Dr. Andrea Christidis strijdt voor waarheid en gerechtigheid - voor kinderen en ouders.
Ze is psycholoog voor klinische, onderwijskundige en neuropsychologische, criminele en
forensische psychologie en gedragstherapeut.
In haar rol als onafhankelijk expert heeft ze al meer dan 1000 gezinszaken onderzocht om te bepalen of
bureaus jeugdzorg terecht kinderen in zorg hebben genomen.
Tijdens dit proces ontdekte ze bevoorrechte meningen van deskundigen, vervalste handtekeningen, misbruik van
gegevens, valse diagnoses, corruptie bij de overheid, vervalste dossiers, laster en de bewering van valse feiten.
Ze kwam ook gevallen van satanisch-ritueel geweld tegen.
Door haar sterke betrokkenheid ondervond ze vanaf het begin veel weerstand.
Er werden bijvoorbeeld pogingen ondernomen om haar van haar professionele titels te ontdoen.
Er werden meer dan 80 strafrechtelijke aanklachten tegen hen ingediend, maar die werden allemaal weerlegd.
Dr. Christidis onthult dat institutioneel misbruik in Duitsland plaatsvindt in het kader van de opvang van
kinderen, waarbij ze op verschillende manieren worden uitgebuit.
Om dit tegen te gaan richtte ze in 2024 de vereniging "Axion Resist" op.
De raad bestaat uit deskundigen op het gebied van geneeskunde, psychologie, onderwijs, recht, criminologie, biologie
en IT en zet zich in voor de bescherming van kinderen en hun gezondheid en voor vrijheid en de rechtsstaat.
Door de fusie kan de expertise van de verschillende specialismen effectief worden gebundeld.
Dr. Andrea Christidis en haar man zitten ook in het bestuur van MWGFD, een vereniging die zich inzet voor
de gezondheid en het sociale welzijn van de bevolking.
Hallo Andrea! Leuk dat je er bent!
We willen graag een paar feiten van je horen over kinderhandel en het in zorg nemen van kinderen.
Jij bent de absolute expert op dit gebied.
We horen graag over je ervaringen.
Je geeft lezingen waar mensen uren naar kunnen luisteren. Je hebt veel te zeggen.
Je hebt maar 20 minuten vandaag, dus ik wens je veel succes met het samenvatten!
Bedankt dat ik hier mocht zijn, en ik heb me gerealiseerd dat ik sommige van de sprekers al ken en
zelf symposia of interviews met hen heb gehouden.
Toch nam het me weer mee. Nu begin ik te praten over hoe de staat al deze kinderen te pakken kan krijgen.
En ik begin meteen met een aantal punten.
Punt één - de inleiding: Het dubbele gezicht van kinderbescherming.
Duitsland wordt beschouwd als een rechtsstaat, een veilige haven voor kinderen.
Maar de werkelijkheid laat een heel ander beeld zien.
Eind 2023 waren ongeveer 215.000 kinderen onder de hoede van anderen - in tehuizen, pleeggezinnen of jeugdzorgcentra.
In 2024 werden elke dag ongeveer 190 kinderen van hun ouders gescheiden.
Elk jaar zijn er ongeveer 148.600 procedures met betrekking tot voogdij- en omgangskwesties - tot 86.000 kinderen zijn hierbij
betrokken en zitten vast in procedures met veel conflicten.
Tegelijkertijd stijgen de kosten per geval: in 2016 bedroegen ze al meer dan 12.000 euro - nu liggen ze aanzienlijk hoger.
De totale jaarlijkse uitgaven voor externe huisvesting bedragen 8 miljard euro.
Kinderbescherming is al lang een miljardenbusiness geworden.
Maar achter deze façade gaan institutioneel geweld, economische belangen en structureel falen schuil.
Tweede punt: Dr. Reiner Fuellmich heeft wereldwijd onderzoek gedaan.
Deze internationaal bekende advocaat, Reiner Fuellmich, werd bekend bij een miljoenenpubliek door de Corona Commissie.
Zijn missie: mensen bewust maken van politieke en sociale misstanden.
