Ҳолатҳои таҷовузи ҷинсӣ байни кӯдакон дар марказҳои нигоҳубини рӯзона афзоиш меёбанд.
Ин сарлавҳа дар Bild дар декабри соли 2024 буд: Ҳуҷумҳои сабтшуда дар Нойрт-Рейни-Вестфалия: Рақамҳои нави
даҳшатовар дар бораи хушунат дар марказҳои нигоҳубини кӯдакон:
Қариб 2,000 ҳодисаи зарари ҷисмонӣ ++ Ҳуҷумҳои ҷинсӣ беш аз ду баробар афзуданд
Рӯзномаи NW Nachrichten 13 сентябри имсол хабар дод: дар боғчаҳои шиноктунии Шимолу Рейн-Вестфалия хушунат ба
таври назаррас афзудааст – ҳамлаи ҷисмонӣ ва таҷовузи ҷинсӣ
Аз соли 2022 шумораи ҳолатҳои гузоришшуда беш аз ду баробар афзудааст.
Дар Нойрт-Рейне-Вестфалия ҳолатҳои хушунати ҷинсӣ, ки аз ҷониби кӯдакон содир шудаанд, қариб се баробар афзудаанд.
Инҳо танҳо ду сарлавҳаи намояндагӣ аз давлати федералии Рейн-Вестфалияи Шимолӣ мебошанд.
Ин рушди хатарнок тасодуфӣ нест:
Аз августи соли 2024 ҳар як боғчаи кӯдакон маҷбур аст, ки ба ном «консепсияи ҳифзи аз зӯроварӣ»-ро пешниҳод кунад.
Бисёре аз муассисаҳо низ дар ин замина консепсияҳои таълими ҷинсиро ворид мекунанд.
"Ҳуҷраҳои омӯзиши бадан", "гӯшаҳои бароҳат" ва дигар шароитҳои монанд маъмул нестанд.
Тамоюлҳое, ки ҳамчун арзишманд аз ҷиҳати таълимӣ таблиғ мешаванд, аз меъёрҳои Созмони Умумиҷаҳонии
Тандурустӣ оид ба таълими ҷинсӣ дар Аврупо сарчашма мегиранд.
Мундариҷаи ин стандартҳо хеле нигаронкунанда аст.
Барои кӯдакони синни 0 то 4 сола, тавсия дода мешавад: «Лаззат ва хоҳиши ламс кардани бадани худ, мастурбация
дар кӯдакии барвақтӣ» ё «таҷрибаҳои шаҳвонӣ, наздикӣ ҷисмонӣ ҳамчун ҷузъи ҳаёти инсон».
- Алоқаманд бо ин азхуд кардани малакаҳои ҷинсӣ тавассути бозиҳои ба ном «бозиҳои табиб» мебошад.
Кӯдакони 4 то 6-сола бояд дар бораи мавзӯъҳои ҷинсӣ сӯҳбат кунанд!
Ин мавзӯъ низ дар васоити ахбори омма дар инҷо ва онҷо баррасӣ шуд, аммо бе ошкор кардани
барномаи хеле мушкили воридшавии педофилҳо дар паси он.
Иҷтимоишиноси фаронсавӣ Тибо Керлирзин аз созмони ҳифзи кӯдакон «Маман Лув» манбаъҳои тавсияҳои илмиро дар стандартҳои Созмони
ҷаҳонии тандурустӣ таҳқиқ кард ва, дар байни дигарон, муаллифони гурӯҳҳои лоббиро, ки
ошкоро педофилияро дастгирӣ мекунанд, ошкор намуд.
Дар миёни онҳо одамоне ҳастанд, ки дар маҷаллаҳои педофилӣ нашр кардаанд ва дар ин доираҳо амиқ реша давондаанд.
Брошюраи таълимӣ «Die schleichende Pädophilisierung» (Падофилизатсияи пинҳонӣ), нашркардаи
созмони ҳифзи кӯдакон Demo für alle, чунин мегӯяд:
Кӯдакони ҷинсигардоншуда барои педофилҳо эльдорадо мебошанд.
Аммо ҷинсгароӣ на танҳо дар гӯшаҳои торики интернет пинҳон аст, балки дар ҷойҳое, ки ба назар муҳофизатшуда
менамоянд, мисли мактабҳо ва боғчаҳо низ вуҷуд дорад.
"Tatort Kita" даъват ба ҳамаи волидон, омӯзгорон, кормандони идораи ҳифзи ҳуқуқи кӯдакон ва дигар мақомоти
низоми адолат аст, то ин таҳдиди манфиати кӯдакон, ки аз ҷониби давлат сармоягузорӣ мешавад, қатъ гардонад.
Барои ҳифзи фарзандонамон: Лутфан ин паёми муҳимро паҳн кунед!
Аз ҳама бештар сипоси калон ба иттиҳоди амалӣ DemoFürAlle!
ТРЕЙЛЕР
"Пас истилоҳи 'консепсияи таълими ҷинсӣ' ҳеҷ гоҳ зикр нашуд."
Ин гузоришҳо нигаронкунандаанд.
«Ин яке: «Идораи давлатии ҳифзи ҳуқуқи кӯдакон фазои пешбинишуда барои омӯзиши ҷисмонӣ
дар маркази нигоҳубини рӯзонаро қатъ мекунад»»
Ва ин рақам меафзояд.
"Ҳамин вақт ман шурӯъ кардам, ки оё ин консепт воқеан ҳам он қадар хуб аст ё не."
Дар боғчаҳои мо чӣ рӯй медиҳад?
"Одамон аз аввалин лаҳзаҳо мавҷудоти ҷинсӣ ҳастанд."
"Бозиҳои духтурӣ ҷузъи рушди муқаррарии кӯдак мебошанд. Новобаста аз он ки онҳо аз ламс кардан лаззат мебаранд ё не."
Дар ин филм мо нишон медиҳем, ки чӣ гуна як тамоюли хеле мушкил дар таълими ҷинсӣ дар созмонҳои бонуфуз роҳ ёфтааст.
"Ин он матрицаи бадном аст."
"Ӯ чизҳоеро ошкор кардааст, ки ҳамаи волидон ва ҳамаи роҳбарони сиёсӣ бояд бидонанд."
Ҳадафи онҳо: андозаи нави ҷинсигардонии кӯдакон.
Аммо ин ба кӯдакони хурдсол чӣ таъсир дорад?
"Пас дар ин гӯшаҳои бароҳат ҳама гуна ҳодисаҳо рӯй медиҳанд, ки мо ҳатто дар даҳшатноктарин хобҳои худ тасаввур карда
наметавонистем, чизҳое, ки кӯдакон ба ҳамдигар мекунанд."
"Ин аллакай сӯистифода аст."
"Бале!"
"Дар асл, ман аз худ хашмгин ҳастам, ки дар он вохӯрии волидон фавран сухан нагуфтам ва
нагуфтам: 'Не, ман инро барои фарзандам намехоҳам.'"
Масъалаҳое, ки дар асл бештар ба прокурорҳои давлатӣ ва идораҳои ҳифзи ҳуқуқи ноболиғон марбутанд, дар
марказҳои нигоҳубини рӯзона бояд ба меъёр табдил ёбанд.
Маҳалли ҷиноят: боғчаи кӯдакон. Ҳуҷуми вокист ба кӯдакони мо.
Ин як тамоюлест, ки даҳсолаҳо идома дорад: ҷинсгароӣ дар ҷомеаҳои Ғарб.
Бештар ва бештар, тезтар ва тезтар, шӯртару шӯртару ва бештар ба кӯдакон равона мешавад.
Вай дар асл бояд имрӯз дар китобхонаи шаҳрии Баргтехайде барои кӯдакон қироат мекард: «Drag Queen Veuve Noire».
"Аммо ин, албатта, боз як нишонаи дигар аст, ки то чӣ андоза ин шакли кори таълимӣ муҳим аст, ки мо низ онро анҷом медиҳем."
Зеро танҳо вақте ки мо фаъолона бо боғчаҳо, мактабҳо ва коллеҷҳои касбӣ ҳамкорӣ мекунем,
воқеан дар таълими мардум муваффақ мешавем.
Таҳқиқ кунем? Бо чӣ?
"Дар моҳи июн ӯ мехоҳад бо драг-кинг Эрик Бигклит даста шавад..."
Мюнхен, тасвирҳои шабеҳ, мавзӯи якхела:
"... барои кӯдакони синни 4-сола ва калонтар чорабинии хонданро ташкил кунед."
Тамоюли ба таври рӯзафзун барвақт ҷинсигардонӣ шудан падидаи олмонӣ нест.
Торревьеха, Испания: Кӯдакони хурдсол дар паради гей дар либоси проституткаҳо рақс мекунанд.
Педофилия дар кӯчаи кушод.
Оё кӯдакон умуман дар парадҳои ифтихори ҳамҷинсгароён ҷой доранд?
Ба назар мерасад, ки дар Вроцлав, Полша низ ҳамин тавр аст.
Дар Лондон паради «Прайд» ҳоло майдони махсуси оилаҳо ва кӯдаконро дорад.
Нашркунандаи таълимии бритониёӣ Twinkl ба ин тариқ барномаи рангинкамонро («ҳуқуқҳои баробар барои ҳама») ситоиш мекунад.
Ва ин дар ИМА вокуниши зиёдеро ба вуҷуд овард:
«Мо барои фарзандони шумо меоем», шиор заданд иштирокчиёни паради ифтихори ҳамҷинсгароён дар Ню-Йорк.
Ҳамааш танҳо як нофаҳми буд, ибтикоркунандагон ҳамаро бовар кунонданд.
Шоар аз контекст берун гирифта шуда буд.
Ростӣ?
Франкфурт-ам-Майн, июли 2025:
Имрӯз Рӯзи Кристофер-стрит аст, ё дақиқтараш рӯзҳо.
Он чизе, ки ҳамчун паради ифтихори ҳамҷинсгароён оғоз ёфта буд, ҳоло ба чорабинии чоррӯза дар соҳилҳои дарёи Мейн
табдил ёфтааст ва кӯдакон низ дар ин ҷо махсусан хуш омадед.
Чунин номбаршудаи CSD Mile майдони махсуси ҷавонон ва оилаҳоро таблиғ мекунад.
Ба гуфтаи ташкилкунандагон, ин барои кӯдакон комил аст, то эҷодкории худро озодона ба роҳ монанд.
'Ниҳоят, фазо барои меҳмонони хурди мо,' онҳо дар Instagram менависанд.
Пас: Каруселҳо ва қалъаҳои бодбоз дар паҳлуи дӯкончаҳои фетиш.
Единорогҳои рангин бо идеологияи рангин вохӯранд.
Гейҳо дар либоси чармӣ дар паҳлуи кӯдакони хурдсол – гӯё ки ин дар чорабиние, ки ба пурра
ҷинсигардонии калонсолон равона шудааст, комилан табиӣ бошад.
Ҳеҷ гуна интиқод нест, ҳама иштирок мекунанд.
Аммо дар ҳоле ки танҳо чанд нафар волидон ихтиёран фарзандонашонро ба ин ҷо мебаранд, ҷойҳои дигаре ҳастанд,
ки ҳамаи волидон бояд фарзандонашонро ба он ҷо баранд.
Дар бисёр ҷойҳо ҷинсгароӣ аллакай дар мактабҳо маъмул шудааст.
Аммо ин ҳама нест.
