Ուվե Կրանցը ոստիկանության աշխատակից է, թոշակառու ավագ պետական խորհրդական և Թյուրինգիայի նահանգային
քրեական ոստիկանության վարչության նախկին նախագահ։
Նա Եվրոպոլում ազգային փորձագետ էր։
Անվտանգության և ահաբեկչության հարցերի փորձագետ լինելով՝ նա պարբերաբար հոդվածներ է հրապարակում բազմաթիվ լրատվամիջոցներում։
Ուվե Կրանցը ավելի քան 50 տարի է, ինչ պայքարում է կազմակերպված հանցավորության, ծայրահեղականության և ահաբեկչության դեմ։
Իր պաշտոնավարման ընթացքում նա առանձնապես նվիրված էր երեխաների պաշտպանությանը։
Սա պարզ է դառնում, երբ նայում ես նրա մասնագիտական կարիերայի գործունեության ոլորտներին։
Նա ազգային և միջազգային մակարդակներում երիտասարդական հարցերի, հանցագործությունների կանխարգելման, երեխաների նկատմամբ սեռական
բռնության դեմ պայքարի և մարդկանց ու օրգանների առևտրի դեմ պայքարի ներկայացուցիչն էր և ներգրավված էր
քրեական քաղաքականության ասոցիացիայի աշխատանքներում։
Իր սեփական կայքում Ուվե Կրանցը հրապարակում է հոդվածներ «երեխաների սեռական բռնության» և «մտքի վերահսկման» թեմաներով։
Որպես քրեական հետաքննիչ՝ նա «խորը պետության» վերաբերյալ պատկերացումներ է տալիս և թոշակի անցած
լինելով հետևում է աշխարհում ընթացող իրադարձություններին։
Նա նաև իր փորձն ու գիտելիքները ներդրում է որպես անդամ և զեկուցող՝ հեղինակավոր միությունների, ինչպիսիք են Axion Resist-ը և MWGFD
e.V.-ը (Բժշկական մասնագետներ և գիտնականներ առողջության, ազատության և ժողովրդավարության
համար), կազմակերպած մամուլի սիմպոզիումներում։
Դրանք ստեղծվել են երեխաների բարօրությունը պաշտպանելու և ազատությունն ու օրինականությունը ապահովելու նպատակով։
Այստեղ նա խոսեց պեդոֆիլ հանցագործությունների, վաղ սեռականացման և երեխաների առևտրի մասին։
Իմ համար մեծ պատիվ է ողջունել այս փորձառու քրեական հետաքննիչ Ուվե Կրանզին այստեղ՝ 22-րդ AZK-ում։
Բոլոր պատիվը միայն իմն է։
Լավ է, որ այստեղ ես։
Այո, դուք ունեք կես դար քրեական հետաքննության փորձ՝ երեխաների սեռական բռնության դեմ պայքարում։
Ոստիկանության աշխատակից լինելով, իսկ ավելի ուշ՝ որպես ավագ նախարարական խորհրդական և Թյուրինգիայի քրեական հետաքննության
վարչության պետ, դուք եղել եք այս հետաքննությունների առաջնագծում։
Դա նշանակում է, որ ձեզ հաղորդվել էին դեպքեր, և դուք դրանք հետաքննել եք։ Բայց հետո ի՞նչ տեղի ունեցավ։
Խնդիրը նրանում է, որ ապացույցները նախ պետք է ներկայացվեն, որպեսզի գործը հանձնվի հանրային դատախազությանը, որտեղ այն կընդունվի
և կվերամշակվի մեղադրական ակտի, որը կներկայացվի դատարան։
Եվ, ցավոք, ճանապարհին շատ-շատ ձախողումներ են լինում։
