.
Daarna werkte ze als evenementenorganisator, softwareontwerper, webuitgever en wiskundig kunstenaar.
In Londen deed ze vrijwilligerswerk als "McKenzie Friend", wat gelijk staat aan een juridisch adviseur voor leken.
Tijdens dit proces kwam ze in contact met slachtoffers van ritueel misbruik en voogdij die niet
werden geholpen, maar geschaad door het rechtssysteem.
Sabine McNeill begon deze zaken op internet te publiceren.
Ze voerde campagne voor kinderen die door de staat bij hun ouders werden weggehaald en stelde deze
kwestie zelfs aan de orde in het Europees Parlement.
"Daarom zijn we hier vandaag. We zijn hier om hulp te vragen.
Er zijn kinderen die schreeuwen om gehoord te worden. Als jij deze kinderen niet hoort schreeuwen, wie dan wel?"
In totaal begeleidde ze ongeveer 50 gevallen van kinderverhuizingen.
De bekendste was de "Hampstead case", waarin ze video's publiceerde met getuigenissen van de kinderen Alisa en Gabriel.
Daarin getuigden de kinderen dat hun vader een satanische sekte had georganiseerd die
regelmatig kinderen misbruikte en vermoordde.
Ze beschreven ook hoe hun vader hun handen leidde bij de moord op baby's.
"Onze vader brengt mij en ons naar boven om het te doen omdat wij het niet kunnen.
We zijn niet sterk genoeg om het hoofd van een baby af te hakken.
Hij hoeft alleen maar het mes vast te houden en zijn hand op onze hand te leggen om ons te helpen het
hoofd van een baby af te snijden, want hij leert.
Hij geeft mij en Gabriel les."
Ondanks deze verklaringen veroordeelde de rechterlijke macht de vader niet, maar nam de rechtbank de
kinderen weg bij de moeder en gaf de vader de enige voogdij.
Later zorgde dezelfde rechter in de Schotse misbruikzaak van Hollie Greig ervoor dat de vader, die
beschuldigd werd van misbruik, niet werd veroordeeld.
Er waren echter overlappingen met de zaak Hampstead, niet alleen wat betreft de rechter, maar ook wat betreft de daders.
Zelfs na de uitspraak in Hampstead bleef Sabine actief, verzamelde tienduizenden handtekeningen
voor petities en documenteerde bewijsmateriaal.
Ze stelde ook de door de moeder opgestelde lijst van 175 daders ter beschikking.
Dit bracht de daders in een lastig parket, dat uiteindelijk een strafrechtelijke aanklacht tegen hen indiende.
Op 73-jarige leeftijd werd ze veroordeeld tot een lange gevangenisstraf van negen jaar en ongeveer
vier jaar later werd ze gedeporteerd naar Duitsland.
Veel van hun websites zijn gesloten.
Ondanks de pesterijen in de gevangenis gaf Sabine niet op:
Ze blijft medecampagnevoerders steunen in de strijd tegen kindermisbruik en kinderhandel.
Hallo, hallo Sabine. Ik geef je een knuffel!
[Ja, wat een eer dat u vandaag spreekt op het 22e AZK!
Je hebt talloze slachtoffers van satanisch-ritueel misbruik begeleid en ook een aantal van hen doorverwezen voor mijn films.
Je hebt moeders in de gevangenis ontmoet van wie de kinderen zijn afgenomen.
Je hebt gevochten voor deze moeders en vecht nog steeds als een leeuwin voor deze moeders en kinderen.
Vertel ons kort over je ervaringen!
Ja, het is moeilijk omdat ik niet weet waar ik moet beginnen.
De eerste slachtoffers die ik ontmoette hadden helemaal niets met kinderen te maken.
Er waren mannen in het House of Lords waar ik evenementen organiseerde.
Eerst kwamen de slachtoffers van banken en rechtbanken.
