Unu problemo, kiu nuntempe tuŝas multajn landojn, estas la estonteco de kontanta mono.
Ĝi riskas esti anstataŭigita de la cifereca eŭro en la proksima estonteco.
Ni rigardu, kiel tio evoluis:
● En oktobro 2021, la projekto "Cifereca Eŭro" estis lanĉita de la Eŭrosistemo kun dujara esplorfazo.
● En junio 2023, estis prezentita komenca koncepto por la dezajno de la cifereca eŭro, titolita "Pakaĵo pri Ununura Valuto".
● La 1-an de novembro 2025, la Eŭrosistemo transiris al la sekva fazo de la projekto.
La celo estas prepari la Eŭrosistemon por ebla eldono de la cifereca eŭro en 2029.
La evoluo de la kontanta strategio de la Eŭrosistemo nuntempe ofertas unikan kaj promesplenan
ŝancon por enkonduki kontantmonon en la leĝon.
Ĉi tio estas la sola maniero certigi ĝian longdaŭran konservadon.
Unu bazo por tio estas, ke devas esti devo akcepti ne nur la ciferecan eŭron, sed ankaŭ kontantmonon.
Devo akcepti signifas, ke pagopriprantoj devas akcepti eŭrajn banknotojn kaj monerojn kiel laŭleĝan monon.
Kontanta mono estas jam de jarcentoj provita kaj testita pagmaniero kaj devus resti disponebla al ni.
Ĉu vi sciis, ke sendepende de la rezulto de ĉi tiu diskuto, estas la devo de ĉiu individuo konservi kontantmonon?
La konservado de kontanta mono plejparte dependas de kiom ofte oni ankoraŭ uzas ĝin – kaj tio estas afero de la loĝantaro.
Sed kiu inter ni vere scias?
Dum jaroj multaj senpripense cedis al oportuno.
NU (!) estas la decida fazo por akiri kontantmonon!
Tio postulas du agojn de la loĝantaro:
1. Subskribu la hodiaŭ proponitajn peticiojn por konservi kontantmonon, tiel ke daŭre ekzistu devigo akcepti ĝin.
2. Pagu kontante kaj lasu vian debetan karton hejme.
Ne povas esti ĝuste, ke la ekonomio devigu homojn al ciferecaj pagoj kaj tiel subtenu la deziron de politikistoj regi.
En la sekva video, Hansjörg Stützle, fondinto de la iniciato Bargelderhalt, priskribas kiel kontanta mono estas
forpuŝata kaj kian potencon ĉiu el ni havas por malhelpi tion.
Ni uzu ilin kune!
"Mi nur ŝatus aldoni, ke ĉi tiu cifereca eŭro kompreneble ne anstataŭigos kontantmonon, sed ĝin kompletigos."
Ĉu la politiko sekvas ĉi tiun gvidlinion?
Ĉu la e-eŭro kompletigos aŭ anstataŭos kontantan monon?
Ni nun havas unikan ŝancon enkonduki kontantmonon en la leĝaron tra Eŭropo.
Mia nomo estas Hansjörg Stützle.
Mi estas la iniciatinto de la monpeticio bargelderhalt.eu, kiun jam subskribis multe pli ol 200 000 homoj.
Ni unue rigardu la faktojn.
La Eŭropa Komisiono prezentis du proponojn por regularoj: unu por la eŭro-eŭro kaj unu por kontanta mono.
La problemo: La e-eŭro, ekzemple, devus esti klare akceptata ĉe butikaj kasoj, dum kontanta mono ne devus esti akceptata.
Tio signifas, ke butikoj povus daŭre rifuzi kontantmonon, sed ne la e-euron.
Vi ne bezonas esti profeto por kompreni, ke sur tiu bazo kontanta mono estos forpuŝita
kaj ne havas ŝancon por longtempa supervivo.
Feliĉe, ĉi tiuj du proponitaj regularoj ankoraŭ ne estas adoptitaj kaj tial povas esti amenditaj.
Ĉi tiuj nuntempe estas antaŭ la Komitato pri Ekonomiaj kaj Monaj Aferoj de la Eŭropa Parlamento, konata kiel la Komitato ECON.