Նյարդայնացնում է, երբ առավոտյան ձերբակալում ես ինչ-որ մեկին, իսկ հետո նույն օրվա կեսօրին կրկին հանդիպում ես նրան։
– Ես սա պատկերավոր ներկայացրել եմ՝ առավոտյան ձերբակալվել, կեսօրին ազատվել։
Օրինակ, մենք հաճախ ենք բախվում այն խնդրին, որ ոստիկանությունը շատ հաճախ ժամանում է
սպանության վայր և սկսում է հետաքննել սպանությունը։
Եվ հետո, հանրային դատախազության ճանապարհին սպանությունը վերածվում է մահվան պատճառ դարձած մարմնական վնասվածքի։
Այնուհետև, որոշակի հանգամանքներում, կարող եք հայտնվել ամբողջովին այլ իրավական բնույթի նյութի և ամբողջովին այլ խնդիրների առջև։
Կամ երբ, ինչպես վերջին դեպքում, խմբակային բռնաբարություն կատարած բռնարարները ուրախ շվիստալով դուրս են գալիս
դատարանից, քանի որ դատավորը 100 տոկոսով համոզված չէ, որ աղջիկը, հնարավոր է, համաձայնություն չի տվել։
Այստեղ է, որ ամբողջը սկսում է մի փոքր կասկածելի դառնալ։
Եվ կան բազմաթիվ, բազմաթիվ հնարավորություններ վարույթները դադարեցնելու կամ դրանք
հոգեբուժարան ընդունվելու վերածելու և այլն, և այլն։
Այսպիսով, բիզնեսում ինչ-որ տեղ ճեղք կա, և, ցավոք, դա այդպես է։
Այս զոհաբերությունները պետք է վարվեն զգուշությամբ և լրջորեն։
Դուք ամբողջ աշխարհում լիովին իրավունք ունեք, որ ոստիկանությունն ու արդարադատության համակարգը ձեզ պատշաճ կերպով վերաբերվեն։
Շնորհակալություն ձեր հայտարարության համար։ Դուք նաև նշում եք կոչված «պեդոֆիլական հանցագործություն» և
կապեր, որոնք, ասվում է, հասնում են «բարձր շրջանակներ»։ Այս առնչությամբ ինչ դիտարկումներ ունեք։
Այո, եկեք ենթադրենք հետևյալը. ես միշտ ներառում եմ Դուտրուի գործը իմ PowerPoint ներկայացումներում։
Դուք անշուշտ ծանոթ եք Դուտրոյի գործին։
Բելգիացի մանկապիղծ, որը բանտում սպանել է տասնմեկ երեխա և երկուսին սովամահ է արել։
Քանի որ նա բանտում ոչինչ չբացահայտեց, երեխաները սովամահ եղան։ Իրոք սարսափելի դեպք։
Մի ամբողջ շարք վկաներ կամ պատահարների են ենթարկվել, կամ կասկածելի հանգամանքներում են մահացել, կամ ինչ-որ այլ կերպ։
Եվ Դուտրոյի գործը արդեն ապացուցել է, որ հասարակության բոլոր շերտերը ներգրավված էին
այս երեխաների նկատմամբ բռնության ցանցերում։
Այսպիսով, սա հասավ քաղաքականության գագաթնակետին, ինչպես նաև մշակույթի, հեռուստատեսության և լրատվամիջոցների գագաթնակետին։
Ընթացակարգը նույնն էր, ինչ հիմնական խնդիրը։
Թե Էփշտեյնն է, թե ոչ, դա նույնն է։
Էփշտեյնի մոտ նույնպես կապեր կան մինչև քաղաքականության, շոու-բիզնեսի և դատախազների ամենաբարձր օղակները՝ ով գիտի՝ էլ ինչ,
ինչպես նաև բարձրաստիճան պաշտոնյաների ու քաղաքական գործիչների հետ։
