Sepisanan 2G, 3G, 4G, saiki 5G teknologi seluler.
Saiki, mayoritas populasi wis ngerti yèn radiasi gelombang cendhak sing dipancaraké anténa mbebayani kanggo kasehatan.
Nanging piye karo Wi-Fi sing kita pasang dhéwé ing omah utawa Wi-Fi ing sekolah, sing
bocah-bocah sekolah kita mesthi kena paparan?
Dewan wong tuwa lan Sekolah Wolfhalden ing kanton Appenzell, Swiss, ngatasi masalah iki lan ngajak Pak Rollé kanggo ngomong.
Dominik Rollé wis makarya pirang-pirang taun dadi guru sekolah menengah, banjur ing macem-macem profesi kreatif.
Dina iki, dhèwèké mimpin salah siji program pelatihan konsultan sing paling komprehensif ing Swiss.
Ing kuliah iki, dhèwèké nuduhaké carané Wi-Fi bisa ngrusak sel nganti tekan inti.
Iki nyebabake kesel, ringkih, lan luwih gampang kena lara.
Rungokna ceramah sing nyenengake lan praktis iki. Pantes tenan.
Sugeng sonten, sedaya. Aku rada keganggu, nanging aku seneng kowe kabeh wis tekan topik sing nyenengake iki.
Yen ngomong babagan listrik, tegangan melu.
Lan aku ngarep-arep bisa nyampekake iki nganggo slide sing wis tak siapake kanggo sampeyan.
Dadi, apa Wi-Fi ing sekolah ora ana masalah utawa patut dipertanyakan?
Lan aku kepengin miwiti karo survéy supaya kita duwe gambaran sithik babagan sapa waé sing ana ing ruangan lan kepiye sebarané.
Pitakonan pisanan yaiku apa Wi-Fi aman?
Dadi, yen sampeyan sarujuk, aku matur nuwun yen sampeyan gelem ngacungake tangan. Kanthi mangkono kita bisa ngerti sepira akèh.
Iku bisa dadi isyarat tangan sing cetha. Aku ora weruh tangan.
Ah, ya, siji. Matur nuwun wis wani mecah kesunyian.
Banjur pitakonan kapindho. Wi-Fi mesthi ora apa-apa, ta?
Sapa sing bakal ngacungake tangane ing kana?
Iku ya, kita duwe setengah tangan ing kana, loro setengah, kuwi apik.
Pitakonan katelu: Wi-Fi nyebabake aku gejala.
Aku penasaran. Sapa sing nduwé kesan kuwi?
Oh, kuwi mayoritas gedhé. Aku ora nyangka kaya ngono.
Apa kita nerusake? Kita duwe Wi-Fi ing omah.
Ya, kuwi isih mayoritas. Mung rada luwih saka separo.
Lan pitakon pungkasan, apa Wi-Fi kita uga bisa digunakake ing wengi?
Iku luwih sithik. Mula sawetara wong mateni, ora nggunakake ing wayah bengi utawa mung nguripake nalika dibutuhake.
Lan aku mikir sawisé kuliah, mesthiné bakal cetha yèn kowe bisa nyimpulake. Oke.
Aku kepengin nyritakaké kanthi ringkes pengalaman kapisan aku karo Wi-Fi. Aku yakin iku ing taun 2002.
Aku diundang menyang konferensi elektrosmog mung kanggo ndeleng topik-topik apa sing bakal dibahas ing kana.
Lan aku lungguh ing auditorium, kaya kowe saiki, lan aku krasa saya parah. Aku ora biasa kaya ngono.
Lan aku bubar iki tuku meter polusi elektromagnetik kanggo frekuensi dhuwur lan kebeneran aku nggawa ing tasku.
Banjur aku njupuk piranti kuwi metu. Iku dudu sing kuwi, iku model penerus.
Lan banjur aku kaget nalika weruh ana piranti ing ndhuwuré aku, cedhak kursiku, sing muni tik-tik kanthi irama 10 hertz.
Dadi muni kenceng lan ringkes kaya bedhil mesin.
Lan banjur aku mikir, oke. Saiki aku ngerti apa iku Wi-Fi. Aku wis maca babagan iku, nanging aku durung nate ngalami.
Lan ing konferensi elektrosmog iki, aku bisa ngalami dhewe.
Lan iki rawuh panemuan sing nggumunake. Banjur aku mlaku mulih.
Lan sing nggumunake aku yaiku saben aku nutup mripat, aku weruh lampu stroboskop kedhip-kedhip,
kaya ing diskotik, kanthi pola staccato sing padha.
Dadadadadada, lampune wis nyala lan mati.
Otakku njupuk alih irama lan terus mbaleni luwih saka setengah jam – sanajan aku wis ana ing alam bébas.
Iku pisanan aku ngalami pangalaman sing nggumunake.
Iki ateges irama saka piranti wis mlebu gelombang otakku.
Wektu kuwi, aku isih nduwé watara setengah jam sadurungé efek cahya iki ora ana manèh.
Apa isih bisa ngukur gelombang otak, aku ora ngerti, amarga aku ora nate ngukur kuwi.
Dadi, ayo padha ndeleng apa sejatine Wi-Fi iku. Aku ora yakin apa kabeh wis padha paham bab iki.
Yen bab komputer, laptop, tablet, lan smartphone sing kudu disambungake menyang internet,
ing akèh kasus iki ditindakake nganggo Wi-Fi.
Iki teknologi nirkabel sing tegese kita ora perlu nyolok kabel apa wae.
Kemajuan teknis iku bab sing ora perlu kowe anggep pribadi. Mangkono sing kita duwé ing kéné.
Nanging saiki, saya akeh piranti sing wis ana Wi-Fi ing njero.
Lan amarga aku wis ngukur elektrosmog luwih saka 30 taun, mbantu wong supaya lingkungané luwih harmoni lan
bisa ditoleransi sacara elektro-biologis, aku wis nemokake bab-bab sing ora bakal kowe sangka.
Dadi, ana sawijining wanita sing ora bisa turu maneh lan banjur ngaku yen tanggane duwe Wi-Fi, sing mesthine duwene dheweke.
Dheweke sensitif marang elektromagnetik, lan aku mung mlaku-mlaku liwat apartemené karo piranti kuwi. Kuwi pérangan saka tugasku.
Banjur aku pancen weruh yèn ing mburi tembok ambené, ana pratandha sing cukup kuwat ing pola staccato ing piranti pangukur.
Dadi aku metu saka kamar turu lan takon, iki kamar jinis apa?
Ya, kuwi mung kamar panyimpenan.
Aku kandha mesthi ana sinyal ing kene, lan ana penyedot debu nirkabel cilik.
Aja takon aku kenapa penyedot debu nirkabel kudu nyambung menyang internet.
Padha ora ngerti kuwi. Mula padha nggantungké ing tembok kanggo ngisi daya, cedhak ambené – mung ana ing sisih liya tembok.
Lan mesthi wae, utamane wanita sing ngrasakake iki; priya kandha sithik yen iku ngganggu dheweke.
Sayange, asring kedadeyan yen ora kabeh wong kena pengaruh kanthi padha. Nanging wanita iku ora bisa turu maneh.
Aku uga krasa yen sing nyebabake masalah kuwi tanggane ing ngisor. Iku penyedot bledug nirkabelé.
Sapa sing nyangka yèn penyedot bledug nirkabel cilik sing uga bisa digunakaké kanggo mbersihaké meja wis ana Wi-Fi ing njero?
Yen sampeyan tuku kulkas utawa piranti pawon saiki, biasane wis ana Wi-Fi.
Dadi saiki wis tekan titik ing ngendi ana kulkas sing nduwé sensor ing njero.
Yen susu ora cukup, bisa langsung dipesen maneh. Dadi dianggep bisa nggampangake urip kita, kuwi carane dipasarke.
Akeh omah sing duwe printer, lan sanajan wis disambung menyang listrik, printer kasebut duwe
Wi-Fi bawaan sing terus-terusan ngetokake radiasi.
Lan yen kantor ana jejere kamar turu, mula bakal ana efek sing bisa ngganggu turu.
Sistem swara sing ora dipateni sewengi lan banjur terus-terusan muni ing mode Bluetooth, sing
padha karo mode Wi-Fi, uga muni ing saindenging omah.
Lan ing flat rata-rata sing tak analisa ing endi wae dina iki, kita nduwé piranti
antarané telu nganti wolu, kadhangkala nganti rolas.
Aku kudu nyopot siji-siji, saka sumber listrik utawa saka baterei, nganti piranti ukuranku bener-bener sepi lan tenang.
