Sulmet seksuale mes fëmijëve në qendrat e kujdesit ditor janë në rritje.
Kjo ishte titulli në Bild në dhjetor 2024: Sulmet e regjistruara në Renani Veriore-Vestfali: Shifra të
reja tronditëse mbi dhunën në qendrat e kujdesit ditor:
Gati 2,000 raste të dëmtimeve trupore ++ Sulmet seksuale u dyfishuan më shumë se dyfish
Gazeta NW Nachrichten raportoi më 13 shtator të këtij viti: Dhunë dukshëm më e madhe në kopshtet e
Severen Renani-Vestfalisë – sulm fizik dhe abuzim seksual
Që nga viti 2022, numri i rasteve të raportuara është më shumë se dyfishuar.
Në Renani Veriore-Vestfali, rastet e dhunës seksuale të kryera nga fëmijët janë pothuajse trefishuar.
13.09.2025] Këto janë vetëm dy tituj përfaqësues nga shteti federal Renani Veriore-Vestfalia.
Ky zhvillim i rrezikshëm nuk është rastësi:
Që nga gushti i vitit 2024, çdo kopsht është i detyruar të dorëzojë të ashtuquajturin "koncept për mbrojtjen nga dhuna".
Shumë institucione gjithashtu integrojnë konceptet e edukimit seksual në këtë kontekst.
"Dhomat e eksplorimit të trupit", "qoshet e rehatshme" dhe lehtësitë e ngjashme nuk janë të rralla.
Trendet, të cilat promovohen si me vlerë arsimore, burojnë nga standardet e OBSH-së për edukimin seksual në Evropë.
Përmbajtja e këtyre standardeve është jashtëzakonisht shqetësuese.
Për fëmijët nga 0 deri në 4 vjeç, rekomandohet sa vijon: "Kënaqësia dhe dëshira për të prekur trupin e vet,
masturbimi në fëmijërinë e hershme" ose "përjetimet epshore, intimiteti fizik si pjesë e jetës njerëzore".
- e lidhur me këtë është përvetësimi i aftësive seksuale përmes të ashtuquajturave "lojëra doktori".
Fëmijët 4 deri në 6 vjeç duhet të flasin për tema seksuale!
Kjo u diskutua gjithashtu herë pas here në mediat publike, por pa zbuluar agjendën
jashtëzakonisht problematike të infiltrimit pedofil prapa saj.
Sociologu francez Thibault Kerlirzin nga organizata për mbrojtjen e fëmijëve Mamans Louves shqyrtoi burimet e
rekomandimeve shkencore të standardeve të OBSH-së dhe hasi në autorë nga grupet e lobimit që mbështesin hapur pedofilinë.
Ndër ta janë njerëz që kanë botuar në revista pedofilësh dhe janë thellësisht të ngulitur në këto qarqe.
Broshura edukative "Die schleichende Pädophilisierung" (Paedofilizimi i ngadaltë) nga
organizata për mbrojtjen e fëmijëve Demo für alle thotë:
Fëmijët e seksualizuar janë një parajsë për pedofilët.
Megjithatë, seksualizimi fshihet jo vetëm në qoshet e errëta të internetit, por edhe në hapësira
që duken të mbrojtura, si shkollat dhe kopshtet.
"Tatort Kita" është një thirrje për të gjithë prindërit, edukatorët, stafin e zyrës së mirëqenies së të rinjve dhe
pjesën tjetër të sistemit të drejtësisë për të ndaluar këtë rrezikim të mirëqenies së fëmijëve të sponsorizuar nga shteti.
Për të mbrojtur fëmijët tanë: Ju lutemi shpërndani këtë mesazh të rëndësishëm!
Një falënderim i madh i takon mbi të gjitha aleancës së veprimit DemoFürAlle!
TRAJLER
"Epo, termi 'koncepti i edukimit seksual' nuk u përmend kurrë."
Këto janë raporte shqetësuese.
"Ky: 'Zyra Shtetërore e Mirëqenies së Rinisë ndalon hapësirën e planifikuar për eksplorim fizik në kopshtin e fëmijëve'"
Dhe ka gjithnjë e më shumë prej tyre.
"Atëherë fillova të mendoj nëse koncepti ishte vërtet kaq i mirë."
Çfarë po ndodh në kopshte tona?
"Njerëzit janë qenie seksuale që nga fillimi."
"Lojërat e mjekut janë pjesë e zhvillimit normal të fëmijërisë. Qoftë që ata të shijojnë prekjen apo lojën apo jo."
Në këtë film, do të tregojmë se si një trend shumë problematik në edukimin seksual ka marrë rrënjë në organizata me ndikim.
"Ja ku është ajo matricë famëkeqe."
"Ajo ka sjellë në dritë gjëra që të gjithë prindërit dhe të gjithë udhëheqësit politikë duhet t'i dinë."
Qëllimi i tyre: një dimension i ri i seksualizimit të fëmijëve.
Por çfarë ndikimi ka kjo te fëmijët më të vegjël?
"Pastaj, në këto qoshe të ngrohta, ndodhin gjëra që nuk mund t'i imagjinonim as në makthet tona më
të këqija, gjëra që fëmijët i bëjnë njëri-tjetrit."
"Kjo tashmë është një abuzim."
"Po!"
"Në të vërtetë, jam e acaruar me veten që nuk fola menjëherë në atë mbrëmje prindërore dhe të
thoja, 'Jo, nuk e dua këtë për fëmijën tim.'"
Çështjet që në të vërtetë janë më shumë në kompetencë të prokurorëve publikë dhe zyrave për mirëqenien e të
rinjve do të bëhen të zakonshme në qendrat e kujdesit ditor.
Skena e krimit: kopshti i fëmijëve. Sulmi woke ndaj fëmijëve tanë.
Është një trend që ka vazhduar për dekada: seksualizimi i shoqërive perëndimore.
Më shumë e më shumë, më shpejt e më shpejt, më rebelë e më rebelë, dhe gjithnjë e më të synuara ndaj fëmijëve.
Ajo në fakt duhej të jepte një lexim për fëmijë në bibliotekën komunale të Bargteheide sot: "Drag Queen Veuve Noire".
"Por kjo është, natyrisht, një shenjë tjetër e rëndësisë së këtij lloji të punës arsimore, të cilën e bëjmë edhe ne."
Sepse vetëm kur angazhohemi në mënyrë aktive me çerdhet, shkollat dhe kolegjet profesionale, mund të
arrijmë me të vërtetë sukses në edukimin e njerëzve.
Hetoni? Me çfarë?
"Në qershor, ajo dëshiron të bashkëpunojë me drag king-un Eric Bigclit..."
Mynih, imazhe të ngjashme, e njëjta temë:
"... organizoni një lexim për fëmijë 4 vjeç e lart."
Trendi drejt seksualizimit gjithnjë e më të hershëm nuk është një fenomen gjerman.
Torrevieja, Spanjë: Fëmijë të vegjël kërcëjnë me kostume prostitutash në një paradë homoseksuale.
Pedofilia në rrugën e hapur.
A i takon fare fëmijët të jenë në paradat e krenarisë gay?
Duket se kështu është në Vroclav, Poloni.
Në Londër, Parada e Krenarisë tani ka zonën e vet për familje dhe fëmijë.
Botuesi britanik arsimor "twinkl" glorifikon agjendën e ylberit ("të drejta të barabarta për të gjithë") në këtë mënyrë.
Dhe kjo shkaktoi një trazim të madh në SHBA:
"Po vijmë për fëmijët tuaj," brohoritën pjesëmarrësit në një paradë të krenarisë homoseksuale në Nju Jork.
Ishte thjesht një keqkuptim, i siguruan iniciatorët të gjithëve.
Slogani ishte marrë jashtë kontekstit.
Me të vërtetë?
Frankfurt am Main, Korrik 2025:
Është Dita e Christopher Street, ose më saktë Ditët.
Ajo që nisi si paradë e krenarisë së homoseksualëve tani është bërë një ngjarje katërditore në bregun e lumit Main,
dhe fëmijët janë gjithashtu shprehimisht të mirëpritur këtu.
I ashtuquajturi CSD Mile reklamon zonën e vet për të rinjtë dhe familjet.
'I përsosur për fëmijët që të lënë imagjinatën e tyre të lirë,' sipas organizatorëve.
'Më në fund, hapësirë për mysafirët tanë të vegjël,' shkruajnë ata në Instagram.
Prandaj: Karusele dhe kështjella të fryrshme pranë stendeve fetishe.
Unikornët e ylberit takohen me ideologjinë e ylberit.
Homoseksualë me veshje lëkure pranë fëmijëve të vegjël – sikur të ishte krejtësisht e natyrshme në një
ngjarje që fokusohet në seksualizimin e plotë të të rriturve.
Nuk ka kritika, të gjithë po marrin pjesë.
Por ndërsa vetëm disa prindër vullnetarisht i çojnë fëmijët e tyre këtu, ka vende të tjera ku të
gjithë prindërit duhet t'i çojnë fëmijët e tyre.
Në shumë vende, seksualizimi tashmë është i zakonshëm në shkolla.
Por kjo nuk është e gjitha.
Tani po fillon edhe në qendrat e kujdesit ditor.
Çfarë efekti ka kjo tek fëmijët?
Cilat janë rreziqet e përfshira dhe çfarë ndodh me interesat e prindërve?
