பாதுகாப்பு, எதிர்ப்பு மற்றும் வலிமை ஆகியவை எப்போதும் கிட்டத்தட்ட முற்றிலுமாக வன்முறையின்
அடிப்படையில் மட்டுமே கருதப்பட்டு வந்துள்ளன.
குறிப்பாக இரக்கமற்ற சர்வாதிகாரிகள் மற்றும் ஒழுக்கமற்ற கொடுங்கோலர்களுக்கு எதிரான எதிர்ப்பைப் பொறுத்தவரை, வன்முறையை
எதிர்-வன்முறையால் மட்டுமே வெல்ல முடியும், போர் அமைதியைக் கொண்டுவருகிறது போன்ற
விஷயங்களில் ஏறக்குறைய ஒருமித்த கருத்து உள்ளது.
பிப்ரவரி 2022-ல் ஜெர்மன் புடெஸ்டாகில் அப்போதைய சான்சலர் ஓலாஃப் ஸ்கோல்ஸ் அறிவித்த "திருப்பப்
புள்ளி"யிலிருந்து, உரையாடல் இராணுவ வாதங்களுக்குள் பெருமளவில் சுருங்கிவிட்டது – அதுவும் ஜெர்மனியில் மட்டுமல்ல.
இனிமேல் இராணுவப் படை பயன்படுத்தப்பட வேண்டுமா என்பது பற்றிய எந்த விவாதமும் இல்லை, ஆனால் எத்தனை ஆயுதங்கள் வழங்கப்பட
வேண்டும், எந்த வகையான ஆயுதங்கள், இது எப்போது நடக்க வேண்டும் போன்றவை பற்றிய விவாதங்கள் மட்டுமே உள்ளன.
அமைதிவாதிகள் "ஒழுங்கற்ற அமைதிவாதிகள்" என்று அவமதிக்கப்படுகிறார்கள் அல்லது அப்பாவி மற்றும் உலக
ஞானமற்றவர்கள் என்று ஏளனம் செய்யப்படுகிறார்கள்.
இராஜதந்திரம் இரண்டாம் பட்சமாகக் கருதப்படுகிறது, மற்றும் அகிம்சை நடவடிக்கைகள் அவமதிக்கப்படுகின்றன.
இது பெரும்பாலும் "தற்காத்துக் கொள்ளும் உரிமை" (ஐ.நா. சாசனம், பிரிவு 51) என்று கூறப்படுபவற்றால் நியாயப்படுத்தப்படுகிறது,
உதாரணமாக உக்ரைன் அல்லது இஸ்ரேலுக்கு இந்த உரிமை உண்டு.
இயல்பாகவே, ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் இந்த உரிமை உண்டு.
இருப்பினும், தற்காப்பு மிகவும் பயனுள்ள முறையில் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.
பெரும்பாலான மக்கள் ஆரம்பத்திலிருந்தே இராணுவப் பாதுகாப்பை மிகவும் பயனுள்ள பாதுகாப்பு வடிவமாகக் கருதுவதாகத் தெரிகிறது.
ஆனால் அவர்கள் சொல்வது உண்மையா? போர், வன்முறை மற்றும் ஆயுத விநியோகங்களுக்கு மாற்று வழிகள் உண்மையில்
இல்லையா, மாபெரும் ஊடகங்கள் நம்மை நம்ப வைப்பது போல – அவை இராணுவ ஆதரவாளர்களின் குரலாக மாறிவிட்டனவா?
பாதுகாப்பு பயனுள்ளதாக இருக்க எப்போதும் இராணுவ ரீதியாகவே இருக்க வேண்டுமா?
அல்லது அதே அளவு பயனுள்ள அல்லது இன்னும் வெற்றிகரமான மாற்று குடிப்பாதுகாப்பு வடிவங்கள் உள்ளனவா?