Ҳоло он дар марказҳои нигоҳубини кӯдакон низ оғоз ёфтааст.
Ин ба кӯдакон чӣ таъсир дорад?
Кадом хатарҳо вуҷуд доранд ва манфиатҳои волидон чӣ гунаанд?
Барои ин филм мо моҳҳо таҳқиқот анҷом додем, бо коршиносон мулоқот кардем, шабакаҳоро таҳлил кардем ва як
қатор маълумоти заминавии нигаронкунандаро ошкор намудем.
Дар ин ҷо мо натиҷаро пешниҳод мекунем.
Чизҳое, ки ҳамаи волидон бояд донанд – ва, албатта, ҳамаи сиёсатмадорон низ.
"Ин масъалаест, ки равшан аст, ки рӯз ба рӯз шумораи бештари волидонро нигарон мекунад: ҷинсгароии
барвақтии фарзандонашон, ҳоло ҳатто дар боғчаҳо."
"Бале, ин комилан девонагист."
Ҳама гуна рӯзномаҳо дар ин бора хабар медиҳанд.
Инҷо: Идораи давлатии ҳифзи ҳуқуқи кӯдакон фазои пешбинишуда барои омӯзиши ҷисмонӣ дар боғчаи кӯдаконро қатъ мекунад.
Он дар Ганновер буд.
Мо дар Браншвег инро дорем: бозии табиб дар боғчаи кӯдакон.
Шумо дар инҷо доред: Боғча маконро барои бозиҳои ҷинсӣ баррасӣ мекунад.
Дар Керпен: Мастурбация ва бозиҳои табибӣ.
Пас дар ҳама ҷо, ҳатто дар боғчаҳои католикӣ ҳам ҳаст.
Мактаби кӯдакони католикӣ чорабиниҳои скандалӣ бо бозии «табиб»-ро дар Кёльн бекор мекунад.
Ва дар Швейтсария низ ҳамин тавр аст: ҳуҷраҳо барои бозии табиб дар боғчаҳои Швейтсария маъмуланд.
"Ин низ чизест, ки мо бо 'Initiative Elternaktion' (Ташаббуси амали волидон) таҷриба кардаем."
Мо ҳарчи бештар мактубҳо аз волидони нигарон мегирем, ки ба мо менависанд, ки ин навъи
таълими ҷинсӣ дар боғчаҳо аз ҳад зиёд мешавад.
Ин аз нишон додани китобҳо то ҳамлаҳое, ки байни ҳамсолон ё кӯдакон рух медиҳанд, фаро мегирад.
Баъзе чизҳо ҳастанд, ки ба диққати шумо мерасанд ва воқеан хеле, хеле нигаронкунандаанд.
Ин хабар нигаронкунанда аст.
Ҳамаи ин барои онҳое, ки ин ба онҳо дахл дорад, хеле стрессовар ва хеле шахсӣ аст , ва ҳамин аст, ки кам
кас мехоҳад дар назди камера дар бораи он сухан гӯяд .
Керстин Крамер бо як ҷуфт вохӯрӣ ташкил кардааст, ки онҳо розӣ шудаанд ҳамин корро анҷом диҳанд.
Ба дархости онҳо, мо макони истиқомат ё шахсияти афроди зарардидаро ошкор намекунем.
Ҳама чизе, ки мо метавонем бигӯем, ин аст, ки саёҳати мо моро ба як шаҳраки хурд дар ҷое дар Бавария мебарад.
Ва ҳикоя хеле оддӣ бо гуфтугӯи ду модар дар боғчаи кӯдакон оғоз меёбад.
"Ва ӯ ба ман дар бораи писаронаш нақл кард, ки дар хона бо дилу ҷон дар бораи духтари мо, ё беҳтар гӯем, дар бораи он
чизе, ки онҳо якҷоя аз сар гузаронида буданд, механдиданд."
Ва писарон гуфтанд, ки духтари мо ангушти худро дар қафояш гузоштааст, ки онҳо дар хона тамоми рӯз ҳамин корро мекунанд.
Аммо духтари модари мазкур онро хеле дигар ёд мекунад.
"Пас ман бевосита аз ӯ дар ин бора пурсидам. Он чӣ буд?"
Оё он чизе, ки Момо ба ман гуфт, воқеан дуруст аст?
Бале, модар, ин дуруст аст, аммо он ҳеҷ гоҳ он тавр набуд, ки ӯ ба ту гуфта буд.
Вақте писарон шимамро меканданд, умуман чунин набуд.
Бубахшед, он чист?
Ва сипас ӯ гуфт, ки ин писарон шимашро поён кашидаанд, гӯё чанд маротиба, на танҳо як бор, ва ин мунтазам рух медод.
Бале, онҳо бо мо тамос гирифтанд, ва ман аллакай қаблан бо ӯ дар телефон сӯҳбат карда будам, ва сипас дар ҷараёни
сӯҳбат ӯ ба ман гуфт, ки духтараш чандин маротиба аз ҷониби ду писарбача таҷовузи ҷинсӣ шудааст.
Пас мо дар ин ҷо дар бораи кӯдакон гап мезанем.
Манзараи ҷиноят: боғчаи ҷангалӣ бо тамаркузи экологӣ.
Ғайр аз ин, дар фазои кушод як қубур буд, ки кӯдакон метавонистанд ба даруни он дароянд.
"Дар беруни замин як қубур, як туннел ҳаст, ки дар он ҷо метавонед пинҳон шавед."
Он чизе, ки аз берун дида намешавад.
"Агар шумо бевосита ба он назар накунед."
Ин ҷое аст, ки, ба назар мерасад, ҳамлаҳо дар он ҷо рух додаанд.
Бале, ва баъдтар маълум шуд, ки писарон ӯро маҷбур карда буданд, ки дар назди онҳо шимашро бикашад ва чизҳоро дар қафояш гузорад.
Имкон дорад, ки писарон низ ангуштонашонро дар қафояш гузошта бошанд.
Бо назардошти синни кӯдакон, дақиқ чӣ рӯй додааст, маълум нест.
Аммо равшан аст, ки чизе рӯй додааст ва он чиз ҷиддӣ аст.
"Дар асл, духтари мо дар он вақт дар минтақаи ҷинсӣ ҷароҳат дошт."
Ва ман воқеан ба педиатр рафтам, то пурсам: Ин чист? Ман бояд чӣ кор кунам? Он чӣ гуна аст?
Ӯ ба он нигарист, онро пай бурд, вале наметавонист чизе бигӯяд.
Ва ӯ инчунин гуфт, ки агар кӯдак дар ин бора гап назанад, ман набояд бештар пурсиш кунам, то
травмае, ки шояд ӯ дошта бошад, шиддат наёбад.
Аммо посухи муассиса ба ин ҳодиса боз ҳам ҳайратангезтар аст.
"Ҳамааш танҳо як ҳикояест, ки духтарам ихтироъ кардааст."
Ва агар онҳо дар бораи ҷинсият ягон савол дошта бошанд, мо онро равшан хоҳем кард.
Ҳамчунин маро ба ҳайрат овард, ки ҳамчун модар — ё ҳамчун падар — мо мехоҳем инро худамон анҷом
диҳем ва ҳатман намехоҳем онро аз муассиса гирем.
Ва ман инчунин ба ӯ гуфтам, ки мехоҳам консепсияи бехатариро бубинам.
Бале, бале, мо яке дорем – мо низ бояд онро дошта бошем.
Аммо он ҳеҷ гоҳ ба ман дода нашуд.
Онҳо намехостанд, ки ман дарунро бинам.
Ва баъдтар маълум шуд, пас аз он ки модар низ кӯшиш кард бо маъмурияти боғчаи кӯдакон сӯҳбат кунад.
Ва ҳама чиз ба кӯдак дода шуд.
Мувофиқи принсип, ки ҳамааш танҳо тасаввур аст.
Аммо баъдтар маълум шуд, ки як кӯдаки дигар низ ҳаминро – бо ҳамон писарон – аз сар гузаронидааст.
"Ва мо метавонем хурсанд шавем, ки инро нисбатан барвақт фаҳмидем, зеро он гоҳ тавонистем фавран вокуниш нишон диҳем."
Хуб, ман мегӯям «мо», аммо ту вокуниш нишон додӣ, ҳа, ту онро аз худ кардӣ.
Мо тавонистем фавран амал кунем, то фарзандамонро ҳифз кунем.
Дар ин оилаи дигар онҳо хеле дер фаҳмиданд.
Духтар ҳоло дар боғчаи дигар таҳсил мекунад.
Оё кӯдак аз он рӯйдодҳо осеб дидааст ё не, танҳо дар ояндаи дур маълум хоҳад шуд.
Як чиз равшан аст: ҳарчанд барқарор кардани тафсилоти он, ки дар чунин «ғорҳои меҳрубонӣ» дар марказҳои
нигоҳубини кӯдакон воқеан чӣ мегузарад, душвор бошад ҳам, оқибатҳояш метавонанд ҷиддӣ бошанд.
Ва ин бидуни ягон бозии духтурӣ ё чизи монанди он аст.
"Ҳамчунин дар маънои ҳақиқии калима ҳеҷ ҳуҷраи таҳқиқотӣ набуд."
Кӯдаконро танҳо гузоштанд.
Аммо ҳамин аст нуқтаи асосӣ.
Ин дақиқан ҳамон чизест, ки дар консепсияҳои таълими ҷинсӣ дар марказҳои нигоҳубини кӯдакон пешбинӣ шудааст.
Қабул мекунанд, ки кӯдакон бидуни назорат якдигарро меомӯзанд, ба узвҳои ҷинсии ҳамдигар даст
мезананд ва ашёро ба сӯрохиҳои худ ворид мекунанд.
Ҳеҷ кас пай намебарад.
Ва кӯдакон низ дар синне ҳастанд, ки ҳатман инро ошкоро намегӯянд.
«Оё ин тасодуф аст?»
Коршиносоне, ки бо равонии кӯдакон ва зӯроварӣ ошно ҳастанд, дар асл дар ин бора чӣ мегӯянд?
Мо дар Нойбрандебург як тамос ҷолиб дорем. Онҳо ҷуфти оиладоранд.
Онҳо ҳарду равонпизишки кӯдакон ва наврасанд, пас биёед бубинем, ки онҳо дар ин бора чӣ мегӯянд.
Пас мо боз ба сафари мусиқӣ меравем. Ин дафъа ба Нойбранденбург.
Анҷа ва Роман Гёбеке моро ба клиникаи худ хуш омадед мегӯянд.
Одатан, онҳо дар инҷо аз беморони худ парасторӣ мекунанд.
Психотерапевтҳо ва рафтортерапевтҳо, масалан, ба кӯдакон ва наврасон кӯмак мекунанд, то
аз травма ё ихтилолҳои ташвишӣ раҳо шаванд.
"Пас, терапияи рафторӣ дар ҳамин ҳуҷра гузаронида мешавад."
Пеш аз ин, Роман Гёбеке чанд сол дар боғчаҳои кӯдакон кор кардааст.
Дар касбӣ, кори ӯ ҳамеша ба беҳбудии кӯдакон равона шудааст.
"Волидон табиатан ҷузъи он ҳастанд."
Инҳо аллакай дар барнома ба назар гирифта шудаанд ва соатҳои шахсони истинодӣ низ ҳастанд.
Ин маънои онро дорад, ки мо ба фазо барои кӯдакон ва волидон ниёз дорем.
