mówią organizatorzy.
"Wreszcie miejsce dla naszych małych gości" - piszą na Instagramie.
Ergo: Karuzele i dmuchane zamki obok stoisk fetyszystów.
Tęczowe jednorożce spotykają tęczową ideologię.
Geje w skórzanych strojach obok małych dzieci - jako oczywistość na imprezie, która
koncentruje się na całkowitej seksualizacji dorosłych.
Nie ma krytyki, wszyscy się przyłączają.
Ale podczas gdy tylko nieliczni rodzice zabierają tam swoje dzieci dobrowolnie, istnieją inne miejsca,
do których wszyscy rodzice muszą zabrać swoje dzieci.
Seksualizacja jest już na porządku dziennym w wielu szkołach.
Ale to nie wszystko.
Teraz zaczyna się również w ośrodkach przedszkolnych.
Co to robi z dziećmi?
Jakie są zagrożenia i jakie są interesy rodziców?
Spędziliśmy miesiące na badaniach do tego filmu, spotykaliśmy się z ekspertami, analizowaliśmy
sieci i natknęliśmy się na niepokojące informacje.
Poniżej przedstawiamy wynik.
Rzeczy, które powinni wiedzieć wszyscy rodzice - a w każdym razie wszyscy politycy.
"Ta wczesna seksualizacja ich dzieci, teraz nawet w żłobkach, jest kwestią, która oczywiście dotyka coraz więcej rodziców".
"Tak, to kompletne szaleństwo.
Piszą o tym wszystkie gazety.
Ten: Państwowy Urząd ds. Młodzieży zatrzymuje planowaną salę do eksploracji ciała w przedszkolu.
To było w Hanowerze.
Mamy to tutaj w Braunschweigu: Gry lekarskie w przedszkolu.
Jesteś tutaj: Ośrodek opieki dziennej myśli o pokoju do gier seksualnych.
W Kerpen: Masturbacja i gry lekarskie.
Tak jest wszędzie, nawet w katolickich przedszkolach.
Katolickie przedszkole odwołuje skandaliczną zabawę w lekarza - w Kolonii.
W Szwajcarii też tak jest: pokoje do zabawy w doktora są normą w szwajcarskich przedszkolach.
"Takie doświadczenie mamy również z "Inicjatywą rodzieców".
Otrzymujemy coraz więcej listów od zaniepokojonych rodziców, którzy informują nas, że ten rodzaj edukacji
seksualnej wymyka się spod kontroli w ośrodkach przedszkolnych.
Chodzi od pokazywania książek po przemoc wśród rówieśników lub dzieci.
Są pewne rzeczy, które docierają do naszych uszu i które są naprawdę bardzo niepokojące.
["Doszło do napaści na tle seksualnym ze strony sześciolatków wobec trzylatków" To niepokojąca wiadomość.
Wszystko to jest niezwykle stresujące, niezwykle osobiste dla osób dotkniętych , dlatego
niewiele osób chce o tym mówić przed kamerą .
Kerstin Kramer jest umówiona z kilkoma rodzicami, którzy zgodzili się to zrobić.
Na ich prośbę nie ujawniamy miejsca zamieszkania ani tożsamości zainteresowanych osób.
Tylko tyle, nasza podróż prowadzi nas do małego miasteczka gdzieś w Bawarii.
A historia zaczyna się dość niespektakularnie od rozmowy dwóch matek w przedszkolu.
"I opowiedziała mi o swoich synach, którzy w domu śmiali się serdecznie z naszej córki, a raczej z tego, co razem przeżyli.
A synowie powiedzieli, że nasza córka wsadziła sobie palec w tyłek, co robią przez cały dzień w domu".
Ale córka zainteresowanej matki pamięta to zupełnie inaczej.
"Wtedy porozmawiałam z nią o tym bezpośrednio. Co się stało?
Czy to, co powiedziała mi mama, jest w ogóle prawdą?
Tak, mamo, to prawda, ale wcale nie było tak, jak ci powiedziała.
To wcale nie było tak, że chłopcy zdjęli mi spodnie.
Przepraszam, co to jest?
A potem powiedziała, że tak, ci chłopcy zdjęli jej spodnie i rzekomo kilka razy, nie
tylko raz, że zdarzało się to regularnie".
Tak, skontaktowali się z nami, a ja już wcześniej rozmawiałam z nią przez telefon, a potem powiedziała mi
również w rozmowie, że jej córka była kilkakrotnie napastowana seksualnie przez dwóch chłopców.
Mówimy więc tutaj o dzieciach.
Miejsce przestępstwa: Leśne przedszkole z naciskiem na ekologię.
Na otwartej przestrzeni znajdowała się między innymi rura, do której dzieci mogły się wczołgać.
"Na zewnątrz jest rura, tunel, w którym również można się ukryć".
To, czego nie widać z zewnątrz.
"Jeśli nie patrzysz prosto do środka".
To tutaj najwyraźniej miały miejsce ataki.
Tak, a później wyszło na jaw, że chłopcy zmusili ją do zdjęcia przed nimi spodni i wsadzenia sobie różnych rzeczy w tyłek.
Chłopcy mogli również wsadzić jej palce w tyłek.
Co dokładnie się stało, pozostaje niejasne, biorąc pod uwagę wiek dzieci.
Ale jasne jest, że coś się stało, i to coś poważnego.
"W rzeczywistości nasza córka miała obrażenia w okolicy narządów płciowych w tym czasie.
Poszedłam do pediatry, żeby jej to pokazać: Co to jest? Co powinnam zrobić? Co to jest?
Spojrzała na nią, zauważyła to, ale nie chciała nic powiedzieć.
Powiedziała też, że jeśli nic nie wyjdzie od dziecka, to nie powinnam kontynuować, aby nie pogłębiać traumy, jeśli taką ma".
Tym bardziej niezwykłe jest jednak to, jak przedszkole zareagowało na ten incydent.
"To i tak tylko mowa mojej córki.
A jeśli mają jakieś pytania dotyczące seksualności, wyjaśniamy je.
Co również mnie zastanowiło, ponieważ jako mama - lub tata - chcemy to zrobić sami i niekoniecznie otrzymać to od instytucji.
Powiedziałam im również, że chciałabym zobaczyć koncepcję ochrony.
Tak, tak, mamy jeden - my też musimy go mieć.
Ale nigdy mi go nie dano.
Nie chcieli, żebym tam zaglądała".
A później wyszło to na jaw po tym, jak matka próbowała porozmawiać z kierownictwem przedszkola.
I wszystko zostało przeniesione na dziecko.
Zgodnie z tą zasadą, wszystko jest tylko w twojej głowie.
Później okazało się, że inne dziecko doświadczyło tego samego - z tymi samymi chłopcami.
"I mamy szczęście, że dowiedzieliśmy się stosunkowo wcześnie, ponieważ byliśmy w stanie natychmiast zareagować.
Więc mówię my, ale ty zareagowałeś, tak, opanowałeś to.
Byliśmy w stanie działać natychmiast, aby chronić nasze dziecko.
W tej drugiej rodzinie dowiedzieli się o tym bardzo późno".
Córka chodzi teraz do innego przedszkola.
To, czy dziecko doznało traumy w wyniku tych wydarzeń, okaże się dopiero w odległej przyszłości.
Jedno jest pewne: Choć trudno jest szczegółowo zrekonstruować, co naprawdę dzieje się w takich "jaskiniach przytulanek"
w ośrodkach opieki dziennej, konsekwencje mogą być poważne.
