Een kwessie wat tans baie lande raak, is die toekoms van kontant.
Dit loop die risiko om in die nabye toekoms deur die digitale euro vervang te word.
Kom ons kyk hoe dit ontwikkel het:
● In Oktober 2021 is die "Digital Euro"-projek deur die Eurosisteem van stapel
gestuur met 'n tweejaarlange ondersoekfase.
● In Junie 2023 is 'n aanvanklike konsep vir die ontwerp van die digitale euro aangebied, getiteld "Single Currency Package".
● Op 1 November 2025 het die Eurosisteem na die volgende fase van die projek oorgeskakel.
Die doel is om die Eurosisteem voor te berei vir 'n moontlike uitreiking van die digitale euro in 2029.
Die ontwikkeling van die kontantstrategie van die Eurosisteem bied tans 'n unieke en belowende
geleentheid om kontant in die wet te veranker.
Dit is die enigste manier om sy langtermynbewaring te verseker.
Een grondslag hiervoor is dat daar 'n verpligting moet wees om nie net die digitale euro nie, maar ook kontant te aanvaar.
Verpligting om te aanvaar beteken dat begunstigdes euro-banknote en -munte as wettige betaalmiddel moet aanvaar.
Kontant is al eeue lank 'n beproefde betaalmiddel en behoort vir ons beskikbaar te bly.
Het jy geweet dat ongeag die uitkoms van hierdie bespreking, dit aan elke individu is om kontant te bewaar?
Die bewaring van kontant hang grootliks af van hoe gereeld kontant nog gebruik word – en dit lê by die bevolking.
Maar wie van ons weet regtig?
Jare lank het baie mense onbedinklik aan gerief toegegee.
NOU (!) is die kritieke fase om kontant te bekom!
Dit vereis twee optredes van die bevolking:
1. Onderteken vandag die petisies wat aangebied word om kontant te bewaar, sodat daar steeds 'n verpligting is om dit te aanvaar.
2. Betaal kontant en laat jou debietkaart tuis.
Dit kan nie reg wees dat die ekonomie digitale betalings op mense afdwing en sodoende
politici se begeerte na beheer ondersteun nie.
In die volgende video beskryf Hansjörg Stützle, stigter van die Bargelderhalt-inisiatief, hoe kontant
verplaas word en watter mag elkeen van ons het om dit te keer.
Kom ons gebruik dit saam!
"Ek wil net byvoeg dat hierdie digitale euro natuurlik nie kontant sal vervang nie, maar dit sal aanvul."
Volg die beleid hierdie riglyn?
Sal die e-euro kontant aanvul of vervang?
Ons het nou 'n unieke geleentheid om kontant in die wet regoor Europa te veranker.
My naam is Hansjörg Stützle.
Ek is die inisiator van die kontantpetisie bargelderhalt.eu, wat reeds deur meer as 200 000 mense onderteken is.
Kom ons kyk eers na die feite.
Die Europese Kommissie het twee voorstelle vir regulasies voorgelê: een vir die e-euro en een vir kontant.
Die probleem: Die e-euro, byvoorbeeld, moet duidelik by winkelkassies aanvaar word,
terwyl kontant nie aanvaar moet word nie.
Dit beteken dat winkels steeds kontant kan weier, maar nie die e-euro nie.
Jy hoef nie 'n profeet te wees om te sien dat kontant op hierdie grondslag verdring sal word
en geen kans op langtermyn oorlewing het nie.
Gelukkig is hierdie twee voorgestelde regulasies nog nie aangeneem nie en kan dus gewysig word.
Hierdie sake is tans voor die Komitee vir Ekonomiese en Monetêre Aangeleenthede van die
Europese Parlement, bekend as die ECON-komitee.
Wanneer ek die stellings hoor wat deur sommige politici in hierdie komitee gemaak word, voel ek angstig en bang.
Op die oomblik lê die toekoms van ons kontant in die hande van 'n klein groep politici.
Mnr. Repasi, 'n lid van die Europese Parlement en lid van die ECON-komitee, het 'n video vrygestel wat, met
die beste wil ter wêreld, nie geïgnoreer kan word nie.
Soos mnr. Repasi reg aan die begin van die video sê: "Eerstens die goeie nuus. Niemand wil kontant afskaf nie."
Ja, wie is niemand?
"Ons is bekommerd oor kontant."
Ek dink dit behoort gedematerialiseer te word.
Die wêreld het voldoende robuuste tegnologie.
En ek glo dat regerings hierin belangstel.
"Maar kontant is steeds die hoofkwessie."