Lan pengalaman nuduhake yen wong-wong banjur nelpon aku lan kandha, hei, iki pancen
brilian, matur nuwun wis nuduhake marang kita.
Aku wis duwe tangga teparo saka wong-wong sing wis tak paringi saran – salah sijine nelpon aku lan kandha yèn
iku apik banget, untungé aku uga teka lan kandha yèn Wi-Fi-ku ngganggu kualitas turu tangga teparone.
Amarga dheweke tansah nampilake kuwi, dheweke ora perlu maneh obat turu. Oke.
Dadi, kowe mesthi bisa ngilangi gangguan kasebut nganggo obat.
Ayo dideleng kepiye denyuté. Dadi aku bakal nyoba nerangake staccato iki.
Saiki kowe bisa krungu luwih cetha. Dadi kuwi jaringan Wi-Fi sing ana ing langit-langit.
Yen aku nggeser sithik saiki, aku nduwé transmisi gambar ing kéné, sing ing kasus iki nirkabel.
Iku pertukaran data. Muni meh kaya salju.
Nanging tatatatata iki meh luwih ekstrim tinimbang pertukaran data sing kedadeyan.
Lan kita tekan sebabe kok kaya ngono.
Dadi kita nduwé 10 pulsa saben detik, lan kita bisa weruh yèn iki cetha luwih kuwat tinimbang pertukaran data.
Lan pukulan-pukulan iki sing nyebabake masalah.
Padha mlaku watara 10 hertz. Lan kita bakal ndeleng apa pengaruhe.
Ayo ndeleng conto praktis. Guru nelpon aku.
Kowe ngukur elektrosmog. Ya, oke. Aku duwe masalah.
Sampeyan masang Wi-Fi ing kelasku rong wulan kepungkur, lan wiwit kuwi aku ora bisa mulang kanthi tentrem.
Lan banjur aku mikir, oke, aku bakal teka supaya kita bisa ngukur.
Lan banjur dheweke ngandhani aku apa asilé.
Aku wis krungu akèh babagan elektrosmog, nanging guru iki pancen nggumunake aku.
Dheweke ngandhani aku yen dheweke duwe masalah konsentrasi.
Dheweke wis mulang suwene 20 taun, durung tau ngalami kesulitan apa-apa, lan wiwit barang iki digantung ing kamare, dheweke
ora bisa konsentrasi kanthi becik lan saben sore sirahé mumet.
Dadi nalika awak ngirim sinyal, kita kudu ngrungokake.
Iki penting supaya kita ora pungkasané ngalami masalah sing luwih serius ing daratan.
Dheweke tansah tegang. Dheweke butuh pijet, mandi pijet, utawa apa wae supaya awaké bisa santai maneh.
Lan banjur sing paling nggumunake sing diomongake marang aku yaiku dheweke wis nambah bobot 15 kilogram sajrone rong wulan kuwi.
Penting kanggo mangerteni manawa jaringan lemak tumindak minangka isolasi kanggo organ-organ sing
luwih sensitif, tegese awak nanggapi kanthi pinter.
Dadi bisa dimangerteni yèn dhèwèké dumadakan nglumpukaké akèh lemak ing kahanan sing
ekstrim kaya ngono kanggo nglindhungi awaké dhéwé.
Nalika dhèwèké ngandhani aku apa sing kedadeyan karo murid-muridé, lan kaya sing tak kandhakake, dhèwèké wis
nduwé pengalaman 20 taun, dhèwèké kandha yèn durung tau ngalami alangan sinau kaya ngono ing kelas apa waé sadurungé.
Lan dheweke meh ora tau nduwé dina nalika kabèh murid padha teka.
Dadi ana tambah akeh dina lara, ana luwih akeh agresi, nalika bel istirahat muni langsung ana rebutan lan
jerit-jeritan, lan dheweke krasa ora bisa nahan energine maneh.
Lan banjur ana uga kasunyatan manawa, saliyane agresifitas sing tambah, ana muntah kanthi mendadak.
Dewan sekolah banjur kandha yèn mesthiné ana virus sing lagi nyebar. Nanging ing kasus sing ekstrim, sinyal kaya
ngono bisa ngganggu sistem saraf nganti bocah mual lan muntah.
Lan wis bola-bali kelakon yen bocah mung nyerah marang buku cathetan.
Lan ya, mesthi wae, ana akèh gawéan sing kudu ditindakake kanggo ngresiki maneh.
Aku pancen bingung tenan. Untunge, aku duwe foil aluminium ing kothak pangukuranku, mula aku ngubengi antena
nganggo foil kuwi lan weruh yen nilaine dadi luwih apik.
Esuké, aku nampa telpon nesu saka kepala sekolah iku.
Nalika telpon, aku mbalèkaké omongan lan kandha yèn apa sing diarep-arepké marang guru iki
lan kelas sekolah iki pancèn ora tanggung jawab.
Paling ora, barang iki kudu dipindhahake metu saka kamar lan dilebokake ing koridor, adoh saka ruang kelas sak
isa-isa, supaya paling ora bisa ngurangi sing paling parah.
Lan sing absurd yaiku, mbok menawa sampeyan bisa weruh ing kene, ana siji unsur lan ana sing kapindho.
Salah sijine nduwé antena sing tak balut nganggo aluminium.
Dheweke duwe loro jaringan Wi-Fi, siji kanggo nurseri.
Banjur aku takon marang dheweke, "Coba critakna kanthi jujur, bocah TK endi sing kudu mriksa emailé nalika teka ing TK?"
Utawa pancen wis mlebu internet?
Kenapa kowe gelem nindakake kaya ngono kanggo klompok umur sing pancen ora pantes?
Dadi ana sedikit perselisihan, nanging sawisé sawetara minggu guru mau nelpon aku kanggo matur nuwun, kandha yèn
kepala sekolah wis tumindak lan mbusak barang-barang kuwi adoh saka dhèwèké supaya dhèwèké bisa pulih.
Dadi kuwi sing wis kita sinau saka pengalaman praktis.
Ayo ndeleng apa sing diomongake kutipan iki.
Wis kabukten yèn materi genetik rusak nalika sel getih manungsa kena paparan medan elektromagnetik.
Ana bukti yèn risiko kanker mundhak. Iki ora mung babagan sirah mumet, nanging babagan kanker.
Lan saka ngendi kowe mikir kutipan iki asalé?
Ing aplikasi paten Swisscom sing gegayutan karo WLAN.
Dadi wis kondhang, nanging isih digantung-gantung. Iku keteledoran sing ora ana tandhingané.
Lan sampeyan bakal krungu bab-bab liyane kaya ngene bengi iki.
Kutipan liyane sing pancen nancep ing atiku.
Kita diwajibake nyusun Peraturan NIS, yaiku peraturan radiasi, kanthi cara supaya
perusahaan telekomunikasi bisa berkembang kanthi bebas.
Luwih akèh elektrosmog sing ana, wong-wong dadi luwih bingung lan luwih kerep padha nggunakake ponsel,
sing sehat, paling ora kanggo industri telekomunikasi.
Dadi ana dosis gedhe sarkasme ing kono. Lan sapa kuwi?
Iku mantan anggota Dewan Federal Moritz Leuenberger ing rapat delegasi S-Bahn Schaffhausen taun
2004. Wiwit kuwi ora ana apa-apa sing kelakon.
Lan kaya sing kowe ngerti, dhèwèké banjur nyerahaké departemené marang Doris Leuthard, sing hubungane karo
Swisscom dadi apik banget nganti saben upaya Moritz Leuenberger banjur dibatalaké manèh.
Dadi ana pandangan sing beda-beda. Penting kanggo mangerteni kuwi.
Ayo mikir metu saka kothak. Ledakan atom.
Sing kita deleng yaiku yèn tribune wis dipasang supaya wong-wong bisa nonton acara iki.
Lan mesthi wae, wis dingerteni yen ana risiko tartamtu kanggo mripat.
Mula kacamata khusus dibutuhake kanggo nglindhungi saka radiasi gamma utawa sinar X.
Diarani manawa jarak tartamtu dibutuhake kanggo nyegah gelombang kejut lan gelombang panas
supaya ora dadi kritis. Kabeh iki bisa diitung.
Nanging sing ora dipikirake yaiku radiasi gamma.
Lan radiasi gamma iku persis sing nyebabake masalah kanggo awak utawa sel, amarga bisa nyebabake pegatan utas
sel lan degenerasi, sing bisa berkembang dadi kanker.
Lan aku nyebutake conto iki amarga kita uga ora ngerti apa-apa babagan elektrosmog, babagan frekuensi pulsa iki lan
babagan frekuensi sing digunakake kanggo teknologi nirkabel iki.