Նրանք նույնն արեցին «Դիդի» Շոն Քոմբսի հետ, ով նույնպես լավ հայտնի է։ Նա այժմ արդեն չորս տարի երկու ամիս է, ինչ «փակված» է։
Սա իրականում անվնաս դատապարտում է, քանի որ կազմակերպված հանցավորության ամբողջ ոլորտը պարզապես հանվել է։
Ասվում էր, որ մենք կհրաժարվենք գործից և նրան միայն մեկ անգամ՝ իր ընկերուհու կամ կնոջ
նկատմամբ կատարված բռնության համար, դատապարտելու ենք։
Եվ հետո ամբողջ գործընթացը կրճատվեց մինչև փոքր հատված։
Շատ դեպքերում նման ընթացակարգերը դիտավորյալ կտրտված են։
1995 թվականին Անգլիայում մենք ունեցանք կարևոր դատական գործընթաց։ Այն լուսաբանեցին բանկերը, քաղաքական գործիչները,
լրատվամիջոցները, մեծ մոգուլները և բոլոր հնարավոր մյուսները։
Տարիների ընթացքում գործընթացը գնալով փոքրացել է, մինչև որ վերջում ոչինչ չմնաց։
Վերջիվերջո, սրանք փոքր կարգի ընթացակարգեր էին՝ դրանք, կարելի է ասել, մանրացվում և բաժանվում են փոքրիկ, իրավական իմաստով կուլ
տվող կտորների, և այդպես շատ քիչ է մնում իրական բովանդակություն։
Սա բնականաբար կասկած է հարուցում, որ այստեղ ազդեցություն է գործադրվում։ Դա չի կարելի անտեսել։
Դուք նույնպես նկատե՞լ եք այս սկզբունքը ձեր շրջանում, ինչպես այժմ տեղի է ունեցել Էփսթեյնի, Դուտրոյի, Փի Դիդդիի և այլնի դեպքերում։
Սկզբունքները ամենուր նույնն են, անկախ երկրից։
Դուք պետք է ենթադրեք, որ երիտասարդ երեխաների, աղջիկների և դեռահասների նկատմամբ այս սեռական բռնությունը
տեղի է ունենում ամբողջ Եվրոպայում և ամբողջ աշխարհում։
Եթե, օրինակ, նայեք NCMEC-ին՝ ԱՄՆ-ի անհետացած և բռնության ենթարկված երեխաների մասին հաղորդելու ամերիկյան
կենտրոնին, ապա չորս-հինգ տարի առաջ այստեղ այն ուներ 50 000 դեպք։
Այս պահին մեզ մոտ ամեն տարի հաղորդվում է 205 000 դեպք։
Հիանալի!
Բայց մենք փոքր լույս ենք։
Եթե համեմատեք, թե ինչ է NCMEC-ը հաղորդում Ասիայում, Հնդկաստանում և Պակիստանում, ապա մենք գրեթե միլիոնների չափով ենք։
Սա հստակ ցույց է տալիս, որ դա համաշխարհային խնդիր է, ոչ միայն գերմանական, ոչ միայն բելգիական կամ որևէ այլ խնդիր։
Ես նույնպես լսել եմ, որ կուլտային չարաշահման վերաբերյալ կան բազմաթիվ պաշտոնական ուսումնասիրություններ։
Կարո՞ղ եք մի քանի նախադասությամբ բացատրել, թե ինչ է ասվում պաշտոնական հայտարարությունում։
Կան բազմաթիվ ուսումնասիրություններ։ Հավատացեք ինձ, հատկապես այս ոլորտում դրանք անթիվ են։
Ես ինքս 2020 և 2021 թվականներին Եվրոպական խորհրդարանի համար գրել եմ երկու ուսումնասիրություն,
որոնցում հավաքել եմ այս բոլոր տեղեկությունները։
Ես ասացի. «Լավ, ինչ կարելի է ավելի լավ անել? Ինչ կարող ենք ավելի հեշտ դարձնել? Որտեղից կարող ենք սկսել?»