மேலும், அது ஒரு பக்க விளைவாக, முழு நகரங்கள் மற்றும் பரந்த நிலப்பரப்புகள் அழிக்கப்படுவதைத் தடுத்து, மனித
உயிரிழப்புகளின் எண்ணிக்கையை பெருமளவில் குறைக்கிறதா?
ஒரு விஷயம் மட்டும் நிச்சயம்: போர்கள் பெரும்பாலும் தங்களது இலக்குகளை அடைவதற்குப் பதிலாக, பயங்கரமான
அழிவையும் இரத்தக் கொழிப்பையும் மட்டுமே ஏற்படுத்தியுள்ளன.
மிடில்டனில் உள்ள வெஸ்லிанப் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த எரிகா செனோவெத், அமெரிக்கா – பயங்கரவாதப் பிரச்சினைகளில்
அங்கீகரிக்கப்பட்ட நிபுணர் – தனது சக ஊழியரான மரியா ஜே. ஸ்டீபனுடன் இணைந்து, 1900 முதல் 2006 வரையிலான காலகட்டத்தில் சுயநிர்ணய உரிமை,
அரசியல் தலைவர்களைப் பதவியிலிருந்து அகற்றுதல் அல்லது இராணுவ ஆக்கிரமிப்பு சக்திகளை வெளியேற்றுதல் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய
உலகெங்கிலும் அறியப்பட்ட அனைத்து மோதல்களையும் ஆய்வு செய்தார்.
இவர்களில், 218 பேர் ஆயுதம் ஏந்தியவர்களாகவும், 105 பேர் அகிம்சையாளர்களாகவும் இருந்தனர்.
அவரது ஆய்வு 2011-ல் "அமைப்புரீதியான எதிர்ப்பு ஏன் பலனளிக்கிறது: அகிம்சை மோதலை நிர்வகிப்பதற்கான உத்திசார்ந்த தர்க்கம்" என்ற
தலைப்பில் வெளியிடப்பட்டது, மேலும் இப்போது ஜெர்மன் மொழியிலும் கிடைக்கிறது ("அமைப்புசார் குடிமக்கள் எதிர்ப்பு ஏன்
பலனளிக்கிறது – அகிம்சை மோதலின் உத்திசார்ந்த தர்க்கம்").
ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பிரதேசங்களை மீட்டெடுப்பது, ஆக்கிரமிப்புக்கு எதிரான எதிர்ப்பு, சர்வாதிகாரங்கள், அடக்குமுறை ஆட்சிகள் மற்றும்
செல்வாக்கு இல்லாத அரசாங்கங்களைக் கவிழ்ப்பது ஆகியவை அகிம்சை வழியா, அல்லது வன்முறை வழியா அதிக வெற்றிகரமாக
நடைபெறும் என்ற கேள்வಿಗೆ பதிலளிப்பதன் மூலம், இந்த ஆய்வு ஆராய்ச்சியில் இருந்த ஒரு இடைவெளியை நிரப்பியது.
எனவே, இந்த ஆய்வு சர்வதேச அளவில் ஒரு முன்னோடியான சாதனையாக அமைந்தது, பொதுவான தயக்கங்கள் நியாயமற்றவை என்பதை அம்பலப்படுத்தியது.
இறுதியாக, ஐரோப்பா, அமெரிக்கா, ஆசியா மற்றும் ஆப்பிரிக்கா ஆகிய நாடுகளில், அகிம்சை வடிவிலான எதிர்ப்புகள்
ஆயுதமேந்திய எதிர்ப்புகளை விட கிட்டத்தட்ட இரண்டு மடங்கு வெற்றிகரமானவை என்று இந்த ஆய்வு தெளிவாக நிரூபித்தது.
2000 மற்றும் 2006-க்கு இடையில், அகிம்சை நடவடிக்கைகள் ஆயுதமேந்திய எழுச்சிகளை விட ஐந்து மடங்கு அதிக வெற்றிகரமாக இருந்தன.