Kita tansah nduwé obsesi marang teknologi lan mikir, wah, iki apik tenan.
Ya, sapa sing ora kepengin ana ing panggonan cedhak ledakan kaya ngono? Kuwi sing dipikirake wong-wong ing wiwitan.
Pitakonané, kepiye iki bakal berkembang luwih lanjut?
Lan aku menehi conto iki amarga aku pengin ngomongake babagan sawijining studi, yaiku studi REFLEX.
Iki gambar mikroskop elektron saka DNA kita, bahan genetik kita. Kudu katon meh kaya benda langit.
Yen saiki diiradiasi nganggo sinar gamma, sing padha karo 1.600 gambar sinar-X – jumlah sing biasane ora ana wong sing tau kena
– banjur untai sel pecah, DNA pecah-pecah, lan katon kaya ngene.
Iku wis dingerteni. Mula saka iku diarani radiasi ionisasi. Radiasi ionisasi iku mbebayani.
Banjur ana kejutan kanggo ilmu pengetahuan manawa, sajrone paparan 24 jam marang ponsel biasa kanthi 1.600 MHz lan nilai SAR
sing ora tekan maksimum, yaiku 2 watt per kilogram nanging mung 1,3 watt per kilogram, gambar iki muncul – padha karo sing iki.
Lan padha kandha yèn iku dudu radiasi ionisasi, nanging wis ngrusak bahan genetik.
Lan banjur ana pitakon suwene pira sadurunge tumor muncul ing endi wae.
Iku panaliten REFLEX sing mbuktèkaké iki.
Iki nuduhaké efek genotoksik saka UMTS, sing biyèn dikenal minangka UMTS, saiki SS3-G, ing kakuatan medan sing sithik.
Panlitèn iki wis dikonfirmasi bola-bali. Iku ilmiah.
Yen panaliten bisa dikonfirmasi bola-bali, mula kowe kudu ndeleng panaliten kasebut.
Etika ilmiah mbutuhake kita ndeleng iki luwih jero.
Apa sing kelakon? Lan kowe ora bakal pracaya, nanging iki pancen bener.
Profesor Lerchl, mantan ketua Komisi Perlindungan Radiologis Jerman – aku tansah mikir yèn Komisi Perlindungan
Radiologis kuwi ana kanggo nglindhungi masarakat saka radiasi.
Nanging sing kelakon ing kene malah kosok baline, yaiku radiasi dilindhungi lan diijini supaya terus nyinari.
Dheweke miwiti kampanye fitnah marang para panaliti, ngaku yèn panaliten iku dipalsukaké – lan yèn iku kalebu sing paling ala.
Banjur dhèwèké ngaku yèn asistené wis tresna marang profesor sing nindakake panaliten refleks iki.
Lan banjur dheweke ngidini pers nyebarake kabar iku.
Dadi iki ora ana gandhèngané karo karya ilmiah sing bener, nanging mung serangan ngisor tali pinggang.
Lan butuh pirang-pirang taun sadurunge bocor ing media yèn Profesor Lerchl iki wis
didakwa. Dadi, iku fitnah ing tingkat paling dhuwur.
Nanging wong-wong tetep pracaya. Padha kandha, ya, asisten sing lagi tresna, dheweke ngapusi asil panaliten.
Lan kuwi ora kaya ngono. Wis kabukten. Nanging butuh pirang-pirang taun, ngliwati kabeh pengadilan. Mangkono carane.
Lan yen kita maju luwih adoh lan ndeleng apa sing sejatine bisa kelakon ing jero sel lan kenapa
patah-patahan untai sel iki kelakon, saiki kita uga wis ngerti.
Iki saka panaliten Prof. Dr. Martin Pall.
Dadi, ing kene kita duwe membran sel. Ing ngisor iku sisih njero, ing ndhuwur iku sisih njaba.
Kalsium sing nduwèni muatan positif kaping pindho meh ora tau mlebu.
Sodium lan magnesium, umpama, kudu diijini mlebu amarga iku dhasar penting kanggo mbangun sel.
Nanging kalsium kudu diwatesi supaya ora mlebu.
Nalika kalsium mlebu ing sistem, masalah diwiwiti. Lan kuwi sing wis dibuktèkaké déning Martin Pall.
Iki ngasilake superoksida lan oksida nitrojen, sing banjur nyawiji dadi peroksinitrite. Iki minangka radikal sing paling kuat.
Iku kuwat banget nganti mung ngusir elektron saka sel. Banjur sawetawis bagean selé ambruk.
Lan kuwi banjur bisa ana ing membran sel. Bisa ana ing mitokondria. Bisa nemtokake protein.
Iki uga bisa ana ing sel punca utawa ing DNA.
Mangkono iku sababé sanajan radiasi non-ionisasi bisa ngrusak materi genetik kita.
Iki ateges yèn frekuensi luwih dhuwur, siklusé luwih cendhak – sing bakal tak balèni mengko – lan kita ngalami
stres oksidatif luwih abot, yaiku stres nitrosatif sing pancen mbebayani banget lan tenan ngrusak awak.
Kenapa kita wis tekan 50% ing statistik kanker minangka panyebab pati?
Maksudku, kuwi lumrah ing kalangan wong-wong sing nggunakake ponsel.
Kahanan kuwi ora kaya ngono kanggo wong pribumi ing panggonan tartamtu sing bisa nganggo
stasiun internet ing kantor pos utawa sing padha.
Kenapa kene? Maksude, iki mung pitakon apa kowe pengin ndelok utawa ora. Lan aku ora
mikir kita bisa ngalihaké pandangan suwé manèh.
Uji lapangan skala gedhe saiki lagi ditindakake. Miturut prinsip, kita duwe agensi federal
utawa komisi sing bakal nglindhungi kita saka iki.
Saiki aku bakal njupuk conto saka Jerman, Kantor Federal Perlindungan Radiasi.
Iki pernyataan misi kita: Kabeh radiasi kudu dijaga supaya sakendah-endahé.
Lan banjur salah siji pimpinan BfS iki teka lan kandha marang wartawan: "Resiko 5G pancen
kudu ditliti, nanging mung sawisé diluncurake."
Iki uji lapangan, iki babi guinea.
Kita bakal ngawasi lan nyumurupi pengaruh jinis antena anyar marang paparan populasi ing proyek riset.
Sampeyan iku proyek riset sing lagi dipantau lan diamati – Komisi Perlindungan Radiasi!
Sayange, kahanane ing Swiss ora beda adoh.
Yen saiki kita ndeleng kahanan hukum ing babagan iki, ana sawetara pasal ing Konstitusi Federal sing nyatakake, umpama,
manawa saben wong nduwé hak marang integritas fisik lan mental.
Sayange, iki ora kaya ngono maneh karo teknologi iki.
Bocah-bocah lan para mudha nduwé hak kanggo perlindungan khusus marang integritasé.
Dadi kenapa ana gagasan masang Wi-Fi ing sekolah lan taman kanak-kanak nalika para mudha kudune
diwenehi perlindungan khusus? Ana sing ora klop kene.
Lan kita ora ngerti apa tegese kuwi. Konstitusi Federal saktenane kudu luwih diutamakake tinimbang kabeh liyane.
Ayo padha ndeleng luwih jero panaliten iki. Iki saka Karl Hecht.
Kita weruh sel saraf. Iki sel sing banjur nyambung karo sel liyane liwat buntute.
Lan supaya sinyal bisa dikirim, dibutuhake lapisan isolasi.
Lapisan isolasi iki dumadi saka sel Schwann, sing digawe saka mielin.
Mielin kabangun kanthi vitamin B12.
Iki salah siji sebab kenapa para vegan lan vegetarian luwih angel ngadhepi elektrosmog
tinimbang wong sing mangan daging, bisa diomongake.
Yen kita duwe B12 sing cukup, kita bisa nggawe isolasi sing apik lan ora pati kena pengaruh.
Nanging sing saiki ditemokake Karl Hecht yaiku radiasi gelombang radio EMF, lapangan elektromagnetik iki,
alon-alon ngrusak selubung mielin – nganti saraf dadi kabuka.
Dadi, supaya cetha, kutipan saka Profesor Karl Hecht: "Radiasi saka radar, ponsel – kalebu 5G lan 2G lan kabeh ing
antarané, kalebu Wi-Fi – bisa alon-alon ngrusak isolasi saraf."
Mula sarafmu pancen ana ing pinggir.