– Եվ հենց հակառակն է արվել։
Կրկին ստեղծվել է կենտրոն՝ երեխաների սեռական բռնության դեմ պայքարի կենտրոն։ Բում։
Հիմա, Եվրոպոլի կողքին և այլն, և այլն, ունենք մեկ այլ կենտրոն։
Մենք ամենուր ներկայացուցիչներ ունենք և ամենուր ուսումնասիրություններ ունենք։
2011 թվականին անցկացվեց հիանալի ուսումնասիրություն՝ ԵՄ-ի երեխաների սեռական բռնության դեմ պայքարի
ուղղությամբ ընդունված դիրեկտիվների ներդրման վերաբերյալ։
Եվ այն գնահատվել է 2016 թվականին։ Դա լավ ուսումնասիրություն է։
WeProtect-ի կողմից անցկացվել է ևս մեկ ուսումնասիրություն։ (https://www.weprotect.org/)
Դա նույնպես լավ ուսումնասիրություն էր; այն պարզապես պետք էր շարունակել և կիրականացնել։
Պետք էր միայն դրանից ինչ-որ բան ստանալ։
Կատարվեց մի հետազոտություն, որը մշակվեց և հաճելի էր կարդալ՝ գեղեցիկ նկարներով, գեղեցիկ գրաֆիկայով և նման այլ ամեն ինչով։
Բայց իրականացումը ընդհանուր առմամբ պակասում է։
Ուստի ոչ միայն չկան հետազոտություններ չհայտարարված դեպքերի վերաբերյալ, այլև քաղաքական կամք
չկա այս խնդիրները խորությամբ քննարկելու համար։
Խնդիրը այնքան էլ օրենքների պակասը չէ, և, անշուշտ, հետազոտությունների պակաս էլ չկա։
Ոչ, դու պետք է դա անես! Դու պետք է դա անես և պետք է ցանկանաս դա անել!
Դուք նաև շատ եք խոսում մանկապարտեզներում և դպրոցներում վաղ մանկության սեռական կրթության մասին։ Ի՞նչ կարող եք ասել դրա մասին։
Այո, վաղ մանկության սեռական կրթությունը հատուկ ոլորտ է, որը ինձ առանձնապես ցնցել է, քանի որ այն մշակվել է
Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության (WHO) և Գերմանիայի Դաշնային Առողջապահական Կրթության Կենտրոնի համագործակցությամբ։
Այս տարվա (2025) փետրվարի 13-ից այն կոչվում է «Հանրային առողջապահության ֆեդերալ ինստիտուտ»։
Այն ունի ավելի շատ իրավունքներ, ավելի շատ հնարավորություններ և կարող է անել ավելի շատ, հատկապես կլիմայի պաշտպանության ոլորտում։
Եվ այս երկուսը միասին են կազմել այս ուղեցույցները՝ թե ինչպես «սեռական կրթություն» տալ փոքր երեխաներին։
Այս ամենի հիմքում ընկած է այն գաղափարը, որ երեխային՝ մինչ ծնունդը, կարելի է ընդհատել (որը փաստարկի մի կողմն է), իսկ
ծնվելուց անմիջապես հետո նրան պիտակավորում են որպես սեռական էակի, որի նկատմամբ ցանկացած պահի կարելի է բռնություն գործադրել։
Եվ դա այնքան խենթ է, որ դու անգամ չես կարող պատկերացնել։
Եվ ամենավատն այն է, որ այս BZgA ուղեցույցները՝ Համաշխարհային Առողջապահական Կազմակերպության կողմից,
հիմնված են գիտական հետազոտությունների արդյունքների վրա։
Եվ հիմա խնդրում եմ ուսումնասիրեք գիտական հետազոտությունների արդյունքները և պարզեք,
թե որտեղից է դա գալիս։ Դա գալիս է Քինսեյից։
Մարդը, ով 1960-ականներին գրել է անբարո համբավ ունեցող Քինսեյի զեկույցը տղամարդկանց և կանանց ազատագրման մասին։
Այդ պահից սկսած, իրականում ամեն ինչ միայն վատացավ։
Այդ ժամանակ սեռական թույլատրողականության հասկացությունը արդեն ձևավորվում էր։
