ქარის ენერგია ენერგეტიკული გარდაქმნის სიმბოლოდ ითვლება – სავარაუდოდ, სუფთა, ეკოლოგიურად სუფთა და მდგრადი.
მაგრამ ამ სურათის მიღმა იმალება მწვავე უარყოფითი მხარე, რომელზეც ინდუსტრია, პოლიტიკა და ძირითადი მედია საუბრისგან თავს იკავებენ.
ჩრდილოეთ ზღვასა და ბალტიის ზღვაში ქარის ტურბინების მშენებლობისა და ექსპლუატაციისას გამოყენებული ტოქსიკური ქიმიური ნივთიერებებიდან
დაწყებული, დანგრეული ეკოსისტემებითა და ადამიანებსა და ცხოველებზე მოქმედი მასიური დაბინძურებით დამთავრებული:
უფრო დაკვირვებით ირკვევა, რომ მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის "დღის წესრიგი 2030"-ის მიერ წახალისებული, სავარაუდოდ "მწვანე"
მდგრადი ენერგია, სინამდვილეში, გარემოსა და ჯანმრთელობის გიგანტური კატასტროფაა, რომელიც ეკონომიკურ კრახსაც მოიცავს.
ამის კიდევ ერთი წარმოუდგენელი მაგალითია ოფიციალურად დაცული ბუნებრივი ნაკრძალი ნამიბიაში.
სწორედ იქ გეგმავს გერმანია 40 კვადრატული კილომეტრის ფართობის გიგანტური ფოტოელექტრული სადგურის, ასევე
დამატებით 600-დან 700-მდე ქარის ტურბინის აშენებას.
მიზანია ყოველწლიურად 300 000 ტონა "მწვანე" წყალბადის წარმოება და მისი 12 000 კილომეტრზე გერმანიაში ტრანსპორტირება.
რა საინჟინრო კატასტროფა და რა კატასტროფაა გარემოსთვის, რომელიც გამოწვეულია უსამართლო მომგებიანობის
მაძიებელი დიდფინანსების, მრავალეროვნული კორპორაციების, პოლიტიკისა და მეინსტრიმული მედიის მიერ.
ისინი თავიანთ უშნო სახეს 2030 წლის დღის წესრიგის ნიღბის მიღმა მალავენ, სავარაუდო მდგრადობის სახელით.