סעקסועלע אַטאַקעס צווישן קינדער אין טאָג־הייזער ווערן מער און מער.
דאָס איז געווען דער קאָפּ אין בילד אין דעצעמבער 2024: רעגיסטרירטע אַנגריפֿן אין נאָרט־ריין־וועסטפֿאַליע: נײַע
שאָקירנדיקע ציפֿערן וועגן גוואַלד אין קינדער־טאָג־צענטערס:
כמעט 2,000 פאַלן פֿון גוף־שאָדן ++ סעקסועלער אַטאַקן האָבן זיך מער ווי צוויי מאָל פֿאַרגרעסערט
די צײַטונג NW Nachrichten האָט דעם 13טן סעפּטעמבער דעם יאָר באריכטעט: באַטײַטנדיק מער גוואַלד אין קינדער־פּלעגע־היימער אין
צפֿון־רעין־וועסטפֿאַליע – פיזישע אַנגריפֿן און סעקסועלער מיסברויך
זינט 2022, האָט די צאָל געמאָלדענע פֿאַלן זיך מער ווי פֿאַרדאָפּלט.
אין צפֿון־רעין־וועסטפֿאַליע זענען די פאַלן פֿון געשלעכטלעכער גוואַלד, באַגאַנגען דורך קינדער, כּמעט דרײַמאָל געוואַקסן.
13.09.2025] דאָס זענען נאָר צוויי רעפּרעזענטאַטיווע קאָפּן פֿון דער פֿעדעראַלער מדינה צפֿון־רעין־וועסטפֿאַליע.
די געפערלעכע אַנטוויקלונג איז נישט קיין צופאַל:
זינט אויגוסט 2024, איז יעדער קינדערגאָרטן פֿאַרפֿליכטעט אײַנצוגעבן אַ אַזוי גערופֿענעם "קאָנצעפּט פֿון געוואַלד־שוץ".
פֿילע אינסטיטוציעס אינטעגרירן אויך סעקס-בילדונג-קאָנצעפּטן אין דעם קאָנטעקסט.
"גוף־אויספֿאָרשונג־צימערן", "באַקוועמע ווינקלען" און ענלעכע פֿאַסיליטעטן זענען נישט אומגעוויינטלעך.
די טרענדס, וואָס ווערן מאַרקעטירט ווי בילדונגס־ווערטפֿול, שטאַמען פֿון די WHO־סטאַנדאַרטן פֿאַר סעקס־בילדונג אין אייראָפּע.
דער אינהאַלט פֿון די סטאַנדאַרטן איז זייער באַזאָרגנדיק.
פֿאַר קינדער פֿון 0 ביז 4 יאָר, ווערט דאָס פֿאָלגנדיקע רעקאָמענדירט: "פֿאַרגעניגן און באַגער צו רירן דעם אייגענעם גוף,
מאַסטורבאַציע אין פרי קינדשאַפֿט" אָדער "געלוסטיקע דערפֿאַרונגען, גשמיותדיקע אינטימקייט ווי אַ טייל פֿון מענטשלעכן לעבן".
- פֿאַרבונדן דערמיט איז די אײַנפֿאַנגונג פֿון סעקסועלע פֿעיִקייטן דורך די אַזוי-גערופֿענע "דאָקטער-שפּילן".
4 ביז 6-יאָריקע קינדער זאָלן רעדן וועגן סעקסועלע טעמעס!
דאָס איז אויך דאָ און דאָרט אין די ציבורדיקע מעדיע דיסקוטירט געוואָרן, אָבער אָן צו אַנטפּלעקן די העכסט פּראָבלעמאַטישע
אַגענדע פֿון פּעדאָפֿילער אינפֿילטראַציע וואָס שטייט הינטער דעם.
דער פֿראַנצויזישער געזעלשאַפֿט־וויסנשאַפֿטלער טיבאָ קערלירזין פֿון דער קינדער־שוץ־אָרגאַניזאַציע "מאַמאַנס לובס" האָט
אונטערזוכט די מקורים פֿאַר די וויסנשאַפֿטלעכע רעקאָמענדאַציעס פֿון די WHO־סטאַנדאַרטן און איז אָנגעקומען אויף
מחברים פֿון לאָבי־גרופּעס וואָס אָפֿן שטיצן פּעדאָפֿיליע.
צווישן זיי זענען מענטשן וואָס האָבן פּובליצירט אין פּעדאָפֿיל־זשורנאַלן און זענען טיף אַרײַנגעבונדן אין די קרײַזן.
די בילדונגס־בראָשור "די שלײַכנדיקע פּעדאָפֿיליזאַציע" פֿון דער קינדער־שוץ־אָרגאַניזאַציע "דעמאָ פֿאַר אַלע" שטייט:
געשלעכטלעכע קינדער זענען אַ גן־עדן פֿאַר פּעדאָפֿילן.
אָבער סעקסואַליזאַציע לאַגערט זיך נישט נאָר אין פינצטערע ווינקלען פֿון דער אינטערנעץ, נאָר אויך אין
אויסזען־באַשיצטע ערטער ווי שולן און קינדער־פּאַסערונגען.
"טאַטאָרט קיטאַ" איז אַ רוף צו אַלע עלטערן, לערערס, שטאב פֿון דער יוגנט־וועלפֿער־אָפיס און די אַנדערע טיילן פֿון
דער יוסטיץ־סיסטעם צו אויפהערן דעם פֿון דער מדינה געשטיצטן סכּנה פֿאַר די קינדערס וועלפֿער.
צו באַשיצן אונדזערע קינדער: ביטע טיילט דעם וויכטיקן אָנזאָג!
אַ גרויסן דאַנק גייט בעיקר צו דער אַקציע־אַליאַנץ "דעמאָפֿאַראַלע"!
טריילער
"אַזוי דער טערמין 'סעקס-בילדונג-קאָנצעפּט' איז קיינמאָל נישט דערמאָנט געוואָרן."
דאָס זענען באַזאָרגנדיקע באריכטן.
"דאָס איז: 'די שטאַט־יוגנט־וועלפֿער־אָפֿיס האַלט אָפּ דעם געפּלאַנטן פּלאַץ פֿאַר
פיזישע אויספֿאָרשונג אין דער קינדער־טאָג־צענטער'"
און עס זענען מער און מער פֿון זיי.
"דאָס איז ווען איך האָב אָנגעהויבן זיך צו פֿרעגן צי דער באַגריף איז טאַקע אַזוי גוט."
וואָס פּאַסירט אין אונדזערע קינדער־הייזער?
"מענטשן זענען געשלעכטלעכע באַשעפֿענישן פֿון דעם ערשטן אָנהייב."
"דאָקטער־שפּילן זענען אַ טייל פֿון דער נאָרמאַלער קינדער־אַנטוויקלונג. צי זיי הנאה האָבן
פֿון דעם אָנרירן אָדער פֿון דעם שפּיל, צי נישט."
אין דעם פֿילם וועלן מיר ווײַזן ווי אַ זייער פּראָבלעמאַטישער טרענד אין סעקס־בילדונג זיך
האָט אײַנגעשטעלט אין השפּעהדיקע אָרגאַניזאַציעס.
"דאָ איז יענע באַרימטע מאַטריצע."
"זי האָט אַנטדעקט זאַכן וואָס אַלע עלטערן און אַלע פּאָליטישע פירער דאַרפֿן וויסן."
זייער ציל: אַ נײַע דימענסיע פֿון קינדער־סעקסואַליזאַציע.
אָבער וואָס פֿאַר אַ ווירקונג האָט דאָס אויף די יונגסטע קינדער?
"דאַן פּאַסירן אין די באַקוועמע ווינקלעך אַלע מינים זאַכן וואָס מיר קענען זיך נישט אַמאָל פֿאַרשטעלן אין אונדזערע
ערגסטע חלומות, זאַכן וואָס קינדער טאָן איינעם צום אַנדערן."
"דאָס איז שוין אַ מיסברויך."
"יאָ!"
"טאַקע, איך בין זיך אַליין געערגערט, אַז איך האָב נישט גלייך גערעדט בײַ יענעם עלטערן־אָוונט און
געזאָגט: 'ניין, איך וויל דאָס נישט פֿאַר מײַן קינד.'"
ענינים וואָס טאַקע זײַנען מער אַ פאַל פֿאַר ציבורדיקע פּראָקוראָרן און יוגנט־וועלפֿער־אָפיסן
זאָלן ווערן די נאָרמע אין קינדער־טאָג־צענטערס.
פאַרברעכן־אָרט: קינדער־צימער. דער וואָק־אַטאַק אויף אונדזערע קינדער.
עס איז אַ טרענד וואָס גייט שוין דעקאַדעס: די סעקסואַליזאַציע פֿון מערבֿדיקע געזעלשאַפֿטן.
מער און מער, שנעלער און שנעלער, מער און מער רעבעליש, און מער און מער געצילט אויף קינדער.
זי האָט טאַקע געזאָלט הײַנט געבן אַ לייענונג פֿאַר קינדער אין דער באַרגטעהאַידע שטאָטישער ביבליאָטעק: "דראַג קווין וווּ נואַר"
"אָבער דאָס איז, כמובן, נאָך אַ צייכן פֿון ווי וויכטיק אַזאַ מין בילדונגס־אַרבעט איז, וואָס מיר אויך טאָן."
ווײַל נאָר ווען מיר זיך אַקטיוו באַציִען מיט קינדערגערטנער, שולן און פאַכ־קאָלידזשעס, קענען
מיר טאַקע מצליח זײַן אין דער בילדונג פֿון מענטשן.
אויספֿאָרשן? מיט וואָס?
"אין יוני וויל זי זיך צוזאַמען אַרבעטן מיט דראַג־קינג עריק ביגקליט..."
מינכן, ענלעכע בילדער, דער זעלבער טעמע:
"... אָרגאַניזירן אַ לייענונג פֿאַר קינדער פֿון 4 יאָר און העכער."
דער טרענד צו אַ שטענדיק פריערדיקער סעקסואַליזאַציע איז נישט אַ דײַטש פֿענאָמען.
טאָרעװיעכאַ, שפּאַניע: קליינע קינדער טאַנצן אין פּראָסטיטוטע־קאָסטיוםן בײַ אַ גיי־פּאַראַד.
פּעדאָפֿיליע אין דער אָפֿענער גאַס.
צי געהערן קינדער בכלל צו געי־שטאָלץ־פּאַראַדן?
אָפֿענבאַר אַזוי אין וואָצלאַװ, פּוילן.
אין לאָנדאָן האָט די פּרײַד־פּאַראַד איצט אַן אייגענעם משפּחה־ און קינדער־געגנט.
דער בריטישער בילדונגס־פֿאַרלאַג טווינקל גלאָריפֿיצירט די רעגנבויגן־אַגענדע ("גלײַכע רעכט פֿאַר אַלעמען") אויף דעם אופֿן.
און דאָס האָט אין די פֿאַראייניקטע שטאַטן אַ גאַנץ גרויסע אויפֿרעגונג אַרויסגערופֿן:
"מיר קומען פֿאַר אײַערע קינדער," האָבן די אָנטיילנעמער געזאַנגלט אין אַ געי־שטאָלץ־פּאַראַד אין ניו־יאָרק.
עס איז געווען אַלץ נאָר אַ מיספֿאַרשטענדעניש, האָבן די איניציאַטאָרן אַלעמען באַרויִקט.
דער סלאָגאַן איז אַרויסגענומען געוואָרן פֿון קאָנטעקסט.
טאַקע?
פֿראַנקפֿורט אַם מײַן, יולי 2025:
עס איז קריסטאָפֿער סטריט טאָג, אָדער בעסער געזאָגט, טעג.
וואָס האָט זיך אָנגעהויבן ווי אַ געי־שטאָלץ־פּאַראַד, איז איצט געוואָרן אַ פֿיר־טאָגיקע געשעעניש אויף די ברעגן פֿון דער
מײַן־טײַך, און קינדער זענען דאָ אויך אויסדריקלעך באַגריסט.
די אַזוי גערופענע CSD מייל רעקלאַמירט איר אייגענע יוגנט־ און משפּחה־געביט.
"פּערפעקט פֿאַר קינדער צו לאָזן זייער שעפֿערישקייט לויפֿן ווילד," לויט די אָרגאַניזאַטאָרן.
'סוף־כּל־סוף, פּלאַץ פֿאַר אונדזערע קליינע געסט,' שרײַבן זיי אויף אינסטאַגראַם.
דערפֿאַר: קאַראָסעלן און שפּרינג־שלאָסן נעבן פֿעטיש־שטאַנדן.
רעגנבויגן־אוניקאָרן טרעפֿן רעגנבויגן־אידעאָלאָגיע.
הומאָסעקסואַלן אין לעדער־קליידער נעבן קליינע קינדער – ווי אויב דאָס וואָלט געווען גאָר נאַטירלעך בײַ אַ געשעעניש וואָס פֿאָקוסירט
זיך אויף דער גאַנצער סעקסואַליזאַציע פֿון דערוואַקסענע.
עס איז נישטאָ קיין קריטיק, אַלע נעמען אָנטייל.
אָבער בשעת נאָר אַ פּאָר עלטערן פֿרײַוויליק ברענגען זייערע קינדער דאָ, זענען דאָ אַנדערע
ערטער וווּ אַלע עלטערן מוזן ברענגען זייערע קינדער.
אין פילע ערטער איז סעקסואַליזאַציע שוין געוויינטלעך אין שולן.
אָבער דאָס איז נאָך נישט אַלץ.
יעצט הייבט עס זיך אויך אָן אין קינדער־טאָג־צענטערס.
וואָס פֿאַר אַ ווירקונג האָט דאָס אויף קינדער?
וואָס זענען די ריזיקן וואָס זענען פֿאַרבונדן, און וואָס וועגן די אינטערעסן פֿון די עלטערן?
