Defendo, rezisto kaj forto ĉiam estis konsiderataj preskaŭ ekskluzive laŭ perforto.
Almenaŭ kiam temas pri rezisto kontraŭ aparte senkompataj aŭtokratistoj kaj senkonsciaj diktatoroj, estas preskaŭ
unuanima interkonsento, ke perforto povas esti venkita nur per kontraŭperforto, ke milito alportas pacon, ktp.
Ekde la "turnopunkto" proklamita de la tiama kanceliero Olaf Scholz en la germana Bundestag en februaro
2022, okazis enorma mallarĝiĝo de la diskurso al militaj argumentoj – kaj ne nur en Germanio.
Ne plu estas diskuto pri tio, ĉu entute uzi militan forton, sed nur pri tio, kiom da armiloj oni
provizu, kiajn armilojn, kiam tio devus okazi, ktp.
Pacifistoj estas insultataj kiel "senordaj pacifistoj" aŭ mokataj kiel naivaj kaj nepraktikaj.
Diplomationo estas sekundara, neperfortaj agoj estas diskreditigitaj.
Tio ofte estas pravigita per la tiel nomata "rajto al memdefendo" (Art. 51 de la Ĉarto de
UN), al kiu, ekzemple, Ukrainio aŭ Israelo rajtas.
Kompreneble, ĉiu ŝtato havas ĉi tiun rajton.
Tamen memdefendo devus esti farata per la plej efika metodo.
Plej multaj homoj ŝajnas konsideri militan defendon ekde la komenco kiel la plej efikan formon de defendo.
Sed ĉu ili vere pravas? Ĉu vere ne ekzistas alternativoj al milito, perforto kaj armil-liveroj, kiel la
amaskomunikiloj volas nin kredigi – kiuj ŝajnas esti fariĝintaj la voĉparolilo de militaj subtenantoj?
Ĉu defendo ĉiam devas esti milita por esti efika?
Aŭ ĉu ekzistas alternativaj formoj de civila defendo, kiuj estas same efikaj aŭ eĉ pli sukcesaj?
Kaj kiuj, kiel kromefiko, malhelpas la detruon de tutaj urboj kaj vastaj teritorioj kaj
draste reduktas la nombron de homaj viktimoj?
Unu afero estas certa: militoj ofte kaŭzis teruran detruon kaj sangoverŝadon sen fakte atingi siajn celojn.
Erica Chenoweth el la Universitato Wesleyan en Middleton, Usono – rekonita fakulo pri terorismaj temoj – kune kun sia kolego Maria
J. Stephan ekzamenis ĉiujn konatajn konfliktojn tutmonde inter 1900 kaj 2006, kiuj koncernis la rajton al
memdetermino, la forigon de politikaj gvidantoj aŭ la elpelon de militaj okupaj potencoj.
El tiuj, 218 estis armitaj kaj 105 estis neperfortaj.
Ŝia studo estis publikigita en 2011 sub la titolo: "Kial civila rezisto funkcias. La strategia logiko de neperforta konflikto"
kaj nun ankaŭ haveblas en la germana ("Kial civila rezisto funkcias – La strategia logiko de neperforta konflikto").
La studo plenigis mankon en esplorado respondante la demandon, ĉu la reakiro de okupataj teritorioj, rezisto al okupado, diktaturoj,
subpremaj reĝimoj kaj la faligo de nepopularaj registaroj estas pli sukcesaj per neperforta aŭ per perforta rezisto.
La studo estis tial pionira atingo je internacia nivelo, montrante, ke oftaj rezervoj estas neelteneblaj.
Finfine, la studo klare montris, ke neperfortaj formoj de rezisto estis preskaŭ duoble pli sukcesaj ol armita
rezisto – en Eŭropo same kiel en Ameriko, Azio kaj Afriko.
Inter 2000 kaj 2006, neperfortaj agoj estis kvinoble pli sukcesaj ol armitaj ribeloj.
La aŭtoroj asertas: "...precipe en kampanjoj celantaj reĝimŝanĝon aŭ liberigon de
eksterlanda okupado, neperforta rezisto klare superas" .
Ĉi tiuj trovoj ĝis nun ne estis refutitaj, ĉar ili baziĝas sur ampleksaj datumoj kaj profunda
scienca analizo. Tio kondukis al klaraj rezultoj.
Laŭ la aŭtoroj de la studo, ne ekzistas garantio, ke neperforta rezisto kondukos al sukceso.
Tamen, en la kazo de perfortaj agoj, la sukcesa indico estis signife pli malalta, je 22 procentoj, ol en la kazo de neperforta
rezisto, kiu estis sukcesa en pli ol 50 procentoj de la kazoj.
Interesa detalo: Eĉ hibridaj formoj de movadoj, kiuj kombinas grandskalan neperfortan reziston kun perfortaj
flugiloj, estas malpli sukcesaj ol pure neperfortaj kampanjoj.
Miksi perforton kun neperfortaj agoj ne kondukas al sukceso.
La aŭtoroj de la studo konsideris kampanjon sukcesa, se ĝiaj celoj estis atingitaj
centprocente ene de unu jaro post la kulmino de agadoj.
Laŭ la studo, sukcesaj neperfortaj kampanjoj inkluzivis la Iranan Revolucion (1977–1979) kaj la
filipinan Popolan Potencan Movadon (1983–1986).
En 2005, persista kaj sistematika neperforta agado finis la eksterlandan okupadon en Libano .
"En Orienta Timoro," laŭ la aŭtoroj, "nevola rezistomovado helpis sukcese forigi indoneziajn trupojn el Orienta
Timoro kaj atingi sendependecon por la aneksita teritorio."
Kion signifas neperforta rezisto en praktiko?
Vasta gamo da agmanieroj estas imagebla.
En la ĵus menciitaj ekzemploj estis neperforta rezisto kun milionoj da partoprenantoj en la formo de
amasaj protestoj, strikoj kaj organizita nekunlaboro.
Ĉi tio sisteme privis la malamikon de ĝiaj politikaj, ekonomiaj kaj militaj potencfontoj.
Tio estis atingita per la aktiva subteno de komercistoj, laboristoj, sindikatoj, studentoj, profesiuloj, klerikoj,
junuloj, virinoj, malriĉuloj, farmistaj asocioj kaj aliaj grupoj, kies obeemo kaj rimedoj estis esencaj por la reĝimo.
Estis kreaj agoj, kiel civila malobeo de iranaj laboristoj en elektrocentraloj.
Ĉiun vesperon ili malŝaltis la elektran provizon dum du horoj por interrompi la ŝtatan vesperan novaĵon kaj provizi kovron de
mallumo por manifestaciantoj, kiuj malobeis la elirmalpermeson.
Ofte, neperfortaj rezistaj agoj altiris tiom da manifestaciantoj al la stratoj, ke la polico kaj la sekurecaj
fortoj de la opozicio ne havis la rimedojn aŭ la personaron por devigi la malpermesojn.
Post ĉio, vi ne povas subite meti dekojn da miloj da homoj en malliberejon, kiam vi havas
nur kelkajn malplenajn malliberejajn ĉelojn.
Ekzemple, dekmiloj da homoj formis muron por haltigi tankojn kaj trupojn lojalajn al la registaro.
Anstataŭ ataki la sekurecajn fortojn de la reĝimo, la civilaj manifestaciantoj sidiĝis antaŭ la tankoj kaj salutis la
soldatojn per pacaj simboloj kiel floroj, ĉokoladoj kaj oranĝa limonado – kaj alvokis la soldatojn aliĝi al la opozicio.
Neperfortaj agoj ankaŭ sukcesis en lokoj, kie perforta provo malsukcesis nur kelkajn jarojn antaŭe,
kiel en la kazo de la filipina movado People Power.
Kial neperfortaj kampanjoj finfine havas multe pli altan ŝancon de sukceso?
La aŭtoroj de la studo citas la jenajn kialojn:
1. Neperfortaj kampanjoj povas mobilizi multe pli da homoj.
La averaĝa perforta ago havis 50 000 partoprenantojn, dum neperfortaj kampanjoj havis averaĝe 200 000 partoprenantojn.
Tio ebligis entrepreni pli ampleksajn agojn, kio plialtigis la kostojn por la reĝimo por konservi la status quo.
Nevolentaj kampanjoj ankaŭ estas pli malfermitaj al la partopreno de virinoj kaj maljunuloj, ĉar tiuj
agadoj implicas malpli da risko ol perforta rezisto.
Laŭ Erica Chenoweth, se oni atingas vastan spektron de la loĝantaro, reĝimo apenaŭ povas
konservi sian potencon kun dekprocenta partopreno.
Jes, eĉ kun nur kvin procentoj da partopreno, estos malfacile por la reĝimo.
2. La implikitaj individuoj estas pli malfacile izoleblaj.
Partoprenantoj en neperfortaj kampanjoj ofte reprezentas tre malsamajn partojn de la loĝantaro, ĉar neperfortaj kampanjoj
ofte inkluzivas homojn de diversaj genroj, aĝoj, religioj, etnoj, ideologioj, profesioj kaj sociekonomiaj statusoj.
Tio malfaciligas al kontraŭuloj izoli partoprenantojn kaj efektivigi subpremon.
3. Neperfortaj kampanjoj havas pli da eblecoj evoluigi novajn taktikojn kaj ideojn pro sia
diversa kaj pli granda nombro da partoprenantoj.
Laŭ la studo, la sukcesoj estis sendependaj de tio, ĉu la koncerna reĝimo estis aŭtoritata, forta aŭ
malforta, aŭ ĉu ĝi provis perforte subpremi la kampanjon.