ஆசிரியர்கள் கூறுகின்றனர்: "...குறிப்பாக ஆட்சியை மாற்றும் அல்லது வெளிநாட்டு ஆக்கிரமிப்பிலிருந்து விடுதலை பெறும் நோக்கிலான
பிரச்சாரங்களில், அகிம்சைப் போராட்டம் தெளிவாக மேலானது" .
இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள், விரிவான தரவுகள் மற்றும் முழுமையான அறிவியல் பகுப்பாய்வை அடிப்படையாகக் கொண்டிருப்பதால், இன்றுவரை
மறுக்கப்படவில்லை. இது தெளிவான முடிவுகளுக்கு வழிவகுத்தது.
ஆய்வின் ஆசிரியர்களின் கூற்றுப்படி, அகிம்சைப் போராட்டம் வெற்றிக்கு வழிவகுக்கும் என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை.
இருப்பினும், வன்முறை நடவடிக்கைகளின் வெற்றி விகிதம் 22 சதவீதமாக, குறிப்பிடத்தக்க அளவு குறைவாக இருந்தது.
ஆனால், அகிம்சைப் போராட்டங்கள் 50 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான வழக்குகளில் வெற்றி பெற்றன.
சுவாரஸ்யமான விவரம்: பெரிய அளவிலான அகிம்சை எதிர்ப்பை வன்முறைப் பிரிவுகளுடன் இணைக்கும் கலப்பின இயக்க வடிவங்கள் கூட, முற்றிலும்
அகிம்சைப் பிரச்சாரங்களை விடக் குறைவான வெற்றியையே பெறுகின்றன.
அகிம்சை நடவடிக்கைகளுடன் வன்முறையைக் கலப்பது வெற்றிக்கு வழிவகுக்காது.
ஆய்வின் ஆசிரியர்கள், ஒரு பிரச்சாரத்தின் உச்சக்கட்ட நடவடிக்கைகளுக்குள் ஒரு வருடத்திற்குள் அதன் நோக்கங்கள் 100 சதவீதம்
அடைந்தால், அந்தப் பிரச்சாரத்தை வெற்றிகரமானது எனக் கருதினர்.
ஆய்வின்படி, வெற்றிகரமான அகிம்சைப் பிரச்சாரங்களில் ஈரானியப் புரட்சி (1977–1979) மற்றும் பிலிப்பைன்ஸ்
மக்கள் சக்தி இயக்கம் (1983–1986) ஆகியவை அடங்கும்.
2005-ல், தொடர்ச்சியான மற்றும் முறையான அகிம்சை நடவடிக்கை லெபனானில் இருந்த வெளிநாட்டு ஆக்கிரமிப்பிற்கு முடிவுகட்டியது .
ஆசிரியர்களின் கூற்றுப்படி, "கிழக்கு திமோரில், ஒரு அகிம்சை எதிர்ப்பு இயக்கம் இந்தோனேசியப் படைகளை வெற்றிகரமாக வெளியேற்றவும்,
இணைக்கப்பட்ட பிரதேசத்திற்கு சுதந்திரம் பெறவும் உதவியது."
அகிம்சைப் போராட்டம் நடைமுறையில் என்ன அர்த்தம்?
பரந்த அளவிலான நடவடிக்கைகளின் வடிவங்களைக் கற்பனை செய்யலாம்.
சற்று முன்பு குறிப்பிட்ட எடுத்துக்காட்டுகளில், மாபெரும் போராட்டங்கள், வேலைநிறுத்தங்கள் மற்றும்
ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட ஒத்துழையாமை வடிவில், இலட்சக்கணக்கானோர் பங்கேற்ற அகிம்சைப் போராட்டம் இருந்தது.
இது முறையாக எதிரியின் அரசியல், பொருளாதார மற்றும் இராணுவ அதிகார ஆதாரங்களைப் பறித்தது.