Аммо дар ин ҷо диққат ба хурдсолтаринҳо равона шудааст.
Инчунин ин ба соҳаи кории Анҷа Гёбеке низ дахл дорад.
"Пас, ин ҳуҷра барои равоншиносии амиқ ва терапияи бозӣ аст."
Ин каме калонтар аз ҳуҷраи дигар аст, зеро ман дар ин ҷо низ бозичаҳои кофӣ лозим дорам.
Хулоса: шумо ҳарду кӯдакон ва равонии онҳоро мешиносед.
Онҳо инчунин мунтазам қурбониёни хушунатро табобат мекунанд.
Мо мехоҳем бидонем, ки Анҷа ва Роман Гёбеке дар бораи тамоюли ба таври рӯзафзун барвақт ҷинсигардонӣ шудан чӣ мегӯянд.
"Ман фикр мекунам, ки ҷинсият чизест, ки бояд ба эҳсосоти калонсолон ва муносибатҳои пухта ҳамгиро шавад."
Пас ин чизе нест, ки онро ҷудогона дидан мумкин бошад, балки воқеан бояд ҳамгиро карда шавад.
Ва инчунин бояд чунин бошад, ки кӯдакон аллакай муайян кардани ҷинси худро анҷом додаанд.
Бале, хуб, ин ҳадди ақал дар давраи балоғат рух медиҳад.
Пас шумо ҳанӯз ҳам хеле ҷустуҷӯи шахсияти худ ҳастед, аз ҷумла шахсияти ҷинсии худ.
Ва ин бояд пеш аз он анҷом дода шавад, ки ягон амали ҷинсӣ воқеан сурат гирад.
Ҳар чизе дигар барвақт хоҳад буд, зеро кӯдакон аз он саргардон мешаванд.
Ва азбаски ҷинсият дар он замон дар ин контекст чизе ҷудогона мешуд ва ҳанӯз ҳамгиро нашуда буд.
"Хуб, ман ҳамеша кӯдаконро ҳамин тавр эҳсос кардаам ва инчунин мушоҳида кардам, ки онҳо аллакай ба ин ки ду
намуди гуногуни одамон вуҷуд доранд, таваҷҷӯҳ доранд."
Аммо ин танҳо ба мушоҳида ва дарк маҳдуд аст: одамоне ҳастанд, ки зоҳиран дигар ва ҷинсашон бо ман фарқ мекунад.
Ва ин қариб доираи кунҷковии кӯдакро муайян мекунад.
«Шумо фикр мекунед, кӯдакон кай ҳисси шарамро инкишоф медиҳанд?»
Ва чӣ мешавад, вақте ки он халалдор, шарманда ё саркӯб карда мешавад?
"Хуб, аввалан, ман метавонам рафтори муайянеро дар кӯдакон ҳангоми рафтан ба ҳоҷатхона равшан мушоҳида кунам."
Кӯдакон мунтазам талаб мекунанд, ки ҳоҷатхона бо қулф баста шавад.
Ин маънои онро дорад, ки онҳо тамоюли табиӣ доранд, то аз он ҷо дур шаванд.
Пас ман аллакай мушоҳида мекунам, ки дар он синну сол – синни боғчаи кӯдакон одатан аз се солагӣ оғоз меёбад –
ҳисси шرم ва ниёз ба муқаррар кардани марзҳо, ба дарки марзҳои ҷисмонӣ ҳамчун бехатар, хеле возеҳ вуҷуд дорад.
"Ҳамчунин чунин аст, ки вақте кӯдак пайванди хуб барқарор кардааст, ӯ метавонад байни
бегонагон ва одамони шинос фарқ гузорад."
Ин нишонаи як бонди хуб аст.
Ва сипас кӯдакон низ дар синни муайян, тақрибан дар 8 моҳӣ, дар назди бегонагон шرمгин мешаванд.
Ин нишонаи хуб аст, зеро он нишон медиҳад, ки он метавонад байни бегонагон ва одамони шинос фарқ гузорад.
Ва, албатта, вақте ки кӯдак метавонад байни бегонагон ва одамони шинос фарқ гузорад, шояд нахоҳад, ки бегонагон ӯро даст зананд.
Он мехоҳад масофаи муайянро нигоҳ дорад ва албатта намехоҳад, ки ба ҷойҳои шахсияш даст зананд.
Бале, ин чизест, ки кӯдак одатан рад мекунад, агар ӯ ба таври солим рушд карда бошад.
Ва, масалан, ихтилоли равобити пайвандӣ дақиқан бо он хусусият тавсиф мешавад, ки кӯдакон наметавонанд ин корро анҷом диҳанд.
Пас онҳо ба осонӣ наметавонанд байни бегонагон ва одамони шинос фарқ гузоранд ва амалҳояшон
қариб ки бо мушкили нигоҳ доштани масофа хоҳад буд.
"Ва бо ҳар касе, ки мехоҳед, тамос гиред."
"Ба касе муроҷиат кардан ё ҳатто бо ӯ ҳамроҳ шудан ва шояд ин тарсро нишон надодан, аммо ҳамин худ нишонаи нокомии рушд аст
ва нишон медиҳад, ки ҳеҷ пайванди солим ба вуҷуд наомадааст."
"Ин, албатта, комилан бо он чи дар ин консепсияҳои ҷинсият ҳамеша даъво мешавад, мухолиф аст."
Ҳамеша чунин тамаркуз ба он чизе, ки онро «маориф» меноманд, вуҷуд дорад.
Аммо ҳеҷ гоҳ дар бораи ӯҳдадорӣ зикр намешавад.
"Ҳамчунин муносиб аст, ки ҳамеша ҳамон коршиносон ба сухан дароварда мешаванд."
Масалан, ба онҳо Уве Зилер, Йорг Майвальд ва Штефан Тиммерманс дохил мешаванд. Аз дигарон кам шунида мешавад.
«Дар он ҷо садоҳои зиёди дигар ҳастанд.»
Масалан, профессор Кристиан Шуберт, ки дар беморхонаи донишгоҳии Иннсбрук духтур ва равоншинос аст.
"Истгоҳи навбатии мо: Иннсбрук дар Австрия."
Дар ин ҷо мо бо як олим, профессори донишгоҳ ва равоншинос вохӯрдем, ки ҳамчунин ҳамчун танқидгари ҷанбаҳои гуногуни тибби
муосир, ки онҳоро рушдҳои номатлуб мешуморад, шинохта мешавад.
Назардошти ҳамаҷонибаи бадан, зеҳн ва рӯҳ аслии тезиси ӯст, ки ӯ онро дар ин китоби ғайрибадеӣ низ таблиғ мекунад.
Аввалан, мо мехоҳем бидонем: оё ӯ дар оғози касби худ тасаввур мекард, ки ин рушд, ки ҳоло
дар боғчаҳои кӯдакон возеҳ аст, имконпазир аст?
"Бале, аммо оё шумо фикр мекардед, ки мо пас дар бораи кунҷҳои бароҳат ва ҳуҷраҳои худшиносӣ дар боғчаҳо сӯҳбат хоҳем кард?"
Пас кӯдакон бояд дар куҷо хоҳиши ҷинсии худро кашф кунанд?
"Не, албатта не!"
Ҳадди ақал, онҳо набояд хоҳиши ҷинсии худро кашф кунанд; ин хеле дур аз он аст, ки ман метавонистам тасаввур кунам.
"Ман дар инҷо иқтибосе аз профессор Йорг Майвальд дорам, ки профессори фахрии ҳуқуқи кӯдакон ва ҳифзи кӯдакон
аст, ва ӯ дар рӯзномаи «Kindheit» (Кӯдакӣ) менависад:"
Идеяи он, ки кӯдакон метавонанд бе эҳсосоти ҷинсӣ, андешаҳо ва амалҳо калон шаванд, як фантазияест, ки аз
воқеият хеле дур аст, нисбати онҳо беадолатӣ мекунад ва ҳатто метавонад ба онҳо зарар расонад.
"Бале, ман дар ин бора мавқеи возеҳ дорам."
Ман гумон мекунам, яъне — бояд гуфт, ки ман таҳти таъсири психоанализ ҳастам — бинобар ин ман психотерапеви психодинамикӣ
ва психотерапеви тиббӣ ҳастам, ки, албатта, инчунин ба баррасиҳои психоаналитикӣ оид ба рушди психосексуалии кӯдак боз аст.
Албатта, он ҷо чизе рушд мекунад, дар ин бора ҳеҷ шубҳае нест.
Аммо барои ман, дар мавриди рушди кӯдак ҷанбаҳои дигар ба осонӣ муҳимтаранд.
Ва ин дар бораи пайвандист, дар бораи пайванди бехатар, дар бораи хонаи солим, меҳрубон ва бехатар.
Ин муҳимтарин чиз аст, он пояест, ки кӯдак ба он ниёз дорад, ки ҳар инсон ба он ниёз дорад, ва
ҳамин чизест, ки ман аз рушди солим интизор ҳастам.
Ман ин ҳамлаи ҷинсигардонии идомаёбандаро ошкоро интиқод мекунам.
Ҷое ки гумон карда мешавад, ки энергияи ҷинсӣ дар кӯдакон вуҷуд дорад – ҳатто дар давраҳои хеле аввали пас аз таваллуд.
Ва шумо бояд хеле барвақт боварӣ ҳосил кунед, ки ин энергияи ҷинсӣ метавонад ба таври муносиб рушд ёбад.
«Энергияи ҷинсӣ яке аз он ҳикояҳои асосӣ аст, ки даҳсолаҳо ҳамчун ҷузъи ин ҳамлаи ҷинсигардонӣ паҳн шудааст.»
"Бале, дуруст аст, ман ҳам инро мушоҳида кардам, масалан бо Уве Зилер, 'гуруи таълими ҷинсӣ'."
Дар «Муқаддима ба таълими ҷинсӣ» ӯ аллакай либидоро ҳамчун энергияи ҳаётӣ, ки инсонро дар
муқобили ноумедӣ тобовар мегардонад, зикр мекунад.
Ё дар лексияе, ки соли 2013 аз ҷониби Стефан Тиммерманс дода шуд.
Ӯ инчунин дар бораи энергияи ҳаёти ҷинсӣ, ки кӯдакон аллакай доранд, сухан мегӯяд.
"Одамон аз аввалин лаҳзаҳо мавҷудоти ҷинсӣ ҳастанд."
Таълими ҷинсӣ ба кӯдакон таъсири мусбат дорад, зеро ҷинсият нерӯи ҳаёт аст.
"Доктор Стефан Тиммерманс, яке аз маъруфтарин намояндагони ин шохаи таълими ҷинсӣ."
Маърӯзаи ӯ, ки беш аз 10 сол пеш баргузор шуда буд, ба нақшаи амалӣ шабоҳат дорад, ки ҳоло дар рӯз аз
рӯз бештар ба марказҳои нигоҳубини кӯдакон роҳ меёбад.
Дар ин панели матнӣ Тиммерманс аргументҳоро барои он чизе, ки ӯ онро таълими ҷинсият-мусбат меномад, феҳрист кардааст.
Масалан: «Кашфи маҳдудиятҳои шахсӣ ҳамчун замина барои эҳтиром ба дигарон».
Аммо оё ин маъно надорад, ки шумо бояд бо қасд ин марзҳоро убур кунед, то онҳоро кашф кунед?