En toen kwamen over het algemeen vrouwen en toen kwamen de kinderen die het ergste van alles rapporteerden.
En daarvoor was het allemaal zo slecht.
Ik zal nooit vergeten hoe een Roemeense maatschappelijk werker beweerde dat een Portugees gezin met vijf kinderen niet in
aanmerking kwam, wat ze - laten we zeggen - verontschuldigde.
En dat was zo zielig en zo idioot en zo hypocriet.
Je kunt gewoon niet kijken zonder iets te doen.
Als ik je over mijn ervaringen zou vertellen, was de ergste misschien wel het gesprek met een vrouw die haar
zogenaamde "bye-bye meeting" had met haar kleine baby.
En toen had ze een zogenaamde laatste ontmoeting voordat het haar werd afgenomen.
Het is dus zo onbeschrijflijk hypocriet.
En het is een schertsvertoning, het is grotesk.
Ja, ik weet niet eens welke woorden ik moet gebruiken.
Het is dus moeilijk te zeggen wat het ergste is.
Hoe moeten misdaden worden gecategoriseerd? Naar het aantal kinderen?
De wreedheid die kinderen wordt aangedaan of de wreedheid die ouders wordt aangedaan?
In de absoluut wrede ervaring van gevangenschap, waar de zogenaamde officieren gewoon hun macht misbruiken omdat ze
de kans hebben en alles doen behalve wat ze zouden moeten doen en wat gepredikt en geëist wordt, theoretisch gezien.
Het is zo erg dat je het alleen maar mentaal kunt interpreteren, verontschuldigen en verklaren.
Je vertelde me over een andere moeder van wie vier kinderen waren afgenomen en de vijfde uit de gevangenis was gehaald.
Nou, ik zag haar toen ze zwanger was in de gevangenis.
Toen ze vrij was, schreef ze me - omdat er een "Email-a-Prisoner" service is - dat de baby ook van haar was afgenomen.
Ook de vijfde? Ja. Ei, ei, ei.
Tot de zaak Hampstead was het ergste geval een Nigeriaans gezin met zeven kinderen.
Alle kinderen werden meegenomen.
Met deze idiote procedures in zogenaamde familierechtbanken die geheim worden gehouden.
Dus daar mag geen pers komen. En dat is al tientallen jaren zo.
En de zevende werd geboren in de gevangenis.
En ik had ook contact met de Amerikaanse moeder die in de cel ernaast zat, wiens kind in Londen was gebleven.
En nadat het was geëxporteerd, ondanks al mijn hulp.
De Amerikaanse vrouw ervoer precies wat de Nigeriaanse vrouw ervoer.
En zoals de maatschappelijk werker zei: "Ja, je zult hem nooit meer zien."
En het "mooie" was dat de oudste dochter in het gezin misbruikt werd door de zoon van het pleeggezin.
De volgende dochter vertelde haar moeder dat ze 's avonds altijd naar donkere evenementen wordt gedreven waar alleen mannen zijn.
En de jonge zoon vroeg zijn moeder wat pedofilie was.
[En wat gebeurde er toen je in de gevangenis zat?
Nou, toen ik in de gevangenis zat, had ik de petitie gepubliceerd.
En toen had ik 16.000 handtekeningen en meer.
En ik had ook meer dan 100.000 views op de website die ik voor de kinderen had gemaakt.
Ik bouwde individuele websites voor de ergste gevallen.
En dus was ik relatief bekend.
En dit is de tas met alle kaarten die ik kreeg, die ik gebruikte om mijn celmuur te versieren.
Het is me nooit gelukt om er een ketting van te maken.
Maar ik wilde ze natuurlijk niet weggooien.
Oh, Sabine, we zijn blij dat je deze aanmoediging hebt ontvangen en je zult die blijven ontvangen.
Ik was helemaal geschokt toen ik live zag hoe zo'n baby is weggenomen.
Ik zal het je kort laten zien.
