Windkrag word beskou as 'n simbool van die energiewending – veronderstel skoon, groen en volhoubaar.
Maar agter hierdie beeld lê 'n skerp nadelige kant wat die industrie, die politiek en
die hoofstroommedia huiwer om oor te praat.
Van giftige chemikalieë wat gebruik word in die konstruksie en werking van windturbines in die Noordsee en
die Baltiese See tot vernietigde ekosisteme en massiewe besoedeling wat mense en diere raak:
By nader ondersoek blyk die sogenaamde "groen" volhoubare energie wat in die Wêreld-Ekonomiese Forum se Agenda 2030
bevorder word, 'n reuse omgewings- en gesondheidsramp te wees wat gepaard gaan met ekonomiese verwoesting.
Nog 'n onuitspreeklike voorbeeld hiervan is 'n amptelik beskermde natuurreservaat in Namibië.
Dit is presies daar dat Duitsland beplan om 'n reuse fotovoltaïese aanleg van 40 vierkante
kilometer, sowel as nog 600 tot 700 windturbines, te bou.
Die doel is om jaarliks 300 000 ton "groen" waterstof te produseer en dit oor 12 000 kilometer na Duitsland te vervoer.
Wat 'n ingenieursramp en wat 'n ramp vir die omgewing, veroorsaak deur meedoënlose winssoekers uit die groot finansies,
multinasionale korporasies, die politiek en die hoofstroommedia.
Hulle verberg hul lelike gesig agter die masker van Agenda 2030 vir beweerde volhoubaarheid.