Гӯш кунед ва ҳайрон шавед!
Кашфи худ ва дигарон барои кӯдакон таҷрибаҳои муҳими омӯзишӣ мебошанд, ва кӯдакони имрӯза эҳтимолан бештар ин
таҷрибаҳоро дар боғчаи кӯдакон мегиранд, на дар хона.
Аз ҷиҳати оморӣ, дар хона ҳадди аксар як бародару хоҳар ё фарзанди дигар ҳаст, ва маҳз ҳамин мувозинат кардан ё санҷидани
марзҳо ва қабул кардани онҳо — ман намехоҳам он ҷо даст зананд, ман инро дӯст намедорам, ё ман
инро дӯст медорам, ман фикр мекунам, ки ин хуб аст.
Онҳо инро дар гурӯҳи калонтари кӯдакон беҳтар меомӯзанд, нисбат ба ҳолате, ки дар хона танҳо як
бародару хоҳар доранд ва ҳамеша ҳамон як нафар аст.
Хулоса, азбаски волидон ба фарзандонашон иҷоза намедиҳанд, ки ҳудудҳои одоби бародарону хоҳаронашонро
санҷанд, ин бояд дар марказҳои нигоҳубини рӯзона сурат гирад.
Ҳама чиз барои таблиғи гӯё энергияи ҷинсӣ.
Агар рушди ҷинсии кӯдак дастгирӣ ва ташвиқ карда шавад, ин ба рушди шахсии ӯ манфиат меорад,
масалан дар ташаккули ҳувияти ҷинсии инфиродии ӯ.
Аммо оё ин воқеан барои рушди кӯдакони хурдсол зарур аст?
Хуб, ман дар маънои қатъӣ ягон зарурат барои ин намебинам.
Пас, барои ман аслан шубҳанок аст, ки таваҷҷӯҳи кӯдаконро ба минтақаи ҷинсӣ ҷалб кардан.
Зеро онҳо ҳоло имкониятҳои зиёде барои таҷриба кардани лаззат доранд. Ва чаро ман бояд онро эротизатсия кунам?
Пас дар он марҳилаи рушд ин маъно надорад, зеро он низ самарабахш нест.
Хуб, ман таслим шудам, барои он баробарии нейробиологӣ надорам.
Ман ягон рушди гормоналӣ ё эндокринӣ надорам, ки ба ин мувофиқат кунад.
Ва бинобар ин ман ҳеҷ як чаҳорчӯбаи дохилирӯҳӣ надорам, ки дар он битавонам ҷинсиятро бо
мақсади ба даст овардани лаззат муттаҳид созам.
Ва бинобар ин мантиқӣ аст, ки ин ҷинсгароӣ талаботи аз ҳад зиёдеро ба рӯҳи кӯдак бор мекунад.
Ман фикр намекунам, ки ин барои рушд зарур аст.
Яъне, агар ба психоанализ назар андозед, кӯдак, тифл ва навзод аввалан дар марҳилаи даҳонӣ қарор дорад.
Сипас ӯ ворид мешавад, кӯдак ба марҳилаи аналӣ ворид мешавад.
Ин дар бораи омӯзиши ҳоҷатхона ва ғайра аст, марҳилаи саркашӣ ва ғайра, он ба ҳамин гурӯҳ дохил мешавад.
Ва марҳилаи ҷинсӣ дар охирин марҳила, дар наврасон, фаро мерасад.
Ва дар байни онҳо ҳанӯз марҳилаи таъхир вуҷуд дорад.
Ва ҳама бешубҳа бо ин ошно ҳастанд: дар давраи латентӣ духтарон ва писарон ҳамеша «шумо
писарон» ва «шумо духтарон» номида мешаванд.
Онҳо дар ин синну сол ба тамоси ҷинсӣ комилан шавқ надоранд, баръакс.
Онҳо инро қатъиян рад мекунанд.
Духтарон афзал медонанд, ки танҳо бо духтарон бошанд ва писарон бо писарон, ҳа.
Хуб, ман бовар дорам, ки дар инсонҳо чунин чизе мисли рушди органикӣ вуҷуд дорад.
Ва ман фикр мекунам, ки воқеан метавонад чунин бошад, ки як навъи ҷинсият вуҷуд дорад, ки хеле дур аз
он аст, ки мо ҳамчун калонсолон ба ҷинсият менигарем.
Пас, ман мегӯям, ки нисбат ба калонсолоне, ки худро ҳақ медонанд, ки ҷинсияти кӯдаконро ҳукм кунанд, хеле, хеле интиқодӣ ҳастам.
Аз ҳамин ҷо барои ман оғоз мешавад.
Аммо ҳамин чиз дақиқ рӯй дода истодааст.
Ҷомеаи калонсолон, ки рӯз ба рӯз бештар ҷинсгаро мешавад, назари худро ба рафтори кӯдакони хурдсол бор мекунад.
Ин ҳолат бо Тиммерманс низ дар лексияи ӯ соли 2013 рух дод:
Зеро ҷинсият энергияи ҳаёт аст, энергияи ҳаёт аст, энергияи ҳаёт аст.
Он вақт ҳикояи мо оғоз ёфт.
Аз соли 2014 ба баъд мо ба кӯчаҳо баромадем, то алайҳи нақшаҳои таълимӣ, ки махсусан дар мактабҳо
таблиғи ҷинсиятгароиро ҷорӣ мекарданд, эътироз кунем.
Дар соли 2016 нашрияи «Юнге Фрайхайт» дар канори симпозиуми мо дар Штутгарт бо сексолог Якоб Пастотер, он замон ва
ҳоло президенти Ҷамъияти Олмон оид ба таҳқиқоти илмҳои иҷтимоӣ дар соҳаи ҷинсият, мусоҳиба гузаронд.
Ҳатто он замон ӯ афсӯс мехӯрд:
Аз як тараф, воқеан дуруст аст, ки DGSS тақрибан 15 сол аст, ки мундариҷаи он чизеро, ки ман онро
«таҳсилоти ҷинсӣ бо сарпарастии давлатӣ» меномам, рад мекунад.
Ин ба он вобаста аст, ки тақрибан 15 сол ва эҳтимолан бештар аз ин равшан буд, ки онҳое, ки дар таълими ҷинсӣ иштирок мекунанд,
аз як тараф аз давлат маблағ мегиранд ва аз тарафи дигар нашрияҳояшон низ аз ҷониби давлат паҳн карда
мешаванд, назари хеле яктарафа ба таълими ҷинсӣ доранд.
Натиҷа, масалан, чунин менамояд:
«Сина ва Тим бози доктора мекунанд», нашркардаи Zartbitter e.V., бо сарпарастии шаҳри Кёльн ва давлати Нойрт-Рейн-Вестфалия.
Яке аз чандин созмонҳое, ки дар боғчаҳои кӯдакон ҷинсигардонии кӯдаконро тарғиб мекунанд.
Ман хеле бештар мехоҳам бозибози табиб кунам.
Оҳ не.
Доктор, ҳай, Тим, ту метавонӣ модар бошӣ ва кӯдакро низ дошта бошӣ.
Оҳ, дуруст, ҳм, пас доктор.
Бозиҳои табиб ҷузъи рушди муқаррарии кӯдак мебошанд.
Бо кунҷковии мувофиқ ба синну сол ва бетарафӣ, ҳатто духтарону писарони хеле хурдсол узвҳои таносули худро меомӯзанд.
Онҳо аз ламс кардан ва молидани онҳо ва мубодилаи ламсҳои нарм бо дигар кӯдакон лаззат мебаранд.
Ҳарорататонро бигиред.
Бозӣ кардани духтур ҷузъи рушди муқаррарии кӯдакӣ аст.
Оё онҳо аз ламс кардан ё аз бозӣ лаззат мебаранд ё не.
Якдигарро кашф кардан, аз бепӯш будан лаззат бурдан, хоҳиши тамошо кардан ва аз ҷониби дигарон тамошо шудан.
Аммо инчунин мастурбацияи кӯдакон, ки дар миёни калонсолон ноустувории зиёдеро ба вуҷуд меорад.
Ин дар бораи муҳаббат ва эҳсосот, ласка кардан ва бӯса кардан, дӯстдухтарон ва бозии «табиб» ва чӣ
гуна мо метавонем оилаҳои нигаронро таскин диҳем.
Ва ин ҳама нест.
Аз ин барнома роҳ моро боз ҳам дуртар мебарад, то ба баландтарин сатҳ.
Ин дақиқ ҳамин чизест, ки дар стандартҳои Созмони Умумиҷаҳонии Тандурустӣ оид ба таълими ҷинсӣ дар Аврупо зикр шудааст.
Бале, ин матрицаи бадном вуҷуд дорад, ва барои кӯдакони аз сифр то чорсола, дар сарлавҳаи «донӯ, лаззат
ва хоҳиш» гуфта мешавад, ки ба бадани худ даст зананд.
Мастурбация дар кӯдакии барвақтӣ ё таҷрибаҳои лаззатбахши наздикии ҷисмонӣ ҳамчун ҷузъи ҳаёти инсон.
Аз ҷиҳати малакаҳо, ин маънои баён кардани ниёзҳо, хоҳишҳо ва марзҳои шахсиро дорад, масалан дар «бозии духтур».
Ва ба кӯдакони чор то шашсола пас аз он иҷозат дода мешавад, ки мавзӯъҳои ҷинсиро баррасӣ кунанд.
Онҳо бояд дар бораи мавзӯъҳои ҷинсӣ сӯҳбат кунанд.
Ин ҳастаи сиёсии офанси сексуализатсия аст, ки аз ҷониби Созмони ҷаҳонии тандурустӣ дар ҳамкории наздик бо Маркази
федералии таълими тандурустӣ, ё кӯтоҳшудаи BZgA, нашр шудааст.
Ташкилотҳое, ки метавонанд барои бисёре аз шаҳрвандон боэътимод ба назар расанд, аммо ин
матрицаи синнусолӣ боэътимод ба назар намерасад.
Ҳамчун мутахассиси тиббӣ, метавонам хеле возеҳ гӯям, ки ман бо системаҳои ташхисие, ки бе тафовут, бе
таваҷҷӯҳи дақиқ, бо схематизатсияҳо, қолабҳо ва қоидаҳо татбиқ мешаванд, мушкил дорам.
Гӯё ҳама якхела буданд.
Гӯё намунаҳои муайян ва сохторҳои синнусолӣ вуҷуд дошта бошанд. Шумо дар бораи
«Матрикс» аз Созмони ҷаҳонии тандурустӣ зикр кардед.
Пас, дар он ҷо, ба таври гӯё, ба гурӯҳҳои муайяни синну сол муносибат мекунанд.
Аз он вақт ба баъд хуб аст, ки ин корро анҷом диҳед.
Не, ин мавҷуд хеле инфиродӣ ва хеле мураккаб аст, дар як контексти мушаххаси психосоциалӣ зиндагӣ мекунад ва мувофиқи
рушди органикии худ дар як лаҳза, агар касе бо таваҷҷӯҳ ва ҳассосияти кофӣ мушоҳида кунад, шурӯъ мекунад ба савол пурсидан.
Ва ман бо фарзандам ҳамон қадар вақт интизор мешавам ва ба ҳеҷ чиз шитоб намекунам ва онро ба ӯ таҳмил намекунам.
Аммо ҳамин чизест, ки дар ин ҷо дақиқ рӯй медиҳад.