Kiam mi aŭdas la deklarojn faritajn de iuj politikistoj en ĉi tiu komitato, mi sentas min maltrankvila kaj timema.
Nuntempe la estonteco de nia mono estas en la manoj de malgranda grupo da politikistoj.
S-ro Repasi, membro de la Eŭropa Parlamento kaj membro de la Komitato ECON, publikigis videon, kiun, kun
la plej bona volo en la mondo, oni ne povas ignori.
Kiel sinjoro Repasi diras tuj ĉe la komenco de la video: "Unue, la bonaj novaĵoj. Neniu volas abolicii kontantmonon."
Jes, kiu estas neniu?
"Ni zorgas pri kontanta mono."
Mi pensas, ke tio devus esti dematerialigita.
La mondo havas sufiĉe fortikan teknologion.
Kaj mi kredas, ke registaroj interesiĝus pri tio.
"Sed kontanta mono ankoraŭ estas la ĉefa problemo."
Cetere, mi ripete diris al tiuj, kiuj demandas min, kiel ĉesigi la drogkomercon en niaj
kvartaloj, ke ekzistas sufiĉe simpla rimedo por tio:
La abolicio de kontanta mono malhelpus la aperon de drogodiladaj varmpunktoj.
"Ni volas senkontantan socion."
La traktado de ĉekoj kaj kontanta mono en nia kompanio kostas al ni kvin miliardojn da dolaroj.
Ĉu vi volas senkontantan socion?
Ni strebas al ... Ni havas pli por gajni ol iu ajn alia.
"Mia celo estas, ke ni foriru de tradiciaj bankbiletoj – kontanta mono – kaj transiru al ciferecaj kontoj."
Mi volas, ke nia socio fariĝu senkontanta socio.
"En Italio, okazas debato pri tio, ĉu la kontanta limo estu fiksita je mil aŭ tri mil."
Laŭ mia opinio, ĝi devus esti nulo.
"Ni devas transiri preter kontanta mono."
Ni devas moviĝi al senkontanta socio!
Se ni volas moviĝi preter kontanta mono, ni devas, por la ĉielo, antaŭenigi transakciojn per poŝtelefonoj kaj
kreditkartoj kaj evoluigi komercan modelon bazitan sur provizantoj de ciferecaj pagservoj!
Ĉi tiuj deklaroj montras la premon, sub kiu troviĝas kontanta mono.
Parolante pri tio, sinjoro Repasi, kion vi komprenas per la abolicio de kontanta mono, se oni
ne plu povas pagi per kontanta mono en butikoj?
En Nederlando, ekzemple, 21% de apotekoj kaj 38% de kinejoj ne akceptas kontantmonon.
Ĉu tio eskapis al vi, sinjoro Repasi?
Vi havas instruistan postenon en Roterdamo, la urbo kie publika transporto ne plu akceptas kontantmonon.
Kaj kio igas vin pensi, ke neniu volas forigi kontantmonon?
Ĝi jam estas en plena vigleco.
Ĉu tio ne estas ekvivalenta al abolicio de kontanta mono, se oni ne povas pagi 500-funtan tekokomputilon kontante?
Tio estas ĝuste la situacio, kiun ni jam delonge havas en Grekio.
Tio estas ĉar ekzistas kontanta monlimo de 500 eŭroj.
Krome, la termino "kontantlimo" ankaŭ malgravigas la faktojn.
Post ĉio, kontantlimo jam estas kontantmalpermeso.
Tio signifas, ke laŭleĝe estas malpermesite kaj puninde pagi kontante por varoj, komercaĵoj kaj servoj super ĉi tiu sumo.
La senkontanta mondo paŝon post paŝo alproksimiĝas al ni.
Tio estas tre klare videbla en la kontantaj limoj.
Kiam kontantmona limo estas enkondukita, ĝi kutime estas malaltigita kaj neniam plu altigita.
Tio jam estas la kazo en naŭ EU-landoj.
Mi citas Belgion, Grekion kaj Danion kiel ekzemplojn de tio.
Sed fakte la situacio pri kontanta mono estas multe pli drameca.