வணிகர்கள், தொழிலாளர்கள், தொழிற்சங்கங்கள், மாணவர்கள், தொழில் வல்லுநர்கள், மதகுருமார்கள், இளைஞர்கள், பெண்கள், ஏழைகள்,
விவசாயிகள் சங்கங்கள் மற்றும் ஆட்சியின் கீழ்ப்படிதலுக்கும் வளங்களுக்கும் சார்ந்திருந்த பிற
குழுக்களின் தீவிர ஆதரவின் மூலம் இது சாதிக்கப்பட்டது.
மின் நிலையங்களில் ஈரானியப் பணியாளர்களின் குடிமைப் புறக்கணிப்பு போன்ற படைப்பாற்றல் மிக்க செயல்கள் இருந்தன.
ஒவ்வொரு மாலையும், மாநில மாலைச் செய்திகளைத் தடுப்பதற்காகவும், ஊரடங்கு உத்தரவை மீறிய போராட்டக்காரர்களுக்கு
இருளின் மறைப்பை வழங்குவதற்காகவும் அவர்கள் இரண்டு மணி நேரம் மின்சாரத்தைத் துண்டித்தனர்.
அடிக்கடி, அகிம்சைப் போராட்டங்கள் வீதிகளுக்கு ஏராளமான போராட்டக்காரர்களை ஈர்த்ததால், எதிர் தரப்பின்
காவல்துறை மற்றும் பாதுகாப்புப் படைகளிடம் தடைகளை அமல்படுத்தத் தேவையான வளங்களோ அல்லது பணியாளர்களோ இல்லை.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, உங்களிடம் சில காலியான சிறை அறைகள் மட்டுமே இருக்கும்போது, திடீரென்று
பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களை சிறையில் அடைக்க முடியாது.
உதாரணமாக, பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் அரசாங்கத்திற்கு விசுவாசமான டாங்கிகளையும்
துருப்புகளையும் தடுப்பதற்காக ஒரு சுவரை உருவாக்கினர்.
ஆட்சியின் பாதுகாப்புப் படைகளைத் தாக்குவதற்குப் பதிலாக, பொதுமக்களான போராட்டக்காரர்கள் டேங்குகளுக்கு முன்னால் அமர்ந்து,
வீரர்களுக்கு மலர்கள், சாக்லேட்டுகள் அல்லது ஆரஞ்சு லெமனேட் போன்ற அமைதியான சின்னங்களை வாழ்த்தாக வழங்கினர் –
மேலும், எதிர்க்கட்சியில் சேருமாறு வீரர்களை அழைத்தனர்.
பிலிப்பைன்ஸ் மக்கள் சக்தி இயக்கத்தின் நிகழ்வைப் போலவே, சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வன்முறை முயற்சிகள் தோல்வியுற்ற
இடங்களிலும் கூட, அகிம்சை நடவடிக்கைகள் வெற்றிகரமாக அமைந்தன.
அகிம்சைப் போராட்டங்கள் ஏன் இறுதியில் அதிக வெற்றி பெறும் வாய்ப்பைக் கொண்டிருக்கின்றன?
ஆய்வின் ஆசிரியர்கள் பின்வரும் காரணங்களைக் குறிப்பிடுகின்றனர்:
1. அகிம்சைப் பிரச்சாரங்கள் இன்னும் பலரைத் திரட்ட முடியும்.
சராசரியாக ஒரு வன்முறைச் செயலில் 50,000 பங்கேற்பாளர்கள் இருந்தனர், அதேசமயம் அகிம்சைப்
பிரச்சாரங்களில் சராசரியாக 200,000 பங்கேற்பாளர்கள் இருந்தனர்.
இது பரந்த நடவடிக்கைகள் எடுக்க வழிவகுத்தது, இது தற்போதைய நிலையைத் தக்கவைப்பதற்கான ஆட்சியின் செலவை அதிகரித்தது.