פֿאַר דעם פֿילם האָבן מיר חדשים פֿאָרשט, זיך געטראָפֿן מיט עקספּערטן, אַנאַליזירט נעצווערק און
אַנטדעקט אַלאַרמירנדיקע הינטערגרונט־אינפֿאָרמאַציע.
דאָ פּרעזענטירן מיר דעם רעזולטאַט.
זאַכן וואָס אַלע עלטערן זאָלן וויסן – און אַלע פּאָליטיקער בכלל.
"דאָס איז אַ ענין וואָס קלאָר באַטרעפֿט מער און מער עלטערן: די פרי סעקסואַליזאַציע פֿון זייערע
קינדער, איצט אפילו אין קינדער־פּאַסאָרג־היימער."
"יאָ, דאָס איז גאָר משוגע."
אַלע מינים צײַטונגען באַריכטן וועגן דעם.
דאָ: דער שטאַט־אָפיס פֿאַר יוגנט־וועלפֿאַר האָט אָפּגעשטעלט דעם געפּלאַנטן פּלאַץ פֿאַר
פֿיזישע אויספֿאָרשונג אין דער קינדער־פּלעגע.
דאָס איז געווען אין האַנאָווער.
מיר האָבן דאָס דאָ אין בראָנסוויק: שפּילן דאָקטער אין קינדערגאָרטן.
איר האָט דאָ: דער קינדער־צימער באַטראַכט פּלאַץ פֿאַר געשלעכטלעכע שפּילן.
אין קערפּען: מאַסטורבאַציע און דאָקטער־שפּילן.
אַזוי אומעטום, און דו האָסט עס אפילו אין קאַטאָלישע קינדער־הייזער.
קאַטאָלישע קינדער־אויפֿפּאַסונג אין קאָלאָניע אָפּגעשטעלט סקאַנדאַליעזע געשעענישן מיט שפּילן דאָקטער.
און שווייץ האָט עס אויך: צימערן צו שפּילן דאָקטער זענען נאָרמאַל אין שווייצער קינדערגאָרטנס.
"דאָס איז אויך עפּעס וואָס מיר האָבן דערפֿאַרונג מיט דער 'עלטערן־אַקציע־יניציאַטיוו'."
מיר באַקומען מער און מער בריוון פֿון באַזאָרגטע עלטערן וואָס קאָנטאַקטירן אונדז און זאָגן אַז דער מין
סעקס-בילדונג ווערט איבערגעטריבן אין קינדערגערטנער.
דאָס רייכט פֿון ווײַזן ביכער ביז אַטאַקעס וואָס פּאַסירן צווישן גלײַכע אָדער קינדער.
עס זענען עטלעכע זאַכן וואָס קומען צו אײַער אויפמערקזאַמקייט, וואָס זענען טאַקע זייער, זייער באַזאָרגנדיק.
דאָס איז אַ באַזאָרגנדיקע נייעס.
, . דאָס אַלץ איז זייער דרוקפֿול און זייער פּערזענלעך פֿאַר די באַטראָפֿענע , און דערפֿאַר ווילן
נישט פילע מענטשן דערפֿון רעדן אויף דער קאַמערע .
קרסטין קריימער האָט זיך אָרגאַניזירט צו טרעפֿן אַ פּאָר עלטערן וואָס האָבן מסכים געווען צו טאָן פּונקט דאָס.
אויף זייער בקשה וועלן מיר נישט אַנטפּלעקן דעם וווינאָרט אָדער די אידענטיטעט פֿון די באַטראפֿענע.
אַלץ וואָס מיר קענען זאָגן איז אַז אונדזער רייזע פֿירט אונדז צו אַ קליין שטעטל ערגעץ אין באַוואַריע.
און די געשיכטע הייבט זיך אָן גאַנץ אומספּעקטאַקולער מיט אַ שמועס צווישן צוויי מוטערס אין קינדערגאָרטן.
"און זי האָט מיר דערציילט וועגן אירע זינער, וואָס האָבן אין דער היים האַרציק געלאַכט וועגן אונדזער טאָכטער, אָדער
בעסער געזאָגט, וועגן וואָס זיי האָבן צוזאַמען דערלעבט."
און די זינער האָבן געזאָגט אַז אונדזער טאָכטער האָט איר פֿינגער אין איר הינטן
אַרײַנגעשטעקט, וואָס זיי טאָן אַלע טאָג לאַנג אין דער היים.
אָבער די טאָכטער פֿון דער באַטראַפֿענער מוטער דערמאָנט עס גאַנץ אַנדערש.
"דאַן האָב איך זי דירעקט געפרעגט וועגן דעם. וואָס איז דאָס געווען?"
איז וואָס מאַמי מיר געזאָגט טאַקע אמת?
יאָ, מאַמי, דאָס איז אמת, אָבער עס איז בכלל נישט געווען ווי זי האָט דיר געזאָגט.
עס איז בכלל נישט געווען אַזוי, ווען די יינגלעך האָבן מיר אָפּגעצויגן די הויזן.
אַנטשולדיקט, וואָס איז עס?
און דאַן האָט זי געזאָגט אַז די יינגלעך האָבן איר הויזן אַראָפּגעצויגן, לויט אירע ווערטער עטלעכע מאָל,
נישט נאָר איין מאָל, און אַז דאָס איז געשען רעגולער.
יאָ, זיי האָבן אונדז קאָנטאַקטירט, און איך האָב שוין פריער מיט איר אויף טעלעפֿאָן גערעדט, און דאַן האָט זי אויך
דערמאָנט בעת דעם שמועס אַז איר טאָכטער איז עטלעכע מאָל געשלעכט־אַנגעגריפן געוואָרן דורך צוויי יינגלעך.
אַזוי רעדן מיר דאָ וועגן קינדער.
דער אָרט פֿון דער עבירה: אַ עקאָ־פרייַנדלעכער וואַלד־קינדערגאָרטן.
צווישן אַנדערע זאַכן איז געווען אַ רער אין דעם אָפֿענעם פּלאַץ, אין וועלכן די קינדער האָבן געקענט אַרײַנקריכן.
"דאָרט אַרויס אויף דער גרונטשטאָק איז אַ רער, אַ טונעל, וווּ דו קענסט זיך באַהאַלטן."
וואָס מען קען נישט זען פֿון דרויסן.
"אויב דו קוקסט נישט גלייך אַרײַן."
דאָ איז וווּ די אַטאַקן לכאורה געשען.
יאָ, און שפּעטער איז אַרויסגעקומען אַז די יינגלעך האָבן זי געצווונגען און געקאָערצירט צו אָפּצונעמען
איר הויזן פֿאַר זיי און צו לייגן זאַכן אין איר הינטן.
עס איז מעגלעך אַז די יינגלעך האָבן אויך געשטעקט זייערע פֿינגער אין איר הינטן.
לויט די עלטער פֿון די קינדער בלײַבט פּונקט וואָס געשען איז אומקלאָר.
אָבער עס איז קלאָר אַז עפּעס איז געשען, און עפּעס ערנסט.
"טאַקע, אונדזער טאָכטער האָט געהאַט פאַרווונדונגען אין איר געניטאַל־געביט אין יענער צײַט."
און איך בין טאַקע געגאַנגען צום קינדער־דאָקטער צו פֿרעגן: וואָס איז דאָס? וואָס זאָל איך טאָן? ווי איז דאָס?
זי האָט עס געזען, זי האָט עס באַמערקט, זי האָט גאָרנישט געקענט זאָגן.
און זי האָט אויך געזאָגט אַז אויב דאָס קינד רעדט נישט וועגן דעם, זאָל איך נישט ווײַטער פֿאָרשן, כּדי
נישט צו פֿאַרערגערן קיין טראַוומע וואָס זי קען האָבן.
אָבער וואָס איז אפילו מער באַמערקנסווערט, איז ווי די אינסטיטוציע האָט רעאַגירט אויף דעם אינצידענט.
"עס איז אַלעס נאָר אַ מעשׂה וואָס מײַן טאָכטער האָט זיך אויסגעטראַכט."
און אויב זיי האָבן קיין פֿראַגן וועגן סעקסואַליטעט, וועלן מיר דאָס קלאָרשטעלן.
וואָס האָט מיך אויך געמאַכט זיך פֿרעגן איז, אַז ווי אַ מאַמע – אָדער ווי אַ טאַטע – ווילן מיר דאָס אַליין טאָן
און ניט נייטיק ווילן עס באַקומען פֿון דער אינסטיטוציע.
און איך האָב איר אויך דערמאָנט אַז איך וואָלט געוואָלט זען דעם באַשיצן־קאָנצעפּט.
יאָ, יאָ, מיר האָבן איין – מיר דאַרפֿן אויך האָבן דאָס.
אָבער עס איז מיר קיינמאָל נישט געגעבן געוואָרן.
זיי האָבן נישט געוואָלט אַז איך זאָל אַרײַנקוקן דאָרט.
און שפּעטער איז עס אַרויסגעקומען, נאָך דעם וואָס די מוטער האָט אויך פּרוּווירט רעדן
מיט דער פאַרוואַלטונג פֿון דער קינדער־פּלעגע.
און אַלץ איז איבערגעגעבן געוואָרן צום קינד.
לויט דעם פּרינציפּ אַז אַלץ איז נאָר פֿאַנטאַזיע.
אָבער שפּעטער איז אַרויסגעקומען אַז נאָך אַ קינד האָט דערלעבט דאָס זעלבע – מיט די זעלבע יינגלעך.
"און מיר קענען זיך פריידן אַז מיר האָבן דאָס יחס־ווייז פרי געפֿונען, ווײַל דעמאָלט האָבן מיר געקענט גלייך רעאַגירן."
נו, איך זאָג 'מיר', אָבער דו האָסט רעאַגירט, יאָ, דו האָסט עס באַהערשט.
מיר האָבן געקענט גלייך האַנדלען צו באַשיצן אונדזער קינד.
אין דער אַנדערער משפּחה האָבן זיי זייער שפּעט דערפֿון געוווּסט.
די טאָכטער גייט איצט אין אַ אַנדערן קינדערגאָרטן.
צי דאָס קינד איז געווען טראומאַטיזירט דורך די געשעענישן, וועט בלויז אין דער ווייטער צוקונפֿט קלאָר ווערן.
איין זאַך איז זיכער: ווי שווער עס קען זײַן צו רעקאָנסטרויִרן אין דעטאַל וואָס טאַקע פּאַסירט אין אַזעלכע "קאַדל־קעװס"
אין קינדער־טאָג־צענטערס, קענען די קאָנסעקווענצן זײַן ערנסט.
און דאָס איז אָן קיין דאָקטער־שפּילן אָדער עפּעס אַזוי.
"אין אמתן זין פֿון דעם וואָרט איז אויך נישט געווען קיין אויספֿאָרשונג־צימער."
די קינדער זענען פשוט אַליין געלאָזט געוואָרן.
אָבער דאָס איז פּונקט דער פּונקט.
דאָס איז פּונקט וואָס איז אויסגעלייגט אין די סעקס-בילדונג-קאָנצעפּטן פֿון די קינדער-טאָג-צענטערס.
מען נעמט אָן אַז קינדער וועלן זיך אויספֿאָרשן אָן אויפֿזיכט, זיך אָנרירן די געשלעכט־אָרגאַנען
און אַרײַנשטעלן אָביעקטן אין זייערע עפֿענונגען.
קיינער באַמערקט נישט.
און די קינדער זענען אויך אין אַ עלטער, וווּ זיי ניט נייטיק קאָמוניקירן דאָס אָפֿן.
"איז דאָס אַ צופֿאַל?"
וואָס זאָגן טאַקע די מומחים וואָס זענען באַקאַנט מיט קינדער־פּסיכאָלאָגיע און מיסברויך וועגן דעם?
מיר האָבן אַ אינטערעסאַנטן קאָנטאַקט אין נויבראַנדענבורג. זיי זענען אַ חתונה־פּאָר.
זיי ביידע זענען קינדער־ און יוגנט־פּסיכאָטעראַפּיסטן, לאָמיר זען וואָס זיי האָבן צו זאָגן וועגן דעם.
אַזוי, מיר גייען ווידער אויף טור. דעם מאָל קיין נױבראַנדענבורג.
אַניאַ און ראָמאַן געבעקע באַגריסן אונדז אין זייער פּראַקטיק.
נאָרמאַלערווייַז זאָרגן זיי דאָ פֿאַר זייערע פּאַציענטן.
פּסיכאָטעראַפּיסטן און התנהגות־טעראַפּיסטן העלפֿן קינדער און יוגנטלעכע, למשל, איבערצוקומען טראומע אָדער אַנגסט־שטערונגען.
"אַזוי, בייהייביאָראַל־טעראַפּיע פּאַסירט דאָ אין דעם צימער."
איידער דעם האָט ראָמאַן געבעקע אַרבעט אין קינדער־פּלעגע־היימער פֿאַר עטלעכע יאָר.
פּראָפֿעסיאָנעל איז זײַן אַרבעט שטענדיק געווען וועגן דער געזונטהייט און וווילזײַן פֿון קינדער.
עלטערן זענען נאַטירלעך אַ טייל פֿון דעם.
די זענען שוין אין דער אַפּליקאַציע באַטראַכט, און עס זענען די שעה פֿון רעפֿערענץ־פּערזאָנען.
דאָס מיינט אַז מיר דאַרפֿן פּלאַץ פֿאַר קינדער און עלטערן.
אָבער די יונגסטע זענען דאָ דער פאָקוס.
דאָס געלט אויך פֿאַר אַניאַ געבעקעס אַרבעטסגעביט.
"אַזוי, דאָס איז דער צימער פֿאַר טיפֿער פּסיכאָלאָגיע און שפּיל־טעראַפּיע."