Për këtë film, ne kaluam muaj duke hulumtuar, duke u takuar me ekspertë, duke analizuar rrjetet
dhe zbuluam disa informacione shqetësuese në sfond.
Këtu paraqesim rezultatin.
Gjërat që të gjithë prindërit duhet t'i dinë – dhe gjithsesi të gjithë politikanët.
"Kjo është një çështje që qartë shqetëson gjithnjë e më shumë prindër: seksualizimi i hershëm i
fëmijëve të tyre, tani madje edhe në kopshte."
"Po, kjo është krejtësisht e çmendur."
Të gjitha llojet e gazetave po raportojnë për të.
Këtu: Zyra Shtetërore për Mirëqenien e Rinisë ndalon hapësirën e planifikuar për eksplorim fizik në kopësht.
Kjo ishte në Hanover.
Ne e kemi këtë këtu në Braunschweig: lojë mjeku në kopsht.
Kopshti shqyrton hapësirën për lojëra seksuale.
Në Kerpen: Masturbimi dhe lojërat e mjekut.
Pra, kudo, dhe madje e ke edhe në kopshte katolike.
Kopshti katolik anulon ngjarje skandaloze që përfshijnë lojërat "mjek" – në Këln.
Dhe Zvicra e ka gjithashtu: dhomat për lojëra mjeku janë të zakonshme në kopshtet zvicerane.
"Kjo është gjithashtu diçka që e kemi përjetuar me 'Iniciativën e Veprimit të Prindërve'."
Po marrim gjithnjë e më shumë letra nga prindër të shqetësuar që na kontaktojnë për të thënë se ky lloj edukimi apo
instruksioni seksual po bëhet i tepruar në kopshtet e fëmijëve.
Kjo varion nga shfaqja e librave deri te sulmet që ndodhin mes bashkëmoshatarëve ose fëmijëve.
Ka disa gjëra që të bien në sy dhe që janë vërtet shumë, shumë shqetësuese.
Kjo është një lajm shqetësues.
E gjithë kjo është jashtëzakonisht stresuese dhe jashtëzakonisht personale për të prekurit , prandaj nuk janë
shumë njerëz që duan të flasin për këtë para kamerës .
Kerstin Kramer ka rënë dakord të takohet me disa prindër që kanë pranuar ta bëjnë pikërisht këtë.
Në kërkesë të tyre, ne nuk do të zbulojmë vendbanimin ose identitetin e të prekurve.
Të vetmen gjë që mund të themi është se udhëtimi ynë na çon në një qytet të vogël diku në Bavari.
Dhe historia fillon mjaft pa bujë me një bisedë midis dy nënave në kopësht.
"Dhe ajo më tregoi për djemtë e saj, të cilët qeshnin me zemër në shtëpi për vajzën tonë,
ose më saktë për përvojat që kishin ndarë."
Dhe djemtë thanë se vajza jonë e futi gishtin në prapanicë, gjë që e bëjnë gjithë ditën në shtëpi.
Por vajza e nënës së përfshirë e kujton krejt ndryshe.
"Pastaj e pyeta drejtpërdrejt për këtë. Çfarë ishte?"
A është vërtet e vërtetë ajo që më tha mami?
Po, mami, është e vërtetë, por nuk ishte aspak siç të tha ajo.
Nuk ishte aspak ashtu kur djemtë më hoqën pantallonat.
Më falni, çfarë është?
Dhe pastaj ajo tha se këta djem i kishin zbritur pantallonat, dyshohet se disa herë, jo
vetëm një herë, dhe se kjo ndodhte rregullisht.
Po, ata na kontaktuan, dhe unë tashmë kisha folur me të në telefon më parë, dhe pastaj ajo gjithashtu përmendi gjatë bisedës
se vajza e saj ishte sulmuar seksualisht disa herë nga dy djem.
Pra, po flasim për fëmijë këtu.
Skena e krimit: një kopsht ekologjik në pyll.
Ndër të tjera, në hapësirën e hapur kishte një tub në të cilin fëmijët mund të futeshin.
"Ka një jashtë në oborr, një tub, një tunel, ku mund të fshihesh."
Ajo që nuk mund të shihet nga jashtë.
"Nëse nuk e shikon drejtpërdrejt."
Këtu, duket, ndodhën sulmet.
Po, dhe më vonë doli që djemtë e kishin detyruar dhe kërcënuar që të hiqte pantallonat
para tyre dhe t'i vendoste gjëra në prapanicë.
Është e mundur që djemtë gjithashtu t'i kenë futur gishtat në prapanicën e saj.
Duke marrë parasysh moshën e fëmijëve, saktësisht çfarë ndodhi mbetet e paqartë.
Por është e qartë se diçka ka ndodhur, dhe diçka serioze madje.
"Në fakt, vajza jonë kishte lëndime në zonën gjenitale gjatë asaj kohe.
Dhe unë me të vërtetë shkova te pediatri për të pyetur: Çfarë është? Çfarë duhet të bëj? Si është?
Ajo e shikoi, e vuri re, nuk mund të thoshte asgjë.
Dhe ajo gjithashtu tha se nëse fëmija nuk flet për këtë, unë nuk duhet të hulumtoj më tej, për
të mos përkeqësuar ndonjë traumë që mund të ketë.
Megjithatë, ajo që është edhe më e jashtëzakonshme është mënyra se si institucioni iu përgjigj incidentit.
"Është thjesht një histori që vajza ime e shpiku gjithsesi."
Dhe nëse kanë ndonjë pyetje rreth seksualitetit, atëherë do ta sqarojmë.
Ajo që gjithashtu më bëri të mendoj ishte se, si nënë – ose si baba – duam ta bëjmë vetë dhe nuk
duam domosdoshmërisht ta marrim nga institucioni.
Dhe gjithashtu i përmenda asaj se do të doja të shihja konceptin e mbrojtjes.
Po, po, e kemi një – na duhet edhe ajo.
Por nuk më është dhënë kurrë.
Ata nuk donin që unë të shikoja brenda.
Dhe më vonë doli, pasi edhe nëna u përpoq të fliste me menaxhmentin e kopshtit.
Dhe gjithçka iu përcjell fëmijës.
Sipas parimit se gjithçka është thjesht imagjinatë.
Por më vonë doli që një fëmijë tjetër kishte përjetuar të njëjtën gjë – me të njëjtët djem.
"Dhe mund të jemi të lumtur që e zbuluam relativisht herët, sepse atëherë mundëm të reagonim menjëherë."
Epo, them 'ne', por ti reagove, po, e zotërove.
Ne arritëm të vepronim menjëherë për të mbrojtur fëmijën tonë.
Në këtë familje tjetër, ata e mësuan shumë vonë.
Vajza tani ndjek një çerdhe tjetër.
Nëse fëmija është traumatizuar nga ngjarjet, do të bëhet e qartë vetëm në të ardhmen e largët.
Një gjë është e sigurt: sa e vështirë qoftë të rikrijosh në detaje se çfarë ndodh vërtet në të tilla "shpella përkëdheljeje"
në qendrat e kujdesit ditor, pasojat mund të jenë serioze.
Dhe kjo pa asnjë lojë mjeku apo diçka të tillë.
"Nuk kishte as dhomë eksplorimi në kuptimin e vërtetë të fjalës."
Fëmijët thjesht u lanë vetëm.
Por pikërisht kjo është çështja.
Kjo është pikërisht ajo që përcaktohet në konceptet e edukimit seksual të qendrave të kujdesit ditor.
Pranohet që fëmijët do të eksplorojnë njëri-tjetrin pa mbikëqyrje, do të prekin organet gjenitale të
njëri-tjetrit dhe do të fusin objekte në orificet e tyre.
Askush nuk e vëren.
Dhe fëmijët gjithashtu janë në një moshë ku nuk e komunikojnë domosdoshmërisht këtë hapur.
"A është kjo një rastësi?"
Çfarë thonë në të vërtetë ekspertët që janë të njohur me psikologjinë e fëmijëve dhe keqtrajtimin?
Ne kemi një kontakt interesant në Neubrandenburg. Ata janë një çift i martuar.
Të dy janë psikoterapistë për fëmijë dhe adoleshentë, kështu që le të shohim çfarë kanë për të thënë për këtë.
Pra, po shkojmë përsëri në turne. Këtë herë në Neubrandenburg.
Anja dhe Roman Göbeke na mirëpresin në praktikën e tyre.
Normalisht, ata kujdesen për pacientët e tyre këtu.
Psikoterapistët dhe terapistët e sjelljes ndihmojnë fëmijët dhe adoleshentët të kapërcejnë
traumën ose çrregullimet e ankthit, për shembull.
"Pra, terapia e sjelljes zhvillohet këtu në këtë dhomë."
Para kësaj, Roman Göbeke punoi në kopshte për disa vjet.
Në aspekt profesional, puna e tij gjithmonë ka qenë për mirëqenien e fëmijëve.
"Prindërit janë natyrisht pjesë e kësaj."
Këto tashmë janë marrë parasysh në aplikim, dhe ka këto orë të personave të referencës.
Kjo do të thotë që na duhet hapësirë për fëmijët dhe prindërit.
Por më të rinjtë janë në qendër të vëmendjes këtu.
Kjo gjithashtu vlen për fushën e punës së Anja Göbeke.