Ҷорӣ кардани як намунаи хеле шубҳанок , бе ягон далели илмӣ дар саросари як қитъа.
Ва ин на танҳо ба Олмон дахл дорад, балки ба тамоми Аврупо.
Дар Фаронса созмоне бо номи «Mamans Louves» (Модарони гург) вуҷуд дорад, ки инчунин меъёрҳои Созмони ҷаҳонии
тандурустиро баррасӣ карда, як таҳқиқотеро фармоиш додааст, ки натиҷаҳои ҳайратангез нишон додааст.
Ҳамсояи мо Фаронса низ бо мушкили ҷинсгароии торафт барвақтӣ ошно аст.
Он ҷо низ бо пешбурди нерӯҳои пешрафта.
Режине Шефер мусоҳибаи видеоиро бо Кристиел Комет, ки ба созмони «Mamans Louves» мансуб аст, ки
маънояш «Модарони гург» мебошад, ташкил кардааст.
Шумо меъёрҳои Созмони ҷаҳонии тандурустӣ барои Аврупоро амиқ омӯхтаед.
Бо назардошти камбудиҳое, ки мо дар сатҳи миллӣ мушоҳида кардем, мо мехостем бидонем, ки кадом адабиёти ба ном
илмӣ асоси он чизеро ташкил медиҳад, ки бояд дар мактабҳои мо дар саросари кишвар татбиқ шавад.
Натиҷа ин таҳқиқоти шастсаҳифа аст, ки дар соли 2024 нашр шудааст.
Вай чизҳоеро ошкор кардааст, ки ҳамаи волидон ва ҳамаи роҳбарони сиёсӣ бояд донанд, ҳадди ақал онҳое, ки
некӯаҳволии кӯдакон барои онҳо афзалияти аввалиндараҷа дорад.
Ва ҳамин барои мо муҳим аст: эҳтиром ба некӯаҳволии кӯдак ва ҳуқуқи волидон дар тарбияи фарзандонашон.
Тибо Керлирзин, муаллифи тадқиқот, дақиқ шарҳ медиҳад, ки ин чӣ маъно дорад.
Маълум шуд, ки стандартҳои Созмони ҷаҳонии тандурустӣ (СҶТ) аз ҷониби гурӯҳи коршиносоне таҳия шудаанд, ки хеле яктарафа буданд.
Ин аз он сабаб аст, ки қариб ҳамаи ин коршиносон ба сохторҳое тааллуқ доранд, ки бо Федератсияи
байналмилалии парастории растаниҳо алоқаманданд.
Аз ин рӯ, онҳо бештар ба фаъолон монанданд, на ба олимон.
Ва ин саволи чароро ба миён меорад.
Кӣ ба ин рушд манфиатдор аст?
Тибо дар библиографияи Стандартҳои Созмони ҷаҳонии тандурустӣ бо қисмати ташвишоваре рӯ ба рӯ шуд.
Библиография чанд илова дорад ва ман аллакай дар Иловаи A се тарафдори педокриминалиятро ёфтаам.
Аммо асос ва ҳамзамон нуқтаи заифи ҳуҷҷатро дар адабиёти илмӣ оид ба рушди психосексуалии кӯдакон пайдо кардан мумкин аст.
Дар байни тақрибан 50 истинод ман 15-тоеро ёфтам, ки онҳоро метавон ҳам тарафдорони таълими
пешакии ҷинсӣ ва ҳатто ҷинояти педофилӣ донист.
Шумо хоҳед дид, ки ин шахсон узви гурӯҳҳои лоббигарие буданд, ки ошкоро педофилияро дастгирӣ мекунанд.
Онҳо онро муносибатҳои байни наслҳо меноманд.
Дар миёни онҳо одамоне ҳастанд, ки дар маҷаллаҳои ошкоро педофилӣ нашр кардаанд.
Пайвандҳо дар ин аниматсия дар вебсайти Mamans Louves нишон дода шудаанд.
Барои ин мақсад, Тибо мутахассисони Созмони Умумиҷаҳонии Тандурустиро ба се гурӯҳ тақсим кард:
Сабз маънои бехатар, зард — шубҳанок, сурх — барои доираҳое, ки возеҳан ҷонибдори тамосҳои ҷинсӣ хеле
барвақт барои кӯдакон ё ҳатто ҷинояти педофилӣ ҳастанд.
Пайванди олмонӣ бо доираҳои педофилӣ — Гюнтер Шмидт.
Масалан, ӯ бо як шахсе бо номи Волкмар Сигуш ҳамкорӣ кард.
Ва Сигуш иддао карда буд, ки ҷинсият дар кӯдакӣ на танҳо манбаи лаззат, балки зарурат низ буд.
Ӯ барои маҷаллаи «Архивҳои рафтори ҷинсӣ» кор мекард, ки то ҳол вуҷуд дорад ва онро Ричард Грин таъсис додааст.
Ричард Грин тарафдори педофилия буд ва дӯсти Томас О'Кэрролл буд.
Ӯ, ба навбати худ, бунёдгузор ва раиси созмоне бо номи «Табодули Маълумоти Педофилҳо» буд — платформае
барои педофилҳо, ки дар он маълумот мубодила мекарданд.
Ин гурӯҳ хеле баҳсбарангез буд ва даъват мекард, ки тамосҳои ҷинсӣ байни калонсолон ва кӯдакон қонунӣ карда шаванд.
Чӣ гуна педофилҳо ба ҳаракати чап ворид шуда, мубориза барои ҳуқуқҳои шаҳрвандиро ғасб карданд, дар соли 2014
нашрияи бритониёии The Guardian дар бораи фаъолияти Табодули Маълумоти Педофилҳо дар солҳои 1970-ум хабар дод.
Ҳатто дар миёни чапгароёни Олмон, бахусус дар ҳаракати соли 1968, дар он замон кӯшишҳо
барои қонунигардонии педофилия вуҷуд доштанд.
Мисолҳои маъруф: сиёсатмадори Ҳизби Сабз Даниэл Кон-Бендит, гурӯҳи кории федералии Ҳизби Сабз «Гейҳо, педерастҳо ва
транссексуалҳо» ё таҳқиқот ва гурӯҳи кории олмонӣ «Педофилия», ки дар шӯрои вакилони он муддате Хелмут Кентлер шомил буд.
Ӯ, ба навбати худ, ҳамчун падари асосгузори ҳамин шохаи таълими ҷинсӣ шинохта мешавад.
Мо дар филми ҳуҷҷатии худ «KentlerGate» фаъолияти педофилии ӯро ба таври муфассал баррасӣ кардем.
Дар ин кишвар пас аз Кентлер Уве Зилер, Волкер Зигуш ва Гюнтер Шмидт пайравӣ карданд.
Дар муқаддимаи китоби «Мale Intergenerational Intimacy» дар аввали солҳои 1990-ум, масалан, Летцтер навиштааст:
Муносибатҳои муваффақонаи педофилӣ ҳастанд, ки ба кӯдак кӯмак мекунанд ва ӯро ҳавасманд месозанд.
Ӯ идома дод: «Таҳдиди қонуни ҷазоӣ кардани ҳамаи амалҳои педофилӣ ғайриодилона аст ва бояд барҳам дода шавад,
зеро он ба табъиз ва таъқиби як ақаллият рабт дорад.»
Эрнст Борнеманн дар китоби худ «Das Geschlechtsleben des Kindes» (Ҳаёти ҷинсии кӯдак) низ
ҳамон қадар возеҳ изҳор дошт, ки дар он иддао кард:
Амалҳои ҷинсӣ бо кӯдакон, ки бе зӯроварӣ сурат мегиранд, ҳатман барои кӯдак оқибатҳои манфӣ надоранд.
Ӯ инчунин дар стандартҳои Созмони ҷаҳонии тандурустӣ ҳамчун манбаи истинод зикр шудааст, яъне бо китоби худ:
«Чиҳраҳои кӯдакии камолот», ки дар он ӯ ба ҷинсияти гумонбаршудаи кӯдакони 8-сола машғул шуд.
Паёми асосии китоб ин аст, ки инсонҳо аз лаҳзаи ҳомиладоршавӣ мавҷудоти ҷинсӣ мебошанд.
Ин дар кӯдакон ба роҳҳои гуногун зоҳир мешавад — дар бозиҳои онҳо, дар тасаввури бойашон,
дар ниёзи онҳо ба ламс ва дар мастурбацияашон.
Ин дақиқан ҳамон чизест, ки тавассути BZGA ва Созмони Умумиҷаҳонии Тандурустӣ (WHO) асоси
афзояндаи консепсияҳои беморхонаҳои таваллудӣ мегардад.
Эрнст Борнеманн ва Гюнтер Шмидт — ду аз чанд мисоланд, ки нишон медиҳанд, меъёрҳои Созмони ҷаҳонии тандурустӣ на танҳо
бар асоси назари хеле яктарафаи коршиносон бунёд ёфтаанд, балки баъзан амиқан дар доираҳои педофилӣ реша доранд.
Ва ин бояд асоси тарбияи фарзандонамон бошад?
Бале, хуб, ин даргирӣҳо бо педофилия моро аслан ҳайрон намекунанд, зеро падари бунёдии тамоми ин барномаи
таълими ҷинсӣ, ки таблиғ мешавад, Ҳелмут Кентлер буд.
Ва Хелмут Кентлер як фаъоли педофилия буд ва воқеан низ ӯ як зӯровар буд.
Пас аз он ӯ барои хушунат нисбати кӯдак гунаҳгор дониста шуд ва шогирди ӯ Уве Силер буд.
Ва Уве Силерտ низ дар навбати худ тавассути кори худ дар BZGA дар таҳия ва муайян кардани стандартҳои Созмони ҷаҳонии тандурустӣ
оид ба таълими ҷинсӣ дар Аврупо нақши калидӣ бозидааст.
Дуруст аст, ва инҳо ба навбати худ ба нақшаҳои таълимии ҳар як иёлати федералӣ дар ин ҷо дар Олмон таъсири мустақим доранд.
Қариб ҳар як давлати федералӣ, ба ҷуз Бремен, дорои он чизест, ки онро «нақшаи таълимӣ» меноманд — як нақшаи роҳнамоӣ, ки
мустақиман муайян мекунад, ки таълими ҷинсӣ дар марказҳои нигоҳубини кӯдакон чӣ гуна бояд
гузаронида шавад ва он бояд чӣ масъалаҳоро дар бар гирад.
Ва дар нақшаи таълимии Берлин дақиқан ҳамин чизҳо дохил шудаанд, ки мо онҳоро дар консепсияҳои таълими ҷинсӣ меёбем, яъне:
Каме баъд кӯдакон узвҳои ҷинсии худро кашф мекунанд ва онҳоро бо шиддат меомӯзанд.
«Кунҷковии ҷинсӣ ҳамон қадар ҷузъи рушди солими рӯҳӣ ва ҷисмонӣ аст, ки лаззат бурдан аз
ҳиссиёти хуш дар бадани худ», — мегӯяд Берлин.
Ё дар Нойрт-Рейни-Вестфалия, ин маъно дорад:
Мубодилаи меҳрубонӣ, ламс кардани якдигар ва таҳқиқи ғайрирасмӣ ва кунҷковии бадан барои ташаккули
ҳисси худшиносӣ ва огоҳ шудан аз ҷинси худ зарур аст.
Ин одатан ба таври интуитивӣ ва табиӣ тавассути бозӣ рӯй медиҳад. Кӯдакони боғча!