עס איז אַ ביסל גרעסער ווי דער אַנדערער צימער, ווײַל איך דאַרף דאָ אויך גענוג שפּילצײַגן.
אין קורצן: איר ביידע ווייסט קינדער און זייער פּסיכע.
זיי באַהאַנדלען אויך רעגולער קרבנות פֿון מיסברויך.
מיר ווילן וויסן וואָס אַנזשאַ און ראָמאַן געבעקע מיינען וועגן דעם טרענד צו אַ שטענדיק פריערדיקער סעקסואַליזאַציע.
"איך מיין אַז סעקסואַליטעט איז עפּעס וואָס זאָל ווערן אינטעגרירט אין דער עמאָציאָנאַליטעט
פֿון דערוואַקסענע און אין רײַפֿע באַציִונגען."
אַזוי איז דאָס נישט עפּעס וואָס מען קען באַטראַכטן אַליין, נאָר עס זאָל טאַקע ווערן אינטעגרירט.
און עס זאָל אויך זײַן אַז די קינדער האָבן שוין זייער געשלעכט־אידענטיפֿיקאַציע פֿאַרענדיקט.
יאָ, נו, דאָס וואָלט געווען עפּעס אַ מאָל בשעת דער פּובערטעט, אין דער פריסט.
אַזוי זוכסטו נאָך שטאַרק דײַן אידענטיטעט, אַרײַנגערעכנט דײַן געשלעכט־אידענטיטעט.
און דאָס זאָל ווערן פאַרענדיקט איידער קיין געשלעכטלעכע אַקטן טאַקע פּאַסירן.
אַנדערש וואָלט געווען צו פרי, ווײַל קינדער וואָלטן דערפֿון איבערוואלטיקט ווערן.
און ווײַל סעקסואַליטעט וואָלט דאַן געווען עפּעס אָפּגעזונדערט אין דעם קאָנטעקסט און נאָך נישט אינטעגרירט.
"נו, איך האָב שטענדיק דערפֿאַרונג מיט קינדער אויף דעם אופֿן און האָב אויך באַמערקט אַז זיי זענען שוין אינטערעסירט
אין דעם פאקט אַז עס זענען צוויי פֿאַרשידענע סאָרטן מענטשן."
אָבער דאָס איז באַגרענעצט צו באַאָבאַכטונג און פּערצעפּציע: עס זענען מענטשן וואָס קוקן
אַנדערש און זענען פֿון אַן אַנדערן געשלעכט ווי איך.
און דאָס באַשטימט כּמעט גאָר די גרענעצן פֿון אַ קינדס נײַגעריקייט.
"ווען מיינסטו, אַז קינדער הייבן אָן צו אַנטוויקלען אַ געפיל פֿון בושה?"
און וואָס פּאַסירט ווען עס ווערט געשטערט, געשאַמט אָדער אונטערדרוקט?
"נו, פֿאַר איין זאַך, קען איך זייער קלאָר באַמערקן די התנהגות פֿון קינדער ווען זיי גייען צו דער טואַלעט."
די קינדער פֿאָדערן רעגולער אַז דער טואַלעט זאָל זײַן שליסבאַר.
דאָס מיינט אַז זיי האָבן אַ נאַטירלעכן אימפּולס זיך צו ווײַטערן פֿון יענעם אָרט.
אַזוי קען איך שוין באַמערקן אַז אין יענעם עלטער – דער עלטער פֿון קינדערגאָרטן הייבט זיך געוויינטלעך אָן בײַ דרײַ יאָר –
איז אַ געפֿיל פֿון בושה און אַ נויט צו שטעלן גרענעצן, צו באַטראַכטן פֿיזישע גרענעצן ווי זיכער, זייער קלאָר פֿאַראַן.
"עס איז אויך דער פאַל אַז אויב אַ קינד האָט אַנטוויקלט אַ גוטע באַציִונג, קען עס
אונטערשיידן צווישן פרעמדע און באַקאַנטע מענטשן."
דאָס איז אַ צייכן פֿון אַ גוטער בונד.
און דאַן ווערן קינדער אויך ביישער אַרום פרעמדע בײַ אַ געוויסן עלטער, בערך אַכט חדשים אַלט.
דאָס איז אַ גוטער צייכן, ווײַל עס ווייזט אַז עס קען אונטערשיידן צווישן פרעמדע און באַקאַנטע מענטשן.
און, פֿאַרשטייט זיך, אַז אַ קינד קען שוין אונטערשיידן צווישן פרעמדע און באַקאַנטע מענטשן,
קען עס נישט וועלן ווערן אָנגעטאָכט פֿון פרעמדע.
עס וויל האַלטן אַ באַשטימטן אַפּשטאַנד און זיכער וויל נישט ווערן אָנגערירט אין זײַנע פּריוואַטע געביטן.
יאָ, דאָס איז עפּעס וואָס אַ קינד וואָלט נאָרמאַלערווייז אָפּווייזן, אויב עס האָט זיך געזונט אַנטוויקלט.
און ביישפּיל, ביינדלונג־שטערונגען זענען פּינטלעך באַשטימט דורך דעם פאקט אַז קינדער קענען דאָס נישט טאָן.
אַזוי קענען זיי פשוט נישט אונטערשיידן צווישן פרעמדע און באַקאַנטע מענטשן און האַנדלען
כּמעט ווי מענטשן מיט אַ דיסטאַנס־אימפּערמענט.
"און קאָנטאַקטיר מיט ווער עס איז וואָס דו ווילסט."
"זיך פֿאַרבינדן אָדער אפילו מיטגיין מיט עמעצער און אפֿשר נישט ווײַזן די מורא, אָבער דאָס איז פּונקט דער צייכן
פֿון אַ דורכגעפֿאַלענער אַנטוויקלונג און אַז קיין געזונטער בונד איז נישט געשאַפֿן געוואָרן."
"דאָס איז, כמובן, גאָר קעגן דעם וואָס שטענדיק ווערט געזאָגט אין די באַגריפֿן פֿון סעקסואַליטעט."
עס איז שטענדיק אַזאַ פאָקוס אויף אַזוי גערופענע בילדונג.
אָבער עס ווערט קיינמאָל נישט דערמאָנט קיין מחויבות.
"עס איז אויך פּאַסיק אַז שטענדיק די זעלבע עקספּערטן ווערן געגעבן אַ קול."
דאָס אַרײַננעמט, למשל, אווע זילערט, יורג מײַוואַלד און שטפֿאַן טימערמאַנס. פֿון אַנדערע הערט מען ווייניק.
"עס זענען גענוג אַנדערע שטימען דאָרטן."
למשל, פּראָפֿעסאָר קריסטיאַן שוּבערט, וואָס איז אַ דאָקטער און אַ פּסיכאָלאָג אין דער אוניווערסיטעט־שפּיטאָל אין אינסברוק.
"אונדזער קומענדיקער אָפּשטעל: אינסברוק אין עסטרײַך."
דאָ טרעפֿן מיר אַ וויסנשאַפֿטלער, אוניווערסיטעט־פּראָפֿעסאָר און פּסיכאָלאָג, וואָס ווערט אויך באַטראַכט ווי אַ
קריטיקער פֿון פֿאַרשיידענע אַספּעקטן פֿון מאָדערנער מעדיצין, וואָס ער זעט ווי אומגעוואָלטע אַנטוויקלונגען.
אַ האָליסטישער בליק אויף גוף, גײַסט און נשמה איז זײַן הויפּט־טעזע, וואָס ער אויך פֿאַרשפּרייט אין דעם דאָזיקן נאָן־פֿיקציע־בוך.
קודם־כּל, מיר ווילן וויסן: צי וואָלט ער געמיינט, אַז די אַנטוויקלונג, וואָס איצט איז קלאָר אין קינדער־גאָרטנס,
וואָלט געווען מעגלעך בײַם אָנהייב פֿון זײַן קאַריערע?
"יאָ, אָבער וואָלטסטו געמיינט אַז מיר וועלן דאַן רעדן וועגן באַקוועמע ווינקלעך און צימערן פֿאַר
זעלבסט־אויספֿאָרשונג אין קינדער־פּלעגע־היימער?"
אַזוי, וווּ זאָלן קינדער אַנטדעקן זייער סעקסועלער באַגער?
"ניין, זיכער נישט!"
לפּחות זאָלן זיי נישט אַנטדעקן זייער סעקסועלער באַגער; דאָס איז אַ לאַנגער וועג פֿון וואָס איך קען זיך פאָרשטעלן.
"איך האָב דאָ אַ ציטאַט פֿון פּראָפֿעסאָר יאָרג מײַוואַלד, וואָס איז אַן ערנסטער פּראָפֿעסאָר פֿאַר קינדער־רעכטן און קינדער־שוץ,
און ער שרייבט אין דער צײַטונג 'Kindheit' (קינדשאַפֿט):
דער געדאַנק אַז קינדער קענען אויפֿוואַקסן אָן קיין סעקסועלע געפילן, געדאַנקען און מעשים איז אַ
פֿאַנטאַזיע וואָס איז ווײַט פֿון דער ווירקלעכקייט, טוט זיי נישט גערעכט און קען אפילו זיי שאָדן.
"יאָ, איך האָב אַ קלאָרע שטעלונג דערצו."
איך נעם אָן, איך מײן — איך בין באַאײַנפֿלוסט פֿון פּסיכאָאַנאַליז, דאָס מוז מען זאָגן — אַזוי בין איך אַ
פּסיכאָדינאַמישער פּסיכאָטעראַפּעווט, אַ מעדיצינישער פּסיכאָטעראַפּעווט — וואָס איז, כמובן, אויך
אָפֿן פֿאַר פּסיכאָאַנאַליטישע באַטראַכטונגען וועגן דער פּסיכאָסעקסועלער אַנטוויקלונג פֿון אַ קינד.
פֿאַרשטייט זיך אַז דאָרט אַנטוויקלט זיך עפּעס, דערוועגן איז נישטאָ קיין פֿראַגע.
אָבער פֿאַר מיר זענען אַנדערע אַספּעקטן פשוט מער וויכטיק ווען עס קומט צו קינדער־אַנטוויקלונג.
און דאָס איז וועגן בונדיקונג, עס איז וועגן זיכערער בונדיקונג, עס איז וועגן אַ געזונטן, האַרציקן און זיכערן היים.
דאָס איז די וויכטיקסטע זאַך, דאָס איז אַ יסוד וואָס אַ קינד דאַרף, וואָס יעדער מענטש דאַרף, און דאָס
איז וואָס איך דערוואַרט פֿון אַ געזונטער אַנטוויקלונג.
איך בין אַ קלאָרער קריטיקער פֿון דער סעקסואַליזאַציע־אָפֿענסיווע וואָס ווערט דורכגעפֿירט.
וווּ מען נעמט אָן אַז סעקסועלע ענערגיע עקזיסטירט אין קינדער – אפילו זייער פרי נאָך דער געבורט.
און אַז איר זאָרגט זייער פרי אַז די סעקסועלע ענערגיע קען זיך אַנטוויקלען פּאַסיק.
"סעקסועלע ענערגיע איז איינער פֿון די הויפּט־דערציילונגען וואָס זענען במשך דעקאַדעס אַרומגעטראָגן געוואָרן
ווי טייל פֿון דער אָפֿענסיווע פֿון סעקסואַליזאַציע."
"יאָ, דאָס איז ריכטיק, איך האָב דאָס אויך באַמערקט, למשל מיט אווע זילערט, דעם 'סעקס־בילדונג־גורו'."
אין זײַן "אַרײַנפֿיר צו סעקס־בילדונג" האָט ער שוין דערמאָנט ליבידאָ ווי אַ לעבנס־ענערגיע
וואָס מאַכט מענטשן שטאַרק קעגן פֿרוסטראַציע.
אָדער אין אַ לעקציע וואָס סטפֿאַן טימערמאַנס האָט געגעבן אין 2013.
ער רעדט אויך וועגן דער סעקסועלער לעבן־ענערגיע, וואָס קינדער שוין האָבן.
"מענטשן זענען געשלעכטלעכע באַשעפֿענישן פֿון דעם ערשטן אָנהייב."
סעקס־בילדונג האָט אַ פּאָזיטיווע ווירקונג אויף קינדער, ווײַל סעקסואַליטעט איז אַ לעבנס־קראַפֿט.
"ד״ר שטפֿאַן טימערמאַנס, איינער פֿון די באַקאַנטסטע רעפּרעזענטאַנטן פֿון דעם צווײַג פֿון סעקס־בילדונג."
זיין לעקציע, וואָס איז געווען מער ווי צען יאָר צוריק, זעט אויס ווי אַ פּלאַן פֿאַר וואָס איצט געפֿינט
זיך זײַן וועג אין מער און מער קינדער־פּלייַפּלאַץ.
אויף דעם טעקסט־פּאַנעל האָט טיםערמאַנס אויפגעציילט די אַרגומענטן פֿאַר וואָס ער רופט סעקס־פּאָזיטיווע בילדונג.
למשל: אַנטדעקן די אייגענע גרעניצן ווי אַ יסוד צו רעספּעקטירן אַנדערע.
אָבער צי מיינט דאָס נישט אַז דו מוזסט באַוווּסט די גרעניצן איבערטרעטן כדי זיי אַנטדעקן?
הער און ווערן דערשטוינט!
זיך אויספֿאָרשן און אַנדערע אויספֿאָרשן זענען וויכטיקע לערנ־ערפֿאַרונגען פֿאַר קינדער, און הײַנטיקע קינדער האָבן מער
מסתּמא די ערפֿאַרונגען אין קינדערגאָרטן ווי אין דער היים.