Finfine, kontanta mono estas ligita al la postulo.
Do, ĉu homoj uzas kontantmonon.
Mi havis la okazon demandi sinjoron Hardt, estron de la Monkasdivizio ĉe la Deutsche Bundesbank, la plej
gravan demandon dum diskuto ĉe la publika dissendanto SWR.
Vidu mem, kiel li respondis al mia demando:
"Eble vi ankaŭ devus difini, kio estas postulo?"
Kiom alta devas esti la kontanta pagproporcio?
Bedaŭrinde, civitanoj ne plu havas kontantmonon en siaj propraj manoj, ĉar la ekonomio moviĝis al malakcepto de kontanta mono.
Do ŝajnas, ke ĉi tie en Germanio nun estas podetalistoj, kiuj rifuzas akcepti kontantmonon.
Kaj ni scias, ke sur tiu bazo kontantmono ne havas ŝancon de longtempa supervivo, ĉar la ekonomio decidas, ĉu
ni, kiel civitanoj, havas la eblon pagi per kontantmono.
"Sed ni ĵus parolis pri la Bundesbank."
Mi donus al sinjoro Hardt alian ŝancon respondi la demandon.
La suba demando estas: ĉu vi vere volus, ke la Deutsche Bundesbank daŭre presu monon, se vi estus la
lasta persono en Germanio, kiu volus kontantmonon?
Do kie estas ĉi tiu sojlo?
"Mi kredas, ke la demando ne estas, ĉu la Deutsche Bundesbank presas banknotojn."
La demando estas pli ĝuste, ĉu la uzo de kontanta mono signife malpliiĝas – finfine, malantaŭ
la uzo de kontanta mono ekzistas infrastrukturo.
Kaj la demando estas: ĉu havus sencon konservi ilin, se kontanta mono estus tiel malofte uzata?
Do se vi estus la lasta persono, kiu pagus kontante, la demando certe aperus:
Kiu ankoraŭ disponigas monmaŝinon por vi kaj kiuj podetalistoj ankoraŭ akceptas kontantmonon?
Do, nun ni trafis la kapon de la najlo:
La estonteco de kontanta mono finfine dependas de la postulo.
Do kiam homoj preskaŭ neniam plu pagas per kontanta mono, ĉar ili ne plu povas pagi per kontanta mono,
ekzemple la infrastrukturo fariĝas tro multekosta.
Kaj politikistoj tiam diros, ke tio estas misproporcia kaj ke la socio ne povas porti tiujn kostojn.
Krome, la estro de la Centra Monkontanta Divizio de la Deutsche Bundesbank, s-ro Hardt, ne
komentis pri tio, kiam ĉi tiu turnopunkto okazus.
Tial mia takso estas jena:
Se la proporcio de kontantaj pagoj falos sub 15 procentojn, aŭ sub 10 procentojn plej malfrue, ĉi tiu
argumento pri proporcieco fariĝos ĉiam pli elstara.
Ne nur la Deutsche Bundesbank, sed ankaŭ la ECB estas nedubebla en sia deklaro:
La Eŭrosistemo daŭre provizos banknotojn kaj ebligos ilian uzon dum ekzistos postulo.
Sed kion denove diris sinjoro Repasi?
Unue, la bonaj novaĵoj: neniu volas abolicii kontantmonon.
Ĉu vere neniu volas abolicii kontantmonon?
La fakto estas, ke kontanta mono jam estas forpuŝata.
Ĉar por podetalistoj estas sufiĉe simple rifuzi kontantmonon.
S-ro Repasi klarigas la situacion:
Neniu volas abolicii kontantmonon. Sed en la ĉiutaga vivo establiĝis praktiko, laŭ kiu butikoj metas
ĉe la enirejo ŝildon "Neniu kontanta mono" kaj rifuzas akcepti kontantmonon ĉe la kaso.
Jes, sinjoro Repasi, tio estas tute ĝusta.
Kaj tiel precize kontanta mono estos abolita.
Ĉar ne plu ni, la civitanoj, tenas la estontecon de kontanta mono en niaj manoj, sed la ekonomio.
La ekonomio decidas, ĉu ni civitanoj rajtas pagi kontante.
Sekve, tio signifas:
Ĉiu, kiu insistas pri kontanta pago, devus trovi alian vendiston.
Ho, kiel afabla.
Ni nun povas serĉi novan vendiston.
Ni transdonu ĉi tiun situacion al la reala vivo.
Mia bakisto ne plu akceptas kontantmonon.
Do mi devas veturi kvin kilometrojn plu por aĉeti panbulojn.
Do nun eniru buson.
Kaj la busŝoforo diras: Mi bedaŭras, ni nun nur akceptas kartpagojn.
Tial kontantaj pagoj ne estas permesataj.
Kiel mi atingas la plej proksiman panvendejon?
Kaj kiel la matenmanĝo finfine aperas sur mia telero?
Ĉio ĉi jam estas parto de la ĉiutaga vivo en multaj lokoj en Eŭropo hodiaŭ.
Tio okazis al mi en Heidelberg.
Vidu mem:
Mi nuntempe estas en Heidelberg kaj baldaŭ eniros ĉi tiun buson – ni vidu, kio okazos poste.
Sed ankoraŭ estas tempo.
Jes, mi ĵus ektimis.
Ne, ne, ne, ankoraŭ kvar minutoj restas.
Tiam mi volas bileton en la urbon.
Kontanta mono ne plu estas opcio.
Ĉu ne plu eblas?
Tute ne.
Ne eblas iri ie ajn, neniu buso.
Ĉu ne plu busoj?
Ne plu busoj.
Ĉi tie en Heidelberg, kie ne estas eĉ unu buso, mi ne plu povas pagi per la sola laŭleĝa pagilo?
Ne, ĝi nun estas ŝanĝita. Ni havis sesmonatan transiran periodon, kaj nun nenio plu funkcias kun mono.
Nenio plu funkcias – kaj kion, ekzemple, faros infanoj, handikapuloj aŭ maljunuloj nun?
Urĝa ago estas bezonata ĉi tie por meti la estontecon de kontantmonrepago en la manojn de la publiko.
Kaj tio eblas nur se entreprenoj kaj registaraj agentejoj estas devigataj akcepti kontantmonon.
Tio estas la sola maniero garantii la liberecon de elekto – pagi kontante.
93 procentoj de britaj civitanoj volas tion.
Multaj landoj en Eŭropo jam enkondukis tian devon akcepti.
En la landoj montrataj en verda koloro, podetalistoj ne rajtas simple rifuzi kontantmonon per afiŝo sur la pordo.
Estas validaj kialoj por enkonduki ĉi tiun devon akcepti.
Ni rigardu Norvegion, kiu enkondukis ĉi tiun devon akcepti rubaĵojn en 2024.
La kialo por tio?
Enketoj montris, ke ĝis 600 000 norvegoj estas ciferece analfabetaj.
Tio respondas al pli ol dek procentoj de la loĝantaro.
Apliki ĉi tiun nombron al Germanio signifus, ke pli ol 8 milionoj da homoj estus ekskluditaj el publika partopreno.
Ĉu tio ne estas serioza malobservo de fundamentaj rajtoj?
Ni vidu, kiel s-ro Repasi priskribas la aktualan juran opinion en Germanio:
Ne ekzistas devigo por privatuloj akcepti kontantmonon.
Ili ankaŭ neniam ekzistis, pro la kontrakta libereco, kiu estas protektata de fundamentaj rajtoj.
Jes, sinjoro Repasi, tio estas la jura opinio de, ekzemple, la Deutsche Bundesbank.
Do, kia rajto havas podetalistoj por rifuzi kontantmonon?
Ni demandu advokaton kaj membron de la Plenuma Estraro de la Deutsche Bundesbank ĉi tie en Frankfurto ĉe Majno.
"Vi havas la altan juran institucion de kontrakta libereco."
Pagokondiĉoj povas esti tie specifitaj.
La aĉetanto povas esence malakcepti kontrakton kaj decidi ne aĉeti ion.
Sed kio pri ĉiuj aliaj fundamentaj rajtoj, kiel la rajto partopreni en publika vivo, la protekto de privateco, la
malpermeso de diskriminacio kaj multaj aliaj fundamentaj rajtoj?
Se ni permesos tion okazi, kontanta mono estus elpremita el la ekonomio.
La leĝo de la plej forta regus.
Ni rigardu ĉi tion pli detale.
Mi mem venas el la komerca mondo kaj mi scias, ke kontrakta libereco estas grava valoraĵo.
Sed ni ne devas tro entuziasmiĝi.
Kiam aĉetantoj kaj vendantoj estas sur egala bazo, kontrakta libereco estas utila.
Sed ne devus esti tiel, ke la pli forta trudas sian volon al la pli malforta.
Tial la pli malfortaj membroj devas esti protektataj, same kiel multaj eŭropaj landoj jam
faras per la deviga akcepto de kontantmono.
Enkonduki devon akcepti kontantmonon estas politike farebla en ajna kazo!
Tion pruvas la proponita regularo por la cifereca eŭro.
Tio estas ĉar klare estas dirite, ke ĝi devas esti akceptita ĉe la butika kaso, kaj ankaŭ de la ŝtataj aŭtoritatoj ĉe .
Kaj kio pri kontanta mono?
Mi nun devas peti vin pacienci kun mi dum mi prezentas pasagon, kiu estas tre kompleksa kaj povas esti komprenata nur post
plurfoja aŭskultado. Bedaŭrinde, tio ofte okazas kun advokatoj.
Sed restu atentaj, mi klarigos ĝin post momento.
"Sed li riskas multe pri unu punkto."
Unuflankaj antaŭaj ekskludoj de kontanta mono fare de podetalistoj aŭ servoprovizantoj, ekzemple per montrado de ŝildo "neniu
kontanta mono", estas eksplicite ekskluditaj el ĉi tiu escepto.
Alivorte, malpermesita.
S-ro Repasi provas klarigi ĉi tie, ke la proponita kontanta reguligo ŝajne postulas, ke podetalistoj ne rajtas
rifuzi kontantajn pagojn per simpla ŝildo sur la enireja pordo.
Li eĉ diras, ke tio estus malpermesita.
S-ro Repasi ĉi tie tre eraras.
Nur Artikolo 10 de la proponita regularo pri la e-eŭro eksplicite deklaras, ke unuflanka rifuzo per ŝildo sur
la butikpordo ne estas kovrita de la kontraktofreieco.
Ne estas mencio pri tio en la proponita regularo pri kontantmono.
Sube vi trovos detalan akademian eseon pri ĉi tiu temo.
Prof. Dr. Zeitler, advokato kaj eks-vicprezidanto de la Bundesbank, alvenas al tute alia konkludo ol s-ro Repasi.
Li skribis en la gazeto Börsenzeitung:
Unue, kvankam la skizo de la regularo de la Eŭropa Komisiono de junio 2023 ŝajnas ampleksa, ĝi estas 'mola' en
sia vortumo pri la decida punkto de la rajto de kliento uzi kontantmonon en komercaj transakcioj.
Laŭ Artikolo 5 de la skizo, ankoraŭ estus eble ekskludi kontantmonon, ekzemple en ĝeneralaj
kondiĉoj aŭ per ŝildoj "Neniu kontanta mono".
Kiel Prof. Zeitler, ankaŭ la ECB postulas, ke en la regularo estu inkludita dispozicio
malpermesanta unuflankan rifuzon per ŝildo sur la pordo.
Mi citas:
En la proponita regularo devus esti inkludita nova dispozicio, kiu klare deklaras, ke unuflankaj
ekskludoj de kontantmono estas antaŭe malpermesitaj.
La programo Plusminus de ARD ankaŭ alvenas al la sama konkludo:
La EU klare difinis postulon pri laŭleĝa pagilo por la cifereca eŭro – sed ne por banknotoj kaj moneroj.
Por resumi:
1. La ekonomio ĉiam pli malakceptas kontantmonon.
Tio signifas, ke kafejoj, restoracioj, bakejoj kaj glaciaĵejoj ĉiam pli rifuzas kontantmonon.
