Քամու էներգիան համարվում է էներգետիկ անցման խորհրդանիշ՝ իբրև մաքուր, կանաչ և կայուն։
Բայց այս պատկերի ետևում թաքնված է մի խիստ բացասական կողմ, որի մասին արդյունաբերությունը, քաղաքականությունն
ու հիմնական լրատվամիջոցները չեն ցանկանում խոսել։
Հյուսիսային և Բալթյան ծովերում քամու տուրբինների կառուցման և շահագործման համար օգտագործվող թունավոր քիմիական
նյութերից մինչև ոչնչացված էկոհամակարգեր և մարդկանց ու կենդանիներին ազդող զանգվածային աղտոտվածություն:
Մանրակրկիտ ուսումնասիրությամբ պարզվում է, որ Համաշխարհային տնտեսական ֆորումի «Աջենդա 2030»-ում առաջխաղացվող, իբր
«կանաչ» կայուն էներգիան իրականում հսկայական բնապահպանական և առողջական աղետ է, որը համակցված է տնտեսական ավերածության հետ։
Այս երևույթի մեկ այլ անբացատրելի օրինակ է Նամիբիայում պաշտոնապես պաշտպանվող բնության արգելոցը։
Հենց այնտեղ է, որ Գերմանիան ծրագրում է 40 քառակուսի կիլոմետր տարածք ընդգրկող հսկայական ֆոտովոլտային
կայան, ինչպես նաև լրացուցիչ 600–700 քամու տուրբիններ։
Նպատակն է տարեկան արտադրել 300 000 տոննա «կանաչ» ջրածին և տեղափոխել այն 12 000 կիլոմետր հեռավորության վրա դեպի Գերմանիա։
Ի՜նչ ինժեներական աղետ և ի՜նչ բնապահպանական աղետ է սա, որը առաջացրել են անխիղճ շահախնդիրները՝ մեծ ֆինանսներից, բազմազգ
կորպորացիաներից, քաղաքականությունից և հիմնական լրատվամիջոցներից։
Նրանք թաքցնում են իրենց տգեղ դեմքը «Աջենդա 2030»-ի դիմակի ետևում՝ իբրև թե կայունության համար։