Hij rapporteerde ook over kinderhandel, geïnstitutionaliseerd seksueel misbruik en corruptie bij de overheid.
Maar als Fuellmich de overstromingsramp in het Ahrdal in de commissie Corona wil onderzoeken - waarbij schedels van dode
baby's zouden zijn aangespoeld, wat veel lokale bewoners zouden hebben gemeld, wat natuurlijk een aanwijzing is
voor ritueel misbruik - begint er een machtsstrijd die zich tot ver buiten Duitsland uitstrekt.
Dit punt heeft ook geleid (omdat het vandaag al meerdere keren is genoemd) tot andere mensen die hebben beweerd dat ze wilden
onderzoeken - niet alleen Dr. Reiner Fuellmich, maar bijvoorbeeld ook Max Eder, die nu in hechtenis zit en nog steeds niet is
aangeklaagd. Reiner Fuellmich, maar ook bijvoorbeeld Max Eder, die nu in hechtenis zit en nog steeds niet is aangeklaagd, die
destijds de GSG 9 oprichtte, die zeer, zeer actief was op dit gebied, en anderen, in verband met de zogenaamde Prinz-Reuß
groep, ik geloof dat het ongeveer 26 mensen waren - zitten vandaag de dag nog steeds in
hechtenis. Twee van hen zijn inmiddels overleden.
De ongegronde strafklacht tegen Dr. Fuellmich volgt op 5 september 2022.
Het mislukt, maar de rechtbank opent dan haar eigen aanklacht.
Het is een patroon dat veel onderwijskundigen kennen - als je ongemakkelijke vragen stelt, word je zelf een zaak.
Dr. Reiner Fuellmich richt later ICIC.law op (https://icic.law/ ), een internationaal informatieportaal.
Zijn interviews - bijvoorbeeld met Calin Georgescu op 22 december 2022 en Cathy O'Brien op 20
augustus 2023 - bereikten kijkers wereldwijd.
Cathy O'Brien was, zoals Marcel Polte vandaag al heeft uitgelegd, een slachtoffer van ritueel misbruik. Ze was
ook betrokken bij dit MKultra-programma als "proefpersoon" - laat ik het zo maar zeggen.
Nu kom ik bij punt drie: Een geval van misbruik in Berlijn - wanneer het systeem faalt.
De film draait om een vierjarig jongetje dat zijn moeder vertelt over oraal en anaal misbruik door zijn vader.
Een kinderarts en artsen van Charité bevestigen het sterke vermoeden van voortdurend seksueel
misbruik. Er zijn foto's van bewijsmateriaal en rapporten.
Ik heb hier vorig jaar in december ook over bericht tijdens een symposium in Beieren.
Je kunt het nog steeds bekijken op YouTube bij "Axion Resist".
Volgens de moeder heeft de advocaat van het slachtoffer in Berlijn echter belangrijke bevindingen
van het onderzoek niet doorgegeven aan de rechtbank.
Het LKA sloot vervolgens het onderzoek.
De reden: "Het moet allemaal de verbeelding van het kind zijn geweest of de invloed van de moeder."
Geluidsopnames van de verhoren laten zien dat er geen spoor van beïnvloeding door de moeder was. Ik heb de geluidsopnamen.
De procedure is voorbij. De moeder heeft al jaren geen omgang meer met haar kind. De jongen is nu 14 jaar oud.
Getuigen hebben me verteld - ik kan dit niet verifiëren of onderzoeken - dat de jongen nu op straat zou lopen in Berlijn.
Ten vierde: Escalatie en daderprivilege.
De jongen ontwikkelt ernstige gedragsproblemen: Seksueel gedrag, incontinentie en zelfmoordgedachten.
Hij moedigt volwassenen aan om seksuele handelingen te verrichten en herhaalt scènes
van misbruik op de kleuterschool en op school.
Er waren therapeutische aanbevelingen van artsen. Deze werden genegeerd.
De vader wees haar af, maar kreeg in 2015 toch de enige voogdij.
De moeder verliest, zoals ik al eerder zei, alle contact met het kind.
Ze mocht haar kind een jaar lang helemaal niet zien.