Ин назария аст. Аммо барои онҳое, ки аз ин таъсир мебинанд, чунин мафҳумҳо дар амал чӣ маъно доранд?
Ду модар, ки ҳарду мехоҳанд номашон пинҳон бимонад, тавсиф мекунанд, ки чӣ гуна ҳамаи ин дар боғчаи онҳо рух дод.
Аввалин ҳодиса дар муассисае рух медиҳад, ки аз ҷониби ташкилоти хайриявии «Фолькссолидарӣтет» дар Саксония-Анхалт идора мешавад.
Ман аввалин бор дар бораи консепсияи таълими ҷинсӣ аз ВАО-и алтернативӣ шунидам.
Масъала бештар дар он буд, ки чунин мафҳумҳо дар ҷануби амиқи Олмон вуҷуд доранд, ва ман, дар асл, ҳайрон ё шок шуда будам,
ки чунин чизе вуҷуд дорад, аммо ман ҳамеша ба худ мегуфтам:
Оҳ, моро гӯед — дар ин боғчаи деҳа — хуб, ин ҳеҷ гоҳ рӯй нахоҳад дод, ё ҳадди ақал то он дараҷа намерасад.
Аммо ин дур аз он аст. Як рӯз дар ҷаласаи волидон барои синфхонаи томактабӣ
консепсияҳои нав эълон мешаванд — бе шарҳ додани онҳо.
Маълумоти муфассалтарро дар тахтаи иттилоотӣ пайдо кардан мумкин аст.
Як вақт ман назди ин тахтаи иттилоотӣ будам ва дар бораи ин консепсияи таълими ҷинсӣ ҳамроҳ бо консепсияҳои
фазоӣ ва консепсияҳои хушунат хондам, ки он вуҷуд дорад.
Ман ҳушёр шудам ва аз Шӯрои волидони мо хоҳиш кардам, ки ин масъаларо баррасӣ кунанд.
Ва ҳамин корро карданд.
Ва танҳо ба ҳамин тариқ мундариҷаи мафҳум маълум мешавад — яъне дақиқан он чизе, ки аз ҷониби
Созмони ҷаҳонии тандурустӣ ва BZGA тавсия шудааст.
Ва бояд гуфт, ки, ба назар мерасад, ҳамаи ин бояд махфӣ, бе огоҳии волидон ҷорӣ карда мешуд.
Хуб, истилоҳи «консепсияи таълими ҷинсӣ» ҳеҷ гоҳ зикр нашуда буд.
Ман инро танҳо дар ҳамин тахта хондам — дар қавсҳо бо ҳарфҳои хеле хурд.
Ман фикр мекунам, ки чунин мавзӯи муҳим арзанда мебуд, ки тавассути почтаи электронӣ ба ҳама ирсол шавад,
ё дар ҷаласаи волидон баррасӣ гардад, ё ҳатто як номаи иттилоотӣ ё чизи монанди он дода мешуд.
Зеро ин аллакай масъалаи муҳим аст.
Ҳадди ақал дуюм ҳолат шаффофтар буд.
Ин дар боғчаи кӯдакон дар Захии Поёнӣ рух медиҳад.
Мо мунтазам маҷлисҳои волидон доштем ва ҳамеша бо чизе нав шинос мешудем.
Ва он гоҳ — он шом роҳбарияти боғчаи кӯдакон ва муаллимон ба мо гуфтанд, ки як консепсияи нав вуҷуд дорад ва
кӯдакон бояд дар бораи ҷинсияти худ хеле озодтар бошанд.
Ва ҳамин аст сабабе, ки онҳо дар ҳуҷраи кӯдакон як кунҷро ташкил мекарданд, ки кӯдакон метавонистанд танҳо бошанд
— ва дар он ҷо, аслан, қариб ҳама чиз иҷозат дода мешуд.
Пас бозиҳои ба ном «докторӣ» — дар он ҷо низ воқеан дахолат намекунанд.
Аммо ба кӯдакон мегӯянд, ки марзҳо дар куҷоянд.
Он вақт гуфта мешуд, ки ҳа, шумо метавонед бе либос бошед, метавонед якдигарро ламс кунед ва ҳа — худатон ва дигаронро —
ҳам писарон ва ҳам духтарон — дар як гурӯҳи омехта кашф кунед.
Ва ҳа, аммо ман ба як маънӣ фикр мекардам, ки мо фарзандамонро дигаргуна тарбия кардаем.
Ин тамоман дар ҳамин ҷо қатъ намешавад.
Аммо ҳама чиз дигар шуд.
Пас ман субҳ расидам — ман хурдтарин писари моро ба боғча бурдам ва сипас муаллимаи боғча маро пурсид,
ки оё метавонам баъд аз зӯҳр барои як сӯҳбат биёям.
Як ҳодиса рух дода буд.
Ва сипас ман имрӯз пас аз зӯҳр ба мусоҳиба меравам.
Сарвари боғча ва як муаллимаи боғча он ҷо нишаста буданд.
Ва онҳо ба шумо чӣ гуфтанд, ки он ҷо чӣ рӯй додааст?
Бале, ва сипас онҳо гуфтанд, ки писари мо қоидаҳоро риоя накардааст.
Шояд ин дар ҳамин кунҷ рух надода бошад, балки дар ҳоҷатхона.
Ӯ «не»-и кӯдаки дигарро қабул намекард ва ба ӯ даст мезад.
Аммо ин дилхоҳ намебуд.
Ва аввал ман комилан саргардон шуда, фикр кардам: оё ин воқеан дуруст аст?
Ва сипас ман танҳо гуфтам, ки бо писарам сӯҳбат мекунам.
Хуб, ӯ дар ин бора ба ман ҳеҷ чиз нагуфт.
Ва сипас шумо онро бо писаратон муҳокима кардед?
Дуруст.
Ман ӯро фавран бо худ бурдам — аллакай вақти гирифтани ӯ расида буд.
Пас мо дар хона оромона нишастем ва ман танҳо аз ӯ пурсидам: «Ба ман бигӯ, он ҷо чӣ рӯй дод?»
Ва сипас ӯ ба таври аҷибе хеле хурд шуд, ба замин нигарист ва гуфт: «Мама, ман ҳеҷ коре накардам.»
Сипас ман ба ӯ гуфтам, ки ӯ дар чӣ айбдор мешавад.
Вай мегӯяд: Бале, медонам, аммо ман ба кӯдаки дигар даст назадаам.
Ҳеҷ чиз набуд.
Аммо ҳоло сухани як нафар бар зидди сухани нафари дигар буд.
Писари ман ногаҳон ҷинояткор шуд.
Гуфта мешавад, ки ӯ ба кӯдак даст задааст ва кӯдак инро намехост.
Ва он ба таврие ҳалнашуда монд — онро равшан кардан ғайриимкон буд.
Ва ин мушкили асосӣ аст.
Инчунин дар ҳолатҳои гумонбаршудаи зӯроварӣ аз ҷониби калонсолон низ ин возеҳ аст, тавре ки дар
ин гузориши Hessischer Rundfunk тавсиф шудааст.
Педофиле, ки бо кӯдакони хурдсол кор мекунад, аз нигоҳи ошкор шудан хатари хеле кам дорад, ба гуфтаи
вакили қурбонӣ Улрих Варнке аз созмони «White Ring».
Ин аз он сабаб аст, ки дар низоми адолат гумонҳои васеъ паҳн шудаанд, ки изҳороти
кӯдакони то 4-сола дар суд қобили қабул нест.
Сабаб: кӯдакон наметавонанд чизҳоро мисли калонсолон хуб ба ёд оранд ва изҳороти онҳо метавонад
таҳти таъсири волидон ва дигар калонсолон қарор гирад.
Ин ҳолатест, ки бо дарназардошти пайвандҳои педофилии коршиносони Созмони ҷаҳонии тандурустӣ, ки ошкор
шудаанд, беш аз як лаҳзаи андешаро тақозо мекунад.
Пас изҳороти онҳо дар суд қобили қабул нест.
Ва мушкилот ин аст, ки дар ҳолатҳое, ки дар байни кӯдакон зӯроварӣ рух медиҳад, дар ниҳоят ҳама чиз ба
сухани як нафар бар зидди сухани нафари дигар бармегардад.
Як модар онро хеле возеҳ тасвир кард.
Писараш гумонбар аст, дар иқтибосҳо, ва албатта ӯ ба фарзандаш бовар мекунад.
Чунин мафҳумҳо низ ба таври афзуда ба таҷовузҳои ҷинсӣ байни кӯдакон мусоидат мекунанд,
ки баъдан ҳатто наметавонанд тафтиш шаванд.
Ва ӯ ба ёд меорад, гарчанде ки ин солҳо пеш буд, вале то имрӯз онро дар ёд дорад ва аз тамоми ҳодиса шарм
медорад, гарчанде ки ӯ иддао мекунад, ки ин корро накардааст.
Оё кӯдакони хурдсол метавонанд ҷинояткор бошанд, ё худи ин истилоҳ дар ин замина номувофиқ аст?
Оё ҳарду кӯдак қурбони шароити номусоид нестанд, ки калонсолон барои он масъуланд?
Хуб, як ҷаҳон эҷод мешавад.
Кӯдакон ба таври сунъӣ ба чизе тела дода мешаванд ва бар онҳо таҳмил карда мешавад, ки дар натиҷа онҳо ба он чизе
мерасанд, ки ман онро ҷинсияти сунъӣ меномам, яъне ҷинсияте, ки ба таври органикӣ, мисли одатан, инкишоф наёфтааст.
Чуноне ки гуфтам, боз як бор, дар асоси муносибати хуб ва рушди солим, ҷинсияти солим ниҳоят ба таври органикӣ рушд хоҳад ёфт.
Ин роҳ аст.
Дар ин ҷо дахолат хеле, хеле барвақт дар ҳаёти инсон рух медиҳад, ки дар ин шакл бо ҷинсият ҳеҷ иртиботе надорад.
Ва сипас, албатта, он метавонад ба тарзе рушд ёбад, ки солим набошад ва дар ниҳоят наметавонад маҳдудиятҳоро қабул кунад.
Ва пас шояд ҳисси шرم, нафрату нафрат ва системаи табиии масуният низ дуруст инкишоф наёбанд.
Ва ин, албатта, дарро ба сӯи зӯроварӣ мекушояд.
Пас, дар ниҳоят, ман хуб тасаввур карда метавонам, ки ин воқеан ба баръакси он чизе меорад, ки онҳое, ки ҳоло бовар доранд, ки
ҷинсияти кӯдакон бояд дар синни барвақт ташвиқ карда шавад, то онҳо тавонанд аз аввал ҳудудҳоро муайян
кунанд, интизоранд. Ман мегӯям, ки баръакс рӯй медиҳад.
Ва ин ҳоло ҳатто аз ҷиҳати оморӣ низ возеҳ аст, ҳадди ақал дар Нойрт-Рейне-Вестфалия.
Маълум шуд, ки шумораи ҳамлаҳои ҷинсӣ байни кӯдакон дар марказҳои нигоҳубини рӯзона дар солҳои охир ба таври назаррас афзудааст.
Омори ҷиноятҳои пулис низ афзоиши бузургро нишон медиҳад, дар ҳоле ки рақамҳо барои дуздии хурд, масалан, ки рафтори маъмултарини
кӯдакон аст, дар тӯли солҳо тақрибан бетағйир боқӣ мондаанд.
