Uwe Kranz iku petugas polisi, penasihat menteri senior sing wis purna tugas, lan mantan presiden
Kantor Kepolisian Kriminal Negara Bagian Thuringia.
Dheweke minangka ahli nasional ing Europol.
Minangka ahli babagan keamanan lan terorisme, dheweke rutin nerbitake artikel ing pirang-pirang media.
Uwe Kranz wis nglawan kejahatan terorganisir, ekstremisme, lan terorisme luwih saka 50 taun.
Sajrone jabatane, dheweke pancen setya nglindhungi bocah-bocah.
Iki dadi cetha nalika sampeyan ndeleng bidang-bidang kegiatan ing karir profesionalé:
Dheweke dadi wakil babagan urusan pemuda, pencegahan kejahatan, perang nglawan kekerasan seksual marang bocah, perdagangan
manungsa, lan perdagangan organ ing tingkat nasional lan internasional, lan melu ing karya asosiasi kebijakan pidana.
Ing situs webé dhéwé, Uwe Kranz nerbitaké artikel babagan topik kaya "pelecehan seksual bocah" lan "kontrol pikiran".
Minangka penyidik kriminal, dhèwèké maringi wawasan babagan "negara jero" lan
ngawasi kedadéan donya saiki saka masa pensiuné.
Dhèwèké uga nyumbangaké pengalaman lan kawruh minangka anggota lan panyatur ing simposium pers sing diselenggarakaké déning
asosiasi kondhang kaya Axion Resist lan MWGFD e.V. (Profesional Medis lan Ilmuwan kanggo Kesehatan, Kabebasan, lan Demokrasi).
Iki diadegaké kanthi tujuan nglindhungi kesejahteraan bocah-bocah lan njaga kabebasan lan panguwasa hukum.
Ing kéné, dhèwèké ngomong babagan topik-topik kalebu kejahatan paedofil, seksualisasi dini, lan perdagangan bocah.
Iki sawijining pakurmatan khusus kanggo aku kanggo nyambut kriminolog sing wis
pengalaman, Uwe Kranz, ing kene ing AZK kaping 22.
Kabeh pakurmatan iku dadi duwekku.
Apik duwé kowe ing kéné.
Ya, sampeyan duwe setengah abad pengalaman nyelidiki kejahatan ing perjuangan nglawan pelecehan seksual bocah.
Minangka petugas polisi, lan malah minangka penasihat menteri senior lan kepala Departemen Penyelidikan Kriminal
Thuringia, sampeyan ana ing garis ngarep penyelidikan iki.
Iku ateges yen kasus-kasus mau wis dilaporake marang kowe lan banjur kowe nyelidiki. Nanging banjur apa sing kelakon?
Masalahe yaiku bukti kudu diajokake dhisik supaya kasus iki bisa dirujuk menyang kantor jaksa umum, ing kana bakal ditampa lan
diolah dadi dakwaan sing bakal diajokake ing ngarepe pengadilan.
Lan sayangé, ana akèh banget kagagalan ing dalan.
Iku ngeselake nalika kowe nahan wong ing esuk banjur ketemu maneh karo dheweke ing sonten.
– Aku wis nggambaraké iki: ditahan esuk, dibebasaké awan.
Contone, kita kerep nemoni masalah manawa polisi asring banget teka ing panggonan kedadeyan
pembunuhan lan banjur miwiti nyelidiki pembunuhan.
Lan banjur, ing dalan menyang kantor jaksa umum, pembunuhan dadi cilaka badan sing nyebabake pati.
Banjur, ing kahanan tartamtu, kowe bisa waé pungkasané nduwéni zat hukum sing béda sakabèhé lan masalah sing uga béda sakabèhé.
Utawa nalika, kaya ing kasus anyar, para pemerkosa sing nindakake perkosaan kelompok metu saka pangadilan kanthi
nyiul seneng amarga hakim ora 100 persen yakin manawa bocah wadon kuwi bisa uga wis sarujuk.
Ing kono kabeh iki wiwit dadi rada diraguhi.
Lan ana akèh banget kamungkinan kanggo mandhegake proses utawa ngowahi dadi rawat inap psikiatri, lan sapiturute.
Dadi ana prahara ing endi wae ing bisnis iki, lan sayangé pancen kaya ngono.
Korban-korban iki kudu ditangani kanthi ati-ati lan serius.
Sampeyan nduwé hak sakabehé ing donya iki kanggo diperlakoni kanthi bener déning polisi lan sistem kaadilan.
Matur nuwun kanggo pernyataan sampeyan. Sampeyan uga nyebutake sing diarani "kejahatan paedofil" lan hubungan
sing dikandhakake nganti tekan "lingkaran dhuwur". Apa wae pengamatan sampeyan babagan iki?