Daarna sporadisch en begeleid, en nu heeft ze al jaren geen contact meer gehad.
Verschillende partijrapporten bevestigden het misbruik. Ze werden allemaal genegeerd.
Het bureau voor jeugdzorg in Neukölln documenteerde massaal seksueel getint gedrag bij het kind in 2017
en 2018, toen het kind al lang bij de vader woonde.
De jongen zei verschillende keren: "Ik wil dood."
Ik heb alle dossiers bekeken die mij zijn voorgelegd door de familierechtbank, enz. Er is geen bewijs dat
de moeder het welzijn van het kind in gevaar brengt.
Ten vijfde, verstrikkingen en systemische daderbescherming.
De moeder verneemt dat het "National Center for Missing and Exploited Children", NCMEC - dat al eerder door Uwe Kranz werd
genoemd - een rapport heeft geregistreerd over kinderpornografie in deze zaak. Het werd geregistreerd bij
de LKA (Rijksrecherche), maar er kwam geen onderzoek.
Volgens de moeder kent Carsten Stahl, die zich publiekelijk presenteert als kinderbeschermer, de
vermeende dader - de vader - persoonlijk sinds zijn jeugd.
Hij bezoekt hem ook in de flat die ze delen - toen zijn moeder nog bij zijn vader woonde.
Maar Carsten Stahl klaagt de moeder aan omdat zij heeft gezegd dat Carsten Stahl deze vader kent.
De moeder wint in de rechtszaal en de rechter vraagt: "Wat probeert Stahl hier eigenlijk mee te bereiken?
Waarom zou de moeder niet mogen zeggen dat hij de vader kent?"
Zesde: De zaak van Dr. Dorothea Thul - De intimidatie van een arts.
Kinderarts Dr Dorothea Thul stelt een medisch rapport op namens de moeder dat het
chronische seksuele misbruik van de jongen bevestigt.
Kort daarna wordt ze buiten haar flat aangevallen. Ze wordt bedreigd, opgenomen op een psychiatrische afdeling
en in voorlopige hechtenis genomen - terwijl ze niet in psychiatrie kon - voor vermeende "belediging".
Zevende: Sociale context - Als kinderbescherming een industrie wordt.
Achter deze individuele lotgevallen schuilt een systeem met verkeerde prikkels.
De publieke kinder- en jeugdzorg slokt jaarlijks miljarden op.
Gemiddeld wordt er meer dan 12.000 euro per maand betaald voor elk kind dat wordt opgevangen. Sommige
organisaties ontvangen het tienvoudige van dit bedrag.
Nu hebben politici - ik ben zelf lokaal politicus geweest, dus ik kan dit zeggen - armoede erkend
als een bedreiging voor het welzijn van kinderen.
Als armoede verondersteld wordt een bedreiging te zijn voor het welzijn van een kind, rijst
natuurlijk de vraag: Waarom krijgen de ouders het kind niet?
Waarom krijgen kindertehuizen of pleegouders dit geld?
Daarnaast is er de toenemende armoede onder kinderen - die volgens de Bundestag "verstrekkende gevolgen heeft voor het hele
onderwijsproces" -, de buitensporige eisen die aan familierechtbanken worden gesteld, het gebrek aan bewijs in
gevallen van seksueel misbruik en de institutionele daderbescherming die moeders
criminaliseert als ze misbruik vermoeden of melden.
Ik kan dat zeggen omdat ik jaren geleden meer dan duizend familierechtelijke dossiers heb doorgespit en zoveel
meningen van deskundigen heb onderzocht en bekritiseerd.
Het is erg moeilijk om seksueel misbruik te bewijzen als er geen genetisch materiaal of massale
verwondingen worden gevonden, dat moet ik vooraf zeggen.
Als de kinderen dit beweren, wordt de moeder er vaak van beschuldigd het kind te manipuleren.
Dan wordt er gezegd dat de belangen van de moeder en het kind in gevaar zijn en komt het kind naar de vermeende
dader - en ik kan dat in bijna alle gevallen bevestigen.