"Pra, kjo është dhoma për psikologjinë e thellësisë dhe terapinë me lojë."
Është pak më e madhe se dhoma tjetër sepse kam nevojë edhe për lodra të mjaftueshme këtu.
Në pak fjalë: ju të dy i njihni fëmijët dhe psikikën e tyre.
Ata gjithashtu trajtojnë rregullisht viktimat e abuzimit.
Ne duam të dimë se çfarë mendojnë Anja dhe Roman Göbeke për trendin drejt seksualizimit gjithnjë e më të hershëm.
"Mendoj se seksualiteti është diçka që duhet të integrohet në emocionalitetin e të rriturve dhe në marrëdhëniet e pjekura."
Pra, kjo nuk është diçka që mund të shihet në izolim, por duhet vërtet të integrohet.
Dhe gjithashtu duhet të jetë kështu që fëmijët tashmë të kenë përfunduar identifikimin e tyre gjinor.
Po, mirë, kjo do të ishte në moshë puberteti, në rastin më të hershëm.
Pra, ti ende po kërkon me ngulm identitetin tënd, përfshirë edhe identitetin tënd gjinor.
Dhe kjo duhet të përfundojë para se të ndodhin ndonjë akt seksual.
Çdo gjë tjetër do të ishte e parakohshme, pasi fëmijët do të mbingarkoheshin nga ajo.
Dhe sepse seksualiteti do të ishte atëherë diçka e izoluar në këtë kontekst dhe ende e paintegruar.
"Epo, gjithmonë kam përjetuar fëmijët kështu dhe gjithashtu kam vërejtur se ata tashmë janë të interesuar për
faktin që ekzistojnë dy lloje të ndryshme njerëzish."
Por kjo kufizohet në vëzhgim dhe perceptim: ka njerëz që duken ndryshe dhe kanë gjini të ndryshme nga unë.
Dhe kjo pothuajse përcakton shkallën e kuriozitetit të një fëmije.
"Kur mendoni se fëmijët fillojnë të zhvillojnë një ndjenjë turpi?"
Dhe çfarë ndodh kur ajo shqetësohet, turpërohet ose shtypet?
"Epo, së pari, mund të vërej qartë një sjellje të caktuar te fëmijët kur shkojnë në tualet."
Fëmijët rregullisht kërkojnë që tualeti të ketë bravë.
Kjo do të thotë se ata kanë një impuls të natyrshëm për t'u larguar nga ai vend.
Pra, mund të vërej tashmë që në atë moshë – mosha e kopshtit zakonisht fillon në moshën 3 vjeç – një ndjenjë turpi
dhe nevoja për të vendosur kufij, për t'i perceptuar kufijtë fizikë si të sigurt, janë shumë të pranishme.
"Gjithashtu, nëse një fëmijë ka zhvilluar një lidhje të mirë, atëherë ai mund të bëjë
dallimin midis të huajve dhe njerëzve të njohur."
Kjo është një shenjë e një lidhjeje të mirë.
Dhe pastaj fëmijët gjithashtu bëhen të turpshëm pranë të huajve në një moshë të caktuar, rreth 8 muajsh.
Kjo është një shenjë e mirë, sepse tregon se mund të bëjë dallimin midis të huajve dhe njerëzve të njohur.
Dhe, natyrisht, sapo një fëmijë të jetë në gjendje të dallojë midis të panjohurve dhe njerëzve të njohur,
ai mund të mos dëshirojë të preket nga të panjohurit.
Dëshiron të ruajë një distancë të caktuar dhe sigurisht nuk dëshiron të preket në zonat e tij private.
Po, kjo është diçka që një fëmijë normalisht do ta refuzonte, nëse është zhvilluar në mënyrë të shëndetshme.
Dhe çrregullimet e lidhjes, për shembull, karakterizohen pikërisht nga fakti që fëmijët nuk janë në gjendje ta bëjnë këtë.
Prandaj ata thjesht nuk mund të bëjnë dallimin midis të panjohurve dhe njerëzve të njohur dhe do të
sillen në një mënyrë praktikisht të "dëmtuar në distancë".
"Dhe kontakto këdo që të duash."
"Të krijosh kontakt ose madje të bashkëpunosh me dikë dhe ndoshta të mos tregosh këtë frikë, por pikërisht kjo
është shenja e një zhvillimi të dështuar dhe se nuk është formuar asnjë lidhje e shëndetshme."
"Kjo është, natyrisht, krejtësisht në kundërshtim me atë që gjithmonë pretendohet në këto koncepte të seksualitetit."
Gjithmonë ka një fokus kaq të madh në atë që quhet arsim.
Por kurrë nuk përmendet angazhimi.
"Gjithashtu është e përshtatshme që gjithmonë të jenë të njëjtët ekspertë që u jepet zë."
Këta përfshijnë, për shembull, Uwe Sielert, Jörg Maiwald dhe Stefan Timmermanns. Nga të tjerët dëgjohet pak.
"Ka plot zëra të tjerë atje."
Për shembull, profesori Christian Schubert, i cili është mjek dhe psikolog në Spitalin Universitar të Innsbruckut.
"Ndalesa jonë e ardhshme: Innsbruck në Austri."
Këtu takojmë një shkencëtar, profesor universiteti dhe psikolog, i cili gjithashtu konsiderohet kritik i aspekteve të ndryshme
të mjekësisë moderne, që ai i sheh si zhvillime të padëshiruara.
Një qasje holistike ndaj trupit, mendjes dhe shpirtit është teza e tij kryesore, të cilën ai
gjithashtu e promovon në këtë libër jo-fiksion.
Së pari, duam të dimë: a do të kishte menduar ai se ky zhvillim, i cili tani është i dukshëm në kopshte,
do të ishte i mundur në fillim të karrierës së tij?
"Po, por a do të kishe menduar se pastaj do të flisnim për qoshe të ngrohta dhe dhoma për vetë-eksplorim në kopështet?"
Pra, ku duhet të zbulojnë fëmijët dëshirën e tyre seksuale?
"Jo, absolutisht jo!"
Të paktën, ata nuk duhet të zbulojnë dëshirën e tyre seksuale; kjo është shumë larg asaj që mund ta imagjinoja.
"Kam këtu një citat nga profesori Jörg Maiwald, i cili është profesor nderi për të drejtat e fëmijëve dhe mbrojtjen e
fëmijëve, dhe ai shkruan në gazetën 'Kindheit' (Fëmijëria):
Ideja që fëmijët mund të rriten pa u ngarkuar nga ndjenjat, mendimet dhe veprimet seksuale është një
fantazi që është larg realitetit, nuk u bën atyre drejtësi dhe madje mund t'u shkaktojë dëm.
"Po, kam një qëndrim të qartë mbi këtë."
Supozoj, domethënë — jam i ndikuar nga psikoanaliza, duhet thënë — kështu që jam psikoterapist psikodinamik, psikoterapist
mjekësor — i cili, natyrisht, është gjithashtu i hapur ndaj konsideratave psikoanalitike
lidhur me zhvillimin psikoseksual të një fëmije.
Sigurisht që atje po zhvillohet diçka, nuk ka asnjë dyshim për këtë.
Por për mua, aspekte të tjera janë thjesht më të rëndësishme kur bëhet fjalë për zhvillimin e fëmijës.
Dhe kjo ka të bëjë me lidhjen, me lidhjen e sigurt, me një shtëpi të shëndetshme, të ngrohtë dhe të sigurt.
Kjo është gjëja më e rëndësishme, është një themel që i nevojitet një fëmije, që i nevojitet çdo njeriu, dhe
kjo është ajo që pres nga një zhvillim i shëndetshëm.
Unë jam një kritik i hapur i kësaj ofanzive të seksualizimit që po ndiqet.
Ku supozohet se energjia seksuale ekziston tek fëmijët – madje edhe shumë herët pas lindjes.
Dhe që të sigurohesh shumë herët që kjo energji seksuale të zhvillohet në mënyrë të përshtatshme.
"Energjia seksuale është një nga ato narrativat themelore që është përdorur gjerësisht për
dekada si pjesë e kësaj ofensive të seksualizimit."
"Po, është e drejtë, e vura re edhe unë, për shembull me Uwe Sielert, 'gurun e edukimit seksual'."
Në "Hyrje në Edukimin Seksual", ai tashmë e quan libidon një energji jetësore që e bën njeriun të fortë kundër frustrimit.
Ose në një ligjëratë të mbajtur nga Stefan Timmermanns në vitin 2013.
Ai gjithashtu flet për energjinë e jetës seksuale, të cilën fëmijët tashmë e kanë.
"Njerëzit janë qenie seksuale që nga fillimi."
Arsimi seksual ka një efekt pozitiv te fëmijët, sepse seksualiteti është një forcë jetësore.
"Dr. Stefan Timmermanns, një nga përfaqësuesit më të njohur të kësaj dege të edukimit seksual."
Ligjërata e tij më shumë se 10 vjet më parë duket si një plan veprimi për atë që tani po gjen rrugën e
vet në gjithnjë e më shumë qendra të kujdesit ditor.
Në këtë panel teksti, Timmermans renditi argumentet për atë që ai e quan edukim pro-seksual.
Për shembull: 'Zbulimi i limiteve të veta si bazë për respektimin e të tjerëve'.
Por a nuk do të thotë kjo që duhet t'i kalosh qëllimisht këto kufij për t'i zbuluar?