Ya, mula ayo kita anggep kaya ngene: Aku tansah nyakup kasus Dutroux ing presentasi PowerPoint-ku.
Sampeyan mesthi wis ngerti kasus Dutroux.
Panganiaya bocah saka Belgia sing mateni sewelas bocah lan nganti loro mati keluwen nalika ana ing panjara.
Amarga dheweke ora mbukak apa-apa nalika ana ing panjara, banjur bocah-bocah mau mati keluwen. Kasus sing pancen nggegirisi.
Rentetan sakabehe saka saksi wis melu kacilakan utawa mati ing kahanan sing diraguhi, utawa apa wae.
Lan kasus Dutroux wis mbuktekake manawa kabeh lapisan masyarakat melu ing jaringan pelecehan bocah iki.
Dadi iki langsung tekan pucuk ing politik, langsung tekan pucuk ing kabudayan, televisi, lan media.
Prosedur kasebut sinonim karo apa sing dadi inti masalah.
Apa iku Epstein utawa ora, kuwi persis padha.
Ing Epstein's, dheweke uga duwe hubungan nganti pucuk ing politik, bisnis hiburan, jaksa penuntut umum –
sapa ngerti apa maneh – pejabat dhuwur lan politisi.
Padha nindakake perkara sing padha marang "Diddy" Sean Combs, sing uga kondhang. Saiki
dhèwèké wis dipenjara patang taun lan rong wulan.
Iki saktenane panilaian sing ora mbebayani, amarga sakabèhé wilayah kejahatan terorganisir wis dipotong.
Konon kita bakal mbatalake kasus iki lan mung nyalahake dheweke amarga siji kedadeyan kekerasan marang pacaré utawa bojone.
Lan banjur sakabehe proses iku diringkes dadi bagean cilik.
Ing akèh kasus, prosedur kaya ngono sengaja dipecah-pecah.
Ing taun 1995, kita ngalami sidang gedhe ing Inggris. Sidang iki uga diliput dening bank-bank,
politisi, media, mogul-mogul gedhe, lan sapa wae sing bisa.
Sakwisé pirang-pirang taun, prosesé saya cilik lan cilik, nganti pungkasané ora ana apa-apa sing isih ana.
Ing pungkasané, iki mung prosès cilik – diurai lan dipecah dadi potongan-potongan cilik, kaya ngono, dadi potongan-potongan
hukum sing cilik, banjur ora ana akèh isi sing isih ana.
Iki mesthi nimbulaké curiga yèn ana pangaribawa sing ditrapaké ing kéné. Kuwi ora bisa langsung diabaikan.
Apa sampeyan uga wis nyumurupi prinsip iki ing wilayah sampeyan, kaya sing saiki wis kelakon
karo Epstein, Dutroux, P. Diddy lan sapiturute?
Prinsipé padha ing endi waé, ora preduli nagara.
Sampeyan kudu nganggep manawa pelecehan seksual marang bocah cilik, bocah wadon, lan remaja iki
kedadeyan ing saindenging Éropah lan saindenging donya.
Yen sampeyan ndeleng NCMEC, umpama – pusat Amerika kanggo nglaporake bocah sing ilang lan disalahgunakake –
patang utawa lima taun kepungkur, isih ana 50.000 kasus.
Saiki kita nampa 205.000 kasus saben taun.
Apik tenan!
Nanging kita mung cahya cilik.
Yen sampeyan mbandhingake apa sing dilaporake NCMEC marang Asia, marang India, marang Pakistan, mula kita meh tekan yuta-yuta.
Iki kanthi cetha nuduhaké yèn iki minangka masalah global, ora mung masalah Jerman, ora mung masalah Belgia utawa apa waé.
Aku uga krungu yen ana akeh panaliten resmi babagan panyalahgunaan kultus.
Bisa nerangake ing sawetara ukara apa sing diomongake ing pernyataan resmi?
Ana akèh panaliten. Percayaa marang aku, ana panaliten sing ora kaétung ing babagan iki utamané.
Aku dhéwé wis nulis loro studi kanggo Parlemen Éropa, ing taun 2020 lan 2021, ing ngendi aku nglumpukaké kabèh informasi iki.
Lan aku kandha, "Oke, apa sing bisa ditindakake luwih apik? Apa sing bisa kita gawé luwih gampang? Ing endi kita bisa miwiti?"
– Lan persis kosok baline wis ditindakake.
Pusat iki wis diadegaké manèh, yaiku pusat kanggo nglawan pelecehan seksual marang bocah-bocah. Boom.
Saiki kita duwe pusat liyane saliyane Europol lan sapiturute.
Kita duwe wakil ing endi-endi lan kita duwe panaliten ing endi-endi.
Ana panaliten sing apik banget ing taun 2011 babagan pambuka direktif Uni Éropa kanggo nglawan pelecehan seksual bocah.