En de institutionele bescherming van daders, waardoor moeders worden gecriminaliseerd - dat komt bovenop al het andere - heel
vaak worden de moeders dan strafrechtelijk vervolgd of worden ze gepsychiatriseerd. Soms krijgen ze
diagnoses die helemaal niet van toepassing zijn.
Dit betekent dat iedereen die zich uitspreekt over misbruik het risico loopt zijn eigen kind te verliezen. Op deze
manier wordt het beschermen van daders een reden van de staat.
Achtste: Historische parallellen - De donkere kant van thuisonderwijs. De gevallen zijn niet uniek.
Van de Kentler-experimenten tot de Haasenburg tot de SOS-Kinderdorpen of de kleine Lena uit Wunsiedel:
Steeds weer is er sprake van seksueel geweld, marteling of dood in instellingen die onder toezicht staan van de staat of de kerk.
Deze dingen zijn openbaar gedocumenteerd. Je kunt ze ook opzoeken op onze homepage bij "Axion Resist" .
We hebben ook veel symposia over dit onderwerp georganiseerd en veel cases en bronnen genoemd.
Veel slachtoffers zijn nooit gehoord. En degenen die grieven benoemen - ik kan je daar het een en
ander over vertellen - worden vaak zelf het doelwit.
En ten negende, en ook de conclusie: de prijs van de waarheid.
Dr. Reiner Fuellmich staat symbool voor mensen die ongemakkelijke waarheden verkondigen.
Hij wilde corruptie, misbruik en machtsmisbruik aan het licht brengen. Hij werd hiervoor gecriminaliseerd.
Dr. Dorothea Thul diagnosticeerde wat niemand wilde horen en verloor haar vrijheid.
Dit geldt ook voor Max Eder en anderen uit de Prinz-Reuß groep en zeker voor vele anderen.
En daarom wil ik toevoegen dat we op onze "Axion Resist" homepage donatierekeningen zullen opnemen voor de individuele
slachtoffers die in hechtenis zitten en dringend steun nodig hebben - geld voor hun juridische verdediging.
We zullen dit daarom op onze homepage publiceren.
Moeders die hun kinderen wilden beschermen werden rechteloos.
En kinderen die hulp nodig hadden, werden overgelaten aan het systeem om hen te breken.
Ik herinner me de politicus en voormalig bondskanselier van Duitsland Olaf Scholz, die in 2002 zei: "We
hebben de soevereiniteit over het kinderbed al gewonnen".
Dit betekent dat de staat de kinderen heeft ingelijfd.
Ze worden geïndoctrineerd - al op kleuterscholen en scholen - met seksuele en ongepaste seksuele voorlichting.
We hadden een "origineel toneelstuk" waarin ouders niet wisten dat vreemde mannen kinderkamers
binnenvielen en de kinderen seksueel molesteerden.
Er was zelfs sprake van mishandeling, enz. Dus deze dingen gebeuren en de ouders hebben geen schijn van
kans. Als ze klagen, moeten ze er rekening mee houden dat hun kinderen van hen worden afgenomen.
En de kernboodschap van dit alles is: kinderbescherming mag geen dekmantel zijn voor doofpotaffaires.
Degenen die misbruik aan het licht brengen beschermen kinderen - geen systemen.
En het onderbrengen van kinderen is praktisch een vrijbrief om geld te drukken. Dat moet ik hier even kwijt.
En verlichting begint waar stilte verplicht wordt gesteld.
Hartelijk dank. Dank u.
[Dit is hier zo briljant gedaan in zo'n korte tijd, zo compact!
Ik wil je echt heel erg bedanken dat je het voor de kinderen opneemt en dat je zo dapper bent.
De goede vrouw wordt voortdurend geconfronteerd met rechtszaken.
Toen we elkaar aan de telefoon spraken, moest ze nog naar de rechtbank hier en nog een proces hier, "Wacht, ik moet
nog ...". En die avond bereidde ze zich voor omdat ze nog in de rechtbank was en daar - gewoon: Je bent een held!
Ja, en bedankt dat je ook deze punten met elkaar verbindt.
En ik wens je veel, heel veel succes en dank je uit de grond van mijn hart voor deze bijdrage.
Dank je. Dank je wel.