Lan iki dhèwèké, Karl Hecht. Lan penting kanggo ngerti sepira akèh panaliten apik sing ditahan ing bidang iki.
Maksudku, aku wis ngandhani kowe bab hukum.
Sejatine, kita wis duwe bukti sing cukup manawa iki kudu dibongkar.
Iku bagéan sing angel. Dadi apa sing lagi ditindakake? Padha nyoba nutupi.
Banjur aku bakal ndeleng kepiye kuwi kelakon, umpama.
Profesor Karl Hecht mriksa macem-macem panaliten kanggo sawijining otoritas telekomunikasi lan bisa mbuktekake
yèn telpon seluler nyebabake masalah kesehatan sing serius.
Apa sing kelakon? Karyané ilang tanpa tilas ing ruang ngisor tanahé panguwasa; dhèwèké ora diijini nerbitaké.
Dheweke wis ngerti, nanging dheweke ora diijini mbukakake.
Utawa ing Amerika, George Carlo nemokake paningkatan sing cetha ing angka tumor ing antarane pangguna
ponsel ing panaliten ponsel paling gedhé ing Amerika.
Para pemberi dana nglarang nerbitake. Dr. Carlo ora manut. Dheweke kelangan pakaryane.
Omahé dibakar – kabukten yèn iku pembakaran sengaja – lan reputasiné dadi rusak.
Dadi kowe pungkasané perang nglawan wong ing tingkat sing saktenané pancen ora adil.
Kuwi sing kelakon marang wong-wong sing teliti lan nduwèni sikap etis lan bener. Lan aku
bisa menehi akèh conto liya kaya ngéné iki.
Kutipan saka Prof. Dr. W. Ross Adey. "Kita wis ngerti banget manawa sinyal pulsed nduwèni pangaruh sing luwih kuwat
marang manungsa tinimbang sinyal non-pulsed. Gelombang mikro pulsed ngganggu proses biologis kanthi jero."
Dadi kuwi sinyal denyut. Lan saiki iki sing saktenane ditemokake Dr. Carlo.
Dheweke nindakake eksperimen karo kéwan, mesthi waé, lan uga karo kultur sel, kanggo ndeleng
apa pengaruh radiasi iki marang kéwan lan sel.
Dheweke ngetokake obyek-obyek kasebut marang radiasi pulsed iki lan banjur nyumurupi manawa, ya, degenerasi
sing berkembang dadi kanker kelakon kanthi relatif cepet.
Banjur dhèwèké mikir gagasan kanggo ngisi bolongan-bolongan mau nganggo swara atmosfer sing mung dijupuk saka bumi.
Komunikasi ora keganggu amarga iku. Sistem terus mlaku tanpa ana masalah.
Nanging sing kelakon banjur yaiku tikus-tike slamet, lan sel-sel ing piring Petri-e ora mbentuk tumor maneh.
Dheweke wis nemokake solusiné, apa sing bisa kita lakoni. Kowe pancen kudu nimbang kuwi.
Lan mulane dheweke dadi ora dipercaya. Mulane laboratoriumé dibakar, omahé uga dibakar.
Wong bisa uga takon marang awake dhewe kenapa, apa sing ana ing mburine?
Lan mbok menawa aku bisa mbantu sethithik, menehi kowe dorongan.
Ing rékayasa génétik, gelombang mikro pulsed intensitas rendah digunakaké kanggo ngenalaké gén lan ngowahi sèl tartamtu.
Sing kowe deleng ing sisih tengen iki yaiku pakis biasa.
Lan gen saka kunang-kunang ditanamake ing pakis iki. Mula saka iku, pakis iki dadi padhang.
Iku nyenengake sacara ilmiah. Kaya nyusun Lego kanthi cara anyar. Sepira masuk akalé isih kudu dideleng.
Nanging sing nggumunake yaiku kanthi urutan impuls iki, organisme kita luwih mbukak marang owah-owahan.
Lan ing wektu nalika vaksin RNA lagi nyebar, pulsing iki pancen ora dadi prioritas utama. Iki pancen kudu kita hindari.
Lan kita mung bisa ngindhari ing lingkungan kita dhéwé.
Kita mung bisa nyegah iki ing sekolah lan taman kanak-kanak supaya kesulitan ora muncul ing kana uga.
Amarga gen manca banjur dikenalké luwih cepet. Iki teknik sing digunakaké ing laboratorium.
Lan kuwi ngelingake aku marang Kode Nuremberg. Eksperimen marang manungsa dilarang.
Amarga gelombang mikro pulsed durung ditliti keamanané kanggo jangka panjang, prinsip iki dilanggar.
Persetujuan sukarela pancen penting banget kanggo eksperimen ing manungsa.
Kode Nuremberg diterbitake sawisé Perang Donya II kanggo nyegah eksperimen manungsa maneh kaya sing ditindakake déning Nazi.
Nanging kuwi pancen sing sayangé saiki lagi ditindakake sacara global.
Lan kita mung kudu sinau mangerteni sistem iki lan banjur sinau carane nglindhungi awake dhewe kanthi
bener. Ora ana cara liya kanggo ngliwati taun-taun kasebut.
Lan aku pengin ngandhani sampeyan bab sing sacara teknis penting kanggo dipahami. Iku kemiringan sisih saka sinyal.
Ing kene kita duwe lereng sing rada landhep. Dadi meh adhedhasar gelombang sinus alami sing nyebar kaya ngene.
Dadi, yen suduté luwih landhep, sinyalé luwih kompatibel sacara biologis.
Elektroniké alon lan butuh daya luwih akeh. Kuwi wis dicathet. Padha kandha, oke, kita bakal nyepetake suwéné urutan.
Dadi yen aku mung bisa menehi pulsa sing cendhak banget, aku butuh listrik luwih sithik.
Iku banjur – nanging banjur kabentuk lereng sing curam, lan kuwi persis sing sacara biologis luwih
mbebayani. Lan kuwi sing bisa kanthi cepet ngganggu DNA kita.
Wi-Fi lan Bluetooth ana ing kisaran iki. Wis ana bedane antara ngoperasikake Wi-Fi ing 2,45 GHz lan
ngoperasikake ing 5 GHz. Ing 5 GHz, frekuensine luwih dhuwur.
Lan sinyal Bluetooth kadhangkala nduwé pinggiran sing landhep banget. Luwih landhep pinggirané,
ya iku luwih landhep outputé, luwih angel iki.
Lan saiki muncul masalah sing ana gandhengane. Nalika kita ngukur iki, nilaine sing paling dhuwur sing penting.
Nanging, kita uga bisa ngetung nilai rata-rata.
Lan karo sinyal pisanan, padha isih relatif cedhak, lan karo sinyal kapindho, masalahé yaiku
dibutuhaké piranti pangukur sing banget cepet.
Isih durung ana piranti pangukur sing cukup cepet kanggo 5G. Sampeyan kudu ndeleng 5G sacara matematis.
Lan aku bakal nuduhake carane nindakake kanthi ringkes.
Prancis wis mewajibake supaya 5G diukur kanggo nemtokake sepira kuwat paparané.
Lan impuls cekak iki ora bisa dideteksi dening piranti pangukur apa wae.
Padha kandha, oke, mula pulsé bakal dibekuk supaya tahan cukup suwe kanggo diukur. Lan kuwaté 24.000 watt.
Nanging mung 300 watt sing kasebut ing aplikasi bangunan. Napa? Amarga nilai rata-rata iku banget sithik.
Mangkono kita mlebu ing jagad kemasan sing ngapusi. Adil yen diomongake yen teknik iki bisa
digunakake kanggo adol akèh produk sing ngapusi saiki.
Lan aku bakal nuduhake iki nganggo conto sing prasaja banget.
Saben uwong wis tau ngetok paku menyang tembok.
Lan saiki kita bakal nindakake stroke. Iku palu sing mlebu.
Dadi kita duwe tekanan lan wektu minangka loro komponen sing melu ing kene.
Lan yen saiki kita ngukur pengaruh ing paku iki, kita ana ing watara 800 kilogram mung ing pecahan detik. Dadi
kowe bisa ngomong yèn nilai puncaké yaiku 800 kilogram.
Nanging yen saiki kita njupuk nilai rata-rata lan ngetung rata-rata jeda antarane denyut individu, sing
uga ana ing kene, mula kita tekan maksimal 2 kilogram.
Dadi, yen saiki sampeyan nyambungake lan ndeleng teknologi pangukuran – aku wis kandha, kita mung bisa
ngukur pengaruh 5G, umpama, utawa malah Wi-Fi cepet, marang awak nganggo piranti paling unggul.