Dëgjo dhe mahnitu!
Eksplorimi i vetes dhe i të tjerëve janë përvoja të rëndësishme mësimore për fëmijët, dhe fëmijët e sotëm kanë më
shumë gjasa t'i kenë këto përvoja në kopësht sesa në shtëpi.
Statistikisht, në shtëpi ka maksimumi një vëlla ose një motër tjetër, dhe pikërisht ky balancim ose testimi i
kufijve, pranimi i kufijve — nuk dua të më prekësh atje, nuk më pëlqen kjo, ose më pëlqen kjo, mendoj se është bukur.
Ata mund ta mësojnë këtë më mirë në një grup më të madh fëmijësh sesa nëse në shtëpi kanë vetëm
një vëlla ose një motër, dhe gjithmonë të njëjtin.
Në pak fjalë, sepse prindërit nuk do t'u lejonin fëmijëve të tyre të eksploronin kufijtë e modesti të vëllezërve dhe motrave
të tyre, kjo duhet të ndodhë në qendrat e kujdesit ditor.
Gjithçka për të promovuar energjinë seksuale të pretenduar.
Nëse zhvillimi seksual i një fëmije mbështetet dhe inkurajohet, kjo i sjell dobi zhvillimit të tij personal, për
shembull në formimin e identitetit të tij gjinor individual.
Por a është vërtet e nevojshme kjo për zhvillimin e fëmijëve të vegjël?
Epo, nuk shoh asnjë nevojë për këtë në kuptimin e ngushtë.
Pra, për mua, është thelbësisht e diskutueshme të tërhiqet vëmendja e fëmijëve te zona gjenitale.
Sepse tani kanë kaq shumë mundësi për të përjetuar kënaqësi. Dhe pse duhet ta erotizoj unë atë?
Kjo nuk ka kuptim në atë fazë të zhvillimit, sepse as nuk është produktive.
Mirë, e kam, nuk kam asnjë ekuivalent neurobiologjik për të.
Nuk kam asnjë zhvillim hormonal apo endokrin që korrespondon me këtë.
Dhe kështu nuk kam asnjë kornizë intrapsikike në të cilën mund të integroj seksualitetin në kuptimin e marrjes së kënaqësisë.
Dhe kështu, është e arsyeshme që kjo seksualizim vendos kërkesa të tepruara mbi psikikën e fëmijës.
Nuk mendoj se është e nevojshme për zhvillim.
Domethënë, nëse e shikon psikanalizën, atëherë fëmija, foshnja, i porsalinduri është fillimisht në fazën orale.
Pastaj ai hyn, fëmija hyn në një fazë anale.
Bëhet fjalë për mësimin e tualetit e kështu me radhë, faza e kundërshtimit e kështu me radhë, hyn në atë kategori.
Dhe faza gjenitale vjen në fund të fundit, te adoleshentët.
Dhe ndërmjet ka ende një fazë vonese.
Dhe të gjithë padyshim e njohin këtë: gjatë fazës së latencës, vajzat dhe djemtë
gjithmonë iu referohen si "ju djem" dhe "ju vajza".
Ata nuk kanë absolutisht asnjë interes për kontakt seksual në këtë moshë, përkundrazi.
Ata e refuzojnë atë me forcë.
Vajzat preferojnë të jenë mes vajzash dhe djemtë mes djemsh, po.
Epo, besoj se ekziston diçka si zhvillim organik te qeniet njerëzore.
Dhe mendoj se me të vërtetë mund të jetë kështu që ekziston një lloj seksualiteti që është shumë larg
mënyrës se si ne si të rritur e shohim seksualitetin.
Pra, kjo do të thotë që unë do të isha shumë, shumë kritik ndaj të rriturve që marrin
përsipër të gjykojnë seksualitetin e fëmijëve.
Këtu fillon për mua.
Por pikërisht kjo po ndodh.
Një shoqëri e të rriturve gjithnjë e më e seksualizuar projekton perspektivën e saj mbi sjelljen e fëmijëve të vegjël.
Kjo ishte gjithashtu rasti me Timmermans në ligjëratën e tij të vitit 2013:
Sepse seksualiteti është një energji jetësore, një energji jetësore, një energji jetësore.
Atëherë filloi historia jonë.
Që nga viti 2014 e tutje, dolëm në rrugë për të protestuar kundër planeve arsimore që futën
ofensivën e seksualizimit, veçanërisht në shkolla.
Në vitin 2016, Junge Freiheit zhvilloi një intervistë me seksologun Jakob Pastöter, atëherë dhe tani president i
Shoqatës Gjermane për Kërkime Shkencore Sociale mbi Seksualitetin, në margjinat e simpoziumit tonë në Stuttgart.
Edhe atëherë ai u ankua:
Nga njëra anë, është me të vërtetë e vërtetë që DGSS ka kundërshtuar përmbajtjen e asaj që unë e quaj
"arsimim seksual i sponsorizuar nga shteti" për rreth 15 vjet.
Kjo lidhet me faktin se për rreth 15 vjet, ndoshta edhe më gjatë, ka qenë e qartë se ata që merren me edukimin seksual, të cilët
nga njëra anë marrin fonde nga shteti, por nga ana tjetër edhe publikimet e tyre shpërndahen nga shteti,
kanë një pikëpamje shumë njëanshme për edukimin seksual.
Rezultati duket kështu, për shembull:
"Sina dhe Tim luajnë doktor", botuar nga Zartbitter e.V., i sponsorizuar nga Qyteti i
Kelnit dhe Shteti i Renanisë së Veriut-Vestfalisë.
Një nga shumë organizatat që promovojnë seksualizimin në kopshte.
Do të preferoja shumë më tepër të luaja mjek.
O jo.
Doktor, hajde, Tim, ti mund të jesh nëna dhe të kesh foshnjën gjithashtu.
Oh, po, hm, pastaj Doktor.
Luajtja e mjekut është pjesë e zhvillimit normal të fëmijës.
Me kuriozitet dhe paanshmëri të përshtatshme për moshën, edhe vajzat dhe djemtë shumë të
vegjël shqyrtojnë organet e tyre gjenitale.
Ata kënaqen duke i prekur dhe fërkuar dhe duke shkëmbyer prekje të buta me fëmijë të tjerë.
Merr temperaturën tënde.
Luajtja e mjekut është pjesë e zhvillimit normal të fëmijërisë.
Qoftë që ata të shijojnë prekjen apo lojën apo jo.
Duke eksploruar njëri-tjetrin, duke shijuar të qenit lakuriq, dëshira për të parë dhe për t'u parë nga të tjerët.
Por edhe masturbimi i fëmijëve, i cili shkakton shumë pasiguri tek të rriturit.
Bëhet fjalë për dashuri dhe ndjenja, përkëdhelje dhe puthje, për të dashura dhe lojëra mjeku, dhe si
mund t'i qetësojmë familjet që janë të shqetësuara.
Dhe kjo nuk është e gjitha.
Gjurmët e kësaj agjende na çojnë edhe më tej, në nivelin më të lartë.
Kjo është pikërisht ajo që thuhet në standardet e OBSH-së për edukimin seksual në Evropë.
Po, ekziston kjo matricë famëkeqe, dhe për fëmijët nga zero deri në katër vjeç, nën titullin "dijë,
kënaqësi dhe dëshirë", thuhet të prekin trupin e tyre.
Masturbimi në fëmijërinë e hershme ose përjetimet e këndshme të intimitetit fizik si pjesë e jetës njerëzore.
Sa i përket aftësive, kjo do të thotë të shprehësh nevojat, dëshirat dhe kufijtë e tu, për shembull në "lojën e mjekut".
Dhe fëmijët katër deri në gjashtë vjeç lejohen më pas të trajtojnë tema seksuale.
Duhet të flasin për tema seksuale.
Ky është thelbi politik i ofensivës së seksualizimit, i botuar nga OBSH në bashkëpunim të ngushtë me
Qendrën Federale për Edukim Shëndetësor, ose shkurt BZgA.
Organizata që mund të duken të besueshme për shumë qytetarë, por kjo matricë moshe nuk duket e besueshme.
Si profesionist mjekësor, mund të them qartë se kam një problem me sistemet diagnostike që aplikohen pa dallim pa
vëzhguar me kujdes, me skematizime, me shabllone, me rregulla.
Sikur të gjithë të ishin të njëjtë.
Sikur të kishte modele të caktuara, struktura moshore. Ti përmende Matrix-in, nga OBSH-ja.
Pra, aty ku trajtohen, për të thënë kështu, disa grupmosha.
Që atëherë, është mirë ta bësh këtë.
Jo, ky qenie është shumë individual, shumë kompleks, jeton në një kontekst psikososial shumë të veçantë dhe, në përputhje me
zhvillimin e tij organik, në një moment, nëse dikush e vëzhgon dhe i kushton vëmendje me
ndjeshmëri të mjaftueshme, do të bëjë pyetje.
Dhe unë do të pres po aq gjatë me fëmijën tim dhe nuk do të nxitoj në asgjë dhe nuk do t'ia imponoj atij.
Por pikërisht kjo po ndodh këtu.
Vendosja e një modeli jashtëzakonisht të diskutueshëm, , pa asnjë provë shkencore, në të gjithë një kontinent.
Dhe kjo nuk vlen vetëm për Gjermaninë, por për të gjithë Evropën.