Pliaj avantaĝoj de neperforta rezisto estas:
- la multe pli mallonga averaĝa daŭro (3 jaroj anstataŭ 9 jaroj por perfortaj konfliktoj)
- multe malpli da mortoj, vundoj, detruo kaj traŭmo
- multe pli alta ŝanco, ke posta demokratigo triumfos ene de kvin jaroj post la konflikto.
Eĉ se perfortaj ribeloj sukcesos, longtempe ankoraŭ ne estos demokratiaj kondiĉoj en la lando.
La konsekvencoj ofte estas represalioj kontraŭ subtenantoj de la antaŭa reĝimo, malrespekto de minoritataj rajtoj,
ktp., kun la rezulto ke la situacio en la lando post armitaj konfliktoj ofte estas eĉ pli represe ol antaŭe.
- Neperforta rezisto havas pli malaltan riskon de posta civita milito, ĉar preskaŭ duono de ĉiuj sukcesaj armitaj
konfliktoj kondukas al nova armita konflikto ene de dek jaroj.
La vidpunkto, ke perforton oni povas superi nur per kontraŭperforto, estas tial malĝusta.
Ekzistas multe pli sukcesaj alternativoj al milita forto, kiuj, male al militaj operacioj, povas alporti veran,
daŭran, justan kaj demokratian pacon en la koncerna lando.
Dume, Erica Chenoweth daŭrigis sian esploradon inter 2004 kaj 2019 kaj trovis la jenon:
Nevioletaj ribeloj daŭre estas pli sukcesaj ol perfortaj.
Tamen registaroj fariĝis pli bone ekipitaj por trakti neperfortan reziston.
Diktatoroj kaj aŭtoritataj reĝimoj lernis subpremi neperfortajn movadojn.
La neperforta rezista movado alfrontas la jenajn defiojn en la 21-a jarcento:
- Neŭtrala raportado estas malhelpata de cenzuro kaj observado, dum falsaj novaĵoj estas disvastigitaj de reĝimoj.
- Neperfortaj movadoj kun perfortaj flugiloj pliiĝis.
Provokistoj estas ĉiam pli uzataj por instigi perforton ene de movado.
Provokagento estas persono, kiu agas nome de aŭtoritatoj kiel la polico, la publika prokuroro aŭ la sekretaj
servoj por infiltri grupon aŭ organizon kaj instigi ĝiajn membrojn fari kontraŭleĝajn agojn.
Ĉi tiuj perfortaj flugiloj malpliigas la sukceson de movado.
Tial: Atentu pri celita infiltrado de perfortaj individuoj!
- Ciferecaj agoj kaj ŝancoj estas tro taksitaj.
Kvankam eblas rapide mobilizi homojn per la interreto, tio kutime ne kondukas al longdaŭraj
kampanjoj, kie homoj bezonas persone koni unu la alian.
- Ofte tro malmulte da tempo kaj energio estas investataj en planado de kampanjoj kaj en antaŭenigo de kohereco ene de movado.
Sukcesa rezistokampanjo postulas fortajn retojn de grupoj, en kiuj homoj bone konas unu la alian
kaj subtenas unu la alian kiam okazas subpremo.
Malgraŭ ĉi tiuj defioj, neperforta rezisto daŭre estas pli sukcesa.
Kial la neperforta vojo ĝis nun ne estis multe pli ofte sekvita?
La aŭtoroj de la studo suspektas, ke tio estas pro manko de scio pri la naturo, eblecoj
kaj ŝancoj de sukceso de neperforta rezisto.
Ne mirinde, ke ĉi tiu studo estas plejparte ignorata de politikistoj, la amaskomunikiloj kaj la akademia mondo.
Post ĉio, la profitoj akiritaj el militoj estus endanĝerigitaj, se oni ekkonscius, ke
ekzistas multe pli efikaj metodoj ol armita forto.
Tio estas ĉar la komerca modelo de la armindustrio baziĝas sur la rakonto, ke perforta rezisto estas necesa kaj esenca.
Konkludo: Ni devas fariĝi kapablaj je paco, ne je milito!
Do bonvolu disvastigi la novaĵon, ekzemple per kundividado de ĉi tiu programo en sociaj retoj!
Nur se oni akceptos la rezultojn de ĉi tiu studo, eblas malhelpi plian teruran sangoverŝadon kaj detruon, kaj tiuj,
kiuj profitas el milito, ne plu povos generi profitojn el homa sufero kaj la detruo de tutaj landoj.
Ne fidu al sociaj retoj en la interreto, sed konu samideanojn, al kiuj vi povas fidi en la reala vivo.
Nur kune oni povas rompi la spiralon de perforto.
Ni bezonas homojn, kiuj unuiĝas por paco kaj gvidas per ekzemplo.
Kla.TV ĝojas subteni la lokan retkonektadon de pacamaj homoj per la kontaktformularo ĉe www.kla.tv/vernetzung.