Lan pitakonku, apa sing nyebabake lara ing jempol nalika selip, nilai puncak utawa nilai rata-rata?
Dadi yen kowe mencet jempolmu nganggo bobot 2 kilogram, jempolmu ora peduli. Nanging yen nganggo
bobot 800 kilogram, jempolmu bakal dadi biru banget.
Lan ing teges kias, nalika ngomongake polusi elektrosmog, cetha manawa nilai puncak uga
dadi masalah ing kene, dudu nilai rata-rata.
Ayo padha ndelok Parlemen Federal lan apa sing wis kelakon ing kana ing taun-taun pungkasan.
Desember 2016, Dewan Penasihat ngendika "Ora kanggo nambah wates".
Lan kenaikan nilai wates iki penting kanggo industri komunikasi seluler amarga, yen padha ngetung kanthi bener, padha
nyadari yen 5G ora bakal bisa maneh nganggo nilai wates saiki.
Sanajan kowe bisa curang sethithik karo nilai rata-rata.
Ing taun 2018, House of Lords negesake maneh: "Ora, ora ana kenaikan ing nilai wates." Dadi upaya
bola-bali ditindakake kanggo munggahake mung sethithik?
Ing wulan April 2020, Dewan Federal dhéwé nyatakake yèn ora péngin ngendhokaké watesan.
Ing Juli 2020, 85% saka populasi ora kepengin ana pelonggaran pangaturan.
Ing Februari 2021, FOEN banjur bakal nerbitake rekomendasi penegakan supaya 5G bisa diwujudake wiwitane.
Lan banjur bakal dilegalake dening Dewan Federal ing Desember 2021.
Lan iki ngidini pangirim sing sepuluh kaping luwih kuat, amarga itungan rata-rata sing wis dimodifikasi iki.
Dadi karo 5G, iki ateges radiasi bisa loro setengah nganti sepuluh kaping luwih akeh.
Oke, saiki aku bali menyang ibu jari.
Yen kowe mencet jempolmu nganggo gaya 2 kilogram, kekuatane dadi rada luwih gedhe nganggo gaya 20 kilogram.
Dadi kuwi sing saktenane kelakon. Lan banjur padha diijini njupuk rata-rata enem menit.
Dadi sampeyan bisa ngukur sajrone 6 menit lan banjur kabeh bakal dirata-ratakake.
Aku bakal bali maneh marang tes asam iki mengko.
Iku ateges paku kuwi didorong mlebu nganggo gaya 2 kilogram. Sing mesthi ora mungkin.
Dewan Federal banjur menehi komentar: "Amandemen iki ora ngendhokake watesan sing kacathet ing Peraturan NIS."
"Mangkono pangayoman kesehatan preventif dijaga." Sing ora bener.
Saka sudut pandang teknis lan biologis, iku goroh sakabehe.
Kutipan saka Carl Friedrich von Weizsäcker pas banget ing kene:
Pandangan donya fisik ora salah ing apa sing diaku, nanging salah ing apa sing diparingi.
Dheweke kandha babagan kanca-kancané ing bidang sains, kabèh wis ngerti, kowe neliti soko, lan
apa waé sing ora bisa diterbitaké mung diilangi.
Lan sayangé, kuwi wis dadi praktik lumrah ing ilmu pengetahuan saiki.
Iki nyurung sawijining siswa SMA ing Jerman, cedhak Munich miturutku, ngomong: "Oke, kita bakal nindakake riset dhéwé."
Yen sains ngidini awake dhewe dirusak kaya ngene iki, mula kita bakal nindakake dhewe.
Padha nyewa mikroskop lapangan peteng lan njupuk conto tindak lanjut kanthi mung njupuk getih
saka kuping. Tansah saka panggonan sing padha.
Ilmu pengetahuan tegese kowe tansah kudu bisa mbaleni, mula kowe kudu netepake aturan sing cetha.
Lan padha takon pitakon, apa pengaruhe saka telpon seluler?
Ing kene kita weruh gambar lapangan peteng. Kita weruh trombosit getih abang, sing saktenane
pancen bebas banget sadurunge nggunakake ponsel.
Lan sawisé obrolan cekak liwat telpon seluler, getihé para mudha iki wis owah.
Mung telpon rong menit, getihé wis béda.
Lan sing nggumunake yaiku ora mung getihé wong sing nyedhaki telpon seluler ing kupingé, nanging uga ana wong liya
sing dites, sing ana loro meter adoh, lan getihé uga lengket.
Dadi ora mung amarga jaraké, nanging sinyalé sing nyebabaké getih mbentuk gulungan dhuwit iki.
Lan nalika kuwi kelakon, asupan gizi kanggo sakabèhé awak dadi luwih ala lan masalah dadi saya tambah akèh lan saya abot.
Iku ateges kita pancen ora bisa tekan wates termal.
Ing kéné kita weruh panjelasan babagan nilai wates sing biasané digunakaké, kaya sing digambaraké.
Sawisé telpon suwéné 15 menit, miturut sing tak ngerti, awak ora kena dipanasaké luwih saka 2 derajat.
Iki gambar termografis sing cetha nuduhake iki.
Dadi kowe mung nggunakake nilai wates kanggo mriksa apa kabeh iki lagi kepanasan.
Lan yen saiki kita bali menyang panaliten iki, yaiku Panaliten Pemuda, ing sisih kiwa, telpon
seluler durung kelakon, mula getih isih apik.
Lan sawisé telpon telung menit, kowe pungkasané nduwé gulungan dhuwit iki.
Lan ora mung kanggo wong sing nyedhaki ponsel langsung ing kupinge, nanging uga kanggo wong liya ing sacedhake.
Ora perlu sinyal sing kuwat banget kanggo ngganggu awak. Iku ngelingake.
Mulane, ing taun 2011, WHO nggolongake radiasi telpon seluler minangka bisa nyebabake kanker.
Iki tingkat bebaya sing padha karo pestisida, DDT, kloroform, lan logam abot.
Dadi yen sampeyan masang Wi-Fi ing kelas utawa sekolah, luwih becik sampeyan ngajak murid-murid
nggarap DDT utawa pestisida ing pelajaran biologi.
Iki bisa dibandhingake. Lan kuwi dudu aku sing ngomong, nanging WHO. Amarga tingkat bebaya padha.
Apa wates-wates iku nglindhungi? Iku pitakoné. Pitakon sabanjuré.
Aku nyoba nerangake iki nganggo gambar sing prasaja banget.
Iku mesthi mung beban jangka cendhak.
Dadi sel-sel bisa dadi panas watara siji utawa loro derajat sawisé ana efek termal.
Iku ora nyebabake demam dhuwur, mula isih bisa ditahan.
Nanging apa sing ditindakake dening paparan jangka panjang ora kalebu ing kono.
Iki diarani efek non-termal. Lan iki persis sing nyebabake rasa ora nyaman.
Mung iki sing ngganggu keseimbangan biologis. Kuwi masalahé.
Ngukur maringi kajelasan; iku pérangan penting saka proses. Iki pancen nyenengake.
Dadi, nalika aku mlaku-mlaku ing omah nganggo piranti ukur prasaja, utamane nalika ndeleng amben-amben, lan ana
router Wi-Fi ing kamar jejere, sinyalé gampang nganti 1000 mikrowatt saben meter persegi liwat tembok.
Iku kerapatan fluks daya ing kaca iki.
Yen kita ndeleng para ahli biologi bangunan saiki, padha kandha yèn iki wis dadi beban sing ekstrim suwé.
Bebarengan karo para ahli kesehatan lingkungan, padha nyelidiki apa sing isih ditampa dening awak lan apa sing kakehan.
Lan kita wis weruh yèn luwih saka 100 mikrowat saben meter persegi wis kakehan.
Dadi yen tanggane nduwé kantor ing sisih liya saka kamar bocah-bocah, iki sing katon.
Undhang-undhang ngidini 60.000 mikrowat saben meter persegi.
Yen aku saiki nggunakake piranti iki , saiki aku wis luwih saka 1.000.
Iku isih relatif alus; yen aku munggah menyang kana, aku bakal luwih kena paparan.
Dadi, ing kéné ing kamar iki, kita kanthi cepet ngluwihi 100 mikrowat saben meter persegi.
Lan iki mesthi dhaptar sing penting kanggo papan turu, yaiku kanggo manggon suwé.
Aku saiki ora kuwatir babagan kowe, lan uga ora kuwatir babagan piranti iki kanggo aku dhéwé.
Aku bisa uga sirahku rada lara, nanging bakal mari.
Yen aku ora terus-terusan nglebetake awakku ing paparan iki, mesthine ora bakal ana masalah.