Në Francë ekziston një organizatë e quajtur "Mamans Louves" (Nëna Ujqëri), e cila gjithashtu ka shqyrtuar standardet e OBSH-së dhe
ka porositur një studim që ka treguar rezultate spektakolare.
Fqinjja jonë Franca gjithashtu është e njohur me problemin e seksualizimit gjithnjë e më të hershëm.
Edhe atje, i shtyrë përpara nga forcat progresive.
Regine Schäfer ka organizuar një intervistë video me Christelle Comet, e cila i përket
organizatës "Mamans Louves", që përkthehet "Nënë Ujqërit".
Ju keni studiuar në thellësi standardet e OBSH-së për Evropën.
Duke marrë parasysh mangësitë që kemi vërejtur në nivel kombëtar, dëshiruam të dimë se cilat literaturë të
ashtuquajtura shkencore përbëjnë bazën për atë që do të zbatohet në shkollat tona në mbarë vendin.
Rezultati është ky studim prej gjashtëdhjetë faqesh, i cili u botua në vitin 2024.
Ajo ka sjellë në dritë gjëra që të gjithë prindërit dhe të gjithë udhëheqësit politikë duhet t'i dinë, të paktën ata
për të cilët mirëqenia e fëmijëve është prioriteti kryesor.
Dhe kjo është ajo që na intereson: respekti për mirëqenien e fëmijës dhe e drejta prindërore për t'i rritur fëmijët e tyre.
Thibault Kerlirzin, autori i studimit, shpjegon saktësisht se çfarë do të thotë kjo.
Doli se standardet e OBSH-së u hartuan nga një grup ekspertësh që ishin shumë të njëanshëm.
Kjo është sepse praktikisht të gjithë këta ekspertë i përkasin strukturave që janë të lidhura me
Federatën Ndërkombëtare të Prindërimit të Bimëve.
Prandaj ata duken më shumë si aktivistë sesa si shkencëtarë.
Dhe kjo ngre pyetjen pse.
Kush ka interes në këtë zhvillim?
Thibault hasi në një pjesë shqetësuese të përgjigjes në bibliografinë e Standardeve të OBSH-së.
Bibliografia ka disa shtojca, dhe unë tashmë kam gjetur tre avokatë të pedokriminalitetit në Shtojcën A.
Megjithatë, thelbi dhe, në të njëjtën kohë, pika e dobët e dokumentit mund të gjendet në literaturën
shkencore mbi zhvillimin psikoseksual të fëmijëve.
Ndër rreth 50 referencat, gjeta 15 që mund të klasifikohen si avokatë ose mbështetës të edukimit
seksual të hershëm ose madje të krimit pedofil.
Do të shihni se kjo përfshin njerëz që i përkisnin grupeve të lobimit që mbështesin hapur pedofilinë.
E quajnë marrëdhënie ndërbrezi.
Ndër ta janë njerëz që kanë botuar në revista me përmbajtje pedofilike të hapura.
Lidhjet tregohen në këtë animacion në faqen e internetit Mamans Louves.
Për këtë qëllim, Thibault i ndau ekspertët e OBSH-së në tre grupe:
Gjiri për të pafajshëm, e verdha për të dyshimtë, e kuqja për rrethet që qartë promovojnë kontakt seksual
shumë të hershëm për fëmijët ose madje krime pedofilike.
Një lidhje gjermane me qarqet pedofilë — Gunter Schmidt.
Për shembull, ai bashkëpunoi me njëfarë Volkmar Sigusch.
Dhe Sigusch kishte pohuar se seksualiteti në fëmijëri nuk ishte vetëm një burim kënaqësie, por edhe një nevojë.
Ai punoi për revistën Archives of Sexual Behaviour, e cila ende ekziston sot dhe u themelua nga Richard Green.
Richard Green ishte një avokat i pedofilisë dhe ishte mik i Thomas O'Carroll.
Ai, nga ana e tij, ishte themeluesi dhe kryetari i një organizate të quajtur Paedophile Information Exchange —
një platformë për pedofilët që të shkëmbenin informacione.
Ky grup ishte shumë kontrovers dhe kërkonte legalizimin e kontaktit seksual midis të rriturve dhe fëmijëve.
Si pedofilët u infiltruan në të majtën dhe morën peng luftën për të drejtat civile, raportoi The Guardian
britanik në vitin 2014 mbi aktivitetet e Shkëmbimit të Informacionit për Pedofilët në vitet 1970.
Edhe brenda së majtës gjermane, veçanërisht në lëvizjen e vitit 1968, në atë kohë kishte përpjekje për të legalizuar pedofilinë.
Shembuj të njohur: politikani i Partisë së Gjelbër Daniel Cohn-Bendit, grupi federal i punës i Partisë së Gjelbër "Gejt,
Pederastët dhe Transseksualët" ose studimi dhe grupi i punës gjerman "Pedofilia", në bordin e të cilit për
një kohë të shkurtër ishte përfshirë Helmut Kentler.
Ai, nga ana e tij, konsiderohet babai themelues i kësaj dege të edukimit seksual.
Ne trajtuam në detaje aktivitetet e tij pedofilike në dokumentarin tonë "KentlerGate".
Në këtë vend, pas Kentler-it erdhën Uwe Sielert, Volker Siegusch dhe Gunter Schmidt.
Në parathënien e tij për librin Male Intergenerational Intimacy në fillim të viteve 1990, për shembull, Letzter shkroi:
Ekzistojnë marrëdhënie pedofilike të suksesshme që ndihmojnë dhe inkurajojnë fëmijën.
Ai vazhdoi: "Kërcënimi që të gjitha aktet pedofilike të jenë të ndëshkueshme me ligj është i padrejtë dhe duhet të
hiqet, pasi përfshin diskriminim dhe përndjekje të një pakice."
Ernst Bornemann u shpreh po aq qartë në librin e tij Das Geschlechtsleben des Kindes (Jeta
seksuale e fëmijëve), në të cilin ai pretendonte:
Akti seksual paedoseksual, jo-i dhunshëm, nuk ka domosdoshmërisht pasoja negative për fëmijën.
Ai gjithashtu shfaqet në standardet e OBSH-së si referencë, konkretisht me librin e tij:
Fytyrat e Fëmijërisë së Pjekurisë, në të cilën ai trajtoi seksualitetin e dyshuar të fëmijëve tetëvjeçarë.
Mesazhi kryesor i librit është se njerëzit janë qenie seksuale që nga momenti i konceptimit.
Kjo manifestohet tek fëmijët në shumë mënyra — në lojërat e tyre, në imagjinatën e tyre të pasur, në
nevojën e tyre për prekje dhe në masturbimin e tyre.
Kjo është pikërisht ajo që po bëhet baza për gjithnjë e më shumë koncepte të kopshteve përmes BZGA-së dhe OBSH-së.
Ernst Bornemann dhe Gunter Schmidt — dy nga disa shembuj që tregojnë se standardet e OBSH-së jo vetëm që bazohen në
një pikëpamje shumë njëanshme të ekspertëve, por ndonjëherë janë thellësisht të rrënjosura në qarqe pedofilësh.
Dhe kjo supozohet të jetë baza për rritjen e fëmijëve tanë?
Po, mirë, këto përfshirje pedofilike nuk na habisin aspak, sepse paraardhësi i gjithë këtij programi të
edukimit seksual që po promovohet ishte Helmut Kentler.
Dhe Helmut Kentler ishte një aktivist për pedofilinë dhe ai me të vërtetë ishte gjithashtu një abuzues.
Ai më pas u shpall fajtor për keqtrajtim të fëmijëve, dhe nxënësi i tij ishte Uwe Silert.
Dhe Uwe Silert, nga ana e tij, ka luajtur një rol kyç në formësimin e standardeve të OBSH-së për
edukimin seksual në Evropë përmes punës së tij në BZGA.
Pikërisht, dhe këto, nga ana e tyre, kanë një ndikim të drejtpërdrejtë në planet arsimore të
shteteve federale individuale këtu në Gjermani.
Pothuajse çdo shtet federal, me përjashtim të Bremenit, ka një të ashtuquajtur plan arsimor — një plan orientues që përcakton
drejtpërdrejt se si duhet të zhvillohet edukimi seksual në qendrat e kujdesit ditor dhe çfarë duhet të përfshijë.
Dhe plani arsimor i Berlinit përfshin pikërisht këto gjëra, të cilat më pas i gjejmë në konceptet e edukimit seksual, domethënë:
Pak më vonë, fëmijët zbulojnë organet e tyre gjenitale dhe i eksplorojnë intensivisht.
"Kureshtja seksuale është po aq pjesë e zhvillimit të shëndetshëm mendor dhe fizik sa edhe shijimi i
ndjesive të këndshme në trupin e vet," thotë Berlin.
Ose në Renani Veriore-Vestfali, kjo do të thotë:
Shkëmbimi i afeksionit, prekja e njëri-tjetrit dhe eksplorimi joformal e kurioz i trupit janë të nevojshëm për
të krijuar një ndjenjë të identitetit vetjak dhe për të qenë të vetëdijshëm për gjininë e vet.
Kjo zakonisht ndodh në mënyrë intuitive dhe natyrale përmes lojës. Fëmijët e kopështit!
Kjo është teoria. Por çfarë do të thonë këto koncepte në terma praktikë për të prekurit?