Хуб, вақте ки кӯдакон чунин зӯровариро аз сар мегузаронанд, ман бояд тахмин кунам, ки онҳо аз ҷиҳати эҳсосӣ фаро
гирифта шудаанд ва дар бадтарин ҳолат травматизатсия шудаанд.
Ва агар шумо бо ин алоқаҳо дар соҳаи травматология ошно бошед, пас мо дар бораи ниёзи қавии такрор, яъне
ниёзи қавии бозсозии ҳодисаҳои триггерӣ сӯҳбат мекунем.
Шумо бояд онро ҳамчун реаксияи занҷирӣ тасаввур кунед.
Агар ман як теъдод кӯдакон дошта бошам, ки метавон онҳоро осебдида номид ва онҳо дастгирии
терапевтӣ намегиранд ё ин травма ҳалли худро намеёбад.
Пас онҳо ин таҷрибаҳои травматикӣ-ро ба кӯдакони дигар мегузаронанд.
Ва ин, ҳадди ақал то андозае, ин рушди омориро шарҳ медиҳад.
Ин низ аз ҷониби ВАО дастгирӣ мешавад.
Яъне, агар ба ёд оред, қаблан мундариҷаи марбут ба ҷинсият дар барномаи шомгоҳӣ ҷой дошт.
Аммо имрӯз кӯдакон ба он дастрасии осон доранд.
Ва ин амалан ҳеҷ мушкиле барои кӯдакон надорад, ки чунин саҳнаҳоро дар филмҳо, бозиҳои компютерӣ ё ҳар чиз тамошо кунанд.
Ва ин, албатта, мушкил аст, вақте ки консепсияҳои таълимӣ ҳамон роҳро пайгирӣ мекунанд ва ҷинсиятро
дар ҳар қадам ба кӯдакон фаъолона таблиғ мекунанд.
Ин ба ихтиёри озоди кӯдак ҳеҷ рабте надорад.
Вақте ки шумо онро борҳо ва борҳо дар васоити ахбори омма мебинед, вақте ки онро такрор ба такрор мешунавед ва, масалан,
дар боғчаи кӯдакон низ мегӯянд: «Биёед, худатонро кашф кунед.»
Ва вақте ки шумо ҷинсӣ фаъол мешавед, ин дигар чизе нест, ки кӯдак барои худ қарор қабул
кунад. Ба ҷои ин, барои кӯдак қарор қабул мекунанд.
Он бояд ҳамин тавр кор кунад.
Ин ҳамон самт аст, ки мо ба он равонаем.
Ва сипас ман фишори гурӯҳ дорам, ки барои кӯдак муқовимат кардан душвор аст.
Ва вақте ба ин бегонаҳоро илова мекунед, ки дар ниҳоят бо рушди психоневротикӣ, равоншиносӣ, психотерапия ё психодиагностика ҳеҷ
иртиботе надоранд – масалан, тарбиятгарони боғчаи кӯдакон – ки дар ин замина барои посухи ҳассос омӯзонида
нашудаанд, кӯдакон ба ин гӯшаҳои бароҳат фиристода мешаванд, ва онҳо дар асл аз куҷо меоянд?
Онҳо дар хона воқеан чӣ таҷриба карданд?
Оё мумкин аст, ки писар ё ҳатто духтар дар синни хурдсол дар хона бо рафторҳои ҷинсӣ носолим
рӯбарӯ шуда, ҳатто шояд дучори зӯроварӣ шуда бошанд?
Пас ман ду кӯдакеро, ки аллакай шахсиятҳояшон шакл мегирад ва аллакай аввалин таҷрибаҳои низоро аз сар гузаронидаанд ва
метавонанд шахсиятҳои низоъӣ, яъне шахсиятҳое, ки осонтар мавриди сӯистифода қарор мегиранд, инкишоф диҳанд, якҷоя мегузорам.
Яке дигар, ки осонтар мавриди сӯистифода қарор мегирад.
Ва вақте дутои онҳо якҷоя мешаванд — ман дар бораи қудрат ва сӯистифода гап мезанам — дар он кунҷҳои бароҳат бисёр чизҳо
рӯй медиҳанд, ки мо ҳатто дар даҳшатноктарин хобҳои худ тасаввур карда наметавонистем, чизҳое, ки кӯдакон ба якдигар мекунанд.
Бо вуҷуди ин, ин консепсияҳо бар асоси пешгирии сӯистифода, аз ҳама чиз, асоснок карда шудаанд.
Албатта, таълими ҷинсӣ инчунин дар бораи таъмин кардани он аст, ки кӯдакон дар вазъиятҳои хатарнок тавонанд кӯмак ҷӯянд, ба
касе муроҷиат кунанд ва забони заруриро барои ин дошта бошанд.
AWO, яке аз бузургтарин таъминкунандагони нигоҳубини кӯдакон дар Олмон, ҳатто нусхаи худро аз барномаи Созмони ҷаҳонии тандурустӣ
(WHO) дар як брошюра бо номи «Консепсияҳои ҳифз аз сӯиистифодаи ҷинсӣ нисбати кӯдакон ва ҷавонон
дар муассисаҳо ва хизматрасониҳо» нашр кардааст.
Ва дар он мо мехонем он чизеро, ки ба мо хеле ошност, аз Кентлер то Тиммерманнс .
Ва онҳо ҳарчӣ бештар мешаванд.
Бале, дар ин ҷо, дар консепсияи боғчаи кӯдакон аз Захии Поён, масалан, чунин навишта шудааст:
Бозиҳои кашфи бадан, ки аксар вақт бозиҳои духтур номида мешаванд, яке аз маъмултарин ва
машҳуртарин шаклҳои ифодаи ҷинсияти кӯдакӣ мебошанд.
Барои пешгирӣ аз нақзи марзҳо, муҳим аст, ки волидон, ёрдамчиёни таълимӣ ва мутахассисони муассисаҳо такрор ба такрор бо кӯдакон
қоидаҳои зеринро оид ба бозиҳои таҷрибаи ҷисмонӣ муҳокима кунанд.
1. Иштироки ихтиёрӣ — оё ҳамаи иштирокчиён мехоҳанд дар бозӣ ширкат кунанд?
2. Шумо метавонед дар ҳар лаҳза бигӯед «ист». «Не» маънои «не»-ро дорад!
3. Ба ҳеҷ кас зарар намерасад.
4. Ҳеҷ чиз ба сӯрохиҳои бадан ворид карда намешавад.
5. Синну сол наздик: Фарқи синну сол набояд хеле калон бошад, то нобаробарии қудрат ба вуҷуд наояд.
6. Дар ҳар вақт метавон кӯмак ҷустуҷӯ кард. Ҷустуҷӯи кӯмак ғайбат нест.
Хуб, инҳо қоидаҳои хеле маъмулӣ ҳастанд, ва вақте ман тасаввур мекунам, ки доимо ба кӯдакон чунин қоидаҳоро
мегӯям, маҳз ҳамин чиз аввалин бор ба онҳо ин идеяро медиҳад.
Бале, албатта! Вақте ки шумо ин мафҳумҳоро муаррифӣ мекунед, аввал кӯдаконро водор мекунед, ки будани чунин чизҳоро бубинанд
ва сипас онҳоро ташвиқ мекунед, ки боз ҳам таҳқиқ кунанд.
Ва ин аслан барои кӯдакон комилан нолозим аст.
Агар он худ ба худ инкишоф наёбад, балки танҳо тавассути ҳамин такон.
Иронияи тамоми ин ҳолат дар он аст, ки, аслан, ҳеҷ кадоме аз ин консепсияҳои таълими ҷинсӣ барои
марказҳои нигоҳубини кӯдакон ҳатмӣ нахоҳанд буд.
Ҳамеша ҳамин тавр садо медиҳад, аммо дар асл чунин нест.
Ягона чизе, ки онҳо вазифадор буданд, ин буд, ки тавассути Қонуни тавонбахшии кӯдакон ва ҷавонон барои солҳои
2021–2024 консепсияи ҳифзи аз хушунатро таъмин кунанд.
Барои гирифтан ё нигоҳ доштани иҷозатномаи фаъолият, ҳар як боғчаи кӯдакон бояд инро дошта бошад.
Ва ҳамчун ҷузъи ин консепсияи ҳифзи хушунат, онҳо ҳоло ҳама ин консепсияҳои таълими ҷинсиро татбиқ мекунанд.
Ва ҳама чиз омехта мешавад.
Консепсияҳои пешгирӣ барои он хизмат мекунанд, ки калонсолон ба кӯдакон зӯроварӣ накунанд ва дар муассисаҳои давлатӣ аз сӯи
калонсолон нисбати кӯдакон таҷовузи ҷинсӣ пешгирӣ карда шавад.
Дар ҳамин вақт мардум мегӯянд, ки барои пешгирӣ кардани хушунат нисбати кӯдакон мо консепсияҳои таълими ҷинсиро
таҳия мекунем, то кӯдакон тавонанд унсурҳоро номбар кунанд.
Аммо ин ба кӯдакон ҳеҷ таъсир намерасонад.
Барои пешгирӣ кардани таҷовузи ҷинсӣ, шумо бояд бо калонсолон сӯҳбат кунед.
Хуб, ман фикр мекунам, ки дар ҳолате, ки кӯдак маҷбур мешавад «не» гӯяд, то аз рафтори зӯроваронаи
дигар кӯдакон эмин бимонад, ин аллакай хушунат аст.
Бале, ин ба назар гирифта шудааст.
Вақте ки мо бозӣ мекунем, ба дигарон зарар намерасонем. Не, не.
Агар ту бигӯӣ «ИСТО!»... - Бале, медонам. - ...он гоҳ мо истодаем, хуб аст.
… Оё кӯдакон метавонанд «не» гӯянд, ё дар ин ҷо низ рафтори калонсолон ба кӯдакони хурдсол бор карда мешавад?
"Ман танҳо мегӯям, ки он кор намекунад."
Албатта, шумо бояд ба кӯдакон бигӯед, ки баданашон ба онҳо тааллуқ дорад ва ҳеҷ кас ҳақ
надорад ба онҳо даст занад, агар онҳо нахоҳанд.
Ин бояд ба кӯдакон хабар дода шавад.
Фақат набояд интизор шуд, ки онҳо метавонанд ин корро анҷом диҳанд.
Дар он синну сол, дар синни боғча, онҳо ҳатман наметавонанд ин корро кунанд.
Онҳо метавонанд инро баъдтар дар давраи наврасӣ анҷом диҳанд – ва бисёре аз онҳо ҳанӯз ҳам
наметавонанд, ҳа. Пас шумо низ бояд ёд гиред, ки НЕ бигӯед.
Аммо шумо наметавонед аз кӯдакони синни боғча интизор шавед, ки онҳо ин корро карда тавонанд.
Ин оғози дарк кардани он аст, ки ман метавонам сарҳадҳоро муқаррар кунам – аммо ман,
албатта, ин корро танҳо хеле дертар карда метавонам.
Бале, биёед возеҳ бошем:
Як соҳаи махсуси таълими ҷинсӣ, ки бо педофилия алоқаи возеҳ дорад, аз ҷониби созмонҳои бонуфуз ғасб шудааст, ки онро барои
пешбурди барномаи хеле мушкил аз боло истифода мебаранд, бо ҳадафи ворид кардани чизҳое, ки аслан ба додситонҳо ва идораҳои
ҳифзи ҳуқуқи кӯдакон марбутанд, ба ҳаёти ҳаррӯзаи боғчаҳо.