2. La ŝtato ĉiam pli rifuzas kontantmonon.
Tio signifas, ke municipaj subĉielaj naĝejoj, civitanaj oficejoj, busoj kaj tramoj,
aŭtoparkejoj kaj parkumlokoj ĉiam pli rifuzas kontantmonon.
Civitanoj estas devigataj al ciferecaj pagoj.
3. La e-eŭro fariĝas konkuranto de kontanta mono.
Ni nuntempe havas du pagmetodojn.
Unue, cifereca mono, konata kiel skriba mono, kaj kontanta mono, la sola laŭleĝa pagilo.
Kiam la e-eŭro estos enkondukita, estos dua laŭleĝa pagilo.
La e-eŭro ankaŭ povas esti uzata por pagoj en podetalaj vendejoj.
Tio signifas, ke ĝi fariĝos rekta konkuranto de kontanta mono kaj nature forprenos merkatparton de kontanta mono.
4. Centraj bankoj ligas la estontecon de kontanta mono al la postulo.
La ECB jam prenis nedubeblan pozicion pri ĉi tiu afero.
Mi citas: "La Eŭrosistemo daŭre provizos banknotojn kaj ebligos ilian uzon, dum ekzistos postulo pri ili."
Kontanta mono ne havas ŝancon de supervivo.
Kiel antaŭvidite por la e-eŭro, nun ankaŭ necesas jura devo akcepti kontantmonon.
Atentu, la devo akcepti kontantmonon estas nur unu ekzemplo el la proponita reguligo, kiu urĝe bezonas plibonigon.
Laŭ nia opinio, estas almenaŭ 13 punktoj, kiuj absolute devas esti plibonigitaj.
Ni jam sendis ĉi tiujn 13 sugestojn por plibonigo en letero al la Komitato pri Monaj Aferoj de la Eŭropa Parlamento.
Sed ni revenu al la deklaro de sinjorino Lagarde.
Mi nur ŝatus aldoni, ke ĉi tiu cifereca eŭro kompreneble ne anstataŭigos kontantmonon, sed ĝin kompletigos.
La direktivo de S-ino Lagarde estas klara:
La eŭro-elektroniko estas celita por kompletigi kontantan monon, ne anstataŭigi ĝin.
Jen metaforo por tio:
Moneroj donas al ni multajn diversajn avantaĝojn.
Mi ŝatus simboli tion per ĉi tiu bukedo da floroj.
Kaj ĉiu floro estas profito, kiu jam delonge provizas al ni monon.
La EU nun volas havi alian laŭleĝan pagilon, nome la eŭron.
Kaj la postulo estas, ke la e-eŭro suplementu kontantmonon – ke ĝi esence estas aldono.
Sed la celo ne estas, ke la e-eŭro iom post iom puŝu kontantmonon en angulon kaj finfine eliminu ĝin.
Bedaŭrinde, la proponitaj regularoj estas tiel vortumitaj, ke ili favoras ne-establitan
laŭleĝan monon kaj malavantaĝas kontantmonon.
Laŭ la nuna kontantmonregularo, kontantmono ne havas longtempajn estontajn perspektivojn.
Urĝaj plibonigoj estas bezonataj ĉi tie!
Almenaŭ 13 punktoj postulas signifan plibonigon.
Fakte, la solvo estas sufiĉe simpla: necesas unuformaj kadrokondiĉoj por laŭleĝa monero.
Kaj ĉi tiuj tiam devas ankaŭ aplikiĝi al ĉiu laŭleĝa pagilo, t.e. al la eŭro same kiel al kontanta mono.
Ne povas esti, ke unu laŭleĝa pagilo ricevu preferan traktadon super alia.
Ĉi tiu video estas adresita al ĉiuj membroj de la Eŭropa Parlamento kaj al ĉiuj membroj de la Germana Parlamento.
Neniu politikisto devus povi diri, ke li ne sciis.
Mi tre dankas vin pro via tempo konsideri ĉi tiun gravan aferon.
Kaj se vi ankoraŭ ne faris tion, bonvolu subskribi mian kontantan peticion www.bargelderhalt.eu