סטאַטיסטיש געזאָגט, אין דער היים איז העכסטנס נאָך איין שוועסטער אָדער ברודער, און דווקא דאָס איז דאָס באַלאַנסירן אָדער פּרוּוון
די גרעניצן, אָננעמען די גרעניצן — איך וויל נישט אַז מען רירט מיך דאָרט, איך האָב נישט ליב דאָס,
אָדער איך האָב ליב דאָס, איך מיין אַז דאָס איז שיין.
זיי קענען דאָס בעסער לערנען אין אַ גרעסערער גרופּע קינדער ווי אויב זיי האָבן בלויז איין ברודער אָדער
שוועסטער אין שטוב, און נאָך דעם שטענדיק דער זעלביקער.
אין קורצן, ווײַל עלטערן וועלן נישט לאָזן זייערע קינדער אויספֿאָרשן די גרעניצן פֿון צניעות פֿון זייערע ברידער
און שוועסטער, זאָל דאָס פּאַסירן אין קינדער־טאָג־צענטערס.
אַלץ צו פֿאַרשפּרייטן די געמיינטע סעקסועלע ענערגיע.
אויב די געשלעכטלעכע אַנטוויקלונג פֿון אַ קינד ווערט געשטיצט און אָנגעשטימט, נוץ דאָס זייער פּערזענלעכע אַנטוויקלונג, למשל
בײַ דער פאָרמונג פֿון זייער אייגענער יחיד־געשלעכט־אידענטיטעט.
אָבער איז דאָס טאַקע נייטיק פֿאַר דער אַנטוויקלונג פֿון יונגע קינדער?
נו, איך זע נישט קיין נויט דערפֿאַר אין דעם שטרענגן זינען.
פֿאַר מיר איז עס גרונטלעך צווייפֿלדיק צו ציען די אויפמערקזאַמקייט פֿון קינדער צו דער געניטאַלער געגנט.
ווײַל זיי איצט האָבן אַזוי פֿיל געלעגנהייטן צו דערלעבן הנאה. און פֿאַר וואָס זאָל איך דאָס עראָטיזירן?
דאָס מאַכט נישט קיין זינען אין דעם אַנטוויקלונג־שטאַפּל, ווײַל עס איז אויך נישט פּראָדוקטיוו.
נו, איך האָב עס, איך האָב נישט קיין נײַראָביאָלאָגישן עקוויוואַלענט דערפֿאַר.
איך האָב נישט קיין האָרמאָנאַלע אָדער ענדאָקרינע אַנטוויקלונג וואָס שטימט דערמיט.
און אַזוי האָב איך נישט קיין אינערלעכן גײַסטיקן ראַם, אין וועלכן איך קען אינטעגרירן
סעקסואַליטעט אין דעם זין פֿון הנאה צו באַקומען.
און אַזוי איז עס לאָגיש אַז די סעקסואַליזאַציע לייגט איבערמעסיקע פֿאָדערונגען אויף דער קינדער־פּסיכע.
איך גלייב נישט אַז דאָס איז נייטיק פֿאַר אַנטוויקלונג.
איך מיין, אויב מען קוקט אויף פּסיכאָאַנאַליז, איז דאָס קינד, דאָס בייבי, דאָס אינפֿאַנט אין אָנהייב אין אַ אָראַלע פֿאַזע.
דאַן גייט ער אַרײַן, דאָס קינד גייט אַרײַן אין אַ אַנאַלע פֿאַזע.
עס גייט וועגן טואַלעט־טרענירונג און אַזוי ווייטער, די קעגנשטעליקע פֿאַזע און אַזוי ווייטער, עס פֿאַלט אין יענער קאַטעגאָריע.
און די געניטאַלע פֿאַזע קומט בײַם גאַנץ סוף, בײַ יוגנטלעכע.
און צווישן איז נאָך אַ לאַטענסי־פֿאַזע.
און אַלעמען איז זיכער באַקאַנט מיט דעם: אין דער לאַטענץ־פֿאַזע רופֿן מען מיידלעך און
יינגלעך שטענדיק "איר יינגלעך" און "איר מיידלעך".
זיי האָבן אין דעם עלטער גאָרנישט צו טאָן מיט געשלעכטלעכן קאָנטאַקט, דווקא פֿאַרקערט.
זיי שטאַרק אָפּווייזן דאָס.
מיידלעך ווילן בלויז זײַן מיט מיידלעך און יינגלעך מיט יינגלעך, יאָ.
נו, איך גלייב אַז עס איז אַזאַ זאַך ווי אָרגאַנישע אַנטוויקלונג בײַ מענטשן.
און איך מיין אַז עס קען טאַקע זײַן אַז עס איז אַ מין סעקסואַליטעט וואָס איז גאָר ווײַט אַוועק פֿון דעם
אופֿן ווי מיר ווי דערוואַקסענע באַטראַכטן סעקסואַליטעט.
אַזוי, דאָס מיינט אַז איך וואָלט זייער, זייער קריטיש זײַן צו דערוואַקסענע וואָס נעמען אויף זיך
צו באַשליסן וועגן דער סעקסואַליטעט פֿון קינדער.
דאָרט הייבט עס זיך אָן פֿאַר מיר.
אָבער דאָס איז פּונקט וואָס פּאַסירט.
אַ שטענדיק מער סעקסואַליזירטע דערוואַקסענע געזעלשאַפֿט פּראָיעקטירט איר פּערספּעקטיוו אויף די התנהגות פֿון יונגע קינדער.
דאָס איז אויך געווען דער פאַל מיט טימערמאַנס אין זײַן לעקציע פֿון 2013:
ווײַל סעקסואַליטעט איז אַ לעבנס־ענערגיע, אַ לעבנס־ענערגיע, אַ לעבנס־ענערגיע.
דאָס איז געווען ווען אונדזער געשיכטע האָט אָנגעהויבן.
פֿון 2014 אָן זענען מיר אַרויס אין די גאַסן צו פּראָטעסטירן קעגן בילדונג־פּלענער וואָס האָבן
אַרײַנגעפֿירט די סעקסואַליזאַציע־אָפֿענסיווע, בפרט אין די שולן.
אין 2016 האָט "יונגע פֿרײַהייט" דורכגעפֿירט אַן אינטערוויו מיטן סעקסאָלאָג יאַקאָב פּאַסטעטער, דעמאָלט און הײַנט פּרעזידענט פֿון
דער דײַטשער געזעלשאַפֿט פֿאַר סאָציאַל־וויסנשאַפֿטלעכער פֿאָרשונג אויף סעקסואַליטעט, אין
ראַם פֿון אונדזער סימפּאָזיום אין שטוטגאַרט.
אַפֿילו דעמאָלט האָט ער געקלאָגט:
אויף דער איין זײַט איז עס טאַקע אמת אַז די DGSS האָט זיך שוין בערך 15 יאָר קעגן דעם אינהאַלט
געשטעלט וואָס איך רוף "שטאַט־געשטיצטע סעקס־בילדונג".
דאָס איז פֿאַרבונדן מיטן פאַקט אַז בערך 15 יאָר, און מסתּמא נאָך לענגער, איז קלאָר אַז די וואָס זענען באַטייליקט אין סעקס-בילדונג,
וואָס אויף דער איין זײַט באַקומען שטאַטלעכע פינאַנצירונג, אָבער אויף דער אַנדערער זײַט ווערן זייערע
פּובליקאַציעס אויך פֿאַרשפּרייט דורך דער שטאַט, האָבן אַ זייער איין-זייטיקן בליק אויף סעקס-בילדונג.
דער רעזולטאַט זעט אויס אַזוי, למשל:
"סינאַ און טים שפּילן דאָקטער", אַרויסגעגעבן דורך זאַרטביטער ע.וו., געשטיצט דורך דער
שטאָט קעלן און דעם שטאַט צפֿון־רעין־וועסטפֿאַליע.
איינער פֿון די פילע אָרגאַניזאַציעס וואָס פּראָמאָווירן סעקסואַליזאַציע אין קינדערגאָרטנס.
איך וואָלט פיל ליבער שפּילן דאָקטער.
אוי ניין.
דאָקטער, קום אויף, טים, דו קענסט זײַן די מאַמע און האָבן דעם בייבי אויך.
אָ, ריכטיק, הממ, דאַן דאָקטער.
דאָקטאָר־שפּילן זענען אַ טייל פֿון דער נאָרמאַלער קינדער־אַנטוויקלונג.
מיט עלטער־פּאַסיקער נײַגעריקייט און אומפּאַרטייִשקייט, אַפֿילו זייער יונגע מיידלעך און
יינגלעך אונטערזוכן זייערע געשלעכט־אָרגאַנען.
זיי הנאה האָבן צו רירן און רײַבן זיך און אויסטוישן צאַרטע רירן מיט אַנדערע קינדער.
נעם דיין טעמפּעראַטור.
שפּילן דאָקטער איז אַ טייל פֿון דער נאָרמאַלער קינדער־אַנטוויקלונג.
צי זיי הנאה האָבן פֿון דעם אָנרירן אָדער פֿון דעם שפּיל, צי נישט.
זיך אויספֿאָרשן, הנאה האָבן פֿון זײַן נאַקעט, דער חשק צו קוקן און צו ווערן געקוקט דורך אַנדערע.
אָבער אויך קינדער־מאַסטורבאַציע, וואָס גורם אַ סך אומזיכערקייט בײַ דערוואַקסענע.
עס גייט וועגן ליבע און געפילן און שטרייכלען און קושן און פרײַנדינעס און שפּילן דאָקטער און ווי
מיר קענען באַרויִקן משפּחות וואָס זענען באַזאָרגט.
און דאָס איז נישט אַלץ.
דער שפּור פֿון דער אַגענדע פֿירט אונדז נאָך ווײַטער, צו דער העכסטער מדרגה.
דאָס איז פּונקט וואָס שטייט אין די WHO־סטאַנדאַרטן פֿאַר סעקס־בילדונג אין אייראָפּע.
יאָ, עס איז דאָ דער באַרימטער מאַטריקס, און פֿאַר קינדער פֿון נול ביז פֿיר יאָר אַלט, אונטערן קאָפּ "וויסן,
פֿאַרגעניגן און באַגער", שטייט דאָרט צו רירן זײַן אייגענעם גוף.
מאַסטורבאַציע אין דער פרי קינדשאַפֿט אָדער הנאהדיקע דערפֿאַרונגען פֿון פֿיזישער אינטימקייט ווי אַ טייל פֿון מענטשלעכן לעבן.
אין טערמינען פֿון פֿעיִקייטן, מיינט דאָס אויסדריקן אייגענע באַדערפֿענישן, ווילענישן
און גרענעצן, למשל אין דער "דאָקטער־שפּיל".
און פֿיר ביז זעקס־יאָריקע קינדער מעגן דאַן באַהאַנדלען סעקסועלע טעמעס.
זיי זאָלן רעדן וועגן סעקסועלע טעמעס.
דאָס איז דער פּאָליטישער קערן פֿון דער סעקסואַליזאַציע־אָפֿענסיווע, פֿאַרעפֿנטלעכט דורך די
וועלט־געזונטהייט־אָרגאַניזאַציע (WHO) אין נאָענטער קאָאָפּעראַציע מיטן פֿעדעראַלן
צענטער פֿאַר געזונטהייט־בילדונג, אָדער קורץ BZgA.
אָרגאַניזאַציעס וואָס קענען אויסזען רעפּוטאַבעל פֿאַר פילע בירגער, אָבער די עלטער־מאַטריקס זעט נישט אויס רעפּוטאַבעל.
ווי אַ מעדיצינישער פאַכמאַן קען איך גאַנץ קלאָר זאָגן אַז איך האָב אַ פּראָבלעם מיט דיאַגנאָסטישע סיסטעמען
וואָס ווערן אָנגעווענדט אָן אויסקלײַבן, אָן נאָענט קוקן, מיט סכעמאַטיזאַציעס, מיט מוסטערן, מיט כּללים.
ווי אויב אַלעמען וואָלטן געווען די זעלבע.
ווי אויב עס זײַנען געוויסע מוסטערן, עלטער־סטרוקטורן. דו האָסט דערמאָנט מאַטריקס פֿון דער WHO.
אַזוי, וווּ באַהאַנדלט מען באַשטימטע עלטער־גרופּעס, אַזוי צו זאָגן.
פֿון דעמאָלט אָן איז גוט דאָס צו טאָן.
ניין, דאָס זײַנדיק איז זייער אינדיווידועל, זייער קאָמפּליצירט, לעבט אין אַ זייער ספּעציפֿישן פּסיכאָסאָציאַלן קאָנטעקסט און,
לויט זײַן אָרגאַנישער אַנטוויקלונג, וועט עס אין אַ געוויסן מאָמענט, אויב מען באַאָבאַכט און
באַצאָלט גענוג אויפמערקזאַמקייט, פֿרעגן פֿרעגן.
און איך וועל אַזוי לאַנג וואַרטן מיט מײַן קינד און וועל נישט פֿון פֿריִער אויסטראַכטן עפּעס און עס אים אויפֿצוּצווינגען.
אָבער דאָס איז פּונקט וואָס פּאַסירט דאָ.
די אויפֿצווינגונג פֿון אַ זייער צווייפֿלהאַפֿטיקן מוסטער, , אָן קיין שום וויסנשאַפֿטלעכע באַווײַזן, איבער אַ גאַנצן קאָנטינענט.
און דאָס געלט נישט נאָר פֿאַר דײַטשלאַנד, נאָר פֿאַר דער גאַנצער אייראָפּע.
אין פֿראַנקרײַך איז אַ אָרגאַניזאַציע גערופֿן "מאַמאַנס לובס" (מוטער־וואָלוועס), וואָס האָט אויך
דורכגעקוקט די WHO־סטאַנדאַרטן און באַשטעלט אַ שטודיע וואָס האָט געוויזן ספּעקטאַקולערע רעזולטאַטן.