Երեխաների հանդեպ անտարբերությունը և երեխաների հետ սեռական հարաբերությունները հնարավոր են և տարածված, և թույլատրվում են։
Չարժանապատիվ լեզու ներդրվեց։ Եվ այս անհատը՝ Քինսին, անցկացրեց մի շարք փորձարկումներ։
Եվ ես տեսել եմ մի շարք փորձարկումներ, որոնց ընթացքում չորս տարեկան երեխային 24 ժամ շարունակ
բռնության են ենթարկել՝ 27 օրգազմ ստանալու համար։
Պարզապես պատկերացրեք դա։ Նա յուրաքանչյուր անգամ, երբ երեխան գոռում, լացում կամ ցնցվում էր, նկարագրում էր օրգազմ՝ 24 ժամ
շարունակ տանջելով չորս տարեկան երեխային մինչև որևէ ֆիզիկական արձագանք տեղի ունենար, և հետո այդ
ֆիզիկական արձագանքը սահմանում էր որպես օրգազմ։
Եվ հետո հայտնվեցին նրանք, ովքեր դա արեցին, ովքեր երեխաներին չարաշահեցին։ Նրանցից ոմանք պիմփեր էին,
ոմանք՝ նախկին բանտարկյալներ, որոնք ազատ էին արձակվել։
Դուք պետք է հետազոտեք և զտեք դա ամբողջությամբ։
Եվ հետո դու ինքդ քեզ ասում ես՝ «Բարև, սա ի՞նչ է։ Գիտական գիտելիք՞»
Սա մաքուր մանկական չարաշահում է, մաքուր սեռական բռնություն երեխաների նկատմամբ՝ հետազոտության քողի տակ։
Եվ հետո նա ունեցավ համապատասխան աշակերտներ։
Քինսեյը հաջորդը Քենթլերին ուներ։ Կար էր Քենթլերի զեկույցը։
Այնուհետև հայտնվեց Սիլերտը։ Իսկ հետո, ավելի վերջերս, հայտնվեց մեկ ուրիշը։
Նրանք բոլորը նույն գաղափարական ձիարանից են։
Դուք պետք է հաշվի առնեք։ Քինսեյն սկսեց դա։
Այնուհետև նրանք «նվաճեցին» համալսարանները, տեխնիկական քոլեջները և հատուկ ուսուցման կենտրոնները։
Եվ հիմա սոցիալական հոգեբանների, մշակութային հոգեբանների և այլն սերունդներ են արտադրվում մեկը մյուսի հետևից, զբաղեցնում են
սոցիալական ապահովության գրասենյակներն ու դպրոցական իշխանությունները ամենուր և
շարունակում են աշխատել այս պատրաստության ոգով։
Հիանալի!
Իմ կարծիքով, դա լրիվ անհեթեթ է։
Եվ եթե նայեք, թե ինչ են պահանջում այս ուղեցույցները՝ զրոյից մինչև չորս տարեկան, երեխան պետք է
սովորի սեռական մաստուրբացիա։ Զրոյից մինչև չորս տարեկան։
Իհարկե, ինձ հետաքրքրում է, թե որ ուսուցիչն է դա անում և ինչպես է դա անում։
Եվ այժմ Շվեբիշ Հալում մենք ունենք 17 մանկական խնամքի կենտրոններ, որոնք իրենց տարածքներում
ստեղծում են անձնական մարմնի ուսումնասիրման գոտիներ։
Ծնողները լիովին ապշած էին։
Նրանք դրա մասին ոչինչ չէին գիտակցում։ Նրանց նույնպես չէին տեղեկացրել։
Այսպիսով, եթե սա վաղ մանկության սեռական կրթություն է, ապա դա, ըստ էության, ոչ այլ ինչ է, քան ընտանիքի ոչնչացում։
Դա ընտանիքի ոչնչացում է։
Պետության էությունը, պետության միջուկը առողջ ընտանեկան հարաբերությունն է։
Կա հայր, կա մայր, կա երեխա, և վերջ։
Կան երկու սեռ, և վերջ։ Հիմա ես աջակողմյան ծայրահեղական եմ։
Գիտեմ։ Կա մի բան, որը նույնիսկ ավելի գեղեցիկ է, ինչպես Մոնիկա Գրուբերը մի անգամ ասել է։
Եվ եթե ունենք Parent1 և Parent2, ապա շուտով կունենանք Cadaver1 և Cadaver2 պապիկի և տատիկի համար։
«Դա նույնպես կկատարվի՞» Դա, իհարկե, կատակ է, բայց փաստն այն է, որ դա ամբողջը անմարդկայնացնում է։