I to nawet bez bawienia się w lekarza czy coś w tym stylu.
„Nie było też pomieszczenia do odkrywania w dosłownym tego słowa znaczeniu.
Dzieci zostały po prostu pozostawione same sobie".
Ale właśnie o to chodzi.
Dokładnie to jest zawarte w koncepcjach edukacji seksualnej w ośrodkach opieki: żłobków i przedszkoli.
Dopuszczalne jest, aby dzieci badały się nawzajem bez nadzoru, dotykały swoich genitaliów
i wkładały sobie rzeczy do otworów w ciele.
Nikt tego nie zauważa.
Dzieci są również w wieku, w którym niekoniecznie otwarcie o tym informują.
"Tak, czy to przypadek?
Co na ten temat mówią eksperci zaznajomieni z psychologią dziecięcą i znęcaniem się nad dziećmi?
Mamy interesujący kontakt w Neubrandenburgu. Są małżeństwem.
Oboje są psychoterapeutami dzieci i młodzieży i zobaczymy, co mają do powiedzenia na ten temat".
Więc znowu jedziemy w trasę. Tym razem do Neubrandenburga.
Anja i Roman Göbeke witają nas w swojej praktyce.
Zwykle opiekują się tutaj swoimi pacjentami.
Psychoterapeuta i terapeuta zachowań pomagają dzieciom i młodzieży przezwyciężyć np. traumy lub zaburzenia lękowe.
"Więc to jest pokój, w którym odbywa się terapia zahowań".
Wcześniej Roman Göbeke przez kilka lat pracował w żłobkach.
Zawodowo zawsze zajmował się dobrem dzieci.
„Oczywiście rodzice też do tego należą.
Zostały one uwzględnione we wniosku i przewidziano godziny pracy opiekunów.
Oznacza to, że potrzebujemy przestrzeni dla dzieci i rodziców".
Ale najmłodsi są tutaj w centrum.
Dotyczy to również obszaru pracy Anji Göbeke.
"Więc to jest pokój dla psychologii głębi i terapii zabawą.
Jest nieco większy niż drugi pokój, ponieważ potrzebuję tu również wystarczającej liczby zabawek".
W skrócie: Oboje znacie dzieci i ich psychikę.
Regularnie leczą również ofiary nadużyć.
Chcemy wiedzieć, co Anja i Roman Göbeke mają do powiedzenia na temat tendencji do coraz wcześniejszej seksualizacji.
"Myślę, że seksualność jest czymś, co powinno być zintegrowane z dorosłą emocjonalnością i dojrzałą aktywnością w związku.
Nie jest to więc coś, co można rozpatrywać w oderwaniu od innych czynników, ale należy to naprawdę uwzględnić..
Powinno być również tak, że dzieci już ostatecznie określiły swoją płeć.
Tak, więc najwcześniej w okresie dojrzewania.
Więc nadal bardzo poszukuje się swojej tożsamości, w tym tożsamości płciowej.
Należy to zrobić przed rozpoczęciem jakiejkolwiek aktywności seksualnej.
Wszystko inne byłoby przedwczesne, ponieważ dzieci byłyby przytłoczone.
A ponieważ seksualność byłaby wtedy czymś odizolowanym w tych ramach i jeszcze nie zintegrowanym".
"Zawsze doświadczałem i obserwowałem, że dzieci interesują się faktem, że istnieją dwa rodzaje ludzi.
Ale to ogranicza się do obserwacji i postrzegania: Są ludzie, którzy wyglądają inaczej i mają inną płeć niż ja.
I tym samym horyzont dziecięcej ciekawości jest właściwie wytyczony”.
"Twoim zdaniem, kiedy poczucie wstydu zaczyna się rozwijać u dzieci?
A co się dzieje, gdy jest one zakłócane, zawstydzane lub tłumione?
"Z jednej strony mogę bardzo wyraźnie obserwować zachowanie dzieci, gdy idą do toalety.
Dzieci regularnie domagają się, aby toaleta była zamykana na klucz.
Oznacza to, że mają naturalną potrzebę odgraniczenia się w tym miejscu.
Widzę więc, że w tym wieku - wiek przedszkolny zwykle zaczyna się w wieku 3 lat - poczucie wstydu i potrzeba
zdefiniowania siebie, postrzegania granic ciała jako bezpiecznych, są bardzo wyraźnie obecne".
"Jest również tak, że kiedy dziecko rozwinęło dobre przywiązanie, rozróżnia nieznajomych i znajomych ludzi.
To oznaka dobrej więzi.
W pewnym wieku, około 8 miesiąca życia, dziecko również staje się obce.
To dobry znak, ponieważ pokazuje, że potrafi odróżnić nieznajomych od znajomych osób.
Oczywiście, jeśli dziecko jest w stanie to rozróżnić, może nie chcieć być dotykane przez nieznajomych lub nieznane mu osoby.
Chce zachować pewien dystans i z pewnością nie chce być dotykanex w swoje intymne części.
Tak, jest to coś, co dziecko by odrzuciło, zwykle jeśli zakończyło zdrowy rozwój.
Na przykład zaburzenia przywiązania charakteryzują się tym, że dzieci nie są w stanie tego zrobić.
Nie są więc w stanie odróżnić nieznajomych od znajomych osób i praktycznie zachowują się w sposób "ograniczający dystans"".
"I kontaktować się z przypadkowymi ludźmi".
"Wchodzenie w kontakt lub nawet chodzenie z przypadkowymi ludźmi i być może nie okazywanie tego strachu, ale jest to
oznaka nieudanego rozwoju i tego, że nie powstała zdrowa więź".
"Jest to oczywiście całkowicie sprzeczne z tym, co zawsze twierdzi się w tych koncepcjach seksualnych.
Nacisk kładziony jest zawsze na tak zwaną edukację.
Ale nigdy nie ma mowy o zaangażowaniu".
"Pasuje również to, że zawsze wypowiadają się ci sami eksperci.
Są to na przykład Uwe Sielert, Jörg Maiwald i Stefan Timmermans. O innych nie słyszy się zbyt wiele".
"Ale jest wystarczająco dużo innych głosów.
Na przykład profesor Christian Schubert, który jest lekarzem i psychologiem w Szpitalu Uniwersyteckim w Innsbrucku".
"Nasz następny przystanek: Innsbruck w Austrii.
Spotykamy tu naukowca, profesora uniwersyteckiego i psychologa, który jest również krytykiem różnych - jego
zdaniem niepożądanych - osiągnięć współczesnej medycyny.
Całościowe podejście do ciała, umysłu i duszy – to jego główna teza, którą promuje również w tej książce.
Po pierwsze, chcemy wiedzieć: Czy na początku swojej kariery zawodowej uważał za możliwe
takie zmiany, jakie obecnie obserwujemy w żłobkach?
„Tak, ale czy pomyślałby Pan, że będziemy wtedy mówić o przytulnych legowiskach i pokojach do samopoznania w żłobkach?
Gdzie więc dzieci powinny odkrywać swój popęd seksualny?"
"Nie, zdecydowanie nie!
Przynajmniej nie po to, by odkryć ich pożądanie seksualne, to dalekie od tego, co mógłbym sobie wyobrazić".
"Mam tu cytat z profesora Jörga Maiwalda, który jest honorowym profesorem Praw Dziecka i
Ochrony Dzieci, i pisze w gazecie „Dzieciństwo”:
Pomysł, że dzieci mogą dorastać nieobciążone seksualnymi uczuciami, myślami i działaniami, jest
realistyczną fikcją, która nie oddaje im sprawiedliwości, a nawet może wyrządzić im krzywdę".
"Tak, mam jasne stanowisko w tej sprawie.
Zakładam, że – muszę tu zaznaczyć, że mam wykształcenie psychoanalityczne – jestem psychoterapeutą psychodynamicznym,
psychoterapeutą medycznym, który oczywiście jest otwarty na psychoanalityczne podejście do rozwoju psychoseksualnego dziecka.
Oczywiście jest coś, co się rozwija, nie ma co do tego wątpliwości.
Ale dla mnie są po prostu inne aspekty, które zajmują centralne miejsce, jeśli chodzi o rozwój dziecka.
Chodzi o tworzenie więzi, o bezpieczne przywiązanie, o zdrowy, ciepły i bezpieczny dom.
To jest najważniejsze, to jest podstawa, której potrzebuje dziecko, której potrzebuje każdy
człowiek i tego oczekuję od zdrowego rozwoju.
Jestem zdecydowanym krytykiem tej ofensywnej seksualizacji, która jest prowadzona.
Tam, gdzie zakłada się, że istnieje energia seksualna u dzieci - bardzo wcześnie po urodzeniu.
I upewnić się na bardzo wczesnym etapie, że ta energia seksualna może się odpowiednio rozwinąć".
] "Energia seksualna jest jedną z tych podstawowych narracji, które od dziesięcioleci są
napędzane w ramach ofensywnej seksualizacji".
"Tak, to prawda, też to zauważyłam, u Uwe Sielerta, "papieża edukacji seksualnej".
W swoim "Wprowadzeniu do edukacji seksualnej" mówi również o libido jako energii
życiowej, która wzmacnia się przeciwko frustracji.
Albo w wykładzie Stefana Timmermannsa z 2013 roku.
Mówi także o seksualnej energii życiowej, którą dzieci już by posiadały".
"Ludzie są istotami seksualnymi od samego początku.
Edukacja seksualna ma pozytywny wpływ na dzieci, ponieważ seksualność jest energią życiową".
„Doktor Stefan Timmermanns, jeden z najbardziej znanych przedstawicieli tej dziedziny edukacji seksualnej.
Jego prezentacja sprzed ponad 10 lat wydaje się być planem tego, co obecnie trafia do coraz większej liczby żłobków.
W tym panelu tekstowym Timmermans wymienił argumenty przemawiające za tym, co nazywa edukacją przyjazną seksowi.
Na przykład: "Odkrywanie własnych granic jako podstawa szacunku dla innych".
Ale czy to nie oznacza, że musisz celowo przekroczyć te granice, aby je odkryć?
Posłuchajcie i zdziwcie się!
Odkrywanie siebie i innych jest ważnym doświadczeniem edukacyjnym dla dzieci, a dziś
dzieci częściej robią to w przedszkolu niż w domu.
Statystycznie w domu jest co najwyżej jedno rodzeństwo i jest to równoważenie lub testowanie granic, akceptowanie granic - nie chcę
być dotykany, nie lubię tego lub lubię to, myślę, że to miłe.
Mogą nauczyć się tego lepiej w większej grupie dzieci, niż gdyby miały w domu tylko jednego brata i to zawsze tego samego.
Krótko mówiąc, ponieważ rodzice nie pozwoliliby swoim dzieciom badać granic łonowych ich
rodzeństwa, ma to mieć miejsce w przedszkolach.
Wszystko po to, by promować rzekomą energię seksualną.
Jeśli rozwój seksualny dziecka jest wspomagany i wspierany, wpływa to korzystnie na rozwój jego osobowości, na przykład
na kształtowanie się jego indywidualnej tożsamości płciowej.
Ale czy jest to naprawdę konieczne dla rozwoju małych dzieci?
Cóż, nie widzę takiej potrzeby w ścisłym tego słowa znaczeniu.
Dlatego dla mnie zasadniczo wątpliwe jest zwracanie uwagi dzieci na okolice narządów płciowych.
Ponieważ mają tak wiele okazji do czerpania przyjemności. I dlaczego miałbym to erotyzować?
Nie ma to więc sensu w tym wieku rozwojowym, ponieważ nie jest to również produktywne.
Nie mam na to neurobiologicznego odpowiednika.
Nie mam żadnego hormonalnego, endokrynologicznego rozwoju, który by temu odpowiadał.
Nie mam więc intrapsychicznych ram, w których mógłbym zintegrować seksualność w sensie czerpania przyjemności.
W związku z tym oczywiste jest, że taka seksualizacja stanowi nadmierne obciążenie dla psychiki dziecka.
Nie sądzę, by było to konieczne dla rozwoju.
Chodzi mi o to, że jeśli spojrzeć na psychoanalizę, dziecko, niemowlę jest na początku w fazie oralnej.
Następnie wchodzi, dziecko wchodzi w fazę analną.
Chodzi o naukę czystości i tak dalej, fazę buntu i tak dalej, to się w to wpisuje.
Faza genitalna pojawia się na samym końcu, u nastolatków.
Pomiędzy nimi występuje jeszcze faza opóźnienia.
I jestem pewien, że wszyscy wiedzą, że w fazie opóźnienia dziewczyny i chłopcy zawsze mówią: "wy chłopcy", "wy dziewczyny".
Wręcz przeciwnie, w tym wieku nie wykazują absolutnie żadnego zainteresowania kontaktami seksualnymi.
W rzeczywistości walczą z tym dość mocno.
Dziewczęta wolałyby przebywać wśród dziewcząt, a chłopcy wśród chłopców.
Wierzę więc, że istnieje organiczny rozwój istoty ludzkiej.
I myślę, że rzeczywiście może istnieć pewien rodzaj seksualności na wczesnym etapie, ale jest on daleki od
sposobu, w jaki patrzymy na seksualność jako dorośli.
Innymi słowy, byłbym bardzo, bardzo krytyczny wobec dorosłych podejmujących się osądzania seksualności dzieci.
Od tego wszystko się zaczyna.
Ale dokładnie to się dzieje.
Coraz bardziej zseksualizowane społeczeństwo dorosłych przenosi swoją perspektywę na zachowanie małych dzieci.
Tak było również w przypadku Timmermansa w jego wykładzie z 2013 roku:
Ponieważ seksualność jest energią życiową, energią życiową, energią życiową.
Nasza historia również zaczęła się w tym czasie.
Od 2014 roku wychodziliśmy na ulice przeciwko planom edukacyjnym, które wprowadzały ofensywę seksualizacji, zwłaszcza w szkołach.
W 2016 roku, przy okazji naszego sympozjum w Stuttgarcie, magazyn Młoda Wolność przeprowadziła wywiad z seksuologiem Jakobem
Pastöterem, który wówczas, podobnie jak obecnie, pełnił funkcję Prezesa Niemieckiego
Towarzystwa Nauk Społecznych ds. Badań nad Seksualnością.
Już wtedy tam narzekał:
Z jednej strony DGSS faktycznie sprzeciwia się treści tego, co nazywam "edukacją seksualną
sponsorowaną przez państwo" od około 15 lat.
Wiąże się to z faktem, że od około 15 lat, a prawdopodobnie dłużej, jest jasne, że osoby zaangażowane w edukację seksualną,
które z jednej strony otrzymują fundusze od państwa, ale z drugiej strony otrzymują również publikacje dystrybuowane przez
państwo, mają bardzo jednostronny pogląd na edukację seksualną.
Wynik wygląda na przykład tak:
„Sina i Tim bawią się w lekarza”, wydane przez Zartbitter e.V., wspierane przez miasto
Kolonia i kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia.
Jedna z wielu organizacji promujących seksualizację w przedszkolach.
Jestem o wiele bardziej w nastroju do zabawy w doktora.
O nie.
Doktorze, no dalej, Tim, możesz też być mamą i urodzić dziecko.
No cóż, w takim razie lekarz.
Zabawy w doktora są częścią normalnego rozwoju dzieci.
Nawet bardzo młode dziewczęta i chłopcy badają swoje genitalia z odpowiednią do wieku ciekawością i bezstronnością.
Lubią je dotykać i pocierać oraz wymieniać czułe dotknięcia z innymi dziećmi.
Zmierz temperaturę.
Zabawy w doktora są częścią normalnego rozwoju dziecka.
Niezależnie od tego, czy podoba im się dotyk lub gra, czy nie.
Odkrywanie siebie nawzajem, cieszenie się nagością, przyjemność z popisywania się przed innymi.
Ale także dziecinna masturbacja, która często prowadzi do niepewności u dorosłych.
Chodzi o miłość i uczucia, przytulanie i całowanie, dziewczyny i gry lekarskie oraz o
to, jak możemy uspokoić zdenerwowane rodziny.
A to nie wszystko.
Ścieżka tej agendy prowadzi nas jeszcze dalej, aż do najwyższego poziomu.
Dokładnie to jest zapisane w standardach WHO dotyczących edukacji seksualnej w Europie.
Tak, istnieje ta niesławna matryca i dla dzieci w wieku od zera do czterech lat mówi ona pod nagłówkiem
wiedzy, przyjemności i chęci dotykania własnego ciała.
Masturbacja we wczesnym dzieciństwie lub przyjemne doświadczenie fizycznej bliskości jako część ludzkiego życia.
W przypadku kompetencji nacisk kładziony jest na wyrażanie własnych potrzeb, życzeń
i granic, na przykład w "grze w doktora".
Następnie dzieci w wieku od czterech do sześciu lat mogą poruszać tematy seksualne.
Powinni rozmawiać na tematy seksualne.
Jest to polityczny rdzeń kampanii seksualizacyjnej, opublikowany przez WHO w ścisłej współpracy z
Federalnym Centrum Edukacji Zdrowotnej, w skrócie BZgA.
Organizacje, które mogą wydawać się renomowane dla wielu obywateli, ale ta matryca wiekowa nie wydaje się renomowana.
Jako lekarz mogę jasno powiedzieć, że mam problem z systemami diagnostycznymi, które są wylewane na wszystkich bez dokładnego
przyjrzenia się, ze schematyzacją, z szablonami, z regułami.
Jakby wszyscy byli tacy sami.
Tak jakby istniały pewne schematy, struktury wiekowe. Wspomniałeś o matrycy WHO.
Więc gdzie pewne grupy wiekowe są, że tak powiem, traktowane.
Od tego momentu dobrze, że już to robisz.
Nie, ta istota jest bardzo indywidualna, bardzo złożona, żyje w bardzo specyficznym kontekście psychospołecznym i w pewnym
momencie, jeśli spojrzysz na nią wystarczająco wrażliwie i zwrócisz na nią uwagę, będzie
zadawać pytania zgodnie ze swoim organicznym rozwojem.
I tak samo długo czekam u dziecka i nie będę mu niczego wymyślać i narzucać.
Ale dokładnie to się tutaj dzieje.
Narzucenie bardzo wątpliwego szablonu bez żadnych dowodów naukowych na całym kontynencie.
I nie dotyczy to tylko Niemiec , ale całej Europy.
We Francji istnieje organizacja o nazwie "Mamans Louves", która również przyjrzała się standardom WHO i
zleciła badanie, które wykazało spektakularne wyniki.
Nasz kraj sąsiadujący Francja jest również świadomy problemu seksualizacji w coraz młodszym wieku.
Również tam napędzane przez siły progrezywne.
Regine Schäfer zorganizowała wywiad wideo z Christelle Comet, członkinią organizacji "Mamans Louves".
Intensywnie pracowała Pani nad standardami WHO dla Europy.
W świetle nadużyć, które zaobserwowaliśmy na poziomie krajowym, chcieliśmy wiedzieć, jaka tak zwana
literatura naukowa jest podstawą tego, co ma być wdrażane w naszych szkołach w całym kraju?
Rezultatem jest to sześćdziesięciostronicowe badanie opublikowane w 2024 roku.
Ujawniła rzeczy, o których powinni wiedzieć wszyscy rodzice i wszyscy przywódcy polityczni, przynajmniej ci,
dla których dobro dzieci jest najwyższym priorytetem.
I o to właśnie nam chodzi: o poszanowanie najlepszego interesu dziecka i praw rodzicielskich.
Thibault Kerlirzin, autor badania, wyjaśnia, o co dokładnie chodzi.
Okazało się, że standardy WHO zostały opracowane przez grupę ekspertów, którzy byli bardzo uprzedzeni.
Praktycznie wszyscy ci eksperci należą bowiem do struktur będących oddziałami Międzynarodowej Federacji Planowania Rodziny.
Dlatego wydają się być raczej aktywistami niż naukowcami.
I pojawia się pytanie, dlaczego.
Kto jest zainteresowany tym rozwojem?
Thibault natknął się na niepokojącą część odpowiedzi w bibliografii standardów WHO.
Bibliografia zawiera kilka załączników i już w załączniku A znalazłem 3 zwolenników pedokryminalizmu.
Jednak centralny i jednocześnie słaby punkt dokumentu można znaleźć w literaturze
naukowej na temat rozwoju psychoseksualnego dzieci.
Wśród około 50 odniesień znalazłem 15, które są zwolennikami lub zwolennikami wczesnej
edukacji seksualnej, a nawet pedokryminalizacji.
Zobaczą Państwo, że są wśród nich osoby należące do grup lobbingowych, które otwarcie popierają pedofilię.
Nazywają to relacjami międzypokoleniowymi.
Wśród nich są osoby, które publikowały w czasopismach pedofilskich.
Połączenia są pokazane w tej animacji na stronie internetowej "Mamans Louves".
Thibault podzielił ekspertów WHO na 3 grupy:
Zielony - nie budzący zastrzeżeń, żółty - budzący wątpliwości, czerwony - wyraźnie popierający bardzo wczesne
kontakty seksualne między dziećmi, a nawet pedokryminał.
Niemieckie powiązanie z kręgami pedokryminalnymi - Gunter Schmidt.
Pracował na przykład z niejakim Volkmarem Siguschem.
Sigusch twierdził, że dziecięca seksualność to nie tylko przyjemność, ale i konieczność.
Pracował dla czasopisma "Archives of Sexual Behavior", (Archiwa dotyczące zachowań seksualnych), które
istnieje do dziś i zostało założone przez Richarda Greena.
Richard Green był zwolennikiem pedofilii i przyjacielem Thomasa O'Carrolla.
On z kolei był założycielem i przewodniczącym organizacji o nazwie "Paedophile Information
Exchange" - platformy wymiany dla pedofilów.
Grupa ta była bardzo kontrowersyjna i wzywała do legalizacji kontaktów seksualnych między dorosłymi i dziećmi.
W 2014 roku brytyjski dziennik „The Guardian” opublikował artykuł na temat działalności organizacji Pedophile Information
Exchange w latach 70. w którym opisano, w jaki sposób pedofile infiltrowali lewicę i przejęli walkę o prawa obywatelskie.
W niemieckiej lewicy, zwłaszcza w ruchu w 1968 r., podejmowano również wysiłki na rzecz legalizacji pedofilii.
lub niemiecka grupa badawcza i robocza "Pedofilia", której rada powiernicza krótko obejmowała Helmuta Kentlera.
On z kolei jest uważany za ojca założyciela tej gałęzi edukacji seksualnej.
Szczegółowo zajęliśmy się jego pedofilską działalnością w naszym filmie dokumentalnym "KentlerGate".
Po Kentlerze w Niemczech pojawili się Uwe Sielert, Volker Siegusch i Gunter Schmidt.
Ten ostatni, na przykład, napisał w przedmowie do książki "Męska intymność międzypokoleniowa" na początku lat 90-tych:
"Istnieją udane związki pedofilskie, które pomagają i zachęcają dziecko".
I dalej: "Groźba, że wszystkie czyny pedofilskie będą karane przez prawo, jest niesprawiedliwa i powinna zostać zniesiona, ponieważ
wiąże się z dyskryminacją i prześladowaniem mniejszości".
Ernst Bornemann wyraził się równie jasno w swojej książce „Życie seksualne dziecka”, w której twierdził:
"Pedoseksualne, pozbawione przemocy akty seksualne niekoniecznie muszą mieć negatywne konsekwencje dla dziecka".
Pojawia się on również w standardach WHO jako odniesienie do jego książki:
"Dziecięce oblicza dojrzałości", w którym zajął się domniemaną seksualnością dzieci poniżej 8 roku życia.
Podstawowym stwierdzeniem książki jest: "że ludzie są istotami seksualnymi od momentu poczęcia.
Przejawia się to na wiele sposobów u dzieci - w ich zabawie, bogatej wyobraźni, potrzebie dotyku i masturbacji.
Właśnie to staje się podstawą coraz większej liczby koncepcji ośrodków opieki dziennej
żłobków i przedszkoli za pośrednictwem BZGA i WHO.
Ernst Bornemann i Gunter Schmidt - dwa z kilku przykładów, które pokazują, że standardy WHO nie tylko opierają się na
bardzo jednostronnym spojrzeniu ekspertów, ale czasami są głęboko zakorzenione w środowiskach pedofilskich.
I to ma być podstawą edukacji naszych dzieci?
Tak, więc te pedofilskie uwikłania tak naprawdę wcale nas nie dziwią, ponieważ przodkiem całej tej edukacji
seksualnej, która jest zalecana, był Helmut Kentler.
A Helmut Kentler był aktywistą na rzecz pedofilii i w rzeczywistości był również sprawcą przemocy.
Został on następnie skazany za znęcanie się nad dziećmi, a jego wychowankiem był Uwe Silert.
Praca Uwe Silerta w BZGA odegrała kluczową rolę w ustanowieniu standardów WHO dotyczących edukacji seksualnej w Europie.
Dokładnie, a to z kolei ma bezpośredni wpływ na plany edukacyjne poszczególnych krajów związkowych w Niemczech.
Prawie każdy kraj związkowy, z wyjątkiem Bremy, ma tak zwany plan edukacji - plan orientacji, który bezpośrednio określa, w jaki
sposób edukacja seksualna powinna odbywać się w ośrodkach opieki dziennej, żłobkach i przedszkolach i co powinna obejmować.
A berliński plan edukacyjny zawiera dokładnie te rzeczy, które następnie znajdujemy w koncepcjach edukacji seksualnej:
"Nieco później twoje własne genitalia zostaną odkryte i intensywnie zbadane".
"Ciekawość seksualna jest tak samo częścią zdrowego rozwoju psychicznego i fizycznego, jak
czerpanie przyjemności z własnego ciała" - mówi Berlin.
W Nadrenii Północnej-Westfalii oznacza to:
"Wymiana czułości, wzajemne dotykanie się, nieformalna i ciekawa eksploracja ciała jest konieczna, aby
zbudować tożsamość ego i uświadomić sobie swoją płeć.
Zwykle dzieje się to w zabawny, intuicyjny i nieświadomy sposób. Dzieci w żłobku i przedszkolu!
Tyle, jeśli chodzi o teorię. Ale co takie koncepcje oznaczają w praktyce dla poszkodowanych?
Dwie matki, które pragną zachować anonimowość, opowiedziały nam, jak to wszystko odbyło się w ich przedszkolu.
] Pierwszy przypadek ma miejsce w placówce prowadzonej przez organizację Solidarność Obywatelska w Saksonii-Anhalt.
Po raz pierwszy słyszę o koncepcji edukacji seksualnej z alternatywnych mediów.
Chodziło bardziej o to, że takie koncepcje istnieją głęboko na południu Niemiec i byłam naprawdę zaskoczona i
zszokowana, że coś takiego istnieje i zawsze myślałam sobie:
Ach, do nas — do tego wiejskiego przedszkola — to nigdy nie nastąpi, a przynajmniej nie w najbliższej przyszłości.
Ale daleko od tego. Pewnego dnia na wieczorze dla rodziców ogłasza się nowe koncepcje dotyczące żłobka - bez ich wyjaśnienia.
Więcej szczegółów można znaleźć na tablicy informacyjnej.
W pewnym momencie byłam przy tej tablicy informacyjnej i przeczytałam o tej koncepcji edukacji
seksualnej obok koncepcji pokoju lub koncepcji przemocy.
Zainteresowałam się tą sprawą i zwróciłam się do naszej rady rodziców, aby zajęła się tą sprawą.
I to właśnie zrobili.
I tylko w ten sposób treść koncepcji staje się znana - a mianowicie dokładnie to, co jest zalecane przez WHO i BZGA.
Wszystko to miało zostać wprowadzone w tajemnicy, z pominięciem rodziców.
Tak więc pojęcie edukacji seksualnej nigdy nie zostało wspomniane.
Czytałam to tylko na tej tablicy - w bardzo małych nawiasach.
Myślę, że tak ważny temat byłby wart okólnika lub wieczoru dla rodziców, lub tak, jak list informacyjny lub coś w tym rodzaju.
Ponieważ to ważna rzecz.
W końcu - w drugim przypadku sprawy były bardziej przejrzyste.
Akcja rozgrywa się w przedszkolu w Dolnej Saksonii.
Mama z Dolnej Saksonii] Mieliśmy regularne wieczory dla rodziców i zawsze dowiadywaliśmy się czegoś nowego.
A potem - tego wieczoru - kierownictwo przedszkola i nauczyciele powiedzieli nam, że pojawiła się nowa koncepcja i że
dzieci muszą być bardziej otwarte na temat swojej seksualności.
I właśnie dlatego stworzyliśmy w przedszkolu kącik, w którym dzieci mogą być same - i
gdzie w zasadzie prawie wszystko jest dozwolone.
Więc tak zwane zabawy w lekarza – nie interweniowałoby się tu zbytnio.
Ale dzieci zostaną poinformowane, gdzie są granice.
Powiedzieli, że tak, możesz być tam nagi, możesz się dotykać i tak - możesz odkrywać siebie i innych - więc
zarówno chłopcy, jak i dziewczęta - tak wymieszani razem.
I tak, ale jakoś wydawało mi się, że inaczej wychowujemy nasze dziecko.
Na tym się nie skończy.
Ale sprawy potoczyły się inaczej.
Więc przyszłam rano - zabrałam naszego najmłodszego syna do przedszkola, a potem nauczycielka
zapytała, czy mogłabym przyjść na rozmowę po południu.
Miał miejsce pewien incydent.
A po południu poszłam na rozmowę.
Siedziała tam dyrektorka przedszkola i wychowawczyni.
I co powiedzieli Pani o tym, co się stało?
Mama z Dolnej Saksonii] Tak, a potem powiedziały: Nasz syn nie przestrzegał zasad.
Prawdopodobnie nie było to w tym konkretnym kącie, ale w łazience.
Nie zaakceptował "nie" innego dziecka i dotknął go.
A tego on nie chciał.
A potem byłam w jakiś sposób całkowicie zakłopotana na początku i pomyślałam, czy to naprawdę możliwe?
A potem powiedziałam, że porozmawiam z synem.
Cóż, nic mi o tym nie powiedział.
A potem rozmawiała Pani o tym z synem?
Dokładnie.
Od razu zabrałam go ze sobą - był już czas odbioru.
Potem usiedliśmy spokojnie w domu i po prostu zapytałam go: "Powiedz mi, co się tam stało?
A potem zrobił się naprawdę mały, spojrzał pod siebie i powiedział: Mamo, ja nic nie zrobiłem.
Powiedziałam mu również, o co został oskarżony.
Mówi: Tak, wiem, ale nie dotknąłem drugiego dziecka.
Nic nie było.
Ale teraz było to zeznanie przeciwko zeznaniu.
Mój syn nagle stał się przestępcą.
Mówi się, że dotknął jakiegoś dziecka, a ono tego nie chciało.
I to w jakiś sposób pozostało - nie można było tego wyjaśnić.
I to jest podstawowy problem.
Widać to również w przypadkach podejrzeń o wykorzystywanie przez osoby dorosłe, jak opisano
w niniejszym raporcie heskiej stacji radiowej.
Pedoseksualny sprawca, który pracuje z małymi dziećmi, ma bardzo niskie ryzyko wykrycia, mówi
rzecznik ofiar Ulrich Warnke z Białego Ringu.
Wynika to z powszechnego założenia w sądownictwie, że zeznania dzieci poniżej 4 roku życia nie są ważne w sądzie.
Powód: dzieci nie potrafią zapamiętywać tak jak dorośli, a ich wypowiedzi mogą być pod
sugestywnym wpływem rodziców i innych dorosłych.
Biorąc pod uwagę powiązania pedokrynologiczne wykazane przez ekspertów WHO, jest to
coś więcej niż tylko materiał do przemyśleń.
Więc ich zeznania nie są ważne w sądzie.
Problem polega również na tym, że tam, gdzie mamy do czynienia z wykorzystywaniem dzieci,
w końcu jest to zeznanie przeciwko zeznaniu.
Jedna z mam opisała to bardzo obrazowo.
Jej syn jest domniemanym sprawcą, w cudzysłowie, i oczywiście wierzy swojemu dziecku.
Napaści seksualne między dziećmi są również najwyraźniej wspierane przez takie koncepcje i nie można ich nawet wyjaśnić.
I pamięta, choć było to wiele lat temu, pamięta do dziś i wstydzi się całej sprawy, choć utrzymuje, że wcale tego nie zrobił.
Czy małe dzieci mogą w ogóle być sprawcami, czy też termin ten jest tutaj zabroniony?
Czyż nie jest tak, że oboje dzieci są ofiarami niewłaściwych warunków, za które odpowiedzialność ponoszą dorośli?
Prof. Christian Schubert] Cóż, świat ten jest tworzony.
Dzieci są sztucznie wprowadzane w coś i narzucane, gdzie ostatecznie osiągają – moim zdaniem – sztuczną, a
więc nieorganicznie rozwiniętą seksualność, tak jak to zwykle ma miejsce w normalnych warunkach.
Jak już powiedziałem, na podstawie dobrej więzi i zdrowego rozwoju, zdrowa seksualność
rozwinie się organicznie w pewnym momencie.
To jest sposób.
Mamy tu do czynienia z bardzo wczesną ingerencją w ludzkie życie, która nie ma nic wspólnego z seksualnością w tej formie.
A potem, oczywiście, może to zostać wprowadzone w rozwój, który nie jest zdrowy i który
ostatecznie może nie być w stanie zaakceptować granic.
A wtedy wstyd, obrzydzenie i naturalny układ odpornościowy mogą również nie rozwijać się
dobrze. A to oczywiście otwiera drzwi do nadużyć.
Ostatecznie mogę sobie wyobrazić, że doprowadzi to do czegoś zupełnie przeciwnego do tego, co sądzą ci, którzy uważają, że
należy już od najmłodszych lat wspierać seksualność dzieci, aby mogły one wcześnie wyznaczyć
granice. Moim zdaniem dzieje się dokładnie odwrotnie.
I jest to teraz nawet statystycznie widoczne, przynajmniej w Nadrenii Północnej-Westfalii.
Tam okazało się, że liczba napaści seksualnych wśród dzieci w ośrodkach opieki dziennej, w żłobkach i
przedszkolach dramatycznie wzrosła w ostatnich latach.
Obecne policyjne statystyki przestępczości również wykazują ogromny wzrost, podczas gdy dane dotyczące na przykład
drobnych kradzieży, które byłyby bardziej typowym zachowaniem dzieci, pozostały mniej więcej takie same przez lata.
Cóż, jeśli dzieci doświadczają takich nadużyć, muszę założyć, że są one emocjonalnie
przeciążone, a w najgorszym przypadku nawet traumatyzowane.
A jeśli teraz znamy te powiązania z traumatologii, to mówimy o silnej potrzebie powtarzania, silnej
potrzebie ponownego odtworzenia wyzwalających wydarzeń.
Trzeba to sobie wyobrazić jako reakcję łańcuchową.
Jeśli mam pewną liczbę dzieci, które można opisać jako dotknięte, a nie otrzymują one wsparcia
terapeutycznego lub trauma nie jest rozwiązywana.
Następnie przekażą te traumatyczne doświadczenia innym dzieciom.
I to wyjaśnia, przynajmniej w pewnym stopniu, ten statystyczny rozwój.
Jest to również wspierane przez media.
To znaczy, jeśli się pamięta, kiedyś było tak, że treści związane z seksualnością były częścią wieczornego programu.
Ale dzisiejsze dzieci mają do niego łatwy dostęp.
I to nie jest praktycznie żaden problem dla dzieci, by oglądać takie sceny w filmach, grach komputerowych czy czymkolwiek innym.
Jest to oczywiście problematyczne, gdy koncepcje pedagogiczne, które podążają tą samą ścieżką i seksualnością,
są faktycznie sugerowane dzieciom na każdym kroku.
Nie ma to nic wspólnego z wolną wolą dziecka.
Kiedy widzi się to w kółko w mediach, kiedy słyszy się to w kółko, a także mówi ci się w
przedszkolu, na przykład: "Dlaczego się nie zbadasz?
A jeśli stanie się aktywnym seksualnie, nie jest to coś, o czym dziecko decyduje samo. Decyduje się za dziecko.
Powinien to zrobić.
To jest kierunek, w którym się zmierza.
A potem mam presję grupy, której dziecku trudno się oprzeć.
A jeśli następnie wysyła się również obce osoby, które ostatecznie nie mają nic wspólnego z rozwojem
psycho-neurotycznym, z psychologią, z psychoterapią, z psychodiagnostyką, na przykład ciocie przedszkolne, które w ogóle
nie są przeszkolone, aby reagować wrażliwie na to, które dzieci są wysyłane do tych przytulanek, skąd one właściwie pochodzą?
Czego tak naprawdę doświadczyli w domu?
Czy to możliwe, że jedno z nich, chłopiec lub dziewczynka, zostało skonfrontowane z chorą seksualnością w
domu w młodym wieku i mogło już doświadczyć nadużyć?
Pozostawiam więc dwoje dzieci, które już rozwijają swoje osobowości, które już doświadczyły pierwszych konfliktów i być
może rozwijają się w osobowości konfliktowe, a mianowicie osobowości, które łatwiej ulegają
wykorzystaniu. Inne, które łatwiej wykorzystują.
A kiedy dwoje z nich spotyka się razem - mówię teraz o władzy, mówię o napaści, wtedy w tych przytulnych zakątkach
dzieje się wiele rzeczy, o których nawet nie śnilibyśmy w naszych koszmarach o tym, co dzieci robią sobie nawzajem.
Niemniej jednak koncepcje te są uzasadnione zapobieganiem nadużyciom we wszystkich sprawach.
Oczywiście edukacja seksualna ma również na celu zapewnienie, że dzieci w niebezpiecznych sytuacjach są w stanie
uzyskać pomoc, zwrócić się do kogoś i mają język, aby to zrobić.
AWO, jeden z największych operatorów żłobków i przedszkoli w Niemczech, publikuje nawet swoją wersję programu WHO w broszurze
zatytułowanej "Koncepcje ochrony przed wykorzystywaniem seksualnym dzieci i młodzieży w placówkach i usługach".
Czytamy w niej to, co wszyscy znamy aż za dobrze, od Kentlera po Timmermansa . .
I jest ich coraz więcej.
Tak, na przykład w koncepcji przedszkola z Dolnej Saksonii jest napisane:
„Zabawy polegające na odkrywaniu ciała, często nazywane zabawami w lekarza, są jedną z najczęstszych i
najbardziej znanych form wyrażania seksualności u dzieci.
Aby zapobiec naruszeniom granic, ważne jest, aby rodzice, a także asystenci edukacyjni i specjaliści w placówkach
wielokrotnie omawiali z dziećmi następujące zasady dotyczące zabaw związanych z odkrywaniem ciała.
1. Dobrowolność — czy wszystkie dzieci mają ochotę na zabawę?
2. W każdej chwili można powiedzieć „stop”. Nie oznacza nie!
3. Nikomu nie zostanie wyrządzona krzywda.
4. Nie wkłada się niczego do otworów ciała.
5. Podobny wiek: różnica wieku nie powinna być zbyt duża, aby nie powstała dysproporcja sił.
6. Pomoc można wezwać w dowolnym momencie. Uzyskanie pomocy to nie donosicielstwo".
Cóż, są to typowe zasady i kiedy się nad tym zastanowię, jeśli będzie się powtarzać dzieciom te zasady
przez cały czas, wtedy właśnie wpadną na ten pomysł.
Tak, zdecydowanie! Kiedy wprowadza się te terminy, najpierw sprawia się, że dzieci widzą, że
coś takiego istnieje, a następnie badają to dalej.
Jest to w zasadzie całkowicie niepotrzebne dla dzieci.
Jeśli nie rozwija się samoistnie, ale tylko dzięki temu impulsowi.
Ironia całej sprawy polega na tym, że żadna z tych koncepcji edukacji seksualnej nie byłaby
w rzeczywistości obowiązkowa w przedszkolach.
Zawsze tak to brzmi, ale wcale tak nie jest.
Jedyną rzeczą, do której zostały zobowiązane, jest wprowadzenie koncepcji ochrony przed przemocą od
2021-2024 r. w wyniku ustawy o Wzmocnieniu Dzieci i Młodzieży.
Każde przedszkole musi je posiadać, aby uzyskać licencję na prowadzenie działalności lub móc ją utrzymać.
W ramach tej koncepcji ochrony przed przemocą wdrażane są teraz wszystkie te koncepcje edukacji seksualnej.
I wszystko jest pomieszane.
Koncepcje prewencyjne mają na celu zapobieganie popełnianiu przez dorosłych przestępstw przeciwko dzieciom oraz
zapobieganie wykorzystywaniu seksualnemu dzieci przez dorosłych w instytucjach publicznych.
Jednocześnie mówi się, że aby upewnić się, że dzieci nie są wykorzystywane, tworzymy koncepcje
edukacji seksualnej, aby dzieci mogły nazywać rzeczy.
Ale to przecież nie dotyczy dzieci.
Aby zapobiec wykorzystywaniu seksualnemu, należy zwrócić się do dorosłych.
Cóż, myślę, że w sytuacji, w której dziecko musi powiedzieć NIE, aby nie być narażonym na obraźliwe
zachowanie ze strony innych dzieci, to już jest znęcanie się.
Tak, zostało to przemyślane.
Kiedy gramy, nie krzywdzimy innych. Nie, nie.
Mówisz STOP ... - Tak, wiem. - ...wtedy przestaniemy, w porządku.
Czy dzieci potrafią w ogóle powiedzieć „nie”, czy też w tym przypadku również
zachowania dorosłych są przenoszone na małe dzieci?
"Powiedziałabym po prostu, że to nie działa.
Oczywiście dzieciom należy powiedzieć, że ich ciało należy do nich i że nikt nie może go dotykać, jeśli sobie tego nie życzą.
Trzeba i należy to powiedzieć dzieciom.
Po prostu nie można oczekiwać, że będą w stanie to zrobić.
Nie w tym wieku, nie w wieku przedszkolnym, nie ma mowy, żeby to zrobili.
Będą w stanie to zrobić później, gdy będą nastolatkami - a wielu z nich nie będzie w stanie
tego zrobić. Musi więc nauczyć się mówić NIE.
Ale nie można oczekiwać, że dzieci w wieku przedszkolnym będą w stanie to zrobić.
To początek nauki, że potrafię się odgraniczyć – ale na pewno uda mi się to dopiero znacznie później.
Tak, zapamiętajmy to.
Nisza edukacji seksualnej z oczywistymi powiązaniami z pedofilią zajęła wpływowe organizacje i wykorzystuje je do odgórnego
forsowania wysoce problematycznej agendy, w ramach której rzeczy, które w rzeczywistości są sprawą dla
prokuratorów i urzędów ds. młodzieży, mają stać się częścią codziennego życia w przedszkolu - dosłownie.
„Krajowy Urząd ds. Młodzieży w Dolnej Saksonii zablokował utworzenie „pokoju do odkrywania
ciała” w przedszkolu Arbeiterwohlfahrt w Hannowerze.
Koncepcja edukacyjna została uznana przez Ministerstwo Edukacji za zagrażającą dobru dziecka".
Poruszenie było wielkie w 2023 r. , jakby to wszystko było taką niespodzianką.
Ale w rzeczywistości dokładnie to dzieje się we wszystkich naszych przedszkolach. [Urząd ds. Młodzieży
zakazuje pokoju do "gier seksualnych" w przedszkolu.)
Niektóre lewicowe media od dawna wspierają ten program.
Jednak obecnie " czas duch” grozi przejęciem kontroli nad mediami, co można zaobserwować w tym
regionalnym reportażu SATA z kwietnia 2025 roku:
„Zabawy w lekarza lub badanie ciała w przedszkolu, masturbacja ...
Dolna Saksonia ponownie, tak samo jak w Hanowerze.
Ale zamiast zakazać tego, Minister Kultury broni teraz tej koncepcji ze wszystkimi
półprawdami i nieprawdami, które tutaj ujawniliśmy.
"Każda instytucja jest zobowiązana do określenia w swoich koncepcjach, jak radzić sobie z rozwojem dzieci i są one oparte
na standardach edukacyjnych i naukowych. , a zatem są ściśle monitorowane i weryfikowane przez państwowy Urząd ds. Młodzieży".
"Jeśli weźmie się tylko jeden fragment z koncepcji, mówią osoby odpowiedzialne w Bramsche,
może to szybko doprowadzić do nieporozumień."
Nieporozumienia? Wcale nie!
Jest to sponsorowane przez państwo zagrożenie dla dzieci napędzane przez lewicowych ideologów w mediach i polityce.
Oprócz mitów, takich jak zapobieganie nadużyciom i rygorowi naukowemu, istnieje jeszcze jedna zasada prawna.
Można to również zaobserwować w Timmermann 2013: Domniemane prawa dziecka.
"Oczywiście również prawo do pozytywnego i indywidualnego rozwoju seksualności dzieci ..."
Krótko mówiąc: ponieważ dzieci mają prawo do edukacji seksualnej, którego jednak rodzice mu nieustannie odmawiają, to
państwo musi wkroczyć do akcji i egzekwować to rzekome prawo.
I właśnie dlatego, z punktu widzenia tej ideologii, jest to ideał: Seksualność dzieci kontra seksualności dorosłych.
Każdy, kto zaprzecza, że dzieci są dziećmi i reinterpretuje je jako istoty seksualne, może z zadowoleniem przyjąć ten rozwój,
ale musi zaakceptować pytanie, czy może to być zbieg okoliczności, że powstał on w
obszarach, w których dzieci są niczym więcej jak:
Obiekty pożądania seksualnego dorosłych pedofilów.
A jednak: osadzone w wszechobecnym „szaleństwie różnorodności”, jest ono realizowane bez ograniczeń – z taką
siłą, że nawet po stronie konserwatystów niewielu polityków ma odwagę się temu sprzeciwić.
"Rozesłaliśmy to badanie do wszystkich posłów do Parlamentu Europejskiego.
Mieliśmy listę 700 osób i niestety tylko 3 z tych 700 osób odpowiedziały.
Do tej pory nie zrobiono nic, by podważyć wiarygodność tego dokumentu.
To pokazuje, jak bardzo politycy są obecnie zainteresowani ochroną dzieci.
Ludzie rozmawiają na wiele tematów, ale rzadko o dzieciach".
] „Biorąc pod uwagę, że zarówno grupa ekspertów, jak i wykorzystane źródła są jednostronne, utrzymanie
tego rodzaju edukacji seksualnej służy moim zdaniem całkowitemu rozdwojeniu dzieci w ich istocie.
A jeśli od samego początku przyzwyczajają dzieci do związków seksualnych lub postrzegają seksualność jako coś, co je się jak
słodycze, jak dobro konsumpcyjne, jeśli są przyzwyczajeni do ciągłego zmieniania partnerów, to pojawia się
pytanie, kiedy taka osoba zdecyduje się na przykład założyć rodzinę i wejść w stabilny związek?".
Dokładnie to czuje wielu rodziców. Właśnie dlatego istnieje opór i warto go stawiać.
Wraz z innymi rodzicami, matka z Saksonii-Anhalt była w stanie powstrzymać wprowadzenie tej koncepcji w swoim przedszkolu.
"Ogólnie rzecz biorąc, przeszkadza mi to, że w ogóle istnieje koncepcja edukacji seksualnej, ponieważ dla
mnie terminy seksualność i dzieciństwo nie idą w parze. One się wzajemnie wykluczają".
Z kolei matka z Dolnej Saksonii żałuje, że nie zaprotestowała od razu.
"Tak naprawdę jestem na siebie zła, że nie krzyknęłam od razu na tym wieczorze dla rodziców i nie
powiedziałam: Nie, nie chcę tego dla mojego dziecka!
Radziłabym wszystkim dużo dokładniej przyjrzeć się koncepcji przedszkola, do którego
posyłam swoje dziecko, aby było pod dobrą opieką.
A jeśli pojawi się taka zseksualizowana koncepcja pedagogiczna, radziłabym wszystkim powiedzieć NIE.
A jeśli przedszkole tego nie powstrzyma, to faktycznie radziłabym oddać dziecko gdzieś indziej, zabrać je!
Ponieważ wierzę - i widzę to po moim synu po tylu latach - że nie zapomniał.
I nie wiem, jak bardzo może cierpieć z powodu tego pierwszego doświadczenia seksualnego, gdy osiągnie wiek dojrzewania.
Nie mogę jeszcze tego przewidzieć".
„Jeśli wyobrażamy sobie, że jest to zjawisko regularne i normalne w okresie dojrzewania, to należałoby również udowodnić,
dlaczego w pewnych okolicznościach jest to zbyt późno i może nawet sprzyjać niekorzystnemu przebiegowi rozwoju.
Ale nie ma na to dowodów.
Więc po co mam wywoływać impulsy seksualne w okresie dzieciństwa, skoro dzieci nie potrzebują tego do zdrowego rozwoju.
Jeśli więc tego brakuje, nikt jeszcze nie udowodnił, że dzieci rozwijają się wtedy
nienormalnie lub w sposób rzucający się w oczy.
Obserwujemy jednak wzrost liczby napaści na tle seksualnym, odkąd takie metody stały się popularne, a związek ten jest oczywisty.
Ale nie mogę udowodnić, że jest odwrotnie".
"Wniosek: te koncepcje naprawdę dostarczają wskazówek dotyczących napaści i prawdziwej seksualizacji - od samego początku".
"Ponadto to rodzice są odpowiedzialni za edukowanie swoich dzieci w tych rzeczach i odpowiadanie
na wszelkie pytania, jakie mogą mieć w tym wieku.
W końcu to nie dzieci skupiają się na tym, że nieustannie mają do czynienia z seksualnością bez pytania.
„Tak, i chodzi też o to, aby rodzice byli naprawdę czujni.
Rodzice naprawdę muszą być czujni i muszą sobie to pokazać".
]„Te koncepcje edukacji seksualnej dla przedszkoli muszą zniknąć.
Nie ma na to miejsca w przedszkolu. Dzieci tego nie potrzebują.
Dzieci potrzebują więzi, a nie edukacji seksualnej. To szaleństwo!"
Stań się również aktywny.
Udostępniaj ten film, informuj swoje otoczenie, rozpowszechniaj materiały informacyjne.
Pokaż innym, co się dzieje.
Ponieważ jest to błędna droga, z której nasze społeczeństwo nie może się wystarczająco szybko wycofać.
Ostatecznie wszystko zależy od nas, rodziców.
Jesteśmy ostatnim bastionem przeciwko seksualizacji i atakowi na nasze dzieci: „Miejsce przestępstwa przedszkole
(Atak na nasze dzieci)" Projekt filmowy "Demo dla wszystkich".
Jeśli chcecie wesprzeć naszą pracę, będziemy wdzięczni za waszą darowiznę.
I nie zapomnij zasubskrybować kanału i newslettera.