Lan iki wis dinilai ing taun 2016. Iki panaliten sing apik.
Ana studi liyane saka WeProtect. (https://www.weprotect.org/)
Iku uga panaliten sing apik; mung perlu diterusake lan ditrapake.
Mung kudu nggawe apa-apa saka iku!
Ana panaliten sing wis ditindakake, ditulis, lan uga nyenengake kanggo diwaca, karo
gambar-gambar éndah, grafik-grafik éndah, lan kabèh kuwi.
Nanging palaksanaane umume kurang.
Dadi ora mung ana kekurangan riset babagan kasus sing ora dilaporake, nanging uga ana kurangé karsa
politik kanggo ngatasi masalah-masalah iki kanthi jero.
Ora amarga kurangé undang-undang, lan mesthi ora ana kekurangan panaliten.
Ora, kowe kudu nindakake! Kowe kudu nindakake lan kepengin nindakake!
Sampeyan uga kerep ngomong babagan pendidikan seks bocah cilik ing taman kanak-kanak lan sekolah.
Apa sing bisa sampeyan kandhakake babagan kuwi?
Ya, pendidikan seks ing masa kanak-kanak awal iku sawijining bidang khusus sing pancen ngagetake aku banget,
amarga dikembangake dening WHO kanthi kerjasama karo Pusat Federal Jerman kanggo Pendidikan Kesehatan.
Wiwit tanggal 13 Februari taun iki (2025), wis dijenengi "Lembaga Federal kanggo Kesehatan Masyarakat".
Iku nduwéni hak luwih akèh, kesempatan luwih akèh, lan bisa nindakake luwih akèh, utamané babagan perlindungan iklim.
Lan loro iki wis nyusun pedoman babagan carane "ngajari seksualitas" marang bocah cilik.
Gagasan dhasar saka iki yaiku manawa bayi – sawisé bisa diguguraké nganti lair, kuwi siji sisihé – langsung dilabeli dadi
makhluk seksual sawisé lair, sing bisa disalahgunakaké kapan waé.
Lan kuwi edan banget nganti kowe ora bisa mbayangake.
Lan sing paling parah yaiku pedoman BZgA saka WHO iki adhedhasar panemuan ilmiah.
Lan saiki mangga delengen panemuan ilmiah lan delengen saka ngendi asalé. Iku asalé saka Kinsey.
Wong lanang sing nulis Laporan Kinsey sing misuwur ing taun 1960-an babagan pembebasan priya lan wanita.
Saka wektu kuwi, saktenane kabeh mung mudhun.
Ing wektu kuwi, konsep kelonggaran seksual wis diwangun.
Apati marang bocah lan hubungan seksual karo bocah iku bisa, lumrah, lan diijini.
Tembung kasar dikenalké. Lan individu iki, Kinsey, nindakake serangkaian tes.
Lan ana serangkaian tes sing wis tak deleng ing ngendi bocah umur patang taun disiksa sajrone 24 jam kanggo nggayuh 27 orgasme.
Coba bayangna kuwi. Dhèwèké njlèntrèhaké yèn saben bocah muni njerit, nangis, utawa kejang, iku minangka orgasme –
nyiksa bocah umur patang taun sajrone 24 jam nganti ana reaksi fisik – banjur reaksi fisik kuwi dianggep minangka orgasme.
Lan banjur ana wong-wong sing nindakake iki, sing nyiksa bocah-bocah. Sawetara saka wong-wong mau dadi muncikari,
lan sawetara maneh mantan narapidana sing wis dibebasake.
Kowe kudu neliti lan nyaring kabèh kuwi.
Lan banjur kowe kandha marang awakmu dhéwé: "Halo, iki apa? Kawruh ilmiah?"
Iki pancèn nyiksa bocah, kekerasan seksual murni marang bocah-bocah kanthi alesan riset.
Lan banjur dhèwèké nduwèni murid-murid sing cocog.
Sabanjure Kinsey duwé Kentler. Ana Laporan Kentler.
Banjur ana Sielert. Banjur ana siji maneh, luwih anyar.
Kabeh padha asalé saka kandhang ideologi sing padha.
Kowe kudu nimbang. Kinsey sing miwiti.
Banjur padha "ngrebut" universitas-universitas, perguruan tinggi teknis, lan lembaga pelatihan khusus.
Lan saiki generasi psikolog sosial, psikolog budaya, lan sapiturute... padha diprodhuksi siji sawisé sijiné lan padha
nguwasani kantor kesejahteraan sosial lan panguwasa pendidikan ing endi-endi, terus makarya kanthi semangat latihan iki.
Apik tenan!
Miturut panemuku, kuwi pancen ora masuk akal.
Lan yen sampeyan ndeleng apa sing dadi syarat pandhuan iki – saka umur nol nganti patang taun, bocah kudu
sinau masturbasi seksual. Saka umur nol nganti patang taun!