אונדזער שכן פֿראַנקרײַך איז אויך באַקאַנט מיט דער פּראָבלעם פֿון שטענדיק פריערדיקער סעקסואַליזאַציע.
דאָרט אויך, געטריבן פֿאָרויס דורך פּראָגרעסיווע כּוחות.
רעגינע שעפער האָט אַראַנזשירט אַ ווידעא־אינטערוויו מיט כריסטעל קאָמעט, וואָס געהערט צו דער אָרגאַניזאַציע
"מאַמאַנס לובס", וואָס זיך איבערזעצט ווי "וואָלף־מאַמעס".
דו האָסט די WHO-סטאַנדאַרטן פֿאַר אייראָפּע טיף געלערנט.
אין ליכט פֿון די חסרונות וואָס מיר האָבן באַמערקט אויף נאַציאָנאַלן מדרגה, האָבן מיר געוואָלט וויסן וואָס די אַזוי
גערופענע וויסנשאַפֿטלעכע ליטעראַטור דינט ווי יסוד פֿאַר וואָס דאַרף ווערן דורכגעפֿירט
אין אונדזערע שולן איבער דער גאַנצער מדינה.
דער רעזולטאַט איז די זעכציק־זייטיקע שטודיע, וואָס איז אַרויסגעגעבן געוואָרן אין 2024.
זי האָט אַנטדעקט זאַכן וואָס אַלע עלטערן און אַלע פּאָליטישע פירער דאַרפֿן וויסן, לפחות די וואָס פֿאַר וועלכע די
געזונטהייט און וווילזײַן פֿון קינדער איז אַ העכסטער פּריאָריטעט.
און דאָס איז וואָס פֿאַר אונדז איז וויכטיק: כּבֿוד פֿאַר דער געזונטהייט און וווילזײַן פֿון דעם קינד
און דער עלטערלעכער רעכט צו דערציִען זייערע קינדער.
טיבאָ קערלירזין, דער מחבר פֿון דער שטודיע, דערקלערט פּינקטלעך וואָס דאָס מיינט.
עס האָט זיך אַרויסגעשטעלט אַז די WHO-סטאַנדאַרטן זענען אויסגעאַרבעט געוואָרן דורך אַ גרופּע
עקספּערטן וואָס זענען געווען זייער פּאַרטייִש.
דאָס איז ווײַל כּמעט אַלע די עקספּערטן געהערן צו סטרוקטורן וואָס זענען פֿאַרבונדן מיט דער
אינטערנאַציאָנאַלער פֿעדעראַציע פֿון פּלאַנט־עלטערן.
זיי דעריבער זעען אויס צו זײַן אַקטיוויסטן און נישט וויסנשאַפֿטלער.
און דאָס ברענגט די פֿראַגע פֿאַרוואָס.
ווער האָט אינטערעס אין דער אַנטוויקלונג?
טיבאָלט האָט געפֿונען אַ באַזאָרגנדיקן טייל פֿון דער ענטפֿער אין דער ביבליאָגראַפֿיע פֿון די WHO סטאַנדאַרטן.
די ביבליאָגראַפֿיע האָט עטלעכע אַפּענדיקסן, און איך האָב שוין געפֿונען דרײַ
אַדוואָקאַטן פֿון פּעדאָקרמינאַליטעט אין אַפּענדיקס A.
אָבער דער קערן און, אין דער זעלבער צײַט, דער שוואַכער פּונקט פֿון דעם דאָקומענט קען מען געפֿינען אין דער וויסנשאַפֿטלעכער
ליטעראַטור וועגן דער פּסיכאָסעקסועלער אַנטוויקלונג פֿון קינדער.
אונטער די בערך 50 רעפֿערענצן האָב איך געפֿונען 15 וואָס מע קען קלאַסיפֿיצירן ווי אַדוואָקאַטן אָדער שטיצער פֿון
פריערדיקער סעקס־בילדונג אָדער אפילו פּעדאָפֿיל־קרימינעלע אַקטן.
איר וועט זען אַז דאָס אַרײַננעמט מענטשן וואָס געהערט האָבן צו לאָבי־גרופּעס וואָס אָפֿן שטיצן פּעדאָפֿיליע.
זיי רופן עס אינטער-גענעראַציאָנאַלע באַציִונגען.
צווישן זיי זענען מענטשן וואָס האָבן פּובליצירט אין אָפֿן פּעדאָפֿיל־זשורנאַלן.
די פֿאַרבינדונגען ווערן געוויזן אין דער אַנימאַציע אויף דער וועבזײַט Mamans Louves.
צו דעם ציל האָט טיבאָ די WHO-עקספּערטן אין דרײַ גרופּעס צעטיילט:
גרין פֿאַר אומשעדלעך, געל פֿאַר צווייפֿלדיק, רויט פֿאַר קרײַזן וואָס קלאָר שטיצן זייער פריערדיקן געשלעכטלעכן
קאָנטאַקט מיט קינדער אָדער אפילו פּעדאָפֿיל־קרימינעלע אַקטן.
אַ דײַטשער פֿאַרבינדונג צו פּעדאָפֿיל־קרײַזן — גונטער שמיט.
למשל, האָט ער מיט אַ געוויסן Volkmar Sigusch צוזאַמענגעאַרבעט.
און סיגוש האָט געזאָגט, אַז קינדער־זײַטיקע סעקסואַליטעט איז נישט נאָר אַ מקור פֿון הנאה, נאָר אויך אַ נויטווענדיקייט.
ער האָט געאַרבעט פֿאַר דעם זשורנאַל "אַרכיוון פֿון סעקסועלער אויפֿפֿירונג", וואָס עקזיסטירט נאָך
הײַנט און איז געגרינדעט געוואָרן דורך ריטשאַרד גרין.
ריטשאַרד גרין איז געווען אַ פֿאַרטיידיקער פֿון פּעדאָפֿיליע און ער איז געווען אַ פֿרײַנד פֿון טאָמאַס אָ'קאַראָל.
ער איז געווען דער גרינדער און דער פֿאָרזיצער פֿון אַ אָרגאַניזאַציע מיטן נאָמען "פּעדאָפֿיל אינפֿאָרמאַציע־אויסטויש" —
אַ פּלאַטפֿאָרמע פֿאַר פּעדאָפֿילן צו אויסטוישן אינפֿאָרמאַציע.
די גרופּע איז געווען זייער קאָנטראָווערסאַל און האָט גערופֿן צו לעגאַליזירן סעקסועלער קאָנטאַקט צווישן דערוואַקסענע און קינדער.
ווי פּעדאָפֿילן האָבן זיך אינפֿילטרירט אין די לינקע און האָבן איבערגענומען דעם קאַמף פֿאַר בירגערלעכע רעכטן, האָט דער
בריטישער גאַרדיאַן אין 2014 באריכטעט וועגן די אַקטיוויטעטן פֿון דער פּעדאָפֿיל אינפֿאָרמאַציע־אויסטויש אין די 1970ער יאָרן.
אפילו אין דער דײַטשער לינקער, בײַזונדערס אין דער באַוועגונג פֿון 1968, זענען אין יענער
צײַט געווען פּרוּוון פּעדאָפֿיליע לעגאַליזירן.
באַקאַנטע ביישפּילן: דער גרינער פּאַרטיי־פּאָליטיקער דניאל קאָן־בענדט, די פֿעדעראַלע אַרבעט־גרופּע פֿון דער גרינער פּאַרטיי
"הומאָסעקסואַלן, פּעדעראַסטן און טראַנססעקסואַלן" אָדער די דײַטשישע שטודיע און אַרבעט־גרופּע "פּעדאָפֿיליע", אין וועלכער
דער טראַסטי־באָרד קורץ אַרײַנגענומען האָט העלמוט קענטלער.
ער ווערט באַטראַכט ווי דער גרינדער־פֿאָטער פֿון דעם זעלבן צווײַג פֿון סעקס־בילדונג.
מיר האָבן זיך אין דעטאַל באַהאַנדלט מיט זײַנע פּעדאָפֿיל־אַקטיוויטעטן אין אונדזער דאָקומענטאַר "קענטלערגייט".
אין דעם לאַנד זענען קענטלער נאָכגעפֿאָלגט געוואָרן דורך אווע זילערט, פאָלקער זיגוש און גונטער שמיט.
אין זײַן הקדמה צום בוך "Male Intergenerational Intimacy" אין די ערשטע 1990ער יאָרן, למשל, האָט לעצטער געשריבן:
עס זענען מצליחע פּעדאָפֿיל־באַציִונגען וואָס העלפֿן און דערמוטיקן דאָס קינד.
ער האָט ווייטער געזאָגט: "די דראָונג, אַז אַלע פּעדאָפֿיל־אַקטן זאָלן לויטן געזעץ באַשטראָפֿט ווערן, איז אומגערעכט
און זאָל אָפּגעשטעלט ווערן, ווײַל דאָס פֿירט צו דיסקרימינאַציע און פֿאַרפֿאָלגונג פֿון אַ מינאָריטעט."
ערנסט באָרנעמאַן האָט זיך אויסגעדריקט פּונקט אַזוי קלאָר אין זײַן בוך "דאָס געשלעכט־לעבן דעס קינדס" (דאָס
געשלעכט־לעבן פֿון קינדער), אין וועלכן ער האָט געטענהט:
פּעדאָסעקסועלע, ניט־געוואַלטיקע געשלעכטלעכע אַקטן האָבן נישט נייטיק נעגאַטיווע קאָנסעקווענצן פֿאַר דעם קינד.
ער דערשיינט אויך אין די WHO סטאַנדאַרטן ווי אַ רעפֿערענץ, נעמלעך מיט זײַן בוך:
קינדערשאַפֿט־פּנים פֿון דערוואַקסנקייט, אין וועלכן ער האָט זיך באַהאַנדלט מיט דער
אָנגעזאָגטער סעקסואַליטעט פֿון אַכט־יאָריקע קינדער.
דער הויפּט־באָטשאַפֿט פֿון דעם בוך איז אַז מענטשן זענען געשלעכטלעכע באַשעפֿענישן
פֿון דעם מאָמענט פֿון דער באַפֿרוכפּערטונג.
דאָס דרוקט זיך אויס בײַ קינדער אויף פֿילערליי אופֿנים — אין זייערע שפּילן, זייער רײַכער פֿאַנטאַזיע,
זייער באַדערפֿעניש נאָך ריר און זייער מאַסטורבאַציע.
דאָס איז פּונקט דאָס וואָס ווערט דער יסוד פֿאַר מער און מער קינדער־פּאַרקינג־קאָנצעפּטן דורך די BZGA און די WHO.
ערנסט באָרנעמאַן און גונטער שמיט — צוויי פֿון עטלעכע בײַשפּילן וואָס ווײַזן אַז די סטאַנדאַרטן פֿון דער
וועלט־געזונטהייט־אָרגאַניזאַציע (WHO) זענען נישט נאָר באַזירט אויף אַ זייער איין־זייטיקער מיינונג פֿון עקספּערטן,
נאָר זענען אַמאָל טיף געוואָרצלט אין פּעדאָפֿיל־קרײַזן.
און דאָס זאָל זײַן דער יסוד צו דערציִען אונדזערע קינדער?
יאָ, נו, די פּעדאָפֿיל־פֿאַרבונדענישן איבערראַשן אונדז בכלל נישט, ווײַל דער פֿאָרפֿאָטער פֿון דער גאַנצער סעקס־בילדונג־פּראָגראַם
וואָס ווערט פּראָמאָווירט איז געווען העלמוט קענטלער.
און העלמוט קענטלער איז געווען אַ אַקטיוויסט פֿאַר פּעדאָפֿיליע און ער איז טאַקע אויך געווען אַ מיסברויער.
ער איז שפּעטער פֿאַרמישפּט געוואָרן פֿאַר קינדער־מיסברויך, און זײַן תּלמיד איז געווען אווע סילערט.
און אווע סילערט האָט, אין זײַן ריי, געשפּילט אַ שליסל־ראָלע אין דער פאָרמירונג פֿון די WHO־סטאַנדאַרטן פֿאַר
סעקס־בילדונג אין אייראָפּע דורך זײַן אַרבעט בײַ דער BZGA.
פּונקט, און די האָבן דערנאָך אַ דירעקטע השפּעה אויף די בילדונג־פּלאַנען פֿון די
יחיד פֿעדעראַלע שטאַטן דאָ אין דײַטשלאַנד.
כמעט יעדער פֿעדעראַלער שטאַט, מיט דער אויסנעם פֿון ברעמען, האָט אַ אַזוי גערופֿענעם בילדונגס־פּלאַן — אַ אָריענטאַציע־פּלאַן
וואָס גלײַך באַשטימט ווי די סעקס־בילדונג זאָל דורכגעפֿירט ווערן אין קינדער־טאָג־צענטערס און וואָס זי זאָל אַרײַננעמען.
און דער בערלינער בילדונגס־פּלאַן אַרײַננעמט פּינקטלעך די זעלבע זאַכן, וואָס מיר דערנאָך
געפֿינען אין די סעקס־בילדונגס־קאָנצעפּטן, נעמלעך:
אַ ביסל שפּעטער אַנטדעקן קינדער זייערע אייגענע געשלעכט־אָרגאַנען און פֿאָרשן זיי אינטענסיוו.
"סעקסועלער נײַגעריקייט איז פּונקט אַזוי אַ טייל פֿון אַ געזונטער גײַסטיקער און פֿיזישער אַנטוויקלונג ווי דאָס הנאה
האָבן פֿון פֿאַרגעניגלעכע געפֿילן אין אייגן גוף," זאָגט בערלין.
אָדער אין צפֿון־רעין־וועסטפֿאַליע, דאָס הייסט:
דער אויסטויש פֿון חיבה, זיך אָנרירן, און די אומפֿאָרמעלע און נײַגעריקע אויספֿאָרשונג פֿונעם גוף זענען נייטיק
כּדי צו שאַפֿן אַ געפֿיל פֿון זעלבסט-אידענטיטעט און צו ווערן באַוווּסטזיניק וועגן זײַן געשלעכט.
דאָס פּאַסירט געוויינטלעך אינטואיטיוו און נאַטירלעך דורך שפּיל. קינדער אין קינדערגאָרטן!
דאָס איז די טעאָריע. אָבער וואָס מיינען אַזעלכע באַגריפֿן אין פּראַקטישע טערמינען פֿאַר די באַטראָפֿענע?
צוויי מוטערס, וואָס ביידע ווילן בלײַבן אַנאָנימ, באַשרײַבן ווי אַזוי דאָס אַלץ איז געשען אין זייער קינדער־פּאַסערונג.
דער ערשטער פאַל האָט זיך געשען אין אַ פֿאָלקססאָלידאַריטעט־אָרט אין סאַקסאָניע־אַנהאַלט.
איך האָב צום ערשטן מאָל געהערט וועגן אַ סעקס-בילדונג-קאָנצעפּט פֿון אַלטערנאַטיווע מידיאַ.
עס איז געווען מער וועגן דעם פאקט אַז אַזעלכע באַגריפֿן עקזיסטירן אין דער טיפֿער דרום פֿון דײַטשלאַנד, און איך בין
טאַקע איבערראַשט אָדער שאָקירט געוואָרן אַז אַזאַ זאַך עקזיסטירט, אָבער איך האָב שטענדיק געמיינט צו זיך:
אָ, וואָס אונדז באַטרעפֿט — אין דער דאָרפֿישער קינדער־קראַכטע — נו, דאָס וועט קיינמאָל נישט
פּאַסירן, אָדער לכל־הפּחות וועט עס נישט אַזוי ווײַט קומען.
אָבער ווייַט פֿון דעם. איין טאָג ווערן בײַ אַ עלטערן־אָוונט נײַע געדאַנקען פֿאַר דער
קינדער־צימער אַנאָנסירט — אָן זיי צו דערקלערן.
מער דעטאַלירטע אינפֿאָרמאַציע קען מען געפֿינען אויף אַן אינפֿאָרמאַציע־טאָוול.
אין אַ געוויסן מאָמענט בין איך געווען בײַ דעם אינפֿאָרמאַציע־טאָוול און האָב געלייענט וועגן
דעם קאָנצעפּט פֿון סעקס־דערציִונג צוזאַמען מיט רוימלעכע און גוואַלד־קאָנצעפּטן, אַז עס עקזיסטירט.
איך בין אויפמערקזאַם געוואָרן און האָב געבעטן דעם ראַט פֿון אונדזערע עלטערן צו אונטערזוכן דעם ענין.
און דאָס האָבן זיי געטאָן.
און נאָר אויף דעם וועג וועט דער אינהאַלט פֿון דעם באַגריף באַקאַנט ווערן — נעמלעך, פּונקט
וואָס ווערט רעקאָמענדירט דורך די WHO און BZGA.
און געדענק, אַז דאָס אַלץ איז מסתּמא געווען צו ווערן אַרײַנגעפֿירט בסוד, אָן דעם וויסן פֿון די עלטערן.
נו, דער טערמין "סעקס-בילדונג-קאָנצעפּט" איז קיינמאָל נישט דערמאָנט געוואָרן.
איך האָב דאָס נאָר אויף דעם באָרד געלייענט — אין זייער קליינע אותיות אין בריקאַטן.
איך מיין אַז אַזאַ וויכטיקע טעמע וואָלט געווען ווערט אַ קרייז־אימעיל, אָדער אַ עלטערן־אָוונט, אָדער
אפילו אַ אינפֿאָרמאַציע־בריוו אָדער עפּעס ענלעך.
ווײַל דאָס איז אַ וויכטיקע זאַך.
לפחות דער צווייטער פאַל איז געווען מער דורכזיכטיק.
דאָס פּאַסירט אין אַ קינדערגאָרטן אין אונטער־סאַקסאָניע.
מיר האָבן געהאַט רעגולערע עלטערן־אָוונטן און זײַנען שטענדיק באַקאַנט געוואָרן מיט עפּעס נײַס.
און דאַן — יענעם אָוונט האָבן די פֿאַרוואַלטונג פֿון דער קינדער־פּלעג און די לערערס אונדז געזאָגט, אַז
עס איז אַ נײַער באַגריף און אַז קינדער דאַרפֿן זײַן פיל מער אָפֿן וועגן זייער סעקסואַליטעט.
און דערפֿאַר האָבן זיי אויפֿגעשטעלט אַ ווינקל אין דער קינדערצימער, וווּ די קינדער האָבן געקענט זײַן
אַליין — און וווּ, למעשה, כּמעט אַלץ איז געווען דערלויבט.
אַזוי די אַזוי-גערופענע דאָקטאָר־שפּילן — מען וואָלט דאָרט אויך נישט טאַקע אַרײַנגעמישט.
אָבער די קינדער וואָלטן געזאָגט ווערן וווּ די גרעניצן זענען.
דאָס איז דעמאָלט געזאָגט געוואָרן אַז יאָ, איר קענט זײַן נאַקעט, איר קענט זיך אָנרירן, און יאָ — זיך און
אַנדערע אויספֿאָרשן — ביידע יינגלעך און מיידלעך — צוזאַמען.
און יאָ, אָבער איך האָב עפּעס געמיינט אַז מיר האָבן אונדזער קינד אַנדערש אויפגעצויגן.
דאָס וועט בכלל נישט אויפהערן.
אָבער די זאַכן האָבן זיך אַנדערש אַרויסגעשטעלט.
אַזוי בין איך אָנגעקומען אין דער מאָרגן — איך האָב אונדזער יונגסטן זון אין קינדערגאָרטן געבראַכט, און דאַן האָט אַ לערערקע
מיך געפרעגט צי איך קען נאָך דער מיטאָג קומען פֿאַר אַ שמועס.
עס איז געשען אַ אינצידענט.
און דאַן גיי איך הײַנט נאָכמיטאָג צום אינטערוויו.
דער הויפּט פֿון דער קינדער־פּלעגערײַ און אַ קינדער־פּלעגערײַ־לערערין זענען דאָרט געזעסן.
און וואָס האָבן זיי דיר געזאָגט, וואָס איז דאָרט פּאַסירט?
יאָ, און דאַן האָבן זיי געזאָגט אַז אונדזער זון האָט נישט געהאַלטן די כּללים.
עס איז מסתּמא נישט געשען אין דעם באַזונדערן ווינקל, נאָר אין דער באָדצימער.
ער וואָלט נישט אָנגענומען דעם "ניין" פֿון אַן אַנדער קינד און וואָלט זיי אָנגערירט.
אָבער דאָס וואָלט נישט געווען געוואָלט.
און דאַן בין איך אין אָנהייב גאָר פֿאַרוואַרט געוואָרן און האָב געמיינט: קען דאָס טאַקע אמת זײַן?
און דאַן האָב איך פשוט געזאָגט אַז איך וועל רעדן מיט מײַן זון.
נו, ער האָט מיר גאָרנישט דערציילט וועגן דעם.
און דאַן האָסטו עס מיט דײַן זון באַהאַנדלט?
פּונקט.
איך האָב אים גלייך מיטגענומען — עס איז שוין געווען צײַט אים אָפּצונעמען.
דאַן האָבן מיר זיך שטילערהייט אין שטוב געזעצט, און איך האָב אים פשוט געפרעגט: זאָג מיר, וואָס איז דאָרט פּאַסירט?
און דאַן איז ער עפּעס געוואָרן זייער, זייער קליין, האָט אַראָפּגעקוקט און געזאָגט: מאַמי, איך האָב גאָרנישט געטאָן.
איך האָב אים דאַן געזאָגט, פֿון וואָס ער איז באַשולדיקט געוואָרן.
ער זאָגט: יאָ, איך ווייס, אָבער איך האָב דאָס אַנדערע קינד נישט אָנגעטאָכט.
עס איז גאָרנישט געווען.
אָבער איצט איז עס געווען דער וואָרט פֿון איין מענטש קעגן דעם פֿון אַן אַנדערן.
מײַן זון איז פּלוצלינג געוואָרן אַ פאַרברעכער.
מען באַשולדיקט אים אַז ער האָט אַ קינד אָנגערירט, און דאָס קינד האָט דאָס נישט געוואָלט.
און דאָס איז עפּעס געבליבן אומגעקלערט — מען האָט עס נישט געקענט קלאָרשטעלן.
און דאָס איז אַ יסודי פּראָבלעם.
דאָס איז אויך קלאָר אין פֿאַרדעכטיקע פאַלן פֿון מיסברוך דורך דערוואַקסענע, ווי עס ווערט
באַשרייבן אין דעם באַריכט פֿון העסישער רונדפֿונק.
אַ פּעדאָפיל וואָס אַרבעט מיט יונגע קינדער האָט אַ זייער נידעריקן ריזיקאָ צו ווערן אַנטדעקט, לויט דעם
אַדוואָקאַט פֿון קרבן, אולריך וואַרנקע פֿון דער ווייסער רינג.
דאָס איז ווײַל אין דער יוסטיץ־סיסטעם איז אַ ברייט פֿאַרשפּרייטע אָננעמונג אַז אויסזאָגונגען פֿון קינדער
אונטער פֿיר יאָר אַלט זענען נישט גילטיק אין געריכט.
דער גרינד: קינדער קענען נישט געדענקען זאַכן אויף דער זעלבער אופֿן ווי דערוואַקסענע, און זייערע אויסזאָגן קענען ווערן
באַאײַנפֿלוסט דורך זייערע עלטערן און אַנדערע דערוואַקסענע.
דאָס איז אַ מצב וואָס געבט מער ווי נאָר אַ געדאַנק־פּויזע, ווען מען באַטראַכט די פּעדאָפֿיל־פֿאַרבינדונגען
פֿון די WHO־עקספּערטן וואָס זענען אַנטפּלעקט געוואָרן.
אַזוי זייערע דערקלערונגען זענען נישט גילטיק אין בית־משפט.
און דער פּראָבלעם איז אויך, אַז וווּ מיר האָבן מיסברויך צווישן קינדער, קומט עס לעסאָף אַראָפּ צו
דעם וואָרט פֿון איין מענטש קעגן דעם פֿון אַ צווייטן.
איין מוטער האָט עס זייער לעבעדיק באַשריבן.
איר זון איז דער אנגערופענער טאַטער, אין ציטאַט־צייכנס, און זיכער גלייבט זי איר קינד.
אַזעלכע באַגריפֿן זעען אויס צו דערמאָוטיקן געשלעכטלעכע אַנגריפֿן צווישן קינדער, וואָס דערנאָך בכלל ניט קענען ווערן אויסגעפֿאָרשט.
און ער געדענקט עס, כאָטש עס איז שוין פילע יאָרן צוריק, ער געדענקט עס טאַקע ביז הײַנט און שעמט זיך פֿון דער
גאַנצער זאַך, כאָטש ער באַשטייט אַז ער האָט עס נישט געטאָן.
קענען יונגע קינדער בכלל זײַן פאַרברעכער, אָדער איז דער טערמין אַליין אומפּאַסיק אין דעם קאָנטעקסט?
זענען ביידע קינדער נישט קרבנות פֿון אומגליקלעכע אומשטענדן, פֿאַר וועלכע דערוואַקסענע זענען פֿאַראַנטוואָרטלעך?
נו, אַ וועלט ווערט געשאַפֿן.
קינדער ווערן קינסטלעך אַריבערגעפֿירט אין עפּעס און אויפֿגעצווינגען, וווּ זיי דערנאָך ענדיקן אין וואָס איך וואָלט
באַשרײַבן ווי אַ קינסטלעכע סעקסואַליטעט, דאָס הייסט אַז זי האָט זיך נישט אָרגאַניש
אַנטוויקלט, ווי עס וואָלט נאָרמאַלערווייַז געווען.
ווי איך האָב געזאָגט, נאָך אַמאָל, אויף דער יסוד פֿון אַ גוטן בונד און אַ געזונטער אַנטוויקלונג, וועט
געזונטע סעקסואַליטעט לעסאָף אָרגאַניש אַנטוויקלען.
דאָס איז דער וועג.
דאָ פּאַסירט אַ ינטערפֿערענץ זייער, זייער פרי אין אַ מענטשלעכן לעבן וואָס האָט גאָרנישט צו טאָן מיט סעקסואַליטעט אין דער פאָרעם.
און דאַן, פֿאַרשטייט זיך, קען עס אויך אַנטוויקלען זיך אויף אַ אופֿן וואָס איז נישט געזונט
און וואָס לעסאָף קען נישט אָננעמען גרעניצן.
און דאַן מעגלעך וועלן בושה, גרויל און די נאַטירלעכע אימיון־סיסטעם אויך נישט זיך אַנטוויקלען
ריכטיק. און דאָס, כמובן, עפֿנט די טיר צו מיסברוך.
לסוף קען איך גוט זיך פאָרשטעלן אַז דאָס פֿירט טאַקע צום גאַנץ קעגן־געזעצטן רעזולטאַט פֿון דעם וואָס די וואָס איצט גלייבן אַז
מען זאָל פֿון אַ פריערדיקן עלטער אָנהייבן די קינדערס סעקסואַליטעט צו שטיצן, כּדי זיי קענען פריער באַשטימען גרעניצן, האָפֿן. איך
וואָלט געזאָגט אַז דווקא דער קעגן־געזעצטער רעזולטאַט פּאַסירט.
און דאָס איז איצט אפילו סטאַטיסטיש קלאָר, לפחות אין צפון־רעין־וועסטפֿאַליע.
עס האָט זיך אַרויסגעשטעלט אַז די צאָל פֿון געשלעכטלעכע אַטאַקן צווישן קינדער אין
קינדער־טאָג־צענטערס איז אין די לעצטע יאָרן דראַמאַטיש געשטיגן.
די הײַנטיקע פּאָליציי־קרימינאַלע סטאַטיסטיקן ווײַזן אויך אַ ריזיקן אויפֿשטײַג, בשעת די ציפֿערן פֿאַר קליינע
גניבֿות, למשל, וואָס איז מער טיפּיש פֿאַר קינדער, זענען איבער די יאָרן בערך די זעלבע געבליבן.
נו, ווען קינדער דערלעבן אַזאַ מיסברויך, מוז איך אָננעמען אַז זיי זענען עמאָציאָנעל
איבערלאָדן און, אין דער ערגסטער פאַל, טראומאַטיזירט.
און אויב איר זענט באַקאַנט מיט די פֿאַרבינדונגען פֿון טראומאַטאָלאָגיע, רעדט מען וועגן אַ שטאַרקער
נויט צו ריפּעטיציע, דאָס הייסט אַ שטאַרקער נויט צו ווידער דורכפֿירן די אויסלייזנדיקע געשעענישן.
דו מוזט עס זיך פאָרשטעלן ווי אַ קייט־רעאַקציע.
אויב איך האָב אַ באַשטימטע צאָל קינדער וואָס מע קען באַשרײַבן ווי באַטראָפֿן, און זיי באַקומען נישט קיין
טעראַפּעווטישע שטיצע, אָדער די טראומע ווערט נישט געלייזט.
דאַן וועלן זיי די טראַוומאַטישע דערפֿאַרונגען איבערגעבן צו אַנדערע קינדער.
און דאָס דערקלערט, לפּחות אין אַ געוויסן מאָס, די סטאַטיסטישע אַנטוויקלונג.
דאָס ווערט אויך געשטיצט דורך די מעדיע.
איך מיין, אויב איר טראַכט צוריק, איז געווען אַז אינהאַלט וועגן סעקסואַליטעט האָט געהערט אין דער אָוונט־פּראָגראַם.
אָבער הײַנטיקע קינדער האָבן גרינגן צוטריט צו אים.
און דאָס איז פּראַקטיש גאָר קיין פּראָבלעם נישט פֿאַר קינדער צו זען אַזעלכע סצענעס אין פֿילמען
אָדער קאָמפּיוטער־שפּילן אָדער וואָס עס זאָל זײַן.
און דאָס איז, כמובן, פּראָבלעמאַטיש, ווען בילדונגס־קאָנצעפּטן גייען דעם זעלבן וועג און סעקסואַליטעט
ווערט בײַ יעדן טריט אַקטיוו פֿאַר קינדער פּראָמאָווירט.
דאָס האָט בכלל נישט צו טאָן מיט דעם קינדס פֿרײַען ווילן.
ווען איר זעט עס איבער און איבער אין די מעדיע, ווען איר הערט עס ווידער און ווידער, און עס ווערט אויך געזאָגט
אין קינדערגאָרטן, למשל: "קומט, אַנטדעקט זיך אַליין."
און ווען מען ווערט געשלעכטלעך אַקטיוו, איז דאָס מער נישט עפּעס וואָס דער קינד באַשליסט פֿאַר זיך
אַליין. אַנשטאָט דעם ווערט עס באַשלאָסן פֿאַרן קינד.
עס זאָל דאָס טאָן.
דאָס איז די ריכטונג אין וועלכער מיר גייען.
און דאַן האָב איך גרופּע־דרוק וואָס דאָס קינד געפֿינט שווער צו קעגןשטיין.
און ווען מען צוגעבט צו דעם פרעמדע, וואָס לעסאָף האָבן גאָרנישט צו טאָן מיט פּסיכאָ-נעווראָטישער אַנטוויקלונג, פּסיכאָלאָגיע,
פּסיכאָטעראַפּיע אָדער פּסיכאָדיאַגנאָסטיק, למשל קינדער-פּלעגערינס, וואָס זענען נישט אויסגעבילדעט אין דעם
קאָנטעקסט צו רעאַגירן מיט געפיל, וועלכע קינדער ווערן געשיקט צו די באַקוועמע ווינקלעך, און פֿון וווּ קומען זיי טאַקע?
וואָס האָבן זיי טאַקע דערלעבט אין דער היים?
צי קען עס זײַן אַז דער יינגל, אָדער אפילו די מיידל, זענען אין אַ יונגן עלטער אין דער היים באַגעגנט געוואָרן מיט אומגעזונטער
סעקסואַליטעט, און אפֿשר אפילו געהאַט מיט מיסברויך צו טאָן?
אַזוי לאָז איך צוויי קינדער צוזאַמען, וואָס שוין אַנטוויקלען פּערזענלעכקייטן, וואָס שוין האָבן געהאַט זייערע ערשטע
דערפֿאַרונגען מיט קאָנפליקטן און וואָס קענען אויך אַנטוויקלען זיך צו קאָנפליקט־פּערזענלעכקייטן, דאָס הייסט
פּערזענלעכקייטן וואָס מען קען גרינגער מיסברויכן. נאָך איין וואָס איז גרינגער צו מיסברויכן.
און ווען צוויי פֿון זיי צוזאַמען קומען — איך רעד וועגן מאַכט, איך רעד וועגן מיסברוך — דאַן פּאַסירן אַ סך זאַכן אין יענע באַקוועמע
ווינקלעך וואָס מיר קענען נישט אַמאָל פֿאַרשטעלן אין אונדזערע ערגסטע חלומות, זאַכן וואָס קינדער טאָן איינער צום אַנדערן.
אָבער, די באַגריפֿן זענען באַגרינדערט אויף דער באַזע פֿון פאַרהיטונג פֿון מיסברוך, פֿון אַלע זאַכן.
פֿאַרשטייט זיך, סעקס־בילדונג איז אויך וועגן צו פֿאַרזיכערן אַז קינדער אין געפֿערלעכע סיטואַציעס קענען זוכן
הילף, זיך ווענדן צו עמעצן און האָבן די שפּראַך דערפֿאַר.
די AWO, איינער פֿון די גרעסטע קינדער־זאָרג־אָרגאַניזאַציעס אין דײַטשלאַנד, האָט אפילו אַרויסגעגעבן איר אייגענע ווערסיע פֿון דער
WHO־אַגענדע אין אַ בראָשור מיטן טיטל "שוץ־קאָנצעפּטן קעגן געשלעכטלעכע מיסברוך פֿון קינדער און
יונגע מענטשן אין אינסטיטוציעס און סערוויסעס".
און אין דעם לייענען מיר וואָס איז אונדז אַלע צו באַקאַנט, פֿון קענטלער ביז טימערמאַנס .
און עס ווערן מער און מער פֿון זיי.
יאָ, דאָ אין אַ קינדער־פּראָגראַם־קאָנצעפּט פֿון נידעריק־זאַקסן, למשל, שטייט:
גוף־אויספֿאָרשונג־שפּילן, וואָס מען רופֿט אָפֿט דאָקטאָר־שפּילן, זענען איינע פֿון די געוויינטלעכסטע און
באַקאַנטסטע אויסדרוק־פֿאָרמען פֿון קינדער־סעקסואַליטעט.
צו פאַרמיידן גרענעץ־איבערטרעטונגען, איז וויכטיק אַז עלטערן, בילדונגס־אַסיסטענטן און פאַכמענטשן אין
אינסטיטוציעס זאָלן ווידערהאָלט דיסקוטירן מיט קינדער די פאלגנדיקע כּללים פֿאַר גשמיות־אויספֿאָרשונג־שפּילן.
1. פֿרײַוויליקע באַטייליקונג — צי ווילן אַלע באַטייליקטע שפּילן דאָס שפּיל?
2. איר קענט זאָגן "סטאָפּ" אין יעדער צײַט. ניין מיינט ניין!
3. עס וועט קיינעם נישט שאַטן.
4. גאָרנישט טאָר נישט אַרײַנגעשטעלט ווערן אין די גוף־אָפּענונגען.
5. ענלעכע עלטער: דער עלטער־אונטערשייד זאָל נישט זײַן צו גרויס, כּדי עס זאָל נישט אויסקומען קיין מאַכט־אומבאַלאַנס.
6. מען קען בעטן הילף אין יעדער צײַט. בעטן הילף איז נישט קיין קלאָגערײַ.
נו, דאָס זענען טיפּישע כּללים, און ווען איך שטעל זיך פאָר אַז איך מוז שטענדיק זאָגן די קינדער אַזעלכע כּללים, איז
דווקא דאָס וואָס גיט זיי דעם געדאַנק אין דער ערשטער אָרט.
יאָ, זיכער! ווען מען פֿירט אַרײַן די באַגריפֿן, לאָזט מען די קינדער ערשט זען אַז אַזעלכע זאַכן
עקזיסטירן, און דערנאָך דערמוטיקט מען זיי צו פאָרשן ווײַטער.
און דאָס איז בעצם גאָר אומנויטיק פֿאַר די קינדער.
אויב עס אַנטוויקלט זיך נישט פֿון זיך אַליין, נאָר דורך דעם אימפּעטוס.
די איראָניע פֿון דער גאַנצער זאַך איז אַז, אין פּרינציפּ, קיינער פֿון די סעקס-בילדונג-קאָנצעפּטן
וואָלט נישט געווען פארפליכטעט פֿאַר קינדערגאָרטנס.
עס קלינגט שטענדיק אַזוי, אָבער עס איז בכלל נישט אַזוי.
די איינציקע זאַך וואָס זיי זענען געווען פֿאַרפֿליכטעט צו טאָן, איז געווען צו צושטעלן אַ קאָנצעפּט פֿון שוץ
קעגן גוואַלד דורך דעם געזעץ פֿון דער שטאַרקונג פֿון קינדער און יוגנט פֿון 2021 ביז 2024.
יעדער קינדער־פּאַרטער מוז האָבן דאָס, כדי צו באַקומען אָדער צו האַלטן אַ אָפּעראַציע־ליצענץ.
און ווי אַ טייל פֿון דעם באַגריף פֿון שוץ קעגן גוואַלד, פֿירן זיי איצט אַלע אײַן די דאָזיקע סעקסועלע דערציִונג־קאָנצעפּטן.
און אַלץ ווערט פֿאַרמישט.
די פּרעווענטיאָנס־קאָנצעפּטן דינען צו פֿאַרזיכערן אַז דערוואַקסענע ניט מיסברויכן קינדער און צו פֿאַרמיידן די סעקסועלע מיסברויכונג
פֿון קינדער דורך דערוואַקסענע אין ציבורדיקע אינסטיטוציעס.
אין דער זעלביקער צײַט זאָגן מענטשן: נו, כדי צו פאַרמיידן אַז קינדער ווערן מיסבראַכט, אַנטוויקלען מיר סעקס-בילדונג-קאָנצעפּטן,
אַזוי אַז קינדער קענען נעמען די זאַכן בײַם נאָמען.
אָבער דאָס האָט די קינדער בכלל נישט באַווירקט.
איר מוזט זיך אָנשרײַבן צו דערוואַקסענע, כּדי צו פאַרמיידן געשלעכטלעכע מיסברוך.
נו, איך מיין אַז אין אַ סיטואַציע וווּ אַ קינד מוז זאָגן "ניין" כדי צו פאַרמיידן צו ווערן אונטערגעשטעלט צו
אַבוסיווע האַנדלונגען דורך אַנדערע קינדער, איז דאָס שוין אַבוס.
יאָ, דאָס איז באַטראַכט געוואָרן.
ווען מיר שפּילן, טאָן מיר נישט שאָדן אַנדערע. ניין, ניין.
אויב דו זאָגסט STOP... - יאָ, איך ווייס. - ...דאַן וועלן מיר אויפהערן, דאָס איז גוט.
… קענען קינדער בכלל זאָגן "ניין", אָדער ווערט דאָ אויך דער התנהגות פֿון דערוואַקסענע אויף יונגע קינדער פּראָיעקטירט?
"איך וואָלט פשוט געזאָגט אַז דאָס אַרבעט נישט."
פֿאַרשטייט זיך, זאָלסטו זאָגן די קינדער אַז זייערע גופים געהערן זיי, און אַז קיינער טאָר זיי
נישט אָנרירן אויב זיי ווילן נישט גערירט ווערן.
דאָס מוז און זאָל מען איבערגעבן די קינדער.
מען דאַרף פשוט נישט דערוואַרטן אַז זיי וועלן קענען דאָס טאָן.
נישט אין יענעם עלטער, נישט אין קינדערגאָרטן־עלטער, זיי קענען דאָס זיכער נישט טאָן.
זיי קענען דאָס שפּעטער אין זייערע טינידזשער־יאָרן טאָן – און פילע פֿון זיי קענען דאָס נאָך אלץ
נישט, יאָ. אַזוי מוזסטו אויך לערנען צו זאָגן ניין.
אָבער דו קענסט נישט דערוואַרטן אַז קינדער אין קינדערגאָרטן־אַלטער זאָלן קענען דאָס טאָן.
דאָס איז דער אָנהייב פֿון דעם לערנען אַז איך קען שטעלן גרעניצן – אָבער איך וועל דאָס קענען טאָן נאָר פיל שפּעטער, זיכער.
יאָ, לאָמיר זײַן קלאָר:
אַ נישע־געביט פֿון סעקס־בילדונג מיט קלאָרע פֿאַרבינדונגען צו פּעדאָפֿיליע איז איבערגענומען געוואָרן דורך איינפֿלוסרײַכע
אָרגאַניזאַציעס, וואָס ניצן עס צו אויפצווינגען אַ זייער פּראָבלעמאַטישע אַגענדע פֿון אויבן, מיטן ציל צו מאַכן זאַכן וואָס
ליטעראַליש זײַנען ענין פֿאַר פּראָקוראָרן און יוגנט־וועלפֿער־אָפֿיסן טייל פֿון
דער טאָג־טעגלעכער לעבן אין קינדער־קראַכער.
דער שטאַטלעכער יוגנט־וועלפֿאַר־אָפֿיס אין נידעריק־זאַקסן האָט געשלאסן אַ "באָדי־עקספּלאָראַציע־צימער" אין
אַ טאָג־צענטער, וואָס ווערט געפֿירט דורך דער אַרבעטער־וועלפֿאַר־אַסאָציאַציע אין האַנאָווער.
דער בילדונגס־קאָנצעפּט איז דורך דעם מיניסטעריום פֿאַר בילדונג און קולטורעלע ענינים קלאַסיפֿיצירט
געוואָרן ווי אַ געפֿאַר פֿאַרן וווילזײַן פֿון קינדער.
אין 2023 איז געווען גרויס אויפֿרעגונג, ווי אויב דאָס אַלץ וואָלט געווען אַזאַ איבערראַשונג.
אָבער אין דער אמתן פּאַסירט דאָס פּונקט דאָס אין אַלע אונדזער קינדער־פּאַסערונגען.
און עטלעכע לינקע מעדיע־אויסגאַבעס שטיצן די אַגענדע שוין לאַנג.
אָבער דער "וואָוק זײַטגײַסט" דראָט איצט זיך דורכצוזעצן אין די מעדיאַ, ווי מע קען זען אין דעם
דאָזיקן SAT־רעגיאָנאַלן באַריכט פֿון אַפּריל 2025:
"דאָקטאָר־שפּילן אָדער פֿיזישע אויספֿאָרשונג אין קינדערצימער, מאַסטורבאַציע..."
אונטער־זאַקסן ווידער, דער זעלבער ווי אין האַנאָווער.
אָבער אַנשטאָט עס פֿאַרבאָטן, פאַרטיידיקט דער קולטור־מיניסטער איצט דעם באַגריף מיט אַלע די
האַלב־אמתן און ליגנס וואָס מיר האָבן דאָ אַנטדעקט.
"יעדע אינסטיטוציע איז פֿאַרפֿליכטעט צו דעפֿינירן אין אירע קאָנצעפּטן ווי זי באַהאַנדלט קינדער־אַנטוויקלונג און דערמיט אויך
די אַנטדעקונג פֿון זייערע אייגענע קערפּערס, ווײַל דאָס איז קריטיש כּדי סוף־כּל־סוף צו באַשיצן קינדער פֿון מיסברויך - און זיי
באַזירן זיך אויף דערציִערישע און וויסנשאַפֿטלעכע סטאַנדאַרדן און ווערן דעריבער נאָענט נאָכגעפֿאָלגט און
איבערגעקוקט דורכן מלוכישן ביוראָ פֿאַר יוגנט־וווילזײַן.
"אויב איר נעמט נאָר איין פּאַסאַזש אַרויס פֿון קאָנטעקסט, לויט די פאַראַנטוואָרטלעכע אין
בראַמשע, קען דאָס שנעל פֿירן צו מיספֿאַרשטענדענישן."
מיספֿאַרשטענדענישן? גאָר נישט!
עס איז אַ שטאַט־געשטיצטע קינדער־געפֿערדערונג, פּראָמאָווירט דורך לינקע אידעאָלאָגן אין די מעדיע און פּאָליטיק.
אויסער די מיטאָסן ווי פאַרהיטונג פֿון מיסברוך און וויסנשאַפֿטלעכע שטרענגקייט, איז נאָך אַן
אַנדערער פאַקטאָר אין שפּיל: לעגאַלער השפּעה.
דאָס קען מען אויך באַמערקן בײַ טימערמאַן 2013: די אָנגעזאָגטע רעכטן פֿון קינדער.
"פֿאַרשטייט זיך, דאָס אַרײַננעמט אויך דאָס רעכט צו אַ פּאָזיטיווער און אינדיווידועלער
אַנטוויקלונג פֿון סעקסואַליטעט פֿאַר קינדער..."
אין קורצן: ווײַל קינדער האָבן אַ רעכט אויף סעקס־בילדונג, וואָס זייערע עלטערן שטענדיק אָפּווייזן, מוז
דער שטאַט אַרײַנטרעטן צו דורכצוזעצן דעם געמיינטן רעכט.
און דערפֿאַר, פֿון דער פּערספּעקטיוו פֿון דער אידעאָלאָגיע, איז דאָס דער אידעאַל: ינקאַפּיטאַלע קעגן דערוואַקסענע סעקסואַליטעט.
די וואָס נעמען קינדער זייער קינדשאַפֿט און איבערטײַטשן זיי ווי געשלעכטלעכע באַשעפֿענישן, קענען באַגריסן די אַנטוויקלונג,
אָבער מוזן זיך פֿרעגן צי עס קען זײַן אַ צופֿאַל אַז זי האָט זיך אָנהויבן אין ערטער וווּ קינדער זענען גאָרנישט מער ווי דאָס:
אוביעקטן פֿון געשלעכטלעכער באַגער פֿאַר פּעדאָפֿילע דערוואַקסענע
און נאָך, אַרײַנגעבויט אין דער אומפֿאַרמיידלעכער "דיווערסיטעט־קריז", ווערט עס אָן קיין בושה דורכגעשטופּט –
מיט אַזאַ שטאַרקייט אַז אפילו אויף דער קאָנסערוואַטיווער זײַט כּמעט קיין פּאָליטיקער טראָגט זיך נישט צו זאָגן ניין.
"מיר האָבן די שטודיע פֿאַרטיילט צו אַלע מיטגלידער פֿון דעם אייראָפּעיִשן פּאַרלאַמענט."
מיר האָבן געהאַט אַ רשימה פֿון 700 מענטשן, און ליידער האָבן נאָר דרײַ פֿון די 700 מענטשן געענטפֿערט.
ביז הײַנט איז נישט גענומען קיין שריט צו פֿרעגן די גלויבֿווערדיקייט פֿון דעם דאָקומענט.
דאָס ווייזט וויפֿל אינטערעס פּאָליטיקער האָבן הײַנט אין קינדער־שוץ.
פֿיל טעמעס ווערן דיסקוטירט, אָבער זיי באַטרעפֿן כּמעט קיינמאָל קינדער.
"געגעבן אַז ביידע די עקספּערט־גרופּע און די גענוצטע מקורות זענען פּאַרטייַיש, גלייב איך אַז ווײַטערפֿירן מיט דעם טיפּ
סעקס־בילדונג דינט צו גאָר אָפּטיילן די קינדער אין זייער עצם."
און אויב מען געוווינט די קינדער פֿון אָנהייב אָן זיך באַטייליקן אין געשלעכטלעכע באַציִונגען, אָדער צו באַטראַכטן סעקסואַליטעט ווי
עפּעס צו פֿאַרנוצן ווי זיסוואַרג, דאָס הייסט ווי אַ קאַנסומער־גוט, און אויב זיי זענען געוווינט צו שטענדיק טוישן
פּאַרטנערס, דאַן שטעלט זיך די פֿראַגע: ווען וועט דער מענטש באַשליסן, למשל, צו גרינדן אַ
משפּחה און אַרײַנטרעטן אין סטאַבילע באַציִונגען?
אַזוי פילע עלטערן פילן. דאָס איז פּונקט דערפֿאַר וואָס עס איז ווידערשטאַנד, און עס איז ווערט.
די מוטער פֿון סאַקסאָניע־אַנהאַלט, צוזאַמען מיט אַנדערע עלטערן, האָט ביז איצט געקענט אָפּשטעלן די
איינפֿירונג פֿון דעם באַגריף אין איר קינדערגאָרטן.
"אין אַלגעמיין געזאָגט, האָט מיך געשטערט דער פאקט אַז בכלל איז דאָ אַ באַגריף פֿון סעקס-בילדונג, ווײַל פֿאַר מיר
גייען די טערמינען סעקסואַליטעט און קינדשאַפֿט נישט צוזאַמען. זיי זענען קעגנזייטיק אויסשליסנדיק."
די מוטער פֿון נידעריק־זאַקסן, אויף דער אַנדערער זײַט, באַדויערט אַז זי האָט נישט גלייך קעגן דעם פּראָטעסטירט.
"טאַקע, איך בין זיך בייז, אַז איך האָב נישט גלייך גערעדט בײַ יענעם עלטערן־אָוונט און
געזאָגט: ניין, איך וויל דאָס נישט פֿאַר מײַן קינד!"
איך וואָלט יעדן געראָטן צו נעמען אַ פיל נעענטערן קוק אויף דעם קאָנצעפּט וואָס די קינדער־פּלעגערויִן, צו
וועלכער איך שיק מײַן קינד, פֿירט דורך, כּדי זיכער צו מאַכן אַז מען זאָרגט גוט פֿאַר אים.
און ווען אַזאַ סעקסואַליזירטער בילדונגס־קאָנצעפּט אַנטשטייט, וואָלט איך אַלעמען ראַטן צו זאָגן ניין.
און אויב דער קינדער־היים וועט דאָס נישט אָפּשטעלן, וואָלט איך טאַקע געראָטן אײַך צו נעמען אײַער
קינד אַרויס פֿון דאָרט און שיקן אים ערגעץ אַנדערש!
ווייל איך גלייב – און איך קען דאָס זען אין מײַן זון נאָך אַזוי פֿיל יאָרן – אַז ער האָט נישט פֿאַרגעסן.
און איך ווייס נישט וויפֿל ער קען ליידן פֿון דער ערשטער געשלעכט־ערפֿאַרונג ווען ער וועט דערגרייכן פּובערטעט.
איך קען נאָך נישט זאָגן.
"אויב מען שטעלט זיך פאָר אַז דאָס פּאַסירט רעגולער און נאָרמאַלערװײַז בשעת דער פּובערטעט, דאַן מוז מען אויך קענען
באַווײַזן פֿאַר וואָס, אונטער באַשטימטע אַננעמען, איז עס צו שפּעט און אפֿשר אפילו פֿאַרשאַפֿט אומגליקלעכע אַנטוויקלונג־פּראָצעסן."
אָבער עס איז נישטאָ קיין בײַװײַז דערפֿאַר.
אַזוי פֿאַר וואָס זאָל איך אַנטוויקלען געשלעכטלעכע אימפּולסן אין קינדשאַפֿט, אויב קינדער
דאַרפֿן דאָס נישט פֿאַר אַ געזונטער אַנטוויקלונג?
אַזוי אויב דאָס פעלט, האָט נאָך קיינער נישט באַוויזן אַז קינדער וועלן זיך אַנטוויקלען אויסערגעוויינטלעך אָדער אויפֿפֿאַלנדיק.
אָבער מיר האָבן געזען אַ העכערונג אין געשלעכטלעכע אַנגריפֿן זינט אַזעלכע מעטאָדן זענען
געוואָרן געוויינטלעך, און די קורעלאַציע איז קלאָר.
אָבער איך קען נישט באַווײַזן דעם אומקער פֿון דעם.
"מסקנא: די באַגריפֿן געבן טאַקע אָנווייַזונגען ווי אַזוי צו באַגיין געשלעכטלעכע אַגרעסיע און פֿאַרדערן
אמתע סעקסואַליזאַציע – פֿון אַ זייער יונגן עלטער."
"דערצו איז עס די יסודותדיקע אחריות פֿון די עלטערן צו לערנען זייערע קינדער וועגן די ענינים און צו ענטפֿערן
אויף אַלע פֿראגן וואָס זיי קענען האָבן אין יענעם עלטער."
עס איז נישט דער פאָקוס פֿון קינדערס אויפמערקזאַמקייט צו שטענדיק טראַכטן וועגן סעקסואַליטעט אָן צו ווערן געפרעגט.
"יאָ, און עס גייט אויך וועגן עלטערן וואָס זענען טאַקע אויפמערקזאַם."
עלטערן דאַרפֿן טאַקע בלײַבן דערהאַלטן וועגן דעם און עס זאָל זיי דעמאָנסטרירט ווערן.
"די סעקס-בילדונג-קאָנצעפּטן פֿאַר טאָג-צענטער מוזן אָפּגעשאַפֿט ווערן."
דאָס האָט נישט קיין אָרט אין אַ קינדערצימער. קינדער דאַרפֿן דאָס נישט.
קינדער דאַרפֿן באַנדלונג, נישט סעקס־בילדונג. דאָס איז משוגעת!
באַטייליקט זיך אויך.
טייל דעם פֿילם, אינפֿאָרמיר דײַנע פֿרײַנד און משפּחה, פֿאַרשפּרייט אינפֿאָרמאַציע־מאַטעריאַל.
ווײַז אַנדערע וואָס פּאַסירט.
ווײַל דאָס איז אַ פאַלשע וועג, וואָס אונדזער געזעלשאַפֿט קען נישט שנעל גענוג פֿאַרלאָזן.
און צום סוף, ליגט עס אויף אונדז, די עלטערן.
מיר זענען די לעצטע באַסטיאָן קעגן דער סעקסואַליזאַציע און דער וואָוק־אַטאַקע אויף
אונדזערע קינדער בײַ: "קריים סצענע טאָג־היים־צענטער"
(די וואָוק־אַטאַק אויף אונדזערע קינדער) אַ פֿילם־פּראָיעקט פֿון "דעמאָ פֿאַר אַלע" (דעמאָ פֿאַר אַלע)
אויב איר ווילט שטיצן אונדזער אַרבעט, וועלן מיר זײַן דאַנקבאַר פֿאַר אײַער נדבֿה.
און פֿאַרגעסט נישט צו אַבאָנירן אויף אונדזער קאַנאַל און נייעסבריוו.