"Dus, je hebt precies één optie op dit moment.
Je moet hem overdragen aan de ambulancebroeder en dan kun je je weg vervolgen met je vrienden en familie die daar zijn.
Of ik neem het je af en je gaat naar de gevangenis.
Je moet deze beslissing nemen. Je moet het nu doen."
[Ik laat hem niet gaan."
[Oké. Oké.
Laat hem alsjeblieft gaan zodat hij niet gewond raakt, oké? Kom even hier. Oké."
[Ik liet hem gaan. Ik liet hem gaan!"
[Nee, ze gaat naar de gevangenis."
[Ik wilde alleen maar zeggen dat ik het niet kon, maar ik liet hem zijn gang gaan."
["Doe je handen achter je rug."
[Ze deden de deur van de ambulance dicht. Dat was het laatste wat ik zag."
["Ze ontvoeren mijn kleinzoon."
[Nee, stap in de auto. Stap in de auto. Het is al goed."
"Het is oké. In de auto.
["Ik wil afscheid nemen." ["Je maakt het alleen maar erger."
"Elk kind is ongeveer een miljoen dollar waard voor de staat."
Dus dit is de opa van de baby.
Het is zo gemeen en zo slecht.
Ik bedoel, "ze doen gewoon hun werk", toch?
Het is hetzelfde als onder de nazi's, zoals je het kunt uitleggen.
Ze voeren alleen bevelen uit en zijn zo robotachtig geworden.
Ze hebben geen eigen emoties.
Ze weten niet meer wat juist is.
Ja. Dat komt van de top. Al deze kinderhandel wordt gesteund.
Kun je dat ook bevestigen?
[Ja, ja, van bovenaf, op welk niveau dan ook.
De maatschappelijk werkers kunnen het niet zonder de politie.
De politie kan het niet zonder de rechtbank.
Ja. Je bent een getuige die het allemaal zelf heeft meegemaakt.
Dat zou je kunnen zeggen.
Ja, we willen je echt heel erg bedanken voor je inzet voor deze moeders en kinderen.
We hebben een platform opgezet, Vetopedia, waar deze moeders ook hun voogdijzaken kunnen registreren en vastleggen.
Zodat we het systeem erachter steeds beter begrijpen.
We zouden het natuurlijk heel fijn vinden als je dit in je netwerk bekend zou willen maken, lieve Sabine.
[Ja, het is ongelooflijk wat je doet. Het is echt, echt geweldig. Bedankt voor het luisteren.
Ja, heel erg bedankt voor je inzet voor deze moeders en kinderen! Dat is echt geweldig.
We zullen dit zeker laten weten, lieve Sabine McNiell. En we houden van je.
Dank je. Ik dank jou ook. Ik heb ongelooflijk veel respect voor alles wat je hebt gedaan en nog doet. En bewondering.
Ja. Je bent net als wij. Je bent zo onbevreesd en dapper. Dat is ongelofelijk.
Is er nog iets dat je tegen het publiek in het AZK wilt zeggen? Helemaal niets?
Het AZK draait om censuur.
En ik hoop maar dat wat mij is overkomen met al het werk dat ik online heb gezet, niemand anders overkomt.
Het heeft mij en de slachtoffers zoveel schade berokkend.
Censuur is gewoon verplaatst naar het digitale niveau.
En het is slecht, slecht, slecht wat er gebeurt.
Het is gewoon dat je je dat over het algemeen niet kunt voorstellen.
Je wilt niet vertrouwd raken met negatieve gevoelens en ervaringen.
Ja, klopt, al jullie homepages zijn gewoon van het internet gehaald.
Al je werk voor de slachtoffers is vernietigd en gewist. Dat is zo erg. Helaas, ja.
[Maar het komt aan het licht, het komt in de openbaarheid, lieve Sabine.
En het hele AZK zorgt ervoor. Ja?
[Ja!