Dy nëna, të cilat të dyja dëshirojnë të mbeten anonime, përshkruajnë se si ndodhi e gjithë kjo në kopshtin e tyre.
Rasti i parë zhvillohet në një qendër të menaxhuar nga organizata Volkssolidarität në Saksoni-Anhalt.
Së pari dëgjova për një koncept të edukimit seksual nga mediat alternative.
Ishte më shumë për faktin që koncepte të tilla ekzistojnë në jugun e thellë të Gjermanisë, dhe unë isha i
befasuar ose i tronditur, në të vërtetë, që një gjë e tillë ekziston, por gjithmonë mendoja me vete:
Oh, sa për ne — në këtë kopësht fshatar — mirë, kjo kurrë nuk do të ndodhë, ose të paktën nuk do të arrijë deri aty.
Por aspak. Një ditë, në mbrëmjen e prindërve shpallen koncepte të reja për kopshtin — pa i shpjeguar ato.
Informacione më të detajuara mund të gjenden në një tabelë informacioni.
Në një moment isha te ky tabel informativ dhe lexova për këtë koncept të edukimit seksual së bashku me
konceptet hapësinore dhe konceptet e dhunës, që ai ekziston.
U bëra i vëmendshëm dhe i kërkova këshillit të prindërve tanë të hetojë çështjen.
Dhe kështu e bënë.
Dhe vetëm në këtë mënyrë do të bëhet i njohur përmbajtja e konceptit — domethënë,
saktësisht ajo që rekomandohet nga OBSH-ja dhe BZGA.
Dhe kini parasysh, duket se e gjithë kjo duhej të prezantohej fshehurazi, pa dijeninë e prindërve.
Epo, termi 'koncepti i edukimit seksual' nuk u përmend kurrë.
Unë e lexova vetëm në këtë bord — me shkronja shumë të vogla në kllapa.
Mendoj se një temë kaq e rëndësishme do të kishte vlejtur për një email qarkullues, një mbrëmje prindërish,
madje edhe një letër informuese apo diçka të ngjashme.
Sepse kjo është një çështje e rëndësishme.
Të paktën rasti i dytë ishte më transparent.
Kjo ndodh në një kopsht në Saksoninë e Poshtme.
Ne kishim mbrëmje të rregullta prindërore dhe gjithmonë na prezantonin diçka të re.
Dhe pastaj — atë mbrëmje, menaxhmenti i kopshtit dhe mësuesit na thanë se kishte një koncept të ri dhe se fëmijët
duhet të jenë shumë më të hapur për seksualitetin e tyre.
Dhe për këtë arsye ata do të krijonin një qoshe në kopshtin e fëmijëve ku fëmijët mund të ishin vetëm —
dhe ku, në thelb, thuajse gjithçka ishte e lejuar.
Pra, ashtuquajturat lojëra mjekësore — aty gjithashtu nuk do të ndërhynte vërtet.
Megjithatë, fëmijëve do t'u thuhej se ku janë kufijtë.
Atëherë u tha se po, mund të ishit lakuriq, mund të prekeshit njëri-tjetrin dhe po — të eksploronit veten
dhe të tjerët — si djem ashtu edhe vajza — së bashku.
Dhe po, por unë në njëfarë mënyre mendoja se e kishim rritur fëmijën tonë ndryshe.
Kjo nuk do të ndalet fare aty.
Por gjërat dolën ndryshe.
Pra, mbërrita në mëngjes — e çova djalin tonë më të vogël në kopësht dhe pastaj një mësuese më
pyeti nëse mund të vija për një bisedë pasdite.
Kishte ndodhur një incident.
Dhe pastaj këtë pasdite do të shkoj në intervistë.
Drejtori i çerdhes dhe një mësues i çerdhes ishin ulur aty.
Dhe çfarë të thanë se ndodhi atje?
Po, dhe pastaj thanë se djali ynë nuk kishte ndjekur rregullat.
Me shumë gjasa nuk ndodhi në këtë qoshe të veçantë, por në banjë.
Ai nuk do të kishte pranuar "jo"-n e një fëmije tjetër dhe do t'i kishte prekur.
Por kjo nuk do të kishte qenë e dëshirueshme.
Dhe pastaj u hutova krejtësisht në fillim dhe mendova, a mund të jetë vërtet kjo?
Dhe pastaj thjesht thashë se do të flisja me djalin tim.
Epo, ai nuk më tha asgjë për këtë.
Dhe pastaj e diskutove me djalin tënd?
Pikërisht.
E mora me vete menjëherë — tashmë ishte koha për ta marrë.
Pastaj u ulëm qetësisht në shtëpi dhe unë thjesht e pyeta: Më trego, çfarë ndodhi atje?
Dhe pastaj ai u bë në një mënyrë shumë, shumë i vogël, shikoi poshtë dhe tha: Mami, unë nuk bëra asgjë fare.
Pastaj i thashë atij për çfarë akuzohej.
Ai thotë: Po, e di, por nuk e preka fëmijën tjetër.
Nuk kishte absolutisht asgjë.
Por tani ishte fjala e një personi kundër asaj të tjetrit.
Djali im papritmas u bë një kryerës.
Thuhet se ai ka prekur një fëmijë, dhe fëmija nuk e dëshironte këtë.
Dhe kjo në njëfarë mënyre mbeti e pazgjidhur — nuk mund të sqarohej.
Dhe kjo është një problem themelor.
Kjo është gjithashtu e dukshme në rastet e dyshuara të keqtrajtimit nga të rriturit, siç
përshkruhet në këtë raport të Hessischer Rundfunk.
Një pedofil që punon me fëmijë të vegjël ka një rrezik shumë të ulët që të zbulohet, sipas
avokatit të viktimës Ulrich Warnke nga White Ring.
Kjo është për shkak se në sistemin e drejtësisë ekziston një supozim i përhapur se deklaratat e
fëmijëve nën moshën 4 vjeç nuk janë të vlefshme në gjykatë.
Arsyetimi: fëmijët nuk mund të mbajnë mend gjërat në të njëjtën mënyrë si të rriturit, dhe deklaratat e tyre
mund të ndikohen nga prindërit dhe të rriturit e tjerë.
Kjo është një rrethanë që kërkon më shumë se një moment reflektimi, duke pasur parasysh lidhjet
pedofilike të ekspertëve të OBSH-së që janë zbuluar.
Pra, deklaratat e tyre nuk janë të vlefshme në gjykatë.
Dhe problemi është gjithashtu se kur ka abuzim mes fëmijëve, në fund të fundit gjithçka reduktohet
në fjalën e një personi kundrejt asaj të tjetrit.
Një nënë e përshkroi atë shumë gjallë.
Djali i saj është i dyshuari, në thonjëza, dhe natyrisht ajo i beson fëmijës së saj.
Të tilla koncepte gjithashtu duket se nxisin sulme seksuale mes fëmijëve, të cilat më pas nuk mund të hetohen fare.
Dhe ai e mban mend, edhe pse ka qenë shumë vite më parë, ai me të vërtetë e mban mend deri sot dhe ndihet i
turpëruar për tërë ngjarjen, edhe pse pohon se nuk e ka bërë.
A mund të jenë fëmijët e vegjël fare kryerës, apo a është vetë termi i papërshtatshëm në këtë kontekst?
A nuk janë të dy fëmijët viktima të rrethanave të pafavorshme për të cilat janë përgjegjës të rriturit?
Po krijohet një botë.
Fëmijët transportohen artificialisht në diçka dhe u imponohen, ku më pas përfundojnë në atë që do ta përshkruaja si një
seksualitet artificial, dmth. një që nuk është zhvilluar në mënyrë organike, siç do të ishte normalisht.
Siç thashë, edhe një herë, mbi bazën e një lidhjeje të mirë dhe zhvillimit të shëndetshëm, seksualiteti i shëndetshëm
do të zhvillohet me kalimin e kohës në mënyrë organike.
Kjo është mënyra.
Këtu, ndërhyrja ndodh shumë, shumë herët në jetën e një njeriu që nuk ka asgjë të bëjë me seksualitetin në këtë formë.
Dhe pastaj, natyrisht, mund të zhvillohet edhe në një mënyrë që nuk është e shëndetshme dhe që në
fund mund të mos jetë në gjendje të pranojë kufijtë.
Dhe pastaj ndoshta turpi, neveria dhe sistemi imunitar natyral gjithashtu mund të mos zhvillohen si
duhet. Dhe kjo, natyrisht, hap derën për abuzim.
Pra, në fund të fundit, mund ta imagjinoj mirë që kjo në të vërtetë çon në të kundërtën e asaj që shpresojnë ata që tani
besojnë se seksualiteti i fëmijëve duhet të inkurajohet që në moshë të hershme, në mënyrë që ata të vendosin kufij sa
më herët. Do të thoja se e kundërta po ndodh në të vërtetë.
Dhe kjo tani është edhe statistikisht e dukshme, të paktën në Renani Veriore-Vestfali.
Doli se numri i sulmeve seksuale mes fëmijëve në qendrat e kujdesit ditor është rritur ndjeshëm në vitet e fundit.
Statistikat aktuale të policisë për krimin gjithashtu tregojnë një rritje të madhe, ndërsa shifrat për vjedhjet e
vogla, për shembull, që janë sjellje më tipike për fëmijët, kanë mbetur përafërsisht të njëjta gjatë viteve.
Epo, kur fëmijët përjetojnë një abuzim të tillë, duhet të supozoj se ata janë emocionalisht të
mbingarkuar dhe, në rastin më të keq, të traumatizuar.
Dhe nëse jeni të njohur me këto lidhje nga traumatologjia, atëherë po flasim për një nevojë të fortë për përsëritje, dmth
një nevojë të fortë për të riprodhuar ngjarjet që shkaktojnë.
Duhet ta imagjinosh si një reaksion zinxhir.
Nëse kam një numër të caktuar fëmijësh që mund të përshkruhen si të prekur dhe ata nuk marrin
mbështetje terapeutike ose kjo traumë nuk zgjidhet.
Pastaj ata do t'i përcjellin këto përvoja traumatike tek fëmijët e tjerë.
Dhe kjo shpjegon, të paktën në njëfarë mase, këtë zhvillim statistikor.
Kjo gjithashtu mbështetet nga mediat.
Domethënë, nëse e mendon, dikur përmbajtja që lidhej me seksualitetin i përkiste programit të mbrëmjes.
Por fëmijët sot kanë akses të lehtë në të.
Dhe praktikisht nuk ka fare problem që fëmijët të shohin skena të tilla në filma, lojëra kompjuteri apo çfarëdo tjetër.
Dhe kjo, natyrisht, është problematike kur konceptet arsimore ndjekin të njëjtën rrugë dhe
seksualiteti promovohet aktivisht tek fëmijët në çdo kthesë.
Kjo nuk ka asgjë të bëjë me vullnetin e lirë të fëmijës.
Kur e sheh përsëri e përsëri në media, kur e dëgjon sërish e sërish dhe kur thuhet edhe në
kopësht, për shembull: "Hajde, eksploroni veten tuaj."
Dhe kur bëhesh seksualisht aktiv, nuk është më diçka që fëmija vendos vetë. Përkundrazi, vendoset për fëmijën.
Duhet ta bëjë këtë.
Kjo është drejtimi ku po shkojmë.
Dhe pastaj kam presion grupor që fëmija e gjen të vështirë t'i rezistojë.
Dhe kur i shtoni kësaj të huajve që në fund të fundit nuk kanë asgjë të bëjnë me zhvillimin psiko-neurotik, psikologjinë,
psikoterapinë ose psikodiagnostikën, si për shembull infermierët e kopshteve, të cilët nuk janë trajnuar në këtë kontekst
për të reaguar me ndjeshmëri, cilët fëmijë dërgohen në këto qoshe të ngrohta, dhe nga vijnë ata në të vërtetë?
Çfarë përjetuan ata në të vërtetë në shtëpi?
A mund të jetë që djali, ose madje edhe vajza, të kenë qenë të ekspozuar ndaj seksualitetit të dëmshëm në shtëpi që
në moshë të hershme, dhe madje të kenë përjetuar abuzim?
Pra, lë dy fëmijë së bashku që tashmë po zhvillojnë personalitete, që tashmë kanë pasur përvojat e tyre të para të
konfliktit dhe që gjithashtu mund të zhvillohen në personalitete konfliktuale, domethënë personalitete që
abuzohen më lehtë. Një tjetër që abuzohet më lehtë.
Dhe kur dy prej tyre bashkohen — po flas për pushtet, po flas për abuzim — atëherë ndodhin shumë gjëra në ato qoshe të
ngrohta që nuk mund t'i imagjinonim as në makthet tona më të këqija, gjëra që fëmijët ua bëjnë njëri-tjetrit.
Megjithatë, këto koncepte justifikohen në emër të parandalimit të abuzimit, çuditërisht.
Sigurisht, edukimi seksual gjithashtu ka të bëjë me sigurimin që fëmijët në situata të rrezikshme të jenë në gjendje të kërkojnë
ndihmë, t'i drejtohen dikujt dhe të kenë fjalët për ta bërë këtë.
AWO, një nga ofruesit më të mëdhenj të kujdesit për fëmijët në Gjermani, ka publikuar madje edhe versionin e saj të agjendës së
OBSH-së në një broshurë me titullin "Koncepsionet e mbrojtjes kundër abuzimit seksual të
fëmijëve dhe të rinjve në institucione dhe shërbime".
Dhe në të lexojmë atë që na është tepër e njohur, nga Kentler te Timmermanns .
Dhe ka gjithnjë e më shumë prej tyre.
Po, këtu në një koncept për çerdhe nga Saksonia e Poshtme, për shembull, thuhet:
Lojërat e eksplorimit të trupit, shpesh të quajtura lojëra mjeku, janë një nga format më të zakonshme dhe
më të njohura të shprehjes së seksualitetit fëmijëror.
Për të parandaluar shkeljet e kufijve, është e rëndësishme që prindërit, ndihmësit arsimorë dhe profesionistët në
institucione të diskutojnë vazhdimisht me fëmijët rregullat e mëposhtme për lojërat e eksplorimit fizik.
1. Pjesëmarrje vullnetare — a duan të gjithë pjesëmarrësit të luajnë lojën?
2. Mund të thuash ndal në çdo kohë. Jo do të thotë jo!
3. Askush nuk do të dëmtohet.
4. Asgjë nuk futet në orificet e trupit.
5. Mosha e ngjashme: Dallimi në moshë nuk duhet të jetë shumë i madh, në mënyrë që të mos ketë një pabarazi pushteti.
6. Ndihma mund të kërkohet në çdo kohë. Kërkimi i ndihmës nuk është shpifje.
Epo, këto janë rregulla tipike, dhe kur imagjinoj që u them vazhdimisht fëmijëve të tilla rregulla,
pikërisht kjo u jep atyre idenë në radhë të parë.
Po, patjetër! Kur prezanton këto koncepte, së pari i bën fëmijët të kuptojnë që ekzistojnë gjëra të
tilla dhe pastaj i inkurajon të hulumtojnë më tej.
Dhe kjo në thelb është krejtësisht e panevojshme për fëmijët.
Nëse nuk zhvillohet vetvetiu, por vetëm përmes këtij nxitjeje.
Ironia e gjithë kësaj është se, në thelb, asnjë nga këto koncepte të edukimit seksual nuk do të ishte e detyrueshme për kopshtet.
Gjithmonë tingëllon kështu, por nuk është aspak.
E vetmja gjë që ata ishin të detyruar të bënin ishte të siguronte një koncept për mbrojtjen nga dhuna përmes
këtij Ligji për Fuqizimin e Fëmijëve dhe Rinisë 2021-2024.
Çdo kopsht duhet të ketë këtë për të marrë ose për të ruajtur një licencë operimi.
Dhe si pjesë e këtij koncepti të mbrojtjes nga dhuna, tani të gjithë po zbatojnë këto koncepte të edukimit seksual.
Dhe gjithçka përzihet.
Konceptet e parandalimit shërbejnë për të siguruar që të rriturit të mos keqtrajtojnë fëmijët dhe për të parandaluar keqtrajtimin
seksual të fëmijëve nga të rriturit në institucionet publike.
Në të njëjtën kohë, njerëzit thonë: për të parandaluar keqtrajtimin e fëmijëve, ne zhvillojmë koncepte të edukimit
seksual në mënyrë që fëmijët të mund t'i emërtojnë gjërat.
Por kjo nuk ndikon aspak tek fëmijët.
Duhet t'u drejtohesh të rriturve për të parandaluar keqtrajtimin seksual.
Epo, mendoj se në një situatë ku një fëmijë duhet të thotë JO për të shmangur të jetë subjekt i sjelljes
abuzive nga fëmijët e tjerë, kjo tashmë është abuzim.
Po, kjo është marrë parasysh.
Kur luajmë, nuk dëmtojmë të tjerët. Jo, jo.
Nëse thua NDAL... - Po, e di. - ...atëherë do të ndalojmë, është në rregull.
… A mund të thonë fëmijët fare "jo", apo edhe këtu po projektohet sjellja e të rriturve mbi fëmijët e vegjël?
"Unë thjesht do të thoja se nuk funksionon."
Sigurisht, duhet t'u tregoni fëmijëve se trupat e tyre i përkasin atyre dhe se askush nuk ka
të drejtë t'i prekë nëse ata nuk duan të preken.
Kjo duhet dhe duhet t'u komunikohet fëmijëve.
Thjesht nuk duhet të presësh që ata të jenë në gjendje ta bëjnë këtë.
Jo në atë moshë, jo në moshën e kopështit, ata me siguri nuk mund ta bëjnë këtë.
Ata mund ta bëjnë këtë më vonë gjatë adoleshencës së tyre – dhe shumë prej tyre ende nuk mund ta bëjnë
këtë, po. Pra, gjithashtu duhet të mësosh të thuash JO.
Por nuk mund të prisni që fëmijët në moshën e kopshtit të jenë në gjendje ta bëjnë këtë.
Kjo është fillimi i mësimit se mund të vendosësh kufij – por do të jem në gjendje ta bëj
këtë vetëm shumë, shumë më vonë, me siguri.
Po, le të jemi të qartë:
Një fushë e veçantë e edukimit seksual, me lidhje të dukshme me pedofilinë, është marrë nën kontroll nga organizata me ndikim, të
cilat po e përdorin atë për të imponuar një agjendë jashtëzakonisht problematike nga lart, me qëllim që çështje që në
të vërtetë i përkasin prokurorëve dhe zyrave të mirëqenies së të rinjve t'i bëjnë pjesë
të jetës së përditshme në kopshtet e fëmijëve.
Zyra Shtetërore për Mirëqenien e Rinisë në Saksoninë e Poshtme ka mbyllur një 'dhomë eksplorimi të trupit' në një qendër ditore
të drejtuar nga Shoqata e Mirëqenies së Punëtorëve në Hanover.
Koncepti arsimor u klasifikua nga Ministria e Arsimit dhe Çështjeve Kulturore si kërcënim për mirëqenien e fëmijëve.
Në vitin 2023 pati një entuziazëm të madh, sikur gjithçka të ishte kaq befasuese.
Por në të vërtetë, kjo është pikërisht ajo që po ndodh në të gjitha kopshtet tona.
Dhe disa media të majta e kanë mbështetur këtë agjendë prej kohësh.
Megjithatë, "woke zeitgeist" tani kërcënon të dominojë në media, siç shihet në këtë raport rajonal të SAT-it nga prilli 2025:
"lojëra mjekësore ose eksplorim fizik në kopësht, masturbim..."
Sërish Saksonia e Poshtme, e njëjta si në Hanover.
Por në vend që ta ndalojë, ministri i kulturës tani po mbron konceptin me të gjitha gjysmë-të
vërtetat dhe të pavërtetat që kemi zbuluar këtu.
"Çdo institucion është i detyruar të përcaktojë në konceptet e tij se si trajton zhvillimin e fëmijës dhe kështu edhe zbulimin e
trupave të tyre, sepse kjo është thelbësore për t'i mbrojtur fëmijët nga keqtrajtimi - dhe këto bazohen në
standarde arsimore dhe shkencore dhe prandaj monitorohen dhe rishikohen nga Zyra Shtetërore për Mirëqenien e Rinisë."
"Nëse nxjerrësh vetëm një fragment jashtë kontekstit, siç thonë përgjegjësit në Bramsche, mund të çojë shpejt në keqkuptime."
Keqkuptime? Aspak!
Është vënje në rrezik e fëmijëve e sponsorizuar nga shteti, e promovuar nga ideologë të majtë në media dhe politikë.
Përveç miteve si parandalimi i keqpërdorimit dhe rigoroziteti shkencor, ekziston një faktor tjetër në lojë: leverdisi ligjor.
Kjo mund të vërehet gjithashtu në Timmermann 2013: të drejtat e supozuara të fëmijëve.
"Sigurisht, kjo përfshin gjithashtu të drejtën për zhvillim pozitiv dhe individual të seksualitetit për fëmijët..."
Në pak fjalë: sepse fëmijët kanë të drejtë për edukim seksual, të cilin prindërit e tyre vazhdimisht ua mohojnë, shteti
duhet të ndërhyjë për të zbatuar këtë të drejtë të pretenduar.
Dhe për këtë arsye, nga perspektiva e kësaj ideologjie, kjo është e përsosur: seksualiteti infantil kundrejt atij të të rriturve.
Ata që ua mohojnë fëmijëve fëmijërinë dhe i interpretojnë si qenie seksuale mund ta mirëpresin këtë zhvillim, por
duhet të pyesin veten nëse mund të jetë rastësi që ai ka origjinën në vende ku fëmijët nuk janë gjë tjetër veç kësaj:
Objekte të dëshirës seksuale për të rriturit pedofilë.
Megjithatë, e ngulitur në çmendurinë e përhapur të "diversitetit", po imponohet pa asnjë turp – me një
forcë kaq të madhe saqë edhe në krahun konservator thuajse asnjë politikan nuk guxon të mos pajtohet.
"Ne kemi shpërndarë këtë studim te të gjithë anëtarët e Parlamentit Evropian."
Ne kishim një listë me 700 persona, dhe fatkeqësisht vetëm 3 nga ata 700 persona u përgjigjën.
Deri më sot, nuk është ndërmarrë asnjë veprim për të vënë në dyshim besueshmërinë e këtij dokumenti.
Kjo tregon sa shumë interes kanë politikanët për mbrojtjen e fëmijëve këto ditë.
Diskutohen shumë tema, por rrallëherë ato kanë të bëjnë me fëmijët.
Duke qenë se si grupi i ekspertëve ashtu edhe burimet e përdorura janë të njëanshme, besoj se vazhdimi me këtë lloj edukimi seksual
shërben për të ndarë plotësisht fëmijët në thelbin e tyre.
Dhe nëse i mësojnë fëmijët që nga fillimi të angazhohen në marrëdhënie seksuale, ose të shohin seksualitetin si diçka për
t'u konsumuar si ëmbëlsirat, domethënë si një mall konsumator, nëse janë mësuar të ndërrojnë vazhdimisht partnerët, atëherë
lind pyetja se kur ky person do të vendosë, për shembull, të themelojë një familje dhe të hyjë në marrëdhënie të qëndrueshme?
Pikërisht kështu ndihen shumë prindër. Pikërisht për këtë ekziston rezistenca, dhe ia vlen.
Nëna nga Saksonia-Anhalt, së bashku me prindër të tjerë, arriti përkohësisht të ndalojë futjen e konceptit në kopshtin e saj.
"Në përgjithësi, më shqetësonte fakti që ekziston fare koncepti i edukimit seksual, sepse për mua termat seksualitet
dhe fëmijëri nuk shkojnë bashkë. Ato janë të papajtueshme."
Nëna nga Saksonia e Poshtme, nga ana tjetër, pendohet që nuk ka protestuar menjëherë kundër tij.
"Në fakt, jam e zemëruar me veten që nuk fola menjëherë në atë mbrëmje prindërore dhe të
thoja: Jo, nuk e dua këtë për fëmijën tim!"
Do t'u këshilloja të gjithëve të hedhin një vështrim shumë më të afërt konceptit që ndjek kopshti ku po
dërgoj fëmijën tim, për t'u siguruar që ai të kujdeset mirë.
Dhe kur shfaqet një koncept arsimor i tillë i seksualizuar, do t'u këshilloja të gjithëve të thoshin JO.
Dhe nëse kopshti nuk e ndalon këtë, unë me të vërtetë do t'ju këshilloja të hiqni
fëmijën tuaj prej aty dhe ta dërgoni diku tjetër!
Sepse besoj – dhe e shoh këtë tek djali im pas kaq vitesh – se ai nuk e ka harruar.
Dhe nuk e di sa shumë mund të vuajë ai nga kjo përvojë e parë seksuale kur të arrijë pubertetin.
Nuk mund ta them ende.
"Nëse dikush imagjinon se kjo ndodh rregullisht dhe normalisht gjatë pubertetit, atëherë do të duhej të ishte në gjendje
të provonte pse, nën disa supozime, është tepër vonë dhe ndoshta madje promovon procese zhvillimore të pafavorshme."
Por nuk ka asnjë provë për këtë.
Pra, pse duhet të nxisë impulset seksuale në fëmijëri nëse fëmijët nuk kanë nevojë për këtë për zhvillim të shëndetshëm?
Pra, nëse kjo mungon, askush ende nuk ka provuar se fëmijët do të zhvillohen në mënyrë anormale ose të dukshme.
Megjithatë, kemi vërejtur një rritje të sulmeve seksuale që kur këto metoda u bënë të
zakonshme, dhe kjo korrelacion është i dukshëm.
Por nuk mund të provoj të kundërtën e kësaj.
"Përfundim: Këto koncepte me të vërtetë ofrojnë udhëzime se si të kryhet sulm seksual dhe të promovohet
seksualizimi i vërtetë – që në moshë shumë të re."
"Për më tepër, është përgjegjësia themelore e prindërve të edukojnë fëmijët e tyre për këto çështje dhe t'u
përgjigjen çdo pyetjeje që mund të kenë në atë moshë."
Nuk është në fokusin e vëmendjes së fëmijëve të mendojnë vazhdimisht për seksualitetin pa u pyetur.
"Po, dhe gjithashtu bëhet fjalë për prindërit që të jenë vërtet vigjilentë."
Prindërit me të vërtetë duhet të ndjekin këtë dhe t'u demonstrohet atyre.
"Këto koncepte të edukimit seksual për qendrat e kujdesit ditor duhet të shfuqizohen."
Kjo nuk ka vend në një kopsht. Fëmijët nuk kanë nevojë për këtë.
Fëmijët kanë nevojë për lidhje, jo për edukim seksual. Kjo është çmenduri!
Përfshihet edhe ti.
Ndani këtë film, informoni miqtë dhe familjen tuaj, shpërndani materiale informuese.
Trego të tjerëve se çfarë po ndodh.
Sepse kjo është një kthesë e gabuar nga e cila shoqëria jonë nuk mund të heqë dorë mjaft shpejt.
Dhe në fund, gjithçka varet nga ne, prindërit.
Ne jemi bastioni i fundit kundër seksualizimit dhe sulmit woke ndaj fëmijëve tanë në: "Qendra e Kujdesit Ditor 'Skena e Krimit'"
(Sulmi woke ndaj fëmijëve tanë) Një projekt filmi nga "Demo für alle" (Demo për të gjithë).
Nëse dëshironi të mbështesni punën tonë, do të ishim mirënjohës për donacionin tuaj.
Dhe mos harroni të abonoheni në kanalin dhe buletinin tonë.