Lan saiki kita takon, kepiye wates-wates iki ditemtokake?
Lan banjur ana watesan emisi, contone, sing ateges papan kerja sing duwe 9 yuta. Dadi, padha diijini nindakake kuwi.
Lan watesan kasebut ditemtokake dening sing diarani "ICNIRP" (Komisi Internasional
babagan Perlindhungan Radiasi Non-Ionisasi).
WHO banjur nerusake informasi iki marang macem-macem panguwasa pamaréntah, sing nampa tanpa mriksa kalebu pengadilan.
Lan sing menarik yaiku manawa iki sawijining asosiasi pribadi.
Kita ora bisa mung mlebu kono. Kowe kudu diundang, lan kowe bakal luwih kamungkinan diundang yen kowe duwe hubungan raket
karo industri ponsel. Kaya kanca Swiss kita, Martin Röösli.
Lan watesan-watesan iki banjur gampang wae ditampa.
Iki sejatine padha karo klub rally utawa klub balap motor, sing diijini netepake wates
kacepetan paling dhuwur ing kutha. Kuwi versi cekaké.
Dadi, watesan Swiss uga adhedhasar ICNIRP.
Populasi nduwèni 5 nganti 6 volt saben meter.
Iku maringi kita 60.000 mikrowat saben meter persegi, sing banjur maringi kita 9 yuta
mikrowat saben meter persegi kanggo stasiun kerja.
Lan amarga banjur padha nemokake yèn iki ora cukup kanggo 5G, padha nambah faktor kasebut dadi 15 kaping kanggo populasi.
Iku mung aritmetika prasaja. Tanpa tenanan ndeleng panalitèné.
Iku sing sejatine kedadeyan karo asosiasi ICNIRP iki.
Ing taun 2000, Pengadilan Federal Swiss wis nyatakake manawa nilai wates ora kudu ditemtokake adhedhasar pertimbangan medis,
nanging adhedhasar kelayakan ekonomi lan kelayakan teknis.
Dadi, apa sing diomongake industri ponsel luwih penting tinimbang apa ana papat bocah sing
bakal kena kanker sakwisé wektu amarga Wi-Fi.
Lan Pengadilan Administrasi Bern maju siji langkah luwih adoh.
Populasi ora nduwé hak kanggo risiko nol.
Nilai wates mung kanggo njaga karusakan supaya tetep ing wates sing wajar.
Dadi, sirahmu dhewe iku wates sing wajar.
Pira kasus kanker sing banjur bisa ditrima utawa ora bisa ditrima ora kacathet ing kene.
Penting kanggo mangerteni manawa ora kabeh wong nandhang sangsara saka iki. Iku pancen penting banget.
Ing kedokteran, kita ngomong babagan sing diarani kapasitas penyangga. Saben awak bisa nyangga masalah.
Saiki aku ngasilake elektrosmog ing wangun tetes. Lan sapa waé sing waras utawa nduwé daya
tahan sing apik kandha yèn iki ora dadi masalah.
Saiki teka praktik pangukuran kula, sing wis kula gunakake luwih saka 30 taun.
Aku wis ketemu akèh wong sing kandha yèn aku ora tau nduwé masalah.
Lan banjur, saka sasi siji menyang sasi sabanjure, aku ora bisa maneh nyekel piranti kuwi ing tanganku, aku ora tahan
maneh karo Wi-Fi ing flat. Aku ora ngerti apa sing kelakon.
Miturut medis, kapasitas penyanggaé wis entek.
Lan sing menarik yaiku gejala mung muncul nalika kapasitas buffer wis entek utawa tong lagi arep kebak.
Aku nuntun wong nganggo aturan 4 A. Sing kapisan tegese 'Nyingkiri'.
Jaringan Wi-Fi nyebarake sinyal terus-terusan. Yen ora bisa dipateni, ora pantes ana
ing omah utawa ing sekolah. Kuwi panemuku.
Jarak iku bab kapindho. Kuwi sing tak coba ajak rembugan karo guru iki lan kepala sekolah, supaya Wi-Fi dipasang adoh.
Iku salah siji kemungkinan, pancen menehi panglipur. Apa iki bakal cukup ing jangka panjang angel diomongake.
Nglaras/nyerep banjur dadi A katelu. Ing kono dadi larang.
Dadi, nglindhungi omah bisa cepet mbutuhake biaya antara 50.000 lan 100.000 franc Swiss.
Yen sampeyan banjur ngecat njaba nganggo lapisan pelindung lan banjur ngecat maneh nganggo lapisan cat liyane
ing ndhuwur, kabèh mau wis dialas kanthi profesional. Nggelari jendhela uga mbutuhake biaya sithik.
Lan A sing kaping papat yaiku ngembangake tahanan fisik supaya kapasitas cadangan tetep terjaga lan ora suda. Iku penting.
Lan kanggo nyimpulake kanthi cekak, kanggo sampeyan, kita kabeh wis tau ngedorong bocah ing ayunan.
Lan sing kita weruhi yaiku mbutuhake kekuwatan gedhe ing wiwitan, nanging sawisé kuwi sanajan dorongan paling cilik wis cukup.
Lan kuwi persis sing kelakon karo elektrosmog.
Ing wiwitan, kita kena paparan sing kuwat. Aku wis krungu saka kabeh wong sing dadi elektrosensitif yèn
padha kakehan cedhak karo antena kuwat suwéné banget.
Apa iku Wi-Fi, menara telpon seluler, utawa telpon selulermu dhéwé.
Yen sinyal kuwat banget lan suwé banget, sinyal asing iki dipalu mlebu ing awakmu, banjur sanajan sinyal sing
paling cilik wis cukup. Implus sing ringkih banjur cukup.
Apa kabeh iki bisa digayuh... Aku tau nulis buku babagan elektrosmog. Buku kuwi ora dadi bestseller, aku
bisa ngomong kuwi, nanging kuwi penting kanggo aku.
Wektu kuwi aku nyoba mangerteni panaliten-panaliten mau, paling ora ing wangun ringkesan,
lan aku nyimpulake kabeh mau ing siji gambar.
Lan kuwi sing mateni. Iku nyerang saben wong ing panggon sing ringkih.
Yen kabeh wong padha duwe sirah pusing sing padha utawa tumor sing padha, mesthine wis suwe ilang.
Nanging amarga saben wong nduwé titik ringkih sing béda-béda, ora gampang mbuktekaké
sacara ilmiah. Sayangé, kuwi pancèn kedadéyané.
Lan sampeyan bisa weruh manawa wiwit saka sirah mumet, mental blok, kinerja mudhun, masalah konsentrasi nganti alergi,
neurodermatitis, jaringan otot, hiperasiditas jaringan, nyeri migrasi, rematik jaringan alus utawa aritmia kardiovaskular,
serangan jantung – aku ora nggawe iki, iki mung ringkesan saka apa sing dituduhake panaliten manawa
bisa dipicu utawa parah banget amarga elektrosmog.
Kenapa kita nindakake iki marang awak dhewe? Kenapa premi asuransi kesehatan kita munggah banget saben taun?
Dadi aku mikir penting kanggo ndeleng sambungan silang iki.
Iki ditindakake dening sawijining wanita sing jenenge Isabel Wilke, sing makarya ing Elektrosmog-Report lan ngentekake 30 taun
mriksa siji panaliten sawisé sijiné, nyoba mangerteni. Minangka ahli biologi sing nduwèni gelar ing biologi, dhèwèké uga nduwèni
latar biologis kanggo nindakake iki lan nyimpulake kabèh mau.
180 dhokter lan ilmuwan padha kagum banget marang panaliten sing ditindakake déning dhèwèké. Dadi iki panaliten tinjauan.
Dheweke ora nindakake riset dhéwé; dheweke mung nganalisa lan ngevaluasi riset.
Banjur kowe nyadari, ya, kowe pancen kudu mangsuli kuwi.
Lan nalika akèh dhokter sing nandatangani, padha kandha, "Hei, kita kudu ndeleng luwih jero."
Kita ora bisa mung nutup mripat lan nglirwakake.
Lan kuwi nggawa aku marang pokok pikirane kenapa jaringan Wi-Fi ora kudu dipasang ing sekolah utawa ing omah.
Sing kapisan yaiku perlindungan bocah.
Dadi kita weruh ing kene yèn bocah umur limang taun nampa sinyal sing luwih jero mlebu otak tinimbang bocah umur sepuluh
taun utawa wong diwasa. Mula kita kudu nglindhungi bocah-bocah.
Titik. Kedalaman penetrasi termal ing bocah luwih gedhé tinimbang ing wong diwasa.