Terloops het ek altyd vir dié wat my vra hoe om dwelmhandel in ons woonbuurte te stop, gesê dat
daar 'n redelik eenvoudige maatregel hiervoor is:
Die afskaffing van kontant sou die ontstaan van dwelmhandel-sentrums voorkom.
"Ons wil 'n kontantlose samelewing hê."
Die hantering van tjeks en kontant in ons maatskappy kos ons vyf miljard dollar.
Jy wil 'n kontantlose samelewing hê?
Ons streef na ... Ons het meer om te wen as enigiemand anders.
"My doel is dat ons wegbeweeg van tradisionele banknote – kontant – en oorskakel na digitale rekeninge."
Ek wil hê dat ons samelewing 'n kontantlose samelewing moet word.
"In Italië is daar 'n debat oor of die kontantlimiet op duisend of drie duisend gestel moet word."
Volgens my moet dit nul wees.
"Ons moet verder gaan as kontant."
Ons moet beweeg na 'n kontantlose samelewing!
As ons verder as kontant wil beweeg, moet ons, vir hemel se wille, selfoon- en kredietkaarttransaksies bevorder en 'n sake-model
ontwikkel wat gebaseer is op digitale betalingsdiensverskaffers!
Hierdie stellings wys die druk waaronder kontant is.
Praat daarvan, mnr. Repasi, wat verstaan u onder die afskaffing van kontant as u nie meer in winkels met kontant kan betaal nie?
In Nederland, byvoorbeeld, aanvaar 21% van apteke en 38% van bioskope nie kontant nie.
Het dit jou ontwyk, mnr. Repasi?
Jy het 'n onderwyspos in Rotterdam, die stad waar openbare vervoer nie meer kontant aanvaar nie.
En wat laat jou dink dat niemand van kontant ontslae wil raak nie?
Dit is reeds in volle gang.
Is dit nie gelyk aan die afskaffing van kontant as jy nie 'n £500-laptop kontant kan betaal nie?
Dit is presies die situasie wat ons al lank in Griekeland gehad het.
Dit is omdat daar 'n kontantlimiet van 500 euro is.
Verder bagatelliseer die term "kontantlimiet" ook die feite.
Immers, 'n kontantlimiet is reeds 'n kontantverbod.
Dit beteken dat dit deur die wet verbied en ook strafbaar is om kontant meer as hierdie bedrag
vir goedere, handelsware en dienste te betaal.
Die kontantlose wêreld kruip stapsgewys op ons af.
Dit kan baie duidelik in die kontantlimiete waargeneem word.
Sodra 'n kontantlimiet ingestel is, word dit gewoonlik verlaag en nooit weer verhoog nie.
Dit is reeds die geval in nege EU-lande.
Ek noem België, Griekeland en Denemarke as voorbeelde hiervan.
Maar in werklikheid is die situasie met kontant baie meer dramaties.
Uiteindelik is kontant aan vraag gekoppel.
So, of mense kontant gebruik.
Ek het die geleentheid gehad om mnr. Hardt, hoof van die Kontantafdeling by die Deutsche Bundesbank, die uiters belangrike
vraag te stel tydens 'n bespreking op die openbare uitsaaier SWR.
Sien self hoe hy my vraag beantwoord het:
"Miskien moet jy ook definieer wat vraag is?"
Hoe hoog moet die kontantbetalingsverhouding wees?
Ongelukkig het burgers nie meer kontant in hul eie hande nie omdat die ekonomie oorgeskakel het na die verwerping van kontant.
Dit blyk dat hier in Duitsland nou kleinhandelaars is wat weier om kontant te aanvaar.
En ons weet dat kontant op hierdie grondslag op die lang termyn geen oorlewingskans het nie, omdat die ekonomie
bepaal of ons as burgers die opsie het om met kontant te betaal.
"Maar ons het net oor die Bundesbank gepraat."
Ek sou mnr. Hardt nog 'n geleentheid gee om die vraag te beantwoord.
Die onderliggende vraag is: sou jy regtig wou hê dat die Deutsche Bundesbank geld bly druk as jy die
laaste persoon in Duitsland was wat kontant wou hê?
So waar is hierdie drempel?
"Ek glo die vraag is nie of die Deutsche Bundesbank banknote druk nie."
Die vraag is eerder of die gebruik van kontant aansienlik afneem – immers, daar is 'n
infrastruktuur agter die gebruik van kontant.
En die vraag is: sou dit sin maak om hulle te onderhou as kontantgebruik so laag was?
As jy dus die laaste persoon was wat kontant betaal het, sou die vraag beslis ontstaan:
Wie bedryf nog 'n geldautomaat vir jou en watter kleinhandelaars aanvaar nog kontant?
So, nou het ons die spyker op die kop getref:
Die toekoms van kontant hang uiteindelik af van die vraag.
So wanneer mense skaars nog met kontant betaal, omdat hulle nie meer met kontant kan betaal
nie, word die infrastruktuur byvoorbeeld te duur.
En politici sal dan sê dat dit onredelik is en dat die samelewing nie hierdie koste kan dra nie.
Verder het die hoof van die Sentrale Kontantafdeling van die Deutsche Bundesbank, mnr. Hardt, nie
gekommenteer oor wanneer hierdie omslagpunt sou plaasvind nie.
Daarom is my beoordeling soos volg:
As die kontantbetalingsverhouding onder 15 persent daal, of uiterlik onder 10 persent, sal hierdie
argument van proporcionaliteit al hoe meer prominent word.
Nie net die Deutsche Bundesbank nie, maar ook die ECB is onomwonde in sy verklaring:
Die Eurosisteem sal aanhou om banknote te verskaf en hul gebruik moontlik te maak solank daar vraag is.
Maar wat het mnr. Repasi weer gesê?
Eerstens die goeie nuus: niemand wil kontant afskaf nie.
Wil niemand regtig kontant afskaf nie?
Die feit is dat kontant reeds verdring word.
Want dit is redelik eenvoudig vir kleinhandelaars om kontant te weier.
Mnr. Repasi verduidelik die situasie:
Niemand wil kontant afskaf nie. Maar in die daaglikse lewe het 'n praktyk posgevat whereby winkels 'n 'Geen kontant'-teken by die
ingang ophang en weier om kontant by die betaalpunt te aanvaar.
Ja, mnr. Repasi, dit is absoluut korrek.
En dit is presies hoe kontant afgeskaf sal word.
Want dit is nie meer ons, die burgers, wat die toekoms van kontant in ons hande hou nie, maar die ekonomie.
Die ekonomie besluit of ons burgers met kontant mag betaal.
Gevolglik beteken dit:
Enigiemand wat op kontantbetaling aandring, moet 'n ander verkoper vind.
Wow, hoe genadig.
Ons kan nou na 'n nuwe verkoopsagent soek.
Kom ons dra hierdie situasie oor na die werklike lewe.
My bakker aanvaar nie meer kontant nie.
Ek moet dus vyf kilometer verder ry om broodrolletjies te koop.
So klim nou op 'n bus.
En die busbestuurder sê: Ek is jammer, ons aanvaar nou net kaartbetalings.
Daarom word kontantbetalings nie toegelaat nie.
Hoe kom ek by die naaste bakkery?
En hoe beland ontbyt op my bord?
Dit alles is reeds deel van die alledaagse lewe op baie plekke in Europa vandag.
Dit het met my in Heidelberg gebeur.
Sien self:
Ek is tans in Heidelberg en staan op die punt om hierdie bus te neem – kom ons kyk wat volgende gebeur.
Maar daar is nog tyd.
Ja, ek het pas 'n skrik gehad.
Nee, nee, nee, nog vier minute oor.
Dan wil ek 'n kaartjie na die dorp hê.
Kontant is nie meer 'n opsie nie.
Is dit nie meer moontlik nie?
Geensins.
Kan nêrens heen gaan nie, geen bus nie.
Geen meer busse nie?
Geen meer busse nie.
Hier in Heidelberg, waar daar nie 'n enkele bus is nie, kan ek nie meer met die enigste wettige betaalmiddel betaal nie?
Nee, dit is nou verander. Ons het 'n sesmaande-oorgangstydperk gehad, en nou werk niks meer met geld nie.
Niks werk meer nie – en wat gaan kinders, gestremde mense of bejaarde mense nou byvoorbeeld doen?
Dringende optrede is hier nodig om die toekoms van kontantterugbetaling in die hande van die publiek te plaas.
En dit is slegs moontlik as besighede en regeringsagentskappe verplig word om kontant te aanvaar.
Dit is die enigste manier om vryheid van keuse te waarborg – om met kontant te betaal.
93 persent van Britse burgers wil dit hê.
Baie lande in Europa het reeds so 'n verpligting om te aanvaar ingestel.
In die lande wat in groen getoon word, mag kleinhandelaars nie bloot kontant weier deur 'n bord op die deur te sit nie.
Daar is geldige redes om hierdie verpligting om te aanvaar in te stel.
Kom ons kyk na Noorweë, wat hierdie verpligting om afval in 2024 te aanvaar, ingestel het.
Die rede hiervoor?
Opnames het getoon dat tot 600 000 Noorweërs digitaal ongeletterd is.
Dit stem ooreen met meer as 10 persent van die bevolking.
As hierdie syfer op Duitsland toegepas word, sou dit beteken dat meer as 8 miljoen
mense uitgesluit sou word van openbare deelname.
Is dit nie 'n ernstige skending van fundamentele regte nie?
Kom ons kyk hoe mnr. Repasi die huidige regsmening in Duitsland beskryf:
Daar is geen verpligting om kontant van private persone te aanvaar nie.
Hulle het ook nooit bestaan nie, weens kontrakvryheid wat deur fundamentele regte beskerm word.
Ja, mnr. Repasi, dit is die regsmening van, byvoorbeeld, die Deutsche Bundesbank.
Watter reg het kleinhandelaars om kontant te weier?
Kom ons vra 'n prokureur en lid van die Uitvoerende Raad van die Deutsche Bundesbank hier in Frankfurt am Main.
"Jy het die hoë regsinstelling van kontrakvryheid."
Betalingsvoorwaardes kan daar gespesifiseer word.
Die koper kan basies 'n kontrak verwerp en besluit om nie iets te koop nie.
Maar wat van al die ander fundamentele regte, soos die reg om aan die openbare lewe deel te neem, die beskerming van privaatheid,
die verbod op diskriminasie en baie ander fundamentele regte?
As ons dit toelaat om te gebeur, sal kontant uit die ekonomie uitgedruk word.
Die wet van die sterkste sou heers.
Kom ons kyk hieraan noukeuriger.
Ek kom self uit die sakewêreld en ek weet dat kontrakvryheid 'n belangrike bate is.
Maar ons moet ons nie laat meesleep nie.
Wanneer kopers en verkopers op gelyke voet is, is kontrakvryheid voordelig.
Maar dit behoort nie die geval te wees dat die sterker sy wil op die swakker afdwing nie.
Daarom moet die swakker lede beskerm word, net soos baie Europese lande dit reeds doen
deur die verpligte aanvaarding van kontant.
Die bekendstelling van 'n kontantaanvaardingverpligting is in elk geval polities uitvoerbaar!
Dit word gedemonstreer deur die voorgestelde regulasie vir die digitale euro.
Dit is omdat dit duidelik vermeld dat dit by die winkelkas aangeneem moet word, en ook deur die staatsowerhede by .
En wat van kontant?
Ek moet nou vra dat u geduld met my sal hê, want dit is 'n baie komplekse gedeelte wat eers verstaanbaar word
nadat dit verskeie kere beluister is. Ongelukkig is dit dikwels die geval met prokureurs.
Maar bly ingeskakel, ek sal dit dadelik verduidelik.
"Maar hy waag iets op een punt."
Eenvoudige ex ante-uitsluitings van kontant deur kleinhandelaars of diensverskaffers, byvoorbeeld deur 'n 'geen kontant'-teken
te vertoon, word uitdruklik van hierdie vrystelling uitgesluit.
Met ander woorde, verbode.
Mnr. Repasi probeer hier verduidelik dat die voorgestelde kontantregulasie blykbaar bepaal dat kleinhandelaars nie kontant
mag weier nie met 'n eenvoudige teken op die ingangsdeur.
Hy sê selfs dat dit verbode sou wees.
Mnr. Repasi is hier heeltemal verkeerd.
Slegs Artikel 10 van die voorgestelde regulasie oor die e-euro stel uitdruklik dat 'n eenkantige weiering met 'n
teken op die winkeldeur nie onder die kontrakvryheid val nie.
Daar word nie in die voorgestelde kontantregulasie na hierdie verwys nie.
Hieronder vind jy 'n gedetailleerde akademiese opstel oor hierdie onderwerp.
Prof. Dr. Zeitler, prokureur en voormalige vise-president van die Bundesbank, kom tot 'n
heeltemal ander gevolgtrekking as mnr. Repasi.
Hy het in die Börsenzeitung-koerant geskryf:
Eerstens, alhoewel die konsepregulasie van die Europese Kommissie van Junie 2023 aan die oog omvangryk is, is dit 'sag'
in sy bewoording oor die deurslaggewende punt van 'n kliënt se reg om kontant in sake-transaksies te gebruik.
Volgens Artikel 5 van die wetsontwerp sou dit steeds moontlik wees om kontant uit te sluit, byvoorbeeld in
algemene bepalings en voorwaardes of met "Geen kontant"-tekens.
Soos Prof. Zeitler, vra die ECB ook dat 'n bepaling in die regulasie ingesluit word wat
eenkantige weiering met 'n bord op die deur verbied.
Ek haal aan:
'n Nuwe bepaling moet in die voorgestelde regulasie ingesluit word wat duidelik bepaal dat
eenzijdige uitsluiting van kontant vooraf verbode is.
Die ARD-program Plusminus kom ook tot dieselfde gevolgtrekking:
Die EU het duidelik 'n wettigetendervereiste vir die digitale euro gedefinieer – maar nie vir banknote en munte nie.
Om saam te vat:
1. Die ekonomie verwerp kontant toenemend.
Dit beteken dat kafees, restaurante, bakkerye en roomyswinkels toenemend kontant weier.
2. Die staat verwerp toenemend kontant.
Dit beteken dat munisipale buitelug-swembaddens, stadskantore, busse en trams,
parkeerterreine en parkeerplekke toenemend kontant weier.
Burgers word gedwing om digitale betalings te maak.
3. Die e-euro word 'n mededinger van kontant.
Ons het tans twee betaalmetodes.
Eerstens digitale geld, bekend as Skriftuurlike geld, en kontant, die enigste wettige betaalmiddel.
Wanneer die e-euro ingestel word, sal daar 'n tweede wettige betaalmiddel wees.
Die e-euro kan ook in kleinhandelswinkels vir betalings gebruik word.
Dit beteken dat dit 'n direkte mededinger van kontant sal word en natuurlik markaandeel van kontant sal wegneem.
4. Sentrale banke koppel die toekoms van kontant aan vraag.
Die ECB het reeds 'n ondubbelsinnige standpunt oor hierdie saak ingeneem.
Ek haal aan: "Die Eurosisteem sal aanhou om banknote te verskaf en hul gebruik moontlik te maak solank daar vraag daarna is."
Kontant het geen kans om te oorleef nie.
Soos beoog vir die e-euro, is daar nou ook 'n wettige verpligting om kontant te aanvaar.
Let wel, die verpligting om kontant te aanvaar is net een voorbeeld uit die
voorgestelde regulasie wat dringend verbeter moet word.
Volgens ons is daar ten minste 13 punte wat absoluut verbeter moet word.
Ons het reeds hierdie 13 voorstelle vir verbetering in 'n brief aan die Komitee vir Monetêre
Aangeleenthede van die Europese Parlement gestuur.
Maar laat ons terugkeer na mev. Lagarde se verklaring.
Ek wil net byvoeg dat hierdie digitale euro natuurlik nie kontant sal vervang nie, maar dit sal aanvul.
Mev. Lagarde se instruksie is duidelik:
Die e-euro is bedoel om kontant aan te vul, nie om dit te vervang nie.
Hier is 'n metafoor hiervoor:
Geld bied ons baie verskillende voordele.
Ek wil dit simboliseer met hierdie boeket blomme.
En elke blom is 'n voordeel wat ons al vir 'n baie lang tyd van kontant voorsien.
Die EU wil nou 'n ander wettige betaalmiddel hê, naamlik die e-euro.
En die vereiste is dat die e-euro kontant aanvul – dat dit in wese 'n toevoeging is.
Maar die doel is nie dat die e-euro geleidelik kontant in 'n hoek moet druk en dit uiteindelik moet uitskakel nie.
Ongelukkig is die voorgestelde regulasies so geformuleer dat hulle nie-ingestelde wettige
betaalmiddele bevoordeel en kontant benadeel.
Gebaseer op die huidige kontantregulasie, het kontant geen langtermyn toekomsvooruitsigte nie.
Dit moet dringend reggemaak word!
Ten minste 13 punte vereis aansienlike verbetering.
Eintlik is die oplossing redelik eenvoudig: uniforme raamvoorwaardes is nodig vir wettige betaalmiddel.
En hierdie moet dan ook op alle wettige betaalmiddel van toepassing wees, d.w.s. op die e-euro sowel as op kontant.
Dit kan nie wees dat aan een wettige betaalmiddel voorkeurbehandeling bo 'n ander gegee word nie.
Hierdie video is gerig aan alle lede van die Europese Parlement en lede van die Duitse Parlement.
Geen politikus behoort te kan sê dat hulle nie geweet het nie.
Baie dankie dat u die tyd geneem het om hierdie belangrike kwessie te oorweeg.
En as jy dit nog nie gedoen het nie, teken asseblief my kontantpetisie www.bargelderhalt.eu