Այո, ճիշտն է։
Դա այլևս մարդկային չէ և այնտեղ այլևս արժանապատվություն չկա՝ անշուշտ ոչ երեխայի համար։
Երեխաներն էլ ունեն արժանապատվություն։ Նրանց իրավունքները նույնպես պետք է պաշտպանվեն։
Եվ երեխաներին իսկապես պետք է վերաբերվել որպես իրավաբանական անձանց, ոչ թե որպես
առարկաների, որոնք կարելի է պարզապես վերցնել և նետել։
Այո՛։ Շնորհակալություն բացատրելու համար։
Այսպիսով, ամբողջ գործում կար մեկ դրական կողմ։
Դա Բիլեֆելդի համալսարանն էր։
Նա անցկացրեց լայնածավալ ուսումնասիրություն Kinsey, Kentler and Co.-ի վերաբերյալ և պարզեց, որ դա երեխաների
նկատմամբ բռնություն և սեռական բռնություն էր բոլոր առումներով։
Սա բարձր աստիճանի հանցավոր կազմակերպություն էր, որը այժմ տարածվել է ամբողջ ուսուցման կենտրոնում, որտեղ
սոցիալական հոգեբաններ, հոգեբաններ, դպրոցների տնօրեններ և նմանատիպ մասնագետներ էին պատրաստվում։
Եվ սա շարունակվում է։ Այն դառնում է ավելի ու ավելի հաճախ։
Ուստի այսօր ծնողական ամսագրերում կարդալը, որ երեխաների համար ամբողջովին նորմալ է, երբ նրանց նկատմամբ վերաբերվում են և
կրթում այնպես, որ նրանք ստիպված լինեն սեռական հարաբերություն ունենալ վեցից ինը տարեկան հասակում, ոչ մի զարմանալի բան չէ։
Եվ ֆիզիկապես միմյանց շոյելը և գաղտնի ամենուր փոքր, հարմարավետ անկյուններ ստեղծելը, որտեղ երեխաները կարող են թաքնվել։
Դա ամբողջությամբ հանցագործների ձեռքում խաղալն է։
Այո... Ներողություն, լավ նորություններ չունեմ։
Դրանք այնտեղ իմ ունեցած բացասական փորձերն են։
Ես գրեթե ողջ կյանքում պայքարել եմ, որպեսզի երեխաների նկատմամբ սեռական բռնությունը դառնա քրեական հանցագործություն։
Եվ 2021 թվականին, տարիներ տևած պայքարից հետո, սա վերջապես, վերջապես, վերջապես Գերմանիայում կիրառվեց այն
աստիճան, որ այժմ այն համարվում է քրեական հանցագործություն։
Եվ դա ուժի մեջ մնաց 2021-ից մինչև 2024 թվականը։ Հետո պարոն Բուշմանը, ինչպես նրան այդ ժամանակ էին կոչում, ազատական
արդարադատության նախարարը, եկավ և չեղյալ հայտարարեց այն։
Հիմա դա կրկին քրեական հանցագործություն է։
Այդպես էլ մեծ հաղթանակ չէ։
Իմ կարծիքով, Արդարադատության նախարարության ներկայացրած բոլոր բացատրությունները, որոնցով հիմնավորվում է, թե ինչու այս
քրեական հանցագործությունը հանվել է, անխուսափելի մեղադրանք են։
Այո, դա իսկապես տխուր արտացոլանք է իրավիճակի վրա։
Շատ շնորհակալ եմ երեխաներին օգնելու ձեր նվիրվածության համար և, առավել քան ամեն ինչ, այս
խնդիրները հանրության ուշադրությանը ներկայացնելու համար։
Դա շատ կարևոր է։
Դա պետք է արվի։
Շնորհակալություն, որ ժամանակ հատկացրեցիք, չնայած որ հիմա շարժման մեջ եք։
Ձեր հայտարարությունները իսկապես օգնել են մեզ այս խնդրի ավելի հստակ պատկեր ստանալու։
Մենք ձեզ մաղթում ենք ամենայն հաջողություն ձեր ապագա ձեռնարկումներում, այդ թվում՝ ձեր թոշակի անցման շրջանում։
Դու դեռ ուշադիր ես։
Շնորհակալություն ձեր գերազանց կրթական աշխատանքի համար։ Մենք ձեզ սիրում ենք։
Շնորհակալություն։