அஹிம்சைப் போராட்டங்கள், வன்முறை எதிர்ப்பை விட குறைந்த அபாயம் கொண்டவை என்பதால், பெண்கள் மற்றும்
முதியவர்கள் பங்கேற்பதற்கு மிகவும் திறந்தவையாக உள்ளன.
எரிகா செனோவெத்தின் கூற்றுப்படி, மக்கள்தொகையின் பரந்த பிரிவினரைச் சென்றடைய முடிந்தால், பத்து சதவீத
பங்கேற்புடன் ஒரு ஆட்சியால் தனது அதிகாரத்தைப் பேணுவது கடினம்.
ஆம், ஐந்து சதவீத பங்கேற்பு மட்டுமே இருந்தாலும், ஆட்சிக்கு அது கடினமாக இருக்கும்.
2. சம்பந்தப்பட்ட நபர்களைத் தனிமைப்படுத்துவது மிகவும் கடினம்.
அகிம்சைப் பிரச்சாரங்களில் பங்கேற்பவர்கள் பெரும்பாலும் மக்கள்தொகையின் மிகவும் மாறுபட்ட பிரிவுகளைப்
பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்கள், ஏனெனில் அகிம்சைப் பிரச்சாரங்களில் பெரும்பாலும் வெவ்வேறு பாலினங்கள்,
வயதுகள், மதங்கள், இனங்கள், சித்தாந்தங்கள், தொழில்கள் மற்றும் சமூக-பொருளாதார நிலைகளைச் சேர்ந்த மக்கள் ஈடுபடுகிறார்கள்.
இது, பங்கேற்பாளர்களைத் தனிமைப்படுத்தி அடக்குமுறையை ஏவுவதை எதிர்ப்பாளர்களுக்கு மேலும் கடினமாக்குகிறது.
3. அகிம்சைப் பிரச்சாரங்களில் பங்கேற்பாளர்களின் பன்முகத்தன்மை மற்றும் அதிக எண்ணிக்கையால், புதிய
உத்திகளையும் யோசனைகளையும் உருவாக்க அதிக வாய்ப்புகள் உள்ளன.
ஆய்வின்படி, சம்பந்தப்பட்ட ஆட்சி சர்வாதிகாரமாக இருந்ததா, வலுவாக இருந்ததா அல்லது பலவீனமாக இருந்ததா, அல்லது
அது பிரச்சாரத்தை வன்முறையாக அடக்க முயன்றதா என்பது வெற்றிகளில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை.
அகிம்சைப் போராட்டத்தின் மேலதிக நன்மைகள்:
- மிகவும் குறைவான சராசரி காலம் (வன்முறை மோதல்களுக்கான 9 ஆண்டுகளுக்குப் பதிலாக 3 ஆண்டுகள்)
- மிகக் குறைவான மரணங்கள், காயங்கள், அழிவுகள் மற்றும் அதிர்ச்சிகள்
- மோதலுக்குப் பிறகு ஐந்து ஆண்டுகளுக்குள் அடுத்தகட்ட ஜனநாயகமயமாக்கல் மேலோங்கும் வாய்ப்பு மிகவும் அதிகம்.
வன்முறைக் கிளர்ச்சிகள் வெற்றிகரமாக இருந்தாலும், நீண்ட கால அடிப்படையில் நாட்டில் ஜனநாயகச் சூழல் இருக்காது.
இதன் விளைவாக, பெரும்பாலும் முன்னாள் ஆட்சியாளர்களின் ஆதரவாளர்கள் மீதான பழிவாங்கல்கள், சிறுபான்மையினர் உரிமைகள் புறக்கணிக்கப்படுதல்
போன்றவை நிகழ்கின்றன. இதன் விளைவாக, ஆயுத மோதல்களுக்குப் பிறகு நாட்டின் நிலை முன்பை விட இன்னும் அடக்குமுறையாக இருக்கிறது.