"Офиси давлатии ҳифзи ҳуқуқи кӯдакон ва ҷавонон дар Захии Поён як "ҳуҷраи омӯзиши бадан"-ро дар маркази нигоҳубини
рӯзона, ки аз ҷониби Ассотсиатсияи ҳифзи ҳуқуқи коргарон дар Ганновер идора мешавад, бастааст."
Консепсияи таълимӣ аз ҷониби Вазорати маориф ва умури фарҳангӣ ҳамчун таҳдид ба некӯаҳволии кӯдакон эътироф шуд.
Дар соли 2023 ҳаяҷони зиёде ба вуҷуд омад, гӯё ки ҳама ин хеле ҳайратангез буд.
Аммо дар асл, ҳамин чиз дар ҳамаи боғчаҳои мо рух медиҳад.
Ва баъзе васоити ахбори чап барои муддати тӯлонӣ ин барномаро дастгирӣ кардаанд.
Аммо «руҳияи воке» ҳоло таҳдид мекунад, ки дар ВАО ҳукмрон шавад, чун дар ин гузориши минтақавии SAT аз апрели 2025 дида мешавад:
"Бозиҳои духтурӣ ё тафтишоти ҷисмонӣ дар боғча, мастурбация..."
Лоуэр Саксония боз, ҳамон тавр мисли Ганновер.
Аммо ба ҷои манъ кардани он, вазири фарҳанг ҳоло ин консепсияро бо ҳамаи нимҳақиқатҳо ва
дурӯғҳое, ки мо дар ин ҷо ошкор кардем, ҳимоят мекунад.
"Ҳар як муассиса вазифадор аст дар консепсияҳои худ муайян кунад, ки чӣ гуна ба рушди кӯдак муносибат мекунад ва ҳамзамон кашфи
баданҳои худро низ дар бар гирад, зеро ин барои ниҳоятан ҳифз кардани кӯдакон аз зӯроварӣ муҳим аст - ва онҳо бар асоси
меъёрҳои таълимӣ ва илмӣ бунёд ёфтаанд ва бинобар ин аз ҷониби Идораи давлатии ҳифзи ҳуқуқи
кӯдакон бодиққат назорат ва баррасӣ мешаванд.»
«Агар шумо танҳо як ибораро аз контекст берун гиред, гӯё онҳое, ки дар Брамше масъуланд,
ин метавонад зуд ба нофаҳмиҳо оварда расонад.»
Нофаҳмиҳо? Ҳеҷ гоҳ!
Ин хатар андохтан ба кӯдак аст, ки аз ҷониби давлат пуштибонӣ мешавад, ки аз ҷониби идеологҳои чапгаро
дар ВАО ва сиёсат бо таҷрибаҳои шаҳвонӣ таблиғ мешавад.
Ғайр аз афсонаҳое, ба монанди пешгирии сӯиистифода ва қатъияти илмӣ, як омили дигар низ мавҷуд аст: имконияти ҳуқуқӣ.
Инро инчунин дар Тиммерманн 2013 мушоҳида кардан мумкин аст: ҳуқуқҳои гумонбаршудаи кӯдакон.
"Албатта, ин инчунин ҳуқуқ ба рушди мусбат ва инфиродии ҷинсият барои кӯдаконро дар бар мегирад..."
Хулоса: зеро кӯдакон ҳақ ба таълими ҷинсӣ доранд, ки волидонашон пайваста онро рад мекунанд, давлат бояд
дахолат карда, ин ҳаққи гумонбаршударо таъмин намояд.
Ва аз ин рӯ, аз нуқтаи назари ин идеология, ин идеал аст: ҷинсияти кӯдакона бар муқобили ҷинсияти калонсолон.
Онҳое, ки кӯдаконро аз кӯдакӣ маҳрум мекунанд ва онҳоро ҳамчун мавҷудоти ҷинсӣ бозтаъбир мекунанд, метавонанд ин таҳаввулотро
истиқбол кунанд, аммо бояд аз худ бипурсанд, ки оё ин тасодуф аст, ки он дар ҷойҳое сарчашма
гирифтааст, ки дар он ҷо кӯдакон чизе ҷуз ҳамин нестанд:
Объектҳои хоҳиши ҷинсӣ барои калонсолони педофил.
Вале дар доираи ҳамешагии «ҷунбиши гуногунрангӣ» он бепарвоёна ва бо чунин шиддат пеш бурда мешавад, ки ҳатто
дар ҷониби консервативӣ қариб ҳеҷ сиёсатмадор ҷуръат намекунад, ки бо он розӣ нашавад.
"Мо ин тадқиқотро ба ҳамаи аъзои Парлумони Аврупо тақсим кардем."
Мо рӯйхати 700 нафар доштем ва, мутаассифона, танҳо 3 нафар аз онҳо посух доданд.
То ҳол ягон чора андешида нашудааст, то эътимоднокии ин ҳуҷҷатро зери шубҳа гузоранд.
Ин нишон медиҳад, ки сиёсатмадорон дар ин рӯзҳо то чӣ андоза ба ҳифзи кӯдакон таваҷҷӯҳ доранд.
Мавзӯъҳои зиёде баррасӣ мешаванд, аммо онҳо камтар ба кӯдакон дахл доранд.
"Бо назардошти он ки ҳам гурӯҳи коршиносон ва ҳам манбаъҳои истифодашуда тарафдоранд, ман бовар дорам,
ки идома додани ин навъи таълими ҷинсӣ кӯдаконро дар моҳияти худ комилан ҷудо мекунад."
Ва агар онҳо кӯдаконро аз синни хурдсол ба муносибатҳои ҷинсӣ одат кунонанд, ё ба ҷинсият ҳамчун чизе, ки мисли шириниҳо
истеъмол мешавад, яъне ҳамчун моли истеъмолӣ нигоҳ кунанд, агар онҳо ба доимо иваз кардани шарикон одат кунанд, пас
савол ба миён меояд: ин шахс кай, масалан, қарор медиҳад оила барпо кунад ва ба муносибатҳои устувор қадам гузорад?
Ин дақиқ ҳамон чизест, ки бисёре аз волидон эҳсос мекунанд. Ин дақиқ ҳамин сабаб аст,
ки муқовимат вуҷуд дорад ва он арзанда аст.
Модари аз Саксония-Анхалт, ҳамроҳ бо дигар волидон, тавонист муваққатан ҷорӣ шудани ин консептро дар боғчаи худ боздорад.
"Умуман, ман аз он нороҳат будам, ки аслан мафҳуми таълими ҷинсӣ вуҷуд дорад, зеро барои ман истилоҳҳои ҷинсият ва
кӯдакӣ якҷоя намешаванд. Онҳо якдигарро истисно мекунанд."
Модари аз Захии Поёнӣ, аз тарафи дигар, афсӯс мехӯрад, ки фавран зидди он эътироз накардааст.
"Дар асл, ман ба худам хашмгин ҳастам, ки дар он вохӯрии волидон фавран сухан нагуфтам ва
нагуфтам: Не, ман инро барои фарзандам намехоҳам!"
Ман ба ҳама маслиҳат медиҳам, ки ба консепсияи боғчае, ки кӯдакамро ба он мефиристам, бодиққаттар
назар кунанд, то кӯдаконашон хуб нигоҳубин шаванд.
Ва вақте ки чунин консепсияи таълимии ҷинсигардида пайдо мешавад, ман ба ҳама маслиҳат медиҳам, ки НЕ гӯянд.
Ва агар боғча инро қатъ накунад, ман воқеан ба шумо маслиҳат медиҳам, ки фарзандатонро
аз он ҷо берун оред ва ба ҷои дигар фиристед!
Зеро ман бовар дорам – ва пас аз ин қадар сол инро дар писарам мебинам – ки ӯ фаромӯш накардааст.
Ва ман намедонам, ки вақте ӯ ба синни балоғат мерасад, аз ин аввалин таҷрибаи ҷинсӣ то чӣ андоза азият мекашад.
Ман ҳанӯз наметавонам бигӯям.
"Агар касе тасаввур кунад, ки ин дар давраи балоғат мунтазам ва оддӣ рух медиҳад, пас бояд тавонад исбот кунад, ки
чаро дар зери баъзе фарзияҳо он дер мешавад ва шояд ҳатто равандҳои номатлуби рушдиро ташвиқ мекунад."
Аммо барои ин ҳеҷ далеле вуҷуд надорад.
Пас чаро ман дар кӯдакӣ бояд импулсҳои ҷинсиро ба вуҷуд орам, агар кӯдакон барои рушди солим ба ин ниёз надоранд?
Пас, агар он вуҷуд надошта бошад, ҳеҷ кас то ҳол исбот накардааст, ки кӯдакон ба таври ғайриоддӣ ё намоён рушд хоҳанд кард.
Аммо мо мебинем, ки аз замони маъмул шудани чунин усулҳо ҳамлаҳои ҷинсӣ зиёд шудаанд ва ин робита равшан аст.
Аммо ман наметавонам баръакси инро исбот кунам.
"Хулоса: Ин мафҳумҳо воқеан роҳнамоӣ мекунанд, ки чӣ гуна таҷовузи ҷинсӣ содир карда, ҷинсгароии воқеиро
– аз синни хеле хурдсолӣ – тарғиб кардан мумкин аст."
"Илова бар ин, масъулияти асосии волидон аст, ки фарзандонашонро дар бораи ин масъалаҳо огоҳ созанд ва
ба ҳар саволе, ки дар он синнӣ доранд, посух гӯянд."
Барои кӯдакон таваҷҷӯҳи доимӣ ба ҷинсият бидуни он ки аз онҳо пурсанд, дуруст нест.
"Бале, инчунин дар бораи он аст, ки волидон воқеан ҳушёр бошанд."
Волидон воқеан бояд инро пайгирӣ кунанд ва ба онҳо нишон дода шавад.
"Ин консепсияҳои таълими ҷинсӣ барои марказҳои нигоҳубини кӯдакон бояд барҳам дода шаванд."
Дар ҳуҷраи кӯдакон барои он ҷой нест. Кӯдакон ба он ниёз надоранд.
Кӯдакон ба муҳаббат ниёз доранд, на ба таълими ҷинсӣ. Ин девонагӣ аст!
Шумо низ иштирок кунед.
Ин филмро паҳн кунед, дӯстону аъзои оилаатонро огоҳ созед, маводи иттилоотиро тақсим кунед.
Ба дигарон нишон диҳед, ки чӣ рӯй медиҳад.
Зеро ин як роҳи нодуруст аст, ки ҷомеаи мо наметавонад ба қадри кофӣ зуд аз он даст кашад.
Ва дар ниҳоят, ҳама чиз ба мо, волидон, вобаста аст.
Мо охирин қалъаи муқобилем ба ҷинсисозӣ ва ҳамлаи вокед бар зидди фарзандонамон дар: "Crime Scene Nursery"
(Ҳуҷуми воке ба фарзандони мо) Лоиҳаи филмӣ аз ҷониби «Demo für alle» (Demo for All).
Агар шумо хоҳед кори моро дастгирӣ кунед, мо барои хайрияи шумо миннатдорем.
Ва фаромӯш накунед, ки ба канали мо ва хабарномаи мо обуна шавед.