Kita ora bisa nyimpulake saka pengalaman kita apa sing dialami bocah.
Aku ngomong karo loro bocah dina iki lan takon marang dheweke kepiye kabaré. Lan aku
weruh cetha yèn dheweke bisa ngrasakaké kuwi.
Nanging yen ora ana sing takon marang dheweke, dheweke mung nyoba ngimbangi iki ing jeroné dhéwé. Pitakonané, kanthi rega apa?
Owahan sel non-termal. Sawijining ilmuwan nggawe tikus-tikus ngobrol liwat telepon sajrone 20 menit saben dina.
Ora, dheweke ora nindakake iku dhewe, ora kanthi mandiri.
Nanging padha kena radiasi sing adoh ing ngisor watesan sing diijini.
Lan piye otaké nanggapi kuwi? Ya, kabèh bintik peteng kuwi wiwitan tumor.
Napa ora ana Wi-Fi? Iki babagan kelenjar adrenal, adhedhasar apa sing wis tak amati.
Lan mbok menawa akèh saka kowe kabeh bisa ndhukung kuwi.
Ritme 10 hertz saka hotspot Wi-Fi ngaktifake kelenjar adrenal.
Lan kuwi sing mbebayani: ing wiwitan, kowe krasa wow, aku nduwé luwih akèh energi. Akhiré, aku nduwé energi manèh.
Wi-Fi iki ora bakal dadi masalah. Aku nduwé energi luwih akèh. Napa kowe nduwé energi luwih akèh?
Amarga luwih akeh adrenalin lan kortisol sing dileupasake.
Adrenalin iku hormon daya sing pancen menehi kowe kekuwatan.
Lan yen kowe ora bisa ngeculake stres ing gym, cara paling apik yaiku debat.
Akeh sekolah wis nyadari yen sakwise masang Wi-Fi, tingkat agresi munggah kanthi cepet, ana luwih akeh agresi
ing antarane bocah-bocah lan ora ana maneh saling ngerti.
Ora ana maneh rembugan, kabeh diselesaikake nganggo tinju.
Dadi kuwi ana gandhèngané karo adrenalin iki.
Lan banjur teka masalahé: suwéné.
Lan kowe ora nyadari kuwi nalika wis tuku Wi-Fi.
Sampeyan nyadari sawisé rong, telu, utawa limang taun.
Yen kelenjar adrenal terus-terusan diaktifake, pungkasane bakal kehabisan cadangan. Lan banjur kelelahan dadi asilé.
Dadi aku bakal ngomong, lan iki adhedhasar 30 taun pengamatan, saben wong pungkasane kesel amarga Wi-Fi.
Dadi, wong-wong sing ora mateni lampu ing wayah bengi, mangga digatekake iki.
Lan kowe ora nyadari kuwi saka seminggu menyang seminggu sabanjure.
Nanging ing jangka panjang, sampeyan bakal ngrusak kelenjar adrenal nganti tekan titik kelelahan.
Aku ora ngerti persentase burnout saiki sing bisa disebabake déning teknologi ponsel lan Wi-Fi
kita, nanging persentase kuwi mesthi bakal dhuwur.
Lan banjur kita uga nduwé kortisol ing kelenjar adrenal, sing nyepetake panguraian awak.
Pecahing awak ateges asam amino lagi dipecah ing endi wae.
Yen iku pembuluh getih, ya, bocoran getih kamungkinan ana.
Nanging kowe uga bisa nyebabake degenerasi ing otak nganggo iku. Degenerasi dudu bab sing kudune dadi tujuan.
Iki ora babagan cadangan lemak ing sakubenge weteng, nanging babagan zat penting sing banjur
dipecah. Kuwi tugase kortisol jangka panjang.
Wiwitané, kortisol digunakaké kanggo mecah apa waé sing radang. Nanging sawisé ora ana apa-apa manèh, kortisol terus mecah.
Kenapa ora ana Wi-Fi? Kabeh iki babagan gelombang otak. Lan kuwi pancen penting.
Gumantung marang aktivitas lan wektu ing dina, frekuensi utama ing otak owah.
Iki bisa digambarke nganggo elektroensefalogram.
Kita duwé gelombang otak sing penting, yaiku alfa. Iki ana ing antarane 8 lan 12 hertz. Iki minangka
kahanan tangi, nanging kahanan tangi sing santai.
Ing tengah-tengah kabeh ana irama 10 hertz saka piranti Wi-Fi.
Iku beta. Iku wektu kita mlebu ing aktivitas. Saiki aku ana ing aktivitas. Saiki aku pancen ana ing beta.
Lan yen aku terus kaya ngene, aku uga bakal tekan negara gamma. Iki bisa diukur ing otak.
Yen kowe yakin marang soko, mula kowe nyabrang ambang saka beta menyang gamma ing ndhuwur 30 hertz.
Nanging kuwi ora mung siji-sijine. Kowe uga butuh gelombang theta ing ngisoré. Iku 4 nganti 7 hertz.
Iku panggonan sing kita tuju nalika mlebu fase turu. Lan sing paling ideal yaiku nalika kita uga mlebu fase delta.
Delta iku turu jero. Lan persis ing rentang delta iki proses ndandani awak lumaku.
Yen saiki kita tansah duwe irama 10 hertz ing sacedhake wengi, kita nyegah otak supaya ora mlebu ing theta lan delta.
Kita nyegah awak supaya ora bisa ngregenerasi dhéwé lan ora bisa mari ing jerone awaké dhéwé.
Lan iki sawijining bab sing tak temokake rong dina kepungkur ing Diagnose Funk. Iki pancen nggumunake aku banget.
Sakit sing mendiagnosa dhéwé yèn sirahé nyeri nalika lan sawisé makarya ing kantor rancangan mbukak, yaiku ana
Wi-Fi lan kamungkinan ana antena ponsel ing njero ruangan.
Ing kéné kita wis nggambaraké irama 10 hertz. Lan sampeyan bisa weruh ing pola gelombang otak yèn irama 10 hertz iki ana.
Kuwi sing tak kandhakake ing wiwitan. Kanggo aku, iku ana ing mataku nganggo kilatan
stroboskopik iki, yaiku nganggo 10 hertz iki.
Otak nyekel frekuensi iki. Lan sinau frekuensi iki.
Nanging otak nduwèni neuroplastisitas. Iki ateges sinau saklawasé urip yèn kita bisa ngalami kabèh pola gelombang otak.
Lan yen saiki kita nyetel piranti sing meksa kita mlebu gelombang otak alpha iki lan mung
ngluwihi gelombang liyane, mesthi bakal ana masalah.
Lan sing ngagetake aku yaiku pangukuran ing kene 30 jam sawisé paparan pungkasan.
Kanggo aku, kuwi meh ora mungkin, kajaba dheweke wis dadi elektrosensitif.
Lan banjur dheweke uga nangkep sinyal Wi-Fi, kaya sing tak tunjukake karo ayunan. Yen kowe banjur ngeculake ayunan mung
nganggo driji cilikmu, dheweke bakal nangkep sinyal Wi-Fi saka sakupenge lan ora maneh sinyal
Wi-Fi sing kuwat ing kantor kanthi tata letak mbukak.
Banjur dheweke ora bakal kelangan irama.
Lan nalika sampeyan ndhaptar frekuensi gelombang otaké, sing paling katon yaiku 10 hertz. Kuwi sing ditindakake Wi-Fi.
Nanging otak kudu nggambarake sakabehe spektrum. Yen kita pengin tetep sehat, kita butuh kuwi.
WLAN iku sawijining perkara sing ing jangka panjang nyebabake kahanan angel kanggo kabeh wong, tegese
mesthi bakal ana masalah. Kuwi minangka akibat sing logis.
Kenapa ora ana Wi-Fi? Kabeh iki babagan frekuensi alami.
Apa iku komunikasi seluler utawa Wi-Fi, yen kita duwe frekuensi eksternal, mung prakara wektu,
kekuwatan, lan cedhak karo antena sadurunge ana gangguan.
Lan banjur kita nduwé gambar kaya wanita iki ing kantor rancangan mbukak. Lan banjur kesulitan diwiwiti.
Lan saiki aku takon kanthi resmi, apa pantes ora nggawa komputer utawa laptopmu dhéwé? Mung amarga luwih praktis?
Sawise kowe tekan kene, butuh wektu cukup suwe kanggo mbalekake awakmu supaya seimbang maneh.
Oke. Kesehatan iku njaga nada awakmu dhewe. Lan njaga nada awakmu dhewe ateges kita kabeh ngaktifake gelombang otak.