- அகிம்சைப் போராட்டம், அடுத்தகட்ட உள்நாட்டுப் போருக்கான அபாயத்தை குறைவாகக் கொண்டுள்ளது, ஏனெனில் வெற்றிகரமான
ஆயுத மோதல்களில் கிட்டத்தட்ட பாதி, 10 ஆண்டுகளுக்குள் ஒரு புதிய ஆயுத மோதலுக்கு வழிவகுக்கின்றன.
வன்முறையை எதிர்-வன்முறையால் மட்டுமே வெல்ல முடியும் என்ற கருத்து எனவே தவறானது.
இராணுவ நடவடிக்கைகளைப் போலல்லாமல், சம்பந்தப்பட்ட நாட்டில் உண்மையான, நீடித்த, நீதியான மற்றும் ஜனநாயக அமைதியைக் கொண்டுவரக்கூடிய,
இராணுவப் படைக்கு விட வெற்றிகரமான மாற்று வழிகள் பல உள்ளன.
இதற்கிடையில், எரிகா செனோவெத் 2004 மற்றும் 2019-க்கு இடையில் தனது ஆராய்ச்சியைத் தொடர்ந்தார் மற்றும் பின்வருவனவற்றைக் கண்டறிந்தார்:
அஹிம்சை எழுச்சிகள் வன்முறை எழுச்சிகளை விட அதிக வெற்றிகரமாகத் தொடர்கின்றன.
இருப்பினும், அரசாங்கங்கள் அகிம்சைப் போராட்டங்களைச் சமாளிக்கச் சிறந்த முறையில் தயாராகிவிட்டன.
ஒடுக்குமுறை ஆட்சியாளர்களும் சர்வாதிகாரிகளும் அகிம்சை இயக்கங்களை அடக்கக் கற்றுக்கொண்டனர்.
21 ஆம் நூற்றாண்டில் அகிம்சைப் போரட்ட இயக்கம் பின்வரும் சவால்களை எதிர்கொள்கிறது:
- தணிக்கை மற்றும் கண்காணிப்பால் நடுநிலையான செய்தியிடல் தடைபடுகிறது, அதே நேரத்தில்
ஆட்சிகளால் போலிச் செய்திகள் பரப்பப்படுகின்றன.
- வன்முறைப் பிரிவுகளைக் கொண்ட அகிம்சை இயக்கங்கள் அதிகரித்துள்ளன.
ஒரு இயக்கத்தில் வன்முறையைக் கொண்டுவர, தூண்டுபவர்கள் பெருகிய முறையில் பயன்படுத்தப்படுகிறார்கள்.
ஒரு தூண்டுதல் முகவர் என்பவர், காவல்துறை, அரசு வழக்கறிஞர் அலுவலகம் அல்லது இரகசிய சேவைகள் போன்ற அதிகாரிகளின் சார்பாகச் செயல்பட்டு,
ஒரு குழு அல்லது அமைப்பில் ஊடுருவி, அதன் உறுப்பினர்களைச் சட்டவிரோதச் செயல்களைச் செய்யத் தூண்டுகிற ஒரு நபராகும்.
இந்த வன்முறை இறக்கைகள் ஒரு இயக்கத்தின் வெற்றியைக் குறைக்கின்றன.
எனவே: வன்முறையாளர்களின் இலக்கு வைத்து ஊடுருவுவதில் எச்சரிக்கையாக இருங்கள்!
- டிஜிட்டல் நடவடிக்கைகள் மற்றும் வாய்ப்புகள் மிகைப்படுத்தப்படுகின்றன.
இணையம் வழியாக மக்களை விரைவாகத் திரட்ட முடிந்தாலும், மக்கள் ஒருவரையொருவர் தனிப்பட்ட முறையில் அறிந்துகொள்ள வேண்டிய
நீண்டகாலப் பிரச்சாரங்களுக்கு இது பொதுவாக வழிவகுப்பதில்லை.