Aku kepingin weruh, mesthi wae, guru sing kaya ngono kuwi sapa lan piye carane dheweke nindakake?
Lan saiki kita duwe 17 pusat pangreksan bocah ing Schwäbisch Hall sing nyiyapake area eksplorasi awak pribadi ing fasilitasé.
Para wong tuwa padha kaget banget!
Padha ora ngerti apa-apa bab kuwi. Padha uga ora diwenehi kabar.
Dadi, yen kuwi pendidikan seks ing masa kanak-kanak awal, mula sejatine ora liya mung ngrusak kulawarga.
Iku ngrusak kulawarga.
Inti saka sawijining negara, inti saka sawijining nagara, yaiku hubungan kulawarga sing sehat.
Ana bapak, ana ibu, ana anak, lan mung kuwi.
Ana loro jinis kelamin, lan kuwi waé. Saiki aku dadi ekstremis sisih tengen.
Aku ngerti. Ana sing luwih éndah maneh, kaya sing tau diomongake Monika Gruber:
Lan yen kita duwe Parent1 lan Parent2, banjur ora suwe kita bakal duwe Cadaver1 lan Cadaver2 kanggo eyang kakung lan eyang putri.
Apa kuwi uga bakal kelakon? Iku guyonan, mesthi wae, nanging kasunyatane kuwi ngilangi sipat manungsa saka kabèh iki.
Ya, persis.
Iki ora manungsawi maneh lan ora ana ajining diri – mesthi ora kanggo bocah.
Bocah-bocah uga nduwé martabat. Hak-haké uga kudu dilindhungi.
Lan bocah-bocah pancen kudu dianggep minangka subyek hukum lan ora minangka barang sing gampang diangkat lan ditinggalake.
Ya! Matur nuwun wis nerangake.
Dadi ana siji aspek positif saka kabèh urusan iki.
Iku Universitas Bielefeld.
Dheweke nindakake panaliten skala gedhe babagan Kinsey, Kentler lan Co. lan nemokake manawa iku panyalahgunaan
bocah, panyalahgunaan seksual ing saindenging kabeh.
Iki sawijining organisasi kriminal sing saiki wis nyebar ing saindenging pusat pelatihan, ing ngendi psikolog sosial,
psikolog, kepala sekolah, lan profesional sing padha dilatih.
Lan iki terus-terusan. Mula saya kerep.
Mula ora kaget maca ing majalah parenting saiki yen pancen lumrah yen bocah-bocah diobati lan diwulang kanthi cara sing meksa supaya
padha nduwé kontak seksual ing umur enem nganti sangang taun.
Lan padha nyentuh-nyentuh awak siji lan sijiné kanthi mesra, lan sacara rahasia nyiyapake pojok-pojok cilik
sing nyaman ing endi waé supaya bocah-bocah bisa ngungsi.
Kabeh kuwi mung main ing tangan para pelaku.
Ya... aku nyuwun pangapunten, aku ora duwe kabar apik.
Kuwi mung pengalaman negatif sing wis tak alami ing kana.
Aku wis berjuang meh sak uripku kanggo nggawe kekerasan seksual marang bocah dadi tindak pidana.
Lan ing taun 2021, sawisé pirang-pirang taun perjuangan, iki pungkasane, pungkasane, pungkasane wis ditrapake ing
Jerman nganti tekan saiki dianggep minangka tindak pidana.
Lan iku tetep ana saka taun 2021 nganti 2024. Banjur Pak Buschmann, kaya jenenge wektu kuwi, Menteri
Kehakiman saka Partai Liberal, teka lan mbalèkaké manèh.
Saiki iku maneh dadi tindak pidana.
Dadi kuwi uga ora menang gedhe.
Miturut panemuku, kabèh panjelasan sing diwènèhaké déning Kementerian Kehakiman kanggo mbeneraké kenapa tindak
pidana iki wis dicabut iku minangka tuduhan sing nggegirisi.
Ya, kuwi pancen dadi cerminan sing nyedhihaké bab kahanan saiki.
Matur nuwun sanget kanggo dedikasi panjenengan mbantu bocah-bocah lan, sing paling utama, amarga wis
nggawa masalah-masalah iki marang perhatian umum.
Iku pancen penting banget.
Iku kudu ditindakake.
Matur nuwun wis nyisihake wektu, sanajan saiki kowe lagi obah.
Pernyataan sampeyan pancen wis mbantu kita entuk gambaran sing luwih cetha babagan masalah iki.
Kita ngaturaken pangajeng-ajeng paling sae tumrap upaya panjenengan ing mangsa
ngarep, kalebu nalika panjenengan purna tugas.
Kowe isih waspada!
Matur nuwun kanggo karya pendhidhikan panjenengan sing apik banget. Kita tresna marang panjenengan!
Matur nuwun.