Dadi aku ora mikir perlu nerangake kanthi rinci bab kuwi.
Ana akèh panaliten babagan demensia digital, yaiku kecanduan telpon seluler.
Aku bubar maca laporan babagan program detoks sing wis direncanakake nanging kudu dibatalake amarga
bocah-bocah padha kuciwa banget nalika kudu nyerahake ponselé.
Iku kecanduan ing tingkat paling dhuwur. Lan metadon ora cukup maneh ing kasus kaya ngono.
Kowe bisa ndeleng kepiye kahananku saka segi wektu. Iku lumayan apik.
Kenapa ora ana Wi-Fi? Iku kothak Pandora.
Iku pancen nggumunake aku. Kabeh wong tuwa sing kerja ing Google lan Facebook ora ngidini anak-anake
nggunakake produk sing dheweke dhewe ngembangake. Bayangna kuwi.
Anak lanang teka marang ibune lan kandha, "Aku uga pengin ponsel." "Ora, bapak sing nindakake."
Kowe ora bisa nduwé iki. Iki banget mbebayani.
Iki menarik. Padha ngerti kenapa padha nindakake kaya ngono.
Anak-anak ing Silicon Valley ing akèh kasus ora diidini nduwé ponsel utawa lungguh ing ngarep layar nganti
umuré 18 taun. Aku weruh kuwi ing artikel pungkasan.
Kenapa ora ana Wi-Fi? Ayo ndeleng peringatan-peringatan.
Iki saka Telekom, saka router Speedport ing bab "Informasi keamanan lan keamanan data":
Antena terintegrasi ing Speedport sampeyan, yaiku router Wi-Fi sampeyan, ngirim lan nampa sinyal
radio, umpama kanggo nyedhiyakake Wi-Fi sampeyan.
Aja nyelehake Speedportmu cedhak kamar turu, kamar bocah, lan ruang tamu supaya
paparan medan elektromagnetik bisa diminimalake.
Dadi pancen ana ing kana, ing ngendi saiki kowe bisa ngidini awakmu kanggo nindakake kuwi.
Kenapa ora ana Wi-Fi? Pengawasan, kontrol.
Iki sumbangan saka Kla.TV. Sayange, gambare kabur banget.
Iki wong-wong ing sawijining kamar sing dideteksi sacara matematis nggunakake sinyal, yaiku sinyal transmisi saka Wi-Fi.
WLAN ora mung ngidini nyeken kamar kanggo ndeleng apa sing ana ing njero, nanging uga ngidini
nglacak gerakan awak-awak sing obah ing kamar.
Sampeyan bisa maca iki banjur ndadekake katon nganggo program komputer.
Iki dudu gambar kaya sing biasane kita deleng ing televisi, nanging kudu digawe nganggo teknologi komputer.
Kontribusi iki saka loro universitas Amérika.
Baru-baru iki, sawijining universitas ing Jerman nggunakake AI kanggo mindhah 200 wong ing sawijining kamar lan
bisa ngenali kabèh kanthi akurasi meh 100%. Bayangna kuwi.
Ya, mesthi wae iki uga bisa ditindakake nganggo LED.
Dadi kita duwe pantulan, radiasi sing dipantulake, sing bisa dianalisis nganggo program komputer.
Kanthi AI, banjur bisa ditemtokake kanthi cetha apa padha turu bareng utawa padha berantem kanthi
cara tartamtu. Iki bisa diwaca liwat sinyal Wi-Fi.
Aku ora mikir padha wis nindakake kuwi ing saindenging panggonan, nanging yen kowe dadi wong sing mbok menawa ora
pati populer karo pamaréntah, mula kamungkinan gedhé yèn padha bakal nggoleki cara kanggo ngontrol kowe.
Lan kuwi bakal dikembangake mengko utawa mengko.
Neurosis kontrol sejatine wis ana suwé.
Kenapa ora ana Wi-Fi? Amarga ana alternatif.
Lan salah siji alternatif paling apik yaiku jaringan kabel.
Iku mung ateges kita kudu masang kabel. Apa kuwi ala banget?
Aku mikir iki malah apik kanggo bocah. Iki tumindak kanthi sadar.
Saiki aku nyambung karo donya kanthi nyetel iki.
Dadi, jaringan kabel sing dikenal minangka kabel Ethernet bakal dadi pilihan sing paling prasaja.
Lan saiki uga ana teknologi sing nggunakake LiFi. Iki sambungan cahya nirkabel. Ana macem-macem versi saka iki.
Ana sing nganggo LED, nanging uga ana sing nganggo inframerah.
Banjur kowe duwe ing lampu ing kamar, umpama. Lan ing jejere piranti kowe, kowe uga duwe pemancar panrima.
Lan banjur diangkut liwat cahya. Iki dijamin luwih ora mbebayani sacara biologis tinimbang
apa sing biasane kita lakoni karo elektrosmog.
Cahya inframerah pancen pilihan sing paling prasaja, miturut panemuku. Ana perusahaan-perusahaan sing wis bisa sampeyan pesen.
Ya, wong liya padha mati. Napa padha mati? Aku mung njupuk sedhela.
Parlemen negara bagian Bavaria nyaranake marang sekolah supaya ora nganggo Wi-Fi wiwit taun
2007. Padha kepengin jaringan nganggo kabel.
Alasané yaiku kanggo ngilangi kemungkinan risiko kesehatan sing disebabake radiasi.
Dadi kita ngerti yèn kuwi mbebayani. Mula kita péngin ngilangi bebaya kuwi. Kuwi pancèn logis.
Liyane mateni, Paris, kuwi sing kelakon ing taun 2007.
Padha masang Wi-Fi ing kabèh perpustakaan. Banjur 40% karyawan padha ngeluh sirah mumet.
Lan padha ora kepéngin maneh makarya ing kahanan kaya ngéné. Jaringan Wi-Fi banjur dipateni.
Lan banjur diputusake kanggo ngenteni nganti ana panaliten sing luwih rinci. Aku ora ngerti kepiye carane saiki padha kalebu.
Haifa, dhéwé minangka tuladha: Walikota Haifa, Yona Yahav, banjur kandha: "Nalika ana sangsi
babagan anak-anak kita, ora ana maneh sangsi."
Hei, élingi ukara iki. Iki pancen nyimpulake kabèh diskusi: Wi-Fi ing sekolah, ya utawa ora?
Lan apa sing ditindakake kutha Bern? Ing taun 2017, kutha kasebut njupuk utangan £2,5
yuta kanggo masang Wi-Fi ing kabèh 88 sekolah.
Aku kepengin weruh sapa sing bakal duwe keberanian kanggo nyelidiki sekolah-sekolah iki lan ngerti apa sing wis
owah wiwit jaringan Wi-Fi iki diuripake ing taun 2017.
Ya, aku alon-alon tekan pungkasan. Kita ana ing donya ing ngendi otak kita ana ing antarané loro donya.
Lan pitakonané yaiku kepiye kita pengin ngembangaké luwih lanjut.
Evolusi alamiah sejatine wis nindakake kabeh kanthi apik nganti saiki. Lan saiki kita duwe frekuensi teknis lan AI.
Lan pitakonané: Ya, apa sing owah ing jeroning awak kita, ing biologi kita, amarga barang-barang iki?
Wong asli digital versus demensia digital – kuwi sing kita hadapi nalika ana risiko kecanduan kaya ngono.
Otak sing kurang tantangan bakal kelangan kapasitas lan kreativitas, mula iki penting.
Lan aku pracaya kita kudu takon marang awake dhewe kepiye carane kita kudu nyerahake Bumi marang generasi sabanjure.
Wong Pribumi Amerika nduwé semboyan: saben kaputusan kudu dipikirake kanggo pitung generasi.
Apa isih ana gunané pitung generasi saka saiki?
Sapa saka wong-wong sing promosi Wi-Fi banget sing mikir bab iki?
Apa kita bisa slamet pitung generasi kanthi Wi-Fi ing bangunan sekolah?
Iku pitakon sing adil! Presentasi kasebut nyedhiyakake fakta-fakta sing cukup kanggo ngajak kita mikir maneh babagan posisi kita.
Ana solusi sing bisa ditrapake ing sekolah tanpa kesulitan sing signifikan.
Iki ngangkat pitakon liyane: Apa sekolah-sekolah wis siyap ngutamakake kesejahteraan bocah tinimbang kapentingan finansial?
Para wong tuwa lan guru diajak ngandhani administratur sekolah lokal lan panguwasa sekolah babagan
fakta-fakta kasebut lan nyengkuyung supaya padha tumindak!