- பெரும்பாலும், பிரச்சாரங்களைத் திட்டமிடுவதிலும், ஒரு இயக்கத்திற்குள் ஒருங்கிணைப்பை மேம்படுத்துவதிலும் மிகக்
குறைந்த நேரமும் ஆற்றலும் தான் முதலீடு செய்யப்படுகிறது.
ஒரு வெற்றிகரமான எதிர்ப்புப் போராட்டத்திற்கு, மக்கள் ஒருவரையொருவர் நன்கு அறிந்துகொண்டு, அடக்குமுறை நிகழும்போது ஒருவருக்கொருவர்
ஆதரவளிக்கும் வலுவான குழுக்களின் வலையமைப்பு தேவைப்படுகிறது.
இந்த சவால்கள் இருந்தபோதிலும், அகிம்சைப் போராட்டம் மிகவும் வெற்றிகரமாகத் தொடர்கிறது.
இதுவரை அகிம்சைப் பாதை ஏன் அதிகமாகப் பின்பற்றப்படவில்லை?
இந்த ஆய்வு ஆசிரியர்கள், அகிம்சைப் போராட்டத்தின் தன்மை, சாத்தியக்கூறுகள் மற்றும் வெற்றிக்கான வாய்ப்புகள் பற்றிய
அறிவின்மை காரணமாகவே இது நிகழ்ந்துள்ளது என சந்தேகிக்கின்றனர்.
அரசியல்வாதிகள், ஊடகங்கள் மற்றும் கல்வியாளர்களால் இந்த ஆய்வு பெரும்பாலும் புறக்கணிக்கப்படுவதில் ஆச்சரியமில்லை.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஆயுதப் படைகளை விட மிகவும் பயனுள்ள முறைகள் உள்ளன என்ற உணர்வு மேலோங்கினால்,
போர்களிலிருந்து பெறப்படும் லாபங்கள் ஆபத்தில் சிக்கும்.
ஏனெனில், வன்முறை எதிர்ப்பு அவசியம் மற்றும் இன்றியமையாதது என்ற கருத்தின்
அடிப்படையிலேயே ஆயுதத் துறையின் வணிக மாதிரி அமைந்துள்ளது.
முடிவு: நாம் போரல்ல, அமைதிக்குத் தகுதியானவர்களாக வேண்டும்!
எனவே, உதாரணமாக, இந்த நிகழ்ச்சியை சமூக ஊடகங்களில் பகிர்வதன் மூலம் இந்தச் செய்தியைப் பரப்புங்கள்!
இந்த ஆய்வின் முடிவுகள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டால் மட்டுமே, மேலும் ஒரு பயங்கரமான இரத்தக் கொழிப்பையும் அழிவையும் தடுக்க முடியும்,
மேலும் போரினால் லாபம் ஈட்டுபவர்கள் மனித துயரத்திலிருந்தும் முழு நாடுகளின் அழிவிலிருந்து இலாபம் ஈட்ட முடியாமல் போவார்கள்.
இணையத்தில் உள்ள சமூக ஊடகங்களை நம்ப வேண்டாம், ஆனால் நிஜ வாழ்க்கையில் நீங்கள் நம்பக்கூடிய,
உங்களுடன் ஒரே எண்ணம் கொண்டவர்களை அறிந்து கொள்ளுங்கள்.
வன்முறையின் சுழற்சியை ஒன்றிணைந்தாலன்றி உடைக்க முடியாது.
அமைதிக்காக ஒற்றுமையாக நின்று, முன்மாதிரியாக வழிநடத்தும் நபர்கள் நமக்குத் தேவை.
Kla.TV, www.kla.tv/vernetzung என்ற தொடர்புப் படிவத்தின் உதவியுடன், அமைதியை விரும்பும் மக்களின்
உள்ளூர் வலையமைப்பை ஆதரிப்பதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறது.